Ο... Συνωστισμός των Αρμενίων

Στάθης

Η Τουρκία δεν παραδέχεται τη Γενοκτονία των Αρμενίων, την ονομάζει «βίαιη εκτόπιση πληθυσμών». Παρ’ ότι παραδέχεται ότι αυτή η «βίαιη εκτόπιση» κόστισε τη ζωή σε 800.000 ανθρώπους (στην πραγματικότητα σε 1.500.000), το κράτος αυτό-χαρά-των-γειτόνων του επιμένει ότι δεν επρόκειτο περί γενοκτονίας. Ως προς αυτό
η Τουρκία
έχει το δίκιο του ρηθέντος εκείνου που λέει ότι ο φόνος 10 ανθρώπων είναι φόνος, ο φόνος 100.000 ανθρώπων είναι στατιστική. Αιδημόνως επίσης η Τουρκία προσδιορίζει ως θύματα της περιώνυμης «βίαιης εκτόπισης» όχι τους Αρμενίους ή τους Ελληνες του Πόντου που τους ακολούθησαν, αλλά γενικώς κάποιους «πληθυσμούς». Πώς λένε
κάτι παρ’ ημίν «εκσυγχρονιστές» ραγιάδες ότι είμαστε (σ.σ.: οι Ελληνες) αρχαίος «πληθυσμός»; - ε, το ίδιο!
Στην πραγματικότητα οι «πληθυσμοί» που εκκαθάρισαν οι Νεότουρκοι απ’ την Ανατολία ήταν αρχαίοι λαοί και στη διαχρονία τους έθνη, όπως οι Αρμένιοι, οι Ελληνες, οι Ασσύριοι, οι Κούρδοι και άλλοι. Οι οποίοι γνώριζαν επί χιλιάδες χρόνια ποιοι και τι ήταν (πριν να έρθει ο διαφωτισμός -κατά τον κ. Μπαλτά ή την κυρία Ρεπούση- και να τους το... διδάξει). Το δυστύχημα
είναι ότι τα ίδια γνώριζαν και οι Νεότουρκοι. Γνώριζαν ότι οι Οθωμανοί ήταν οι τελευταίοι που εμφανίσθηκαν στη Μικρά Ασία και ότι αποτελούσαν μειοψηφία εν σχέσει με τους λαούς που κατέκτησαν, ανάμεσά τους και τους προγενέστερους Τούρκους (που εμφανίζονται στην περιοχή τούς 6ο-7ο μ.Χ. αιώνες κι ενσωματώνονται στο Βυζάντιο, έως να κάνουν δικές τους ηγεμονίες μετά τον 11ο αιώνα, όπως οι Σελτζούκοι).
Οι Νεότουρκοι λοιπόν έβλεπαν το ευρωπαϊκό τμήμα της οθωμανικής αυτοκρατορίας να αποσαθρώνεται, τα παλαιά έθνη να αναδύονται εκ νέου και αποφάσισαν να δημιουργήσουν στη Μικρά Ασία το δικό τους εθνικό κράτος (διαδικασία που ολοκλήρωσε ο Κεμάλ) εκκαθαρίζοντας τα άλλα έθνη. Κι όχι μόνον στην Ανατολία, αλλά και στην Πόλη. Οπου χιλιάδες χιλιάδων Αρμένιοι δολοφονήθηκαν, ληστεύθηκαν (το τερπνόν μετά του ωφελίμου), βασανίσθηκαν, εκτοπίσθηκαν. Με τον μεταγενέστερο διωγμό των Ελλήνων η διαδικασία ολοκληρώθηκε και η άλλοτε πολυεθνική και κοσμοπολίτισσα Κωνσταντινούπολη έγινε Ιστανμπούλ, όπως τη βάφτισε ο Κεμάλ το 1930...
Τη μαύρη χρονιά του 1915, λίγο μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους κι ενώ μαινόταν ο Μεγάλος Πόλεμος, οι Νεότουρκοι άρχισαν τη διαδικασία εκτουρκισμού (αντιθέτως προς τις αρχικές τους διακηρύξεις για την αξία των εθνών στο πλαίσιο της Αυτοκρατορίας) της Μικράς Ασίας με τρόπους που αργότερα ο Χίτλερ βρήκε εξαιρετικά ενδιαφέροντες. Ποιος θυμάται τη Γενοκτονία των Αρμενίων, έλεγε καθώς ο ίδιος ετοίμαζε τη Γενοκτονία των Εβραίων, την «τελική λύση» για όλα τα μιάσματα (Εβραίους, κομουνιστές, Σλάβους υπανθρώπους, αναρχικούς, ομοφυλόφιλους, τρελούς) κι όποιους άλλους πήρε ο χάρος του Ολοκαυτώματος.
Ενάμισι εκατομμύριο ψυχές μαρτύρησαν το 1915 και έως το 1922 πολύ περισσότερες. Εξοντώθηκαν με πορείες θανάτου, με εκτελέσεις, με την πείνα και τη δίψα, χωριά και πόλεις κάηκαν, γυναίκες βιάσθηκαν, παιδιά ανασκολοπίσθηκαν. Για όλα αυτά υπάρχουν αθάνατα ντοκουμέντα, καταγραφές, φωτογραφίες, μαρτυρίες, αρχεία, βιβλία - Ιστορία! Ουδείς μπορεί να τα αμφισβητήσει, όπως αμφισβητούν οι νεοφασίστες το Ολοκαύτωμα (παρά τα απροσμάχητα ντοκουμέντα), εκτός κι αν είναι ηλίθιος.
