Συγκέντρωση τροφίμων στον Άγιο Αθανάσιο Κατούνας

    

    

    Εν Κατούνη τη 18^η Απριλίου 2016

          

               Αγαπητοί,

διανύουμε το τελευταίο στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την οποία ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ονομάζει «το φάρμακο των δικών μας ψυχών», διότι μέσα σε αυτή ο άνθρωπος «εν προσευχή και νηστεία» (Μαρκ. 9,29) αγωνίζεται με τη Χάρη του Θεού, να θεραπευτεί από της αμαρτίας τα δεινά και έτσι να εισέλθει στην Μεγάλη Εβδομάδα, για να ζήσει τα Πάθη, τη Σταύρωση και την Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

            Την Μεγάλη Πέμπτη στην ακολουθία  των Αγίων και Αχράντων Παθών στο ένατο ευαγγελικό ανάγνωσμα θα ακούσουμε τον Κύριό μας να λέει πάνω στον Σταυρό «Διψώ» (Ιωαν. 19,28). Διψάει ο Χριστός μας για την σωτηρία μας και μας το λέει ακόμα και την ώρα που νιώθει φρικτούς πόνους, σταυρωμένος και βλέποντας ένα πλήθος αλλοφρόνων κάτω από το Σταυρό Του να τον χλευάζει και να ασχημονεί εναντίον Του. Διψάει για να μας σώσει από την αμαρτία και τον θάνατο.

«Δι΄ υμάς επτώχευσε πλούσιος ων» (Β΄ Κορ. 8,9) για εσάς, λέει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους, δηλαδή για όλους εμάς, έγινε πτωχός, ο πλούσιος λόγω του μεγαλείου της θεότητός Του Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Αυτός που είναι ο Βασιλεύς των όλων έγινε φτωχός για να προσφερθεί θυσία σ΄ εμάς τους ανθρώπους «πονηρούς και αγαθούς…δικαίους και αδίκους» (Ματ. 5,45). Εμείς που είμαστε βαπτισμένοι Χριστιανοί δεν θα παραδειγματιστούμε από αυτή Του τη θυσία; Όταν «πτωχεύει» ένας Θεός εμείς δεν οφείλουμε να πτωχεύσουμε έστω και ένα κιλό αλεύρι ή ένα κουτί γάλα για τον φτωχό, για τον συγχωριανό μας που έχει ανάγκη, για τον δοκιμαζόμενο αδερφό; Δεν συγκρίνεται η μια θυσία με την άλλη, αλλά στο μέτρο των δυνατοτήτων μας ας προσφέρουμε κι εμείς κάτι για τον αδερφό μας.

Είναι η περίοδος της πιο εκτεταμένης κρίσης που γνώρισε ποτέ η ελληνική κοινωνία και μάλιστα έχει εκλάβει τις διαστάσεις μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Μέσα σ’ αυτή την ζοφερή πραγματικότητα, αναδεικνύεται η ανάγκη για στήριξη του αδύναμου και πάσχοντα ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του, η μεγάλη αξία της αλληλεγγύης και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Ειδικά τις μέρες αυτές, που είναι μεν γιορτινές, όχι όμως για ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας που βιώνει, στην κυριολεξία, την φτώχεια και την εξαθλίωση, οι γιορτές θα είναι ακόμη πιο δύσκολες, αφού τις μέρες αυτές η ανέχεια και η δυστυχία γίνονται ακόμα πιο έντονες.

             Διστάζω και προβληματίζομαι που μέσα σε αυτή τη δύσκολη για όλους περίοδο σας ζητώ να προσφέρετε από το υστέρημά σας, αλλά παίρνω θάρρος και δύναμη από τον ζήλο που κάθε φορά δείχνετε σε κάθε κάλεσμα της Εκκλησίας μας. Γνωρίζετε ότι τα έργα τελειοποιούν την πίστη «εκ των έργων η πίστης ετελειώθη» (Ιακ.2,22) και γι΄ αυτό κάθε φορά δείχνετε το ενδιαφέρον και την αγάπη σας για τους αδερφούς μας που έχουν ανάγκη.

Αγαπητοί, όταν σου λείπουν όλα, και το λίγο πιάνει τόπο! Ας βοηθήσουμε και ας προσπαθήσουμε φέτος το Πάσχα σε καμία οικογένεια να μην λείψουν τουλάχιστον τα απαραίτητα. Για τον λόγο αυτό καθημερινά θα γίνεται συγκέντρωση συσκευασμένων τροφίμων μακράς διαρκείας στο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου Κατούνας, τα οποία θα διανεμηθούν στους έχοντες ανάγκη αδερφούς μας.

Εύχομαι καλή και Αγία Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση.

         Μετ΄ ευχών και αγάπης Χριστού

Ο Εφημέριος της Ενορίας σας 

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

 

πηγή 

Ελευσίνα επείγον!

Σήμερα λάβαμε ακόμη μια επείγουσα ανάγκη από την Ελευσίνα, αυτή η πολύτεκνη οικογένεια έχει απλήρωτη την ΔΕΗ ,το ποσόν είναι 1245 ευρώ και ΕΥΔΑΠ 56 ευρώ. Έχει 5 παιδάκια , πρόβλημα ανεργίας και έχει κάνει διακανονισμό να δίνει 50 ευρώ κάθε μήνα στην ΔΕΗ που ούτε αυτά μπορεί πλέον να καλύψει.
Παρακαλούμε τους φίλους μας να μας βοηθήσουν για να μπορέσουμε να καλύψουμε και αυτήν την επείγουσα ανάγκη.

ΕUROBANK:0026.0438.100.200042538
IBAN : GR5202604380000100200042538
SWIFT/BIC: EFGBGRAA

ΘΕΟΦΙΛΟΣ - ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Πώς μια ορφανή επιθυμεί να πληρώσει το χρέος της προς την Εκκλησία

Κάποτε, εμβαθύνοντας στις ανεξερεύνητες βουλές του Θεού, με όσα ζούμε καθημερινά, μέσα στην πορεία της Ορθόδοξης ιεραποστολής, διερωτώμαι τι λόγο θα δώσουμε στον Θεό εμείς που, υποτίθεται, βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, ζώντας, συνεχώς, το δράμα τόσων ψυχών, εικόνων του Θεού, χωρίς να γνωρίζουμε πως ο Θεός ενεργεί και ποια σχέδια έχει για τον καθένα απ’ αυτά τα πλάσματα του Δημιουργού.

Οι περιπτώσεις των παιδιών που έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν ενώ στερούνται των βιολογικών τους γονιών είναι πάρα πολλές. Τα δράματα των ορφανών είναι τεράστια.

Με τα προγράμματα που η Μητρόπολη Κένυας έθεσε σε εφαρμογή, ιδιαίτερα μέσω των ορφανοτροφείων της, είναι αμέτρητα.

Η Εκκλησία βρίσκεται κοντά στα ορφανά και κάνει ότι μπορεί να βοηθηθούν περισσότερα, να στηρίξουν τα παιδιά αυτά και να τους δώσουν ελπίδα και δύναμη.

Είναι μέσα στην αποστολή μας. Θέλουμε να προσφέρουμε ποιότητα ζωής στα απροστάτευτα αυτά πλάσματα του Θεού, που, χωρίς να φταίνε, βρέθηκαν μόνα τους και χωρίς κανένα στήριγμα, καμιά ελπίδα και, φυσικά, χωρίς κανένα μέλλον.

Κι όμως παρ’ όλο που τα ορφανά αυτά τα πήραμε όταν ήταν βρέφη, μεγάλωσαν μέσα στις αγκάλες της Εκκλησίας μας.

Τους δόθηκαν όλα τα απαραίτητα εφόδια πνευματικά, ηθικά, ακαδημαϊκά και άλλα για να αναδειχθούν, στο τέλος, παιδιά με πλούσιο πνευματικό κόσμο.

Πολλές φορές διερωτήθηκα πώς τα παιδιά αυτά, αφού στερήθηκαν των βιολογικών τους γονιών, μπόρεσαν, στο τέλος, να επιδείξουν άριστη συμπεριφορά και διαγωγή.

