Στρατηγός ακυρώνει την Τουρκία για τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο!

Ο Στρατηγός και πρώην Α/ΓΕΣ Κωνσταντίνος Ζιαζιάς με κείμενό του και με το χάρτη αυτό καταρρίπτει τους “γκρίζους” τουρκικούς ισχυρισμούς στο Αιγαίο!

Διαβάστε το κείμενο του Στρατηγού Ζιαζιά:

Ο χάρτης αυτός αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο που ακυρώνει οποιαδήποτε προκλητική και αισχρή αμφισβήτηση των Τούρκων, οι οποίοι, μετά το 74 κυρίως, επιθυμούν να μεταβάλλουν το “status quo”του Αιγαίο. Σύμφωνα με τον χάρτη αυτόν οριοθετούνται με κάθε λεπτομέρεια τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δυο πλευρών και φέρει μάλιστα την υπογραφή της Ιταλοτουρκικής Συμφωνίας, η οποία έλαβε χώρα στις 28/12/1932. Πρόκειται για τον επίσημο χάρτη της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας του τέως Υπουργείου Αποικειών. Είναι ένα ιστορικό δείγμα.

Μάλιστα πριν παραχωρηθούν τα Δωδεκάνησα στην ΕΛΛΑΔΑ απο την Ιταλία ,με το άρθρο 14 του Παραρτήματος της Συνθήκης της Λωζάνης, 23/7/1923, η Τουρκία είχε παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα που έφερε μέχρι τότε για το σύνολο των Δωδεκανήσων, τα οποία πέρασαν υπό Ιταλική κατοχή.

Εν συνεχεία ενσωματώθηκαν στην ΕΛΛΑΔΑ, λίγο μετά την Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού 10/2/1947

Τότε ,η συμφωνία έθεσε ως διάδοχο των νησιών την ΕΛΛΑΔΑ, η οποία θα συνέχιζε να έχει διεθνώς αναγνωρισμένα κυριαρχικά ,νομικα και πολιτικά δικαιώματα για αυτα.

Στην Τουρκία παραχωρήθηκαν μόνο δυο νησίδες,Καρα Άντα,και Οράκ.

Η Τουρκία δίνοντας όμως τις δικές της ερμηνείες αμφισβητεί γενικής αποδοχής κανόνες του διεθνούς δικαίου η τους εφαρμόζει όπου και όπως τη συμφέρει.

Μετά τα Ίμια στο τουρκικό κυβερνητικό πρόγραμμα συναντάμε τη φράση:” Turkey will abide by all international agreements it has signed.However the implementation of these against the national security and interest will not be allowed”, δηλαδή ”Η Τουρκία θα τηρήσει όλες τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει. Εντούτοις δεν θα επιτρέψει η εφαρμογή τους να ειναι αντίθετη στην εθνική της ασφαλείας και τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ”. Επισημαίνουμε την χαρακτηριστική λέξη “συμφέροντα της” που αντικατοπτρίζει τη θέση της απέναντι στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών που εχει υπογράψει.

Πρέπει να τονισθεί ότι η έκφραση “Γκρίζες Ζώνες” είναι μονομερής όρος που χρησιμοποιεί η τουρκική εξωτερική πολιτική για εξυπηρέτηση των παράλογων και παράνομων επιδιώξεων της στο Αιγαίο.

Επομένως τα Θαλάσσια Σύνορα μας είναι επακριβώς οροθετημένα, με βάση το διεθνές δίκαιο αλλά και τις ισχύουσες συνθήκες και τα γνωρίζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.

Militaire.gr
ΠΗΓΗ

Η Τουρκία βγάζει το Τσεσμέ στο Αιγαίο πριν «στεγνώσει» το μελάνι της συμφωνίας

Σύμφωνα με μια σειρά ναυτικών ειδοποιήσεων ΝΑVTEX 226/16 (NAVTEX) την οποία που εξέδωσε η Τουρκική Υδρογαρική Υπηρεσία στις 15:01 το μεσημέρι της Παρασκευής 18 Μαρτίου, το υδρογραφικό-ωκεανογραφικό (Υ/Γ-Ω/Γ) πλοίο του τουρκικού ΠΝ ÇESME (Α-599) θα εκτελέσει έρευνες από 21 Μαρτίου έως 8 Απριλίου 2016 σε διεθνή ύδατα στο Κεντρικό Αιγαίο, στην περιοχή που μπορείτε να δείτε στον χάρτη.

Την στιγμή που στην περιοχή της Λέσβου και του Κεντρικού Αιγαίου πλέουν πολεμικά σκάφη του ΝΑΤΟ, η Άγκυρα προχωρά σε μια προσπάθεια επίδειξης κυριαρχίας στον θαλάσσιο χώρο ανάμεσα στη Χίο και τη Σκύρο, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζει τις εργασίες πόντισης καλωδίων και βυθοκόρησης στην υφαλοκρηπίδα ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελόριζο.

Η περιοχή που δεσμεύει βρίσκεται εντός των μονίμων πεδίων βολής (ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ) της Πολεμικής μας Αεροπορίας οι περιοχές των οποίων έχουν δεσμευτεί με NAVTEX της ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας για όλη τη διάρκεια του τρέχοντος έτους.

Το ÇESME:

Ναυπηγήθηκε το έτος 1965 για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και χορηγήθηκε στην Τουρκία το έτος 2000. Είναι 1 από τα 2 συνολικά πλοία που διαθέτει το τουρκικό ΠΝ (το άλλο πλοίο είναι το CUBUKLU A-594), αναφέρει το militaire.gr.

Nα σημειωθεί ότι πρόσφατα το Υφυπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας (SSM) εξέδωσε πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την ναυπήγηση 1 πλοίο Υ/Γ-Ω/Γ για τις ανάγκες του ΤΠΝ.

Το κείμενο και ο σχετικός χάρτης, καθώς επίσης και χάρτης με τα ΠΒ ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ:

Το κείμενο και ο σχετικός χάρτης, καθώς επίσης και χάρτης με τα ΠΒ ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ:

ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑVΤΕΧ 226/16

ZCZC  IZMIR TURK RADIO

181301 UTC MAR 16

TURNHOS N/W 226/16

AEGEAN SEA

SCIENTIFIC RESEARCH BY TCG CESME BETWEEN 21 MAR- 08 APR 16 ON INTERNATIONAL WATERS OF AREA BOUNDED BY

38 17.00N, 024 27.00E

38 38.00N, 024 27.00E

38 38.00N, 024 42.00E

38 44.00N, 024 50.00E

38 44.00N, 025 16.00E

38 36.00N, 025 14.50E

38 28.00N, 025 23.30E

38 17.00N, 025 23.30E

CAUTION ADVISED

Δείτε σε διαδραστικό χάρτη τις περιοχές

http://cyprusnews.eu/
πηγή 

Το Καστελόριζο και τα μάτια μας

Η ΑΟΖ, το ΝΑΤΟ και το Αιγαίο Αρχιπέλαγος

Του Θεόδωρου Καρυώτη από την ιστοσελίδα anixneuseis.gr 

Ακόμα θυμάμαι την μοναδική αλλά σημαντική ήττα μας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982). Σε μια συνεδρίαση της 2ης Επιτροπής που η συζήτηση αφορούσε στην έννοια του «Αρχιπελαγικού Κράτους», ο αρχηγός της Ελληνικής αντιπροσωπείας, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος έλαβε το λόγο για να εξηγήσει την ελληνική λέξη Αρχιπέλαγος.

Μέσα σε απόλυτη σιγή, ο Σταυρόπουλος εξήγησε εκείνη την ημέρα ότι η λέξη «αρχιπέλαγος» είναι ελληνική λέξη και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στην ιστορία για να περιγράψει το Αιγαίο! Μετά, συνέχισε λέγοντας ότι η Ελλάδα, με βάση αυτό το ιστορικό γεγονός, δικαιούται να χαρακτηριστεί, στη νέα Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας, σαν Αρχιπελαγικό Κράτος.

Δυστυχώς, η συζήτηση που ακολούθησε για αρκετές ημέρες δεν έφερε αποτέλεσμα για την ελληνική πρόταση και έτσι η νέα Σύμβαση (UNCLOS) αναγνωρίζει ως αρχιπελαγικά κράτη μόνο τα κράτη που αποτελούνται αποκλειστικά από νησιά. Εάν τότε, είχε επικρατήσει η άποψη μας, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά στο Αιγαίο. Έτσι η UNCLOS αναγνωρίζει μόνο πέντε κράτη σαν αρχιπελαγικά. Αυτά είναι η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, οι Μπαχάμες, τα νησιά Φίτζι και η Παπούα Νέα Γουινέα.

Το Άρθρο 47 της UNCLOS ορίζει τα Αρχιπελαγικά Κράτη ως εξής:

Για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης:

1. A) “Αρχιπελαγικό Κράτος είναι ένα Κράτος που αποτελείται εξ ολοκλήρου από ένα ή περισσότερα συμπλέγματα νησιών και συμπεριλαμβάνει ενδεχομένως και άλλα νησιά,
2. B) «Αρχιπέλαγος είναι σύνολο νησιών, συμπεριλαμβανομένων και τμημάτων νησιών, τα παρακείμενα ύδατα και τα λοιπά φυσικά στοιχεία , τα οποία είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να αποτελούν ουσιαστικά μια αδιαίρετη γεωγραφική, οικονομική και πολιτική ενότητα, ή τα οποία θεωρούνται ιστορικά ως μια ενότητα.

Είναι σαν να περιγράφει το Αιγαίο Αρχιπέλαγος!

Από την Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 μέχρι το 1973, το Αιγαίο Πέλαγος ελέγχετο και κυριαρχείτο, από στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική άποψη, από την Ελλάδα. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η Τουρκία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν αμφισβήτησε το υπάρχον νομικό καθεστώς.  Αυτή η κατάσταση άλλαξε  δραματικά το 1973, όταν ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου έξω από την νήσο  Θάσο από την αμερικανική εταιρεία Oceanic Exploration. Εκείνη την περίοδο, βασικά για λόγους πολιτικής εσωτερικής κατανάλωσης, οι δικτάτορες που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1967 μέχρι το 1974, ανακοίνωσαν ότι τα κοιτάσματα ήταν μεγάλης εμπορικής αξίας, χωρίς να αντιληφθούν τις διεθνείς επιπτώσεις αυτής της πράξης τους. Η Τουρκία αμέσως αντέδρασε και την 1η Νοεμβρίου 1973 έδωσε στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων TRAO δικαιώματα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στο Ανατολικό Αιγαίο, σε μία περιοχή που ξεκάθαρα επικάλυπτε της περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας των νησιών Λήμνου, Σαμοθράκης, Αγίου Ευστράτιου, Λέσβου και Χίου.

