Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συναξάρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα συναξάρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 23 Απριλίου 2016

Το ιστορικό γεγονός της αναστάσεως του Λαζάρου (Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

*Αυτό το Σάββατο (23/4) τιμούμε την υπό του Χριστού Ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου.
~ Θα σας ενθυμίσω ένα ωραίο ρητό του μεγάλου μας πατρός Επιφανίου Επισκόπου Κύπρου, το οποίον εξεφώνησε κάποτε στην αρχή ενός λόγου του. «Προ εξ ημερών του Πάσχα, δια των πέντε αισθήσεων, τον τετραήμερον ο τριήμερος, ταις δυσί τον έναν χαρίζεται».

 
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος αποτελείωσε την Αποστολή Του και θεράπευσε το πανανθρώπινο τραύμα και σε έξι ημέρες θα παρεδίδετο στα πανάχραντα Του πάθη, όπου θα εσφράγιζε την επιτυχία της σωτηρίας μας, έδειξε, σαν προοίμιο σε μας τους μαθητές Του και γενικά σε όλον τον κόσμο, ότι υπάρχει ανάσταση νεκρών και ότι Αυτός είναι όντως «η Ανάστασις και η Ζωή».
Ακριβώς πριν από τα συνταρακτικά τούτα γεγονότα, της αναστάσεως δηλαδή του Κυρίου, προηγήθηκεν κατά έξι μέρες η ανάσταση του Λαζάρου, ο οποίος, όπως ξέρετε, ήταν φίλος του Χριστού. Και ο Σίμων ο λεπρός, ο Φαρισαίος, ο πατέρας του Λαζάρου, επειδή ήταν πιστός, αρεσκόταν ο Κύριος να συχνάζη στην οικία του και να έχη φιλικές σχέσεις με αυτήν την οικογένεια.
Ανέστησε φυσικά τον Λάζαρο, όχι τόσο για να δείξη την δύναμη της θεοπρεπούς Του μεγαλωσύνης, άλλωστε το είχε κάνει και ενωρίτερα αυτό σε άλλες περιπτώσεις, αλλά για να δείξη ότι πλησιάζει το προοίμιο της συντριβής του θανάτου και της γενικής αναστάσεως της ανθρώπινης φύσεως και της αποκαταστάσεως συμπάσης της κτίσεως «της υποταγείσης εις την φθοράν» εξ αιτίας της πτώσεως του ανθρώπου.
Το ιστορικό γεγονός της αναστάσεως του Λαζάρου το φέρομε στην αναγωγή, καθώς πολλές φορές κάνουν οι Πατέρες μας ερμηνεύοντας την Γραφή, για να ορθάσωμεν έτσι σ’ ένα πόρισμα πνευματικό, το οποίο πολύ θα μας ωφελήση.
Κάθε τι το οποίο περιέχεται στην Γραφή, έχει πολλαπλές ερμηνείες.
Η ανάσταση του ιστορικού Λαζάρου έγινε τότε, αλλά αυτό, μεταφερόμενο στην αλληγορία, ενεργείται κάθε μέρα στις ψυχές των ανθρώπων. Η αναγωγή λοιπόν είναι η εξής. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι πάντοτε μαζί μας, όπως ο ίδιος ομολογεί, «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας, έως της συντέλειας του αιώνος», περιστρέφεται και ανασκοπεί του καθενός την κατάσταση και μυστικώς εκφράζει στις ουράνιες Του δυνάμεις και στους σεσωσμένους· «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται».
Κάθε ένας από μας είναι νεκρός Λάζαρος και φίλος του Ιησού μας, χάριν του ότι για μας εθυσιάσθη, για όλους ενδιαφέρεται. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο παντογνώστης Θεός, ο πανάγαθος Δεσπότης και ο αληθινός μας πατέρας, βλέποντας την νέκρωση μας, συνεχώς φωνάζει προς τις ουράνιες δυνάμεις Του. «Λάζαρος ο φίλος ημών κεκοίμηται».
Τώρα ποιος από μας τους κεκοιμημένους θα είναι ικανός να προκαλέση την συμπάθεια Του, ούτως ώστε να επέμβη και να τον αναστήση; Γιατί αυτός μόνος Του ομολόγησε ότι, «εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». Όπως αναφέρεται, όταν η αδελφή του Λαζάρου η μεγαλύτερη, η Μάρθα, αν και πίστευε στον Ιησού Χριστό, εν τούτοις, από το βόγγο του πόνου που έχασε τον μονάκριβο της αδελφό, ξεχνώντας την δύναμη της αναστάσεως που βρισκόταν σ’ Αυτόν, άρχισε να του λέη με παράπονο: «Κύριε, ει ης ώδε, ουκ αν απέθανε μου ο αδελφός».
Και ο Ιησούς απαντά: «Αναστήσεται ο αδελφός σου». Πάλιν αυτή δεν καταλαβαίνει το νόημα και επιμένει: «Ναι, Κύριε, ξέρω ότι στην έσχατη ημέρα της παλιγγενεσίας και αυτός θα αναστηθή». Τότε ο Ιησούς διακηρύττει: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή.
Λοιπόν αυτός είναι ο Ιησούς μας ο οποίος μένει μαζί μας σαν η αιωνία και μόνιμος ανάσταση και προσδοκά του καθενός μας την ανάσταση. Πότε θα στραφούμε προς Αυτόν να εκφράσωμε τον πόνο της νεκρώσεως μας, για να φωνάξη και σε μάς: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Για να γίνη αυτό χρειαζόμαστε συμπαραστάτες, όπως είχε και ο Λάζαρος τις δύο αδελφές, την Μάρθα και την Μαρία.
