Η ποιμαντική μέριμνα του Γέροντος Γεωργίου Γρηγοριάτη για τους αρρώστους από τα ναρκωτικά

Ο μακαριστός Γέροντάς μας Αρχιμανδρίτης Γεώργιος ασχολήθηκε με την νεολαία από τά νεανικά του χρόνια. Είχε πρωτοφανή επιτυχία στον κατηχητικό χώρο από τότε. Όμως, άρχισε να ασχολείται ειδικά με την αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά ορισμένων, κυρίως νέων ανθρώπων, από το 1986, μέχρι το 2014, οπότε έκοιμήθη εν Κυρίω, Κυριακή της Πεντηκοστής. Αιτία για να ασχοληθεί ο Γέροντας π. Γεώργιος με τα νεαρά αυτά παιδιά ήταν η προτροπή του Αγίου Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη να μεριμνήσει ό Γέροντας Γεώργιος ποιμαντικώς για τούς νέους αυτούς, διότι ό Άγιος Γέροντας Παΐσιος δεν είχε το χρόνο, ούτε τά μέσα, ούτε τον χώρο, προς τον σκοπό αυτό.

 

Ό Άγιος Γέροντας Παΐσιος ειδοποίησε και μερικά άλλα 'Αγιορειτικά Μοναστήρια να πράξουν το ίδιο, γεγονός πού έγινε πραγματικότητα από το 1986 μέχρι το 2014.

Οι βασικές αρχές της ποιμαντικής πού εφάρμοσε ο μ. Γέροντας Γεώργιος για να επιτύχει, όσον το δυνατόν καλύτερα, την αποτοξίνωση τών νεαρών αυτών, ήταν οι εξής:

α) Το πρόγραμμα άρχιζε «στεγνό», όπως λέγεται. Δηλαδή να περάσει την πρώτη του εβδομάδα ό νέος, χωρίς να παίρνει ναρκωτικά, ή υποκατάστατα, (άλλα χάπια ή και μεθανόνη). Τά περισσότερα παιδιά από αυτά δυσκολεύονταν να κοιμηθούν, είχαν πονοκεφάλους, έκαναν στην αρχή εμετούς κλπ. Μετά όμως ισορροπούσαν. Αυτό το «στεγνό» πρόγραμμα έχει οδύνες, βέβαια, για τά παιδιά, αλλά είναι πιο σίγουρο και πιο αποτελεσματικό.

β) Να αρχίσουν σιγά - σιγά πνευματική, ασκητική και λειτουργική ζωή. Δηλαδή, τά παιδιά να παρακολουθούν τουλάχιστον την καθημερινή θεία Λειτουργία, τον εσπερινό, την διατροφή της καθημερινής Τράπεζας (φαγητό αρτύσιμο ή νηστίσιμο, πού έχουν οι πατέρες και οι προσκυνητές), να νηστεύουν σωματικώς και πνευματικώς, να μην καπνίζουν «χόρτο», ηρωίνη και κοκαΐνη, να μην πίνουν κρασί, τσίπουρο (ζιβανία) και γενικώς αλκοολούχα ποτά, να εξομολογούνται και να κοινωνούν τά Τίμια Δώρα συχνά και να μάθουν, αν θέλουν, Βυζαντινή Μουσική, ιδίως την Παράκληση της Παναγίας, της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας (γιορτάζει στις 29 Οκτωβρίου) και τούς Χαιρετισμούς της Παναγίας.

γ) Να εργάζονται και σωματικώς έξι η το πολύ οκτώ ώρες, σε ορισμένα διακονήματα, στην αρχή άμισθί και μετά από έξι μήνες να πληρώνονται, όπως οι άλλοι εργάτες της Μονής.

δ) Να συγκεντρώνονται στο μεγάλο δωμάτιο, δίπλα στο παρεκκλήσι του Αγίου Μόδεστου και να συζητούν πνευματικώς μέ κάποιον ιερομόναχο, εξομολόγο, για διάφορα θέματα πού τούς απασχολούν.

Πάντως, για ένα διάστημα, από το 1986 - 2006, ασχολήθηκα και εγώ μέ την κατήχηση τών παιδιών αυτών. Από τις 11.00-13.00 (ώρες), σχεδόν κάθε μέρα, διάβαζα διάφορα άρθρα και κείμενα τού μ. Γέροντος Γεωργίου και τού Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Μετά είχαμε συζήτηση, κέρασμα γλυκών και χυμών και μετά διαβάζαμε από τά άκόλουθα δύο βιβλία: Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη, «Χαριτωμένες διδαχές» και Πέτρου Μπότση, «Ανέκδοτα από τον εκκλησιαστικό χώρο», όχι ανήθικα αστεία.

Αυτά είχαμε να πούμε, όσον αφορά τις αρχές και προϋποθέσεις, για να επιτύχουμε την αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά.

Βέβαια, όσο μάς ήταν δυνατόν, προσπαθούσαμε να σεβόμαστε την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια και το πνευματικό επίπεδο τού κάθε ενός από τά παιδιά. Διότι τούς απαγορεύαμε να παίρνουν μερικές ουσίες, αλλά ήσαν ελεύθεροι να μείνουν, ή να φύγουν, αν θέλουν.

Φιλοξενήσαμε από το 1986 - 2014 πάνω από πεντακόσια παιδιά, κατά περιόδους. Πολλά από τά παιδιά αυτά μάς έλεγαν ότι δοκίμασαν να αποτοξινωθούν και σε κρατικά και σε ιδιωτικά κέντρα αποτοξινώσεως. Εκεί οι ψυχολόγοι και οι υπεύθυνοι τού προγράμματος τούς έλεγαν ότι ή ψυχή πεθαίνει μέ το σώμα, οι θρησκείες δεν βοηθούν καθόλου για να αποτοξινωθείτε, οι παπάδες (ιερείς) θέλουν να εκμεταλλεύονται χρηματικώς και σωματικώς τούς ανθρώπους κτλ. Όμως διαπιστώσαμε ότι τά κρατικά και ιδιωτικά ιδρύματα αποτοξινώσεως έχουν 3-4% επιτυχία, ενώ το πρόγραμμα αποτοξινώσεως τών Αγιορείτικων Μοναστηριών, έχει επιτυχία 30-35% και αυτά γιατί συμβαίνει; Διότι ή αποτοξίνωση από τά ναρκωτικά, γίνεται από την άκτιστη θεία χάρη της Αγίας Τριάδος, πού χορηγείται μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Είναι πολύ δύσκολο να γράψουμε σε ένα σύντομο άρθρο τις εν Χριστώ εμπειρίες, τόσο τις δικές μας, όσο και τών παιδιών αυτών. Θα αναφέρουμε όμως μία περίπτωση, για να γίνει αντιληπτός ό πνευματικός αγώνας τού μακαριστού Γέροντός μας π. Γεωργίου, για να βοηθήσει τά παιδιά αυτά να αποτοξινωθούν από τά ναρκωτικά:

Ό Σπύρος το 1986 ήλθε στο Μοναστήρι μας πρησμένος σε όλο του το σώμα, από τά ναρκωτικά πού έπαιρνε στην Αθήνα. Παιδί - φοιτητής της Νομικής Σχολής τού Πανεπιστημίου Αθηνών, προοριζόταν από τον κατά σάρκα πατέρα του, να γίνει ανώτερο στέλεχος σε αριστερίζον πολιτικό κόμμα. Ο Σπύρος είχε πολύ δυνατό μυαλό, ήταν αγωνιστής στις πολιτικές του πεποιθήσεις. Δεν πίστευε στον Τριαδικό Θεό της Ορθοδοξίας, ούτε σε άλλες θρησκείες.

