Ελλάδα σταύρωσες χιλιάδες φορές το Χριστό ! Πως θα ρθεί η Ανάσταση δίχως μετάνοια ;

Όταν βλέπει για πρώτη φορά τη μαμά του...

Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε!

 
Ένα τυφλό αγόρι καθόταν στα σκαλιά ενός κτιρίου και είχε ένα μεγάλο καπέλο μπροστά από τα πόδια του.Δίπλα υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε:"Είμαι τυφλός,παρακαλώ βοηθήστε με".
Μέσα στο καπέλο υπήρχαν λίγα κέρματα.
Ένας άντρας που περνούσε εκείνη την ώρα,κοντοστάθηκε και σταμάτησε μπροστά από το τυφλό αγόρι.Έβγαλε μερικά κέρματα από τη τσέπη του και τα έριξε στο καπέλο.Ύστερα πήρε την πινακίδα,τη γύρισε ανάποδα,κι έγραψε κάποιες λέξεις.Τοποθέτησε την πινακίδα πίσω στη θέση της,έτσι ώστε όσοι περνούσαν από μπροστά να βλέπουν τις λέξεις που έγραψε.Σύντομα το καπέλο άρχισε να γεμίζει από κέρματα.Το απόγευμα ο άνθρωπος που είχε αλλάξει την πινακίδα γύρισε να διαπιστώσει πως πάνε τα πράγματα.
Το αγόρι τον αναγνώρισε από τα βήματά του και τον ρώτησε:"Εσύ είσαι αυτός που άλλαξε την πινακίδα μου σήμερα το πρωί;Τι έγραψες;"
Ο άντρας απάντησε:"Έγραψα το ίδιο που είχες γράψει,αλλά με διαφορετικές λέξεις".
Αυτό που είχε γράψει ήταν το εξής:"Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα και δεν μπορώ να την δω."

Υ.Γ Και οι δύο προτάσεις έλεγαν στους περαστικούς ότι το αγόρι είναι τυφλό.Η πρώτη πρόταση έλεγε απλά ότι είναι τυφλό ενώ η δεύτερη υπονοούσε πόσο τυχεροί ήταν που είχαν την όρασή τους.
Ηθικό δίδαγμα:Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε!!!

Η θυσία της δασκάλας για να σωθούν τα παιδιά από την πείνα της κατοχής. Ένα συγκινητικό μάθημα από ήρωες εκπαιδευτικούς, που δεν έγραψε ποτέ η ιστορία...

Στην καρδιά της Κατοχής άρχισαν τα συσσίτεια του Ερυθρού Σταυρού στα σχολεία, αφού τα παιδιά υπέφεραν από υποσιτισμό και πέθαιναν κατά χιλιάδες. Η διανομή του συσσιτίου ήταν και ένα επιπλέον κίνητρο για την παρουσία στο σχολείο, καθώς όποιος έλειπε έχανε τη μερίδα του και συχνά, αυτό σήμαινε ότι την έχανε και η οικογένειά του. Το μενού ήταν φτωχό και τις περισσότερες ημέρες το ίδιο. Όταν υπήρχε κάτι διαφορετικό ή κάτι επιπλέον, η μέρα γινόταν ξεχωριστή. Παρά τις κακουχίες η παιδική διάθεση για παιχνίδι δεν έλειπε, όπως μαρτυρά το απόσπασμα από το βιβλίο της Λότης Πέτροβιτς, «Ο καιρός της Σοκολάτας».

 Μια στάλα γλυκόζη ήταν πολυτέλεια για τα κοκκαλιάρικα παιδιά της κατοχής. Όμως, ήταν και αφορμή για σκανδαλιά από το πειραχτήρι της τάξης, που δεν εκτίμησε την αυτοθυσία της δασκάλας να μοιράσει το μερίδιό της στους μαθητές. Ο μικρός δεν τιμωρήθηκε, αλλά πήρε πικρό μάθημα. Ακολουθεί το απόσπασμα: «Από το δικό μου, κυρία!» 


 «….. Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. “Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά. Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή. «Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο.


 Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή. “Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. ΄Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά. Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα. 
 
Κέντρο Γάλακτος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. 1942-43 
 Κέντρο Γάλακτος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού. 1942-43 Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του- «πειραχτήρης» ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του. Ο άλλος έγνεψε «ναι». Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ” αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια. “Υστερα τ” αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι. “Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε. Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα. «Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε. Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι. Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… “Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο. Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ” όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα. «Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν” αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε… Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!» Ούτ” ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε… » 

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» (2012) της Λότης Πέτροβιτς. Εκδόσεις Πατάκη Πηγή φωτογραφιών: Βούλα Παπαϊωάνου, μουσείο Μπενάκη...
πηγή

Του είπαν κάποτε: Κολοκοτρώνη, η πατρίδα θα σε ανταμείψει.

Του είπαν κάποτε: 

- Κολοκοτρώνη, η πατρίδα θα σε ανταμείψει. 

- Το ξέρω, απάντησε, εμένα θα πρωτοεξορίσει.
πηγή

Ο παρατηρητικός μπαμπάς και η μάχη της κόρης του με τον καρκίνο

Πριν τρία χρόνια, την ώρα που έβαζε την κόρη του Freya στο καθισματάκι του αυτοκινήτου, ο Russell Marshall παρατήρησε κάτι που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή της οικογένειάς του.Ο προσεκτικός πατέρας πρόσεξε μια ασυνήθιστη «γυαλάδα» στο ένα μάτι της μικρής, κάτι που η γυναίκα του Debra περιέγραψε ως κάτι σαν λάμψη από φλας που φαινόταν όμως μόνο όταν το κεφάλι της Freya ήταν υπό συγκεκριμένη γωνία!Έμοιαζε σαν ένα παιχνίδι του φωτός και θα μπορούσε να είχε περάσει απαρατήρητο. Το ζευγάρι όμως παραξενεύτηκε και αποφάσισε να κοιτάξει τις φωτογραφίες της μικρής τους κόρης που είχαν βγάλει με φλας. Τότε πρόσεξαν ένα γαλακτερό χρώμα στο μάτι και η σύντομη αναζήτηση έβγαλε τη λέξη «ρετινοβλάστωμα».

