Η Πρώτη Μέρα της Νέας Ελληνικής Δραχμής

Του Σπύρου Στάλια

Καθώς η ανάγκη διογκώνεται, ο φόβος παραμερίζεται από την ψυχή των Ελλήνων και η λογική πρυτανεύει, πλησιάζει πια ο χρόνος που θα αφήσουμε την ευρωζώνη, και θα πάμε επιτέλους πια στο Εθνικό Νόμισμα, στη Δραχμή. Μέρα που είναι, ανήμερα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ορισμένες πρακτικές απορίες ας τις λύνουμε σιγά-σιγά για να διασκεδάσουμε και τους φοβισμένους νοικοκυραίους.

Ας πούμε λοιπόν ότι αύριο πάμε στη δραχμή ή καλύτερα στη Νέα Ελληνική Δραχμή (ΝΕΔ)!

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι πως γίνεται αποδεκτό ένα νέο νόμισμα; Πως θα γίνει αποδεκτή η Νέα Δραχμή;

Η ΝΕΔ, μπορεί να γίνει αποδεκτή μονό αν έχει ισχυρή ζήτηση.

Και πως μπορεί να έχει ισχυρή ζήτηση η ΝΕΔ;

Μονό αν το Κράτος πει ότι εγώ, το Ελληνικό Κράτος, εκδότης της ΝΕΔ, δέχομαι μόνο αυτό το νόμισμα στις συναλλαγές μου με τους Πολίτες του Κράτους.

Δηλαδή οτιδήποτε πρέπει να πληρωθεί στο Ελληνικό Κράτος, φόροι και τέλη, φως, νερό, τηλέφωνο και οτιδήποτε άλλο, η εξόφληση θα γίνεται με την ΝΕΔ. Κατ ανάγκη ο πληθυσμός θα αναζητήσει δραχμές και έτσι η δραχμή καθιερώνεται ως νόμισμα. Απλό τρικ, αιώνων τρικ.

Εγείρεται το ερώτημα τώρα. Οι πολίτες πως θα αποκτήσουν την ΝΕΔ;

Για να αποκτήσουν οι Έλληνες την ΝΕΔ κατ ανάγκη το Κράτος πρέπει να δαπανήσει πρώτα σε ΝΕΔ (μισθοί, συντάξεις, προμήθειες του Κράτους κα) και έτσι οι πολίτες από την δαπάνη του κράτους θα αποκτήσουν την ΝΕΔ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Το Κράτος λοιπόν πρώτα δαπανά, οι πολίτες εισπράττουν και μετά το Κράτος φορολογεί.

Άρα η δραχμή δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει προβλήματα ως προς την αξία της, αν υπάρχει επαρκής ζήτηση και λίγο περιορισμένη προσφορά στην αρχή.

Αφού το Κράτος εκδίδει το νόμισμα του ποιος ο λόγος να φορολογεί;

Τώρα με το ευρώ το κράτος φορολογεί γιατί δεν έχει άλλο τρόπο να βρει χρήματα για να κάνει αυτό που έχει να κάνει. Δεν είναι επικυρίαρχο κράτος σήμερα το Ελληνικό Κράτος υπό το καθεστώς του Ευρώ.

Στην περίπτωση όμως του Κράτους που έχει πλήρη επικυριαρχία, το κράτος φορολογεί για να διατηρήσει την άξια του Εθνικού Νομίσματος, καταπολεμά τον πληθωρισμό. Για κανένα άλλο λόγο δεν φορολογεί. Είναι δυνατόν ο εκδότης του νομίσματος να δανείζεται το νόμισμα του για να έχει έσοδα; Φυσικά όχι.

Γι αυτό υπό το καθεστώς της ΝΕΔ η φοροκλοπή θα τιμωρείται ως ιδιώνυμο αδίκημα που στρέφεται κατά της αξίας του Εθνικού Νομίσματος και κατά συνέπεια κατά ολοκλήρου του Ελληνικού Λαού. Αποκλείεται να υπάρξουν λίστες φοροκλεπτών ατιμώρητες πια.

Ποια θα είναι η άξια της Νέας Δραχμής;

Θα ανταλλάσσεται ως ισότιμη προς το ευρώ. Ένα ευρώ μια δραχμή.

Θα πειράξουμε τις καταθέσεις των πολιτών σε ευρώ?

Όχι, ποτέ!!!

Όταν εισαχθεί η δραχμή, οι τράπεζες που θα έχουν προμηθευτεί με όσες νέες δραχμές απατούνται, θα ανοίξουν λογαριασμούς σε δραχμές για κάθε λογαριασμό σε ευρώ. Ο νέος λογαριασμός θα έχει προφανώς την πρώτη μέρα 0 δραχμές. Όταν κάποιος θα πρέπει να πληρώσει φόρο, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, ΙΚΑ, αναγκαστικά θα μεταφέρει ευρώ στο δραχμικό

λογαριασμό, θα παίρνει δραχμές θα εξοφλεί και το κράτος σιγά θα παίρνει τα ευρώ. Κανένα πρόβλημα.

Έτσι κάπως θα πορευτούμε μέχρι να ξεδιπλωθεί πλήρως η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική του νέου Κράτους.

Μην ακούτε ότι με την δραχμή θα πάμε στην καταστροφή. Αυτοί τα λένε ή άνθρωποι των τραπεζιτών είναι πολιτικοί και σια, ή αγνωσία έχουν ή είναι πολύ βλάκες. Με το ευρώ έχουμε καταστραφεί ή δεν είναι έτσι;

Πιο απλά δεν γίνεται!

Ανάρτηση από: http://www.triklopodia.gr

Το σύστημα του χρέους

 

Όλα τα κράτη του πλανήτη πληρώνουν φόρο υποτελείας στις Η.Π.Α. μέσω του τοκογλυφικού καπιταλισμού, όπως κάποτε οι κατακτημένες από τη Ρώμη επαρχίες της – κάτι που θέλει να αλλάξει η Ρωσία, διεκδικώντας την εθνική της κυριαρχία

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

«Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του». (Rothschild)

Στα δυτικά πανεπιστήμια σπάνια διδάσκονται μαθήματα μακροοικονομίας που έχουν άμεση σχέση με το χρήμα – ευρύτερα με τη δημιουργία του από το πουθενά, εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών σε ποσοστό της τάξης του 10% με το πάτημα ενός κουμπιού, κυρίως όμως από τις εμπορικές, σε ποσοστό 90%, μέσω της παροχής δανείων (ανάλυση).

Με τον μαγικό αυτό τρόπο πάντως οι άνθρωποι μετατρέπονται σε σκλάβους χρέους, ενώ το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο στηρίζεται κυρίως στο δολάριο, έχει αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο του σύμπαντος – επίσης, στο βασικότερο στήριγμα της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη.

Στα πλαίσια αυτά, δεν είναι μόνο η Ρωσία ή/και η Κίνα, οι οποίες προσπαθούν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο που τις υποχρεώνει να υπακούουν στις εντολές της υπερδύναμης – για να μην γίνουν στόχος των χρηματοπιστωτικών της επιθέσεων. Κάτι ανάλογο προσπαθεί επίσης η Ελβετία, με την υιοθέτηση του πλήρους χρήματος (άρθρο) – ενώ όλο και περισσότερα κράτη επιθυμούν να ανακτήσουν το προνόμιο της έκδοσης χρημάτων, το οποίο έχουν παραδώσει στις κεντρικές τράπεζες που ελέγχονται από το σύστημα της BIS.

Στα πλαίσια αυτά έχει ενδιαφέρον ο ιδιαίτερος τρόπος, με τον οποίο διδάσκονται τα μακροοικονομικά στη Ρωσία – σε μία χώρα που προετοιμάζεται να διεξάγει τη μάχη των μαχών εναντίον του δυτικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και του δολαρίου, στην προσπάθεια της να δημιουργήσει έναν δεύτερο, εναλλακτικό πόλο στον πλανήτη. Αναλυτικότερα (πηγή) τα εξής:.

Το σύστημα της δημιουργίας χρεών

Το «μάθημα» ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι, τα βασικότερα εξαγωγικά προϊόντα της Ρωσίας είναι το πετρέλαιο, καθώς επίσης το φυσικό αέριο – οι υδρογονάνθρακες. Στη συνέχεια αναφέρει πως στη διαδικασία της μετατροπής των φυσικών πόρων της σε χρήμα, συμμετέχουν οι κεντρικές τράπεζες των δύο χωρών: η Fed, καθώς επίσης η Τράπεζα της Ρωσίας, οι οποίες φαίνονται μεν όμοιες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ειδικότερα, μια θεωρητικά μικρή διαφορά μεταξύ τους, αλλάζει εντελώς την εικόνα – όπου εν πρώτοις οφείλει να γνωρίζει κανείς πως το δημόσιο χρέος των Η.Π.Α. είναι τεράστιο, πλησιάζοντας σήμερα τα 20 τρις $, ενώ της Ρωσίας υπολογίζεται στα 885 δις $ (πηγή). Βέβαια, εάν υπολογίσει κανείς το σημερινό ΑΕΠ της Ρωσίας σε δολάρια, το οποίο κατέρρευσε στα 1,23 τρις $ το 2015 σύμφωνα με το ΔΝΤ (πηγή), από 2,01 τρις $ το 2013 (πηγή), λόγω της υποτίμησης του ρουβλίου, θα διαπιστώσει πως από το 44% του ΑΕΠ της εκτοξεύθηκε στο 72% σε όρους δολαρίου – όταν μερικά χρόνια πριν ήταν κάτω του 10% του ΑΕΠ, αφού είχε σχεδόν μηδενισθεί το 1998, όταν χρεοκόπησε.

Ένα επόμενο χαρακτηριστικό τώρα των δημοσίων χρεών των Η.Π.Α. είναι η ραγδαία αύξηση τους, αφού στις αρχές του 2014 ήταν «μόλις» 15 τρις $ – οπότε εύλογα αναρωτιέται κανείς από πού προέρχονται αυτά τα χρέη.

Για να το ερμηνεύσουμε οφείλουμε να γνωρίζουμε πως οι Η.Π.Α. εκδίδουν κρατικά ομόλογα, όπως όλες οι άλλες χώρες – μέσω των οποίων δανείζονται χρήματα. Εν τούτοις, δεν μπορούν να δημιουργήσουν χρήματα από το πουθενά, αφού αυτό δεν αποτελεί προνόμιο του αμερικανικού δημοσίου, αλλά της Fed – κάτι που συμβαίνει και στις υπόλοιπες χώρες. Παραδόξως λοιπόν τα σύγχρονα κράτη μπορούν να κάνουν τα πάντα, εκτός από ένα: να τυπώνουν μόνα τους χρήματα, όπως συνέβαινε στο απώτερο παρελθόν.

Περαιτέρω, όταν οι Η.Π.Α. έχουν έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό τους, το οποίο υπολογίζεται στα 500 δις $, το υπουργείο οικονομικών εκδίδει ομόλογα – τα «πουλάει» δε στη Fed η οποία, με το πάτημα ενός κουμπιού, εμβάζει δολάρια στο κράτος, ίσα με την αξία των ομολόγων που εκδίδει (500 δις $). Τα χρήματα αυτά τα δημιουργεί η Fed από το πουθενά, χωρίς κανένα αντίκρισμα, όπως ένας μάγος – φυσικά όχι σε φυσική μορφή, αλλά ηλεκτρονικά στον υπολογιστή, με έναν αριθμό που συνοδεύεται από τα αντίστοιχα μηδενικά.

Με τον απλό αυτό τρόπο τώρα το κράτος αποκτά τα χρήματα που χρειάζεται, για να χρηματοδοτήσει όλες του τις κοινωνικές δραστηριότητες – τα αμυντικά του προγράμματα, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες δημόσιες δαπάνες του. Επειδή όμως στο καπιταλιστικό σύστημα δεν υπάρχει τίποτα δωρεάν, οι Η.Π.Α. δίνουν έναντι αυτών των χρημάτων στη Fed, όπως ήδη αναφέραμε, ομόλογα – υποσχετικές πληρωμής δηλαδή του δανείου των 500 δις $ που εισέπραξαν, συν τους τόκους που χρεώνει η κεντρική τράπεζα.

Στην προκειμένη περίπτωση προκύπτει αμέσως η εξής απορία: αφού το κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει χρήματα από το πουθενά, από πού βρίσκει αυτά, με τα οποία πληρώνει τους τόκους; Η απάντηση είναι φυσικά απλή: από τον ίδιο οργανισμό, από την κεντρική τράπεζα, γεγονός που όμως σημαίνει ότι, για να πληρώνει τα παλαιά χρέη του δημιουργεί συνεχώς καινούργια.

Πρόκειται επομένως για ένα σύστημα, το οποίο καθιστά αδύνατη την εξόφληση των χρεών – επιτρέποντας μόνο την εξυπηρέτηση τους, έως εκείνη τη χρονική στιγμή που δεν είναι πλέον δυνατή και χρεοκοπούν τα κράτη. Για τις Η.Π.Α. βέβαια που πληρώνουν τα εξωτερικά χρέη τους με δολάρια που η κεντρική τους τράπεζα δημιουργεί από το πουθενά, δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ενδεχόμενο – εκτός εάν χάσουν το συγκεκριμένο τους προνόμιο, το οποίο είναι μεν επίσης προνόμιο του ευρώ (άρθρο), αλλά όχι των επί μέρους χωρών της Ευρωζώνης.