Κάποιος φίλος του, τού μίλησε για τούς τεχνητούς παραδείσους τών ναρκωτικών, και τού είπε να δοκιμάσει. Έγινε ναρκομανής. Τρεις - τέσσερις φορές βρήκανε τον Σπύρο στην πλατεία Συντάγματος και της Ομονοίας πεσμένο κάτω και τον επήγαν στο νοσοκομείο. Τον πρόλαβαν παρά τρίχα από τον θάνατο.

Ένας γνωστός του, τού μίλησε για το Αγιον Όρος και την Ιερά Μονή Όσίου Γρηγορίου. Αποφάσισε τότε να δοκιμάσει την «θρησκεία», για να αποτοξινωθεί. Τον έφεραν έδώ δύο φίλοι του φιλαγιορείτες κουβαλητό. Μόλις και μετά βίας περπατούσε. Τού μιλήσαμε τότε για την Αγία Αναστασία την Ρωμαία και τά θαύματά της και για τον Γέροντα π. Γεώργιο.

Ό Σπύρος, το βράδυ προτού ξαπλώσει να κοιμηθεί, είπε τά έξης: «Αγία Αναστασία Ρωμαία, εγώ δεν έχω δει όνειρα ποτέ μου. Αν υπάρχεις πραγματικά, έλα στον ύπνο μου να σε γνωρίσω, και κάνε με καλά, αν μπορείς». Εξάπλωσε και κοιμήθηκε μετά. Όταν ό Σπύρος κοιμήθηκε, είδε στο όνειρό του την Αγία Αναστασία την Ρωμαία, πού τού είπε:

- «Σήκω τώρα παιδί μου Σπύρο, και έλα στο παρεκκλήσι μου, μέσα στην Μονή Όσιου Γρηγορίου και βάλε μετάνοιες τρείς φορές στην εικόνα μου και θα σε κάνω καλά». Λέγει της ό Σπύρος: - «Δεν μπορώ μόνος μου να κινηθώ». Του απαντά ή Αγία: - «Έλα, σήκω και θα σε βοηθήσω εγώ».

Σηκώθηκε αμέσως ό Σπύρος, πήγε στο παρεκκλήσι της Αγίας Αναστασίας, έβαλε μόνος του τρείς μετάνοιες στρωτές και μετά από μερικές ώρες ξεπρήστηκε και θεραπεύθηκε. Έμεινε μαζί μας ένα χρόνο περίπου, βρήκε δουλειά στην Αθήνα, παντρεύτηκε και από τότε βοηθάει στις ελεύθερες του ώρες, παιδιά πού θέλουν να αποτοξινωθούν από τά ναρκωτικά.

Ό μακαριστός Γέροντάς μας είχε και την θεολογική επιστημονική μόρφωση και την πείρα πνευματικού εξομολόγου και την πρακτική ποιμαντική διάκριση και ήταν γνώστης της μοναχικής εμπειρίας και της κοινωνικής καταστάσεως τών χριστιανών και της ανάγκης πού είχαν αυτοί να σωθούν υπαρξιακώς και αιωνίως, οι άνθρωποι γενικώς. Όμως, στήριζε την ποιμαντική του μέριμνα, όχι στις πιο πάνω αναφερόμενες ικανότητες και χαρίσματά του, αλλά στην Πρόνοια Τού Αγίου Τριαδικού Θεού και στην άκτιστη θεία Χάρη Του. Αγαπούσε πολύ ό μακαριστός Γέροντάς μας την ποιμαντική διακονία πού εφήρμοσε ό μέγιστος πατήρ και τέταρτος θεολόγος της Ορθοδόξου θεολογίας, Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, άρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, και αυτόν άκολουθούσε, κατ’ άναλογίαν βέβαια.

Ας τελειώσουμε το παρόν άρθρο για τον μακαριστό Γέροντα και την ποιμαντική του μέριμνα υπέρ της αποτοξινώσεως από το ναρκωτικά νεαρών υπάρξεων, μέ ένα έπαινο για το Αγιον Όρος της εποχής μας, πού είπε ό μακαριστός άγιος Ιερομόναχος, Ρώσος Αγιορείτης και κτήτορας της 'Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Ζαχάρωφ, ορθόδοξος θεολόγος της Υποστατικής Αρχής και τού άκτιστου Φωτός:

«Όταν ήλθα στο Αγιον Όρος στις αρχές τού εικοστού αιώνος, το Αγιον Ορος ήταν τότε, σχεδόν αποκλειστικά, ασκητικό μέρος. Από το 1965 μέχρι σήμερα, είναι και ασκητικό μέρος και θεολογικό, παραδοσιακό, ησυχαστικό και νηπτικό μέρος, μέ παγκόσμια ακτινοβολία».

Αυτό το Άγιον Όρος εκπροσώπησε και εκπροσωπεί ακόμη και τώρα ό μακαριστός Γέροντάς μας, οικουμενικός διδάσκαλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ορθόδοξος θεολόγος 'Αγιορείτης.

Μοναχός ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ

 