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της ελληνοτουρκικής διένεξης που έχει σχέση με τη θέση της CIA για το Αιγαίο Πέλαγος. Μία απόρρητη έκθεσή της, που συντάχθηκε το 1984 με την ονομασία «Μνημόνιο», και έχει αποχαρακτηριστεί χάρη στις ενέργειες του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, καλύπτει όλα τα θέματα ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από τα 6 στο 12 ν.μ., τον εναέριο χώρο, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και την στρατικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Στις 31 σελίδες αυτού του μνημονίου γίνεται μια προσπάθεια από την CIA να είναι ουδέτερη σ’ αυτή την πολύ σημαντική διένεξη για την Αμερική αλλά δεν κρύβει την αντιπάθειά της προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, αφού σε ορισμένα σημεία αναφέρει:

«Η προκλητική ρητορική του Έλληνα Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και, πιο πρόσφατα, η Τουρκοκυπριακή ανακήρυξη ανεξαρτησίας τον Νοέμβριο του 1983 έχουν κάνει στριφνές τις ήδη επιδεινούμενες σχέσεις μεταξύ της Αθήνας και της Άγκυρας και έχουν ουσιαστικά εξαφανίσει τις βραχυπρόθεσμες προοπτικές για πρόοδο στα θέματα του Αιγαίου.» Σ’ ένα σημείο παρακάτω η έκθεση αναφέρει: «Παρότι δεν υπάρχει κανείς στην ελληνική κυβέρνηση που να επιθυμεί σύγκρουση με την Τουρκία, ο Παπανδρέου και ορισμένοι σύμβουλοι του, με τις άστατες προσωπικότητες τους, έχουν την τάση να αντιδρούν έντονα σε τεταμένες καταστάσεις. Ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Καραμανλής και Έλληνες αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων έχουν συμβουλεύσει για την ανάγκη αυτοσυγκράτησης σε τέτοιες στιγμές και έτσι έχει αποφευχθεί ρήξη στο Αιγαίο. Αλλά ο Παπανδρέου, μερικές φορές, παίρνει σημαντικές αποφάσεις χωρίς να τους συμβουλευτεί. Αλλά ενώ ο Πρόεδρος και ανώτατοι αξιωματικοί συμμερίζονται πολλές από τις ανησυχίες του Παπανδρέου για τις πιθανές Τουρκικές απειλές, τείνουν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι αυτός στον στην απειλή του Συμφώνου της Βαρσοβίας και στη στρατιωτική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ». Η έκθεση καταλήγει με την εξής διαπίστωση: «Οι προσδοκίες για μια σημαντική πρόοδο προς επίλυση των διενέξεων στο Αιγαίο δεν ήταν ποτέ μεγάλες. Πιστεύουμε ότι η ατμόσφαιρα για εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω της σκληρής στάσης του Παπανδρέου εναντίον της Τουρκίας.»

Όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας οι συντάκτες της έκθεσης προσπαθούν να κρατήσουν μια ουδέτερη θέση και αποφεύγουν να ασχοληθούν με την έννοια της ΑΟΖ, αλλά προχωρούν και σε μια πολύ σημαντική και κρίσιμη διαπίστωση, ότι δεν υπάρχουν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων στο Αιγαίο Πέλαγος. Από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, αυτή η αμερικανική θέση δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.

Το θέμα που συμφωνούν απόλυτα με την Τουρκία είναι αυτό της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ., γιατί όλα τα στενά μεταξύ της Μεσογείου και των Δαρδανελίων θα εξαφανίζονταν, εάν η Ελλάδα αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Βέβαια αναφέρουν ότι η Ελλάδα, βάσει του της UNCLOS III, έχει μεν δικαίωμα χωρικών υδάτων πλάτους 12 ν.μ., αλλά δεν μπορεί να κλείσει με αυτή την ενέργεια θαλάσσιους διαδρόμους. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι κανόνες της αβλαβούς διέλευσης δεν δημιουργούν προβλήματα στα τουρκικά πλοία και η ίδια, που διαθέτει έναν ογκώδη εμπορικό στόλο, δεν έχει κανένα συμφέρον να περιορίσει την ελευθερία των θαλασσών. Η Αμερική υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει διαδρόμους των στενών της για να διέρχονται τα πλοία, διότι το Αιγαίο, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας δεν είναι ένα αρχιπέλαγος και η Αμερική δεν απορρίπτει το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει στενά.

Βέβαια, η έκθεση αναφέρει ότι η Τουρκία για πολλά χρόνια τώρα έχει προειδοποιήσει την Ελλάδα ότι η αύξηση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο θα αποτελέσει casus belli, αλλά οι Αμερικανοί δεν παίρνουν θέση σε αυτό το θέμα. Τέλος, αυτό το μνημόνιο της CIA στην σύνοψη των θέσεών του σημειώνει:

“Έτσι, ενώ η διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι πιθανότερο να απορρέει από μια στρατιωτική σύγκρουση στη Κύπρο, θα μπορούσε να επεκταθεί στο Αιγαίο και πιθανώς στην Θράκη – μόνο και μόνο γιατί οι Έλληνες αναγνωρίζουν το ευκρινές στρατιωτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας σε μια σύγκρουση που θα περιοριζόταν μόνο στο νησί (Κύπρο). Οι Έλληνες θα διαθέτουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη, η δύσκολη μορφολογία του εδάφους θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον θα τελειώσει με στασιμότητα.»

Το μόνο που έχει αλλάξει, από τότε, στις αμερικανικές θέσεις είναι το γεγονός ότι η ισορροπία δυνάμεων  ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία έχει μεταβληθεί σταδιακά από το 2012 σε βάρος της Ελλάδας, λόγω της οικονομικής κρίσης στην πατρίδα μας.

Όλοι πιστεύουν ότι η ξαφνική εμφάνιση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο  προήλθε από την πρωτοβουλία της Καγκελαρίου Μέρκελ να συναντήσει τον Ερντογάν και να αποφασίσουν να φέρουν το ΝΑΤΟ  σαν αστυνόμο στην περιοχή. (Αφού το δέχθηκαν όλοι, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας). Αναμφίβολα, η Καγκελάριος δεν ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία μόνη της. Είχε ήδη ενημερώσει την Ουάσιγκτον και πήρε το πράσινο φως από τον Λευκό Οίκο,  πριν κατευθυνθεί στην Άγκυρα.

Έτσι η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, εάν και οι προσφυγικές ροές το απασχολούν τρομερά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φιλοτουρκική χειρονομία των συμμάχων μας του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είναι γνωστόν, με απόφαση του ΝΑΤΟ από το 1960 ταυτίζονται τα θαλάσσια κα εναέρια σύνορα των κρατών-μελών. Δηλαδή, οι επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θα σέβονται μόνο τα 6 από τα 10 μίλια του ελληνικού εναερίου χώρου.

Το πιο κρίσιμο σημείο αυτής της συμφωνίας είναι η σιωπηρή εξαίρεση της Δωδεκανήσου από τις περιπολίες του ΝΑΤΟ μια και την θεωρεί αποστρατικοποιημένη περιοχή. Κύριος στόχος της Τουρκίας, βέβαια, ήταν και είναι το Καστελόριζο, γιατί, δεκαετίες τώρα, ξεκίνησε ατέρμονες επαφές με την Ελλάδα, που έχουν ξεπεράσει τις 50, για το Αιγαίο. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις  συμμετείχαν στις συζητήσεις για το Αιγαίο και φυσικά δεν συζητούσαν ποτέ το Καστελόριζο, διότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στην γεωγραφική περιοχή του Αιγαίου αλλά της Ανατολικής Μεσογείου.

Έτσι, το ΝΑΤΟ, ασπαζόμενο αυτή τη θέση, έχει αφήσει απροφύλακτο το Καστελόριζο και ο Σουλτάνος βρήκε την ευκαιρία να διοχετεύσει τους πρόσφυγες και  στις ακτές του Καστελόριζου, με αποτέλεσμα σήμερα οι πρόσφυγες είναι τριπλάσιοι από τους κατοίκους του θρυλικού νησιού μας. Τώρα που έληξε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, αντί να υπάρξει μια απόφαση,  η κυρία Μέρκελ αποφάσισε να συγκληθεί μια  νέα σύνοδος κορυφής στις 6 Μαρτίου για να είναι παρών και ο κ. Νταβούτογλου.

Αυτή την περίοδο, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι το μείζον θέμα για μας δεν είναι το προσφυγικό ή η οικονομία αλλά η πιθανή κατάρρευση των συνόρων μας και, δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας Ανδρέας Παπανδρέου που θα μπορέσει να μας οδηγήσει μακριά από αυτή την επικείμενη καταστροφή.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που ήταν ο νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

• στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
• στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
• στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»

Ο Κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, σ’ ένα άρθρο του στην εφημερίδα Φιλελεύθερος στις 12 Οκτωβρίου 2014, σχετικά με την παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ εξηγεί:

“Είναι σαφές πως η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να χοντρύνει το παιχνίδι αξιοποιώντας τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρώντας πως αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου είτε με λύση του Κυπριακού είτε χωρίς. Τούτο θα επιτευχθεί, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, επιστρατεύοντας ένα πιεστικό δίλημμα, το οποίο θα θέσουν οι Τούρκοι προσεχώς προς τη Λευκωσία: Είτε θα τα χάσετε όλα είτε θα πάρετε τα μισά (έμφαση δική μου).”

Υποψιάζομαι ότι το ΝΑΤΟ δεν ήρθε στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος για να μας προστατεύσει από τους πρόσφυγες. Ήρθε, για να πει στον  Αλέξη, που σίγουρα, δεν είναι Ανδρέας, ότι έφτασε η ώρα να τα βρεις με τη Τουρκία, διαφορετικά: «είτε θα τα χάσεις όλα, είτε θα πάρεις τα μισά.» Να υπενθυμίσουμε, απλώς, στους πάντες ότι Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

«Πού και πώς το πάει» η Άγκυρα στα ελληνοτουρκικά;

(Φωτ.: Στιγμιότυπο από τη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας, της 14ης Μαΐου 2010, όπου υπογράφηκαν συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Το δίδυμο Erdoğan - Davutoğlu αντιλαμβάνεται σήμερα ότι έχει απέναντι του μία ανεπαρκή κυβέρνηση και ένα κράτος με έναν λαό σε εσωστρέφεια και περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως.)