Η Debra πήγε την κόρη της στο γιατρό και όταν εκείνος δεν μπόρεσε να κάνει κάποια παρατήρηση τη πήγε και στον οπτικό. «Μας είπε πως έβλεπε κάτι στο πίσω μέρος του βολβού του ματιού και κάλεσε τον οφθαλμίατρο», περιγράφει η Debra, που άκουσε το γιατρό να της λέει πως η λίγων μηνών κόρη της είχε καρκίνο. «Έμεινα σα χαζή, τον άκουγα σαν να ήμουν κάτω από το νερό. Σαν να μην συνέβαινε σε μας», εξηγεί στην εφημερίδα Mirror.Το ρετινοβλάστωμα είναι μια σπάνια μορφή καρκίνου του ματιού και η Freya είχε δύο όγκους στο αριστερό μάτι, σε σημείο που δεν επιτρέπει τη χειρουργική αντιμετώπιση.«Μας είπαν πως οι πιθανότητες η Freya να σώσει το μάτι της ήταν 50-50», προσθέτει.Επί δύο χρόνια ταξίδευαν κάθε τρεις εβδομάδες στο Southampton- η οικογένεια μένει στα Channel Islands- για τις χημειοθεραπείες του κοριτσιού και περαιτέρω εξετάσεις.«Κάθε δεύτερη χημειοθεραπεία έπρεπε να πηγαίνουμε στο Λονδίνο να δούμε αν η θεραπεία είχε αποτέλεσμα και μετά να επιστρέφουμε στο Southampton για τον επόμενο κύκλο», περιγράφει η Debra.


Η Freya αντιμετώπισε με υπομονή όσα της συνέβαιναν, ήταν άσχημα μετά τη χημειοθεραπεία αλλά μετά ξανάβρισκε την ενέργειά της.«Τη θήλαζα σε όλη τη διάρκεια της θεραπείας της, πιστεύω πως αυτό συνέβαλε στο ότι διατηρήθηκε σε μια σχετικά καλή κατάσταση», τονίζει η μητέρα της.Η τελευταία χημειοθεραπεία ήταν τον Οκτώβριο του 2013 αλλά ύστερα από επιπλέον εξετάσεις ήρθαν άσχημα νέα. Τον Ιανουάριο του 2015 ο καρκίνος είχε επιστρέψει.Αυτή τη φορά συστήθηκε θεραπεία με ακτινοβολίες. Συγκεκριμένα ένας μικροσκοπικός ειδικός δίσκος τοποθετείται στο μάτι, όσο πιο κοντά στον όγκο γίνεται και παραμένει εκεί για ώρες. Η Freya έπρεπε να τον κρατήσει για 21 ώρες.Για ακόμα μια φορά το 3χρονο σήμερα κοριτσάκι έδωσε μάθημα με τη γενναιότητά του και ανταπεξήλθε με υπομονή.Η Freya δεν έχει ακόμα «καθαρίσει» με τον καρκίνο αλλά εξακολουθεί να διαψεύδει όλα τα προγνωστικά και δεν έχει χάσει ούτε το μάτι ούτε την όρασή της.«Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο αλλά έχουμε και πολλή βοήθεια από τους ειδικούς και η Freya είναι μια ‘κανονική’, χαρούμενη, 3χρονη πριγκίπισσα», καταλήγει η μαμά της.

πηγή

Οι λύκοι της Ευρώπης επέβαλαν ποινή 40 έτους κάθειρξης στο Ραντοβαν Καρατζιτς επειδή πολέμησε τους τζιχαντιστες στα Βαλκάνια και δεν τους ποδοφιλησε…

ΤΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ – NEEΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΙΣ ΜΗ ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ

"πιο σημαντικό κι από τον πόλεμο είναι να ξέρεις γιατί πολεμάς ή το πιο σημαντικό στον πόλεμο είναι να ξέρεις γιατί μάχεσαι"



Ένα ντοκυμαντέρ για τους Σύριους χριστιανούς: Expulsion - Απέλαση, της Anastasia Popova, παραγωγή του 2015, όπως προβλήθηκε από τη ρωσική τηλεόραση (δείτε το εδώ).

Από τα περιεχόμενα του ντοκυμαντέρ

ΧΟΜΣ/Αυτός είναι ο δρόμος του ιστορικού κέντρου της Χομς όπως είναι σήμερα. Σε ένα σημείο oι τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με εικόνες. Αυτή ήταν μια χριστιανική περιοχή. Η μάχη γι αυτούς τους δρόμους διαρκούν 3 χρόνια και 3 ημέρες και όλα τελείωσαν πολύ συμβολικά την 9^η Μαίου την προηγούμενη χρονιά. Η αντιπολίτευση φεύγει από την πόλη εγκαταλείποντας πίσω της ερείπια. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των κατοίκων της Χομς, μιας πόλης 1,5 εκατομυρίου, ήταν χριστιανοί.

Πολλοί δεν ήθελαν να φύγουν. Mέχρι την έσχατη στιγμή δεν πίστευαν ότι ο πόλεμος ήταν στην πόρτα τους. Αποτέλεσμα ήταν να φύγουν αφήνοντας πίσω τους τα πάντα δουλειά, περιουσιακά στοιχεία, ανθρώπους. Eκείνοι που αιχμαλωτίστηκαν από τους μαχητές δολοφονήθηκαν. 