Τον άγριο κι εγκληματικό θρίαμβο του τουρκικού εθνικισμού εναντίον άλλων εθνών, αυτόν που κατήγαγαν οι μεταοθωμανοί Νεότουρκοι, η μεν κεμαλική Τουρκία ολοκλήρωσε, οι δε νεοοθωμανοί του Ερντογάν με σθένος υπερασπίζονται. Ούτε λέξη δεν θέλουν να ακούσουν (και να λυτρωθούν) για γενοκτονίες. Ισως διότι κι άλλα τέτοια παρεμφερή απεργάζονται.
Είναι αλήθεια ότι τους πολέμους των συμφερόντων τούς παρακολουθούν οι πόλεμοι των λέξεων. Με την ανάλογη διαμόρφωση των ρητορικών και της σημειολογίας που επιβάλλονται στις κοινωνίες. Για να «εξηγείται» το παρελθόν, να χειραγωγείται το παρόν και να επιχειρείται (διότι συμβόλαιο με την τύχη ουδείς μπορεί να υπογράψει) η διαμόρφωση του μέλλοντος. Ετσι, για πολλές δυνάμεις, Γενοκτονία των Εβραίων υπήρξε, αλλά όχι Γενοκτονία των Αρμενίων ή των Ελλήνων ή άλλων. Με την
ίδια επιλεκτική λογική οι Σέρβοι έκαναν εθνοκάθαρση, αλλά δεν έκαναν οι Κροάτες. Οι Ταλιμπάν ήταν επαναστάτες όταν τους «δημιουργούσαν» οι ΗΠΑ, αλλά τρομοκράτες όταν στράφηκαν εναντίον τους. Το ίδιο και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι ή το ISIS. Ο Σαντάμ ή ο Μιλόσεβιτς ήταν καλά παιδιά όσο ήταν σύμμαχοι της Δύσης, αλλά έγιναν τύραννοι όταν η Δύση διαπίστωσε ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί καλύτερα και περισσότερο τις χώρες τους χωρίς αυτούς. Σήμερα το Ιράκ, η Συρία, η Λιβύη κι άλλα κράτη έχουν γίνει μαύρες τρύπες, αλλά η «εξαγωγή της δημοκρατίας» που τα αλάλιασε είναι αθώα του πετρελαίου, του αίματος και των υδάτων.
Σε αυτό, λοιπόν, το βολικό για τις κυρίαρχες καπιταλιστικές τάξεις πλαίσιο του «αυτοπροσδιορισμού» (που και ορισμένοι αριστεροί ηλιθίως μηρυκάζουν) μπορεί να υπάρχει η «αλήθεια του καθενός» (άνευ της αποδείξεώς της) και ο καθείς να λέει το δικό του «αφήγημα» (πολύ της μόδας η διατύπωση). Ετσι, ο Χρυσαυγίτης μπορεί να παραμυθιάζεται ότι η Σπάρτη ήταν στρατόπεδο εκπαίδευσης πεζοναυτών, ο χίπστερ να νομίζει ότι ο εθνικισμός της FYROM είναι άκακος και τα καλόπαιδα της Διαπλοκής να βρίζουν τον λαό για λαϊκισμό, τους αριστερούς για εθνολαϊκιστές και τους κομμουνιστές για φαιοκόκκινους.
Πρόκειται για μια βολική Βαβέλ - το μεγαλύτερο και πιο εφιαλτικό κατόρθωμα της αντιδραστικής παλινόρθωσης. Του φασισμού των σαλονιών που κυβερνά σήμερα τον κόσμο, επιβάλλοντας παντού την «οικονομία της φρίκης» κι αποψιλώνοντας από παντού τις αστικές δημοκρατίες.
Λένε ορισμένοι, δυστυχώς και αριστεροί που όμως τους έχει αποβλακώσει η πολιτική ορθότης (ο πολυπολιτισμός κι άλλες αμερικανιές του συστήματος), ότι η χρήση του όρου φασισμός για τον χαρακτηρισμό όσων συμβαίνουν στα κέντρα λήψης των αποφάσεων είναι καταχρηστική. Διότι έτσι η έννοια του φασισμού διαχέεται και αποδραματοποιείται. Αριστα! Δηλαδή, οι άνθρωποι αυτοί βλέπουν τον φασισμό σε μια δολοφονική ομάδα σκίνχεντς, αλλά δεν τον διακρίνουν στις δολοφονικές αποφάσεις ενός συνόλου κυβερνήσεων, όταν βομβαρδίζουν χώρες ολόκληρες, όταν εισβάλλουν σε αυτές ή ανατρέπουν το εργατικό δίκαιο σε άλλες. Με έναν λόγο, οι νουνεχείς αυτοί βλέπουν τον φασισμό όταν φοράει μαύρα ρούχα, αλλά όχι όταν φοράει μπλακ τάι, παίρνει μαύρες αποφάσεις και επιδίδεται σε μαύρες πράξεις. Είτε διά των όπλων, είτε διά των τόκων.
Αυτοί που βλέπουν μόνον τον φασισμό των πεζοδρομίων είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι του φασισμού των σαλονιών.
Ομως, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, η Τουρκία κάποτε, νωρίτερα ή αργότερα, θα αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων και θα είναι μέρα μεσημέρι. Διότι μπορεί η Ιστορία να κάνει μπρος-πίσω, αλλά πάντα κινείται προς την κατεύθυνση της εναρμόνισης αιτίου και αιτιατού...
πηγή