Η μεν Μάρθα συμβολίζει κατά τους Πατέρες την πρακτική εργασία, την πρακτική μετάνοια και τα σωματικά έργα. Η δε Μαρία συμβολίζει την θεωρία, την πνευματική εσωστρέφεια μέσω της οποίας επικοινωνεί κάθε λογική ψυχή με τον Θεό.
Η πρακτική μετάνοια συνίσταται στον πόνο, στο πένθος και στο κλάμα «υπέρ των προτέρων αμαρτημάτων» και στο πένθος υπέρ της ανακτήσεως των αρετών και των χαρισμάτων, τα οποία κληρονομικά μας παρέδωσε ο Ιησούς μας και ανήκουν στον καθένα από μάς.
Ούπω γαρ εφανερώθη – λέγει ο άγιος Ιωάννης – τι εσόμεθα, άδαμεν δε, όταν φανερωθή, όμοιοι αυτώ εσόμεθα». Δηλαδή θα δούμε τον Κύριο μας στην ημέρα εκείνη της παλιγγενεσίας και θα είμεθα όμοιοι με αυτόν. «Ο Θεός εν μέσω Θεών» εκμαγεία του αρχετύπου.
Για να φθάσωμε σ’ αυτήν την αξία, πρέπει, όπως είπα, να αποκτήσωμε πρωτίστως την συνεχή ειλικρινή πρακτική μετάνοια, που αυτή θα μας οδηγήση στην θεωρία. Επειδή πρακτικά αμαρτήσαμε, πρακτικά αρνηθήκαμε τον Ιησού μας, πρακτικά τον προσβάλαμε και τον προδώσαμε, πρακτικά τώρα να επιστρέψωμε πίσω και ν’ αποδείξωμεν ότι πλέον δεν θα ξανακάμψωμε τα γόνατα μας μπροστά σε κάθε είδωλο της αμαρτίας.
Είμεθα υπόχρεοι τώρα, ο καθ’ ένας από ‘μας, ν’ αποκτήσωμε τις δύο αδελφές, την πραγματική πράξη της μετανοίας που μας οδηγεί μακριά από κάθε παράβαση της εντολής. Άρνηση στον Θεό δεν υπάρχει από κανένα λογικό ον, και από αυτούς ακόμα τους άθεους, τους υλιστές, τους αναρχικούς.
Ας κομπάζουν με τα χείλη.
Δεν μπορούν ν’ αρνηθούν τον Θεό, διότι, για να μπορέσωμε να αρνηθούμε ένα πράγμα, πρέπει να είμαστε δυνατοί να το καταργήσωμε. Τότε θα καυχηθούμε πάνω στην απιστία μας ότι όντως αυτό δεν υπάρχει, το καταστρέψαμε.
Αν εμείς αρνηθούμε Αυτόν, λέει ο Παύλος, αυτός πιστός μένει. Ποία λοιπόν είναι η άρνηση αφού τα πράγματα είναι έτσι; Η άρνηση είναι στην παράβαση της εντολής.
Αυτό μας διδάσκει η παγκόσμια ιστορία. Και τα δύο στοιχεία, το ανθρώπινο και το αγγελικό, τα οποία κατέβησαν και συνετρίβησαν, δεν αρνήθησαν τον Θεό, αλλά την εντολή. Και ακριβώς η παράβαση της εντολής, που θεωρείται άρνηση, προκάλεσε την πτώση, την συντριβή και τον θάνατο. Τώρα και σε μας ο τρόπος της επιστροφής είναι η πρακτική ομολογία.
Από εκεί που πλανηθήκαμε και παρασυρθήκαμε και αρχίσαμε να παραβαίνουμε τις εντολές του Χριστού μας και καταρρακώσαμε την προσωπικότητα μας, από την Ίδια θύρα θα επιστρέψωμε. Να παύσωμε να αμαρτάνωμε, να τον αρνούμεθα και να τον προδίδουμε. Αφού φθάσωμε σ’ αυτήν την κατάσταση δια της Χάριτος Του, τότε βαθύτερα μέσα στο είναι μας θα ριζώση η αίσθηση αυτή της μετανοίας που θα μας προκαλέση το πένθος και τον πόνο και το δάκρυ.
Τότε ο νους ελεύθερος από την επίδραση και την αιχμαλωσία των εξωτερικών σφαλμάτων, της εξωτερικής χρεωκοπίας, γυρίζει προς τον Θεό και συνεχώς πενθών ζητεί το έλεος Του και αυτή είναι η θέση της Μαρίας. Όταν οι δύο αδελφές αποκτηθούν, να είστε βέβαιοι ότι τότε ο Λάζαρος νους, το ψυχικό μας είναι, θα αναστηθή, όπως τότε στον ιστορικό Λάζαρο.
Και τότε, όπως αναφέρει το ευαγγέλιο, επισκέφθηκε ο Ιησούς μας την οικία του Λαζάρου και του παρέθεσαν εκεί τράπεζα και ο Λάζαρος «ην εις των συνανακειμένων». Έτσι και ο Λάζαρος νους θα ευρίσκεται μαζί με τον Ιησού μας στην πνευματική ευφροσύνη, εκεί όπου μας διαβεβαιώνει ότι «ετοιμάσω ημίν τόπον».
Εκεί στην ουράνια πανευφροσύνη, ως κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Ιησού μας, θα ευρισκόμαστε και ‘μείς, όπως τότε ο Λάζαρος, στην ιδία τράπεζα «συνευοχούμενοι» και όχι πενθούντες για τον θάνατο, αλλά χαίροντες για την δική μας ανάσταση.
Ο καθένας από μας λοιπόν ας επισπεύση να απόκτηση χωρίς χρονοτροβή τις αρετές που αντιπροσωπεύουν οι δύο αδελφές, Μάρθα και Μαρία, που είναι ικανές να πείσουν τον Ιησού μας να παρουσίαση το πτώμα του νεκρού νου και να διάταξη ως Πανσθενουργός Λόγος το «Λάζαρε, δεύρο έξω» από τον τάφο της αναισθησίας και «είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου». Αμήν.
από το βιβλίο: «Αθωνικά μηνύματα, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά», Γέροντος Ιωσήφ,  Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 1999.