Αυτός ο άνδρας θεωρήθηκε ότι ήταν ο τελευταίος χριστιανός της Χομς. O 84 χρονος Ηλίας Μανσούρ έφυγε μόνος χωρίς τα απαράιτητα. Ο στρατός παίρνει τη θέση τους και όταν και αυτός εκδιώχθηκε οι τρομοκράτες του έριξαν 17 σφαίρες και έχει μείνει σχεδόν τυφλός. Έβαψαν τους τοίχους στο αίμα. «Αυτή ήταν εκδίκηση γιατί δεν κρατάς το στόμα σου κλειστό». Τόσο προκλητικοί ήταν απέναντι σε όλους τους χριστιανούς της Συρίας. Αναμνήσεις από την ειρηνική ζωή τους έβρισκαν στα σπασμένα έπιπλα, στις φωτογραφίες και στους τοίχους που ήταν όλοι διάτρητοι.

Η Χομς δεν είναι ακριβώς όπως μια οποιαδήποτε πόλη είναι ένα από τα Ορθόδοξα χριστιανικά κέντρα της Συρίας. Bρίθει από αρχαία εκκλησιαστικά χειρόγραφα που βρέθηκαν όπως η προσευχή της Κοίμησης. Η  Θεοτόκος δίνει στον Απόστολο Θωμά την μάλλινη χρυσοκέντητη ζώνη. Φυλασσόταν σε ένα ασημένιο ανθόσχημο σκευοφυλάκιο, εδώ και στο άγιο θυσιαστήριο της εκκλησίας Um az Zinnar. Κατόρθωσαν να την σώσουν πέρνοντάς την μακριά και αντικαθιστώντας την μ' ένα αντίγραφο. 

Oι μαχητές της Αλ Νούσρα το βεβήλωσαν αργότερα. Αυτοί συνέτριβαν εικόνες και πυρπολούσαν τα κτίρια. Μου είναι επώδυνο να τα διηγούμαι αυτά. Αυτοί οι τρομοκράτες προσπαθούν να καταστρέψουν οτιδήποτε να καταστρέψουν την ιστορία μας ποδοπατούν τα συναισθήματά μας. Kάθε πέτρα κάθε κομμάτι αυτής της εκκλησίας αποπνέει ιστορία. Θ' ανοικοδομήσουμε κάθε τι που αυτοί κατάστρεψαν. Δεν μπορούν να μας αναγκάσουν ν' αλλάξουμε την πίστη μας. O Θεός είναι από πάνω αλλά εμείς είμαστε εδώ και θα παραμείνουμε εδώ.

Περπατάμε στην ταράτσα ενός από τα πιο παλιά κτίρια που μερικώς έχει καταστραφεί. Η Εκκλησία της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου χτίστηκε το 59 μ.Χ., κατά τον πρώτο αιώνα. Εδώ κάθε τι συνετρίβη. Αρχίσαμε την ανακατασκευή. Όλα εδώ είναι καινούργια όλα έσπασαν. Οι εργάτες δουλεύουν πυρετωδώς και καλύπτουν εκτός των άλλων και τις τρύπες από τις σφαίρες με στόκο και μάλιστα σε επίγραμμα αραμιακής που ήταν η γλώσσα της εποχής του Χριστού που σήμερα όμως μιλιέται σε λίγα μόνο χωριά.

Στην Μααλούλα διαβάζουν το Πάτερ ημών σε αυτή τη γλώσσα.4500 κάτοικοι στη Μααλούλα όπου υπάρχουν 2 μοναστήρια και 17 εκκλησίες. Υπάρχει επίσης ένα γυναικείο ορθόδοξο μοναστήρι το πρώτο στην ιστορία. Σύμφωνα με την παράδοση, η μαθήτρια του Αποστόλου Παύλου Αγία Θέκλα κρύφτηκε από τους διώκτες της σε αυτά τα βουνά που μετά από την προσευχή της παραμέρισαν και της επέτρεψαν να κρυφτεί σε μια σπηλιά. H  αγ. Θέκλα πέρασε όλη της τη ζωή σε αυτό το κελί. 60 χρόνια. Πέθανε και ετάφη εδώ. Εδώ είναι ο τάφος της. Xριστιανοί και μουσουλμάνοι επισκέπτονται αυτόν τον άγιο τόπο αναζητώντας την θεραπεία τους. 

Το Σεπτέμβρη του 2013 οι τζιχαντιστές αιχμαλώτισαν την πόλη. Διέπραξαν σφαγές, βασανιστήρια και ομαδικές εκτελέσεις. Τεμάχισαν παλιές εικόνες με αξίνες συνέτριψαν την αγία Τράπεζα και έγραψαν στους τοίχους κατάρες και βλασφήμιες. Το μπρούτζινο άγαλμα του Iησού Χριστού που η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία είχε δώσει στη μονή της Αγ. Θέκλας εκλάπη. Αφαίρεσαν οτιδήποτε είχε αξία και ανατίναξαν το μεγαλύτερο λείψανο του ναού. 

Οι τζιχαντιστές ξαφνικά αποφάσισαν ότι η σπηλιά όπου ετάφη η αγ.Θέκλα είχε χρυσό. Ανατίναξαν την πλάκα αλλά δεν βρήκαν τίποτα… Απαγάγουν τις μοναχές και την ηγουμένη. Μετά από  διαπραγματεύσεις έγινε ανταλλαγή 16 από αγ Θέκλα και 150 τζιχαντιστών. Μετά την απαγωγή τους μετακινήθηκαν στη Δαμασκό. Η Μααλούλα είναι μόνο στο πρωταχρικό στάδιο ανακαίνισης ανοικοδόμησης.