Συγκλονίζει η ιστορία μίας Αρμένισας που γλίτωσε από τη σφαγή των Τούρκων

 

Συγκλονίζει η ιστορία της Αουρόρα Μαρντιγκανιάν, ενός μικρού κοριτσιού, μόλις 14 χρονών κατά την αρμενική γενοκτονία του 1915. Πρώτα υπήρξε μάρτυρας της σφαγής της οικογένειας της μπροστά στα μάτια της. Ακολούθως σε ένα σκλαβοπάζαρο πουλήθηκε σε έναν αγά. Από εκεί διέφυγε και της πήρε περίπου ένα χρόνο για να φτάσει στις θεωρούμενες ως ασφαλείς για τους Αρμένιους ρωσικές γραμμές. 
Στις ΗΠΑ όπου κατάφερε να φτάσει, γύρισε αργότερα μια ταινία για την ιστορία διαφυγής της, ενώ σε όλη της την ζωή έλεγε πως παρέμεινε στην ζωή χάρη στους Κούρδους του Ντέρσιμ.
Η Μαρντιγκανιάν που γεννήθηκε στο χωριό Τσεμισγκεζέκ της επαρχίας Μαμερέτ-Ουλ Αζίζ ήταν κορίτσι μιας πλούσιας οικογένειας. Πρώτα έχασε την οικογένεια της κατά τις πορείες του θανάτου. Ακολούθως πουλήθηκε ως σκλάβα σε έναν αγά. Δεν φαινόταν καμμιά ελπίδα για την μικρή Μαρντιγκανιάν. Μέχρι που ένα βράδυ της φώναξε ένας Αρμένιος γέρος τσομπάνης.



Ήταν η άνοιξη του 1916. Κλειδωμένη στο υπόγειο του σπιτιού η Μαρντιγκανιάν άκουσε από έξω έναν γνώριμο ήχο.
Ήταν ένα σφύριγμα που χρησιμοποιούσαν οι Αρμένιοι τσομπάνηδες. Την άλλη νύχτα άκουσε πάλι τον ίδιο ήχο. Αυτή την φορά ακουγόταν πιο κοντά και ανταπέδωσε. Ξανά δεν άκουσε εκείνο τον ήχο. Την Τρίτη νύχτα ο γέρος Βαρταπέδ στο παράθυρο την πλησίασε και λέγοντας της ¨Μικρή μου περίμενε και θα σε πάρω από εδώ¨ άρχισε έτσι μια απίστευτη ιστορία διαφυγής.
Τα κάγκελα στο παράθυρο ήταν παλιά. Ο γέρος τσομπάνης έβαλε ανάμεσα μια σιδερόβεργα και έβγαλε έτσι από μέσα την Μαργκαντανιάν. Έδειξε στο νέο κορίτσι ένα μονοπάτι. Πάνω στο μονοπάτι αυτό ο πρώτος οικισμός ανήκε σε μια οικογένεια Κούρδων που ο Βαρταπέδ τους γνώριζε καλά. Με βάση αυτά που ανέφερε αργότερα η Μαργκαντανιάν οι Κούρδοι αυτοί ήταν νομάδες και στενοί φίλοι του Βαρταπέδ. Η Μαργκαντανιάν για κάποιο διάστημα κρύφτηκε δίπλα τους.