Στο ορφανοτροφείο μας τους δίναμε τα πάντα. Ζούσαν μια ευχάριστη και ξέγνοιαστη ζωή. Δεν τους έλειπε τίποτα.

Το σχολείο δίπλα στον ίδιο τον χώρο τους, η Εκκλησία με τις ιερές ακολουθίες, οι περίπατοι στον παρακείμενο ποταμό με την όμορφη φύση, τα παιχνίδια, όλα αυτά σημάδεψαν τη ζωή όλων των ορφανών και είχαν μέσα τους την αίσθηση ότι ο Θεός ήταν πατέρας και μητέρα τους!

Έτσι πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Από την κούνια τα παραλάβαμε προτού ακόμα καλά – καλά γνωρίσουν τι γινόταν γύρω τους. Είχαν όλα τα καλά του Θεού.

Δεν γνωρίζαμε ποιο δρόμο θ’ ακολουθούσαν και ποια κατορθώματα θα μπορούσαν να έχουν στη ζωή τους.

Τα βλέπαμε, τα χαιρόμαστε, τα καμαρώναμε. Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωναν. Είχαν την ευκαιρία να φοιτήσουν στα δημοτικά, γυμνάσια ακόμα και στα πανεπιστήμια.

Εδώ, τώρα, δίνω τον λόγο σ’ ένα κορίτσι δικό μας, την Θέκλα. Την βαπτίσαμε. Είχε την ευκαιρία να περάσει όλα τα στάδια της ζωής της μαζί μας.

Ξαφνικά, παίρνω ένα γράμμα της, μια αίτησή της προς τον γράφοντα. Τέλειωσε νηπιαγωγός και τώρα ήθελε να δουλέψει. Να πώς εκφράζεται στο γράμμα της, αυτό το οποίο με εξέπληξε αλλά και μου έδωσε δυνατά μηνύματα καλλιεργημένου ανθρώπου.

Γράφει: «Είμαι η Θέκλα. Δεν έχω γονείς ούτε συγγενείς. Μεγάλωσα μέσα στο ορφανοτροφείο Μακάριος στο Νιέρι και ήμουν, επίσης, μαθήτρια στο Δημοτικό Σχολείο Μακάριος. Συνέχισα με τις σπουδές μου και τώρα έχω συμπληρώσει και πάρει δίπλωμα παιδαγωγικής. Έκανα αυτό το μάθημα (ειδίκευση), γιατί αγαπώ τα παιδιά. Ο κύριος λόγος που σας γράφω αυτή την επιστολή είναι για να σας παρακαλέσω να μου δώσετε τώρα μια εργασία. Θα ήθελα να επιστρέψω (να δώσω) τη βοήθεια που η Ορθόδοξη Εκκλησία μου πρόσφερε, με καθαρή καρδιά. Σας παρακαλώ να με βοηθήσετε και να μου προσφέρετε αυτή την ευκαιρία. Υπόσχομαι να το κάνω με καθαρή καρδιά και δεν θα σας προσβάλω. Δεν θα ξεχάσω να ευχαριστήσω τα ακόλουθα πρόσωπα: Την Σεβασμιότητά σας για την ευλογία που μου προσφέρατε στη ζωή μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, γιατί είστε αυτό το πρόσωπο που ο Θεός σας έστειλε, για να βοηθήσετε πολλούς ανθρώπους όπως εμένα …».

Αφού ευχαριστεί και άλλους που την βοήθησαν, κατά τη διάρκεια της ορφάνιας της, τελευταίο ευχαριστεί όλως ιδιαιτέρως τον ιερέα Μ. και την οικογένειά του, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι και σήμερα, ήταν παρόντες όλοι και την έκαναν να αισθάνεται ότι ήταν μέλος της οικογένειάς τους, αφού περνούσε όλα τα χρόνια, την περίοδο των διακοπών, μαζί τους.

Συνήθως, τα ορφανά, όταν κλείσουν τα σχολεία πηγαίνουν και μένουν μαζί με συγγενικά τους πρόσωπα, αν υπάρχουν, ή ακόμα φίλους εθελοντές που είναι πρόθυμοι να τους φιλοξενήσουν.

Δυστυχώς ένας μεγάλος αριθμός ορφανών παραμένουν και κατά τη διάρκεια των διακοπών στο ορφανοτροφείο, αφού δεν γνωρίζουν κανένα πρόσωπο ή εθελοντή που μπορεί να τους φιλοξενήσει.

Ο ιερέας Μ. δεν είναι κανένας πλούσιος. Επειδή τον γνωρίζω, ξεκίνησε κι αυτός από την πολύ γνωστή παραγκούπολη της Κιπίρας και είχε προσωπική εμπειρία, ήξερε τι σημαίνει φτώχεια, στέρηση, πόνος, θλίψη και προπαντός πείνα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία του συμπαραστάθηκε από την ώρα που ήλθε στον κόσμο αυτό. Τον θυμάμαι ακόμα πως ερχόταν κάθε Σάββατο στον ναό του Αγίου, για να σφουγγαρίσει και ετοιμάσει τον ναό για τη λειτουργία της επομένης.

Έπαιρνε ένα μικρό βοήθημα για τα επιπλέον έξοδά του, αφού η Εκκλησία ανέλαβε να πληρώνει τα δίδακτρα του σχολείου του. Ακόμα, θυμάμαι πόσο αγαπούσαν το διακόνημα μέσα στο ιερό κάθε Κυριακή, βοηθώντας τον ιερέα.

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Αποδείχθηκε ότι η περίοδος αυτή της ζωής του τον επηρέασε τόσο πολύ και του έδωσε σωστά μηνύματα και τον προετοίμασε κατάλληλα για να καταλήξει στο τέλος να γίνει ο ίδιος λειτουργός των Θείων Μυστηρίων.

Θυμόταν τα χρόνια εκείνα και παρόλο που ο ίδιος είχε πέντε παιδιά, θέλησε με ιδιαίτερη φροντίδα και αγάπη ν’ ανοίγει τις πόρτες του σπιτιού του και να συμπεριλάβει αυτή την ορφανή, ανάμεσα στα δικά του παιδιά.

Η ίδια ομολογεί ότι πέρασε τόσο ωραία από τα μικρά της χρόνια μέσα σ’ αυτή την οικογένεια που δεν αισθάνθηκε όπως τα άλλα παιδιά την στέρηση των βιολογικών της γονιών. Την φρόντιζαν και την αγάπησαν σαν δικό τους παιδί.

Κρατώ, ακόμα, στα χέρια μου την αίτησή της. Την διαβάζω ξανά και ξανά και ευχαριστώ τον Θεό, που, με τη βοήθεια τόσων καλών εθελοντών, μπορέσαμε και της δώσαμε ό,τι καλύτερο, για να μπορεί, σήμερα, να βλέπει, μπροστά της, ένα λαμπρό μέλλον, με αισιοδοξία, ελπίδα και πίστη.

Το πιο σημαντικό: παρ’ όλο που δεν γνώρισε την αγάπη και τη θαλπωρή των φυσικών της γονιών, εντούτοις ωφελήθηκε ψυχικά και εσωτερικά, πνευματικά, μέσα στο θαυμάσιο περιβάλλον του ορφανοτροφείου μας, στάθηκε στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων, δυνατή και με ατσάλινη θέληση, με πίστη και βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα τη βοηθήσει, στο τέλος, να υπερνικήσει τις δυσκολίες και τα προβλήματα, για να μπορέσει να εκπληρώσει τα όνειρά και τις ευγενικές της επιδιώξεις.

Κάθεται τώρα και συλλογίζεται. Αυτή η στέρηση των γονέων της από μικρής ηλικίας ήταν ίσως ένας άλλος τρόπος να γνωρίσει τον Χριστό στη ζωή της και να Τον κάνει πραγματικό φίλο Της.