πηγή 

Αγιορείτες Μοναχοί και διατροφικοί κανόνες

Η διατροφή που ακολουθούν οι μοναχοί του Αγίου Όρους είναι απλή, νόστιμη και πέρα ως πέρα υγιεινή. Βασισμένη σε αγνά υλικά, που διαθέτει σε αφθονία η ελληνική γη, γίνεται ασπίδα για τον καρκίνο και δεκάδες άλλες ασθένειες.
Οι Αγιορείτες μοναχοί τρώνε τροφές χωρίς συντηρητικά, λίπη και καρυκεύματα. Κάνουν μικρά γεύματα σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, γυμνάζονται φυσικά με τις αγροτικές και τις άλλες καθημερινές ασχολίες τους και, το κυριότερο, είναι εγκρατείς.
Οι διατροφικοί κανόνες τους είναι αυστηροί:
Απέχουν από το κρέας. Ακόμα και την ημέρα του Πάσχα προτιμούν το φρέσκο ψάρι, το οποίο καταναλώνουν όλο τον χρόνο με πρόγραμμα.
Βάζουν ελαιόλαδο στα φαγητά μόνο Τρίτη – Πέμπτη – Σάββατο – Κυριακή. Δε χρησιμοποιούν κανένα άλλο λίπος για να μαγειρέψουν. Τα βούτυρα, τα μαγειρικά λίπη, οι μαργαρίνες, η κρέμα γάλακτος, η μπεσαμέλ και άλλα συναφή προϊόντα δεν έχουν θέση στην κουζίνα τους.
Νηστεύουν από ψάρια και λάδι 40 ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, 50 ημέρες πριν από το Πάσχα και από 15 ημέρες πριν από τις γιορτές των Αγίων Αποστόλων και της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο.
Κάνουν μεγάλη κατανάλωση ελιών, λαχανικών, ψωμιού και ζυμαρικών τις 240 ημέρες του χρόνου.
Για τόνωση του οργανισμού πίνουν γάλα και τρώνε τυριά, αυγά και μη νηστίσιμες πίτες τις ημέρες που δεν απέχουν από το λάδι ή μετά από τις μεγάλες νηστείες.
Σπάνια καταναλώνουν καλαμάρια, χταπόδια, σουπιές, αστακούς κ.ά την περίοδο των νηστειών (όλα τα μαλάκια θεωρούνται νηστίσιμα, γιατί δεν έχουν αίμα).
Τρώνε όλο τον χρόνο, χωρίς περιορισμό, χόρτα σε σαλάτα, μανιτάρια και φρούτα του δάσους (αγριοφράουλες, κούμαρα, βατόμουρα, κράνα, κάστανα κ.ά).
Κάνουν περιορισμένη κατανάλωση κρασιού, τσίπουρου, καφέ, τσαγιού, λουκουμιών, χαλβά.
Είναι τα φαγητά τους νόστιμα;
Όπως αποκαλύπτει ο μοναχός Επιφάνιος του Μυλοποταμινού – μάγειρας στο Άγιο Όρος για πάνω από 35 χρόνια: «Οι Αγιορείτες μοναχοί απολαμβάνουν και με το παραπάνω τα φαγητά τους, το ζυμωμένο από τα χέρια τους ψωμί, το δικό τους κρασί. Τα υλικά που χρησιμοποιούμε είναι αγνά και η μαγειρική μας δεν είναι περίπλοκη, αλλά όσο απλούστερη γίνεται. Η ομορφιά στις γεύσεις άλλωστε δεν προκύπτει από την ποικιλία, τα πολλά καρυκεύματα και τους περίτεχνους τρόπους μαγειρέματος. Όταν τα υλικά είναι αγνά, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να αναδειχτούν. Για να φτιάξουμε πατάτες γιαχνί, για παράδειγμα, αν οι πατάτες είναι νόστιμες, το φαγητό θα γίνει καλό. Χρειαζόμαστε ένα κρεμμύδι, λάδι και λίγη ντομάτα. Το πολύ – πολύ να βάλει κανείς λίγο μαυροπίπερο ή λίγη ρίγανη».
Όλα τα μυστικά της αγιορείτικης διατροφής τα περιέλαβε στο βιβλίο του «Μαγειρική του Αγίου Όρους» (εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»).
Όπως σημειώνει:
«Δεν πήγα σε σχολές μαγειρικής, ούτε κατέχω κανένα πτυχίο. Έμαθα όμως κοντά στους παλιούς γεροντάδες πώς να τσιγαρίζω το κρεμμύδι σε σιγανή φωτιά, γιατί έλεγαν εκείνοι πως όσο πιο γλυκά ροδίσει το κρεμμύδι, τόσο πιο νόστιμο θα γίνει το φαγητό. Έμαθα επίσης ότι όλα τα φαγητά στο τέλος του μαγειρέματος θέλουν υπομονή και καρτερία, όταν περιμένουμε πάνω στην καρβουνιά να φύγουν τα περίσσια ζουμιά τους».
Προσθέτει τέλος πως αυτό που προσδίδει ιδιαίτερη νοστιμιά σε ένα φαγητό είναι η αγάπη που νιώθουμε γι’ αυτούς στους οποίους θα το προσφέρουμε!
πηγή

Λοιπόν, θέλεις να σου πω κι εμείς οι αγράμματοι, πως διαβάζουμε την Αγία Γραφή; Αφού προσευχηθώ πέντε-έξι ώρες , κατόπιν διαβάζω Αγία Γραφή και κατά προτίμησιν τετραυάγγελο. Σε διαβεβαιώ αδελφικά, ότι τόσον ανοίγει ο νους μου, τα καταλαβαίνω τόσον καθαρά, που από την πολλή συναίσθηση δεν αντέχω. Αφήνω το βιβλίο και κλαίω με πολλή συγκίνησιν ώραν πολλήν..

Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης (1910-2001)

 Ο αείμνηστος Καθηγούμενος της Ι.Μ.Διονυσίου, Γέροντας Χαράλαμπος, στο τελευταίο του κελλί. Στο κελλί αυτό διέμενε ο Άγιος Νήφων, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, όταν ήταν ακόμα μοναχός της Μονής Διονυσίου. Στο σημείο όπου είναι αγιογραφημένος ο Χριστός, εμφανίστηκε κατά την Παράδοση στον Άγιο ο Κύριος, σε ώρα προσευχής.

Ο μακαριστός Προηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Γέροντας Γεώργιος (†2014) αναφέρεται στον Όσιο Παΐσιο

(2)

Ο άγιος Παΐσιος με την αδελφότητα της Μονής Οσ. Γρηγορίου (1978).

Η φωτογραφία έχει ευγενώς προσφερθή 
από τον  Μητροπολίτη Ναυπάκτου π. Ιερόθεο

Όταν μιλούσες με τον Γέροντα Παΐσιο,

είχες την αίσθησι ότι είσαι στην αγκαλιά του Θεού

Θα πρέπει ακόμη να είπω ότι το προορατικό χάρισμα εφανέρωνε σπάνια και ποτέ για επίδειξι, αλλά για ωφέλεια των ψυχών. 

Σε νέο αδελφό που τον επεσκέφθη και είχε λογισμό κατά του Ηγουμένου, ότι δεν του έκανε κοντό (κολόβιο), πριν ο αδελφός του ειπή τον λογισμό του, ο Γέροντας του είπε: «Ευλογημένε, τι λογισμό έχεις ότι ο Γέροντας δεν σου κάνει κοντό;».

Παρηγορούσε τους νέους μοναχούς, όταν εστενοχωρούντο για κάποιες αδυναμίες τους, όπως την ζήλεια, τις οποίες εχαρακτήριζε ως παιδικά ελαττώματα. Φυσικά τους συμβούλευε ότι έπρεπε να ωριμάσουν και να τα ξεπεράσουν.

Τον π. Παΐσιο εχαρακτήριζε και η πασών των αρετών ανωτέρα, η διάκρισις. Βοηθούσε την κάθε ψυχή να ανακαλύψη την κλίσι της και την από Θεού κλήσι της, για να εύρη την όντως ανάπαυσι.

Η αγάπη του αγκάλιαζε όλο τον κόσμο. Πολλούς ανθρώπους, και μάλιστα νέους, βοήθησε να ζήσουν την χριστιανική ζωή στον κόσμο και στην οικογενειακή ζωή.

Όταν συνομιλούσες με τον Γέροντα, είχες την αίσθησι ότι είσαι στην αγκαλιά του Θεού.

Θα πρέπει ακόμη να τονισθή οτι ο π. Παΐσιος ήταν πολύ ευαίσθητος στα δογματικά ζητήματα. Κάποτε μου έγραψε: «Τα δόγματα δεν μπαίνουν στην ΕΟΚ». Ακολούθησε και στο σημείο αυτό την οδό όλων των Αγίων Πατέρων που επίστευαν και ωμολογούσαν ότι όχι μόνο η αρετή αλλά και η ορθοδοξία της πίστεως χρειάζεται για να σωθή ο άνθρωπος.

Την αγία του ζωή επεσφράγισε με τον άγιο θάνατό του. Εδέχθη την οδυνηρή ασθένειά του ως δώρον Θεού και εχαίρετο με την σκέψι ότι και οι εν τω κόσμω Χριστιανοί, που κατατρύχονται από την ίδια ασθένεια, θα παρηγορούνται μαθαίνοντας ότι και οι μοναχοί πάσχουν από αυτήν.