Τα άσχημα νέα γρήγορα έφτασαν στην Μαργκαντανιάν. Ο Αχμέτ Αγάς είχε σκότωσε στο ξύλο τον Βαρταπέδ. Οι αστυνομικοί την έψαχναν παντού. Η Μαρντιγκανιάν πήρε ένα δοχείο με νερό και ένα σκέπασμα και άρχισε να περπατά προς την μόνη περιοχή που θεωρούνταν οδός σωτηρίας για τους Αρμένιους.
Η Μαρντιγκανιάν στο βιβλίο της περιέγραψε το Ντέρσιμ ως εξής : Πίσω από εκείνα τα βουνά υπάρχει το υπέροχο Ντέρσιμ. Κάθε πλευρά του με πράσινα λιβάδια, απόκρημνα βουνά και λόφους. Όποιος πήγαινε εκεί δεν μπορούσε να ζήσει στο δρόμο. Οι Ντερσιμιώτες Κούρδοι όμως ζούσαν είτε σε μικρά χωριά είτε ως νομάδες.Το Ντέρσιμ κι από τις δύο μεριές είχε γείτονες Τούρκους. Κάποτε ζούσαν εκεί και Αρμένιοι δίπλα στους Τούρκους. 
Τώρα όμως οι Αρμένιοι έφυγαν και έμειναν μόνο οι Τούρκοι¨.
Η Μαρντιγκανιάν ανέφερε ότι αυτό που την κράτησε στην ζωή ήταν ότι η επιθυμία για σκοτωμούς των Κούρδων του Ντέρσιμ ήταν πολύ μικρότερη σε σχέση με τις φυλές στον νότο.
Η 16χρονη Μαρντιγκανιάν πέρασε ακριβώς ένα χρόνο κρυβόμενη, μένοντας μερικές φορές δίπλα σε χωριά και πάντα ή δούλευε ή προχωρούσε. Οι χωρικοί την έβαζαν για δουλειά και την πλήρωναν σε φαγητό.
Η πρώτη συνάντηση με τους Κούρδους του Ντέρσιμ δεν ήταν καθόλου καλή. Η μόνη καλή της ανάμνηση από το όμορφο Ντέρσιμ ήταν ότι δεν την σκότωσαν. Μια ομάδα νομάδων την βρήκε και την έκλεισε σε μια σπηλιά. Την επόμενη μέρα ήρθε ένας που τον αποκαλούσαν αγά, την είδε και την πήρε δίπλα του για να δουλεύει. Εκεί άντεξε μόνο κάποιες εβδομάδες. Η Μαρντιγκανιάν ήξερε πως στο Ερζερούμ ήταν οι Ρώσοι. Ο σκοπός της ήταν να πάει εκεί.
Καθώς κρυβόταν όταν έφτασε στον ποταμό Καρασού είδε κομβόι Τούρκων. Το κομβόι αποτελούνταν από ανθρώπους που ερχόταν από τα ανατολικά και πήγαιναν στα δυτικά, κρατώντας στα χέρια τους ότι μπορούσαν να πάρουν. Η Μαρντιγκανιάν βλέποντας αυτό, αντιλήφθηκε πως οι Ρώσοι δεν ήταν μακριά. Κι άρχισε να περπατά προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν οι άνθρωποι.

Όταν έφτασε στο Ερζερούμ διαρκούσαν ακόμη οι συγκρούσεις των Ρώσων με τους Οθωμανούς. Η Μαρντιγκανιάν είδε ανηρτημένη σε ένα κτίριο την αμερικανική σημαία που είχε ξαναδεί και στο Χάρπουτ. Και τρέχοντας κατέφυγε εκεί. Ο πρώτος που την είδε ήταν ο Αμερικανός πρόξενος Τυφλίδας Μακάλουμ. Ο Μακάλουμ πήγαινε στα γύρω χωριά, αγόραζε τα ορφανά κορίτσια των Αρμενίων που είχαν πουληθεί εκεί ως σκλάβες, και μετά τα έστελνε πρώτα στην Τυφλίδα, μετά στο Όσλο και εντέλει τις μετέφερε στις ΗΠΑ.
Στην Νέα Υόρκη την γνώρισε ένας νέος σεναριογράφος ο Χάρβεϊ Γκέιτς, ο οποίος συγκινήθηκε από αυτά που του περιέγραψε η Μαρντιγκανιάν.Στα 1918 έβγαλε βιβλίο με τίτλο ¨Αουρόρα Μαρντιγκανιάν : Μια χριστιανοπούλα εν μέσω των μεγάλων σφαγών¨ και το 1919 πέτυχε την μεταφορά του στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία στο Λονδίνο βγήκε με τίτλο ¨Δημοπρασία ψυχών¨ και στην Νέα Υόρκη ως ¨Ληστεμένη Αρμενία¨. Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη δημόσια δραστηριότητα στον κινηματογράφο σχετικά με αυτά που είχαν γίνει. Η Μαρντιγκανιάν έγινε γνωστή ως η Ζαντάρκ της Αρμενίας και υπήρξε ένα από τα ονόματα σύμβολο της Αρμενικής Γενοκτονίας.
Παντρεύτηκε το 1920 και έζησε μια ήρεμη ζωή μέχρι τις 6-2-1994 οπότε άφησε την τελευταία της πνοή. Έμεινε στην μνήμη ως μια από τις σπάνιες ιστορίες θαύματος της Αρμενικής Γενοκτονίας.

πηγή

ΤΡΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στις αρχές του εικοστού αιώνα διαπράχτηκε η φρικτή γενοκτονία των χριστιανών της Μικράς Ασίας, των χριστιανών της Ανατολής, Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων. Σχεδόν εκατό χρόνια μετά ο καιρός ωρίμασε ώστε με μια κοινή στρατηγική να προωθηθεί η διεθνής αναγνώριση αυτής της γενοκτονίας συνολικά.