Το γεγονός ότι μέσα στο περιβάλλον του ορφανοτροφείου μας μπορούσε να συνομιλεί ελεύθερα και απ’ ευθείας με τον μοναδικό φίλο και πατέρα της ήταν μια όαση μέσα στην τραυματισμένη ψυχή της ορφάνιας της, ένα βάλσαμο, που, συνεχώς, έβλεπε ν’ απλώνεται γύρω της, η, χωρίς όρια και περιορισμούς, μεγάλη και ειλικρινής ΑΓΑΠΗ Εκείνου, στον οποίο εναπέθεσε όλες τις ελπίδες της.

Τα χαρίσματα και οι δωρεές που έπαιρνε από τις ακαδημαϊκές επιτυχίες της αλλά, περισσότερο, από τη βαθιά πνευματική εμπειρία, με τις καθημερινές ακολουθίες, ο Επίσκοπος, ο ιερέας και οι υπόλοιποι, που την θυμόντουσαν συνέχεια, της έδωσαν τη δυνατότητα αυτής της απευθείας οικειότητας με την πηγή της αλήθειας και της ζωής, τον ίδιο τον Χριστό.

πηγή

Κρεμάστρες με φαγητό στους τοίχους της Λάρισας

Σερβία: Πάμφτωχη κληρονόμησε 600.000 ευρώ και τα χάρισε στους συγχωριανούς της!

Η γυναίκα που ζούσε με μια σύνταξη των 65 ευρώ το μήνα, επέλεξε να συνεχίσει να ζει με τον ίδιο τρόπο, και έδωσε τα χρήματα που κληρονόμησε από το θάνατο του συζύγου της, στους ανθρώπους που της έφερναν τρόφιμα και ξύλα, όλο αυτόν τον καιρό

Μια απίστευτη ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας, καθώς μια 86χρονη, πάμφτωχη γυναίκα που ζει κάτω από άθλιες συνθήκες σε μια ορεινή περιοχή κοντά στο Μπόλιεβατς της ανατολικής Σερβίας, ενημερώθηκε ότι κληρονόμησε 940.000 δολάρια Αυστραλίας (611.000 ευρώ) από τον σύζυγό της ο οποίος πέθανε το 2011 στη χώρα αυτή, γράφει η εφημερίδα Vecernje Novosti.

Η ηλικιωμένη ζούσε με μια πενιχρή σύνταξη, ύψους 65 ευρώ τον μήνα. Αντί όμως να κάνει όνειρα πώς να ξοδέψει τα χρήματα, προτίμησε να συνεχίσει την ταπεινή ζωή της, στο ίδιο ερειπωμένο σπίτι όπου έμενε, και να δώσει τα χρήματα στους ανθρώπους που την έχουν στηρίξει τόσα χρόνια.

Οι φίλοι της Μαρίγια ζουν σε ένα γειτονικό χωριό, σε απόσταση δύο ωρών με τα πόδια από το καλύβι της. Την επισκέπτονται όμως πολύ συχνά για να της δώσουν τρόφιμα και ξύλα για τη σόμπα της.

«Δεν χρειάζομαι χρήματα, για αυτό τα χάρισα. Αυτοί, τα έχουν ανάγκη. Η σύνταξή μου των 8.000 δηναρίων (65 ευρώ) μου αρκεί», είπε η Ζλάτιτς.

Η Μαρίγια και ο σύζυγός της ο Μομτσίλο, που ήταν μαραγκός, μετανάστευσαν το 1956 στην Αυστραλία. Εκείνη όμως επέστρεψε στη Σερβία δύο χρόνια αργότερα, για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, και δεν ξαναέφυγε ποτέ από τη χώρα. Είχε μόνο σποραδική επαφή με τον Μομτσίλο ο οποίος, όπως πίστευαν οι συγχωριανοί της, είχε αποκτήσει πολλές φάρμες με βοοειδή στην Αυστραλία, αφηγήθηκε στην εφημερίδα ένας από τους φίλους της Ζλάτιτς

Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δεν θα υπήρχε το πλήθος των εξαθλιωμένων.

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Κάποτε, ο γνωστός συγγραφέας Ντοστογιέφσκυ βγήκε στον απογευματινό του περίπατο. Ενώ η ημέρα έφθανε στο σούρουπο ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι και ζητούσε βοήθεια. Ο Ντοστογιέφσκυ ψάχνει τις τσέπες του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του. Ο μεγάλος αυτός συγγραφέας κοκκίνισε λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού και ψιθύρισε: - Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω. Και ο γέρο ζητιάνος απαντά: - Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα. Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρώ αλλού. Το νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω.

Κουρεύοντας άστεγους στη Νέα Υόρκη

 
O Mark Bustos είναι μόλις 30 ετών και όμως καταξιωμένος κομμωτής σε κυριλέ μεγάλο κομμωτήριο της Νέας Υόρκης που αγαπούν οι επώνυμοι. Τις καθημερινές δουλεύει ανάλογα την πελατεία του μαγαζιού, τις Κυριακές όμως ξεπετάει στάνταρ καμιά δεκαριά άτομα και μάλιστα μόνος του. Γιατί τις Κυριακές, στα ρεπό του δηλαδή, ο Bustos παίρνει τους δρόμους με το βαλιτσάκι του και χαρίζει κουρέματα σε όσους έχουν ανάγκη και δεν μπορούν να πληρώσουν. Δηλώνει ότι πλησιάζει τους άγνωστους σε αυτόν άστεγους λέγοντάς τους «Θέλω να κάνω κάτι καλό για σένα σήμερα» και αφού τους ξυρίσει, τους κουρέψει, τους χτενίσει και τους φροντίσει, τους βγάζει και μία φωτογραφία. Οι φωτογραφίες ανεβαίνουν στον λογαριασμό του στο Instagram, όπως επίσης ανεβαίνουν εκεί και οι αναγγελίες για τα ταξίδια του. Γιατί δεν του φτάνει μόνο η ΝΥ στην οποία ζει και εργάζεται αλλά κάθε τόσο βρίσκει αφορμές να ταξιδέψει εντός και εκτός ΗΠΑ και να δωρίσει κουρέματα και εκεί.

«Θέλω να κάνω κάτι καλό για σένα σήμερα»

Μπορεί στο κομμωτήριο που εργάζεται ο Bustos (Three Squares Studios) να μην σου ακουμπάνε ούτε τρίχα με λιγότερο από 150 ευρώ και καμιά φορά - αν είσαι τυχερός - να έχεις τη Nora Jones ή τον Marc Jacobs στην διπλανή καρέκλα, αλλά ο ίδιος δεν χτένιζε πάντα αυτούς. Ξεκίνησε από πιτσιρικάς, στο πατρικό του στο New Jersey, όταν κούρευε τους κολλητούς του στο γκαράζ για να τσεπώσουν τα χρήματα που τους έδιναν οι γονείς για τον κουρέα.  Έτσι, αυτοδίδακτος και με έντονη την διάθεση της προσφοράς, βρέθηκε επαγγελματίας στη Νέα Υόρκη. Η ιδέα να χαρίζει κουρέματα, ξεκίνησε το 2012 όταν βρέθηκε στις Φιλιππίνες για να δει την οικογένειά του. Θέλησε να προσφέρει στα πιτσιρίκια που συνάντησε εκεί, νοίκιασε μία καρέκλα από έναν κουρέα και τα διάφορα αξεσουάρ που χρειαζότανε και ανανέωσε το λουκ αγνώστων παιδιών. «Το συναίσθημα ήταν απίθανο, αποφάσισα να φέρω όλη αυτήν την θετική ενέργεια πίσω στη Νέα Υόρκη», είπε σε μία συνέντευξή του αργότερα.