Χομς, μαρτυρία : Οι τρομοκράτες τους πήραν από τα σπίτια τους και δολοφόνησαν κάποιους.Πολλοί από αυτούς που σώθηκαν τώρα επέστρεψαν στα σπίτια τους. Όλα κατατράφηκαν τώρα η ειρήνη είναι πολύ σημαντική. Μόνο οι εξωτερικοί τοίχοι απέμειναν από τον ελληνορθόδοξο ναό του Αγ. Γεωργίου, κτίσματος του 19^ου αι. στη Χομς. Ανατίναξαν τον ωραίο του πύργο και η οροφή κατέρρευσε. Κατακερμάτισαν όλες τις εικόνες από το ιερό θυσιαστήριο. Διάτρητοι οι τοίχοι από σφαίρες. Το σχολείο της εκκλησίας υπέστη κι αυτό ζημιές. Κατέστρεψαν όχι μόνο την εκκλησία μας αλλά και το βιβλιοπωλείο μας. Θα τα ξαναφτιάξουμε λέει ένας ορθόδοξος ιερέας στη Χομς. Εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί έφυγαν απο τη Συρία.

π. Μιχαήλ Ραμπαχίγε : "Εμείς γράφουμε την ιστορία αυτής της χώρας. Αν αύριο οι τρομοκράτες με ρουκέτες καταστρέψουν αυτήν την πόλη, εμείς θα την ανακαινίσουμε για μια φορά ακόμη. Και αν δεν ζήσουμε θα το κάνουν τα παιδιά μας. Η Συρία είναι πάνω από 6000 χρόνια. Είναι ο λαός που πάντα θ΄ανοικοδομεί ότι οι εχθροί μας καταστρέφουν. Η Συρία ποτέ δεν ευνόησε μια θρησκεία έναντι μιας άλλης. Η Συρία ήταν το σπίτι όλων των σύριων. Η Συρία είναι ένα αμάγαλμα πολιτισμών που σχηματίστηκε εδώ και χιλιάδες χρόνια".

Kάθε 5΄μέσα στον κόσμο ένας χριστιανός πεθαίνει για την πίστη του. Στην πόλη al Qaryatayn oι τζιχαντιστές με μπουλντόζες γκρέμισαν τη μονή του αγ. Ελιάν ["N": συροϊακωβιτική μάλλον] που χρονολογείται πάνω από μισή χιλιετηρίδα. Εκατοντάδες εξαφανίστηκαν. Περισσότεροι από 200 χριστιανοί απήχθησαν από τα χωριά που βρίσκονται κατά μήκος του ποταμού Khabur. Μαρτυρία : Διέπραξαν ακρότητες στο χωριό μας. Σταύρωσαν μια γυναίκα και τη βίασαν μπροστά στον άνδρα της. Σκότωσαν τα δύο τους παιδιά κόβοντας τους λαιμούς τους.

(Το βίντεο δημοσιεύθηκε  στις 15.10.15 στη ρωσική τηλεόραση)


πηγή

6χρονη αυτιστική ζωγράφος συγκινεί!

Η ιστορία της Iris Grace και του καλύτερου φίλου της, ενός γάτου, του Thula είναι γνωστή, αφού η μικρή είναι μια 6χρονη ζωγράφος με αυτισμό που εκφράζεται μέσα από την Τέχνη. Η φήμη της έχει εξαπλωθεί πλέον σε όλον τον κόσμο και τα έργα της έχουν αγοραστεί από διασήμους, μεταξύ αυτών και από την ηθοποιό του Χόλιγουντ Αντζελίνα Τζολί. Το κορίτσι που γεννήθηκε με αυτισμό δεν επικοινωνούσε με τους δικούς της και ήταν μονίμως κλεισμένο στο σπίτι.
Η μητέρα της σκέφτηκε να της δώσει χαρτιά και μπογιές και κάπως έτσι ξεκίνηση η ενασχόλησή της με τη ζωγραφική… Τώρα η ίδια έκανε το πρώτο της ταξίδι στην Στοκχόλμη με την οικογένειά της και τον γάτο της, ενώ η ζωή της και τα έργα της αποτυπώθηκαν σε ένα βιβλίο που περνά σε όλους το μήνυμα ότι η διαφορετικότητα δεν έχει να κάνει με τις ικανότητες ενός ανθρώπου αλλά και το ταλέντο του…









πηγή

Τώρα θα σας δω για την Γαλλία χύσατε μαύρο δάκρυ.... θα βάλετε πένθος με την Ελληνική Σημαία για τα Παιδιά μας;

Η Μετάνοια του Ταυρομάχου...

Αυτή η φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα. Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες. Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη:
«Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο. Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε. Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι. Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί. Ένιωσα, το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη.»

ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΣΟΚ για τον παγκόσμιο διωγμό των Χριστιανών - 150 εκατομμύρια τα θύματα - 7100 οι νεκροί

 
 
Τρεμοσβήνει το κεράκι της Χριστιανοσύνης σε πολλές γωνιές του πλανήτη... Κατά το παρελθόν έτος, η δίωξη των χριστιανών ανά τον κόσμο αυξήθηκε. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα σε ετήσια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 13 Ιανουαρίου από μια διεθνή οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα επ΄ονόματι "Ανοιχτές Θύρες» (Open Doors).

Σύμφωνα με τον οργανισμό, στον πλανήτη μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε κάποια μορφή παρενόχλησης υπόκεινται 150 εκατ. Χριστιανοί.

Σε 35 από τις 50 χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο της οργάνωσης «Ανοιχτές Πόρτες», ο κυριότερος παράγοντας είναι η δίωξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Άλλοι παράγοντες είναι θρησκευτικού εθνικισμού, δικτατορίες, η μετα-κομμουνιστική αθεΐα, εθνοτικές συγκρούσεις και το οργανωμένο έγκλημα.

Οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με βάση

συγκλίνουσες πληροφορίες εκτιμούν πως το 2015 για την πίστη τους στο Χριστό σκοτώθηκαν 7100 άνθρωποι. Το 2014 για την προσήλωσή του στον Χριστιανισμό έχουν θυσιαστεί 4344 άτομα - δηλαδή, σε ενα έτος, ο αριθμός των μαρτύρων έχει σχεδόν διπλασιαστεί.