«Δεν είχε ακόμα χαράξει, έλεγε ο πατέρας μου, όταν όλο το χωριό ξεκίνησε με θρήνους συνοδεία μερικών ζαπτιέδων, (Τούρκων χωροφυλάκων), παίρνοντας τον δρόμο της εξορίας, με πολύ λίγα από τα υπάρχοντά τους, αφού τα πάντα έπρεπε να τα εγκαταλείψουν, γυναίκες, παιδιά και γέροι. Οι άνδρες είχαν συλληφθεί τις προηγούμενες μέρες και είχαν οδηγηθεί μακριά από το χωριό, στη γειτονική Kαισάρεια. Ύστερα από πορεία μερικών ωρών φτάσαμε στην Kαισάρεια και εκεί που πλησιάζαμε στην πλατεία της πόλης, από την κεφαλή της πορείας άρχισε ένας σπαρακτικός θρήνος που σε λίγο έφτασε και σε μας και μας κάλυψε. Αντικρίσαμε ένα φοβερό θέαμα. H πλατεία είχε μετατραπεί σε ένα δάσος με αγχόνες με τα άψυχα σώματα των αγαπημένων μας να κρέμονται. O θρήνος ξέσκιζε τον ουρανό, γυναίκες σφιχταγκάλιαζαν τα μικρά τους και περνούσαν μπροστά από τις κρεμάλες χωρίς να τους επιτρέπεται να σταματήσουν έστω και λίγο. Άλλες έπεφταν λιπόθυμες, κλαίγοντας σπαρακτικά τραβώντας τα μαλλιά τους. Οι ζαπτιέδες τις χτυπούσαν βάναυσα υποχρεώνοντάς τις να προχωρήσουν. Αδιάφορο για τον θρήνο των γυναικών, ένα χαμίνι, τουρκόπαιδο, ξυπόλυτο, τριγυρνούσε μέσα στις αγχόνες, καγχάζοντας και τραβώντας από τα πόδια τα σώματα των κρεμασμένων, τα έφτυνε, τα κουνούσε πέρα δώθε, και φώναζε χλευαστικά,  -Που είναι η Αρμενία σας;. Το πρωινό αεράκι φυσούσε κάνοντας τα άψυχα αθώα σώματα να αιωρούνται μέσα σε μια μακάβρια μελωδία που δημιουργούσαν οι τριγμοί από τα σχοινιά και τις αγχόνες».
Από το βιβλίο, «Η Αρμενική Γενοκτονία» του Kαραμπέτ Kαλφαγιάν, (Αρμένιος ιστορικός συγγραφέας)

«Στην διάρκεια της νύχτας οι οργανωμένες συμμορίες εξακολούθησαν την λεηλασία της πόλεως και κατά την αυγή εξακολουθούσαν να ρίχνονται πολύ δυνατοί πυροβολισμοί μπροστά στα σπίτια. Βγήκαμε αμέσως έξω οι τέσσερις μας και είδαμε το πιο φρικτό θέαμα που θα μπορούσε να ονειρευτεί κανείς. Η ορδή που είχε μπει στην πόλη ήταν οπλισμένη με γκράδες και τυφέκια του ιππικού. Ένα σπίτι ήταν μέσα στις φλόγες. Από όλες τις διευθύνσεις οι χριστιανοί έτρεχαν προς την παραλία προσπαθώντας να βρουν βάρκες για να φύγουν με αυτές αλλά από την νύχτα κιόλας δεν είχε μείνει καμία. Άκουγε κανείς κραυγές τρόμου ανακατεμένες με τους κρότους των πυροβολισμών. Ο πανικός ήταν τέτοιος ώστε μια γυναίκα με το παιδί της πνίγηκε σε νερό βάθους εξήντα εκατοστών. Ο κ. Carlier είδε ένα φρικτό θέαμα. Ένας Έλληνας στέκονταν μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του μέσα στο οποίο ήταν η γυναίκα του και η κόρη του και όπου ήθελαν να μπουν οι ληστές. Η χειρονομία αυτή του στοίχισε την ζωή γιατί τον πυροβόλησαν στο στομάχι. Ενώ έτρεχε τρικλίζοντας προς την θάλασσα τον πυροβόλησαν ξανά από πίσω και το πτώμα του κείτονταν εκεί επί δυο μέρες. Ευτυχώς υπήρχαν στο λιμάνι δύο ατμόπλοια και κατορθώσαμε να επιβιβάσουμε σε αυτά τους δυστυχείς χριστιανούς σε μικρές ομάδες. Παρά όμως τις προσπάθειες μας οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι είχαν τέτοια βία να φύγουν ώστε αναποδογύρισαν τις μικρές βάρκες. Μιας αποκρουστική λεπτομέρεια απέδειξε τον κυνισμό της ορδής εκείνης, η οποία με την πρόφαση του αφοπλισμού των φευγόντων λήστευε αδιάντροπα τους κακόμοιρους και τρομοκρατημένους αυτούς ανθρώπους από τα τελευταία τους υπάρχοντα. Οι ληστές άρπαζαν με την βία από γριές δέματα και κλινοσκεπάσματα. Με κατάβαλε αγανάκτηση και τόσο σιχάθηκα βλέποντας αυτές τις ελεεινές σκηνές, ώστε έπιασα ένα αξιωματικό της χωροφυλακής και του κραύγασα ότι αν δεν σταματήσουν αυτό το πράγμα θα έπαιρνα ο ίδιος ένα όπλο και θα πυροβολούσα επάνω στους ληστές. Αυτό έφερε το αποτέλεσμα που ήθελα και οι δυστυχείς εκείνοι μπόρεσαν αν επιβιβαστούν με ότι είχαν μπορέσεις να σώσουν από την καταστροφή πράγμα που δείχνει ότι η όλη επιχείρηση θα μπορούσες εύκολα να αποφευχθεί. Η λεηλασία όμως είχε σταματήσει μόνο στην δική μας γειτονιά. Παραπέρα είδαμε πόρτες να σπάζονται και άλογα και γαϊδούρια να φορτώνονται με λάφυρα. Αυτό συνεχίστηκε όλη την μέρα και κατά το βράδυ ανέβηκα σε ένα μικρό λόφο και είδα καμιά εκατοστή καμήλες φορτωμένες με τα λάφυρα της πόλεως. Περάσαμε εκείνη την νύχτα μέσα σε αγωνία αλλά δεν συνέβη τίποτα. Την άλλη μέρα ξανάρχισε η μεθοδική λεηλασία της πόλης. Και τότε άρχισαν να φτάνουν οι πληγωμένοι. Επειδή δεν υπήρχε γιατρός ανέλαβα εγώ να τους δώσω τις πρώτες βοήθειες προτού τους επιβιβάσουμε σε πλοία για την Μυτιλήνη. Βεβαιώνω ότι όλοι εκείνοι οι πληγωμένοι με εξαίρεση δυο ή τρεις ήταν επάνω από εξήντα ετών. Ανάμεσα τους υπήρχαν και γριές επάνω από ενενήντα ετών που είχαν πυροβοληθεί και είναι δύσκολο να φανταστεί κάνεις ότι είχαν τραυματιστεί υπερασπιζόμενες τα αγαθά τους. Επρόκειτο απλούστατα περί σφαγής». ( Από την σφαγή το 1914 της μικρασιατικής Φώκαιας, της μητρόπολης της γαλλικής Μασσαλίας, περιγραφή από το βιβλίο, «Η κατάρα της Ασίας» του γενικού προξένου των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή, George Horton, Εκδόσεις The BOBBS-MERRIL COMPANY)