Είχε ξεπεράσει την φιλαυτία. Δεν εστενοχωρείτο για την ιδική του ασθένεια, αλλά και επί κλίνης οδυνηράς ευρισκόμενος εσκέπτετο τους πάσχοντας συνανθρώπους του. Ακόμη και τις τελευταίες ημέρες της ζωής του ενδιεφέρετο για τα προβλήματα των ανθρώπων. Σε ευσεβές ανδρόγυνο, που τον επεσκέφθη λίγες ημέρες προ της κοιμήσεώς του και που είχε θυγατέρες ανύπανδρες, είπε: «Σας δίδω εντολή να ενδιαφερθήτε για την αποκατάστασι των θυγατέρων σας». Με την ευχή του η εντολή και επιθυμία του εξεπληρώθη.

Αιωνία σου η μνήμη σεβαστέ Γέροντα. Σε ευχαριστούμε για όσα μας προσέφερες, μας επαρηγόρησες, εστήριξες, ενουθέτησες με τους λόγους σου και με την βιοτή σου. Εύχου να ακολουθούμε και εμείς τα ίχνη σου, καθώς και σύ ακολούθησες πιστά τα ίχνη του Σωτήρος Χριστού.

Άγιον Όρος, 25 Μαρτίου 2004

πηγή

Ένα αλλιώτικο τριήμερο

Στο Άγιο Όρος το τριήμερο έχει άλλες διαστάσεις και άλλες έννοιες.  Εκεί δεν έχει γλέντια κοσμικά και πέταμα χαρταετού αλλά έχει γλέντια πνευματικά και πέταμα εγκάρδιας προσευχής προς τα ουράνια.

Του Σπύρου Συμεών
Εμείς εδώ «στον έξω κόσμο» έχουμε συνηθίσει με το να αναφερόμαστε στο τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας να εννοούμε το Σαββατοκύριακο που προηγείτο καθώς και την Καθαρά Δευτέρα μιας και αποτελεί τριήμερο αργίας για τους περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους και όχι μόνο.
Αναφερόμαστε στα «γλέντια» που ξεκινούν από το βράδυ του Σαββάτου κορυφώνονται το επόμενο αυτό της Κυριακής με καρναβαλικές «παρελάσεις» και ολοκληρώνονται με την πλέον ημέρα αργίας, για το κράτος, με τα καθιερωμένα κούλουμα και το πέταμα του χαρταετού.
Στο Άγιο Όρος όμως το τριήμερο έχει άλλες διαστάσεις και άλλες έννοιες.
Δεν ξεκινά το Σάββατο πριν την Καθαρά Δευτέρα όπως εδώ σε εμάς, αλλά ξεκινά ανήμερα της Καθαράς Δευτέρας με την έναρξη της Μ. Τεσσαρακοστής, κρατά και εκεί τρεις ημέρες δηλαδή μέχρι την Τετάρτη το μεσημέρι περίπου (ανάλογα το τυπικό).
Εκεί δεν έχει γλέντια κοσμικά και πέταμα χαρταετού αλλά έχει γλέντια πνευματικά και πέταμα εγκάρδιας προσευχής προς τα ουράνια.
Όλοι οι πατέρες στις μονές και στα καλύβια το βράδυ της Κυριακής μετά τον εσπερινό της συγχωρέσεως και το απόδειπνο κλείνονται στα κελιά τους βγαίνουν μόνο για τα απολύτως αναγκαία.
Τράπεζα για φαγητό δεν στρώνεται αυτές τις τρεις μέρες παρά μόνο για τους επισκέπτες λίγο τσάι και λίγα παξιμάδια.
Για τρείς μέρες βγαίνουν από το κελί τους μόνο για να πάνε στην εκκλησία για τις ακολουθίες. Για τρεις μέρες δεν τρώνε παρά μόνο όσοι για λόγους υγείας επιβάλλεται.
Για τρείς μέρες κάποιοι από αυτούς δεν πίνουν ούτε νερό (μπορεί να ακούγεται υπερβολικό μα είναι όντως αληθινό και πολύ από εμάς το έχουμε ζήσει σε τυχόν επισκέψεις μας τέτοιες μέρες).
Για τρείς μέρες σιωπούν είναι ακόμη πιο «μαζεμένοι» από ότι συνήθως. Για τρείς μέρες μένουν κατά το ανθρωπίνως δυνατόν άγρυπνοι.
Για αυτές τις τρείς μέρες κάνουν αδιάλειπτη προσευχή, άλλοι όρθιοι, άλλοι γονατιστοί, άλλοι με μετάνοιες ακόμη κι αυτοί οι ανήμποροι που στα κρεβάτια τους ανίκανοι να σηκωθούν είναι, βρίσκονται με ένα κομποσκοίνι στα χέρια τους και ψελλίζουν. Ψελλίζουν την ευχή. Μια ευχή που περιλαμβάνει άπαντι των κόσμω.
Μια ευχή που ξεκινά από τα φθαρτά τους χείλη και φτάνει εκεί ψηλά στα ουράνια και παντοτινά!!!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό.
Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών.
Και έρχεται το πρωί της Τετάρτης, τότε όλοι βγαίνουν από τα κελιά τους και κατευθύνονται προς τις εκκλησιές.
Τελούν για μία ακόμη φορά τις ακολουθίες και μετέπειτα την Θεία Λειτουργία.
Μετά από αυτό λύεται η σιωπή τους σπάνε τα «δεσμά» ξαναγίνονται άνθρωποι και μπαίνουν στο πρόγραμμα τους αυτό που η καρδιά τους, τους το επιβάλει για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, οδεύουν προς την τράπεζα όπου λιτά τρώνε αλάδωτο.
Για τρεις μέρες ξεπερνούν τον εαυτό τους και γίνονται σκεύη που εκπέμπουν θερμή και αδιάλειπτη προσευχή, όχι πως τις άλλες ημέρες του χρόνου δεν θερμαίνουν την πλάση με την προσευχή τους αλλά αυτές τις τρεις μέρες ξεχωρίζουν, σπάνε τα ανθρώπινα δεσμά και κυριαρχούν στις ανθρώπινες ανάγκες ακόμη και σε αυτές που αποτελούν άκρως βιώσιμες για τον άνθρωπο αυτές της βρώσις και της πόσης.
Δεν τρέφονται με υλική τροφή αλλά με προσευχή και έτσι τρέφουν κι ολόκληρη την πλάση με το έλεος Του, ευχόμενοι πως έστω σε αυτήν την περίοδο του έτους η ανθρώπινη ψυχή θα βρει το Φώς το Αληθινόν και καταπολεμώντας τα πάθη που μας καταστούν δούλους τους θα Αναστηθούμε και θα πορευτούμε εν οδό ειρήνης, φωτός και αληθείας για το υπόλοιπο της ζωής μας.
πηγή 