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*

Φθάσαμε στο σημείο λόγω «μιθριδατισμού» να αντιμετωπίζουμε τις πρακτικές και τις συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας με τις οποίας προωθεί την αναθεωρητική της πολιτική σε βάρος της Ελλάδας ως καθημερινές και συνήθεις δραστηριότητες. Η εντατικοποίηση όμως και η «ποιοτική αναβάθμιση» των πρακτικών αυτών και προκλήσεων το τελευταίο χρονικό διάστημα, με αποκορύφωμα την ουσιαστική απαγόρευση από την Τουρκία της διπλωματικής υπέρπτησης του πρωθυπουργικού αεροσκάφους κατά το πρόσφατο ταξίδι στο Ιράν και τον διασυρμό που δεχθήκαμε ως κράτος και ως λαός, μας ανησυχεί ιδιαίτερα.

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. H Τουρκία άρχισε από την επομένη κιόλας της Συνθήκης της Λωζάνης (Ιούλιος 1923) να εφαρμόζει ένα μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο για μία de facto, και γιατί όχι κάποτε de jure, αναθεώρησή της. Τα παρακάτω δύο αποκαλυπτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Τούρκου πρωθυπουργού, Ahmet Davutoğlu, «Το Στρατηγικό Βάθος» υποδηλώνουν τον διαχρονικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος, είτε αυτή είναι κεμαλική, είτε νέο-οθωμανική:

• «Κανένα από τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι φυσιολογικό και σχεδόν όλα είναι πλασματικά. Βέβαια πρέπει να τα σεβόμαστε ως κράτη έθνη, ωστόσο ταυτόχρονα πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν και οι φυσικές συνέχειες».
• «H συγκέντρωση των νησιών του Αιγαίου στα χέρια της Ελλάδος δημιουργεί το πιο σημαντικό αρνητικό στοιχείο στην πολιτική της Τουρκίας για τον εγγύς θαλάσσιο χώρο της. Η βασική πηγή του προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αθεράπευτη αντίφαση μεταξύ του παρόντος καθεστώτος και της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός μετά το 1974 έλαβε άλλη μορφή, καθόσον η ρητορική αλλά και οι προκλήσεις και πρακτικές βασίζονταν πρωτίστως στη χρήση ή απειλή χρήσεως στρατιωτικής ισχύος. Η Ελλάδα μέχρι και το 1996-1997 απαντούσε με το «δεν διεκδικούμε, αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα», αποσκοπώντας στη διατήρηση του Status Quo και αναγνωρίζοντας ως μοναδική διαφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, υποστηρίζοντας την πολιτική αυτή με ανάπτυξη αξιόπιστης αποτροπής. Το πιστεύουμε ή όχι, η Τουρκία από το 1974 μέχρι και σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή προβλημάτων για την ελληνική εξωτερική πολιτική και ασφάλεια.

Από την πολιτική της αποτροπής στην πολιτική του κατευνασμού!

Με την ομόφωνη απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης το 1995 ότι «η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδος από τα 6 στα 12 Ν.Μ. αποτελεί αιτία πολέμου», το γνωστό «casus belli», o αναθεωρητισμός της Άγκυρας μετατρέπεται σε εμφανή επιθετικότητα και αναγκάζει δυστυχώς την Ελλάδα να «λουφάξει» και να στερηθεί ενός από τα βασικά δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο. Με την ατυχή έκβαση της κρίσης των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996 (με τους γνωστούς ερασιτεχνισμούς και την ανυπαρξία στιβαρής κυβέρνησης) η Τουρκία προσθέτει ένα πολύ σοβαρό θέμα στην «ατζέντα των ελληνοτουρκικών (Ε/Τ) διαφορών», την αμφισβήτηση της κυριαρχίας μεγάλου αριθμού νησίδων και μικρονησίδων με αποτέλεσμα «να γκριζάρουν» πολλές περιοχές του Αιγαίου. Τον Ιούλιο 1997 έχουμε το «Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης», με το οποίο αναγνωρίζονται για πρώτη φορά (κυβέρνηση Σημίτη) τα νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αυτό αποτέλεσε μία τεράστια υποχώρηση σε ένα σημαντικό θέμα καθόσον έδωσε τα «πάντα» και δεν «πήρε πίσω» ούτε τουλάχιστον το casus belli, ενώ πέρασε στην ελληνική κοινή γνώμη «έτσι στο ντούκου» μιας και όπως θυμόμαστε η κυβέρνηση Σημίτη διατηρούσε «εξαιρετικές σχέσεις» με τα ΜΜΕ. Η κατευναστική αυτή πράξη ουδόλως μείωσε την τουρκική προκλητικότητα και διεκδικητικότητα.

Από το 1999 και μετά, όπως γράφει και στο σχετικό βιβλίο του ο καθηγητής κ. Άγγελος Συρίγος (και υιοθετώ πλήρως την άποψη του), η κυβέρνηση «των Ιμίων και του Ανακοινωθέντος της Μαδρίτης», με ΥΠΕΞ πλέον τον κ. Γεώργιο Παπανδρέου, εφαρμόζει ένα «πρόγραμμα διαπαιδαγώγησης» του ελληνικού λαού, με το οποίο, εκτός από την προσπάθεια βελτίωσης της εικόνας της Τουρκίας στην ελληνική κοινή γνώμη, επιχειρείται να παρουσιασθεί ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες έχουν ίδιες ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Ε/Τ σχέσεις και έτσι έμμεσα εξισώνεται ο θύτης με το θύμα! Η «διπλωματία των σεισμών» του 1999 και τα ζεμπέκικα του κ. Παπανδρέου με τον Τούρκο ομόλογο του, κ. İsmail Cem İpekçi, επίσης δεν κατάφεραν να κάνουν τους Τούρκους να αναθεωρήσουν… την αναθεωρητική τους πολιτική. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να δείξουν στην Τουρκία ότι ο δυτικός της γείτονας ενδίδει στις πιέσεις της. Ο κατευνασμός έφερε μεγαλύτερο κατευνασμό και η αποτροπή έμεινε χωρίς… αξιοπιστία! Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι γιατί η κυβέρνηση Σημίτη, αφού επέλεξε τον κατευνασμό ως πολιτική, υλοποίησε το γνωστό τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα;

Με τη διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή και με τη «διπλωματία της κουμπαριάς» άρχισε να διαχέεται στην κοινή γνώμη ότι στην Τουρκία υπάρχουν οι κακοί Στρατηγοί με το βαθύ κράτος που μας επιβουλεύονται και μας προκαλούν και από την άλλη μεριά ο… «καλός» και πονόψυχος πολιτικός Erdoğan, που θέλει να τα βρούμε (να βρούμε… τι άραγε;). Η Άγκυρα και πάλι όμως με τον γνωστό… χαβά της, έστω και αν είχε την αμέριστη και άνευ όρων ελληνική στήριξη στην ενταξιακή της πορεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί έτσι νομίζαμε ότι θα εξημερώναμε το θηρίο! Το εξημερώσαμε;

Με την ανάληψη της εξουσίας από τον κ. Παπανδρέου και το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, το επικοινωνιακό του εφεύρημα κ. Davutoğlu περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες βρίσκει ένα καλό άλλοθι για τη συνέχιση της κατευναστικής πολιτικής μας. Η φαντασίωση ήταν «ασφαλέστερη της πραγματικότητας»! Η διακυβέρνηση Σαμαρά, κατά τη γνώμη μου, δεν έκανε το μεγάλο λάθος στα ελληνοτουρκικά, πλην μίας εντελώς ατυχούς τοποθέτησης του κ. Αβραμόπουλου, που ως ΥΠΕΞ αναφέρθηκε σε «σχέσεις - μοντέλο» και διέγνωσε ότι τα ελληνοτουρκικά πάσχουν από ένα «πρόβλημα ψυχολογίας» και τίποτα μα τίποτε άλλο, με την οποία στην πράξη αθώωνε τη συνεχιζόμενη αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας.

Παρούσα κατάσταση, εντατικοποίηση των προκλήσεων και «ποιοτική αναβάθμιση» αυτών

Ας έλθουμε στο σήμερα. Έχουμε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία στο πρώτο της εξάμηνο μας οδήγησε σε ένα εφιαλτικό από οικονομικής απόψεως καλοκαίρι. Σε αυτό το διάστημα η Άγκυρα «μετρούσε και ζύγιζε» τη νέα ελληνική κυβέρνηση και μπορούμε να πούμε ότι δεν είχαμε εξάρσεις και σημαντικές προκλήσεις από την τουρκική πλευρά εκτός από τις «συνήθεις» και πάγιες δραστηριότητες αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Τον Σεπτέμβριο 2015 ακούμε έκπληκτοι τον Έλληνα πρωθυπουργό να απαντάει στην προκλητική δήλωση του τουρκικού ΥΠΕΞ «ότι δεν υπάρχουν οριοθετημένα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο χωρών», με το γνωστό ύφος… «έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε!». Χαράς ευαγγέλια στην Τουρκία! Η Άγκυρα παρακολουθεί επίσης με χαρά την ελληνική κυβέρνηση να προσπαθεί σαστισμένη να αντιμετωπίσει το προσφυγικό πρόβλημα και να διστάζει να την καταγγείλει «στο ότι κατευθύνει τις προσφυγικές ροές προς την Ελλάδα». Στη συνέχεια βλέπουμε έναν κ. Τσίπρα να μεταβαίνει στην Άγκυρα τον Νοέμβριο παντελώς ανέτοιμο και μάλλον ανεπαρκή σε ο,τι αφορά στην αντίληψη των απαιτήσεων και του πλαισίου κανόνων λειτουργίας διεθνούς διπλωματικού περιβάλλοντος. Ίσως εκεί να τον «μαλώνουν».

Το δίδυμο Erdoğan - Davutoğlu αντιλαμβάνεται ότι έχει απέναντι μία ανεπαρκή κυβέρνηση και ένα κράτος με έναν λαό σε εσωστρέφεια και περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως. Η στρατιωτική ισχύς αλλά και οι άλλοι παράγοντες που συνθέτουν τη συνολική εθνική ισχύ, όπως ενεργή και αποτελεσματική διπλωματία, το κύρος της πολιτικής ηγεσίας, οι υγιείς πολιτικοί θεσμοί, η οικονομική ευρωστία, το φρόνημα του λαού, η έρευνα και η τεχνολογία, η αμυντική βιομηχανία αλλά και η μεγίστη δυνατή εκμετάλλευση της συμμετοχής μας σε διεθνείς οργανισμούς, σε συλλογικά όργανα ασφαλείας και σε συμμαχίες είναι «στις κατώτερες τιμές». Η Ελλάδα «αυτοφιλανδοποιείται»!