«Στις 25 Φεβρουαρίου 1915, οι τουρκικές και κουρδικές δυνάμεις επιτέθηκαν στο χωριό της Gulpashan, ένα από τα πιο ευημερούντα ασσυριακά χωριά της περιοχής της Urmia. Σχεδόν όλοι οι άνδρες του χωριού πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν ενώ οι περισσότερες από τις γυναίκες είχαν βιαστεί από τις τουρκικές ορδές. Στις 5 Μάρτη 1915 περίπου 800 Ασσύριους που παρέμειναν στη Salamas, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ηλικιωμένοι, με μερικές από τις φτωχότερες και νεότερες γυναίκες, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού και εκτελέστηκαν. Τον Απριλίου του 1915 έγιναν σφαγές στην περιο0χή της σε Gawar όπως και σε άλλες περιοχές των Ασσυρίων. Ο αριθμός των μαρτύρων είναι άγνωστος. Οι σφαγές συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Οι Τούρκοι σε συνεργασία με τις γειτονικές κουρδικές φυλές περικύκλωσαν 600 ασσυριακά σπίτια, στο χωριό Tel Mozilt. Μετά την καταγραφή του πληθυσμού πήραν όλους τους άνδρες που βρήκαν μεταξύ των ηλικιών 12 και 70 και τους έθεσαν σε περιορισμό. Το επόμενο πρωί, οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε μια περιοχή όπου τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ . Μετά από κάποιες διαφωνίες μεταξύ των Κούρδων και των Τούρκων αξιωματούχων σχετικά με το τι να κάνουν με τα νέα αγόρια και κορίτσια που έμεναν πίσω, ο στρατός αποφάσισε να τους σκοτώσει, και αυτούς. Περίπου 1.500 παιδιά, μεταξύ των οποίων ο Αιδεσιμότατος Gabrial, (ένας κοκκινομάλλης γενειοφόρος ιερέας), δολοφονήθηκαν». (μαρτυρία του Agha Ayoob Hamzah, προσωπικού φίλου του Ιερέα). Από το βιβλίο του Gorgis, Διάκονος Asman Alkass, Jirah Fi Tarikh Αλ-Συρίας, εκδόσεις Trans. Subhi Younan. 1980. Σελ. 24).

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Serj Tankian: Συγκλονιστικό Τραγούδι – αφιέρωμα για τη γενοκτονία των Αρμενίων

Ο Serj Tankian, τραγουδιστής των περίφημων System Of A Down κυκλοφόρησε το τραγούδι «100 Years» αφιερωμένο στα θύματα από τη γενοκτονία των Αρμενίων από το Οθωμανικό κράτος. Σε αυτή τη κυκλοφορία υπάρχει έντονη η ελληνική συμμετοχή αφού μαζί με τον Serj Tankian συνεργάζονται ο Ελληνονεoζηλανδός συνθέτης, John Psathas και οι μουσικοί Σ. Σινόπουλος, Β. Καρίπης, Π. Κούρτης, Α. Παππάς και Κ.Θεοδωράκος, Σ. Λαμπροπούλου ενώ υπάρχουν και συνεργασίες με τον Jeffrey Mallow από την Αρμενία (Vardan Grigoryan) και από τον Καναδά (ηθοποιός, μουσικός David Alpay). Το τραγούδι που τιτλοφορείται «100 Years», σηματοδοτεί τα 100 χρόνια από τα αιματηρά γεγονότα που οδήγησαν στη γενοκτονία Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και τον ξεριζωμό χριστιανικών πληθυσμών από το Τουρκικό κράτος που αρνείται πεισματικά μέχρι και σήμερα να παραδεχτεί τις εγκληματικές ενέργειες εκείνης της εποχής. Να θυμίσουμε ότι οι System Of A Down πραγματοποιούν την ευρωπαική περιοδεία «Wake Up The Souls» που θα ολοκληρωθεί με την πρώτη live εμφάνιση του συγκροτήματος επί αρμενικού εδάφους, στην Πλατεία Δημοκρατίας της πρωτεύουσας Γιερεβάν.