Γενικά είναι πολύ ενεργός στα social media και μαζεύει και χορηγίες online αλλά πάντα ο στόχος του είναι να εμπνεύσει και να ξεσηκώσει συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο. Το σύνθημά του που το έχει καθιερώσει και σαν hashtag στο Intagram είναι #BeAwesomeToSomebody και αυτό καλεί όλους να κάνουν. Σε μία δημοσίευσή του μάλιστα γράφει ότι σε πολλούς που τον ρωτούν πως μπορούν να βοηθήσουν τους απαντά: «Δεν με έχετε ανάγκη! Ο καλύτερος τρόπος να με βοηθήσετε είναι να βγείτε εκεί έξω και να βρείτε τα αδέρφια μας που είναι λιγότερο τυχερά από εμάς και να προσφέρετε». Δεν είναι και τυχαίο ότι πάντα επιδιώκει να γίνονται όλα δημόσια, σε ανοιχτούς χώρους γιατί, όπως λέει, ελπίζει η σκηνή της προσφοράς του να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και για άλλους περαστικούς από το σημείο.
Σε πολλές γειτονιές της Νέας Υόρκης, ξέρει τους άστεγους με τα μικρά τους ονόματα, ξέρει τα κουτσομπολιά, τα γκομενικά και τις ιστορίες τους. Πολλές από τις φωτογραφίες που ανεβάζει στον λογαριασμό του συνοδεύονται από στοιχεία, εμπειρίες ή φράσεις των «μοντέλων» του που δεν βαριέσαι ποτέ να διαβάζεις. Άλλο αγαπημένο του φωτογραφικό παιχνίδι είναι η απεικόνιση του «πριν» και του «μετά» για να δείξει πόσο εύκολα μεταμορφώνεται κάποιος  και πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει και η ψυχολογία των άλλων απέναντί του αλλά – κυρίως – η δική του ψυχολογία και αυτοπεποίθηση.

---

Justin, 31 ετών. Είναι από το Λος Άντζελες, ζει άστεγος στο Ντάλας. Κατατάχτηκε στον στρατό στα 18 του μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Έκτοτε πάσχει από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες. Έχει επικοινωνία με την μητέρα του που σου ζητάει να γυρίσει σπίτι. «Είμαι μεγάλος πια και πρέπει να αποδείξω στη μητέρα μου ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου», απαντάει. «Προσπαθώ να βγάλω κάποια χρήματα και στο μεταξύ κοιμάμαι στο δρόμο».

---

Jayden, 36 ετών. Γεννημένος στο Ιλινόις, έζησε πολλά χρόνια στην Αλαμπάμα, σήμερα ζει στους δρόμους του Νάσβιλ του Τενεσί. 

---

Ο Theodore είναι ένας ιδιαίτερα ευγενικός και κομψός άνδρας. Ζει σε ένα κέντρο αστέγων μακριά από το κέντρο της πόλης όπου δεν νοιώθει ασφαλής. Κάθε πρωί παίρνει το τρένο και έρχεται στα πάρκα της Νέας Υόρκης να περάσει τη μέρα του.

---

Harley, 44 ετών στη Νέα Ορλεάνη. Μας πλησίασε καθώς περπατούσαμε στην πόλη και ζήτησε βοήθεια. Προσπαθούσε να μαζέψει χρήματα μπας και κατάφερνε να περάσει τη νύχτα σε κάποιο φτηνό ξενοδοχείο. Του πρότεινα να τον κουρέψω. Σηκώθηκε και άρχισε να ψάχνει ένα ευχάριστο σημείο να καθίσουμε. Την επόμενη μέρα τον ξαναείδα στο δρόμο. Ήταν ενθουσιασμένος με το νέο του look. «Σχεδόν έχω βρει γκόμενα έτσι όπως έγινα», μου είπε. 

---

Juan Carlos, 33 ετών. Είναι από το Σικάγο και έχει πτυχίο στις Εφαρμοσμένες Τέχνες. Είναι άστεγος εδώ και δύο μήνες και κάνει ότι μπορεί για να τελειώσει όλο αυτό. Έχει ακόμα την κάρτα του για το γυμναστήριο που πηγαίνει κάθε μέρα για να είναι υγιής και fit για ενδεχόμενη δουλειά που θα βρει. Το μότο του είναι: Για να κερδίσεις σεβασμό, πρέπει να δίνεις. Όταν του πρότεινα να τον κουρέψω κυριολεκτικά πετάχτηκε από το στρώμα του από την χαρά του. 

---

Ο Kenny και ο James δηλώνουν αδέρφια. Όταν τους ρώτησα αν είναι εξ αίματος μου απάντησαν ότι είναι από άλλη μάνα. Γνωρίζονται 20 χρόνια και φροντίζουν πολύ ο ένας τον άλλον. Ρώτησα την ηλικία τους. Ο James είπε «Μετά τα 50 δεν μετράς πια». O Kenny έκανε πρόσφατα ένα χειρουργείο στο πόδι και κούτσαινε ακόμα. Μου είπε με δάκρυα στα μάτια ότι «Μόλις σήμερα το πρωί έλεγα στον James πόσο μα πόσο πολύ χρειάζομαι κούρεμα και ότι εύχομαι να γίνει ένα θαύμα».

---

Dominique από το Μπρονξ. Παράτησε το σχολείο μικρός, ζει στους δρόμους από τα 18. Σήμερα είναι 25 ετών. 

---

Lydia, 48 ετών από το Κουίνς. Είχε μεγάλα προβλήματα στο σπίτι με την οικογένειά της και αναγκάστηκε να φύγει εδώ και δύο μήνες και να ζήσει στο δρόμο. Λέει ότι οι άνθρωποι που γνώρισε στο δρόμο φροντίζουν ο ένας τον άλλον σαν οικογένεια. Δεν ήθελε να της κόψω τα μαλλιά γιατί πιστεύει ότι είναι το σέξυ στοιχείο της. Συμφωνήσαμε να της τα κόψω μόνο δύο δάχτυλα.

---

Tim. Γεννήθηκε στην Καλιφόρνια και έζησε και εκεί στον δρόμο πριν έρθει στη Νέα Υόρκη. Συνολικά είναι 13 χρόνια άστεγος. Τον πέτυχα στην 6η Λεωφόρο με μαλλιά μακριά μέχρι τους ώμους να ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια. Όταν τον ακούμπησα στον ώμο, γύρισε και με κοίταξε με ένα τεράστιο φωτεινό χαμόγελο. Περπατήσαμε ως το central Park να τον κουρέψω εκεί. Του δώσαμε ζεστά ρούχα, φαγητό και κάποια είδη πρώτης ανάγκης.

---

Πριν και Μετά. Θα μπορούσε να είναι ο παππούς οποιουδήποτε από εμάς. Είναι άστεγοι αλλά όχι αναξιοπρεπείς.
πηγή 

Από το υπουργείο Ανάπτυξης, άμισθος ιερέας

Της Στέφης Χριστοδούλου | Ορθόδοξη Αλήθεια-φύλλο Σεπτεμβρίου

---

Οι Αγιοι Πατέρες λένε: «Είδες τον αδελφόν σου; Είδες Κύριον τον Θεόν σου»! Πράγματι.

Κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ ̓ εἰκόνα καὶ καθ ̓ ὁμοίωσιν Θεού». Συνεπώς, στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου οφείλουμε πάντοτε να διακρίνουμε την εικόνα του Θεού, την οποία καλούμαστε να διακονήσουμε στα πρόσωπα αυτών που πονούν και υποφέρουν από τις διάφορες δοκιμασίες της ζωής.

O π. Γεώργιος Μπάμπος είναι ένας κληρικός που αποτελεί εξαίρεση στη σκληρότητα της εποχής μας. Καθημερινά βιώνει στην πράξη την αγάπη του Ιερού Ευαγγελίου, με τα έργα του, αποδεικνύοντας πως ανήκει στην κατηγορία των κληρικών που δεν μένουν μόνο στα «ξύλινα» λόγια από άμβωνος, αλλά κατεβαίνει και ίδιος στο «πεζοδρόμιο της ζωής».

Είναι ιερέας εδώ και μόλις οκτώ χρόνια, αφού προηγουμένως ήταν υπάλληλος του υπ. Ανάπτυξης, όπου εργάστηκε για 25 χρόνια. Δύο μήνες πριν βγει στη σύνταξη, χειροτονήθηκε ιερέας. «Δεν έγινα παπάς για να κονομήσω, αλλά από αγάπη στον Χριστό και τον συνάνθρωπο» λέει χαρακτηριστικά.