Μιας και φθάσαμε στο να «περιπολεί» η νατοϊκή ναυτική δύναμη στο Αιγαίο για το…προσφυγικό, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι πάγια τακτική της Τουρκίας είναι να χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ για να προωθεί τις μονομερείς απαιτήσεις της με σχετική επιτυχία και αυτές να καταγράφονται πλέον ως Ε/Τ διαφορές, μιας και η συμμαχία αποφεύγει να παίξει οποιονδήποτε διαιτητικό ρόλο. Ενδεικτικά να πούμε ότι με τη σύμφωνη μάλιστα γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης πέτυχε να εξαιρεθεί η θαλάσσια περιοχή των Δωδεκανήσων από τις περιπολίες ως… αποστρατικοποιημένη περιοχή!

(Φωτ.: 11 Φεβρουαρίου 2016 - Ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος (πίσω σειρά αριστερά), στη Σύνοδο υπουργών Άμυνας του NATO. Πάγια τακτική της Τουρκίας είναι να χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ για να προωθεί τις μονομερείς απαιτήσεις της με σχετική επιτυχία και αυτές να καταγράφονται πλέον ως Ε/Τ διαφορές.)

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τους πολυσύνθετους παράγοντες που συνθέτουν την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει από το στρατηγικό πόκερ που έπαιξε στη Συρία την κάνουν να διοχετεύει μεγαλύτερη επιθετικότητα στον «αδύναμο» δυτικό γείτονα της, την Ελλάδα. Ίσως μία ενδεχόμενη «ήττα» στη Συρία να μπορούσε να εξισορροπηθεί από μία επιτυχία στο Αιγαίο. Με μία ανίσχυρη σε νευρική κρίση ελληνική κυβέρνηση υπό το βάρος των προβλημάτων που αδυνατεί να επιλύσει, με μία αντιπολίτευση μεγάλη και μικρή που ακόμα ψάχνει να βρει τον δρόμο της, η Άγκυρα εντατικοποιεί τις προκλήσεις και τις «αναβαθμίζει ποιοτικά», ασκώντας μία πολιτική ελεγχόμενης έντασης στο Αιγαίο. Έτσι έμπρακτα καταγράφει με «περισσότερο μελάνι» τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Ταυτόχρονα επιδιώκει να «σφίξει» την Ελλάδα, για να μπορεί να κινείται απερίσπαστη στο μέτωπο που έχει ανοίξει στη Συρία.

Ποια είναι όμως τα στοιχεία που διαφοροποιούν την τουρκική προκλητικότητα από τη διαχρονικά… «συνηθισμένη»;

• Οι συνεχείς και μαζικότερες παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου και οι συχνότερες πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά.
• Οι συχνότερες και σε μεγαλύτερη διάρκεια «βόλτες» των τουρκικών πλοίων στο Αιγαίο και οι καθόλου… αβλαβείς διελεύσεις στα ελληνικά χωρικά ύδατα, που με την προβολή σημαίας υποδηλώνουν την παρουσία τους.
• Η συχνότερη έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αλλά και των διοικητικών ορίων Έρευνας και Διάσωσης με έναν «βομβαρδισμό» NAVTEX.
• Η βιομηχανία ΝΟΤΑΜ (Notice to Airmen/οδηγίες προς αερολαυτιλομένους) που αφορούν στην έμπρακτη αμφισβήτηση των ορίων του FIR Αθηνών αλλά και η για μεγάλο χρονικό διάστημα δέσμευση τεραστίων περιοχών στο Αιγαίο για ασκήσεις που συμπεριλαμβάνουν και ελληνικά νησιά.
• Η ρηματική διακοίνωση προς τον Έλληνα Πρέσβη στην Άγκυρα με την οποία έθεσε το θέμα ότι ο Έλληνας ΥΕΘΑ πήγε σε τουρκική περιοχή (εννοούν την κατάθεση στεφάνου στα Ίμια).
• Η ουσιαστική απαγόρευση διπλωματικής υπέρπτησης του πρωθυπουργικού Α/Φ σε περίπτωση που χρησιμοποιούσε το αεροδρόμιο της Ρόδου για ανεφοδιασμό.
• Μιας και με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας εξαίρεσαν τα Δωδεκάνησα από την περιοχή επιχειρησιακής δραστηριότητας της νατοϊκής ναυτικής δύναμης, άρχισαν τα «κόλπα» κατευθύνοντας προσφυγικές ροές και προς το Καστελόριζο!

Αντί επιλόγου

ΝΑΙ, επιζητούμε σχέσεις καλής γειτονίας με την Τουρκία, αλλά αυτές να εδράζονται σε κλίμα αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Για τα θέματα που αφορούν στην εθνική μας κυριαρχία μας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα υπάρχουν σαφείς και κατηγορηματικές προβλέψεις στις διεθνείς συνθήκες και στο Διεθνές Δίκαιο, ενώ είναι καθορισμένες και οι συντονιστικές - διοικητικές αρμοδιότητες και τα όρια αυτών που έχουν ανατεθεί στη χώρα μας από τους διεθνείς οργανισμούς (FIR Αθηνών, Έρευνας και Διάσωσης κλπ). Επομένως οι μονομερείς απαιτήσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και να μετατραπούν σε Ε/Τ… διαφορές προς διαπραγμάτευση.

Οι ελληνικές υποχωρήσεις, η πολιτική κατευνασμού και ή απουσία ούτε… αξιόπιστης και το χειρότερο ούτε…αποτροπής είναι αυτά που ανοίγουν την «όρεξη» στην τουρκική επιθετικότητα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών περιλαμβάνεται και τη αποχή από κάθε απειλή ή χρήση βίας. Είναι προδιαγεγραμμένη η έκβαση της διαπραγμάτευσης εις βάρος του μέρους εκείνου που δέχεται να συνομιλεί υπό τη συνεχή και προκλητική παραβίαση του εθνικού του χώρου και υπό την απειλή στρατιωτικής αντίδρασης όπως το «casus belli».

Η Ελλάδα, χωρίς φοβικά σύνδρομα, αλλά και ανόητους λεονταρισμούς, χωρίς εσωστρέφεια λόγω της δεινής οικονομικής μας κατάστασης, θα πρέπει να καταστήσει σαφές προς όλους ότι δεν αποδέχεται μεθοδεύσεις και πολιτικές που καταλύουν τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου και θέτουν σε αμφισβήτηση τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τα οποία, ακόμα και σήμερα, είναι αποφασισμένη με όλα τα διαθέσιμα μέσα να τα διαφυλάξει.

ΥΓ. Το liberal.gr θα αρχίσει τις επόμενες ημέρες να δημοσιεύει μία σειρά άρθρων με τα οποία θα ενημερώσει τους αναγνώστες του για όλα τα θέματα που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως προκύπτουν με τις μονομερείς απαιτήσεις της Τουρκίας.

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Συντονιστής-Υπεύθυνος για τα θέματα Άμυνας και Διπλωματίας στο liberal.gr. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, και υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ. 

πηγή 

Τα Δωδεκάνησα και οι Τουρκικές ορέξεις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας.

Ο «εθνικά υπερήφανος» κ. Τσίπρας είχε αρχικά σχεδιάσει να πετάξει προς το Ιράν με μία στάση στη Ρόδο για ανεφοδιασμό του κυβερνητικού αεροσκάφους. Η Τουρκία τού απαγόρευσε να σταθμεύσει στη Ρόδο, την οποία θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένη. Ο Πρωθυπουργός δυστυχώς αποδέχθηκε την τουρκική απαγόρευση και δεν ανεφοδιάσθηκε στη Ρόδο. Έδωσε λανθασμένα μηνύματα υποχωρητικότητος στην Τουρκία.

Όπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Άγγελος Συρίγος (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14.2.2016) η κυβέρνηση αποδέχθηκε την εξαίρεση της Δωδεκανήσου από τις περιπολίες των πλοίων του ΝΑΤΟ για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών. ΝΑΤΟ και Ελλάς υπεχώρησαν μπροστά στις τουρκικές απαιτήσεις.

Δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συναίνεσε στο «γκριζάρισμα» των Δωδεκανήσων. Η ελληνική κυριαρχία στην περιοχή κινδυνεύει να τεθεί υπό μόνιμη αμφισβήτηση λόγω της τουρκικής δολιότητος και των ελληνικών σφαλμάτων. Θυμίζω την αποχώρηση της ελληνικής σημαίας από τα Ίμια του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος το 1996, υπό την εκσυγχρονιστική πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη. Υπογραμμίζω επίσης την εμμονή της Άγκυρας στην ανακίνηση μειονοτικού ζητήματος στα Δωδεκάνησα κατά τα τελευταία χρόνια. Προσπαθούν να μεταφέρουν εκεί το κλίμα της Θράκης με την προβολή υπερβολικών αιτημάτων για τους λίγους Μουσουλμάνους της Ρόδου και της Κω.

Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται απαράδεκτα ενδοτική απέναντι σε μία Τουρκία, η οποία ταλαιπωρείται από εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Αντί να αξιοποιήσουμε τη δύσκολη θέση των γειτόνων, τούς κάνουμε την εξυπηρέτηση να αποδεχόμαστε τα ιταμά αιτήματά τους.

Η σημερινή Τουρκία των Ερντογάν και Νταβούτογλου έχει ανοικτό μέτωπο με τους δικούς της Κούρδους, απειλείται από τις αυτόνομες Κουρδικές περιοχές στη Συρία και στο Ιράκ, έχει εμπλακεί χωρίς επιτυχία στον συριακό εμφύλιο, έχει σοβαρή επιδείνωση σχέσεων με τη Ρωσία και την Αίγυπτο και προβληματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Ο τουρισμός καταρρέει λόγω Κούρδων και ισλαμικής τρομοκρατίας και ήδη έχουν βγει προς πώληση 1300 τουρκικά ξενοδοχεία! Η Κωνσταντινούπολη, η οποία ήταν μέχρι πρότινος κορυφαίος τουριστικός προορισμός, εμφανίζει σήμερα σχεδόν μηδενικές αφίξεις ξένων επισκεπτών.