πηγή

Το ξεγύμνωμα της Βρετανικής υποκρισίας και απάτης.

Φανούλα Αργυρού
Η εκδίκηση 1,500,000 θυμάτων μετά από 100 χρόνια…
Ο διακεκριμένος δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαστικός, ακαδημαϊκός και συγγραφέας Βρετανός (με αυστραλιανή καταγωγή) Geoffrey Robertson QC, στο βιβλίο του «Μια άβολη Γενοκτονία – Ποιος τώρα θυμάται τους Αρμένιους;» και στο Κεφάλαιο 7, αναφέρεται εκτεταμένα σε μια σειρά από επίσημα βρετανικά έγγραφα του Φόρειν ΄Οφις τα οποία ανάγκασε το τελευταίο να αποδεσμεύσει, μετά από μια δύσκολη και επίμονη αίτηση βάση του περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης Νόμου (Freedom of Information Act). Τα έγγραφα είναι πρόσφατα.  Των χρόνων πρωθυπουργίας Τόνυ Μπλέαρ και Γκόρτον Μπράουν και αποκαλύπτουν την υποκρισία και απάτες που χρησιμοποίησε το  Φόρειν Όφις για να αποφεύγει να ενοχλεί την Τουρκία.

Το 1999 με πρωτοβουλία ορισμένων λόρδων είχε γίνει κατορθωτό το ξεκίνημα συζήτησης στη Βουλή των Λόρδων της Αρμενικής Γενοκτονίας (με 1,500,000 θύματα)  οπόταν το Φόρειν ΄Οφις προέβη σε «συμβουλές» προς τους υπουργούς του πως να χειρίζονται το θέμα και πως να απαντούν αποφεύγοντας πάση θυσία να κατηγορήσουν την Τουρκία για Γενοκτονία.

 Και ξεκινά ο συγγραφέας το κεφάλαιο 7:
«Με περισσότερη επιρροή από τους αρνητές της γενοκτονίας είναι εκείνοι που συγκαλύπτουν με διάφορους τρόπους την αλήθεια – εκείνοι οι αξιωματούχοι που χαράσσουν πολιτική στη Δύση, που δεν γνωρίζουν, και στην πραγματικότητα δεν τους  ενδιαφέρει κατά πόσο έγινε γενοκτονία, των οποίων οι πρώτιστες έννοιες είναι να αποφύγουν να ενοχλήσουν την Τουρκία. Για αυτό το λόγο, αξίζει σοβαρής μελέτης  η στρατηγική που ετοίμασαν οι μανδαρίνοι του Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας του Ηνωμένου Βασιλείου για να εξαπατήσουν τους πολιτικούς μάστορές τους, (και μέσω αυτών και τους Βρετανούς πολίτες) στο να νομίζουν πως το κατά πόσο υπήρξε Αρμενική Γενοκτονία είναι θέμα σοβαρής διαφωνίας. Το 2009 εξασφάλισα ένα Mνημόνιο,  που ετοιμάστηκε από το Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας (Φόρειν ΄Οφις) κατά τη περίοδο των Εργατικών Κυβερνήσεων μεταξύ 1997-2009 πρωθυπουργίας Τόνυ Μπλεαρ και Γκόρτον Μπράουν, παρόλο που η στρατηγική αυτή ξεκίνησε από τον καιρό του καθεστώτος Θάτσερ, όταν η Τουρκία έγινε σημαντική εμπορικά για την Βρετανία και την γεωστρατηγική της πολιτική…».

 Έγραφε το εν λόγω Μνημόνιο προς τους υπουργούς :
 : «…΄Ομως δεδομένων των σχέσεων μας (πολιτικών, στρατηγικών και εμπορικών) με την Τουρκία, και ότι αναγνωρίζοντας τη γενοκτονία δεν θα προσφέρει κανένα πρακτικό όφελος προς το Ηνωμένο Βασίλειο ή στους ελάχιστους διασωθέντες από τις δολοφονίες που είναι ακόμα σήμερα ζωντανοί, ούτε θα βοηθήσει την επαναπροσέγγιση μεταξύ Αρμενίας και Τουρκίας, η σημερινή γραμμή (πολιτικής) είναι η μόνη εφικτή εκλογή…Η Τουρκία είναι νευραλγική και αμύνεται σε κατηγορίες γενοκτονίας παρόλο που τα γεγονότα έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εις αντίθεση με την μοντέρνα Τουρκία…» (Σελίδες, 159, 160, 163, 173).
 But given the importance of our relations (political, strategic and commercial) with Turkey, and that recognising the genocide would provide no practical benefit to the UΚ or the few survivors of the killing still alive today, nor would it help a rapprochement between Armenia and Turkey, the current line is the only feasible option… Turkey is neuralgic and defensive about the charge of genocide despite the fact that the events occurred at the time of the Ottoman Empire as opposed to modern day Turkey…”

 Το Φόρειν ΄Οφις, στην απάτη του αυτή, της ενσυνείδητης και υποκριτικής  συγκάλυψης των τουρκικών εγκλημάτων, δεν δίσταζε να χρησιμοποιεί τις προπαγανδιστικές υπέρ των Τούρκων θέσεις τριών «ιστορικών» αρνητών της Γενοκτονίας παρά τα δικά του πλούσια αρχεία των χρόνων της Γενοκτονίας.