Χειροτονήθηκε από τον Μητροπολίτη Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιο και τοποθετήθηκε εφημέριος στην Αλίαρτο, μια και επιθυμία του ήταν να λειτουργεί στο πιο μικρό εκκλησάκι της Μητρόπολης Θηβών. Σήμερα υπηρετεί ως άμισθος ιερέας στις Γυναικείες Φυλακές Ελαιώνα, όπως και στις φυλακές απεξάρτησης τοξικομανών που βρίσκονται ακριβώς δίπλα.

Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» τον συνάντησε στο σπίτι του στη Νέα Πεντέλη, σε ένα διαμέρισμα-μικρό «σούπερ μάρκετ αγάπης», μια και κάθε γωνιά του ήταν κατειλημμένη από κούτες τροφίμων, είδη πρώτης ανάγκης, γάλατα για μωρά, κρέας, καραμέλες και παιχνίδια. Ακούραστος και ενθουσιώδης, τρέχει από τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη, προκειμένου να συλλέξει ό,τι μπορεί για να ανακουφίσει αυτούς που εμείς βλέπουμε ως εγκληματίες, ληστές ή τοξικομανείς, αλλά εκείνος στο πρόσωπό τους βλέπει τον Χριστό.

Ενθουσιάζεται όταν μιλά για τις «αποθηκευμένες ψυχές», που καταφέρνουν και βρίσκουν μέσα σε αυτόν τον «τόπο του μεγάλου πόνου» την αληθινή μετάνοια. Με υπερηφάνεια αναφέρεται στο μικρό εκκλησάκι που έχτισε με δική του πρωτοβουλία και χάρη στη βοήθεια και την ευαισθησία των πιστών, αφιερωμένο στον ληστή Αγ. Μωυσή τον Αιθίοπα, στις φυλακές απεξάρτησης τοξικομανών. Μέσα σε αυτό έχει καταφέρει να στεγάσει τον καημό, αλλά και την ελπίδα εκείνων των ασθενών-κρατουμένων που την αναζητούν μέσα από την αλήθεια της πίστης μας, αλλά και την πραγματική μετάνοια.

Αντίστοιχα και στις γυναικείες φυλακές, όπου τις Κυριακές λειτουργεί, ο ναός γεμίζει. «Παρακολουθούν», λέει, «περίπου 50-60 άτομα. Ελληνίδες, Αλβανίδες, Βουλγάρες, Γεωργιανές και Ρωσίδες».

Το έργο του είναι δύσκολο και απαιτητικό, όμως εκείνος δεν απογοητεύεται. «Η αγάπη του Θεού με μπουκώνει - ό,τι ζητήσω Εκείνος μου το δίνει» λέει χαρακτηριστικά.

Τα αδικήματα που βαραίνουν τις περίπου 360 κρατούμενες είναι κυρίως κακουργηματικά, δηλαδή είτε οικονομικά είτε ποινικά, ενώ συγκλονίζουν οι πτέρυγες που φιλοξενούν τις μητέρες με τα παιδιά τους. Ταλαιπωρημένες υπάρξεις προσπαθούν πίσω από σιδερένιες πόρτες να ασκήσουν το μητρικό καθήκον τους, ενώ αθώα πλάσματα μεγαλώνουν σε θλιβερά κελιά και παίζουν σε διαδρόμους με γκρίζα κάγκελα. «Εχουν καλύτερη μεταχείριση» υπογραμμίζει ο παπα-Γιώργης.

«Οσο έχουν το παιδί τους μαζί -δηλαδή, έως τα τρία και κάτι χρόνια του-, η μία ημέρα πιάνεται για δύο για την έκτιση της ποινής τους» διευκρινίζει, ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στις ισοβίτισσες κρατούμενες.

«Αυτές που είναι καταδικασμένες για κάποιες αποτρόπαιες πράξεις, όπως φόνοι ή συμμετοχή σε φόνο, είναι εκείνες που έχουν τη μεγαλύτερη μετάνοια» υπογραμμίζει.

«Για τις περισσότερες από αυτές ήταν η κακιά στιγμή. Ο καθ' έξιν εγκληματίας είναι άλλος - οι ισοβίτισσες δεν είναι ανάλγητες. Αυτό μπορεί να ισχύει για κάποιες που ίσως, έπειτα από πολλά χρόνια εγκλεισμού, ιδρυματοποιήθηκαν ή για άλλες που έχουν χάσει τα λογικά τους» υπογραμμίζει.

Το μεγαλείο ψυχής της κρατουμένης που πήρε πάνω της φόνο, για να καλύψει τον πραγματικό «οικογενειάρχη» δολοφόνο, συγκλονίζει.

«Δεν έκανα εγώ το έγκλημα, πάτερ» εξομολογείται. «Ποιος το έκανε, το ξέρω» συνεχίζει.

«Και γιατί δεν το λες;» τη ρωτά εκείνος. «Αυτός έχει γυναίκα και παιδιά. Εγώ είμαι ένα τομάρι» απαντά εκείνη, αποδεικνύοντας το μεγαλείο της ψυχής που μπορεί να κρύβεται ακόμα και πίσω από παγερές σιδερόπορτες, αφού η πνευματική ελευθερία του νου και της καρδιάς δεν φυλακίζεται.

«Δεν είμαι το αυτί του διευθυντή εγώ! Είμαι ιερέας»

«Μέσα στις φυλακές δεν φαντάζεσαι πόσο καλές ψυχές θα γνωρίσεις» αναφέρει και θυμάται την ιστορία της κυρα-Μαρίας, η οποία φυλακίστηκε εξαιτίας των συσσωρευμένων χρεών του μαγαζιού που διατηρούσε στην επαρχία.

«Οταν έμπαινε στην εκκλησία τις Κυριακές, εγώ το ένιωθα. Ο ναός έλαμπε» τονίζει και προσθέτει: «Το έργο της, μοναδικό. Σαν στοργική μάνα πλησίαζε τον κάθε πονεμένο, απογοητευμένο ή και θυμωμένο, προκειμένου να τον νουθετήσει, να τον αγκαλιάσει με έναν λόγο παρηγοριάς ή ακόμα και να τον συμβουλεύσει να ντυθεί καλύτερα για να μην κρυώσει» αναφέρει.

Σήμερα, η κυρα-Μαρία -ως καθαρά άνθρωπος της προσφοράς-, αποφυλακισμένη πλέον, φροντίζει το αυτιστικό εγγονάκι της.

«Οταν πρωτοέρχεται κάποια για να εξομολογηθεί», συνεχίζει ο παπα-Γιώργης, «της εξηγώ πως εγώ δεν είμαι το αυτί του διευθυντή.

"Αν δεν το πιστεύεις, φύγε" της ξεκαθαρίζω, προκειμένου να κατακτήσω την εμπιστοσύνη της, ώστε να ξεκινήσει μεταξύ μας μια πιο προσωπική σχέση».

Η μετάνοια έχει ονομαστεί από τους Πατέρες της Εκκλησίας «δεύτερο βάπτισμα» και είναι πραγματικά συγκινητικές οι ιστορίες γυναικών που, σύμφωνα με τον πατέρα Γεώργιο, προσέρχονται με συντριβή για να εναποθέσουν στο πετραχήλι του τον πόνο και τα βάρη των αμαρτιών τους, θύματα και οι ίδιες της ζωής, ώστε να καθαριστούν στο «λουτρό» της εξομολόγησης, μια και ο ίδιος, όπως υπογραμμίζει, δεν είναι εισαγγελέας ή ανακριτής.

«Οι περιπτώσεις δεν είναι καρμπόν - καθεμιά είναι ξεχωριστή» υπογραμμίζει

«Ανόμοιες εικόνες, παρόμοιες όμως προς την εικόνα της μοναδικής δημιουργίας» είχε πει ο Αγιος Παΐσιος.

«Ο καλός ο άνθρωπος δεν χάνεται. Ακόμα και μέσα στα κελιά βγαίνουν και λουλούδια»

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο παπα-Γιώργης δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι ιερείς, με την έννοια ότι μέσα σε έναν χώρο όπως οι φυλακές κάθε λεπτομέρεια κατά τη διάρκεια της κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας πρέπει να γίνεται αντιληπτή από αυτόν.

