Προσευχήσου και η προσευχή θα σε διδάξει τα πάντα...

«Δέσποινά μου, ξέρω ποια είμαι και ποια είσαι. Ξέρω πως ο Θεός που γέννησες, γι΄ αυτό ήρθε στον κόσμο, για να καλέσει τους αμαρτωλούς σε μετάνοια. Βοήθησέ με που είμαι μόνη, που δεν έχω κανένα να με βοηθήσει. Κάνε να μπω κι εγώ στην εκκλησία. Μη μου στερήσεις να δω το ξύλο που στηρίχθηκε το σώμα του Γιου σου, το Σταυρό που πάνω του έδωσε για μένα το αίμα Του. Κι εγώ δεν πρόκειται να γυρίσω ξανά στις σχέσεις που κατέστρεψαν τη ζωή μου. Τα αφήνω όλα και πηγαίνω εκεί όπου εσύ θα με οδηγήσεις και θα με προστατέψεις».

Από το συναξάρι της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

"Παναγία Θεοτόκε, φώτισόν μου το σκότος..."

Πόσες φορές θα πρέπει να έχεις πέσει "στα γόνατα", για να μπορείς να ψελλίσεις  τέτοια φοβερή κουβέντα;

πηγή

Διψά η ψυχή μου τον Κύριον και μετά δακρύων αναζητώ Αυτόν

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Όταν η καρδιά, με την κίνησή της και την θερμότητά της, δεν απαντά στην προσευχή, τότε χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Δεν πρέπει κανείς να βιάζη την καρδιά του στην κατάσταση αυτή. Τότε να λέγη την προσευχή με το στόμα, διότι διαφορετικά μπορεί να αδυνατίση η καρδιά με την πίεση και να υπάρξουν σωματικές ανωμαλίες.Το ότι δεν απαντά η καρδιά στην προσευχή οφείλεται σε διάφορα αμαρτήματα, που γίνονται ακόμη και με τους λογισμούς. Στην περίπτωση αυτή, αν δεν θυμάται κάτι, δεν πρέπει να ψάχνη να βρη την αιτία, αλλά να ταπεινώνεται λέγοντας: “ίασαι την ψυχή μου ότι ήμαρτόν σοι”

 
 ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ

Σώσον με, ο Θεός, ότι εισήλθοσαν ύδατα έως ψυχής μου.

Ψαλμός ΞΗ΄

...μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ' εμού

...μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ᾿ εμου

Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

 Φώτης Κόντογλου

Αμαρτήσαμε, Κύριε, ανομήσαμε...

«Αμαρτήσαμε, Κύριε, ανομήσαμε, ασεβήσαμε. Λησμονήσαμε τις εντολές σου και πορευθήκαμε σύμφωνα με τη δική μας πονηρή σκέψη.

Συμπεριφερθήκαμε ανάξια προς την κλήση μας και προς το Ευαγγέλιο του Χριστού σου.

Περιφρονήσαμε τη θεία Του συγκατάβαση και τα άγια παθήματά Του, που για χάρη μας υπέμεινε.Ντροπιαστήκαμε μπροστά στον αγαπητό σου Υιό.

Κλήρος και λαός απομακρυνθήκαμε από κοντά σου και όλοι βρισκόμαστε μακριά από Σένα.

Όλοι παρεκτραπήκαμε, ναι, όλοι, και γίναμε ανάξιοι.

Κανένας μας, μα ούτε ένας δεν εφαρμόζει δικαιοσύνη και δεν αποφασίζει δίκαια.

Αποδειχθήκαμε ανάξιοι της ευσπλαχνίας σου και της φιλανθρωπίας σου και της στοργικής σου αγάπης, Θεέ μας, εξαιτίας της κακίας και της πονηρίας μας, που εκδηλώθηκε στα καθημερινά μας έργα και στις συνήθειές μας.

Συ είσαι γεμάτος αγάπη και αγαθότητα, αλλά εμείς γίναμε παραβάτες του νόμου σου.

Συ είσαι μακρόθυμος, αλλά εμείς άξιοι για πολλές τιμωρίες. Γνωρίζουμε την αγαθότητά σου, μολονότι εξακολουθούμε να φερόμαστε ασύνετα.