Ο Τούρκος πρέσβης στο Λονδίνο, με το ξεκίνημα της συζήτησης στη Βουλή των Λόρδων το 1999 ξεκίνησε και ο ίδιος μια έντονη αλληλογραφία  προς το Φόρειν ΄Οφις η οποία συνεχίστηκε για τα επόμενα χρόνια μεταξύ των υφυπουργών Keith Vaz, Joyce Quin και Βαρόνης Scotland.  Ο Keith Vaz μάλιστα υπερηφανεύτηκε στον Τούρκο πρέσβη ότι το Φ.Ο αρνήθηκε να περιλάβει τις σφαγές των Αρμενίων στην ημέρα  Μνήμης του  Ολοκαυτώματος.

Τελικά η στάση του Φόρειν ΄Οφις άρχισε να αλλάζει σύμφωνα με το πιο πρόσφατο έγγραφο του Φ.Ο με οδηγία William Hague και David Liddigton (της νέας Συντηρητικής κυβέρνησης) οι οποίοι έλαβαν πλέον υπόψη τη Νομική Γνώμη που εξέδωσε ο G. Robertson  για το θέμα  το 2009 καταρρίπτοντας πλήρως τόσο τη τουρκική άρνηση όσο και τη βρετανική στάση.  (Σύνδεσμος εδώ http://groong.usc.edu/Geoffrey-Robertson-QC-Genocide.pdf ).

 Οι William Hague και David Liddigton αποφάνθηκαν το Σεπτέμβριο του 2013 ότι «πρέπει να κάνουμε σίγουρο ότι η προσέγγιση μας δεν παρεξηγείται ως έλλειψη αναγνώρισης για τις άθλιες συνθήκες των γεγονότων 1915-1916. Θα είναι ορθό να συμμετέχουμε πιο ενεργά στα 100χρονα των γεγονότων το 2015».  (Η ημερομηνία Μνήμης της Αρμενικής Γενοκτονίας είναι η 24^η Απριλίου).
 Και κλείνει το κεφάλαιο 7 ο συγγραφέας επισημαίνοντας ότι τώρα το Φ.Ο εγκατέλειψε την ψεύτικη δικαιολογία ότι δεν υπάρχει αρκετή μαρτυρία και περιορίζεται στην αποφυγή της χρήσης της λέξης Γενοκτονία.
«Πρέπει να πάει πιο πέρα. Πρέπει να σταματήσει να μιλά για τραγωδία.  Να χρησιμοποιεί τη σωστή λέξη, τα γεγονότα του 1915 δεν ήταν τραγωδία αλλά έγκλημα. Ένα έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας  – όπως είχε πει η Βρετανία το 1915 και πρέπει να το επαναλάβει το 2015».

 Παραλληλισμός με ίδια πολιτική έναντι του Κυπριακού

 ΄Ομως, τα έγγραφα που εξασφάλισε ο συγγραφέας έχουν και μια άλλη διάσταση σε σχέση με το Κυπριακό. Οι άνθρωποι στο Φόρειν ΄Οφις  την περίοδο εκείνη ήσαν: Geoff Hoon, Κeith Vaz, Joyce Quin, Baroness Scotland, Baroness Kinnock.  Οι ίδιοι κατά την διάρκεια της απόφασης του Αγγλικού Εφετείου υπερ του Μ. Αποστολίδη εναντίον των ΄Οραμς.

 Στις 20 Ιουλίου 2009, λοιπόν,  η υφυπουργός Ευρώπης Βαρόνη Κλένις Κίννοκ έστειλε επιστολή στους δικαστές του Αγγλικού Εφετείου με σκοπό να τους  επηρεάσει ως προς την απόφασή τους στην υπόθεση Μελέτη Αποστολίδη εναντίον του ζεύγους Οράμς και αυτό κατόπιν τουρκικών απαιτήσεων. Επιτροπή αποτελούμενοι από οργανώσεις των Τουρκοκυπρίων Λονδίνου σε συνεργασία με το λεγόμενο Τουρκοκυπριακό εμπορικό επιμελητήριο στα κατεχόμενα είχε καταθέσει στον Βρετανό πρωθυπουργό Γκόρτον Μπράουν υπόμνημα  με 12,000 ζητώντας βρετανική επέμβαση στην δικαστική απόφαση!
Η επιστολή Κίννοκ εξόργισε τόσο πολύ τους Δικαστές για το θράσος να τολμήσουν να επηρεάζουν την απόφαση του Δικαστηρίου που αποκάλυψαν την απαράδεκτη προσπάθεια του Φόρειν ΄Οφις σε δύο παραγράφους της Απόφασης.

(Σχετικές δημοσιεύσεις της γράφουσας στην Ελευθερία Λονδίνου  25 Ιουνίου 2009 «Τ/κ ζητούν από τους Βρετανούς να ανατρέψουν την απόφαση εναντίον των ΄Οραμς!» και 29 Ιανουαρίου 2010 «Το Foreign office προσπάθησε να παρέμβει πολιτικά στο Εφετείο προς όφελος των Τούρκων» – αρχείο εφημερίδας www.eleftheria.co.uk ).

  
Φανούλα Αργυρού, Ερευνήτρια/συγγραφέας Λονδίνο 19.4.2015

πηγή