Ο Άγιος Λάζαρος μετά την ανάστασή του και το τέλος του επίγειου βίου του.


Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ
…Η ανάσταση του Λαζάρου και η συγκέντρωση του πλήθους θορύβησε τους αρχιερείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι αποφάσισαν να σκοτώσουν τον Ιησού (Ιω. 11,46-57), αλλά και το Λάζαρο (Ιω. 12,10).
Δεν κατόρθωσαν όμως να το πράξουν για το Λάζαρο, τον Ιησού όμως λίγο αργότερα Τον σταύρωσαν.
Έξη ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς κάθισε σε δείπνο το οποίο δόθηκε γι Αυτόν. Μαζί Του ήταν και ο Λάζαρος (Ιω. 12,1-2), ενώ πλήθος κόσμου είχαν πάει για να δουν όχι μόνο τον Ιησού, αλλά και τον αναστημένο Λάζαρο (Ιω. 12,9).
Σύμφωνα με τον Άγιο Επιφάνιο επίσκοπο Κωνσταντίας της Κύπρου (367-403), ο δίκαιος Λάζαρος ήταν τότε 30 χρονών και έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την ανάστασή του. Άλλη παράδοση επίσης αναφέρει ότι ο Λάζαρος μετά την ανάστασή του θέλοντας να αποφύγει το μίσος των αρχιερέων κατέφυγε στο Κίτιο της Κύπρου γύρω στο 33 μ.Χ..
Εδώ τον συνάντησαν οι απόστολοι Παύλος και Βαρνάβας, όταν μετέβαιναν από τη Σαλαμίνα στην Πάφο, και τον χειροτόνησαν ως πρώτο επίσκοπο Κιτίου, της Εκκλησίας, που ίδρυσε ο ίδιος. Την εκκλησία του Κιτίου εποίμανε με στοργή κι αγάπη δεκαοκτώ περίπου χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του.
Οι παραδόσεις τον θέλουν σκυθρωπό και αγέλαστο κατά την παρούσα ζωή, και αυτό οφειλόταν στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Οι ίδιες παραδόσεις αναφέρουν ότι δε γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε αποφθεγματικά: «το ένα χώμα κλέβει το άλλο».
ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΖΑΡΟ
Άλλη παράδοση συνδέει τον Άγιο με την Αλυκή της Λάρνακας (σημερινή ονομασία του Κιτίου). Στη θέση της Αλυκής υπήρχε τον καιρό του Αγίου ένα μεγάλο αμπέλι. Κάποια φορά που περνούσε ο άγιος από εκεί είδε την γυναίκα – ιδιοκτήτη του αμπελιού να μαζεύει ωραία δροσάτα σταφύλια και να γεμίζει τα κοφίνια της. Κουρασμένος και διψασμένος όπως ήταν ο άγιος σταμάτησε κι απευθυνόμενος στη γυναίκα με καλοσύνη της ζήτησε λίγα σταφύλια. Αυτή όμως σαν είδε τον ξένο, τον κοίταξε με περιφρόνηση και του είπε:
– Πήγαινε στο καλό, άνθρωπε μου. Δεν βλέπεις πως το αμπέλι ξεράθηκε κι έγινε άλας κι εσύ μου ζητάς σταφύλια;
– Αφού το βλέπεις ξερό σαν άλας, ας γίνει άλας απήντησε ο άγιος.