«Αναστάτωση», όπως μας εκμυστηρεύτηκε, «μπορεί να προκληθεί είτε από την κλοπή ενός κεριού (το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καλούπι για κλειδαριά) είτε από διακίνηση ναρκωτικών μέσα στον ναό», γεγονότα για τα οποία απαιτείται η επέμβασή του. «Υπάρχει μια στενή σχέση εμπιστοσύνης στο πρόσωπό μου από το προσωπικό και τους δεσμοφύλακες, την οποία υποχρεούμαι να διαφυλάττω, μια και χτίστηκε με προσπάθεια» τονίζει.

Ο παπα-Γιώργης θυμάται την περίπτωση της Θάμαρ, μιας νεαρής Γεωργιανής, πρώην κρατούμενης, η οποία, όπως λέει, «όταν πρωτοήρθε στην Ελλάδα είχε μια σχέση με κάποιον νεαρό ο οποίος -χωρίς εκείνη να το γνωρίζει- έκανε κλοπές. Επειτα από παρακολούθηση της Αστυνομίας, ο φίλος της συνελήφθη, όπως και εκείνη, ως συνεργός. Δεν είχε καμία σχέση, όμως βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή» υπογραμμίζει.

«Η Θάμαρ, ούσα κρατούμενη, έδωσε εξετάσεις και μπήκε πρώτη στην Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Αυτή τη στιγμή μένει στη φοιτητική εστία και ετοιμάζεται για μεταπτυχιακό. Κατάφερε με την καλοσύνη, την εργατικότητα και τη φιλοτιμία της να κατακτήσει τους πάντες γύρω της» τονίζει με χαρά, αφού καμαρώνει για τις κατακτήσεις του πνευματικού παιδιού του, το οποίο, παρά την αδικία που υπέστη, κατακτά τη ζωή μέρα με τη μέρα.

«Βλέπουμε ότι, ακόμα και μέσα στις φυλακές, υπάρχουν εξαιρέσεις» σημειώνει. «Ο καλός ο άνθρωπος», λέει, «δεν χάνεται. Μέσα από τις φυλακές βγαίνουν και λουλούδια, όπως η Μαρίνα. Μια παρόμοια περίπτωση, θύμα της σχέσης της και αυτή. Ακόμα τη θυμάμαι να περνά με τις χειροπέδες την πύλη των φυλακών. Ομως, κατάφερε με θέληση να μπει τρίτη στη Νομική Αθηνών και, ύστερα από τέσσερα χρόνια στη φυλακή, να κατακτά τον χαμένο της χρόνο». Αξίζει σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε ότι η Μαρίνα αθωώθηκε στο Εφετείο, όμως ακόμα δεν έχει καταφέρει να εισπράξει ούτε ένα από τα 35.000 ευρώ που της επιδικάστηκαν, εξαιτίας της οικονομικής δυσπραγίας των ημερών.

Ο πατήρ Γεώργιος Μπάμπος, σαν σύγχρονος Σαμαρείτης, προκαλεί όλους όσοι θέλουν να γνωρίσουν το έργο του να εκκλησιαστούν μια Κυριακή στον ναό των φυλακών.

Παράλληλα, δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον κόσμο που ανιδιοτελώς προσφέρει από το υστέρημά του σε μια εποχή οικονομικής ασφυξίας.

«Ακόμα και κοκαλάκια για τα μαλλιά μπορεί να δώσουν χαρά» τονίζει και προσθέτει: «Δεν μπορώ να ζητήσω πολλά από ανθρώπους που ήδη υποφέρουν. Ομως, παρά τις προσωπικές τους δυσκολίες, νιώθουν την ανάγκη να μοιραστούν αυτό που μπορούν. Αγαθά με ελάχιστο κόστος μπορεί να δώσουν μεγάλη ανακούφιση».

«Ανθρωποι πεταμένοι, απογοητευμένοι ή και θυμωμένοι έχουν την ευκαιρία να νιώσουν τη δύναμη της αγάπης»

Σχετικά με όσους θα ήθελαν να προσφέρουν κάποιο χρηματικό ποσό για τις γυναίκες στις φυλακές, υπογραμμίζει ότι «κατά τη διάρκεια των εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα (όπου γίνονται αποφυλακίσεις), όποιος θέλει μπορεί με λίγα ευρώ να βοηθήσει όλους όσοι δεν έχουν να πληρώσουν τα δικαστικά τους έξοδα προκειμένου να αποφυλακιστούν, κάτι που σημαίνει ότι πολλές από τις κρατούμενες παραμένουν στο ίδρυμα προκειμένου να μετατρέψουν το ποσό που χρωστούν σε χρόνο». «Εκεί», επισημαίνει ο π. Γεώργιος, «επεμβαίνουμε εμείς, με όσα χρήματα μπορούμε να μαζέψουμε από την αγάπη και την ευαισθησία του κόσμου, προκειμένου να αποφυλακιστούν και να γιορτάσουν με τις οικογένειές τους».

Ο ίδιος επιθυμεί να υπογραμμίσει ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό ο ιερέας των φυλακών να είναι μόνιμος, προκειμένου να υπάρχει η προσωπική επαφή του κληρικού με τους κρατουμένους. «Εχει μεγάλη σημασία», αναφέρει, «μετά την κυριακάτικη Λειτουργία να μοιράζεις σε καθέναν ξεχωριστά το αντίδωρο και να τους προσφωνείς με το μικρό τους όνομα. Ανθρωποι πεταμένοι, ξεχασμένοι, απογοητευμένοι ή και θυμωμένοι με τη ζωή έχουν την ευκαιρία να νιώσουν τη δύναμη της αγάπης και τη λύτρωση μέσα από τη μετάνοια. Ευκαιρίες που τους δίνονται μόνο μέσα από την εμπιστοσύνη και την προσωπική σχέση.

Η δική τους πνευματική πρόοδος», αναφέρει, «με γεμίζει χαρά και πληρότητα».

Ο πατήρ Γεώργιος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στον «χριστιανό» διευθυντή των Φυλακών Ελαιώνα, τον Γιώργο Μακρή, ο οποίος μία φορά τον μήνα εκκλησιάζεται και κοινωνά μαζί με τις κρατούμενες, αποδεικνύοντας στην πράξη την ισότητα των προσώπων μέσα στην κοινή μας πίστη. Θυμίζουμε ότι η ταπείνωση προϋποθέτει τον σεβασμό μας απέναντι στο πρόσωπο του Θεού, αλλά και απέναντι στο πρόσωπο του εκάστοτε συνανθρώπου μας.

«Δεν μας στερεί τίποτα. Είναι ένας άνθρωπος φτιαγμένος για αυτή τη θέση» τονίζει και προσθέτει: «Το έργο της Εκκλησίας σε συνάρτηση με τον διευθυντή μεγαλώνει, αν αυτοί που το διαχειρίζονται μέσα στις φυλακές είναι όπως πρέπει στις θέσεις τους. Η απόδειξη της επιτυχίας μας φαίνεται από το γεγονός ότι το προσωπικό εξομολογείται. Ξέρεις τι ωραίο είναι να βλέπεις υπεύθυνες τομέων των φυλακών να περιμένουν τη σειρά τους για να εξομολογηθούν μαζί με τις κρατούμενες;» αναφέρει, καμαρώνοντας -και δικαίως- για τους καρπούς του δύσκολου και επίπονου έργου του εδώ και χρόνια, τους οποίους τώρα απολαμβάνει.

Κλείνοντας, ο πατήρ Γεώργιος Μπάμπος θέλησε να ευχαριστήσει την Ολγα Μάστωρη -πρώην προϊσταμένη δικαστηρίων- για την ανιδιοτελή αφοσίωσή της, μια και αφιλοκερδώς συντηρεί τους δύο ναούς στις Φυλακές Θηβών και Κορυδαλλού, αλλά και τους Ευάγγελο και Αναστασία Κιουλάφα, τον εθελοντή ψάλτη και αγιογράφο και την εθελόντρια διακόνισσα στο εκκλησάκι των Φυλακών Ελαιώνα.