Συνεχίζοντας, το παραπάνω σύστημα παράγει διαρκώς νέα χρέη, τα οποία δεν μειώνονται ποτέ. Αντίθετα, τα χρέη αυξάνονται συνεχώς, ενώ αποκρύπτονται έμμεσα με τη βοήθεια της μεθόδου μέτρησης τους – ως ποσοστό επί του εκάστοτε ΑΕΠ και όχι ως απόλυτο μέγεθος. Για να παραμείνει βέβαια κρυφή η συγκεκριμένη διαδικασία, απαιτείται η συνεχής αύξηση του ΑΕΠ – οπότε η ανάπτυξη, χωρίς την οποία το καπιταλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει.

Η επόμενη ερώτηση, γνωρίζοντας πως οι Η.Π.Α. χρωστούν σχεδόν 20 τρις $, η Ιαπωνία πάνω από 12 τρις $, η Κίνα περί τα 4 τρις $, η Ιταλία πάνω από 2 τρις $, η Γερμανία επίσης κοκ., είναι σε ποιόν τα χρωστούν όλα αυτά τα κράτη – όπου η απάντηση είναι προφανής: σε αυτούς που τα παράγουν, άρα στις κεντρικές τους τράπεζες, οπότε κατ’ επέκταση στους άγνωστους ιδιώτες τραπεζίτες που στέκονται πίσω από το συγκεκριμένο σύστημα. Οφείλουμε βέβαια να γνωρίζουμε πως γενικότερα στον πλανήτη, τα χρέη των οφειλετών είναι ίσα με τα χρηματικά περιουσιακά στοιχεία των δανειστών – αφού το σύνολο τους είναι πάντοτε μηδέν (άρθρο)..

Η Ρωσία

Όπως αναλύσαμε παραπάνω, οι Η.Π.Α. μπορούν να δανείζονται χρήματα από την κεντρική τους τράπεζα – η Ρωσία όμως όχι. Εάν τώρα κανείς διαβάσει τους νόμους που ισχύουν για την κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, θα βρει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Ειδικότερα, υπάρχει ένας κατάλογος πολλών κρατών, από τα οποία η κεντρική τράπεζα μπορεί να αγοράσει ομόλογα – όπου όμως δεν συναντάει κανείς το όνομα της Ρωσίας. Εκτός αυτού υπάρχει μία παράγραφος, η οποία απαγορεύει στην κεντρική τράπεζα να δανείζει το κράτος – όπως άλλωστε συμβαίνει επίσης στην Ευρωζώνη με την ΕΚΤ.

Με απλά λόγια, η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας μπορεί να χρηματοδοτήσει τις Η.Π.Α.,  την Ιαπωνία, τη Βρετανία κοκ. αγοράζοντας ομόλογα του δημοσίου τους, αλλά όχι την ίδια της τη χώρα – οπότε εύλογα δημιουργείται το ερώτημα, ποιά συμφέροντα εξυπηρετεί η λειτουργία της. Η λογική απάντηση είναι προφανώς το ότι, εξυπηρετεί τα συμφέροντα εκείνων των χωρών, τα ομόλογα των οποίων αγοράζει: άρα των Η.Π.Α., της Βρετανίας, της Ιαπωνίας κλπ., αλλά όχι της Ρωσίας.

Τέλος, η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας δεν μπορεί να δημιουργήσει χρήματα από το πουθενά – όπως ακριβώς συμβαίνει με τις επί μέρους κεντρικές τράπεζες των χωρών της Ευρωζώνης. Ουσιαστικά λοιπόν, πάντοτε σύμφωνα με το Ρώσο, λειτουργεί σαν ένα απλό ανταλλακτήριο νομισμάτων – για παράδειγμα ως εξής:

Η λειτουργία της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας

Η Ρωσία εξάγει πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές, ενώ οι Η.Π.Α. παρέχουν δολάρια έναντι αυτού – οπότε η αντίστοιχη ποσότητα δολαρίων εισρέει στη Ρωσία, μέσω των πετρελαϊκών της εταιρειών, καταλήγοντας στο χρηματιστήριο της. Εντός της Ρωσίας δεν διενεργούνται πληρωμές σε δολάρια, αλλά σε ρούβλια. Τι συμβαίνει τότε στο χρηματιστήριο;

Ο βασικός αγοραστής των δολαρίων εδώ είναι η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας, η οποία καθορίζει την ισοτιμία τους με το ρούβλι – ενώ αγοράζει όλα τα δολάρια που εισρέουν στη χώρα έναντι ρουβλίων, τα οποία δημιουργεί επίσης από το πουθενά, συγκεντρώνοντας τα στα συναλλαγματικά της αποθέματα. Εν τούτοις, αφενός μεν τα συναλλαγματικά αποθέματα δεν ανήκουν στη Ρωσία, αλλά στην κεντρική της τράπεζα που δεν είναι στην ιδιοκτησία του κράτους και δεν ελέγχεται από αυτό, αφετέρου δεν δημιουργεί τα ρούβλια όπως η Fed.

Ειδικότερα, η Fed δημιουργεί από το πουθενά όσα χρήματα χρειάζονται οι Η.Π.Α., ανεξάρτητα από το εκάστοτε ύψος τους – ενώ η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας δημιουργεί τόσα ακριβώς χρήματα, όσα για να αγοραστούν όλα εκείνα τα δολάρια που εισέρχονται στη Ρωσία από τις εξαγωγές της.

Το σύστημα αυτό ονομάζεται «καθεστώς επιτροπής συναλλάγματος» (currency board), το οποίο φυσικά δεν έχουν οι Η.Π.Α., αλλά ούτε οι άλλες ανεπτυγμένες οικονομίες των G7 – οι οποίες είναι οι μοναδικές που διαθέτουν πραγματικές κεντρικές τράπεζες, ως δανειστές ύστατης ανάγκης, ενώ η ισοτιμία των νομισμάτων τους δεν καθορίζεται από καμία επιτροπή, αλλά από τις ελεύθερες αγορές.

Συνεχίζοντας, το σύστημα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κυκλοφορούν τόσα χρήματα στη Ρωσία, όσα είναι τα συναλλαγματικά της αποθέματα – αποτελούμενα από δολάρια, ευρώ, γεν, ελβετικά φράγκα, στερλίνες, χρυσό κοκ. Παλαιότερα βέβαια τα αποθέματα αυτά ήταν αποκλειστικά σε χρυσό, ενώ σήμερα ο χρυσός είναι ένα μικρό μόνο μέρος τους, συνήθως κάτω του 10%. Όσον αφορά την υλική ποσότητα των ρουβλίων, είναι σε σχέση με τις ανάγκες ρευστότητας – ενώ, όταν αυξάνεται, με σταθερά τα συναλλαγματικά της αποθέματα, τότε ουσιαστικά υποτιμάται αντίστοιχα το ρούβλι.

Τι κάνει τώρα η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας με τα συναλλαγματικά της αποθέματα σε νομίσματα άλλων χωρών; Απλούστατα, αγοράζει τα κρατικά ομόλογα που εκδίδουν, οπότε χρηματοδοτεί τις Η.Π.Α., τη Βρετανία, την Ευρωζώνη, την Ιαπωνία κοκ. – όπως άλλωστε φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, με τους κυριότερους δανειστές της υπερδύναμης το 2014 (η Ρωσία συνολικά στους εξαγωγείς πετρελαίου).

Το γεγονός αυτό συμβαίνει, επειδή η διατήρηση των συναλλαγματικών αποθεμάτων σε νομίσματα ή σε χρυσό δεν αποδίδει τόκους – οπότε όλες οι χώρες προτιμούν τα έντοκα ομόλογα, ιδίως δε τα αμερικανικά, λόγω της μεγάλης ρευστότητας τους (ειδικά σήμερα, όπου τα γερμανικά ή τα ιαπωνικά έχουν σχεδόν μηδενικές αποδόσεις, λόγω της πολιτικής της ποσοτικής διευκόλυνσης που ακολουθούν οι κεντρικές τους τράπεζες).

Η ρευστότητα τώρα αυτή προέρχεται παραδόξως από το μέγεθος του αμερικανικού χρέους – καθώς επίσης από τη μεγάλη ποσότητα ομολόγων που εκδίδουν οι Η.Π.Α., για να καλύπτουν τα υπερβολικά ελλείμματα τους.

Περαιτέρω, τα μόνα αληθινά συναλλαγματικά αποθέματα της Ρωσίας, όπως των άλλων κρατών, είναι αυτά σε χρυσό – τα οποία ευρίσκονται πράγματι σε κάποιο κτίριο στη Μόσχα ή αλλού. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά κάποιοι αριθμοί με μηδενικά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των Η.Π.Α. – αφού δεν υπάρχουν πουθενά αποθήκες γεμάτες με δολάρια ή με ομόλογα. Ουσιαστικά λοιπόν πρόκειται για ανύπαρκτα, εικονικά χρήματα – ενώ, εάν σκεφθεί κανείς ότι, πολλά από τα αποθέματα χρυσού των δυτικών χωρών (πίνακας), ιδίως της Γερμανίας, φυλάσσονται στα διάφορα θησαυροφυλάκια της Fed, θα κατανοήσει πως βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος της υπερδύναμης.

Όταν τώρα η κεντρική τράπεζα της Ρωσίας πουλάει ξένο συνάλλαγμα, δολάρια για παράδειγμα, τότε τα ηλεκτρονικά χρήματα μεταφέρονται από τις αμερικανικές τράπεζες στη ρωσική – γεγονός που συμβαίνει με όλες τις κεντρικές τράπεζες του πλανήτη, οι οποίες λειτουργούν με το ίδιο σύστημα.

Συμπέρασμα

Συνοψίζοντας, όταν η Ρωσία πουλάει πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές, εισπράττει εικονικά, ηλεκτρονικά δολάρια – τα οποία αγοράζει η κεντρική της τράπεζα, δημιουργώντας ρούβλια από το πουθενά. Στη συνέχεια τα δολάρια αυτά επιστρέφουν στις Η.Π.Α., όπου ανταλλάσσονται με ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου – γεγονός που σημαίνει πως όλα τα δολάρια που ανταλλάσσονται στον πλανήτη, είναι ίσα με τα χρέη της υπερδύναμης.

Δηλαδή, με 20 τρις $ περίπου σήμερα, τα οποία είναι χρήματα που δεν έχουν κερδίσει οι Η.Π.Α., αλλά έχουν ήδη καταναλώσει – που δεν προέρχονται δηλαδή από την παραγωγή των εργαζομένων τους, αλλά από το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό σύστημα που κυριαρχεί σε ολόκληρη την υφήλιο.

Ως εκ τούτου τόσο από τη Ρωσία, όπως επίσης από όλες τις άλλες χώρες, έχει κλαπεί ένα βασικό δικαίωμα τους: το προνόμιο της δημιουργίας τόσων χρημάτων, όσων έχουν ανάγκη οι οικονομίες τους. Έτσι, για να μπορέσει σήμερα η Ρωσία να δημιουργήσει 66 ρούβλια, θα πρέπει να εισάγει υποχρεωτικά 1 δολάριο (ισοτιμία) – ενώ στην αντίθετη περίπτωση, όταν δηλαδή η Ρωσία πρέπει να εξάγει χρήματα λόγω της πτώσης των τιμών του πετρελαίου κοκ., τότε πρέπει να χρησιμοποιήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής της τράπεζας.

Ειδικότερα, τα συναλλαγματικά αποθέματα οδηγούνται στο χρηματιστήριο, όπου αγοράζονται ρούβλια έναντι δολαρίων – τα οποία (δολάρια) στη συνέχεια εγκαταλείπουν τη χώρα για τη διενέργεια των πληρωμών της. Τα ρούβλια τώρα που αγοράζει έναντι δολαρίων η κεντρική τράπεζα, ουσιαστικά τα καταστρέφει – οπότε μειώνεται ανάλογα η συνολική ποσότητα χρήματος στη Ρωσία, γεγονός που επεξηγεί γιατί έχει μειωθεί η ρευστότητα στην αγορά της, όταν ξεκίνησε η κρίση.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν τόσο η Ρωσία, όσο και όλες οι άλλες χώρες, πληρώνουν φόρο υποτελείας στις Η.Π.Α., μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος – όπως κάποτε οι κατακτημένες από τη Ρώμη χώρες. Όσο περισσότερα κερδίζει δε μία χώρα από το εξωτερικό της εμπόριο, συνήθως από τις εξαγωγές της στις Η.Π.Α., τόσο περισσότερο φόρο πληρώνει – όπως τεκμηριώνεται από το ύψος των χρεών της υπερδύναμης απέναντι στην Κίνα και στην Ιαπωνία.

Επομένως, έχουν χάσει όλες οι χώρες τον πόλεμο με τις Η.Π.Α., όπου η Ρωσία θεωρεί υπαίτιο της ήττας της τον Γκορμπατσόφ – ενώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, η ευημερία της Δύσης στηρίζεται κυρίως στο σύστημα που έχει επιβάλλει. Το σύστημα αυτό αποτελεί την ατμομηχανή της προόδου της, η οποία σέρνει όλα τα υπόλοιπα βαγόνια – όπως είναι τα μηχανήματα που παράγει, η τεχνολογία, τα όπλα, οι νεωτερισμοί κοκ.

Ολοκληρώνοντας, η Ρωσία θέλει να απελευθερωθεί από το σύστημα, θεωρώντας το ως μία μεγάλη απάτη εις βάρος της – η Κίνα και οι υπόλοιπες BRICS επίσης. Όποιος όμως σχεδιάζει κάτι τέτοιο, κατηγορείται ως τρομοκράτης ή δικτάτορας – με αποτέλεσμα να δέχεται τη στρατιωτική επίθεση του ΝΑΤΟ, με στόχο να αποκατασταθεί η δημοκρατία στη χώρα του!