Κι έτσι όλη εκείνη η έκταση στην οποία βρισκόταν το δροσερό αμπέλι έγινε στη στιγμή μια αλυκή.
Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από τους εργάτες που συλλέγουν το αλάτι. Ισχυρίζονται ότι σκάβοντας βρίσκουν ρίζες και κορμούς αμπελιού. Λέγεται μάλιστα, πως στο μέσο της αλυκής βρίσκεται πηγάδι με γλυκό νερό, γνωστό ως «πηγάδι της «ρκάς» δηλ. της γριάς.
Ο Συναξαριστής της Κωνσταντινουπόλεως, σχετικά με αυτή την παράδοση, αναφέρει ότι τη λίμνη διεκδικούσαν δύο αδέλφια, οι οποίοι ήρθαν σε έντονη ρήξη για την κατοχή της. Ο Άγιος με την προσευχή του την εξήρανε και έμεινε το αλάτι.
Στα «Πάτρια» του Αγίου Όρους γίνεται άμεση σύνδεση της Κύπρου και του Αγίου Λαζάρου με τη Θεοτόκο και τον Άθωνα. Η μητέρα του Κυρίου, συνοδευομένη από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ήλθε στο Κίτιο, συνάντησε τον Άγιο Λάζαρο, στον οποίο μάλιστα δώρησε ωμοφόριο και επιμάνικα, ενώ στη συνέχεια επισκέφθηκε τον Άθω.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Τελείωσε τον επίγειο βίο του στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ.  Οι πιστοί τον έκλαψαν και με τιμές τον κήδεψαν σε μια σαρκοφάγο από κυπριακό μάρμαρο στην οποία έγραψαν στην εβραϊκή γλώσσα: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος Χριστού». Πάνω από τη σαρκοφάγο αυτή κτίσθηκε ωραιότατος ναός, που ανακαινίστηκε γύρω στα 1750 μ.Χ..
Η μνήμη του θαύματος της Αναστάσεως του Λαζάρου γιορτάζεται το Σάββατο πριν από την Κυριακή των Βαΐων.
Η ανακομιδή και μετάθεση του ιερού λειψάνου του αγίου Λαζάρου από το Κίτιο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία τιμάται από την Εκκλησία τη 17ην Οκτωβρίου, έγινε κατά το έτος 890 μ.Χ. μετά από εντολή του αυτοκράτορα Λέοντα Στ’ του Σοφού, ο οποίος συνέθεσε τα ιδιόμελα στον εσπερινό του Λαζάρου.
πηγή

Τετάρτη 13 Απριλίου 2016

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΤΕΛΕΓΚΙΝ. ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ.





Ίερομάρτυς Μακάριος (Τελέγκιν)
ΤΟ ΧΩΡΙΟ Λέτνικωφ, στίς 28 Αύγουστου τού 1876, γεννήθηκε από γονείς αγρότες ό Ιερομάρτυς Μακάριος. Στο άγιο Βάπτισμα ό πατέρας του Νικόλαος και ή μητέρα του Ευδοκία τού έδωσαν το όνομα Παύλος.
Παιδί ήταν ακόμα, όταν αποφάσισε να γίνει μοναχός, ύστερ’ από ένα θαυμαστό όραμα, τού οποίου το περιεχόμενο σε κανέναν ποτέ δεν αποκάλυψε. Από τότε όλα τά εγκόσμια έπαψαν να ενδιαφέρουν τον μικρό Παύλο. Όταν μπήκε στην εφηβική ηλικία, βρήκε μιαν απόμακρη σπηλιά και πήγαινε εκεί συχνά για να προσευχηθεί.
Μετά το Δημοτικό Σχολείο φοίτησε σε Εκκλησιαστικό Σεμινάριο. Από την 1η Ιανουαρίου τού 1898 μέχρι τις 29 Νοεμβρίου τού 1902 υπηρέτησε στον στρατό.
Το 1905 έγκαταβίωσε στη Μονή Τσούντωφ της Μόσχας, όπου παρέμεινε ως δόκιμος μοναχός πέντε περίπου χρόνια, επιδεικνύοντας άμεμπτη διαγωγή, ζήλο για τη μοναχική πολιτεία και παραδειγματική υπακοή.
Στις 22 Ιανουαρίου τού 1911 έκάρη μοναχός και ονομάστηκε Μακάριος. Δέκα μέρες αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και στις 6 Σεπτεμβρίου τού 1913 πρεσβύτερος.
Τον Αύγουστο τού 1914, μέ το ξέσπασμα τού Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας στο 400 Κινητό Νοσοκομείο τού Στρατού. Επέστρεψε από το μέτωπο στο μοναστήρι του στις 12 Οκτωβρίου τού 1915.
Μετά το κλείσιμο της Μονής Τσούντωφ από τις σοβιετικές αρχές, ό ιερομόναχος Μακάριος τοποθετήθηκε στο Πατριαρχικό Μετόχι της Αγίας Τριάδος.
Στις 3 Απριλίου του 1922 ήρθε στο Μετόχι ή Επιτροπή Αφαιρέσεως των Εκκλησιαστικών Τιμαλφών για να κατάσχει τά ιερά σκεύη και Αντικείμενα του μετοχιακού Ναού του Αγίου Σέργιου. Τά μέλη της Επιτροπής συμπεριφέρονταν μέ προκλητική σκαιότητα και Ασέβεια. Ό π. Μακάριος τούς αποκάλεσε αρπαγές και βέβηλους, γι’ αυτό και συνελήφθη Αμέσως και οδηγήθηκε στη φυλακή.