Σαρακοστή στον Άθω

Χειμώνας βαρύς.Σαρακοστή στον Άθω. Ο Θανασός είχε ξεμείνει στο κελλί του γερο Κοσμά αφού το χιόνι είχε αποκλείσει τα μονοπάτια.Κλειστός ο δρόμος για τα μοναστήρια και η θάλασσα κάτω δεν ησύχαζε.Τα μοναστήρια άλλωστε ήτανε και μακριά και δεν είχε τρόπο να φύγει.
-Μη χολοσκάς .Θα μείνεις στο κελλί ,του είπε ο γέροντας Κοσμάς όλο αρχοντιά .Κουκιά έχουμε ,ξύλα για το τζάκι έχουμε ,νάναι καλά ο γερο Τιμόθεος που μας οικονόμησε νωρίς κούτσουρα .Και είναι ελιά που καίει όμορφα.
Σαν να κατάλαβε ο Θανασός τώρα στα σοβαρά τι του έλεγε ο γερο Κοσμάς και πήρε να το χαρεί.Κι όσοι θα του λέγανε γιατί άργησε να γυρίσει από τον Άθωνα,την είχε την δικαιολογία έτοιμη κι αληθινή.Ήθελα εγώ…. αλλά το χιόνι μας απέκλεισε..
Για φαντάσου, μονολογούσε χωρίς καυμούς, χωρίς το ζόρι της φαμίλιας του, χωρίς τη φωνή του αφεντικού,χωρίς τη οργή στη στραβοτιμονιά του απέναντι,χωρίς τα βάσανα της ζωής ετούτης.Χρόνια το δούλευε στο μυαλό του και το ομολογούσε ανάμεσα στο χωρατό και το σοβαρό του.
-Εσείς γέροντα έλεγε στον γερο Κοσμά ζείτε στον Παράδεισο ενώ εμείς εκεί μέσα και να θες να αγιάσεις δεν σ αφήνουνε.
Και να που γίνεται μερικές φορές σαν να ακούει ο Θεός δυό φορές και του γίνεται το χατήρι του ανθρώπου.Χωρίς να το μετρήσει και βρίσκεται ίδιος καλόγερος στον Άθω στο καλύβι του γέρο Κοσμά που δεν αγαπούσε και πολύ τις βολές και δεν είχε μήτε ρεύμα,μήτε τηλέφωνο .Μια στέρνα είχε μοναχά στο κελλί και κάθε πρωί έβγαζε λίγο νερό για τη λάτρα του .
-Είμαι στον παράδεισο.!!! μονολογούσε ο Θανασός.
Πήγαινε και ερχότανε και η χαρά του δεν έλεγε να ησυχάσει..
΄-Ελα παιδί μου θα κάνουμε τις ώρες και τον εσπερινό .Ήτανε βλέπεις Σαρακοστή και οι ακολουθίες ήτανε πολλές.
-Μετά χαράς έκανε ο Θανασός..
Πήρε να διαβάζει ο γερο Κοσμάς διάβαζε διάβαζε και τελειωμό δεν είχε….
Το μυαλό του Θανασσού πήρε να ταξιδεύει…
Μετά ο γέροντας λέει στο Θανασσό.
– Είναι Σαρακοστή παιδί μου έχουμε μονοτράπεζο και αλάδωτο…
-Κι αλάδωτο ; επανέλαβε ο Θανασσός …
Φάγανε κάτι παξιμάδια που του φανήκανε παντεσπάνι του Θανασσού και χαλβά Μακεδονίτικο που του χε φέρει κάποιος προσκυνητής από τη Θεσσαλονίκη..
Πήρε να βράζει ο Θανασσός….
-Να πάς αν είναι ευλογημένο να φέρεις από το πηγάδι νερό του λέει ο γέροντας
Τρέχει με τον κουβά ο Θανασός να τραβήξει νερό.Μα στη βιάση του δεν δένει καλά την τριχιά και ο κουβάς βρέθηκε μέσα στο πηγάδι.
Φωνές ,φασαρία ,θυμός ,νεύρα κι όλα μαζί…..
Τα άκουσε από το καλύβι ο γερο Κοσμάς και νόμιζε ότι κάτι του συνέβη.
-Τι έπαθες παιδί μου ποιος σε πείραξε ;
Ο Θανασός όμοια σαλεμένος κόκκινος από την αναποδιά δεν μιλιότανε
-Κι εδώ αναποδιές…… κι εδώ δυσκολίες…. κι εδώ ο πειρασμός. Που θα ησυχάσω γέροντα, μέχρι που θα με κυνηγάει το θηρίο .
Τον πήρε με τρόπο πατρικό ο γέρο Κοσμάς και τον έβαλε στο καλύβι
Κι ο Θανασός πήρε να κλαίει σαν παιδί.
-Το θηρίο παλληκάρι μου ούτε στον κόσμο μένει ούτε στο καλύβι μου δεν πατά.Κάθε τόπος παιδί μου είναι αγώνας .Δεν υπάρχει τόπος χωρίς αγώνα.Δεν υπάρχει όμως και παράδεισος που να να ναι εδώ και να μην είναι εκεί.Το θηρίο …πάει να πει τα πάθη, αν το κουβαλάς μέσα σου όπου και να πας θα σε φάει.Κι αν το παλέψεις ,όπου και να πας θα ναι παράδεισος…
π.Εφραίμ 
πηγή

Η εικονογραφημένη ιστορία της εικόνος «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ»

Κατὰ τὴν Σκήτην τοῦ Πρωτάτου, τὴν εὑρισκομένην εἰς τὰς Καρυάς, ἐκεῖ πλησίον, ἐν τῇ τοποθεσίᾳ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος, εἶναι λάκκος μεγάλος, ὅστις ἔχει κελλία διάφορα. Εἰς ἓν λοιπὸν τῶν κελλίων τούτων, ἐπ᾿ ὀνόματι τιμώμενον τῆς Κυρίας Θεοτόκου τῆς Κοιμήσεως, ἐκατοίκει ἕνας Ἱερομόναχος Γέρων καὶ ἐνάρετος μετὰ ἄλλου ὑποτακτικοῦ. Ἐπειδὴ δὲ ἦτο συνήθεια νὰ γίνεται ἀγρυπνία κάθε Κυριακὴν εἰς τὴν ρηθεῖσαν τοῦ Πρωτάτου Σκήτην, κατὰ τὸ ἑσπέρας ἑνὸς Σαββάτου, θέλων νὰ ὑπάγῃ ὁ προρρηθεὶς Γέροντας εἰς τὴν ἀγρυπνίαν λέγει τῷ μαθητῇ αὐτοῦ: «Τέκνον, ἐγὼ μὲν ὑπάγω διὰ νὰ ἀκούσω τὴν ἀγρυπνίαν, ὡς σύνηθες· σὺ δὲ μεῖνον εἰς τὸ κελλίον καὶ ὡς δύνασαι, ἀνάγνωθι τὴν Ἀκολουθίαν σου». Καὶ οὕτως ἀπῆλθεν.
Ἀφ᾿ οὗ δὲ ἡ ἑσπέρα παρῆλθεν, ἰδοὺ κρούει τις τὴν θύραν τοῦ Κελλίου, ὁ δὲ Ἀδελφὸς ἔδραμε καὶ τὴν ἄνοιξε καὶ βλέπει, ὅτι ἦτο ξένος μοναχός, ἄγνωστος εἰς αὐτόν, ὅστις εἰσελθὼν ἔμεινεν εἰς τὸ κελλίον τὴν νύκτα ἐκείνην.