Αυτό συνέβη στη Λιβύη και στο Ιράκ (και οι δύο δολοφονημένοι ηγέτες σχεδίαζαν να σταματήσουν τις συναλλαγές πετρελαίου έναντι δολαρίων), ενώ ο πρόεδρος Putin είναι βέβαιος πως θα έλθει πολύ σύντομα η σειρά του – οπότε ήδη προετοιμάζεται για τη μάχη των μαχών, την οποία πολύ δύσκολα θα κερδίσει..

Επίλογος

Τον τελευταίο καιρό διαπιστώνει κανείς ανάλογες κινήσεις στην Ελλάδα, οι οποίες βέβαια δεν είναι συνειδητές – αφού οι αναφορές σε εθνικό νόμισμα (άρθρο) σημαίνουν ουσιαστικά ότι, η χώρα μας θα έπρεπε να ανακτήσει την ανεξαρτησία της από το τοκογλυφικό δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, εθνικοποιώντας επί πλέον την κεντρική της τράπεζα, όπως σχεδιάζει η Ρωσία.

Προφανώς ένα τέτοιο εγχείρημα για ένα κράτος που έχει πλέον απολέσει εντελώς την εθνική του κυριαρχία, ενώ είναι ήδη κάτι περισσότερο από χρεοκοπημένο, με μηδενική στρατιωτική ισχύ συγκριτικά με την  υπερδύναμη, δεν είναι καθόλου εύκολο – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν θεωρούμε καλοπροαίρετες τις προθέσεις όλων αυτών που τάσσονται υπέρ ενός πραγματικά εθνικού νομίσματος (όχι απλά της δυτικής δραχμής).

Εμείς πάντως προτιμούμε να είμαστε ρεαλιστές, αποφεύγοντας αυτού του είδους τις υπερβολές – οι οποίες ακούγονται μεν ευχάριστα, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονται από υποσχέσεις περί μη πληρωμής των χρεών, με τη βοήθεια του Διεθνούς Δικαίου (το οποίο μάλλον δεν εφαρμόσθηκε στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στη Λιβύη κοκ.), αλλά απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.

Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Πηγή Analyst

Πολιτικό σεισμό φέρνει το 4ο Μνημόνιο των 9 δισ.

Στα όριά της βρίσκεται η κυβερνητική στρατηγική για το κλείσιμο της αξιολόγησης, μετά από ακόμη μία αναδίπλωση στην πορεία της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Λίγες μόλις ώρες μετά τις επαφές που είχε ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με ευρωπαίους αξιωματούχους -επιχειρώντας να τους πείσει πως τα μέτρα-«κάβα» ύψους 3,6 δισ. δεν είναι απαραίτητα- αλλά και τη δημόσια τοποθέτησή που έκανε την Πέμπτη με εφαλτήριο την έκθεση της Eurostat, στην οποία υποστήριξε πως η Ελλάδα «δεν χρειάζεται έκτακτα μέτρα», το Eurogroup της Παρασκευής ανέτρεψε σχεδόν εξολοκλήρου τόσο τις κυβερνητικές προθέσεις όσο και το σκηνικό της διαπραγμάτευσης.

Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αποφάσισαν πως απαραίτητος όρος για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης και της συμφωνίας σε ένα νέο Eurogroup την Μεγάλη Πέμπτη είναι να συμφωνηθούν εκτός από το πακέτο των 5,4 δισ. και τα πρόσθετα προληπτικά μέτρα των 3,6 δισ. ευρώ που αντιστοιχούν στο 2% του ΑΕΠ.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η κυβέρνηση εμφανίστηκε αιφνιδιασμένη και έσπευσε αρχικά μέσω του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης νόμων υπό αίρεση στην Ελλάδα. Εν συνεχεία ωστόσο –μέσω κυβερνητικής διαρροής– επανήλθε για να διευκρινήσει πως «οποιαδήποτε συζήτηση για προληπτικές δεσμεύσεις πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα ελάφρυνσης του χρέους», σε μια προσπάθεια να λάβει μια δέσμευση από τους δανειστές, πριν προχωρήσει σε μια ακόμη επώδυνη συμφωνία για το έκτακτο πακέτο, που αναμένεται να προκαλέσει τριγμούς στην κυβερνητική πλειοψηφία, αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες.

Εν τω μεταξύ, το απόγευμα της Παρασκευής η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση του νομοσχεδίου για ασφαλιστικό-φορολογικό στην Βουλή και βρίσκεται κοντά σε συμφωνία για τα φορολογικά μέτρα (αφορολόγητο) και τα κόκκινα δάνεια.

Ο πρόεδρος του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε

Το μήνυμα του Eurogroup και το καμπανάκι για τη ρευστότητα

«Το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα πακέτο προληπτικών μέτρων που πρέπει να υιοθετηθούν αν χρειαστεί, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του πλεονάσματος για το 2018. Δεν έχει αποφασιστεί πώς θα νομοθετηθούν τα προληπτικά μέτρα – ίσως στο επόμενο Eurogroup». Με αυτά τα λόγια συνόψισε ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ το αποτέλεσμα της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών. Ο κ. Ντάισελμπλουμ πρόσθεσε ακόμη ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά για το ποια θα είναι αυτά τα μέτρα και υπογράμμισε ότι ο έλληνας υπουργός δεσμεύτηκε να εργαστεί τις επόμενες ημέρες στην κατεύθυνση αυτή. Όπως είπε, αν υπάρχει συμφωνία και για τα ανοιχτά θέματα και για τον μηχανισμό των προληπτικών μέτρων, τότε θα γίνει νέο Eurogroup την ερχόμενη Πέμπτη. «Δεν είναι σίγουρο ακόμη», είπε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η γενική διευθύντρια του Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ η οποία τόνισε ότι τα προληπτικά μέτρα πρέπει να είναι αξιόπιστα και να νομοθετηθούν εκ των προτέρων.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ωστόσο η προειδοποίηση για τη ρευστότητα της Ελλάδας που απηύθυνε ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ. «Ελπίζω να υπάρξει συμφωνία γιατί η κατάσταση είναι στενή. Πέρασαν 4 μήνες από την τελευταία πληρωμή δόσης προς την Ελλάδα. Υπάρχουν πληρωμές τους επόμενους μήνες» σημείωσε ο κ. Ρέγκλινγκ κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.

Κριστίν Λαγκάρντ και Γερούν Ντάισελμπλουμ στη συνέντευξη Τύπου μετά το πέρας του Eurogroup της Παρασκευής

Πολιτικός σεισμός από το Μνημόνιο 4

Μετά την πρώτη ψυχρολουσία της κυβέρνησης όπου το Μαξίμου υιοθέτησε την δήλωση του Ευ. Τσακαλώτου ότι «ήταν ένα καλό Eurogroup για την Ελλάδα», στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι έντονη η αμηχανία αναφορικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των νέων δεδομένων.

Ο πρώτος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση αφορά όπως είναι επόμενο το πολιτικό κόστος της υιοθέτησης του έκτακτου πακέτου μέτρων, δεδομένων και των αντιδράσεων βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αρκετοί εκ των οποίων έχουν θέσει ως κόκκινη γραμμή τα μέτρα του πακέτου 5,4 δισ. Ο δεύτερος πονοκέφαλος αφορά τον τρόπο θέσπισης των προληπτικών μέτρων. Η κυβέρνηση επικαλείται την θεσμική αδυναμία νομοθέτησης μέτρων υπό αίρεση, σύμφωνα ωστόσο με πληροφορίες, στο πλαίσιο των προτάσεων που επεξεργάζεται η ελληνική κυβέρνηση είναι η δέσμευση της χώρας σε ένα Eurogroup ή η δημιουργία μηχανισμού ελέγχου. Οι τελευταίες δύο επιλογές δεν φαίνεται ωστόσο να καλύπτουν τους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ το οποίο ζητά ψήφιση από την ελληνική βουλή. Ο τρίτος πονοκέφαλος αφορά το θέμα του χρέους, με την Αθήνα να θέλει να ξεκινήσουν άμεσα οι συζητήσεις θέτοντας μάλιστα τα μέτρα ελάφρυνσης ως προϋπόθεση για την υιοθέτηση του έκτακτου πακέτου. Τόσο όμως η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ θέτουν ως όρο για το άνοιγμα της εν λόγω συζήτησης την θεσμοθέτηση των μέτρων 9 δισ.

Ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο

Τι ανέφερε η διαρροή του Μαξίμου

«Δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης «νόμων υπό αίρεση» στην Ελλάδα» ανέφεραν κυβερνητικές πηγές στον απόηχο του Eurogroup. Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι υπήρξε συμφωνία για τα μέτρα ύψους 3% επί του ΑΕΠ. Το πακέτο των μέτρων, σημείωναν ότι έχει διαμορφωθεί με βάση τις ελληνικές προτάσεις σημείωναν οι ίδιες πηγές και προσέθεταν πως μόλις πριν μια εβδομάδα, κάποιοι τις χαρακτήριζαν «μονομερείς ενέργειες».

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούν τα μέτρα επαρκή για τον στόχο του πλεονάσματος 3,5% το 2018, όπως προβλέπει η συμφωνία του περασμένοι Ιουλίου, έλεγαν οι κυβερνητικές πηγές, και τόνιζας πως το ΔΝΤ αποδέχεται το πακέτο των μέτρων, αμφισβητεί όμως ότι θα καλυφθεί ο συγκεκριμένος στόχος για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνεδρίαση του Eurogroup, Γαλλία, η Ιταλία και η Πορτογαλία, υποστήριξαν την ελληνική θέση ότι ενδεχόμενη νομοθέτηση «μέτρων υπό αίρεση» θα είναι επιβαρυντική για το οικονομικό κλίμα. Στην Ευρώπη, και ότι μπροστά στην «προφανή» διχογνωμία, ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ ζήτησε να εξεταστεί περαιτέρω το θέμα των προληπτικών μέτρων. Σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρ. Λαγκάρντ έχει κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων του ΔΝΤ στο ζήτημα του χρέους.

Κυβερνητικές πηγές, χαρακτήριζαν θετικά το tweet του κ. Ντάισελμπλουμ που προανήγγειλε έκτακτη συνεδρίαση του Eurogroup την ερχόμενη εβδομάδα με αντικείμενο την λήψη τελικής απόφασης.

Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι η ελληνική πλευρά έχει καταστήσει σαφές ότι δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης «νόμων υπό αίρεση» στην Ελλάδα και ότι «οποιαδήποτε συζήτηση για προληπτικές δεσμεύσεις πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα ελάφρυνσης του χρέους».

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Μάριο Ντράγκι στο Eurogroup του Άμστερνταμ

Έρχονται μέτρα-φωτιά

Τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση θα κληθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να καταρτίσει και ενδεχομένως να ψηφίσει κατάλογο με τα μέτρα των 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, ο κατάλογος θα περιλαμβάνει παρεμβάσεις που δύσκολα θα μπορέσει να υποστηρίξει η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά μετά τις δηλώσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες (δεν ψηφίζουμε τίποτα πέραν των συμφωνηθέντων κλπ).

Από το κείμενο του μνημονίου –στο οποίο θα πατήσουν οι δανειστές κατά τη διαπραγμάτευση για την κατάρτιση της νέας λίστας- προκύπτει ότι τα μέτρα που θα «παίξουν» θα είναι:

1. Η περαιτέρω μείωση της έκπτωσης φόρου στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος των φυσικών προσώπων. Έχοντας ήδη εξοντώσει τη μεσαία τάξη, η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να στραφεί στα χαμηλότερα στρώματα ψαλιδίζοντας το αφορολόγητο στα 8180 ευρώ κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα του ΔΝΤ

2. Η μείωση των δαπανών του δημοσίου. Εκεί θα ζητηθεί από την κυβέρνηση να κόψει μισθολογικό κόστος, δηλαδή μισθούς του δημοσίου (είτε μέσω απολύσεων είτε μέσω μειώσεων μισθού)

3. Η μείωση των συντάξεων. Στο στόχαστρο αναμένεται να μπει η λεγόμενη «προσωπική διαφορά». Είναι το επιπλέον ποσό που προκύπτει για τους σημερινούς συνταξιούχους σε σχέση με τις συντάξεις που θα λαμβάνουν οι καινούργιοι. Αυτό το ποσό θα υπολογιστεί για το καθένα και είναι πολύ πιθανό να περικοπεί προκειμένου να κλείσει ο τεράστιος λογαριασμός.

4. Η μείωση των αμυντικών δαπανών την οποία θέλησε να αποφύγει η κυβέρνηση παρά το ότι αναγραφόταν στον προϋπολογισμό του 2016 (υπήρχαν αντιδράσεις Καμμένου) και

5. Οι περαιτέρω αυξήσεις στον ΦΠΑ αυτή τη φορά με την μετάταξη των περισσότερων προϊόντων και υπηρεσιών από το 13% στο 23% αλλά και την κατάργηση του υπερχαμηλού συντελεστή (σ.σ το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στην ΔΕΗ και στο νερό).   

πηγη

O περιούσιος λαός και το εθνικό (του) νόμισμα

 
Του Δρ. Ιάκωβου Αράπογλου*
     Τον τελευταίο καιρό μένω με την εντύπωση ότι η παρατεταμένη οικονομική κρίση έχει αρχίσει να επηρεάζει, πραγματικά όμως και όχι στα λόγια, την νοητική και συναισθηματική ισορροπία φίλων και γνωστών. Έτσι παρακολουθώ ανθρώπους που ανέκαθεν εκτιμούσα να εμφανίζονται ολοένα και πιο δεκτικοί σε “υπερβατικές” ιδέες, όπως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ή ακόμα και σε προσεγγίσεις μεταφυσικού χαρακτήρα! Κι αν για τις τελευταίες θεωρώ εαυτόν αναρμόδιο, δεν έχω καμία δυσκολία να σχολιάσω την προτεινόμενη επιστροφή στη δραχμή καθώς και  ορισμένες συναφείς οικονομικές δοξασίες.