Στις 3 Απριλίου του 1922 ήρθε στο Μετόχι ή Επιτροπή Αφαιρέσεως των Εκκλησιαστικών Τιμαλφών για να κατάσχει τά ιερά σκεύη και Αντικείμενα του μετοχιακού Ναού του Αγίου Σέργιου. Τά μέλη της Επιτροπής συμπεριφέρονταν μέ προκλητική σκαιότητα και Ασέβεια. Ό π. Μακάριος τούς αποκάλεσε αρπαγές και βέβηλους, γι’ αυτό και συνελήφθη Αμέσως και οδηγήθηκε στη φυλακή.
Στη δίκη του ό πρόεδρος του δικαστηρίου τον ρώτησε:
-         Παραδέχεστε πώς είστε ένοχος;
-         ’Όχι, δεν το παραδέχομαι.
-         Αλλά το γεγονός για το όποιο σάς κατηγορούν;...
-         Το γεγονός το παραδέχομαι.
-         Λοιπόν, ποιό είναι αυτό;
-         Αποκάλεσα αρπαγές και βέβηλους τά μέλη της Επιτροπής Αφαιρέσεως τών Εκκλησιαστικών Τιμαλφών. Και τούς αποκάλεσα έτσι, παρακινημένος από τη χριστιανική μου συνείδηση και το ποιμαντικό μου καθήκον. Οι κοσμικοί δεν έχουν το
δικαίωμα ούτε καν να μπαίνουν στο ιερό Βήμα. Εκείνοι, όμως, όχι μόνο μπήκαν, και μάλιστα με προκλητική ασέβεια, αλλά και άπλωσαν τά χέρια τους στα ιερά σκεύη. Ή ενέργεια τους συγκλόνισε. Τούς αποκάλεσα, λοιπόν, αρπαγές και βέβηλους, επειδή διέπραξαν ιεροσυλία.
- Θεωρείτε, δηλαδή, ότι τά μέλη της Επιτροπής ενεργούσαν πραγματικά ως άρπαγες του αγίου θυσιαστηρίου. Μα πώς είναι δυνατόν; Μπορώ να μπω εγώ στο σπίτι σας και ν’ αρπάξω τά πράγματά σας;
-         Πού εκφράζατε αυτές τις απόψεις; Κοντά στον ναό;
-         Στο Πατριαρχικό Μετόχι.
-         Που προσβάλατε την Επιτροπή;
-         Στον ναό του Μετοχιού, όταν αφαιρούσαν τά τιμαλφή.
-         Αφαίρεσαν πολλά;
-         Υπήρχαν κάποια μικρά στεφάνια πίσω από την αγία Τράπεζα. Πάτησαν πάνω στην αγία Τράπεζα και άρχισαν να τά σπάζουν. Τότε τούς αποκάλεσα άρπαγες και βέβηλους, και μέ  συνέλαβαν.
-         Θεωρείτε ότι τον καιρό της τσαρικής μοναρχίας ήταν καλύτερα για τον κλήρο;
-         Κάπως καλύτερα. Ή ζωή ήταν πιο εύκολη.
-         Τώρα είναι πιο δύσκολη;
-         Ναι, πιο δύσκολη.
-         Ό Χριστιανισμός και ή μοναρχία ταυτίζονται; 
-         Τί σχέση έχει ό Χριστιανισμός μέ τη μοναρχία; Άλλο πράγμα είναι ό Χριστιανισμός και άλλο ή μοναρχία.
-         Επιτρέπεται ένας χριστιανός να είναι μοναρχικός;
-         Επιτρέπεται.
-         Δηλαδή απ’ όλες τις μορφές εξουσίας μόνο τη μοναρχία θεωρείτε καλή;
-         Όλες τις θεωρώ καλές.
-         Ή σοβιετική εξουσία είναι καλή;
-         Όταν κάνει το καλό, είναι καλή. Όταν κάνει το κακό, είναι κακή. Τί να λέμε τώρα;... Οι δικές μου πεποιθήσεις είναι διαφορετικές από τις δικές σας. Δεν βρίσκουμε άκρη...
-         Γνωρίζετε ότι ό πατριάρχης σας θεωρεί τη σοβιετική εξουσία διαβολική; Διαβάσατε την εγκύκλιο του τού έτους 1919, στην όποια γράφει πώς ή εξουσία μας είναι γέννημα του άδη;
-         Τώρα καταλαβαίνω πώς είστε άνθρωποι άπιστοι.
-         Απαντήστε στο ερώτημα μου, αν θέλετε. ’Αν, πάλι, δεν μπορείτε, πέστε μου τη δική σας άποψη: Από τον Θεό ή από τον διάβολο είναι ή σοβιετική εξουσία;
-         Από τον Θεό.
-         Πώς, λοιπόν, λέτε ότι ή μοναρχία ήταν καλύτερη;
-         Μα δεν εναντιώνομαι καθόλου στην εξουσία σας.
-         Αφού ήδη προσβάλατε τούς εκπροσώπους της.
-         Επειδή πρώτα εκείνοι πρόσβαλαν τά ιερά και τά όσιά μας.
-         Δεν γνωρίζετε πώς οι μοναρχικοί είναι εχθροί της εργατικής τάξης; 
Ανήκετε κι εσείς στη δική τους συμμορία;
-         Εγώ εχθρούς δεν έχω. Και για όσους μέ εχθρεύονται, προσεύχομαι να τούς συγχωρήσει ό Θεός.
-         Όπως φαίνεται, δεν προσεύχεστε και πολύ για τη σοβιετική εξουσία.
-         Όχι, προσεύχομαι πάντοτε, λέγοντας: “Κύριε, κάνε τους να γνωρίσουν την αλήθεια”. Όλοι οι άνθρωποι αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον... Αναγνωρίζω ότι και ή δική σας επιθυμία είναι να οικοδομήσετε ένα καλύτερο μέλλον για τον λαό και τη χώρα μας. Αυτό, όμως, προσπαθείτε να το πετύχετε μέ τις δικές σας δυνάμεις, δίχως τον Θεό, μολονότι Εκείνος μάς βεβαίωσε πώς χωρίς τη δική Του δύναμη δεν μπορούμε να κατορθώσουμε τίποτα...
Ό εισαγγελέας, φανερά εκνευρισμένος, διέκοψε τον π. Μακάριο, λέγοντας:
-         Εσείς μάς κάνετε κήρυγμα! Σάς ρωτάω: Θεωρείτε τη μοναρχία εχθρό του εργαζόμενου λαού;
-         Σάς είπα ότι δεν έχω εχθρούς.
-         Γνωρίζετε ιστορία.
Υπήρχαν και κακές πλευρές στη μοναρχία;
-         Ναι, αυτό είναι γνωστό.
-         ’Αν, λοιπόν, οι εκπρόσωποι μιας κακής μοναρχίας διέπρατταν βεβήλωση, αρπάζοντας τά εκκλησιαστικά σκεύη, θα σωπαίνατε;
-         Δεν θα σώπαινα. Τά ιερά πράγματα είναι πάνω από κάθε εξουσία.
Την τελευταία ημέρα της δίκης, μετά την απολογία του, ό π. Μακάριος, αφήνοντας τη ζωή του στα χέρια του Θεού, είπε στούς δικαστές: «Κρίνετε σύμφωνα μέ τον νόμο σας». Και αργότερα, στη φυλακή, έλεγε στούς συγκρατούμενους του ιερείς: «Περιμένω ανυπόμονα τη συνάντηση μέ τον Κύριό μου, τον Ιησού Χριστό!».
Εκτελέστηκε στις 18 Μαΐου του 1922 και τάφηκε δίπλα στο νεκροταφείο Καλιτνικόφσκι.
πηγή: ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΓΙΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΟΙ. ΡΩΣΟΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Κυριακή 10 Απριλίου 2016

Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ : “ο Νο1 της Φιλικής Εταιρίας”



Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’ : “ο Νο1 της Φιλικής Εταιρίας” (από τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη)



10 Απριλίου 1821.—Πέντε χιλιάδες γενίτσαροι, συνοδευόμενοι και υπό υποκινομένου όχλου, εισορμούν εις το Πατριαρχείο τής Κωνσταντινουπόλεως. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ απάγεται και οδηγείται εν μέσω προπηλακισμών και ύβρεων εις την κεντρικήν πύλην του Πατριαρχείου, όπου οι δήμιοί του τον εκρέμασαν. Ακολούθως, ενώ το πτώμα ήσπαιρεν ακόμη, τού επέρασαν εις τον λαιμόν τον «γιαφτάν», δηλαδή το σουλτανικόν διάταγμα, που ανέφερε τους λόγους τής καταδίκης του. Ο κυριώτερος τούτων ήτο ότι είχε γεννηθή εις την Πελοπόννησον, «όπου κατά πρώτον εξερράγη η Επανάστασις». —Εθανατώθησαν επίσης οκτώ άλλοι αρχιερείς ο Μυριοφύτου, ο Γάνου καί Χώρας, ο Σωζοπόλεως, ο Σερρών, ο Άρτης, ο Λαρίσης, ο Ιωαννίνων και ο Γρεβενών. Πεντακόσιοι, εξ άλλου Πελοποννήσιοι, συλληφθέντες διότι κατήγοντο από τον τόπον τής Επαναστάσεως, εφορτώθησαν ως κτήνη εις πλοιάρια, διά να σταλούν δήθεν εις εξορίαν, αλλ’ επνίγησαν προ τής Νικομηδείας..—Κατά τον ίδιον τρόπον εθανατώθησαν και διακόσιοι Ρουμελιώται, Αιγαιοπελαγίται και Κρήτες.
Священномученик Григорий V, патриарх Константинопольский