Μπροστά σ’ αυτή την Τουρκία με τα δεκάδες προβλήματα η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα  δίνει μηνύματα υποχωρητικότητας. Θα έπρεπε να κάνει το αντίθετο. Να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης για την Ίμβρο και την Τένεδο. Να απαιτήσει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Να καταγγείλει την συνεχιζόμενη απειλή πολέμου -casus belli- αν εφαρμόσουμε το Διεθνές Δίκαιο για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων. Να προβάλει τον άθλιο ρόλο των Τούρκων διακινητών ανθρωπίνων ψυχών. Και να θυμίζει σε όλα τα βήματα ότι δεν μπορεί να απαιτεί αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων μία χώρα η οποία διαθέτει αποβατικό στόλο στη Σμύρνη και η οποία κατέχει το 40% της Κύπρου.

Η Ελλάς χρειάζεται δυναμική εξωτερική πολιτική.

 Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 21 Φεβρουαρίου 2016

Τι σημαίνει η προσέγγιση Ισραήλ - Τουρκίας για την Ελλάδα;

Παρατηρούνται ενδείξεις βελτίωσης των τουριστικών ροών από το Ισραήλ προς την Τουρκία, καθώς από το 2012 έως το 2014 υπήρξε αύξηση κατά περίπου 125%. Η Τουρκία επενδύει τεράστια κονδύλια στην τουριστική της βιομηχανία και ήδη βρίσκεται στους 10 κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, αποτελώντας άμεσο ανταγωνιστή της χώρας μας.

Η πρόσφατη επαναπροσέγγιση του Ισραήλ με την Τουρκία πρέπει να προβληματίσει τους ελληνικούς διπλωματικούς και οικονομικοπολιτικούς κύκλους, ειδικά σε αυτή τη χρονική συγκυρία.

Από την επιστημονική μου ενασχόληση με το θέμα γνωρίζω ότι ουδέποτε υποβαθμίστηκαν αισθητά οι οικονομικές σχέσεις των δύο αυτών χωρών, ακόμη και όταν προέκυψαν σοβαρά διπλωματικά και πολιτικά προβλήματα, π.χ. κρίση μετά την επέμβαση στο «Μαβί Μαρμαρά» και όλα όσα ακολούθησαν και χειροτέρευσαν σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές τους σχέσεις. Συγκεκριμένα, το διμερές τους εμπόριο έχει αυξηθεί αισθητά, κατά περίπου 19% από το 2009. Επομένως, σε εμπορικό επίπεδο οι σχέσεις τους κρίνονται θετικές, ενώ ορισμένες τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν αναλάβει σημαντικά έργα στο Ισραήλ. Γενικά, το Ισραήλ δεν συνιστά έναν μεγάλο εμπορικό εταίρο της Τουρκίας, αλλά είναι από τους πιο ισορροπημένους. Ειδικότερα, η Τουρκία εξήγαγε προϊόντα αξίας 3 δισ. δολαρίων περίπου στο Ισραήλ το 2014 και κατέβαλε το ίδιο ποσό για εισαγωγές προϊόντων από το Ισραήλ.

Για τη συνέχεια ΚαΘημερινή

Τι γίνεται με την Ικαρία;

Της Κύρας Αδάμ από την ιστοσελίδα liberal.gr 

Απρόβλεπτες συνέπειες τείνει να πάρει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις -αλλά όχι μόνον- μια φαινομενικώς απρόσεκτη και γι’ αυτό εξόχως επικίνδυνη διεθνής αγγελία (ΝΟΤΑΜ) της ΥΠΑ, για την περιοχή της Ικαρίας, που προκάλεσε -μέχρι στιγμής- την αμφισβήτηση της ελληνικότητας της νήσου, ως πρώτη αντίδραση της Τουρκίας, με την παράλληλη εκκωφαντική υποβάθμιση του θέματος από την Αθήνα.

Έτσι, στις 18 Ιανουαρίου 2016 η ΥΠΑ εξέδωσε μια ΝΟΤΑΜ, την Α0113/16, αρκετά διαφορετική από τις συνήθεις, με την οποία δήλωνε ότι «Στρατιωτικές δραστηριότητες χωρίς πυρά θα γίνουν εντός της ανώτερης ελληνικής περιοχής πληροφοριών (HELLAS UIR) σε ύψη από 26000 έως 29000 πόδια από τις 25 Ιανουαρίου έως 11 Φεβρουαρίου 2016. Τα αεροσκάφη θα πετάνε VFR/VMC (πτήση με κανόνες εξ όψεως/με καθαρές μετεωρολογικές συνθήκες».

Η δεύτερη περιοχή της ΝΟΤΑΜ βρίσκεται ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, στην περιοχή της Ικαρίας, όπως φαίνεται στον χάρτη. Η αγγελία αυτή δεν είναι συνηθισμένη, διότι δεν προσδιορίζει με λεπτομέρειες όπως προβλέπει ο ICAO, ποιες είναι αυτές οι «στρατιωτικές δραστηριότητες» (π.χ. άσκηση, εκπαιδευτική ή επιχειρησιακή πτήση και ποιας εθνικότητας αεροσκάφη παίρνουν μέρος κλπ.) ενώ εκτελείται σε περιοχή UIR, δηλαδή σε ύψη ανώτερα από αυτά του FIR Αθηνών.

Η τουρκική επιθετική στρατηγική

Την επομένη ακριβώς ημέρα η Τουρκία αντέδρασε στην ελληνική ΝΟΤΑΜ, θεωρώντας και πάλι ότι τα ελληνικά νησιά του Αν. Αιγαίου είναι δοβλέτι της, με την τουρκική αγγελία Α0253/19 Ιανουαρίου 2016, με την οποία δηλώνει διεθνώς τα ακόλουθα: «Η ελληνική ΝΟΤΑΜ Α0113/16 σχετικά με την AHIKERYA συνιστά παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης από την Ελλάδα, που προβλέπει αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Αν. Αιγαίου. Έτσι η AHIKERYA δεν πρέπει να περιλαμβάνεται σε κανένα σενάριο/σχέδιο οποιασδήποτε στρατιωτικής εκπαίδευσης, άσκησης ή δραστηριότητας».

Και αυτή η τουρκική ΝΟΤΑΜ συνιστά εχθρική και επιθετική ενέργεια κατά της Ελλάδας, διότι η Τουρκία και όχι η Ελλάδα παραβιάζει και στην πράξη καταργεί την Συνθήκη της Λωζάννης, προκειμένου να αμφισβητήσει την ελληνικότητα των νήσων του Αν Αιγαίου, δεδομένου ότι η Συνθήκη της Λωζάννης προβλέπει για τα νησιά Mytilene, Chios,Samos και NICARIA τα ακόλουθα:

– όχι ναυτική βάση και στρατιωτικοποίηση των νήσων.

– απαγορεύεται στα ελληνικά στρατιωτικά αεροσκάφη να πετούν πάνω από τις ακτές της Ανατολίας και στα τουρκικά στρατιωτικά αεροσκάφη απαγορεύεται να πετούν πάνω από τα νησιά αυτά.

– οι ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις στα νησιά αυτά θα περιορίζονται στο φυσιολογικό σώμα στρατού.

Η Άγκυρα με την στρατηγική της τουρκικής ΝΟΤΑΜ αμφισβητεί την ελληνικότητα της Ικαρίας και των νήσων του Αν Αιγαίου, διότι όπως η Συνθήκη της Λωζάννης, καμία Συνθήκη και καμία Σύμβαση παγκοσμίως δεν απαγορεύει στα στρατιωτικά αεροσκάφη μιας χώρας να πετάνε πάνω από την κυριαρχία των νήσων της, είτε αυτά είναι αποστρατιωτικοποιημένα είτε όχι. Βεβαίως, οι Συνθήκες και οι Διεθνείς Συμβάσεις απαγορεύουν στα στρατιωτικά αεροσκάφη μιας χώρας να πετούν πάνω από την κυριαρχία, άλλης, ξένης χώρας.

Έτσι, με το να απαιτεί η Άγκυρα την απαγόρευση των στρατιωτικών ελληνικών ή άλλης εθνικότητας αεροσκαφών (μετά από διπλωματική άδεια της ελληνικής κυβέρνησης) πάνω από την Ικαρία, για άσκηση ή εκπαίδευση, στην ουσία και στην πράξη δηλώνει και υποστηρίζει ότι η Ικαρία δεν είναι ελληνική, αλλά ξένο κράτος… Επιπροσθέτως, στην τουρκική ΝΟΤΑΜ αναγράφεται το τουρκικό όνομα της Ικαρίας (ΑΗΙΚΕΡΥΑ), παραβιάζοντας για μια ακόμα φορά τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Η ελλιπής ελληνική απάντηση

Η αναμενόμενη ελληνική απάντηση ήρθε δια χειρός υπουργείου Εξωτερικών και πήρε δια της ΥΠΑ την μορφή της ΝΟΤΑΜ Α0119/19 Ιανουαρίου, με εμφανή την πρόθεση το όλο θέμα να… πεταχτεί ως μπάλα στην εξέδρα και η παραβατική προκλητικότητα της Τουρκίας να πέσει στα μαλακά.

Έτσι η ελληνική ΝΟΤΑΜ αναφέρει: «Η τουρκική ΝΟΤΑΜ είναι άκυρη διότι αναφέρεται στο FIR Αθηνών, όπου η μόνη αρμόδια αρχή για έκδοση ΝΟΤΑΜ,  σύμφωνα με τον ICAO είναι η ΥΠΑ». Μολονότι η τουρκική ΝΟΤΑΜ στοχεύει στην ελληνικότητα της Ικαρίας και συνολικώς των νησιών του Αν. Αιγαίου, η ΥΠΑ αναφέρεται λανθασμένα (;) και άσχετα στο FIR Αθηνών, ενώ η δραστηριότητα στην Ικαρία αφορά αποκλειστικώς και μόνον στο HELLAS UIR.

Έτσι με τη διατύπωση αυτή,  η ελληνική πλευρά θεωρεί την τουρκική ΝΟΤΑΜ άκυρη μόνον μέσα στο FIR Αθηνών, (το οποίο εκτείνεται μέχρι του ύψους των 24500 ποδών), με αποτέλεσμα η τουρκική ΝΟΤΑΜ να είναι έγκυρη και σε ισχύ στην περιοχή HELLAS UIR, (που εκτείνεται από το ύψος των 24500ποδών και άνω), μέσα στην οποία εκτελείται η ασαφής «στρατιωτική δραστηριότητα». Με άλλα λόγια, η ΥΠΑ, δια χειρός ΥΠΕΞ, χαρακτηρίζει την τουρκική ΝΟΤΑΜ άκυρη μόνον για το FIR Αθηνών, με αποτέλεσμα η τουρκική ΝΟΤΑΜ και οι τουρκικές θέσεις γα την Ικαρία να παραμένουν σε ισχύ, διότι αφορούν μόνον στην περιοχή HELLAS UIR.