Το 2015 καταστράφηκαν 2406 ναοί. Για να υπάρξει σύγκριση αξίζει να γνωρίζει κανείς πως το 2014 το αντίστοιχο νούμερο ήταν «μόνο» 1062. Στον τομέα της καταστροφής εκκλησιών  πρώτη ένοχη είναι η Κίνα όπου το 2015 κατεδαφίστηκαν περίπου 1500 χώροι προσευχής, ενώ το 2014 μόλις 108. Πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν και στη Νιγηρία, 198 το 2015 σε σύγκριση με 108 το προηγούμενο έτος.

Το τραγικότερο ίσως όλων είναι πως στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι δράστες των διωγμών απολαμβάνουν καθεστώς ατιμωρησίας κάτι που από μόνο τουαυξάνει το φόβο των Χριστιανών που έχουν διωχθεί.

Αν και η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης αναφέρεται κυρίως στη δίωξη των χριστιανών σε χώρες όπως η Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, η Σομαλία και η Νιγηρία, το προσωπικό της οργάνωσης, σημείωσε επίσης σημαντική επιδείνωση της κατάστασης στην Ερυθραία, το Πακιστάν και τη Λιβύη.

"Εξέχουσα" θέση στην έκθεση κατέχει τη Βόρεια Κορέα. Όχι για τα στοιχεία των διωγμών, αλλά επειδή δεν υπάρχει σχεδόν καμία συγκεκριμένη πληροφορία σχετικά με τις διώξεις των χριστιανών σε αυτή τη χώρα. Ποιος να τολμήσει άλλωστε να δώσει πληροφορίες....

Η φετινή λίστα περιλαμβάνει και για πρώτη φορά δύο νέες χώρες, το  Νίγηρα και το Μπαχρέιν. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό οφείλεται στη δράση των ριζοσπαστών ισλαμιστών.

Την ίδια στιγμή, τουλάχιστον σε μία χώρας βελτιώθηκε η κατάσταση των Χριστιανών. Αυτή είναι η Σρι Λάνκα. Μετά την απρόσμενη ήττα στις προεδρικές εκλογές του εθνικιστικού Mahina Rajapaksa οι νεοκλεγμένοι βουδιστές άρχισαν να συμπεριφέρονται πολύ πιο αθόρυβα. "Επιθέσεις σε εκκλησίες συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα - λέει το κείμενο της έκθεσης - αλλά δεν υποστηρίζονται είτε από τις αρχές ή από την πλειοψηφία του πληθυσμού της Σρι Λάνκα."
πηγή 

Ενα Χριστουγεννιάτικο θαύμα -Κοριτσάκι «ξαναζωντάνεψε» μισή ώρα μετά τον θάνατό της

 
Πέντε μήνες έχουν περάσει από τότε που οι γονείς της Μπέλα νόμιζαν ότι θα την έχαναν για πάντα. Η 41χρονη Φραντσέσκα και 44χρονος Λι έβλεπαν την κόρη τους να περνά τις τελευταίες της στιγμές αφού το μηχάνημα το οποίο την κρατούσε στη ζωή αποσυνδέθηκε.
Ωστόσο μισή ώρα αργότερα και ενώ το κοριτσάκι ήταν νεκρό, όλοι έμειναν άναυδοι όταν διαπίστωσαν ότι το παιδί είχε επιστρέψει και ανέπνεε μόνο του.

Τα Χριστούγεννα η Μπέλα θα ψάλλει ύμνους στο σπίτι της στο Έσεξ στη Βρετανία έχοντας αναρρώσει πλήρως.

«Είναι εκπληκτικό, σαν να μας έπεσε το λαχείο. Η Μπέλα ολοκλήρωσε την οικογένειά μας και τώρα είναι απίστευτο πόσο καλά τα πάει. Όταν λέει ‘μαμά’ λιώνει η καρδιά μου», λέει η μητέρα της.

Η περιπέτεια της υγείας της ξεκίνησε όταν η Μπέλα άρχισε να χάνει τα μαλλιά και τις δυνάμεις της. Η κατάσταση της επιδεινώθηκε ραγδαία όταν οι εξετάσεις έδειξαν σοβαρές ανωμαλίες και στις δύο πλευρές του εγκεφάλου. Οι γιατροί είπαν πως πιθανώς έπασχε από μιτοχονδριακό νόσημα, που είναι θανατηφόρο.

«Μας είπαν τρεις φορές πως δεν θα τα κατάφερνε κι έτσι κάθε μέρα προσευχόμασταν στο πλευρό της», περιγράφει η μητέρα της.

Στις 21 Ιουλίου η οικογένεια ενημερώθηκε πως είχε έρθει η ώρα να πουν αντίο.

«Καθόμουν και σκεφτόμουν ‘γιατί σε μας;’. Όλοι κλαίγαμε», περιγράφει η μητέρα της. Έβγαλαν τις τελευταίες τους φωτογραφίες και η αναπνευστική στήριξη αποσυνδέθηκε.

Μισή ώρα αργότερα όμως συνέβη ένα θαύμα. Τα επίπεδα οξυγόνου ανέβηκαν και πάλι και οι γιατροί είπαν στους συντετριμμένους γονείς πως η κόρη τους θα τα κατάφερνε!

«Δεν έχω ξανακλάψει από τότε. Τα συναισθήματά μου έχουν παγώσει, είχα κλάψει τόσο πολύ όλη εκείνη την περίοδο που δεν έχω πια δάκρυα. Θα μου πάρει καιρό να το ξεπεράσω, να περιμέναμε να πάρει την τελευταία της ανάσα!», λέει η μητέρα της.