Λίγο μας έχεις τιμωρήσει σε σύγκριση με το πλήθος των αμαρτιών μας.

Συ εμπνέεις φόβο, και ποιος μπορεί να αντισταθεί στη δύναμή σου;

Εάν θελήσεις να φανερώσεις τη δύναμή σου, τρόμος θα καταλάβει ακόμη και τα όρη.

Αλλά και στο μέγεθος της δυνάμεώς σου ποιος ποτέ θα έχει το θάρρος να αντιπαραταχθεί; Εάν κλείσεις τον ουρανό, ποιος μπορεί να τον ανοίξει; Και αν ανοίξεις τους καταρράκτες σου, ποιος θα βρεθεί να τους συγκρατήσει;

Πολύ εύκολο είναι σε Σένα να κάνεις σε μια στιγμή τον πλούσιο ζητιάνο και τον φτωχό πλούσιο, να δώσεις ζωή σ’ όποιον δεν έχει και να οδηγήσεις στον θάνατο αυτό που είναι γεμάτος υγεία, να πατάξεις με ασθένεια, αλλά και να θεραπεύσεις.

Και μόνο να θελήσεις κάτι, αυτό έχει γίνει κιόλας πράξη τελειωμένη.

Κάνε, Κύριε, να κοπάσει η οργή σου. Δώσε άφεση, Κύριε, συγχώρησε, Κύριε.

Μη μας καταδικάσεις ολοκληρωτικά για τις ανομίες μας.

Είμαστε και μεις λαός σου και γνήσιοι κληρονόμοι σου.

Γι’ αυτό τιμώρησέ μας, αλλά με επιείκεια και αγάπη και όχι με τον θυμό σου. Αμήν.

Θεέ μου σ' αγαπώ.»

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος 

πηγή

Ύμνος στους Αγίους Αρχιστρατήγους και τις λοιπές Ουράνιες Δυνάμεις.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ουράνιοι Αρχιστράτηγοι,
εσείς που άνωθεν επιβλέπετε με μεγάλη στοργή,
σκεπάστε μας με τις φτερούγες σας,
προστατέψτε μας με τη δύναμή σας.
Είσαστε οπλισμένοι με τη Δύναμη του Θεού,
στεφανωμένοι με τη Δόξα Του,
κρατάτε πύρινες ρομφαίες
για να θερίζετε τους δαίμονες.
Αστραπιαία, σαν ακτίνες φωτός
διασχίζετε τα σύννεφα,
τα σύννεφα του αέρα, όπου δίνετε μάχες,
παλεύοντας υπέρ του Θεού.
Ακούραστοι, άγρυπνοι φρουροί, χαριέστατοι,
ακαταπαύστως υπερίπτασθε
πάνω από τους ανθρώπους και όλη την κτίση,
πάνω από αναρίθμητους κόσμους.
Όλες οι κραταιές Στρατιές του Ουρανού
οι ενάρετες Λεγεώνες
με τα αγαθοποιά Τάγματα των Αγγέλων
δικές σας είναι,
αδελφοί μας, κατά τον κοινό μας Πλάστη!
Θείοι αρχιστράτηγοι των Ουρανίων Δυνάμεων,
οδηγήστε μας εκεί όπου πρέπει να αρθούμε,
στον Θρόνο του Υψίστου Θεού,
ο Οποίος τα πάντα δημιούργησε εκ του μηδενός!

Τα βάσανά μου είναι πολλά, γιατί οι αμαρτίες μου είναι πολλές και μεγάλες. Έλα, λοιπόν, Παναγία μου, λυπήσου με και βοήθησέ με. Δώσε μου μετάνοια, δώσε μου χάρη να μετανοήσω, να κλάψω, όπως μου πρέπει, να πέσω κάτω να ζητήσω το έλεος από τον Μονογενή Σου Υιό, να ειρηνεύσω, να σωθώ. Παναγία μου, Παναγία μου, κάνε μου τούτο το μεγάλο καλό. Σήκωσε από πάνω μου την αμαρτία και τη θλίψη, τον πόνο της ψυχής μου. Διώξε από κοντά μου τα βάσανα και τους πειρασμούς. Και σώσε με, γλυκειά μου Παρθένα, Μητέρα του Κυρίου και Σωτήρος μου. Αμήν.