Στην απαντητική ελληνική ΝΟΤΑΜ αναφέρεται ακόμα ότι: «…Οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην τουρκική ΝΟΤΑΜ είναι εσφαλμένοι, παραπλανητικοί και στερούνται νομικής βάσης. Σ’ αυτό το πλαίσιο θα συνεχίσουμε τις στρατιωτικές ασκήσεις σε αυτή την περιοχή σύμφωνα με την διεθνή νομοθεσία».

Είναι άξιο περιέργειας, γιατί η ελληνική απαντητική ΝΟΤΑΜ -δια χειρός ΥΠΕΞ- δεν απαντά ευθέως και κατηγορηματικώς στην σκόπιμη κακομεταχείριση της Συνθήκης της Λωζάννης και μάλιστα επιλέγει να μην την αναφέρει καν. Έτσι, ενώ η Άγκυρα αναφέρεται διεθνώς σε «παραβίαση» της Συνθήκης της Λωζάννης περί αποστρατιωτικοποίησης της Ικαρίας, η κυβέρνηση με τη ΝΟΤΑΜ της ΥΠΑ απαντά μετριοπαθώς «σε παραπλανητικούς και εσφαλμένους τουρκικούς ισχυρισμούς», αποφεύγοντας να κατονομάσει και την Ικαρία και την Συνθήκη της Λωζάννης, που αποτελεί και το ισχυρό στοιχείο διασφάλισης της ελληνική πλευράς.

Η εξαφάνιση

Όσο για τους… δυστυχείς αεροναυτιλόμενους, ακόμα ψάχνουν να εντοπίσουν σε ποιο πράγμα αναφέρεται αυτή η δεύτερη ελληνική ΝΟΤΑΜ:

Η ΥΠΑ με τη ΝΟΤΑΜ Α0119, δηλώνει διεθνώς ότι «η μόνη έγκυρη και σε ισχύ για το FIR Αθηνών είναι η ελληνική ΝΟΤΑΜ Α0113/16». Ωστόσο, η ελληνική ΝΟΤΑΜ Α0113 στην οποία παραπέμπει η ΥΠΑ τους αεροναυτιλόμενους προκειμένου για την ασφάλεια τους να μην προσεγγίζουν τις περιοχές της άσκησης, όχι μόνον δεν είναι σε ισχύ, αλλά η ΥΠΑ… την έχει εξαφανίσει και μάλιστα χωρίς προειδοποίηση, με αποτέλεσμα το FIR Αθηνών-HELLAS UIR να καθίσταται επισφαλές σε διεθνές επίπεδο.

Έτσι, με αυτήν την πρωτότυπη βλακώδη ενέργεια της απόσυρσης της αρχικής ελληνικής ΝΟΤΑΜ, ουδείς γνωρίζει ποιες είναι οι επικίνδυνες περιοχές της άσκησης για να τις αποφύγει.

Είναι μάλλον προφανές ότι η Άγκυρα επιχειρεί πλέον να εφαρμόσει έναν ασφυκτικό οικονομικό θαλάσσιο και αεροπορικό αποκλεισμό του Αν. Αιγαίου και δεν χάνει ευκαιρία να τον εκδηλώσει.

Στον αντίποδα, η ελληνική πλευρά συσσωρεύει λάθη και προχειρότητες. Η ΥΠΑ, η οποία το τελευταίο διάστημα τείνει να εξελιχθεί σε… εκτελεστικό βραχίονα του ΥΠΕΞ, διακρίνεται για προχειρότητα και επιπολαιότητα στην εφαρμογή των αρμοδιοτήτων της για εναέρια κυκλοφορία, ασφάλεια αεροσκαφών και επιβατών, καθώς και στον τομέα έρευνας και διάσωσης που έχει εκχωρήσει ο ICAO για το FIR Αθηνών.

Παράλληλα η κυβέρνηση δείχνει να μην έχει καταλήξει σε σαφή και συνεχή πολιτική για την αντιμετώπιση της τουρκικής στάσης.

Το μείγμα είναι εκρηκτικό και δεν συγκρατεί τα τουρκικά προγεφυρώματα σε βάρος της Ελλάδας.

πηγή 

ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ, Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ 2016

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Το Καστελόριζο, το ακριτικό αυτό ελληνικό νησί η γεωπολιτική και γεωοικονομική σημασία του οποίου είναι τεράστια καθώς συνδέεται άμεσα με την χάραξη της ελληνικής ΑΟΖ, η οποία μέσω του Καστελόριζου θα ενώνετε με την κυπριακή αποκλείοντας την Τουρκία από τα ενεργειακά κοιτάσματα της ανατολικής Μεσόγειοι, πριν προλάβουμε καν να μπούμε στο νέο έτος, γίνεται ο στόχος της πρώτης μεγάλης τουρκικής πρόκλησης για το 2016.

Με σειρά νέων ΝΟΤΑΜ η Αγκυρα δέσμευσε μονομερώς ολόκληρη την περιοχή μεταξύ της Ρόδου και Μεγίστης, (Καστελόριζο,) για ασκήσεις του τουρκικού Ναυτικού και Αεροπορίας, για το διάστημα μεταξύ 4 Ιανουαρίου και 29 Φεβρουαρίου 2016, επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Με την έκδοση αυτής της παράνομης ΝΟΤΑΜ το ακριτικό ελληνικό νησί βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση πολιορκίας και για ενάμιση μήνα θα είναι περικυκλωμένο από το τουρκικό ναυτικό το οποίο βάσει των σεναρίων της άσκησης που ξεκινά την Δευτέρα, θα εκτελέσει αποστολές θαλάσσιας απαγόρευσης, α/α άμυνας και διοίκησης-ελέγχου αποβατικών ενεργειών!

Η Τουρκία δέσμευσε επίσης εναέριες περιοχές εντός του ελληνικού FIR και του ΕΕΧ, επίσης στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου για αεροπορικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά στο διάστημα 12-16 Ιανουαρίου, ενώ δέσμευσε επίσης περιοχή σε παραπλήσιο σημείο επίσης για ασκήσεις της τουρκικής Αεροπορίας στις 11 Ιανουαρίου με τη ΝΟΤΑΜ Β2729/15.

Είναι χαρακτηριστικό πως οι Τούρκοι δημοσιεύουν εικόνες που δείχνουν τον νησί να απέχει μόλις 7  χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές προβάλλοντας την άποψη ότι… «δικαιωματικά» και φυσικά αυθαίρετα, το νησί αυτό ανήκει στην Τουρκία!

Άλλωστε είναι γνωστές οι θέσεις του πρωθυπουργού της Τουρκίας, κ Νταβούτολγου, ο οποίος έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι το Καστελόριζο είναι διαφορετική περίπτωση από τα νησιά του Αιγαίου, (των οποίων το καθεστώς επίσης αμφισβητεί ) και τώρα βλέπει μια χρυσή ευκαιρία να προχωρήσει στην σταδιακή αφοσίωση του νησιού στην Τουρκία.

Να δούμε ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

www.nikosxeiladakis.gr

Η Άγκυρα συνεχίζει να προκαλεί στο Αιγαίο

Με μια πρωτοφανή πρόκληση η Άγκυρα, λίγες ημέρες μετά την συνάντηση Τσίπρα-Νταβούτογλου, και ενώ έχει ήδη συμφωνηθεί μια σειρά διμερών συναντήσεων υψηλού επιπέδου, χθες ανήμερα των Χριστουγέννων προχώρησε στην προαναγγελία δέσμευσης μεγάλων περιοχών, ακόμη και στο κέντρο του Αιγαίου για ασκήσεις από την 1η Ιανουαρίου έως την… 31η Δεκεμβρίου του 2016.

Καθώς τις προηγούμενες ημέρες πριν από την κίνηση αυτή, η Τουρκία είχε επαναφέρει με αφορμή επιχειρήσεις διάσωσης ναυαγών προσφύγων, την αμφισβήτηση της ελληνικής ζώνης ευθύνης SAR, είναι προφανής η παγίδα που επιχειρεί να στήσει ενόψει και των ελληνοτουρκικών συναντήσεων όσο και της Τριμερούς με την Γερμανία για το προσφυγικό και ενώ η Ελλάδα δέχεται πίεση για συνεργασία με την Τουρκία, αλλά και με ευρωπαϊκές δυνάμεις για την φύλαξη των συνόρων της.

Η πρακτική της δέσμευσης μεγάλων περιοχών στο κέντρο του Αιγαίου και για τόσο μεγάλο διάστημα, κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί την προσπάθεια βελτίωσης των σχέσεων των δυο χωρών και είναι ένα σαφές μήνυμα που στέλνει η Άγκυρα στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εκτεθεί επενδύοντας στα «καλά λόγια» του κ. Ερντογάν και του κ. Νταβούτολγου.

Ουσιαστικά η Άγκυρα με τις ΝΟΤΑΜ, Α5885/15, Α5884/15 και Α5881/15 δεσμεύει τρεις μεγάλες περιοχές. Η πρώτη εκτείνεται από τα όρια του Ελληνικού εναέριου χώρου βορείως της Λήμνου και νότια της Σαμοθράκης μέχρι την χερσόνησο του Άθω και νότια της Θάσου.

Η δεύτερη περιοχή εκτίνεται από το μέσο της απόστασης Αη Στράτη και Σκύρου, μέχρι και ανατολικά της Κύμης, εγκλωβίζοντας τελικά όλη την Σκύρο.

Η τρίτη περιοχή εκτείνεται μεταξύ Πάτμου, Αμοργού, Δονούσας και του Κιναρου.

Η αναγγελία δέσμευσης αυτών των περιοχών, γίνεται ενώ ήδη η Αθήνα έχει σπεύσει να γνωστοποιήσει ένα πρόγραμμα διμερών συναντήσεων που δίνουν την έξωθεν καλή μαρτυρία για την Τουρκία, ενώ συγχρόνως και σε ευρωπαϊκό επίπεδο η κυβέρνηση έσπευσε να «καθαρίσει» την Τουρκία αποδεχόμενη το ξεπάγωμα της ενταξιακής διαδικασίας της, χωρίς αυτή να συνδεθεί με τις υποχρεώσεις της για σχέσεις καλής γειτονίας, για έστω και τυπική αποκήρυξη του casus belli αλλά και με τις υποχρεώσεις της στο Κυπριακό.