     Εν αρχή ην ο ανιστόρητος λόγος των πάσης φύσεως δραχμολάγνων· διότι την άποψη ότι το εθνικό νόμισμα είναι αναγκαία ή/και ικανή συνθήκη για την “επιστροφή στην ανάπτυξη” μπορεί να ευαγγελίζεται μόνο μια κοινωνία που, όπως ακριβώς η ελληνική, απεχθάνεται παθολογικά την Ιστορία (όχι μόνο των άλλων αλλά και την δική της). Καμία υπόμνηση, είτε της δικής μας ιστορικής εμπειρίας (πχ. , ότι, εκτός από την τωρινή, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει άλλες πέντε (5) φορές, όλες κρατώντας ψηλά το λάβαρο της δραχμής) είτε της αντίστοιχης διεθνούς (πχ., τις θαυμαστές οικονομικές επιδόσεις, μετά τη υιοθέτηση κοινού νομίσματος, της Ελβετίας (1850) και της Γερμανίας (1875) ή το οικονομικό θαύμα των σκανδιναβικών χωρών υπό τον κανόνα του χρυσού  (1873-1914)) δεν μπορεί να διαταράξει την ιδεοληπτική αμεριμνησία του “προοδευτικού διανοούμενου”.  Αυτός αναμασάει, χωρίς φυσικά να το ξέρει,  την μόνιμη επωδό εκείνων τους οποίους (λέει ότι) απεχθάνεται : “αυτή τη φορά τα πράγματα είναι αλλιώς” (ο τίτλος του λαμπρού βιβλίου των Reinhart και Rogoff).
     Αλλιώς ίσως· αλλά πώς αλλιώς; Μια χώρα, οι πολίτες της οποίας θεωρούν δεδομένο ένα life-style που προϋποθέτει ετήσια κατανάλωση εισαγόμενων αγαθών αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων, οφείλει να διαθέτει τα αντίστοιχα μέσα πληρωμής. Ο τρόπος; Προφανώς εξαγωγές ίσης αξίας. Αλλά εδώ  ακριβώς είναι που διεφάνη το δαιμόνιον της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας: διότι, βλέπετε, η (τρισκατάρατη) αγορά είναι ευέλικτη σχετικά με το πότε πρέπει να λάβουν χώρα οι προαναφερθείσες εξαγωγές· αυτές μπορούν να γίνουν στο παρόν ή στο μέλλον, με την προϋπόθεση φυσικά, στην δεύτερη περίπτωση, η  αξία τους να προσαυξηθεί με τους αντίστοιχους τόκους. Και επειδή ως γνωστόν η παραγωγική δραστηριότητα είναι πολλαπλώς επώδυνη, οι Έλληνες της μεταπολιτευτικής περιόδου αποφάσισαν να μεταθέσουν τις απαραίτητες εξαγωγές στο όσο το δυνατόν απώτερο μέλλον. Το ότι κατ' αυτόν τον τρόπο άλλοι ευωχούνται και άλλοι πληρώνουν είναι προδήλως συμπτωματικό· άλλωστε οι πάντες γνωρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία θυσιάζεται για τα παιδιά και τα εγγόνια της, έτσι δεν είναι;. Φυσικά μια κοινωνία που συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει αύριο είναι καταδικασμένη, αργά ή γρήγορα, να συναντήσει την άρνηση των υπολοίπων να συνεχίσουν να της κάνουν δώρο το σήμερα -εκτός εάν (πέραν του εαυτού της) καταφέρει να πείσει και τους ξένους ότι αποτελεί τον περιούσιο λαό του 21ου αιώνα. Παρεμπιπτόντως, το ότι η άρνηση των ξένων προέκυψε με σχετική καθυστέρηση δείχνει ότι την πλάνη των ημέτερων προοδευτικών συμμερίζονται πολλοί “νεοφιλελεύθεροι”· φαίνεται ότι κατ' αυτούς το ενιαίο νόμισμα ήταν αρκετό να μετουσιώσει μία χώρα σε “κανονική δυτική κοινωνία”.
     Πώς λοιπόν θα βοηθήσει την Ελλάδα η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Διότι η περιβόητη υποτίμηση απλά θα μεταβάλλει την σχετική τιμή των εμπορεύσιμων αγαθών της χώρας που, σε απλά ελληνικά, σημαίνει την δραστική μείωση της αγοραστικής δυνάμεως των περισσότερων κατοίκων της ελληνικής επικράτειας τόσο στην εγχώρια όσο και στην διεθνή αγορά. Αλλά αυτός ακριβώς δεν ήταν ο στόχος  της τροϊκανής στρατηγικής έξι (6) χρόνια τώρα και σε αυτόν τον στόχο δεν εναντιώθηκε σθεναρά η ελληνική κοινωνία κατά το ίδιο χρονικό διάστημα; Και πώς θα δεχτούν οι Έλληνες την μεταβολή του κλάσματος μέσω αυξήσεως του παρονομαστή (όπως συμβαίνει στην κλασσική υποτίμηση) ενώ απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την ίδια ακριβώς μεταβολή μέσω μειώσεως του αριθμητή (όπως συμβαίνει στην εσωτερική υποτίμηση); Το θέμα είναι οι προσδοκίες: μία κοινωνία της οποίας οι πολίτες είναι πεπεισμένοι ότι το βιοτικό επίπεδο πρέπει να προσδιορίζεται όχι από την παραγωγικότητά τους αλλά από αυτό που οι ίδιοι πιστεύουν ότι αξίζουν, είναι μια κοινωνία που έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα. Και δυστυχώς, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, στην κοινωνία, όχι λιγότερο απ' ότι στη φύση, η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα έχει μοιραίες συνέπειες.

Ο Ιάκωβος Αράπογλου είναι Διδάκτωρ του City University of New York, ΗΠΑ και Καθηγητής Οικονομικών στο New York College.
πηγή 

Οι ανίκανοι βυθίζουν τη χώρα

Η δήθεν εξέγερση του Τσίπρα θα στοιχίσει 500 εκατ. έως 1 δισ. στους φορολογούμενους

Του Γιάννη Ξένου από τη Ρήξη φ. 122

Μετά την πολυδιαφημισμένη συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά, που εξελίχθηκε σε μέγα φιάσκο για την κυβέρνηση, αφού, και στον μόνο τομέα που πίστευε ότι υπερείχε από την αντιπολίτευση, αποδείχθηκε η γύμνια της, και μετά τη φαρσοκωμωδία «Γιαν Φαμπρ», η κυβέρνηση ζητούσε εναγωνίως μία επικοινωνιακή ρελάνς. Το προηγούμενο Σάββατο, λοιπόν, ο Τσίπρας, πάνω στην τσαντίλα του που τίποτα δεν πάει όπως το είχε «σχεδιάσει», θυμήθηκε τον προ 12ης Ιουλίου εαυτό του και την έπεσε στους «οικονομικούς δολοφόνους» του ΔΝΤ.
Για τριάντα έξι ώρες, μέχρι η Λαγκάρντ να του απαντήσει με μια ειρωνική και προσβλητική και για τη χώρα επιστολή, ο Τσίπρας (και ο Σύριζα) θύμισε τον περσινό εαυτό του, του δήθεν σκληρού διαπραγματευτή, και δώστου τα τηλεφωνήματα σε Μέρκελ, Ολάντ, Μπάιντεν κ.λπ. για να τους μεταφέρει τα «φοβερά» λεγόμενα του Τόμσεν. Το αποτέλεσμα της μίνι «εξέγερσης» είναι ανάλογο της μέχρι τώρα διακυβέρνησης του Τσίπρα: η Μέρκελ την Τρίτη, 5 Απριλίου, συναντήθηκε με τη Λαγκάρντ (που είχε μαζί της και τον Τόμσεν για να είναι σαφές το μήνυμα ότι τον στηρίζει απόλυτα) και αποφάσισαν ότι το ΔΝΤ πρέπει να παραμείνει πάση θυσία στην Ελλάδα. Επανέλαβαν ότι κούρεμα χρέους δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει και παρεμπιπτόντως ανέφεραν ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει ελάφρυνση του χρέους. Άλλωστε αυτά είπε την ίδια μέρα στη Γερμανία και ο Σταθάκης, που ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη θέση Σόιμπλε ότι το ελληνικό χρέος μέχρι το 2022 είναι απολύτως ρυθμισμένο και δεν χρειάζεται να γίνει καμιά παρέμβαση.
Συμπεραίνουμε, επομένως, ότι ο Τόμσεν ενόχλησε τόσο τον Τσίπρα γιατί στον διάλογό του με τη Βελκουλέσκου αναφέρει ότι το 2018 το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μπορεί να είναι 3,5% του ΑΕΠ, αλλά να μειωθεί στο 1,5%, δηλαδή να γλιτώσει η χώρα περίπου 3,5 δισ. ευρώ και ότι η συζήτηση για τη ρύθμιση του χρέους πρέπει να ξεκινήσει στα μέσα Απριλίου!
Στο πρακτικό μέρος της σύγκρουσης, η κυβέρνηση ζήτησε «ανακωχή» με το ΔΝΤ με την πρόταση που κατέθεσε την Τετάρτη 6 Απριλίου για μέτρα 1,8 δισ. ευρώ από έμμεσους φόρους την επόμενη τριετία. Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνονται:
• αύξηση του Φόρου Κατανάλωσης σε βενζίνη, ντίζελ και αέριο
• αύξηση της φορολογίας σε καπνικά προϊόντα και οινοπνευματώδη
• αύξηση στο τέλος ταξινόμησης και αύξηση φορολογίας στα μεταχειρισμένα οχήματα.
• αύξηση του ειδικού τέλους στην κινητή τηλεφωνία και επιβολή τέλους σe συνδρομητική τηλεόραση
• επιβολή τέλους περίπου 10 λεπτών στις τραπεζικές επιταγές
• τέλος διανυκτέρευσης στα ξενοδοχεία, ανάλογα με τα «αστέρια» και αύξηση της φορολογίας στα τυχερά παιχνίδια.
Πέρα απ’ αυτούς τους έμμεσους φόρους, στην πρόταση της ελληνικής πλευράς έχουμε ακόμα δύο ενδιαφέροντα στοιχεία, τις «νέες παρεμβάσεις στους συντελεστές του ΕΝΦΙΑ προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδα από τα ακίνητα», δηλαδή ο ΕΝΦΙΑ όχι μόνο δεν θα καταργηθεί, αλλά θα γίνει ακόμα πιο σκληρός. Δεύτερον, η περικοπή δαπανών του Δημοσίου μέσω της μείωσης των αμυντικών δαπανών κατά 100 εκατ. ευρώ (αντί 500 εκατ. ευρώ, όπως αναφέρει ο προϋπολογισμός, με την κυβέρνηση να επικαλείται την εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων στην προσφυγική κρίση) και την αυστηρή εφαρμογή του κανόνα «μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις» στο Δημόσιο, προκειμένου να μειωθεί η μισθολογική δαπάνη. Το τελευταίο είναι ισχυρό πλήγμα για την κυβέρνηση, γιατί ήθελε το 2016 να χαλαρώσει αυτή η αρχή προκειμένου να κάνει προσλήψεις στην εκπαίδευση1 (κυρίως) και σε άλλους τομείς.
Δεν ήθελε πολύ μυαλό για να εκτιμήσει κανείς ότι οι Γερμανοί και οι λοιποί Ευρωπαίοι στη διαμάχη Ελλάδα-ΔΝΤ θα συντάσσονταν με το ΔΝΤ και αφού η κατάληξη της «εξέγερσης» ήταν βέβαιη, το ερώτημα είναι γιατί ο Τσίπρας τράβηξε το σκοινί με αποτέλεσμα να χειροτερεύσει κατά τι τη θέση της χώρας; Μια εξήγηση είναι ότι έστησε πάλι το γνωστό κόλπο, ότι «έπεσε μαχόμενος». Ότι τα έβαλε με τους «οικονομικούς δολοφόνους» του ΔΝΤ, αλλά αυτοί οι άκαρδοι δεν υποχώρησαν, άρα είναι αναπόφευκτο να ψηφίσουμε μέχρι το Πάσχα νέα δέσμη μέτρων συνολικού ύψους 5,4 δισ. ευρώ. Έτσι τα εναπομείναντα στελέχη του και τα κομματικά ραδιόφωνα και εφημερίδες θα έχουν να λένε και να γράφουν για μια δυο εβδομάδες ότι «τουλάχιστον αυτοί το παλεύουν».
Το συνολικό πακέτο μέτρων 5,4 δισ. ευρώ που προτείνει η κυβέρνηση είναι για την τριετία ’16-’19 και θα προέρχεται κατά 1,8 δισ. από αλλαγές στο φορολογικό, 1,8 δισ. στο ασφαλιστικό και 1,8 δισ. έμμεσους φόρους και περιστολή δαπανών. Αλλά και αυτή η πρόταση είναι δύσκολο να περάσει, μιας και το ΔΝΤ, που βγήκε ενισχυμένο από την αντιπαράθεση, ζητά με μεγαλύτερη επιμονή μείωση κύριων συντάξεων, μείωση στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων και περαιτέρω «φιλελευθεροποίηση» των εργασιακών σχέσεων. Είναι αβέβαιο αν η κυβέρνηση θα διατηρήσει την ελάχιστη ανοχή από την ελληνική κοινωνία από τη νέα φορολογική λαίλαπα που αναμένεται μετά το Πάσχα.