πηγή 

«Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (Παρ. ιθ΄, 17)

«Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (Παρ. ιθ΄, 17)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

με τη Χάρη του Τριαδικού Θεού μας σε λίγες ημέρες θα εισέλθουμε στο άγιο Δωδεκαήμερο, που ξεκινάει με την μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων και καταλήγει στην εξίσου μεγάλη εορτή των Θεοφανίων.

Η ευλογημένη αυτή περίοδος δεν αποτελεί απλή ανάμνηση κάποιων ιστορικών γεγονότων, αλλά μια πρόσκληση και πρόκληση του Θεού για να μετάσχουμε στη πλούσια χάρη Του. Αυτές τις ημέρες μέσα από την λατρεία της Εκκλησίας μας, καθώς και την πνευματική εργασία που Αυτή προτείνει, καταλαβαίνει ο άνθρωπος το πόσο «ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον» (Ιωαν. γ΄,16), ώστε ο Υιός και Λόγος να λάβει σάρκα ανθρώπινη και να γίνει επίγειος άνθρωπος.

“Δεύτε ίδωμεν πιστοί που εγεννήθη ο Χριστός» θα ακούσουμε και ας μην θεωρήσουμε ότι ο υμνογράφος εννοεί μόνο σε ποιό τόπο γεννήθηκε ο Χριστός, αλλά ας αντιληφθούμε το πνευματικό νόημα του ύμνου και να αναζητήσουμε που αληθινά Αυτός γεννάται. Ο «Χριστός γεννάται» στις καρδιές των ανθρώπων που είναι καθαρές με την μετάνοια και που έχουν ανιδιοτελή αγάπη για τον δοκιμαζόμενο, «ελάχιστο» αδερφό. «Ο αδερφός μας είναι η ζωή μας» αναφέρει ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. Πώς πρέπει, λοιπόν, να φερθούμε στους αδερφούς μας, ιδιαιτέρως σε όσους έχουν ανάγκη και που αυτή η οικονομική κρίση που όλοι μας βιώνουμε, ίσως να μην τους επιτρέψει να έχουν ούτε τα απαραίτητα στο γιορτινό τραπέζι;

Μας προτρέπει ο Μέγας Βασίλειος για την «ουράνιο σπορά» που δεν είναι άλλη από την ελεημοσύνη, αλλά και ο ιερός συγγραφέας των Παροιμιών της Π.Δ. «Δανείζει Θεώ ο ελεών πτωχόν» (Παρ. ιθ΄, 17). Ας γίνουμε εμείς οι αδύναμοι άνθρωποι με την ελεημοσύνη δανειστές και πιστωτές του Θεού! Ναι αδερφοί μου, είναι συγκλονιστικό ότι χωρίς να έχουμε τίποτα δικό μας, με αυτά που ο Θεός μας παραχώρησε, να κάνουμε δάνειο σε Αυτόν που ανασταίνει νεκρούς, θεραπεύει ασθενείς, μας διατηρεί στην ύπαρξη και ενεργεί για τη σωτηρία μας. Έστω, και η παραμικρή προσφορά στους αδύναμους αδερφούς μας αναγνωρίζεται από τον Χριστό, διότι κατά τον Άγιο Νήφων Επίσκοπο Κωνσταντιανής «αυτός που δίνει κάτι στους φτωχούς, είναι σαν να τα καταθέτει στα χέρια του ίδιου του Κυρίου».

Γνωρίζω ότι οι δυσκολίες σας καθημερινά αυξάνουν, αλλά σας παρακαλώ ας δώσουμε από το υστέρημά μας. Αυτό το αναγνωρίζει περισσότερο ο Χριστός, όπως εγκωμίασε το δίλεπτο της χήρας. Ένα κουτί γάλα και ένα κιλό αλεύρι θα «πιάσουν» τόπο. Συγχωρέστε με που θα το πω, αλλά μπορούμε να διανοηθούμε ότι τις γιορτινές ημέρες, όπου οι περισσότεροι καταναλώνουμε τόσα φαγητά και γλυκά, κάποιοι, ίσως να μην έχουν φαγητό να  δώσουν στα παιδιά τους;

«Αμήν λέγω υμίν, εφ΄ όσον εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» (Ματθ. κε΄,40). Αληθινά, μας λέει ο Χριστός μας, ότι κάθε τι που κάνατε σε έναν από τους φτωχούς αυτούς αδελφούς μου, που φαίνονται άσημοι και πολύ μικροί, το κάνατε σ΄ Εμένα.

Αγαπητοί, ο λόγος του Θεού δεν ανέχεται συμβιβασμούς και δικαιολογίες. Ο καθένας από τους «ελαχίστους» είναι αυτός που για οποιοδήποτε λόγο, ζει μέσα στην ανέχεια, η οποία γίνεται πιο επώδυνη αυτές τις άγιες ημέρες. Χρειάζεται, λοιπόν, να υποταχτούμε στο θέλημα του Θεού και να απαλύνουμε τον πόνο του πλησίον, για να ζήσουμε το «Μέγα και παράδοξο θαύμα» της ενανθρωπήσεως του «Ποιητή του παντός» με σύνθημα μας: «Κανείς πεινασμένος τα Χριστούγεννα»!

Περιμένουμε και πάλι το προϊόν της αγάπης σας στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Κατούνας, όπου γίνετε καθημερινά, συλλογή τροφίμων μακράς διαρκείας για να δώσουμε χαρά στους αδερφούς μας τους «ελαχίστους».

Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα

Μετ΄ ευχών και αγάπης του Ενανθρωπήσαντος Χριστού

Ο Εφημέριος σας

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

πηγή

Συγκέντρωση τροφίμων στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Κατούνας

Εγκύκλιος για τον Έρανο της Αγάπης 2015

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΚΟΣΜΑΣ

Προς  τους  Εφημερίους  των  Ιερών  Ναών

και  το  Χριστεπώνυμον  Πλήρωμα

της  καθ’ ημάς  Ιεράς  Μητροπόλεως

Αγαπητά μου παιδιά,

Οπωσδήποτε περιμένετε αυτή την ταπεινή, αλλά τόσο απαραίτητη και ειλικρινή Εγκύκλιο.

Απαραίτητη μεν, γιατί οι ανάγκες των δοκιμαζομένων αδελφών μας, όπως όλοι γνωρίζετε, σήμερα είναι πολλές και γίνονται περισσότερες. Ειλικρινή δε, γιατί πηγάζει από την πατρική καρδιά του Επισκόπου, ο οποίος πολύ θλίβεται μπροστά στον πόνο και την πείνα των συνανθρώπων μας και μάλιστα των νέων.

Αυξάνονται οι αδελφοί μας οι οποίοι κτυπούν την πόρτα του γραφείου του Επισκόπου και ζητούν φαγητό, ενδύματα, οικονομική ενίσχυση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και κάλυψι των φοιτητικών εξόδων των παιδιών τους.

Θα το θέλαμε πολύ, αλλά δεν είναι δυνατόν η Ιερά Μητρόπολις να καλύψη όλες τις ανάγκες. Κάνουμε ο,τι είναι δυνατόν, δεν αφήνουμε κανέναν να φύγη απαρηγόρητος και αβοήθητος, αλλά δεν είναι δυνατόν να καλύψουμε την συνεχή ζήτησι και τις αδιάκοπες δοκιμασίες. Τι θα γίνουν οι δοκιμαζόμενοι αδελφοί μας;

Θα το επαναλάβω. Διστάζω, τρέμω, προβληματίζομαι πολύ να ζητήσω την προσφορά στον Έρανο της Αγάπης. Η προθυμία σας όμως κάθε χρόνο που πηγάζει από την αγαπώσα καρδία σας, με υποκινεί και πάλι να σας καλέσω να προσφέρετε. Ναι, να προσφέρετε χωρίς πίεσι , ο,τι έχετε και ο,τι θέλετε.

Ελάτε, αγαπητοί, στους πιο φτωχούς και στους πιο πεινασμένους να δώσουμε μέρος από το δικό μας ψωμί. Θα χαρούμε πολύ, θα δεχθούμε μεγάλη ευλογία από τον Κύριό μας, θα ζήσουμε αληθινά Χριστούγεννα.