Πηγή

Η Γυναίκα Γεζίντι έφτιαξε χειροποίητα σανδάλια και περπατησε 17 ωρες μέσα από ερήμους και βουνά για να μην την ακουμπήσουν τα μιάσματα ισλαμοφασίστες του "Ισλαμικού Κρατους"

πηγή

Μοναξιά , είσαι η πιο σκληρή παρέα

Κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα, ένας ηλικιωμένος καλεί τα παιδιά του για φαγητό, όμως κανείς δεν καταφέρνει να φύγει από τη δουλειά και να τον επισκεφθεί για λίγες μέρες…

Αστυνομικός παρηγορεί το άλογό του, που "ξεψυχάει..."

Μαρτυρική Συρία...

 

Πατέρας πέφτει στα γόνατα για να υποδεχθεί τη σωρό του γιου μάρτυρα!

Τα τελευταία λόγια του Steve Jobs λίγο πριν φύγει…

Έχω φτάσει στο αποκορύφωμα της επιτυχίας στον επιχειρηματικό κόσμο.
Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι μια επιτομή της επιτυχίας.

Ωστόσο, πέρα από τη δουλειά, έχω λίγη χαρά. Στο τέλος, ο πλούτος είναι μόνο ένα γεγονός της ζωής που έχω συνηθίσει.
Αυτή τη στιγμή, ξαπλωμένος στο κρεβάτι άρρωστος και κανοντας αναδρομή σε ολόκληρη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι όλη η αναγνώριση και ο πλούτος που πήρα με τόσο πολύ υπερηφάνεια, έχουν περιορισμένα και χάνουν το νόημά τους στο πρόσωπο του επικείμενο θάνατο.
Στο σκοτάδι, κοιτάζω τα πράσινα φώτα από τις συσκευές μηχανικής υποστηριξης της ζωής και ακούω το βουητό των μηχανικων ήχων, μπορώ να αισθανθώ την αναπνοή του Θεού του θανάτου να πλησιάζει περισσότερο …
Τώρα πια ξέρω, ότι όταν θα έχουμε συσσωρεύσει επαρκή πλούτο για όλη τη διάρκεια της ζωής μας, θα πρέπει να ακολουθήσουμε άλλα θέματα που δεν έχουν σχέση με τον πλούτο …
Θα πρέπει να είναι κάτι που είναι πιο σημαντικό:
Ίσως τις σχέσεις, ίσως την τέχνη, ίσως ένα όνειρο απο τα νιάτα μας …
Η ασταμάτητη επιδίωξη του πλούτου θα επτρέψει μόνο ένα στριμμένο πρόσωπο, ακριβώς σαν κι εμένα.
Ο Θεός μας έδωσε τις αισθήσεις για να αισθανόμαστε την αγάπη στην καρδιά όλων, όχι τις αυταπάτες που επιφέρει ο πλούτος.
Ο πλούτος που έχω κερδίσει στη ζωή μου δεν μπορώ να τον πάρω μαζί μου.
Το τί μπορώ να πάρω είναι μόνο οι αναμνήσεις ακολουθούμενες με αγάπη.
Αυτός είναι ο πραγματικός πλούτος που θα σας ακολουθήσει, θα σας συνοδεύει, δίνοντάς σας τη δύναμη και το φως για να προχωρήσετε.
Η αγάπη μπορεί να ταξιδέψει χίλια μίλια. Η ζωή δεν έχει κανένα όριο. Πηγαίνετε όπου θέλετε να πάτε. Προσεγγίστε το ύψος που θέλετε να φτάσετε. Είναι όλα στην καρδιά σας και στα χέρια σας.
Ποιο είναι το πιο ακριβό κρεβάτι στο κόσμο; – «Το άρρωστο κρεβάτι » …
Μπορείτε να προσλαβετε κάποιον να οδηγήσει το αυτοκίνητο για σας, να κάνετε χρήματα για σας, αλλά δεν μπορείτε να έχετε κάποιον να πάρει την ασθένεια από εσάς.
Υλικά αγαθά που χάθηκαν μπορεί να ξαναβρεθούν. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν μπορεί να βρεθεί όταν έχει χαθεί – «Η ζωη».
Όταν ένα άτομο πηγαίνει στο χειρουργείο, θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμη τελειώσει την ανάγνωση του -Το «Βιβλίο της Υγιούς Ζωής».
Σε όποιο στάδιο στη ζωή και αν βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, με τον καιρό, θα αντιμετωπίσουμε την ημέρα, στην οποία θα πέσει η αυλαία.
Θησαυρός αγάπη για την οικογένειά σας, την αγάπη για το σύζυγό σας, την αγάπη για τους φίλους σας …
Περιποιηθείτε τον εαυτό σας καλά. Αγαπάτε τους άλλους.
πηγή 

Ποιος ήταν ο Steve Jobs;

Όσο υπάρχουν αυτές οι γιαγιάδες " Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη"

Μια γιαγιά… Στα γόνατα με σκυμμένο το κεφάλι.. Υποκλίνεται στους νεκρούς, τιμά το αίμα όσων θυσιάστηκαν, όσων χάθηκαν, όσων υπήρξαν για να το παίζουμε σήμερα εμείς ελευθεροι-μοντερνοπολιτισμενοι …



Σα να ήρθε ο χρόνος και κοντοστάθηκε στο παρών. Σα να ψιθύρισε κάτι στους νεκρούς. Ίσως ένα σύντομο τρισάγιο. Μικροκαμωμένη… Γονυπετής ακουμπούσε το κεφάλι της στη μαρμάρινη πλάκα του μνημείου, κάνοντας το σταυρό της πολλές φορές. Κανένας δεν την γνώριζε. Η Θεία Ιερή στιγμή, που έγινε μετά από 96 χρόνια. Ίσως ότι πιο συγκλονιστικό έχει γίνει στο Σύμπαν για τους νεκρούς μας. Και μετά κουτσαίνοντας και δίχως να γυρίσει πλάτη στους νεκρούς, εξαφανίστηκε…

ΥΨΩΜΑ 731: ΟΙ ΝΕΕΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ!