Η πραγματική οικονομία βουλιάζει

Η κατάσταση στην οικονομία από την επιβολή των κάπιταλ κοντρόλ είναι αποπνιχτική. Το τρίμηνο Ιανουαρίου – Μαρτίου είχαμε νέο ρεκόρ στα λουκέτα επιχειρήσεων, αφού αυξήθηκαν κατά 78% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο πέρυσι. Το τρίμηνο έκλεισαν 9.812 επιχειρήσεις, ενώ άνοιξαν μόλις 5.988 επιχειρήσεις. Για πρώτη φορά τα λουκέτα είναι περισσότερα κατά σχεδόν 4.000 από τις ενάρξεις επιχειρήσεων. Η ίδια τραγική εικόνα ως προς τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων, τον Φεβρουάριο του 2016 δόθηκαν μόλις 291 εκ. ευρώ ως δάνεια σε επιχειρήσεις εκ των οποίων οι μικρές (μέχρι 250 χιλ.) ήταν μόλις 23 και οι μεσαίες (από 250 χιλ έως 1 εκατ.) 61. Το 2015 τον ίδιο μήνα οι δανειοδοτήσεις προς επιχειρήσεις έφτασαν τα 408 εκατ. ευρώ και το 2014 τα 937 εκατ. ευρώ για να μη γυρίσουμε στο μακρινό 2011, που τα νέα δάνεια τον Φεβρουάριο ξεπερνούσαν τα 3 δισ.! Τα επιτόκια με τα οποία δανείζονται οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι τρεις φορές πάνω από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά.
Οι καταθέσεις, παρά τα κάπιταλ κοντρόλ, συνεχίζουν να μειώνονται, τον Φεβρουάριο μειώθηκαν κατά 550 εκ. ευρώ και διαμορφώθηκαν στα 121,7 δισ. ευρώ, μειωμένες κατά 19 δισ. ευρώ σε σχέση με την ίδια περίοδο πέρισυ, ενώ με την νέα φοροεπιδρομή που έρχεται αναμένεται να μειωθούν κι άλλο. Γι’ αυτό και τα κάπιταλ κοντρόλ ήρθαν για να μείνουν, παρότι ο Τσίπρας πολλές φορές είχε επαναλάβει ότι θα είναι προσωρινά, το πιθανότερο είναι να παραμείνουν για χρόνια, καθώς με το υπάρχον κλίμα, αν αρθούν οι περιορισμοί στις αναλήψεις, οι τράπεζες  θα καταρρεύσουν μέσα σε λίγες μέρες. Φτάσαμε να παρατηρούνται φαινόμενα μαυραγοριτισμού, αφού πέρα από τη γνωστή ιστορία με τα 500ευρα που επιτήδειοι τα «σπάνε» κρατώντας 20-30 ευρώ, παρατηρείται και νέος τρόπος συναλλαγής, αγοράζουν μετρητά, πληρώνοντας με καταθέσεις. Παράδειγμα, για να λάβει κάποιος 5.000 ευρώ μετρητά μεταβιβάζει μέσω τραπέζης έως και 5.500 ευρώ. Για κερασάκι, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, μόνο το 2015 αυξήθηκαν κατά 7 δισ. ευρώ. Με τέτοιες συνθήκες επανέρχονται τα σενάρια για ανάγκη νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, οι οποίες δεν διαθέτουν άλλα ενέχυρα και αναγκαστικά η ανακεφαλαιοποίση θα γίνει με κούρεμα καταθέσεων. Υπενθυμίζουμε πως οι τράπεζες ξεπουλήθηκαν άρον άρον τον Νοέμβριο σε ξένα φαντς για να μην προχωρήσουν σε κούρεμα καταθέσεων.
Η οικονομία και η κοινωνία βουλιάζει εξαιτίας της καταστροφικής διαχείρισης των Σύριζα-Ανέλ και οι ανίκανοι που περιφέρονται στο Μαξίμου έχουν διάθεση για «στημένες κόντρες» με το ΔΝΤ.

Σημειώσεις
1. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της εκπαιδευτικής ιστοσελίδας www.alfavita.gr, που αν και υποτίθεται αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, παραμύθιαζε όλο το προηγούμενο διάστημα τους εκπαιδευτικούς ότι έρχονται 13.000 προσλήψεις στην εκπαίδευση με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς
πηγή 

Φορολογικό σοκ που θα μείνει στην ιστορία

Προ των πυλών βρίσκεται πλέον η αύξηση της φορολογίας σε βενζίνη, πετρέλαιο κίνησης, υγραέριο και φυσικό αέριο, η οποία θα είναι καταστροφική όχι μόνο για τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς αλλά και για τη βαριά βιομηχανία της χώρας.

Η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ προκειμένου να κλείσει την αξιολόγηση έχει ήδη αποφασίσει να δώσει γη και ύδωρ στους δανειστές αφού, όπως έχει ήδη αποκαλύψει το Liberal.gr,  θεωρεί την αξιολόγηση μοναδική «σανίδα σωτηρίας» που μπορεί, έστω και παροδικά, να αλλάξει λίγο το κλίμα που επιβαρύνεται πλέον καθημερινά από το χάος που βυθίζεται η χώρα.

Το τραγικό όμως είναι ότι για το λόγο αυτό όχι μόνο «κόκκινες» γραμμές δεν κρατά, με αποτέλεσμα το «τσουνάμι» των αυξήσεων στην άμεση φορολογία να σαρώσει όλα τα εισοδήματα και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά «θυσιάζει» ακόμη και τη βαριά βιομηχανία αδιαφορώντας για τις συνέπειες που θα έχει στην αγορά, στις θέσεις εργασίας, στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και της οικονομίας.

Λειτουργώντας πάντα ως εχθρός της ιδιωτικής πρωτοβουλίας η κυβέρνηση, για μια ακόμη φορά, σχεδιάζει να υψώσει ένα ακόμη εμπόδιο στη δραστηριότητα των όσων έχουν απομείνει υγιών μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων αγνοώντας τις αυξημένες φορολογικές τους υποχρεώσεις, αλλά κυρίως την απουσία τραπεζικής χρηματοδότησης που έχει βάλει «ταφόπλακα» στα όποια σχέδια τους και πρωτοβουλίες, αφού η έλλειψη ρευστότητας έχει «στραγγαλίσει» όλη την αγορά.

Για τη συνέχεια Liberal

Λάθος το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής

 

 

Λάθος το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, χρειαζόμαστε επειγόντως διπλασιασμό των επενδύσεων, υπογράμμισε ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης. Πώς θα μπορούσαμε να είχαμε ξεφύγει από την ύφεση σε 2-3 χρόνια. Αν είχαμε αύριο εθνικό νόμισμα θα είχαμε υποτίμηση 60%. Στο 800% του ΑΕΠ το χρέος το 2008.

Με μελανά χρώματα περιέγραψε ο κ. Γιώργος Προβόπουλος, πρόεδρος της Bulgaria Post Bank Eurobank Ergasias, από το βήμα της γενικής συνέλευσης του ΣΕΒΤ την κατάσταση που βιώνει σήμερα η ελληνική οικονομία αλλά και την επόμενη μέρα, αναφέροντας πως παρά τις απώλειες των τελευταίων ετών κανείς δεν ξέρει πως και πότε θα βγούμε από το αυτό το αδιέξοδο.
«Πολλά περισσότερα πράγματα έπρεπε να γίνουν που δεν έγιναν. Είναι σαν να έχουμε μπει σε ναρκοπέδιο και δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε από αυτό» είπε για να συμπληρώσει πως αν είχαν γίνει διαρθρωτικές αλλαγές η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από την ύφεση μέσα σε 2-3 χρόνια, θα είχε "χαθεί" το 10-13% του ΑΕΠ, από 26% που έχει χαθεί ήδη, "και αυτή τη στιγμή θα είχαμε ανάπτυξη και μεγάλο μέρος της απώλειας του 12-13% του ΑΕΠ θα το είχαμε ανακτήσει".
Ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ανέφερε πως τα χρόνια της κρίσης "το μόνο που δεν έχει υποστεί απώλεια ήταν οι καταθέσεις so far ", εν αντιθέσει με το ΑΕΠ της χώρας που συρρικνώθηκε 26% και τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων που έχουν υποστεί μεγάλη μείωση –σ.σ. τα ακίνητα έχουν χάσει το 60% της αρχικής αξίας τους, οι μετοχές απώλεσαν το 90% της αξίας τους, κ.α.

Για τη συνέχεια Euro2Day 

Ποιος είναι, ο έχων το... ηθικό πλεονέκτημα, ως αριστερός, Λεωνίδας Μπόμπολας

H ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΜΠΟΜΠΟΛΑ  

Το 15% της ΕΛΛΑΚΤΩΡ ανήκει στον μικρό γιο του Γιώργου Μπόμπολα, της οικογένειας που σήμερα διαχειρίζεται το 50% του εθνικού δικτύου της Ελλάδας, σωρεία δημοσίων έργων και σημαντικά ΜΜΕ στη χώρα.

Όταν στις αρχές του ’60 ο νεαρός πολιτικός μηχανικός Γιώργος Μπόμπολας αναζήτησε εργασία στο ελληνικό Υπουργείο Δημοσίων Έργων και απορρίφθηκε καθώς είχε «φακελωθεί» ως κομμουνιστής, σίγουρα δεν ανέμενε ότι μια μέρα θα χαρακτηριζόταν ως ο απόλυτος «άρχοντας» των δημοσίων έργων στη χώρα. Μια απόρριψη που αποδείχθηκε ευλογία, καθώς στράφηκε στον ιδιωτικό τομέα. Το 1968 ίδρυσε την κατασκευαστική «Τεχνοδομή», με συνέταιρο τον μετέπειτα υπουργό ΠΕΧΩΔΕ Ευάγγελο Κουλουμπή. Δέκα χρόνια μετά, το 1977 ίδρυσε την ΑΚΤΩΡ. Εκείνα τα χρόνια έκανε και τα πρώτα του βήματα στον Τύπο με την έκδοση της «Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας», εξασφαλίζοντας άδειες από το αρμόδιο σοβιετικό πρακτορείο χάρη στις άκρες που φημολογείται ότι είχε με την Κα Γκε Μπε (KGB)!

Μαζί με τον συνεργάτη του Αλέκο Φιλιππόπουλο μπήκε για τα καλά στον χώρο των εκδόσεων, δημιουργώντας το 1981 την πρώτη έγχρωμη ταμπλόιντ εφημερίδα στην Ελλάδα, το Έθνος. Η εφημερίδα, με ελκυστική θεματολογία, κέρδισε την πρώτη θέση στις κυκλοφορίες, ενώ στήριζε την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία. Παρόλα αυτά, οι σχέσεις τους κλονίστηκαν όταν το Έθνος κατηγορήθηκε επειδή χαρακτήρισε τον Κοσκωτά «μαφιόζο» και το ΠΑΣΟΚ σφύριξε αδιάφορα. Το Έθνος φρόντισε να εκδικηθεί, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ το ’89. Εκείνη τη χρονιά δόθηκαν προσωρινές άδειες για τη λειτουργία ιδιωτικής τηλεόρασης και ο Γιώργος Μπόμπολας ίδρυσε το MEGA, τον πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό πανελλαδικής εμβέλειας.

Οι κατασκευαστικές δραστηριότητες του επιχειρηματία είχαν αρχίσει να γιγαντώνονται. Το 1996 υπογράφεται η σύμβαση για την Αττική Οδό και τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, ενώ τρία χρόνια μετά η ΑΚΤΩΡ συγχωνεύεται με την Ελληνική Τεχνοδομική, δημιουργώντας τον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ.

Την περίοδο της προετοιμασίας για την Ολυμπιάδα, η εταιρεία αναλαμβάνει ό,τι κατασκευή «κινείται» στα δημόσια έργα και μπαίνει στο στόχαστρο των ανταγωνιστών και της αντιπολίτευσης για «προνομιακές αναθέσεις» εκ μέρους της κυβέρνησης Σημίτη, με αντάλλαγμα την προνομιακή κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης. Ο τότε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραμανλής, έκανε λόγο για «νταβατζήδες» και υποσχέθηκε να πολεμήσει το σύστημα της «διαπλοκής». Όντως, έφερε τον νόμο «Περί Βασικού Μετόχου», απαγορεύοντας σε βασικούς μετόχους μέσων ενημέρωσης να αναλαμβάνουν δημόσια έργα. Εντούτοις, ο νόμος δεν έλαβε την έγκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα πολλοί να κάνουν λόγο για «επηρεασμό» των Βρυξελλών.

ΧΡΥΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Τα τρία παιδιά της οικογένειας Μπόμπολα ανέλαβαν καθήκοντα. Από το 2015 ο Φώτης κατέχει επίσημα τα ηνία της Πήγασος Α.Ε. και του MEGA, η Μαρία ασχολείται με τα περιοδικά του ομίλου και ο Βενιαμίν της οικογένειας, Λεωνίδας, με την κατασκευαστική ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Όπως και ο πατέρας του, ο Λεωνίδας Μπόμπολας έκανε σπουδές πολιτικού μηχανικού στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, είναι χαμηλών τόνων και απεχθάνεται τα φώτα της δημοσιότητας. Μόνο πέρυσι απασχόλησε τα

Μέσα, όταν συνελήφθη τον Απρίλη του 2015 για φοροδιαφυγή €4,1 εκατ. Πλήρωσε αμέσως το ποσό που όφειλε και αφέθηκε ελεύθερος. Η «αποστολή» του δεν είναι εύκολη. Η ΕΛΛΑΚΤΩΡ περιλαμβάνει ένα ισχυρό χαρτοφυλάκιο έργων, με «χρυσά» συμβόλαια σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, εντός και εκτός συνόρων, και πολυσχιδείς δραστηριότητες. Παρά τα έσοδα, ύψους €742 εκατ. το πρώτο εξάμηνο του 2015, ο βραχνάς των δανείων ύψους €1,5 δισ. επιβάλλει ψαλίδισμα στις δαπάνες προκειμένου να διατηρηθεί στις μεγαλύτερες κατασκευαστικές της Ευρώπης (46η το 2014).

Πήγασος Εκδοτική Α.Ε.
5,6% Γιώργος Μπόμπολας
26,3% Μαρία Μπόμπολα
48,8% Φώτης Μπόμπολας
Έντυπα: Έθνος, Ημερησία και GoalNews, Elle, Car&Driver, Ιδανικό Σπίτι, CookBook, Αρμονία, Άστρα & Όραμα, TvZapping, CloseUp κ.ά.

MEGA
32,7% κατέχει η Πήγασος Εκδοτική στην «Τηλέτυπος» (ΜEGA), όπου ανήκει και η εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών «Άνωση»

ΕΛΛΑΚΤΩΡ
15% κατέχει ο Λεωνίδας Μπόμπολας
10% τα αδέρφια Σάκης και Δημήτρης Καλλιτσάντσης
10% το MiticaFund
O όμιλος διαθέτει 30.000 μετόχους, έχει παρουσία σε 23 χώρες και από το 2007 διαχειρίζεται γύρω στο 50% του εθνικού δικτύου της Ελλάδας. Στους ισχυρούς συμμάχους βρίσκονται η J&PΆβαξ, η γαλλική Vinci και η γερμανική Hochtief.

Μερικές θυγατρικές του ομίλου:
- ΑΚΤΩΡ Παραχωρήσεις: Ηγετική παρουσία στα δημόσια έργα
- ΗΛΕΚΤΩΡ: Κυρίαρχη στη διαχείριση απορριμμάτων (αγορά με έργα προϋπολογισμού €2 δισ. ετησίως στην Ελλάδα). Ο όμιλος καινοτομεί στις μεθόδους διαχείρισης σκουπιδιών και έχει έργα σε Ελλάδα, Κύπρο, Ρωσία, Γερμανία και Βαλκάνια
- ΕΛ.ΤΕΧ. Άνεμος: Ανάπτυξη αιολικών πάρκων
- REDS: Ανάπτυξη εμπορικών πάρκων και συγκροτημάτων σε Ελλάδα και Βαλκάνια
O όμιλος επενδύει και στον τουρισμό με 30% στην AthensResortCasino. Με τα Ελληνικά Λατομεία ελέγχει σχεδόν το 60% των λατομείων της χώρας, ενώ το 2004 απέκτησε τα μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική έναντι €11 εκατ.

 reporter.com.cy 

Αυξήσεις σε βενζίνη, αέριο, κινητά, συνδρομητική τηλεόραση - Φωτιά η νέα έκτακτη εισφορά και ο ΕΝΦΙΑ

 Νέα σκληρά φορολογικά μέτρα βρίσκονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για να καλυφθεί η "τρύπα" του 1,5 δισ. ευρώ που απομένει ως το 2018 καθώς οι μέχρι τώρα σχεδιαζόμενες επιβαρύνσεις στη φορολογική κλίμακα δεν επαρκούν, με το οικονομικό επιτελείο να διαμηνύει ότι στόχος παραμένει η δικαιότερη κατανομή των βαρών.

Σύμφωνα με το Mega, μεταξύ των μέτρων που εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών είναι:

• Η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στη βενζίνη, έως και 10 λεπτά το λίτρο, παρά το ότι η Ελλάδα έχει την 5η μεγαλύτερη φορολογία στην ΕΕ
• Η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο
• Η αύξηση του ειδικού τέλους κινητής τηλεφωνίας, την ώρα που η Ελλάδα έχει την υψηλότερη φορολογία στην Ευρωζώνη, ενώ παγκοσμίως βρισκόμαστε πιο χαμηλά μόνο από την Τουρκία, την Ιορδανία, την Γκαμπόν, την Τανζανία και την Τζαμάικα!
• Η επιβολή ειδικού τέλους στη συνδρομητική τηλεόραση.

800 εκατ. ευρώ περισσότεροι φόροι προκύπτουν από τη νέα φορολογική κλίμακα, από την οποία προκύπτουν:

• "Ψαλίδι" αφορολόγητου στις 9.090 ευρώ
• Επιπλέον 100 ευρώ φόρος ως 20.000 ευρώ εισόδημα
• Έως 550 ευρώ παραπάνω φόρος μέχρι 25.000 ευρώ
• Επιβάρυνση 900 ευρώ για εισόδημα 40.000 ευρώ.

Πιο βαριά κατά 200 με 300 εκατ. ευρώ θα είναι και η έκτακτη εισφορά, που φέρνει επιβαρύνσεις από τις 18.000 ευρώ και πρόσθετο φόρο 526 ευρώ για 40.000 ευρώ εισόδημα.

Υπό μελέτη είναι ένας πιο "βαρύς" κατά 200 εκατ. ευρώ ΕΝΦΙΑ για πολλά και ακριβά ακίνητα, ενώ πιο "αλμυρός" κατά 250 εκατ. ευρώ θα είναι ο φόρος για εισόδημα από ακίνητα.

"Πρέπει να πάμε σε μια λογική δίκαιων φόρων. Αυτή τη στιγμή είμαστε αναγκασμένοι να έχουμε νέα φορολογικά μέτρα στη διπαραγμάτευση που να μοιράσουν όσο πιο δίκαια και αναλογικά μπορούν το φορολογικό βάρος το οποίο έχουμε δεχθεί" δήλωσε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρ. Αλεξιάδης.

Imerisia

Κόβονται επιδόματα τέκνων και συζύγων την ίδια στιγμή που χιλιάδες λάθρο-πρόσφυγες θα εγκατασταθούν μόνιμα στην Ελλάδα

 

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Tην ίδια στιγμή που στην χώρα μας θα εγκατασταθούν μόνιμα χιλιάδες λάθρο-πρόσφυγες και "θα λυθεί και το δημογραφικό" κατά τις δηλώσεις των Ν.Ξυδάκη και Γ.Μουζάλα η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην οριστική κατάργηση του επιδόματος συζύγου και στην δραστική μείωση του επιδόματος τέκνων ώστε οι γηγενείς Έλληνες να μην μπορούν να κάνουν οικογένειες.

Είναι σαφές ότι υπάρχει σχεδιασμός αλλοίωσης της εθνολογικής και θρησκευτικής σύστασης της χώρας!!!

 Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι συμμαθητές θα είναι από το Σεπτέμβριο τα παιδιά των προσφύγων με όλα τα παιδιά των ελληνικών οικογενειών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία της χώρας.

Αυτό περιλαμβάνεται στο σχέδιο της κυβέρνησης για "ένταξη στην ελληνική κοινωνία" του 1.000.000 προσφύγων και λάθρο που αναμένεται να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα τον επόμενο χρόνο και μη έχοντας πλέον δρόμο επιστροφής (η Συρία είναι ολοσχερώς κατεστραμμένη και πριν την παρέλευση 10ετίας δεν θα υπάρχουν καν δομές για να επιστρέψουν).  

Ουσιαστικά θα κυριαρχήσουν πληθυσμιακά σε όλη την βόρειο Ελλάδα και τα νησιά, ενώ βάσει του ρυθμού γεννήσεων το 1 εκατ. μέσα σε δέκα χρόνια θα έχει διπλασιαστεί, ολοκληρώνοντας έτσι την "βίαιη" πληθυσμιακή μετάλλαξη της χώρας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος λοιπόν οι αλλαγές στα επιδόματα είναι βέβαιο ότι θα περάσουν και στις σημερινές συντάξεις, πρώτον γιατί το υπουργείο εντάσσει στην προσωπική διαφορά παλιών και νέων συντάξεων και τα ποσά των οικογενειακών επιδομάτων και δεύτερον διότι τρόικα έχει ζητήσει να ισχύσουν και για τους ήδη συνταξιούχους ό, τι θα ισχύει για τους νέους, με την ψήφιση του νόμου.

Το επίδομα συζύγου, που είναι 10% στο αρχικό ποσό σύνταξης (μικτό πριν από τις μειώσεις) "φεύγει" από τις νέες συντάξεις, (σ.σ.: στο Δημόσιο έχει καταργηθεί από το 2011 και μετά).

Παράλληλα, τα επιδόματα τέκνων θα υπολογίζονται στο εξής με ποσοστά 8% για το πρώτο παιδί, 10% για το δεύτερο και 12% για το τρίτο. Η προσαύξηση αυτή όμως δεν θα υπολογίζεται επί του συνολικού ποσού της σύνταξης, αλλά μόνο για το τμήμα της αναλογικής σύνταξης.

Επιπρόσθετα, ο υπολογισμός των επιδομάτων τέκνων δεν θα πιάνει όλο το ποσό της αναλογικής σύνταξης, αλλά θα έχει ως πλαφόν το ποσό που αντιστοιχεί στο 50% του μέσου κατά κεφαλήν ΑΕΠ του προηγούμενου έτους, στην προκειμένη περίπτωση δηλαδή του 2015.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας έχουν υπολογίσει το μέσο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα 690 ευρώ. Το 50% αυτού του ποσού, δηλαδή τα 345 ευρώ, θα είναι το ανώτατο πλαφόν επί του οποίου θα υπολογίζονται οι προσαυξήσεις των συντάξεων με τα επιδόματα τέκνων!

Παραδείγματα

Για παράδειγμα, ένας ασφαλισμένος που αποχωρεί με το νέο νόμο και η αναλογική σύνταξη (βάσει ετών ασφάλισης και εισφορών) είναι 250 ευρώ, ενώ το σύνολο είναι 600 ευρώ αν έχει ένα ανήλικο παιδί ή μέχρι την ηλικία των 24 ετών αν σπουδάζει, θα έχει προσαύξηση κατά 8%, δηλαδή κατά 20 ευρώ.

Το 8% του επιδόματος θα υπολογιστεί, δηλαδή, στα 250 ευρώ της αναλογικής και όχι στα 600 ευρώ της συνολικής σύνταξης. Αν τώρα η αναλογική σύνταξη είναι 450 ευρώ και η συνολική 830, τότε το επίδομα παιδιού δεν θα υπολογιστεί στα 450 ευρώ της αναλογικής σύνταξης, αλλά στα 345 ευρώ που είναι το πλαφόν! Συνεπώς θα έχει προσαύξηση σύνταξης κατά 27,6 ευρώ (345Χ8%=27,6 ευρώ).

Με τα δύο παραπάνω... τρικ (σ.σ. υπολογισμός επιδομάτων μόνο για το τμήμα της αναλογικής σύνταξης και με πλαφόν 354 ευρώ) οι μειώσεις που έρχονται στις νέες συντάξεις θα φτάνουν έως και το 45%, αν ληφθεί υπόψιν πως εκτός από την κατάργηση του επιδόματος συζύγου (10%) και τη μείωση των επιδομάτων τέκνων, οι νέες συντάξεις θα έχουν ντε φάκτο μειώσεις!

Κι αυτό διότι οι συντελεστές αναπλήρωσης θα είναι πολύ μικρότεροι συγκριτικά με τα ποσοστά αναπλήρωσης που έχουν ήδη οι καταβαλλόμενες συντάξεις.

Τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχουν οι εξής κατηγορίες ασφαλισμένων:

1) Οι γυναίκες που αποχώρησαν από όλα τα Ταμεία μισθωτών (ΙΚΑ, ΔΕΚΟ, τραπεζών, Δημοσίου) με διατάξεις ανηλίκου τέκνου και κατά κανόνα σε ηλικίες 52 έως 57 ετών και έχουν παιδιά που είτε είναι ανήλικα είτε σπουδάζουν και δεν έχουν συμπληρώσει το 24ο έτος της ηλικίας τους, αφού το επίδομα τέκνων δεν θα ξεπερνά τα 27,6 ευρώ για το ένα παιδί, τα 34,5 ευρώ για το δεύτερο παιδί και τα 41,5 ευρώ για το τρίτο παιδί.

2) Οι ένστολοι γιατί βγαίνουν στη σύνταξη και από τα 50 και οι περισσότεροι έχουν τέκνα που είτε σπουδάζουν είτε δεν έχουν κλείσει το 18ο έτος της ηλικίας τους. Κι εδώ οι προσαυξήσεις λόγω παιδιών θα είναι... πολύ μειωμένες στο ποσό της σύνταξης.

3) Οι ασφαλισμένοι όλων των Ταμείων που αποχωρούν με ανάπηρο παιδί.

4) Οι ασφαλισμένοι όλων των Ταμείων που αποχωρούν με σύνταξη και έχουν σύζυγο που δεν εργάζεται και δεν παίρνει σύνταξη, αφού δεν θα τους καταβάλλεται πλέον το επίδομα συζύγου 10%. Να σημειώσουμε εδώ πως το επίδομα συζύγου έχει καταργηθεί στις συντάξεις Δημοσίου για όσους αποχωρούν από το 2011 και μετά. Δηλαδή μεγάλο πρόβλημα στις παραδοσιακές οικογένειες που οι μητέρες επέλεξαν μόνο την φροντίδα των παιδιών τους και όχι το κυνήγι της καριέρας.