Ο Έρανος της Αγάπης θα διενεργηθή από σήμερα, Κυριακή 6 Δεκεμβρίου έως και την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου ε.ε.

Ας ανοίξουμε και πάλι τις καρδιές μας. Ας τις θερμάνουμε με την αγάπη του νηπιάσαντος Κυρίου μας κι ας μιμηθούμε τον Κύριο, τους αγίους μας, τους ελεήμονες.

Το σύνθημά μας είναι και θα είναι πάντοτε: «Κανείς συνάνθρωπός μας να μη μείνη νηστικός, γυμνός και τώρα τα Χριστούγεννα και πάντοτε».

Ευχαριστών ένα έκαστον προσωπικώς και όλους σας για την προσφορά σας, διατελώ

Μετά πατρικών ευχών

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ

Θα στο ξαναπώ άλλη μια φορά. Μάθε να σιωπάς.Μην αφήνεις να βλέπουν οι άλλοι τι κρατάς στα χέρια σου. Δουλεύεις για τον Αόρατο. Ας είναι και το έργο σου αόρατο. Όταν σκορπίζει κανείς γύρω του ψίχουλα, μαζεύονται τα πουλιά που στέλνει ο διάβολος, λένε οι άγιοι. Πρόσεξε την αυτοϊκανοποίηση. Γι'αυτό οι άγιοι δίνουν την συμβουλή: Να ενεργείς με διάκριση. Βρίσκεσαι κάπου και σου προσφέρουν κάτι. Διάλεξε το μικρότερο κομμάτι. Αν, όμως, κάποιος ή κάποιοι βλέπουν τι θα κάνεις, τότε προτίμησε ν'ακολουθήσεις τη μέση οδό που θα προκαλούσε την πιο μικρή αίσθηση στους άλλους. Προσπάθησε, δηλαδή, με κάθε τρόπο να μένεις αφανής. Να περνάς όσο πιο πολύ μπορείς απαρατήρητος. Να το έχεις αυτό σαν ένα κανόνα πάντοτε. Μη μιλάς για τον εαυτό σου, πώς κοιμήθηκες, τι ονειρεύτηκες, τι σου συνέβη. Μη λες τη γνώμη σου ευκαίρως ακαίρως χωρίς να ρωτηθείς. Μην κάνεις λόγο για τις ανάγκες σου και τις υποθέσεις σου. Όταν διαρκώς μιλάς γι'αυτά, τρέφεις απλούστατα τον ναρκισσισμό σου με την αυτοαπασχόλησή σου." Μάθε να γίνεσαι αόρατος... ώστε να σε βλέπει και να σε ευλογεί ο Θεός...

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Θέλεις να εκμεταλλευτείς τον κόσμο; Είναι πανεύκολο. Χρησιμοποιείς παιδιά!

#irunmarathon: Η νέα εποχή των τζάμπα social διαφημίσεων

Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε στα εξής: Αν θέλεις να (απειλήσεις, εκμεταλλευτείς) ευαισθητοποιήσεις τον κόσμο για κάτι, χρησιμοποιείς παιδιά. 

Αν θες να διαφημίσεις κάτι που να κάνει αίσθηση, χρησιμοποιείς παιδιά. 

Αν θες να δημιουργήσεις φοβικό κλίμα στην κοινωνία, το κάνεις επικαλούμενος τα παιδιά. 

Το μόνο βέβαιο πάντως είναι πως η χρήση των παιδιών φέρνει έσοδα και αποτελέσματα.

Και αυτό που ίσως δεν ξέρουμε οι περισσότεροι, μα το γνωρίζει καλά το "αόρατο χέρι της αγοράς" είναι πως η φιλανθρωπία επίσης αποφέρει κέρδη.
Και πόσο μάλλον αν στην φιλανθρωπία εμπλέκεις και παιδιά. Bonus!

Όπα, όπα, όχι αυτά τα παιδιά, πάρτες πίσω αυτές τις φώτο

Μια άλλη αλήθεια (εκτός αυτής των πιο πάνω φωτογραφιών που είναι από τα παιδιά που δεν φέρνουν κέρδη), είναι πως όταν βλέπετε οι εταιρείες κάθε είδους να έχουν ανακαλύψει το διαδίκτυο και την δυναμική του για την προώθηση και την προπαγάνδα τους, τα πράγματα είναι δυσοίωνα όσον αφορά τις μελλοντικές ελευθερίες του διαδικτύου, καθώς θα έρθει η ώρα που οι εταιρείες θα το θεωρήσουν απόλυτα δικό τους κτήμα.

Λίγες ημέρες πριν, τον Οκτώβρη του 2015, ένας βουλευτής και πρώην δημοσιογράφος, εμφανώς τεχνολογικά αναλφάβητος, αλλά έχοντας αντιληφθεί την δυναμική που έχει το διαδίκτυο και τα social-media, ζητούσε να επιβληθεί φορολόγηση στο Facebook στην ελλάδα. 

Το μόνο βέβαιο πάντως είναι ότι άπαντες έχουν αντιληφθεί πως το διαδίκτυο και τα social-media έχουν μια δυναμική που αν συνδυαστεί σωστά, μπορεί να αποβεί κερδοφόρα. Προσθέστε τώρα και τα παιδιά σε αυτό (όχι τα πιο πάνω, μα τα άλλα, τα λευκά) και μπορείτε να έχετε ένα φοβερό αποτέλεσμα.

Για παράδειγμα, με έναν συνδυασμό των δυο παραπάνω (παιδιών και social-media), θα μπορούσες να κάνεις μια χάρμα διαφήμιση πολλών χιλιάδων ευρώ, ξοδεύοντας μόνο τόσα όσα παίρνει ένας συνταξιούχος τον μήνα! Λαμπρό; Επιχειρηματικότατο; Gamato;

Κάπως έτσι λοιπόν, σκέφτηκε και η Εθνική Τράπεζα (το "εθνική" κατ' όνομα μόνο βέβαια, όπως και κάθε τι "εθνικό" άλλωστε) η οποία ξεκίνησε μια καμπάνια με την ονομασία#irunmarathon που, όπως λέει, πρόκειται για έναν μαραθώνιο ώστε να μαζευτούν χρήματα που θα τα διαθέσει (η τράπεζα) στο Κέντρο Ειδικής Φροντίδας Παιδιών του Ναυτικού Νοσοκομείου Πειραιά.
Πιο συγκεκριμένα - λέει - πως θα δώσει 0,5 ευρώ για κάθε tweet και share που έχει αυτό το hashtag:

Ωραία, θα πουν αρκετοί, είναι κάτι για καλό σκοπό, άρα πού το πρόβλημα;
Εκτός του "προβλήματος" με τις πιο πάνω εικόνες που φανερώνει την απροκάλυπτη υποκρισία, υπάρχει και κάτι άλλο:

Η ΕΤΕ λέει ψέματα και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να κάνει σχεδόν τζάμπα μια διαφήμιση που, υπό άλλες συνθήκες, θα χρειαζόταν να ξοδέψει αρκετές χιλιάδες ευρώ.

Και γιατί λέει ψέματα;

............

διαβάστε τη συνέχεια εδώ

Πρόσφυγες στην Αμοργό 24/9/2015

53 πρόσφυγες από τη Συρία και το Ιράκ βρέθηκαν χθες στην ερημική περιοχή Κρύο Νερό στην Αμοργό.

Ευτυχώς, επέζησαν όλοι.Ταξίδευαν επί 28 ώρες στο Αιγαίο .Είχαν εξαντληθεί περπατώντας μούσκεμα μέσα στο σκοτάδι.Ανάμεσά τους πολλά βρέφη και παιδιά -ένα δίχρονο μωρό με υποθερμία. ένα, 2 Υ.Ο. με υποθερμία.

Μεταφέρθηκαν στην Αγία Παρασκευή σε εκκλησιαστικά καταφύγια. Οι κάτοικοι των μικρών χωριών της Αρκεσίνης τους έφεραν αμέσως ρούχα και μαγειρεμένο φαγητό και φρόντισαν για την περίθαλψή τους.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας .


























Πηγή