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε’, Ο Νο 1 ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Παρ’ ότι έχουν περάσει 190 χρόνια περίπου, παρόλο που έχουμε όλα τα ιστορικά στοιχεία και δεδομένα στα χέρια μας, κάποιοι εξακολουθούν να αμφισβητούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Εκκλησίας της Ελλάδος στον Αγώνα της ελευθερίας.
,Από καθηγητές πανεπιστημίου και “ιστορικούς”, μέχρι απλούς λαϊκούς και …δημοσιογράφους ακούς ένα επιχείρημα: “είχε αφορίσει τον Αγώνα η Εκκλησία“. Αυτό και μόνο τους αρκεί!
Δεν πειράζει όμως, χάρη σε όλους αυτούς προχωράει και η έρευνα. Έτσι λοιπόν, μετά την ανάδειξη της καταπληκτικής και λεπτομερέστατης έρευνας του Πέτρου Γιωργαντζή για τον ρόλο των Αρχιερέων μας στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα, ήρθε η ώρα να “αποκατασταθεί” και το όνομα του πρωτεργάτη της Εκκλησίας της εποχής και πρωτεργάτη του “αφορισμού” του Αγώνα.Του πρωτεργάτη της Φιλικής Εταιρείας, Γρηγορίου του Ε’, όπως μας λέει πολύ απλά κάποιος ήταν εκεί και τα είδε από πρώτο χέρι. Ο μεγάλος Ιωάννης Μακρυγιάννης.
Священномученик Григорий V, патриарх Константинопольский
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε’ Ο Νο 1 ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ 
Μακρυγιάννης: Ο αγαθός Πατριάρχης περίλαβε την Εταιρείαm
Εδώ εις Αθήνα ήρθε ένας πρωτοεταιρίστας Λουκάς Λιονταρίδης, προκομμένος άνθρωπος. Πιαστήκαμεν φίλοι. Τον ρώτησα διά τον πατέρα της λευτεριάς μας, τον μακαρίτη Ρήγα Βελεστίνο, πώς προδόθη. Μου είπε πολλά. Αφού τον πρόδωσαν και σκοτώθη, τότε ο Σουλτάνος πρόσταξε τον μακαρίτη Πατριάρχη και το ’δωσε ό,τι κατήχησες το ’χαν δώση, οπού ήταν του Ρήγα, και του είπε ν’ αφορίση αυτόν και τους οπαδούς του.n
Τότε ο αγαθός Πατριάρχης περίλαβεν αυτός την Εταιρία διά να μην σβέση και την ξακολούθησε και κατηχούσε· κ’ έστειλε και πιστόν άνθρωπον εις την Ρουσσία· κ’ εκεί ήταν κι’ ο Λιονταρίδης, πιστός του φίλος, του Πατριάρχη· και ήταν αξιωματικός της Ρουσσίας. Και του παράγγειλε να πάγη εις το Όρος ο Λιονταρίδης, οπού ήταν κι’ ο Πατριάρχης εκεί σιργούνι, ν’ ανταμωθούν. Έτζι πήρε την άδεια και πήγε εις Όρος.m
Αφού ανταμώθηκαν με τον Πατριάρχη, τον κατήχησε και τον χεροτόνησε και καλόγερο· και του είπε να πάγει εις την Ρουσσίαν ν’ απαρατηθή από την δούλεψη και να μιλήση με τον Καποδίστρια και να περάση εις Βλαχιά να πάρη μοναστήρια με νοίκι και να κατηχήση κι’ όσους μπορέση· και να συνάξη κι’ ό,τι χρήματα μπορέση διά να χρησιμέψουν διά την πατρίδα. Πήγε εις την Ρουσσία απαρατήθη, μίλησε και με τον Καποδίστρια και εις την Βλαχιά κατήχησε πολλούς και τον Μιχάλβοντα και πήρε και μοναστήρια και σύναξε κι’ ως τρία μιλλιούνια γρόσια. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης να τα ’χη εκεί όσο να χρειαστούνε.n
Ο μακαρίτης ο Ναπολέων ο αυτοκράτορας της Γαλλίας, το καύκημα του κόσμου, διά  μέσον του πρέσβυ του τότε Σεμπαστιάνη γράφει του Πατριάρχη εις Κωσταντινόπολη και του λέγει να στείλη να κατηχήση παντού τους χριστιανούς, να είναι ετοιμασμένοι, κι’ όταν να είναι καιρός οπού θα κινηθή, να χτυπήσουν κι’ αυτείνοι· και είναι δικό τους από Κωσταντινόπολη και κάτου, Γουργαριά, Σερβία, Θεσσαλομακεδονία, Ντουράτζο, Αυλώνα και ολόγυρα αυτά τα μέρη, Ρούμελη, Πελοπόννησο και τα νησιά. Του αποκρίθη ο Πατριάρχης ότι ξακολουθεί από καιρό ό,τι του γράφει. Κι’ έστειλε και κατηχούσαν.n
Η κακή τύχη, απότυχε ο μακαρίτης ο Ναπολέων και νεκρώσανε κι’ αυτά. Αυτό το σκέδιον το ήξερε κι’ ο Καποδίστριας από τον Πατριάρχη.
Σημείωση: Γεγονός επίσης είναι οι σαράντα δύο (42) επιστολές του Πατριάρχη για την Φιλική Εταιρεία, που σώζονται στο αρχείο Σέκερη και αλλού.m
 Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα, εκδ. Πάπυρος, σελ. 287.

Πέμπτη 7 Απριλίου 2016

Όσιος Σάββας ο εν Καλύμνω (1862-1948)



Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 7 Απριλίου
Γεννήθηκε στην Ηρακλείτσα της Ανατολικής Θράκης το 1862 από γονείς φτωχούς. Δωδεκάχρονος έρχεται στό Άγιον Όρος, στη σκήτη της Άγιας Άννης, στην Καλύβη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δοκιμάζεται επί μία δωδεκαετία, μαθαίνει την αγιογραφία καί τή βυζαντινή μουσική καί μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα, στη μονή τού Χοζεβά, στον Άθωνα για τρία χρόνια (1894-97) καί ξαναγυρίζει στα Ιεροσόλυμα, όπου μένει μέχρι το 1916, ασκητεύοντας κυρίως στις όχθες τού Ιορδάνη καί, για ένα μικρό διάστημα, στη μονή τού Αγίου Σάββα τού Ηγιασμένου. Στη συνέχεια ζει δύο χρόνια στην Πάτμο, για λίγο πάλι στό Άγιον Όρος καί πηγαίνει στην Αίγινα, κοντά στον άγιο Νεκτάριο. Ασκείται μαζί του καί μετά την κοίμηση τού άγιου μένει σαράντα ήμερες κλεισμένος στό κελλί του. Με νηστεία καί προσευχή αγιογραφεί την πρώτη εικόνα τού θεοφόρου Νεκταρίου καί την παραδίδει στό ναό για προσκύνηση.
Το έτος 1926 ή 1928 μεταβαίνει στην Κάλυμνο καί ζει με αξιοθαύμαστη άσκηση καί νήψη στη μονή των Αγίων Πάντων μέχρι την οσιακή κοίμηση του το 1948. Γίνεται ο φιλόστοργος πατέρας τών εκεί μοναζουσών, αλλά καί όλων των κατοίκων του νησιού με τον ελεήμονα λόγο του, τον παραμυθητικό, τον ειλικρινή, τον βιωματικό, τον θεόσδοτο. Ό αυστηρός βίος του, η συνεχής προσευχή του, η διάκριση, η φιλανθρωπία του έλκουν τα πλήθη πλησίον του.
Άγιος Σάββας της Καλύμνου (1862-1948)
Στις 7 Απριλίου 1957 έγινε η ανακομιδή του αγίου λειψάνου του, από τον μητροπολίτη Καλύμνου Ισίδωρο, το όποιο βρέθηκε σώο, αδιάφθορο, να εκπέμπει άρρητη ευωδία καί να επιτελεί πολλά θαύματα. Ό όσιος Σάββας θεωρείται πολιούχος της Καλύμνου. Κατά τον μητροπολίτη Καλύμνου Νεκτάριο, είναι «το γέννημα της Γανοχώρας, το βλάστημα του Αγίου Όρους, το ανάστημα του Οσίου Πατρός Νεκταρίου, το καύχημα της ενδόξου Καλύμνου, ο έφορος της παλαιφάτου Μονής τών Αγίων Πάντων, της άκρας ταπεινώσεως ο εργάτης, της νοεράς προσευχής ο ανύστακτος υπηρέτης, ο άφθαστος νηστευτής, ο ανυπέρβλητος της μοναχικής πολιτείας αγωνιστής, ο ακαταμάχητος της Εκκλησίας υπερασπιστής, τών ασθενούντων ο ιατρός καί πάντων τών εν κινδύνοις απροσμάχητος βοηθός, κατετάγη εις στεφανηφόρον χορείαν τών εν ασκήσει λαμψάντων. Ό άσημος εδοξάσθη, ο δενδρολιβανοβίωτος κατέστη συνδαιτημών θεϊκής τραπέζης, ο έχων μόνην κτίσιν σκούφον καί κομβοσχοίνιον, ράβδον καί ταγάριον, κατά το αγιορειτικόν έθος, ανυψώθη εις την φωτιστικήν τάξιν τών φίλων τού πανοικτίρμονος Θεού».
Ακολουθίες πρός τιμή του έγραψαν ο μητροπολίτης Καλύμνου Ισίδωρος καί ο υμνογράφος μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Αυτές, μαζί με βιογραφικά στοιχεία, προφορικές καί γραπτές μαρτυρίες για την πολιτεία τού αγίου, θαύματα, φωτογραφίες καί εικόνες του, εξέδωσε ο θεολόγος Βασίλειος Παπανικολάου το 1975. Χαιρετισμούς συνέθεσε ο Υμνογράφος, Καθηγητής Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας. Η επίσημη αναγνώριση της αγιότητας του έγινε διά Πράξεως τού Οικουμενικού Πατριαρχείου της 19 Φεβρουαρίου 1992
Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Τρίτη 5 Απριλίου 2016

Καρκίνος στην Εγκυμοσύνη... (αληθινή ιστορία!!!)



Ξέρεις Γιώργο, είπε μια μέρα η Αρετή στον άνδρα της, νομίζω ότι είμαι πάλι έγκυος. Τι λες; αναφώνησε με έντονη έκπληξη και χαρά ο σύζυγός της. Οι δύο νεαροί καθηγητές επιβεβαίωσαν με ιατρικές εξετάσεις την εγκυμοσύνη της γυναίκας και έτσι άρχισε η γλυκιά προσμονή της γέννησης του παιδιού που θα ήταν το τρίτο τους.
Ξαφνικά μια μέρα οι φοβεροί πόνοι που ένιωσε η Αρετή και οι σχετικές εξετάσεις έδειξαν τι τρομερό! Μεταστατικό καρκίνο. Το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη τους, οι γιατροί συνέστησαν έκτρωση για μην κολλήσει και το έμβρυο την κακιά αρρώστια. Πρέπει να κάνεις έκτρωση κόρη μου είπε η μάνα του Γιώργου, είναι αμαρτία, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Προτιμώ να πεθάνει ή να γεννηθεί νεκρό αντέδρασε έντονα η Αρετή, πιστεύω ότι ο Θεός και η Παναγία δεν θα μας αφήσουν.
Ο καιρός περνούσε βαριά και τελικά σους 7 μήνες η Αρετή γέννησε ένα πολύ μικρούλη μπέμπη που σύντομα πήρε πάνω του, οι δε εξετάσεις του ήταν απολύτως καθαρές. Όλοι ήσαν ευτυχισμένοι ακόμη και η ασθενής μάνα κάθε φορά που τον έπαιρνε στην αγκαλιά της. Δύο μήνες αργότερα μια μεγάλη συγκίνηση πλημμύρισε το σπίτι. Οι εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε η Αρετή βγήκαν όλες καθαρές , οι δε γιατροί έτριβαν κατάπληκτοι τα μάτια τους , μια και ούτε ίχνος καρκίνου δεν υπήρχε στην Αρετή. Ο Παντοδύναμος και πάνσοφος Θεός ήταν Εκείνος που άμειψε τόσο σύντομα την πίστη της ηρωικής μάνας εξαφανίζοντας την τρομερή απειλή της αρρώστιας...

Πηγή: Γ. Ψαλτάκη:
«Ήταν θαύμα της Παναγίας» σ.151-153
Ευχαριστίες στόν Σπύρο Γκ