πηγή

Μια νέα οικονομία γεννιέται

της Λώρης Κέζα

Οταν η «νόμιμη» προσπάθεια απόκρυψης εισοδημάτων γίνεται μονόδρομος

Μια παραδοσιακή ανάµνηση της ελληνικής κοινωνίας αφορά τα πεσκέσια. Πήγαινε ο ασθενής στον γιατρό φορτωμένος με κοτόπουλα και αβγά, χόρτα και φρούτα. Τα ίδια και στον δάσκαλο, που πιθανώς βοηθούσε παραπάνω κάποια παιδάκια. Κλασικό παράδειγμα ανταλλακτικής οικονομίας. Πριν από λίγα χρόνια μάθαμε ότι στον Βόλο οργανώθηκε μεταξύ επαγγελματιών ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών, του τύπου «σου φτιάχνω τη βρύση, μου φτιάχνεις την πρίζα».

Επρεπε να το περιμένουμε ότι κάτι τέτοιο θα λάβει ανυπολόγιστες διαστάσεις, που βεβαίως δεν καταγράφονται σε μελέτη, αλλά κυκλοφορούν ως καθημερινές ιστορίες. Παράδειγμα: δικηγόρος ζητεί από γραφίστα την κατασκευή ιστοσελίδας και πληρώνει με την έκδοση διαζυγίου. Aλλο παράδειγμα: κειμενογράφος ζητεί από εταιρεία επικοινωνίας να πληρωθεί με καινούργιο smartphone. Κι άλλο παράδειγμα: συνεργάτης σε εταιρεία ζητεί αντί στον ίδιο να καταβάλλονται εισφορές στην οικιακή βοηθό για έναν χρόνο. Αναρίθμητες ιστορίες με τιμολόγια βενζίνης, με τιμολόγια από συσκευές, με τιμολόγια από μετακινήσεις και διαμονές αντικαθιστούν την πρακτική που γνωρίζαμε ως «παροχή υπηρεσιών με μπλοκάκι».

Δεν υπάρχει προφανής παρανομία, αλλά υπάρχει προφανέστατη εξήγηση του φαινομένου. Γίνεται συστηματική και οργανωμένη προσπάθεια απόκρυψης εισοδημάτων με τη νομιμότητα που προσφέρει το φορολογικό και ασφαλιστικό πλαίσιο. Ας μην αντιδράσουν ορισμένοι λέγοντας ότι πάντοτε οι επαγγελματίες περνούσαν προσωπικά έξοδα ως εταιρικά. Το οικογενειακό αυτοκίνητο ήταν ανέκαθεν δηλωμένο ως εταιρικό για κάποιες επαγγελματικές ομάδες. Πλην, όμως, τώρα δεν αναφερόμαστε σε προσωπική συγκάλυψη εξόδων, αλλά σε μια νοοτροπία που έχει ως στόχο την προστασία από την ανήθικη παρακράτηση του μόχθου των ελεύθερων επαγγελματιών.

Οι εισφορές επιπέδου Κατρούγκαλου είναι ληστρικές. Κανείς δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στη νομιμότητα των εισφορών ταυτόχρονα με τη νομιμότητα της βαριάς φορολόγησης. Ακόμη και εκείνος που έχει δουλειές, που κοπιάζει νυχθημερόν, που επενδύει στην κοινωνία τη γνώση και το ταλέντο, κανείς δεν μπορεί να εκλάβει ως σωστά τα νέα μέτρα. Τα τεράστια ποσά που καλείται να καταβάλει ο ελεύθερος επαγγελματίας έχουν πολύ συγκεκριμένη ανταπόδοση. Αν αρρωστήσει βαριά, θα ψοφήσει σε κάποιο ράντζο επειδή οι δομές των νοσοκομείων δεν επαρκούν - παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών που εργάζονται με τις δυνάμεις του Σούπερμαν. Αν αρρωστήσει κάποιος ελαφρά, θα πρέπει να απευθυνθεί σε ιδιώτη γιατρό που αμείβεται για την επίσκεψη με το χαρτζιλίκι μαθητή του δημοτικού.

Μισό λεπτό, όμως, να σκεφτούμε λίγο το μέλλον μας, τα περήφανα γηρατειά μας. Ζούμε ανάμεσα σε συνταξιούχους που πλήρωσαν τα μαλλιοκέφαλά τους για μια ζωή, που ήταν συνεπείς επί 40 χρόνια και αντί να απολαμβάνουν την ηρεμία της συνταξιοδότησης, ασχολούνται διαρκώς με τις ανήθικες και παράλογες μειώσεις των συντάξεων. Ποιο το μέλλον των νέων ελεύθερων επαγγελματιών που πρέπει να πληρώνουν εφεξής το 20% των εισοδημάτων τους σε εισφορές; Θα λάβουν μια συνταξούλα που θα επαρκεί για την πληρωμή των λογαριασμών, αν ποτέ φτάσουν σε ηλικία συνταξιοδότησης.

Στεκόµαστε στις αντιδράσεις που είναι ορατές, δηλαδή στις πορείες και τις απεργίες, εν τούτοις η αλλαγή στη συμπεριφορά των ελεύθερων επαγγελματιών καταγράφεται σε πράξεις που δεν έχουν δημόσιο χαρακτήρα. Τα παράβολα και οι κατώτατες αμοιβές, όπου υπάρχουν, δεν θα σώσουν την κατάσταση. Για όλες τις δουλειές θα δηλώνεται το μίνιμουμ, εάν δηλώνεται και εάν δεν υπάρχει περιθώριο να ενταχθούν στο δίκτυο της ανταλλακτικής οικονομίας.

Οι κυβερνήσεις των μνημονίων, όλες τους, ασχολήθηκαν με το παρόν, καμία δεν έφτιαξε μια προοπτική ανάπτυξης. Δεν χρειάζεται να τα λέμε εμείς οι άσχετοι, υπάρχουν διεθνή μοντέλα. Οπου μειώνεται η φορολόγηση, καθώς και το κόστος εργασίας, η οικονομία ανθίζει. Oπου το κράτος φέρεται ως μαστροπός, τα πάντα μετατρέπονται σε οίκο ανοχής. (Ουπς, άστοχο. Οι οίκοι ανοχής έχουν μια κάποια οργάνωση...) 
πηγή

Η ένωση των ΟΤΕ και Cosmote από τους Γερμανούς

Του Δημήτρη Μπούσμουρα από το Άρδην 

Μια διαφήμιση κυριαρχεί παντού τις τελευταίες ημέρες. Ο ΟΤΕ και η COSMOTE ενώνουν τις δυνάμεις τους. Στο ραδιόφωνο «στο κόκκινο», ο διευθυντής του σταθμού, Κώστας Αρβανίτης, το μεταδίδει επαναλαμβανόμενα ως είδηση του χορηγού της εκπομπής.
Η απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με τις τάσεις της αγοράς σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος του OTE – COSMOTE. Η ενοποίηση βέβαια έχει γίνει στην πράξη εδώ και πέντε χρόνια, όταν ο ΟΤΕ αγόρασε το 100% των μετοχών της COSMOTE και την απέσυρε από το χρηματιστήριο. Και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας ενοποιούνται με εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, καθώς η τεχνολογία κινείται προς ενοποιημένα επικοινωνιακά μέσα. Εδώ αυτό γίνεται από μια εταιρεία που βρίσκεται πλέον σε γερμανικά χέρια. Οι Έλληνες δαπάνησαν κόπο και χρήμα για να στήσουν τις τηλεπικοινωνίες τους. Τα χιλιόμετρα που σκάφτηκαν για να περάσουν τα καλώδια, οι χιλιάδες κολόνες που στήθηκαν σε κάθε βουνό, οι υποδομές που πλήρωνε επί δεκαετίες ο ελληνικός λαός με τις ακριβές τιμές στις τηλεφωνικές μονάδες (1), σε τηλεφωνικά κέντρα, περίπτερα ή σπίτια βρίσκονται σήμερα σε χέρια των Γερμανών. Αυτό όμως είναι αναμενόμενο, καθώς οι Γερμανοί κατάφερναν πάντα να έχουν τα τηλέφωνα υπό την εποπτεία τους και να βγάζουν κέρδη.
Οι Έλληνες πολιτικοί φρόντιζαν να κάνουν, με το αζημίωτο, υπό μορφή δώρων ή χρημάτων σε πρόσωπα και κόμματα, παραχωρήσεις στη Ζίμενς. Παράλληλα, μέχρι πριν τριάντα χρόνια, πούλαγαν ρουσφέτι για την τοποθέτηση τηλεφώνου. Πριν το 1990 περίμενε κανείς μήνες για να συνδέσουν τηλέφωνο στο σπίτι του. Και πιο πριν, για να πάρει ένα κατάστημα στην επαρχία τηλέφωνο για το κοινό θα έπρεπε να έχει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων (2) και να έχει μεσολαβήσει κάποιος βουλευτής. Αυτό έπαψε το 1981 λόγω της πολιτικής αλλαγής, με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, αλλά και λόγω των μεγάλων επενδύσεων που έγιναν τότε προς τα αυτόματα συστήματα και στη συνέχεια στα ψηφιακά. Το ίδιο κόμμα όμως στην συνέχεια, επί Σημίτη, οδήγησε σε μια κατευθυνόμενη ιδιωτικοποίηση τον ΟΤΕ για να περάσει τελικά ο απόλυτος έλεγχος της τηλεφωνίας στα χέρια των Γερμανών.
Τα προσχήματα της αποφυγής μονοπωλίων αίρονται στις μέρες μας. Η νεοφιλελεύθερη λογική της απαγόρευσης του 1992 στον ΟΤΕ να μπει στην κινητή τηλεφωνία, για λόγους αποφυγής μονοπωλιακών καταστάσεων, αποτελεί παρελθόν. Σήμερα, για λόγους «τεχνολογικής εξέλιξης», γίνεται η ένωση σε μία εταιρεία. Αύριο μάλλον θα υπάρχει ίσως μια ενιαία εταιρεία στην Κεντρική, Ανατολική Ευρώπη και Βαλκάνια σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Ντόιτσε Τέλεκομ. Ήδη οι θυγατρικές του ΟΤΕ σε Αλβανία και Ρουμανία μετονομάζονται σε Τέλεκομ Αλμπάνια και Τέλεκομ Ρομάνια.

Η ιστορία του ΟΤΕ υπό τον γερμανικό έλεγχο 

Η ιστορία του ΟΤΕ, ως ΟΤΕ, ξεκινά το 1949. Η ιστορία, όμως, του τηλεφώνου στη χώρα μας, ξεκινά το1892. Τον Αύγουστο του 1892 η κυβέρνηση του Χ. Τρικούπη ψηφίζει νόμο «περί τηλεφωνικής συγκοινωνίας», ο οποίος κατοχυρώνει το κρατικό μονοπώλιο. Το 1895 δημιουργείται η υπηρεσία των ΤΤΤ (3), η οποία υπάγεται αρχικά στο υπουργείο Εσωτερικών. Στις αρχές του 20ού αιώνα υπήρχαν λιγότεροι από 400 συνδρομητές, ενώ το 1920 υπήρχαν σε όλη τη χώρα 5.267 χειροκίνητα τηλέφωνα.
Το δίκτυο στήνεται στη συνέχεια με τη συμμετοχή ή καλύτερα τον έλεγχο της Ζίμενς. Το 1926 η αστική τηλεφωνία εκχωρήθηκε, με σύμβαση παραχώρησης, στη New Antwerp Telephone & Electrical Works, η οποία εξαγοράστηκε το 1930 από τη Siemens & Halske. H Ζίμενς απέκτησε έτσι το δικαίωμα της ανάπτυξης και εκμετάλλευσης της τηλεφωνίας στις αστικές περιοχές και ιδρύει το 1931 την Ανώνυμη Ελληνική Τηλεφωνική Εταιρεία (ΑΕΤΕ). Εκπρόσωπός της στην Ελλάδα ήταν ο Ιωάννης Βουλπιώτης (4).
Στην αγγλική Eastern Telegraph παραχωρήθηκε η ασύρματη και ενσύρματη τηλεγραφία. Στην κρατική διεύθυνση ΤΤΤ απέμεινε η χειροκίνητη υπεραστική και διεθνής τηλεφωνία και τα μικρά αστικά κέντρα, καθώς και τα τηλεγραφήματα εσωτερικού.
Με την επέκταση του δικτύου, οι συνδέσεις δεκαπλασιάστηκαν μέχρι το 1939, ενώ η Ζίμενς παρείχε το μεγαλύτερο ποσοστό του τηλεφωνικού και τηλεγραφικού εξοπλισμού της Ελλάδας.
Είναι η εποχή όπου, για να δουλέψει το σύστημα οι τηλεφωνήτριες, αλλάζανε βύσματα και γυρνάγανε μανιβέλες. Στις 14 Απριλίου 1942, μέσα στην Κατοχή, έγινε μια μεγάλη απεργία στην ΤΤΤ (5).
Το 1946 το δημόσιο απέκτησε το 75% των μετοχών της ΑΕΤΕ και ίδρυσε τον ΟΤΕ, ο οποίος ανέλαβε όλες τις τηλεπικοινωνιακές δραστηριότητες των τέως ΤΤΤ, πλην της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας, που ανεξαρτητοποιήθηκε και μετεξελίχθηκε στα ΕΛΤΑ.