Ἐν τῇ ὥρᾳ δὲ τοῦ Ὄρθρου, ἀναστάντες, ἔψαλλον καὶ οἱ δυὸ τὴν Ἀκολουθίαν· ὅταν δὲ ἦλθον εἰς τὴν Τιμιωτέραν, ὁ μὲν ἐντόπιος Μοναχὸς ἔψαλλε μόνον τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, Σὲ μεγαλύνομεν», δηλαδὴ τὸν παλαιὸν ὕμνον τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Ποιητοῦ, ὁ δὲ ξένος ἐκεῖνος Μοναχός, κάμνοντας ἄλλην ἀρχὴν τοῦ ὕμνου, ἔψαλλεν οὕτως: «Ἄξιον ἔστιν, ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν Ἀειμακάριστον καὶ Παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν». Εἶτα ἐσύναψε καὶ τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, Σὲ μεγαλύνομεν».
Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ ἐντόπιος Μοναχός, ἐθαύμασε, καὶ λέγει πρὸς τὸν φαινόμενον ξένον: «Ἡμεῖς μόνον ψάλλομεν «Τὴν Τιμιωτέραν», τὸ δὲ Ἄξιόν ἐστινοὐδέποτε ἠκούσαμεν, οὔτε ἡμεῖς οὔτε οἱ πρωτήτεροι ἀπὸ ἡμᾶς. Ἀλλὰ παρακαλῶ σε, ποίησον ἀγάπην, καὶ γράψον καὶ εἰς ἐμένα τὸν ὕμνον τοῦτον διὰ νὰ ψάλλω καὶ ἐγὼ εἰς τὴν Θεοτόκον». Ὁ δὲ ἀποκριθείς, «φέρε μοι, τοῦ λέγει, μελάνι καὶ χαρτὶ διὰ νὰ τὸν γράψω». Ὁ δὲ ἐντόπιος ἀπεκρίθη πρὸς αὐτόν· «Δυστυχῶς, δὲν ἔχω οὔτε μελάνι, οὔτε χαρτὶ διὰ νὰ τὸ γράψης». Καὶ ὁ φαινόμενος ξένος, «Φέρε μοι, τοῦ εἶπε, μίαν πλάκα».
Ὁ δὲ Μοναχὸς δραμών, εὗρε πλάκα καὶ τοῦ τὴν ἔφερε. Λαβὼν δὲ ταύτην ὁ ξένος, ἔγραψεν ἐπάνω εἰς αὐτὴν μὲ τὸν ἑαυτοῦ δάκτυλον τὸν ρηθέντα ὕμνον, τὸ «Ἄξιόν ἐστι», καὶ ὢ τοῦ Θαύματος! τόσον βαθέως ἐχαράχθησαν τὰ γράμματα ἐπάνω εἰς τὴν σκληρὴν πλάκα, ὡσὰν νὰ ἐγράφησαν ἐπάνω εἰς τὸν πηλὸν ἁπαλώτατον. Εἶτα λέγει τῷ Ἀδελφῷ· «Ἀπὸ τῆς σήμερον καὶ εἰς τὸ ἑξῆς οὕτω νὰ ψάλλετε καὶ ἐσεῖς, καὶ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι». Ἦτο γὰρ ἅγιος Ἄγγελος, ἀπεσταλμένος παρὰ τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ ἀποκαλύψη τὸν ἀγγελικὸν ὕμνον τοῦτον, καὶ τῇ Μητρὶ τοῦ Θεοῦ πρεπωδέστατον, μᾶλλον δὲ ἦτο ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, ὡς ρηθήσεται ἐν τοῖς ἐπομένοις.

Ἀφοῦ δὲ ἦλθεν ἀπὸ τὴν ἀγρυπνίαν ὁ Γέροντας καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ κελλίον, ἀρχίζει ὁ ὑποτακτικὸς αὐτοῦ νὰ ψάλλῃ τὸ «Ἄξιον ἔστιν», καθὼς ὁ Ἄγγελος αὐτῷ παρήγγειλε, καὶ δείχνει εἰς τὸν Γέροντά του καὶ τὴν ρηθεῖσαν πλάκα μὲ τὰ ἀγγελοχάρακτα γράμματα. Ὁ δέ, ταῦτα ἀκούσας καὶ ἰδών, ἔμεινεν ἐκστατικὸς διὰ τὸ τοιοῦτον θαυμάσιον. Καὶ λοιπὸν λαβόντες καὶ οἱ δυὸ τὴν ἀγγελοχάρακτον ἐκείνην πλάκα, ἀπῆλθον εἰς τὸ Πρωτάτον τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς γέροντας τῆς Κοινῆς Συνάξεως, ἐδιηγήθησαν εἰς αὐτοὺς ἅπαντας τὰ γενόμενα·

οἱ δὲ δοξάσαντες ὁμοφώνως τὸν Θεὸν καὶ εὐχαριστήσαντες τὴν Κυρίαν ἡμῶν Θεοτόκον διὰ τὸ παράδοξον τοῦτο, εὐθὺς ἀπέστειλαν τὴν πλάκα εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, πρός τε τὸν Πατριάρχην καὶ τὸν Βασιλέα, σημειώσαντες εἰς αὐτοὺς διὰ γραμμάτων ἅπασαν τὴν ὑπόθεσιν τοῦ τοιούτου θαυματουργήματος.

Ἀπὸ τότε δὲ καὶ ὕστερα, ὁ μὲν ἀγγελικὸς αὐτὸς ὕμνος διεδόθη εἰς ὅλην τὴν Οἰκουμένην διὰ νὰ ψάλλεται εἰς τὴν Θεομήτορα ἀπὸ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους· ἡ δὲ ἁγία εἰκὼν τῆς Θεοτόκου, ἡ εὑρισκόμενη εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ κελλίου ἐκείνου, ἐν ᾧ τὸ τοιοῦτον γέγονε θαῦμα, μετεφέρθη ἀπὸ τοὺς Πατέρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Πρωτάτου, καὶ εἰς αὐτὴν εὑρίσκεται ἕως σήμερον, ἐνθρονισμένη ἐπὶ τοῦ Ἱεροῦ Συνθρόνου, ἑντὸς τοῦ Ἁγίου Βήματος, ἐπειδὴ καὶ ἔμπροσθεν τῆς εἰκόνος ταύτης ἐψάλη τὸ πρῶτον ὑπὸ τοῦ Ἀγγέλου ὁ ὕμνος οὗτος.

Τὸ δὲ κελλίον ἐκεῖνο ἔλαβε τὴν ἐπωνυμίαν: «Ἄξιον ἔστιν»· καὶ ὁ λάκκος ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον τὸ κελλίον εὑρίσκεται, ὀνομάζεται ἀπὸ ὅλους ἕως σήμερον: «Ἄδειν, ὃ ἐστὶ ψάλλειν», διότι εἰς αὐτὸν τὸν πρῶτον ἐψάλη ὁ ἀγγελικὸς καὶ Θεομητοροπρεπὴς οὗτος ὕμνος.