Πέρυσι τον Ιανουάριο λίγο πριν τις εκλογές η Τουρκία είχε δεσμεύσει και πάλι μεγάλες περιοχές για διάστημα ενός χρόνου αλλά ένα λάθος στις συντεταγμένες (που επικάλυπτε ακόμη και έδαφος της Λήμνου), διευκόλυνε τις προσπάθειες του Ν.Κοτζιά να επιδιώξει την κατάργηση της συγκεκριμένης ΝΟΤΑΜ. Μερικές εβδομάδες αργότερα και ενώ είχαν υπάρξει επικοινωνίες μεταξύ των δυο υπουργών, η Τουρκία επανέφερε την ΝΟΤΑΜ χωρίς την επίμαχη συντεταγμένη και η δέσμευση της συγκεκριμένης περιοχής διατηρήθηκε μέχρι και τώρα.

Η Άγκυρα όμως, αφού "έκλεισε" όπως όλα δείχνουν και η τριμερής συνάντηση για το προσφυγικό και ενώ οι ευρωπαίοι κλιμακώνουν την πίεση στην χωρά μας για ανάληψη ρόλου υπερεθνικών μηχανισμών, όπως η FRONTEX και η νέα ευρωπαϊκή συνοριοφυλακή στην φύλαξη των συνόρων, επανήλθε στην αμφισβήτηση των αρμοδιοτήτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, που αφορούν αυτό το κεφάλαιο.

Με αφορμή την ΝΟΤΑΜ που εξέδωσαν οι ελληνικές αρχές την 22α Δεκεμβρίου για έναρξη επιχείρησης διάσωσης στο Φαρμακονήσι, ναυαγών προσφύγων, η Τουρκία με δυο ΝΟΤΑΜ (Α5832/15, Α5821/15) στις 23 Δεκεμβρίου δήλωσε ότι η γραμμή του FIR Αθηνών δεν αφορά σε οριοθέτηση συνόρων μεταξύ των δυο χωρών, αλλά είναι μια γραμμή απολύτως θεωρητική που αποκλειστικά χρησιμοποιείται για λογούς εναέριας κυκλοφορίας. Κυρίως όμως η Άγκυρα επανέφερε την γνωστή της διεκδίκηση σύμφωνα με την οποία δεν αναγνωρίζει την ζώνη ευθύνης της Ελλάδας για Έρευνα και Διάσωση(που περικλείεται από τα εξωτερικά όρια του FIR ΑΘΗΝΩΝ), και υποστηρίζει ότι η αρμοδιότητα Έρευνας και Διάσωσης μέχρι και το μέσο του Αιγαίου ανήκει στην Τουρκία.

Η επιμονή της Τουρκίας σε αυτή την θέση θα δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε κάθε προσπάθεια για εντατικοποίηση της «συνεργασίας» μεταξύ των δυο χωρών για το προσφυγικό, όπως απαιτεί το Βερολίνο και άλλοι εταίροι.
πηγή 

Υπογράφουμε όλοι: "Πρόεδρε Άσαντ, αναγνωρίστε τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας"

Operation Antioch

Εμείς, οι πολίτες της Ελλάδας και της Κύπρου και μέλη της Διασποράς τους, και πιστοί πολίτες της Συρίας, καλούμε τη νόμιμη και κοσμική κυβέρνηση της Συρίας να αναγνωρίσει επισήμως τη γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 1914 και 1923 από τα χέρια δύο διαδοχικών τουρκικών κυβερνήσεων.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση 1.000.000 Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την ιστορική πατρίδα τους στην Ανατολική Θράκη και την Ανατολία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τις συνέπειές του.

Εμείς, ως εκ τούτου, απευθυνόμαστε έκκληση σε εσάς, τον Πρόεδρο Άσσαντ, να πάρετε μια ιστορική απόφαση, επιτρέποντας τη Συρία να γίνει η πρώτη μουσουλμανική κοσμική χώρα που θα αναγνωρίσει επισήμως αυτές τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τη τζιχαδιστική και κεμαλική Τουρκία εναντίων των Ελλήνων πολιτών της ως πράξη γενοκτονίας.

Arabic Translation:
نطلب من الرئيس الأسد الاعتراف بالإبادة الجماعية للروم من قبل العثمانيين
نحن، المواطنون اليونانيون في اليونان والاغتراب، والمواطنون السوريون المخلصون في سوريا، نطالب الحكومة الشرعية في سوريا الاعتراف رسميا بالإبادة الجماعية للروم من قبل العثمانيين، التي وقعت بين عامي 1914 و 1923 على يد اثنتان من الحكومات التركية المتعاقبة.
بالإبادة الجماعية للروم من قبل العثمانيين كان إبادة منهجية لأكثر من 1،000،000 من العثمانيون الروم وتهجيرهم من وطنهم التاريخي في تراقيا الشرقية والأناضول خلال الحرب العالمية الأولى وما تلاها.
ولذلك، فإننا نناشد سيادة الرئيس الأسد، ان يصنع التاريخ من خلال السماح لسوريا أن تصبح أول دولة إسلامية علمانية تعترف رسميا بالفظائع التي ارتكبها الاتحاديون والانراك الكماليون بحق مواطنيهم الروم كعمل من أعمال الإبادة الجماعية.

Greek Translation:

Εμείς, οι πολίτες της Ελλάδας και της Κύπρου και μέλη της Διασποράς τους, και πιστοί πολίτες της Συρίας, καλούμε τη νόμιμη και κοσμική κυβέρνηση της Συρίας να αναγνωρίσει επισήμως τη γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 1914 και 1923 από τα χέρια δύο διαδοχικών τουρκικών κυβερνήσεων.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση 1.000.000 Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την ιστορική πατρίδα τους στην Ανατολική Θράκη και την Ανατολία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τις συνέπειές του.

Εμείς, ως εκ τούτου, απευθυνόμαστε έκκληση σε εσάς, τον Πρόεδρο Άσσαντ, να πάρετε μια ιστορική απόφαση, επιτρέποντας τη Συρία να γίνει η πρώτη μουσουλμανική κοσμική χώρα που θα αναγνωρίσει επισήμως αυτές τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν από τη τζιχαδιστική και κεμαλική Τουρκία εναντίων των Ελλήνων πολιτών της ως πράξη γενοκτονίας.

English Translation: 
We, the citizens of Greece, members of its Diaspora, and loyal citizens of Syria, call upon the legitimate and Secular Government of Syria to formally recognize the Ottoman Greek Genocide, which took place between the years of 1914 and 1923 at the hands of two consecutive Turkish Governments.

The Ottoman Greek Genocide, was the systematic extermination of over 1,000,000 Ottoman Greeks from their historic homeland in Eastern Thrace and Anatolia during the First World War and its aftermath.

We, therefore, appeal to you, President Assad, to make history by allowing Syria to become the first Secular Muslim country to formally recognize these atrocities committed by Ittihadist and Kemalist Turkey on its Greek citizens as an act of Genocide.

LETTER TO

Bashar Al-assad

People's Council of Syria

President Assad, Recognize the Ottoman Greek Genocide

Operation Antioch started this petition with a single signature, and now has 29 supporters. 

Sign this petition

29 supporters

71 needed to reach 100

πηγή

Η Τουρκία στον «ολισθηρό δρόμο» των πυρηνικών και η αντίδραση του ελληνισμού στα τουρκικά σχέδια

Turkish President Recep Tayyip Erdogan cheers his fans during a rally against what they claim is 'PKK terror' in Istanbul, Turkey. EPA/SEDAT SUNA

Του Ηλία Κουσκουβέλη* 
Είναι μετά τα πυρηνικά ατυχήματα στην Ιαπωνία που ανησυχήσαμε και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, συνειδητοποιώντας ότι περιβαλλόμαστε από χώρες που επιδίδονται στη χρήση πυρηνικής ενέργειας ή σε προσπάθειες απόκτησης πυρηνικών όπλων. Τότε έμαθε το ευρύτερο κοινό και για τα σχέδια της Τουρκίας να κατασκευάσει, σε συνεργασία με τη Ρωσία, τρία πυρηνικά εργοστάσια, στην περιοχή της Τραπεζούντας, στις Σαράντα Εκκλησιές (κοντά στα ελλαδικά σύνορα) και στο Ακούγιου, πάνω σε σεισμικό ρήγμα και απέναντι από την Κύπρο.

Όμως το σχέδιο για το Ακούγιου υπάρχει πριν το 2000, όπως και οι προσπάθειες της Άγκυρας για πυρηνικά όπλα, σε συνεργασία με το Πακιστάν, πηγαίνουν πίσω στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Άλλωστε και το κόμμα του Ερντογάν, στο πρόγραμμά του, πριν έρθει για πρώτη φορά στην εξουσία (2002), αναφερόταν στη χρήση της πυρηνικής ενέργειας.

Σήμερα πλέον τα σχέδια της Άγκυρας φαίνεται πως ωριμάζουν. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που ο γερμανικός παράγων, ανεπισήμως, διά του Hans Rühle και του National Interest δημοσιοποιεί ότι η Τουρκία έχει πάρει τον «ολισθηρό δρόμο» των πυρηνικών!

Η συγκεκριμένη εξέλιξη προβληματίζει και για αυτό καταθέτω τέσσερα βασικά σημεία σκέψης προς περαιτέρω επεξεργασία. Τα δύο πρώτα βρίσκονται στην Εισαγωγή του βιβλίου Αποτροπή και Πυρηνική Στρατηγική στον Ψυχρό Πόλεμο, στη συγγραφή του οποίου με οδήγησαν, το 2000, τα σχέδια της Άγκυρας. Σημειώνω δε πως, ακόμη και τότε, η συγκεκριμένη προειδοποίηση για τα πυρηνικά της Τουρκίας δεν ήταν η πρώτη, καθώς είχαν ήδη προηγηθεί εκείνες των συναδέλφων Ευρυβιάδη, Ήφαιστου και Πλατιά.

1ον. Τα πυρηνικά όπλα δεν έπαψαν να υπάρχουν και να διαδίδονται. Τα πυρηνικά παραμένουν ένας σημαντικός συντελεστής ισχύος στη διεθνή σκακιέρα, ο αριθμός των κατόχων ή των εν δυνάμει κατόχων τους αυξάνεται και, συνεπώς, το πρόβλημα των πυρηνικών και της διάδοσής τους θα πρέπει να εξετασθεί πολιτικά, στρατιωτικά και επιστημονικά κάτω από ένα νέο πρίσμα, στο πλαίσιο, δηλαδή των σχέσεων όχι πλέον μόνον των υπερδυνάμεων, αλλά και των περιφερειακών και συχνά γειτονικών δυνάμεων.