Εσημειώθη εφ΄ ημάς το φως του προσώπου σου, Κύριε.

Κύριε, στις δύσκολες αυτές στιγμές, μη μ' αφήνεις... παρουσιάσου!
Τι να πω;
Δείξον μοι Κύριε.
Παναγία Μητέρα μου, Άγιε Νικόλαε, προστάτη μου, βοηθήστε με
Άγιοι Άγγελοι, πρεσβεύσατε.
Φοβάμαι, Ιησού μου.
Εγώ ξυπνούσα τρομαγμένος όταν όνειρο το έβλεπα.
Μίλησε Συ, Κύριε, στη ζωή μου, την αδύνατη, την αμαρτωλή!...
Μυστήριο που είναι ο κάθε άνθρωπος...τι τέξεται η επιούσα
Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον. Αμήν
Η καρδιά μου σφίγγεται τόσο δυνατά.
Τα μάτια μου γίνονται τόσο θαμπά.
Ο στεναγμός μου πιο βαθύς.
Κύριε, στις δύσκολες αυτές στιγμές, μη μ' αφήνεις.
Παρουσιάσου.
Μίλησέ μου μυστικά, όπως Συ γνωρίζεις.
Σε θέλω, Ιησού μου, πολύ κοντά μου...

Σ” ευχαριστώ Θεέ μου…

 

Την ώρα που ξαπλώνεις για να κοιμηθείς, θυμήσου να σε παίρνει ο ύπνος μ΄ αισθήματα ευγνωμοσύνης.
Αν κοιμηθείς σκεπτόμενος δυσάρεστα και λυπηρά
αν σε μιζέρια και σε σκέψεις γκρίνιας έρθει ο ύπνος να σε πάρει, γέμισες δηλητήρια το κορμί σου όλη νύχτα.
Ενώ αν πεις «σ” ευχαριστώ Θεέ μου» που αναπνέω, που ακούω, που μιλάω, που σκέφτομαι και αγαπάω, που είδα τα μάτια του καλού παιδιού μου, που φίλησα την καλή μου, που ήρθαν δυο φίλοι σπίτι να με δουν και έδωσα ένα κέρμα στο φτωχό…
Μα όχι μόνο να τα πεις, μα να τα νιώσεις κι όλας τούτα δω τα λόγια.
Να αισθανθείς να βγαίνει από τα σπλάχνα σου κάτι γλυκό.
Κάτι σαν παιδικό σιρόπι, που ρίχνει ευθύς τον πυρετό.
Τότε να δεις τι ομορφιά η καρδιά θα νιώσει και πόσο θα γλυκάνει το μυαλό, και πώς ο ύπνος γρήγορα θα έρθει να σου χαρίσει χορτασμό.
Θα κοιμηθείς ίσως τρεις ώρες, μα θα ΄ναι ο ύπνος σου βαθύς ντυμένος την ευγνωμοσύνη σαν να εκοιμήθης δεκατρείς.
Τέτοιοι ανθρώποι θα ζήσουνε χρόνια πολλά, γιατί η γκρίνια μάς γερνάει κι ασπρίζει όλων τα μαλλιά.
Γι΄ αυτό, κι εσύ όταν ξαπλώνεις προσπάθησε να θυμηθείς τα τόσα δώρα που βιώνεις και πάψε να μεμψιμοιρείς…
Για προσκεφάλι σου να έχεις τη λέξη αυτή: ευχαριστώ!
Κι αν η ζωή σου σε πληγώνει εσύ, ξανά ευχαριστώ!

«Είμαι αδύναμος, τίποτα δεν κατάφερα, τίποτα δεν είμαι...» 
Κύριε, ελέησόν με !

"Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, και να τους λες ό,τι θέλεις. «Χριστέ μου, να λες, Παναγία μου, την διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!». Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λες την ευχή": «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».