Ὅτι δὲ τὸ θαῦμα τοῦτο εἶναι πολλὰ παλαιὸν καὶ ὅτι ὁ Ἄγγελος, ὅστις ἐφάνη, ἦτο ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ, μαρτυρεῖ καὶ τὸ ἐν τοῖς τετυπωμένοις Μηναίοις γεγραμμένον, κατὰ τὴν ἑνδεκάτην του Ἰουνίου Μηνὸς οὕτω: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ Σύναξις τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ ἐν τῷ Ἄδειν». Ἐπειδὴ δέ, ὡς φαίνεται, ἐν τῇ ἑνδεκάτῃ του Ἰουνίου ἠκολούθησε τὸ τοιοῦτον θαυμάσιον, τούτου χάριν οἱ τότε Πατέρες ἐτέλουν Σύναξιν καὶ λειτουργίαν κατ᾿ ἐνιαυτὸν εἰς τὸν ρηθέντα λάκκον, τὸν ἐπονομαζόμενον Ἄδειν, εἰς μνήμην τοῦ θαύματος, τιμῶντες καὶ δοξάζοντες, τὸν Ἀρχάγγελον Γαβριήλ, ὅστις καθὼς ἀπαρχῆς ἕως τέλους ἐστάθη ὁ ἔνθεος ὑμνολόγος τῆς Θεοτόκου καὶ τροφεὺς καὶ διακονητὴς καὶ χαροποιὸς αὐτῆς εὐαγγελιστὴς οὕτως ὑπηρέτησε καὶ εἰς τὸ νὰ ἀποκαλύψη τὸν ὄντως Θεομητορικὸν τοῦτον ὕμνον, ὡς αὐτῷ μόνῳ κατὰ πάντα πρεπούσης τῆς τοιαύτης διακονίας.
Καὶ πάλαι μὲν ὁ Δεσπότης τῶν ὅλων Θεὸς ἔδωκε τὰς δέκα ἐντολὰς εἰς τοὺς Ἑβραίους, γεγραμμένας μὲ τὸν αὑτοῦ δάκτυλον ἐπάνω εἰς τὰς δυὸ λιθίνας πλάκας, τώρα δὲ ὁ Ἄρχων τῶν τοῦ Θεοῦ Ἀγγέλων ἔδωκεν εἰς ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους τὸν πλέον γλυκύτατον καὶ ἐρασμιώτερον ὕμνον τῆς Μητρὸς τοῦ Θεοῦ, γεγραμμένον εἰς λιθίνην πλάκα μὲ τὸν ἀρχαγγελικὸν αὐτοῦ δάκτυλον.
Βλέπε δὲ πῶς ἐπληρώθη ἡ προφητεία τοῦ Θείου Γαβριὴλ ὁποῦ εἶπεν, ὅτι νὰ ψάλλωσι τὸν ὕμνον τοῦτον ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι· διότι τόσον κοινὸς καὶ ποθεινὸς ἐγένετο ὁ Ἀρχαγγελοσύνθετος οὗτος ὕμνος εἰς ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους, ὥστε καὶ αὐτὰ τὰ μικρὰ παιδάρια τῶν Χριστιανῶν ἠξεύρουν καὶ τὸν ψάλλουν μεφαλοφώνως τὴν σήμερον, μὲ μεγάλην χαρὰν τῆς καρδίας των, εἰς δόξαν τῆς Θεοτόκου, ἧς ταῖς Ἁγίαις πρεσβείαις ἀξιωθείημεν τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἀμήν.
πηγή

Ψυχή Ορθρία (Ημερολόγιο Όρους 2015)

Μέρος 12ο

 

Ψάχνει ο Κύριος αφορμή για να δικαιολογήσει

Στο πλάσμα του το αγαπητό κρίμα να μην λογίσει…

Υπομονής η αρετή την πίστη θεραπεύει

Άσπλαχνη κάνει  οικτίρμονα, το άγριο ειρηνεύει!

Σαν χείμαρρος τα λόγια του, με αφοβιά ελέγχουν

Του μοναχού τα ρήματα τη νήψη  περιέχουν!

Επιστροφή απ τον Άθωνα στου δελφινιού τη ράχη!

Βοήθα Πορταΐτισσα να μην χαθεί η  μάχη!

Μάνα μου Προστατεύουσα  ευχαριστώ σε πάλι

Που έστειλες λέξεις να οδηγούν στου Υιού Σου την αγκάλη…

Απ το θρονί σου ευλόγησε οι μνήμες  να σε υμνούνε,

χάρη να λάβουν από σε, ποτέ να μην σβηστούνε…

Στο κελί-σύννεφο  των Καρυών λίγο πριν τον εσπερινό συνεχίζουμε να ακούμε τα σοφά λογάκια του ταπεινού Γέροντα…

-Ξέρετε παιδιά μου, ένας άνθρωπος που μπορεί και δεν τηρεί την κεκανονισμένη νηστεία αμαρτάνει! Και το άλαδο να μην το χαλάτε αν μπορείτε να αντέξετε και έχετε ευλογία του πνευματικού! Ξέρετε,  ο Κύριος  τόσο πολύ αγαπά τον άνθρωπο που ψάχνει συνεχώς να βρει έναν λόγο για να τον υπερασπιστεί! Να τον δικαιολογήσει… Γι αυτό δίνει σε εκείνον τον άνθρωπο που μπορεί και δεν νηστεύει,  μια αρρώστια, μια αιτία δηλαδή , ώστε να τρώει έπειτα δικαιολογημένα ως ασθενής! Δεν τα κατανοούμε όλα αυτά όμως! Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι η μη τήρηση της νηστείας, μας βλάπτει… Νομίζουμε ότι αρρωσταίνουμε  μόνο από κληρονομικότητα  και από χίλιες δυο άλλες αιτίες… Και τη νηστεία δεν την σκεφτόμαστε καθόλου… Αμελητέα υπόθεσις… Και λέμε μετά για τα εξερχόμενα και άλλα τέτοια που διόλου δεν στέκουν… Παρανοούμε και παραμορφώνουμε τα λόγια του Κυρίου… Να έχετε λοιπόν υπομονή και να διδάσκετε με το βίωμα τα παιδιά σας! Να μην είσαστε Θεοί εσείς για εκείνα τα καημένα! Να βάζετε πάντα μπροστά τον Χριστό! Όταν σας ζητούν κάτι, μην τους το δίνετε αμέσως ακόμα κι αν το μπορείτε… Πάρτε τα από το χεράκι και πηγαίνετε να γονατίσετε μπροστά στο εικονοστάσι και στον Δεσπότη Χριστό μας! Να καταλάβουν πως όλα είναι δικά Του δώρα, ακόμα και τα πιο απλά τα πιο καθημερινά!

Μεγάλο εφόδιο η υπομονή παιδιά μου! Σπουδαία αρετή! Ήταν πριν από είκοσι–εικοσιπέντε χρόνια  σε μια πόλη εδώ  στα βόρεια, ένα αντρόγυνο νέων Μουσουλμάνων. Ο άνδρας κάποια στιγμή έδωσε ο Κύριος να φωτιστεί και να γίνει Χριστιανός. 

Η γυναίκα του απελπίστηκε… Πήγε στον ιερέα τους και ρώταγε να δει τι θα κάνει. Και εκείνος της είπε: -Θα σταματήσεις να του φτιάχνεις φαγητό και κάθε βράδυ την ώρα που θα τον βλέπεις να προσεύχεται, θα πηγαίνεις να γεμίζεις έναν κουβά με κρύο νερό και θα τον πετάς πάνω του! 