2ον. Στην Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε συστηματικά σε επίπεδο πυρηνικής στρατηγικής για την περίπτωση που η γειτονική χώρα αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Παρά το ότι η Ελλάδα δεν είναι πυρηνική δύναμη και το πιθανότερο είναι ότι δεν σκέφτεται να γίνει (κάτι που φυσικά στα πλαίσια μίας σχέσης δράσης-αντίδρασης εξαρτάται και από τις κινήσεις της Τουρκίας), κάποιες αρχές των διεθνών σχέσεων θα πρέπει να γίνουν κατανοητές και να βρουν εφαρμογή. Οι εν λόγω αρχές, όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί, είναι γνωστές από την εποχή του Θουκυδίδη: η ισχύς αντιμετωπίζεται ή αποτρέπεται με ισχύ και οι καλές συμφωνίες γίνονται μόνο στη βάση μίας ισορροπίας ισχύος.

3ον. Δεν είναι απαραίτητο να αποκτήσει ένα κράτος πυρηνικά, ακόμη και για να αποτρέψει μία μικρή πυρηνική δύναμη. Αρκεί να έχει τη δυνατότητα να επιφέρει στον αντίπαλο τέτοιο κόστος που αυτός θα συνειδητοποιήσει ότι θα υποστεί τις συνέπειες της απειλητικής του συμπεριφοράς. Το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης, κατά την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και πριν την εκ μέρους της απόκτηση πυρηνικών όπλων, προϋπάρχει.

4ον. Η απόκτηση πυρηνικών όπλων είναι μία προσπάθεια που απαιτεί χρόνο, χρήμα και τεράστια επένδυση πολιτικού κεφαλαίου. Πολύ πιο εύκολο και ίσως πιο αποτελεσματικό μέσο για να φύγει η Τουρκία από τον «ολισθηρό δρόμο» είναι η διπλωματία. Θα πρέπει το ζήτημα να διεθνοποιηθεί και να διασφαλισθεί ότι τα εργοστάσια που θα κατασκευάσει η Ρωσία στην Τουρκία δεν θα χρησιμοποιηθούν για εμπλουτισμό πυρηνικού υλικού. Κυρίως δε, θα πρέπει μικρές και μεγάλες δυνάμεις να προειδοποιηθούν για τις συνέπειες που συνεπάγεται αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας τόσο για τη σταθερότητα της περιοχής, όσο και τις συνέπειες στο περιβάλλον και στον άνθρωπο στην περίπτωση ενός ατυχήματος. Το Τσέρνομπιλ και η Φουκουσίμα είναι εκεί για να μας το υπενθυμίζουν. Χρειάζεται όμως, από εδώ και πέρα, να τα υπενθυμίζουμε και εμείς συστηματικά. Εν τέλει, δεν μπορεί άλλα μέτρα και σταθμά να ισχύουν για το Ιράν και άλλα για την Τουρκία.

* Είναι Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και κάτοχος της Έδρας ΓΕΕΘΑ στις Στρατηγικές Σπουδές «Θουκυδίδης»

 http://mignatiou.com/2015/10/i-tourkia-ston-olisthiro-dromo-ton-pirinikon-ke-i-antidrasi-tou-ellinismou-sta-tourkika-schedia/

6 Σεπτεμβρίου 1955-Πογκρομ κατά των Ελληνων της Πολης

Τα «Σεπτεμβριανά» της Κωνσταντινούπολης και το αιματηρό πογκρόμ κατά των Ελλήνων

Tο μεσημέρι της 6ης Σεπτεμβρίου του 1955 ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός, μικρής ισχύος, εξερράγη στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο στεγαζόταν στο σπίτι που μεγάλωσε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Από την έκρηξη δεν τραυματίστηκε κανείς ενώ σημειώθηκαν και μικρές ζημιές (κυρίως στα τζάμια του κτιρίου).

Αυτή, θα μπορούσε να πει κάποιος, πως είναι η αρχή ενός αιματηρού πογκρόμ κατά των Ελλήνων που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη και έμεινε στην ιστορία ως «Σεπτεμβριανά»! Η πραγματική «ρίζα», ωστόσο, εκείνων των θλιβερών γεγονότων βρίσκεται άλλου…

Η σύλληψη του Οκτάι Εγκίν και τα τούρκικα ΜΜΕ

Για την επίθεση στο προξενείο συνελήφθη από τις ελληνικές Αρχές ένας μουσουλμάνος φοιτητής από την Κομοτηνή (που αργότερα τιμήθηκε στην πατρίδα του και μάλιστα διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία, ενώ ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα πλεκτάνης από τους Έλληνες).

Οι τουρκικές εφημερίδες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός και κατόπιν, όπως αποδείχθηκε αργότερα, κυβερνητικών οδηγιών έκαναν λόγο για «τρομερή έκρηξη που σχεδόν κατεδάφισε το σπίτι του Κεμάλ». Η εφημερίδα «Ισταμπούλ Εξπρές», μάλιστα, έφτασε στο σημείο να δημοσιεύσει σειρά παραποιημένων φωτογραφιών.

Τα ΜΜΕ της γειτονικής χώρας είχαν αναλάβει τον ρόλο της προετοιμασίας του εδάφους για αυτό που θα ακολουθούσε…

Το αιματηρό «πογκρόμ» κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης

Είναι δεδομένο πλέον πως η κυβέρνηση του Αντνάν Μεντερές (με την βοήθεια των Άγγλων που ήθελαν αντίποινα για την δράση της ΕΟΚΑ στην Κύπρο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ιστορικοί) δημιούργησε την ευκαιρία ώστε να αποσπάσει την κοινή γνώμη της Τουρκίας από τα τεράστια οικονομικά προβλήματά της, στρέφοντάς την κατά της ελληνικής μειονότητας που ευημερούσε, επενδύοντας στην δημιουργία εθνικιστικού κλίματος.

Περίπου στις 5 το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου ένα αφιονισμένο πλήθος 50.000 ατόμων άρχισε να κινείται κατά των ελληνικών περιουσιών στη συνοικία Πέραν. Όλοι τους οπλισμένοι με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης. Για πολλές ώρες έσπαγαν και έκαιγαν τις περιουσίες των Ελλήνων φωνάζοντας συνθήματα όπως:  «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρης», «Σφάξτε του Έλληνες προδότες», «Κάτω η Ευρώπη» και «Εμπρός να βαδίσουμε κατά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης».

ADVERTISEMENT

Όλες αυτές τις ώρες, μέχρι τα ξημερώματα της 7ης Σεπτεμβρίου, που ο όχλος κατέστρεφε οτιδήποτε ελληνικό υπήρχε η αστυνομία και ο στρατός ήταν απόντες και δεν επενέβησαν σε κανένα σημείο με εντολή της κυβέρνησης. Μόνο όταν οι Τούρκοι είχαν… υπερασπιστεί την «τιμή» του Κεμάλ, ο Μεντερές έδωσε εντολή στον στρατό να επέμβει.

Ο ίδιος ο Τούρκος πρωθυπουργός, μάλιστα, σε δίστασε να δηλώσει λίγες ώρες αργότερα πως υπεύθυνοι για το πογκρόμ ήταν «οι πεινασμένοι κομμουνιστές»! Δήλωση η οποία συνάντησε την χλεύη της Ευρώπης…

Ο απολογισμός των «Σεπτεμβριανών»

Πολλά έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί για τον απολογισμό των δραματικών εκείνων στιγμών. Κάποια από αυτά προσεγγίζουν την πραγματικότητα ενώ κάποια άλλα δεν έχουν καμία σχέση με αυτήν.

Ίσως ο πλέον κοντινός στην αλήθεια απολογισμός να είναι αυτός που αναφέρει ότι: 16 Έλληνες έχασαν την ζωής τους και 32 ακόμα τραυματίστηκαν. Επιπλέον, σκοτώθηκε ένας Αρμένιος, βιάσθηκαν 12 Ελληνίδες και αδιευκρίνιστος αριθμός ανδρών υπέστησαν βίαιη περιτομή (ανάμεσα σε αυτούς, μάλιστα, ήταν και πολλοί ιερείς σύμφωνα με τον γνωστό τούρκο συγγραφέα Αζίζ Νεσίν).

Επιπλέον καταστράφηκαν 4.348 εμπορικά καταστήματα, 110 ξενοδοχεία, 27 φαρμακεία, 23 σχολεία, 21 εργοστάσια, 73 εκκλησίες (συνολικά, ζημιές μικρές ή μεγάλες, προκλήθηκαν στο 90% των εκκλησιών), περίπου 1000 κατοικίες. Όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.

Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια.

Σε όλα αυτά πρέπει να συνυπολογιστεί πως το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου τούρκοι εθνικιστές έκαψαν το ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης και στη συνέχεια, κατέστρεψαν το νεόκτιστο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, ενώ λεηλάτησαν σπίτια Ελλήνων στρατιωτικών, που υπηρετούσαν στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ.

Την επόμενη ημέρα η φρίκη αποτυπώθηκε στα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου που σχεδόν «παγωμένος» παρακολουθούσε τα όσα γινόντουσαν στην Κωνσταντινούπολη.

Το τέλος του Αντνάν Μεντερές

Η Δικαιοσύνη αλλά και η μοίρα επεφύλαξε άσχημο τέλος στον υποκινητή του αιματηρού πογκρόμ κατά των Ελλήνων, Αντνάν Μεντερές.
Η αρχή του τέλους του έγινε τον Μάη του του 1960, όταν μια ομάδα αξιωματικών, με επικεφαλής τον Τζελάλ Γκιουρσέλ, με πραξικόπημα ανέτρεψε τη νόμιμη μεν, τυραννική δε, κυβέρνηση του Μεντερές. Ο ίδιος αλλά και πολλά στελέχη της κυβέρνησης του συνελήφθησαν.
Ακολούθησε η δίκη του που κράτησε για αρκετούς μήνες στη διάρκεια της οποίας ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας κατηγορήθηκε για διαφθορά, αντιλαϊκή πολιτική και για την άγρια επίθεση εναντίον των Ελλήνων. Θεωρήθηκε ο αυτουργός των «Σεπτεμβριανών» και στο τέλος καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού. Όχι επειδή «διατάραξε τις σχέσεις με τη σύμμαχο χώρα», αλλά επειδή «επανειλημμένα καταπάτησε το Σύνταγμα της χώρας» του. Πριν από την ετυμηγορία του δικαστηρίου προσπάθησε να αυτοκτονήσει αλλά απέτυχε.

Η απόφαση εκτελέστηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1961. Ένας στρατιώτης κλώτσησε το σκαμνί πάνω στο οποίο πατούσε ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας ο οποίος λίγες στιγμές αργότερα πέθανε από ασφυξία.
πηγή