(9-3-1941)

Μέρος Α

Διαβάστε την εκπληκτική και άγνωστη ιστορία των νέων Θερμοπυλών. 
Με 100.000 βλήματα σε ένα τόσο μικρό ύψωμα λογικά δεν έπρεπε να ζήσει κανένας οργανισμός... Κι΄ όμως οι Έλληνες μαχητές οπλίστηκαν με υπερφυσική δύναμη και νίκησαν ....
αναδημοσιεύουμε από το  Τράπεζα Ιδεών:


 ... Μέσα λοιπόν στην απόγνωση που συγκλόνισε την Ανώτατη Πολιτική και Στρατιωτική Ηγεσία της Ιταλίας, ο Μουσολίνι κηρύσσει μια δεύτερη, μια μεγαλύτερη επίθεση εναντίων των Ελλήνων, που έμεινε στην ιστορία ως η «Μεγάλη Εαρινή Επίθεση των Ιταλών».

Αποφασίζοντας να διευθύνει προσωπικός την όλη ενέργεια συγκέντρωσε στην περιοχή της επιχείρησης ότι διαθέσιμο είχε, στρατολογώντας ακόμα και υπουργούς του, εμμένοντας στην απόφαση να θυσιάσει ακόμα περισσότερους συμπατριώτες στρατιώτες του και να συνεχίσει αυτόν τον φρενήρη πόλεμο. 

Οι Έλληνες δε βρέθηκαν απροετοίμαστοι. Το περιμένουν. Ξέρουν τις ενέργειες του αντιπάλου. Τι ψυχή! Να περιμένεις το θάνατο ενώ ξέρεις ότι έρχεται, ενώ ξέρεις ότι αν φύγεις θα σωθείς. Οι νικηφόρες επιθετικές ενέργειες των Ελλήνων σταματούν. Οργανώνονται αμυντικά. 9 Μαρτίου 1941. Η μάχη ξεκινά. 17 ημέρες κόλασης. Είναι χειρότερο απ' ότι περίμεναν. Το κύριο βάρος ρίχνεται στο ύψωμα 731. Εκεί οι σύγχρονοι ΄300΄ προσπαθούν πάση θυσία, ξεπερνώντας πολλές φορές τον εαυτό τους και τα όριά τους, να κρατήσουν το περιμάχητο ύψωμα. Αν δεν το καταφέρουν, διασπάται το μέτωπο και καταρρέει όλη η αμυντική γραμμή με ολέθριες συνέπειες. 

Ελληνες στρατιώτες μεταφέρουν τραυματία συνάδελφό τους

Πιο συγκεκριμένα, ο Μουσολίνι μέσα στον πανικό του, επιστρατεύει τους πάντες, ακόμα και γόνους εξεχουσών οικογενειών για να πετύχει έστω και μία νίκη προτού επέμβουν οι σιδερόφρακτες στρατιές του Χίτλερ. Και ναι! Σπάει κάθε ρεκόρ! Καταφέρνει να συγκροτήσει 25 Μεραρχίες, 140.000 περίπου άντρες και τις βάζει να αναμετρηθούν εναντίον μόνο μίας κι εκείνης μειωμένης συνθέσεως, αφού αριθμούσε μόνο περί τους 3.000!!! Τα νούμερα του βγαίνουν! Είναι σίγουρος πως θα παρελάσει έφιππος στην πρωτεύουσα της Ελλάδος, στην Αθήνα, καβάλα σε ένα άσπρο άλογο! Μάλιστα αποφασίζει να διευθύνει ο ίδιος προσωπικά την επιχείρηση με κωδικό όνομα «PRIMAVERRA", δηλαδή «Άνοιξη». Γιατί αυτό πίστευε! Ότι θα ξημερώσει η δική του άνοιξη μετά από αυτήν την ορμητική και θυελλώδη επίθεση την οποία σχεδίαζε. 

Η Ελληνική πλευρά δεν πανικοβάλλεται: αν και οι ενισχύσεις ήταν περιορισμένες, το ηθικό ήταν σε αρκετά υψηλό επίπεδο για να λιγοψυχήσουν. Δε το βάζουν κάτω και ξεκινούν πρόχειρες αμυντικές οχυρώσεις: συρματοπλέγματα,
λαγούμια και ορύγματα μάχης κατά κύριο λόγο. Πολλές φορές, λόγω έλλειψης σκαπανικών, σκάβανε ολόκληρα ορύγματα με τα χέρια, ακόμα και με κουτάλια! Τέτοια θέληση είχαν να υπερασπίσουν το πάτριο έδαφος οι Έλληνες στρατιώτες. 

Ο Μουσολίνι δίνει το σύνθημα. Ρίχνει το κύριο βάρος των δυνάμεών του στο πιο ευάλωτο, από εδαφικής απόψεως, σημείο, ένα απλό χωματοβούνι με υψομετρικό 731 στους πρόποδες του όρους Τρεμπεσίνα. Δεν υπολογίζει όμως ότι εκεί απέναντι βρίσκεται το ηρωικό ΙΙ/5 Τάγμα του Βολιώτη Διοικητή Δημήτριου Κασλά, ο οποίος έδωσε σαφής εντολές στους στρατιώτες του: «Έστω κι ένας να μείνει εδώ πάνω, το ύψωμα θα αντιστέκεται!» 

Αγνοώντας λοιπόν όλα αυτά, ο Ιταλός Φασίστας ανεβαίνει στο απέναντι ύψωμα το Κόμαριτ για να παρακολουθήσει, όπως ο ίδιος είπε, τον περίπατο των ανδρών του. 