Κόκκαλης-Χριστοφοράκος

Μετά τη Μεταπολίτευση, η Ζίμενς και η Ιντρακόμ (6) (του Σωκράτη Κόκκαλη 7) ήταν οι βασικοί προμηθευτές όλου του τηλεπικοινωνιακού και υποστηρικτικού υλικού του ΟΤΕ, με συμβάσεις που ξεπερνούσαν τα 2 δισ. €. Σε ορισμένες περιπτώσεις Ζίμενς και Ιντρακόμ συνεργάστηκαν ως κοινοί μέτοχοι στην εταιρεία Ζίμενς Τηλεβιομηχανική, αλλά και στη θυγατρική του ΟΤΕ Hellascom, ενώ επί σειρά ετών η Ζίμενς ήταν βασικός χορηγός της ΠΑΕ Ολυμπιακός, ιδιοκτησίας του Σ. Κόκκαλη.
Το 1992 ξεκίνησε στη χώρα η κινητή τηλεφωνία, με την προκήρυξη διαγωνισμού, από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τη χορήγηση δύο αδειών. Ο αποκλεισμός του ΟΤΕ από τη διαδικασία αδειοδότησης προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών. Η κυβέρνηση αντέτεινε την αφερεγγυότητα του οργανισμού (καθυστερήσεις στις συνδέσεις σταθερών τηλεφώνων που έφθανε και τα 15 χρόνια, υπόθεση Τόμπρα κ.ά.), αλλά και τα οικονομικά οφέλη που θα είχε από τη χορήγηση των αδειών σε ιδιωτικές εταιρείες. Τελικά, οι δύο άδειες κατακυρώθηκαν στην Panafon (νυν Vodafone), πολυμετοχική εταιρεία με επικεφαλής την αγγλική Vodafone (8), και στην ιταλική Telestet [μετέπειτα TIM και νυν WIND (9)]. Με ειδική διάταξη που ψηφίζεται από όλα τα κόμματα, επιτρέπεται η τοποθέτηση αναμεταδοτών ακόμα και σε πυρήνες εθνικών δρυμών.
Το 1995 δόθηκε η τρίτη άδεια κινητής τηλεφωνίας στον ΟΤΕ και το 1998, με πέντε χρόνια καθυστέρηση σε σχέση με τις άλλες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ιδρύεται η COSMOTE, για να γίνει μέσα σε τρεισήμισι χρόνια η κορυφαία εταιρεία σε αριθμό συνδρομητών (με 4.000.000 συνδρομητές), καθώς το δίκτυό της επιτυγχάνει πληθυσμιακή κάλυψη της Ελλάδος σε ποσοστό 97%, ο κόσμος ξέρει ότι έχει πίσω τον ελληνικό ΟΤΕ. Η COSMOTE επεκτείνεται και έχει σημαντική παρουσία στη Ρουμανία, στη Βουλγαρία, στα Σκόπια και στην Αλβανία.

Η απόλυτη γερμανική κυριαρχία

Το 1996, επί Σημίτη, ο ΟΤΕ εισάγεται στο Χρηματιστήριο Αθηνών και τα επόμενα χρόνια διατίθενται πακέτα μετοχοποίησης με συμμετοχή Ελλήνων επενδυτών. Το 1998 εισάγεται στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και παράλληλα αγοράζει το 35% της ΡΟΜTelecom της Ρουμανίας για να φτάσει στο 54% το 2003. Η MIG (10) αγόραζε μέσω του Χρηματιστηρίου πακέτα μετοχών του ΟΤΕ, τα οποία ακολούθως πούλησε στην Deutsche Telekom (11), διευκολύνοντας ουσιαστικά να αρχίσει η αλλαγή ιδιοκτησίας και το πέρασμα της δεύτερης μεγαλύτερης δημόσιας εταιρείας της Ελλάδας στους Γερμανούς. Το δημόσιο στη συνέχεια, επί Καραμανλή-Αλογοσκούφη, έδωσε ποσοστά σε θεσμικούς επενδυτές, δηλαδή την Deutsche Telekom.
Όλα αυτά συνδυάζονται με μία συντονισμένη επίθεση εναντίον των «προνομιούχων συνδικαλιστών»(12) και με εθελουσία έξοδο εργαζομένων, για να γίνει πιο ευέλικτη η επιχείρηση.
Το 2006, η Cosmote προχωρά στην εξαγορά της εταιρείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ Α.Β.Ε.Ε., μιας από τις μεγαλύτερες, πιο αναγνωρισμένες και επιτυχημένες αλυσίδες λιανικής πώλησης προϊόντων τηλεπικοινωνίας σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με παρουσία σε επτά χώρες (Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Πολωνία και ΠΓΔΜ). Η Deutsche Telekom αποκτά έτσι ένα σοβαρό πλεονέκτημα για διείσδυση σε πολλές χώρες.
Το σκάνδαλο της Ζίμενς στην Ελλάδα είναι μια υπόθεση που αφορά τον χρηματισμό Ελλήνων πολιτικών και στελεχών δημόσιων οργανισμών, όπως ο ΟΤΕ, από τη γερμανική εταιρεία. Οι μίζες σχετίζονται με συμβάσεις προμήθειας υλικών, υπηρεσιών και συστημάτων προς το ελληνικό δημόσιο. Η υπόθεση ερευνάται από το 2008, τόσο από την ελληνική δικαιοσύνη, όσο και από μια εξεταστική επιτροπή του ελληνικού κοινοβουλίου, σε συνεργασία με τις γερμανικές δικαστικές αρχές. Το σκάνδαλο αποκαλύφθηκε όταν έγινε γνωστό ότι η Ζίμενς δαπάνησε 1,3 δισ. ευρώ σε αμφιλεγόμενες πληρωμές (δωροδοκίες) για να εξασφαλίζει συμβόλαια σε διάφορες χώρες μεταξύ των ετών 1999 και 2006. Στελέχη της Ζίμενς έχουν δηλώσει ότι συνολικά το ποσόν των 130 εκατομμυρίων μάρκων είχε δοθεί σε Έλληνες. Πρόσωπο-κλειδί είναι ο Μιχάλης Χριστοφοράκος (13), διευθύνων σύμβουλος στη Ζίμενς Ελλάδας, ο οποίος διέφυγε στη Γερμανία, μετά από «αδράνεια» των δικαστικών αρχών, και όπου, με πρόσχημα την παραγραφή σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο, δεν εκδίδεται στην χώρα μας.
Σήμερα η Deutsche Telekom κατεβάζει το σήμα του ΟΤΕ, κρατώντας μόνο το σήμα COSMOTE και το δίκτυο πωλήσεων. Οι περισσότερες από τις άλλες εργασίες γίνονται στη Γερμανία ή από υπεργολάβους. Σε λίγα χρόνια θα προβάλλει μόνο το σήμα Telekom ή σκέτο T- όπως έκανε ήδη σε άλλες χώρες των Βαλκανίων. Ο σταθμός της Αριστεράς πανηγυρίζει. Θα είναι φαίνεται ικανοποιητικό το ποσό της διαφήμισης.

1. Το τηλεφώνημα τότε ήταν πολύ ακριβό και η πληρωμή γινόταν με τη μέτρηση τηλεφωνικών  μονάδων.

2.  Έπρεπε δηλαδή να πάει στον ενωμοτάρχη της Χωροφυλακής να πάρει μια βεβαίωση ότι δεν  υπάρχει καμία υπόνοια ότι είναι αριστερός και στη συνέχεια να την καταθέσει μαζί με τα  άλλα χαρτιά της αίτησής του στον ΟΤΕ της περιοχής. Τότε, ο καταστηματάρχης ήταν δίπλα στον πελάτη και είχε άμεση αντίληψη του τι λέγονταν. Σε τακτά χρονικά διαστήματα έδινε αναφορά στη Χωροφυλακή.

3.  ΤΤΤ: Ταχυδρομεία, Τηλέγραφοι, Τηλέφωνο

4.  Ο Ιωάννης Βουλπιώτης, γόνος οικογένειας πολιτικών, βρέθηκε, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στη Γερμανία για να σπουδάσει μηχανολόγος-μηχανικός. Γνωρίστηκε με την καλή κοινωνία της Γερμανίας και παντρεύτηκε την κόρη του Καρλ Φρίντριχ φον Ζίμενς. Σύντομα έγινε διευθυντής της εταιρείας, ενός ομίλου που, εκτός από τη Ζίμενς ήλεγχε την Τελεφούνκεν, την AEG και πολλές ακόμα εταιρείες. Εκτός από την Ανώνυμη Ελληνική Τηλεφωνική Εταιρεία (ΑΕΤΕ) ίδρυσε και την Ανώνυμη Ελληνική Ραδιοφωνική Εταιρεία (ΑΕΡΕ). Με την αποχώρηση των Γερμανών, ο Ιωάννης Βουλπιώτης χάνει τις εταιρείες του που επιτάσσονται ως εχθρικές. Ο ίδιος οδηγείται στο εδώλιο με την κατηγορία του δωσίλογου. Οι πολλές γνωριμίες του τον σώζουν, και απαλλάσσεται έπειτα από ευνοϊκές μαρτυρίες. Οδηγείται λίγο αργότερα ξανά σε δίκη, αλλά απαλλάσσεται και πάλι λόγω αμφιβολιών.

5.  Όπως είχε πει ο υπάλληλος τότε των ταχυδρομείων, Χαρίλαος Φλωράκης, «Ήταν απόγευμα γύρω στις 4, όταν λιποθύμησε από την πείνα ένας διανομέας στη μεγάλη σάλα του κεντρικού. Γύρω από τον λιπόθυμο συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου, όπως και όλοι οι υπάλληλοι. Ήταν όλοι τους αγανακτισμένοι, αναστατωμένοι και στο στόμα τους προφέρονταν συνεχώς η λέξη απεργία – με απόφαση και οργή. Το ίδιο εκείνο βράδυ, αφού γίνανε και οι σχετικές συνεννοήσεις με την επαρχία, αποφασίστηκε να κατεβούμε σε γενική απεργία. Οι καιροί ήταν ώριμοι». Στις 3 Μαΐου 1944, κατά τη διάρκεια μιας ακόμη απεργίας, Γερμανοί στρατιώτες και Έλληνες των Ταγμάτων Ασφαλείας πραγματοποίησαν μπλόκο στο κτήριο της Τηλεφωνικής Εταιρείας. Καταδότης, υπάλληλος της Τηλεφωνικής, είχε παραδώσει στα Τάγματα Ασφαλείας ονομαστική κατάσταση των υπαλλήλων που ήταν οργανωμένοι στο ΕΑΜ. Ακολούθησε η σύλληψη περίπου 200 ατόμων. Στις 7 Μαΐου, 15 υπάλληλοι της Τηλεφωνικής Εταιρείας, μέλη του ΕΑΜ, εκτελέστηκαν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής.

6.  Η μόνη ίσως πολυεθνική εταιρεία με έδρα της Ελλάδα. Από τον Ιούνιο του 2006 η Intracom Telecom ελέγχεται από τη ρωσική JSC Sitronics.

7.  Σύμφωνα με τους επικριτές του, ο φάκελος 953/63 της μυστικής υπηρεσίας της Ανατολικής Γερμανίας τον εμφανίζει ως πράκτορά της Στάζι και συνεπώς εξαρτόμενο από τη γερμανική κυβέρνηση. Ωστόσο, ο πρώην διοικητής των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών (ΕΥΠ), Κώστας Τσίμας, είχε δηλώσει ότι ο Σωκράτης Κόκκαλης προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην Ελλάδα: «Ο κύριος Κόκκαλης είναι Έλληνας πατριώτης, αυτό είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω ως παλιός διοικητής της ΕΥΠ. Δούλεψε στα Βαλκάνια και αλλού για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα σαν γνήσιος πατριώτης, σαν παιδί αντάρτη, παιδί ΕΛΑΣίτη, και έκανε και πάρα πολύ καλή δουλειά». Είχε στενή σχέση με τον Φάνη Τόμπρα (φίλο του Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην συνταγματάρχη διαβιβάσεων, που διετέλεσε υποδιοικητής και γενικός διευθυντής του ΟΤΕ από το 1981 έως το 1989, γνωστός από την κατηγορία για υποκλοπές των πολιτικών αντιπάλων του ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να γίνει τελικά δίκη).

8.  Η Vodafon είχε συσταθεί από τον Όμιλο Vodafone, την France Telecom και την Intracom.

9.  Ανήκει σήμερα στον Αιγύπτιο μεγιστάνα Ναγκίμπ Σαουίρις.

10.   Η  Μαρφίν του Ανδρέα Βγενόπουλου κατείχε το 2008 το 20% των μετοχών του ΟΤΕ.

11.  Η Deutsche Telekom, η πιο μεγάλη ευρωπαϊκή εταιρεία τηλεπικοινωνιών με δραστηριότητα σε 15 χώρες της Ευρώπης αλλά και σε όλο τον κόσμο, ήταν μια κρατική επιχείριση που ιδιωτικοποιήθηκε το 1996. Το γερμανικό κράτος κατέχει ένα ποσοστό μετοχών απευθείας ή μέσω κρατικής τράπεζας.

12.  Επίθεση που έβρισκε ευήκοα ώτα, καθώς ο συνδικαλισμός των οργανισμών κοινής ωφελείας σπάνια ξεπέρασε τα στενά συντεχνιακά αιτήματα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι αμοιβές των στελεχών του ιδιωτικού πλέον τομέα υπερβαίνουν κατά πολύ τις οικονομικές κατακτήσεις των συνδικαλιστών.

13.  Ο Μ. Χριστοφοράκος είναι γιος του «γιατρού των Ες Ες» Νικόλαου Χριστοφοράκου, που απαλλάχτηκε στη δίκη των δωσίλογων.

πηγή