Ελληνες ετοιμάζουν οχυρωματικές θέσεις

Να σημειώσουμε πως το Κόμαριτ βρισκόταν σε απόσταση βολής από το Ελληνικό Πυροβολικό! Τόση λύσσα είχε να δει τις Ελληνικές δυνάμεις να συνθλίβονται, ώστε η ιστορία τον κατέγραψε ως τον μοναδικό ηγέτη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που είδε από τόση κοντινή απόσταση πολεμική σύγκρουση. Ως άλλος Ξέρξης λοιπόν, έκατσε να δει αυτό που δεν πραγματοποιήθηκε ολόκληρο το χειμώνα του 1940, τη σύνθλιψη των Ελληνικών δυνάμεων. 

9 Μαρτίου 1941, Κυριακή της Ορθοδοξίας, Μνήμη των Αγίων Σαράντα, ώρα 06:00 το πρωί. Η τιτανομαχία ξεκινά. Δαυίδ εναντίον Γολιάθ! Ψυχή εναντίον μετάλλου! 300 πυροβόλα στρέφουν τις κάννες τους στο ύψωμα 731, το οποίο σφυροκοπείται ακατάπαυστα με βλήματα πυροβολικού ποικίλου διαμετρήματος. Έπεσαν σύνολο 100.000 βλήματα μέσα σε δύο ώρες! Σε μισή ώρα δεν είχε μείνει δέντρο όρθιο στην κορυφή, σε μιάμιση ώρα τα πάντα ανασκάφτηκαν και σε δύο ώρες το ύψωμα είχε ρημαχτεί ολοσχερώς! «Και οι πέτρες γίναν άχνη!»Φώναξε ενθουσιάσμένος ο Μουσολίνι που έβλεπε με τα κυάλια του από απέναντι! Τι να δει δηλαδή; Παντού αιωρούνταν σκόνη και καπνός! Και δίνει το πράσινο φως για την επίθεση των πεζοπόρων τμημάτων. 

Το Ελληνικό Πυροβολικό προσπάθησε από την πλευρά του με πυρά ανάσχεσης να ανακόψει την
προέλαση των τμημάτων αυτών και προξένησε σημαντικές απώλειες. Δεν επαρκούσαν όμως για να ανακόψουν την εχθρική επίθεση, οπότε και οι Ιταλοί ξεπερνούν το φραγμό των πυρών αυτών και αρχίζουν την ανάβαση στο ύψωμα. Προχωρώντας, και σε απόσταση 50 μέτρων από την κορυφή, αντιλήφθηκαν ότι δεν επέζησε κανείς από το σφοδρό βομβαρδισμό του υψώματος και περιχαρής ανακοινώνουν μέσω ασυρμάτου την πρώτη τους νίκη, την κατάληψη του υψώματος 731. Ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπο του Μουσολίνι, ο οποίος δέχεται με χειραψίες τα συγχαρητήρια των στρατηγών του. Η ήττα των Ελλήνων φάνταζε κοντινή. 

Αρματα και ιταλικό πεζικό επιτίθενται κατά του υψώματος 731

Όμως τότε έγινε ένα θαύμα. Μέσα από τα χώματα, τις πέτρες, τα κομματιασμένα συρματοπλέγματα και τους ξεκοιλιασμένους γαιόσακους, φάνηκαν να ξεπετάγονται άνθρωποι! Ή μήπως δεν ήταν άνθρωποι αλλά μετενσαρκώσεις αρχαίων πολεμιστών; Όχι! Ήταν οι λιγοστοί Έλληνες του Κασλά, οι ηρωικοί υπερασπιστές του υψώματος, που ήθελαν να μετατρέψουν την επιχείρηση της Άνοιξης του Μουσολίνι σε πραγματικό εφιάλτη! Μαυρισμένοι από τους καπνούς των εκρήξεων με τα χώματα να πέφτουν από πάνω τους, οι Έλληνες ανασηκώθηκαν, έσφιξαν στο μάγουλο το όπλο, σημάδεψαν, και άρχισαν να ρίχνουν στο ψαχνό. Οι Ιταλοί αιφνιδιάζονται και καθηλώνονται. Βλέπουν κι άλλους να ξεπετάγονται σα μανιτάρια από το έδαφος και με την ιαχή «Αέρα» να ορμούν καταπάνω τους! Το μπόι τους έφτανε ίσα με τον ουρανό! Κι εκεί που προχωρούσαν σίγουροι και περήφανοι, τώρα υποχωρούν άτακτα καταδιωκόμενοι από τους εξαγριωμένους Έλληνες. 

Ο Μουσολίνι απογοητευμένος πετά τα κιάλια του κάτω! Ρωτά ξανά και ξανά με ποιους τα βάλανε. Μήπως με αρχαίους Θεούς, ή μήπως με φαντάσματα; Ή ακόμα χειρότερα με δαίμονες που ξεπετάγονται από τη γη; 

Ιταλοί τραυματίες στρατιώτες συζητούν με τον στρατηγό Καβαλλέρο

Και το ύψωμα σφυροκοπείται από το Ιταλικό Πυροβολικό και πάλι και πάλι και πάλι, με αμείωτη ένταση. Όλμοι, πυροβόλα κάθε διαμετρήματος, ακόμα και η αεροπορία πήρε μέρος στις απεγνωσμένες προσπάθειες για την εκπόρθηση του υψώματος. Μάταια όμως! Τα Συντάγματα και οι Ιταλικές μονάδες διαλύονται η μία μετά την άλλη με τα πτώματα να μαζεύονται και να πληθαίνουν μπροστά από το ύψωμα. Οι Έλληνες στρατιώτες όμως, μπορεί να λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα, αλλά παραμένουν αμετακίνητοι στις θέσεις τους.

Η νύχτα τους έβρισκε όλους εξαντλημένους, αλλά δε ζητούν, παρά μόνο χειροβομβίδες και σκαπανικά εργαλεία. Και η εικόνα της φυγής των Ιταλών θα επαναλαμβανόταν με συστηματική ακρίβεια για περισσότερο από δύο εβδομάδες. 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΤΟΤΟΓΛΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

πηγή