Έτσι και έκανε! Δεν ξαναμαγείρεψε ποτέ για τον άντρα της και κάθε βράδυ τον έκανε μούσκεμα με τον κουβά, την ώρα που τον έβλεπε να γονατίζει! Εκείνος ατάραχος! Δεν την μίλησε ποτέ, δεν της παραπονέθηκε καθόλου! Ούτε έφυγε απ το σπίτι! Συνέχιζε να προσεύχεται και μόλις τελείωνε, πήγαινε και έβγαζε τα μουσκεμένα του ρούχα και φόραγε αμίλητος τα στεγνά που είχε έτοιμα ήδη! Ξέρετε πόσο κράτησε αυτό το μαρτύριό του; Δυο χρόνια ολάκερα! Και ένα βράδυ την ώρα της προσευχής, πάει η γυναίκα του και γονατίζει κλαίγοντας δίπλα του και του λέει: -Θέλω και εγώ να γίνω Χριστιανή! Ό, τι και να ναι αυτό που πιστεύεις,  για να σου δίνει τόση υπομονή και τόση αγάπη, θέλω να το ασπαστώ και εγώ!  

Και έγινε και εκείνη Χριστιανή και έπειτα κάνανε και 3 αγόρια! Το πρώτο μάλιστα το είπανε Αρσένιο  αφού το βάφτισε ο Γέροντας Παϊσιος! Και έρχονταν ο πατέρας μαζί με τους γιούς στην Παναγούδα που ακόμα ήτανε ο Άγιος  και θαύμαζε ο Παππούς την αγνότητα των παιδιών! Κάποτε που είχαν έρθει τους λέει: -Πάρτε λουκουμάκι ευλογημένα! Και του απαντά το μεγάλο παιδί: -Πρώτα προσκύνημα και ύστερα λουκούμι Γέροντα! Κανένας δεν μου είχε απαντήσει έτσι! έλεγε ύστερα ο Άγιος! 

Κλείνω τα μάτια μου, προσπαθώντας να φυλακίσω όσα ρήματα ζωής αιωνίου αποτυπώθηκαν στα τόσο μεστά λόγια του Γέροντα.

    Τα ξαναανοίγω μπροστά στην Αγία Παρασκευή, στο Θεολόγο Άγιο Γρηγόριο, στην Αγία Άννα, στον Άγιο Αλύπιο και στην Αγία Αναστασία την Φαρμακολύτρια. Χορεία Αγίων που θαυμάστωσαν τον Κύριο, βαλμένοι δίπλα–δίπλα στο καθολικό της Κουτλουμουσίου. 

     Καθόμαστε έπειτα έξω από την τράπεζα και περιμένουμε τον αγαπημένο μας πατέρα Γ. να μας συναντήσει. 

Παρατηρώ την ξυλόγλυπτη παράσταση των Φρουρών Αρχαγγέλων. Πάντα στο Όρος θα υπάρχει κάτι, που να μιλήσει για πρώτη φορά μέσα σου! Ακόμα και εδώ που τόσα χρόνια χωρίς διάλειμμα αξιωνόμαστε να έρθουμε! Το ίδιο συμβαίνει και με τις αγιογραφίες, στην είσοδο της Φοβεράς Προστασίας! Ασύλληπτης ωραιότητας και μηνυμάτων αποκαλυπτικών! Έρχεται ο πάτερ… Σουρουπώνει έξω και καθόμαστε υπό των φως των καντηλιών στα μεγάλα καθίσματα του εξωνάρθηκα…

Το μεγάλο κρεμαστό ρολόι ηχεί και μετρά  ασταμάτητα… Εκείνος δεν κάνει προλόγους! Ως συνήθως ξεκινά με ουσία…

-Μας καταστρέφει η πολυποίκιλη άγνοιά μας! Αδελφοί μου  είμαστε ευεργετημένοι ως Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί… Είμαστε ο νέος περιούσιος λαός του Κυρίου! Πολιτογραφούμεθα στη Βασιλεία του Θεού μέσω του Αγίου Βαπτίσματος! Αλλά πως το καταντήσαμε το Άγιον Βάπτισμα! Κοσμικό πέρα για πέρα, με αναδόχους που δεν γνωρίζουν ούτε πως διαβάζεται το σύμβολο της Πίστεως! Χωρίς μυστηριακή ζωή και πλήρη άγνοια! Δεν έχουμε παιδιά πνεύμα μαθητείας! Να μαθητεύσουμε πάνω στο συναξάρι. Είναι στο σήμερα οι Άγιοι! Δεν πάλιωσαν, ούτε ξεπεράστηκαν! 

Σαν τον Χριστό μας!  Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας. Μόνο από εκεί θα μάθουμε για τις αλήθειες της πίστης και το κυριότερο θα πληροφορηθούμε για τις μεθοδείες του σατανά! Άλλη άγνοια αυτή! Αγνοούμε την ύπαρξη του Αοράτου Πολέμου όπως τον αποκαλούσε ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Νήψεσθε, γρηγορήσατε, αγρυπνήσατε! Λέων ορυόμενος ο διάβολος! Θυμηθείτε πως το λέει ο μέγας Απόστολος Παύλος: Ενδύσασθε τὴν πανοπλίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου· ὅτι οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰπνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις….Θυμηθείτε και την Κυριακή της Τυρινής! Τω εχθρώ αντιμαχησόμεθα!

Εδώ όμως έρχεται και η άλλη ολέθρια άγνοια. Αμφιβάλλουμε για την ύπαρξη του Θεού, της ψυχής… Τίποτα δεν υπάρχει! Γι αυτό μας κυβερνούν οι άθεοι! Αφού κατά τον λαόν σου έχεις και τον αρχηγό σου! Αν είχαμε εμείς πνευματική ζωή,  θα αντικατοπτριζόταν πάνω μας η χάρη του Παναγίου πνεύματος! Μα εμείς θέλουμε να σωθούμε όπως μας αρέσει! Μόλις πας να μάθεις οδήγηση, λες στον δάσκαλο θα σου πω εγώ πως θα οδηγώ; Όχι βέβαια, τον ακούς ευλαβικά σε ό, τι θα σου πει, για να μάθεις κάποτε να οδηγείς! Αλλά τον Θεό θέλουμε να τον συμμορφώσουμε με το θέλω μας! Λες και δεν υπάρχει δοσμένος υπ Αυτού ένας… πνευματικός κώδικας!

Ακούμε τον χειμαρρώδη  λόγο του Αγιορείτη Μοναχού που άμεσα και ανεξωράιστα  ελέγχει και αφυπνίζει. Μνημονεύει όπως πάντα μεγάλες μορφές Αρχιερέων. Τον μακαριστό Νικόλαο Χαλκίδος που η κάρα του ευωδιάζει εκεί στη Βάθεια… τον Σιατίστης μακαριστό Αντώνιο και πολλούς άλλους… -Οι σύγχρονοι Ιεράρχες πρέπει να αποκτήσουν το γενναίο φρόνημα των 3 Ιεραρχών! Πάντα εις τύπον Χριστού. Να μην φοβούνται να ελέγξουν. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τίποτα δεν υπολόγισε!  Δεν τον ένοιαξε να χάσει τον πατριαρχικό του θρόνο, να εξοριστεί… Τέτοια Αγιότητα βίου θέλει ο Χριστός μας! Να έχει λόγο ο Αρχιερέας! Να χρησιμοποιεί τη ράβδο του! Να μην καταντά εκείνη διακοσμητική! Να ναι πότε στήριγμα και βακτηρία και πότε βαριά και παιδαγωγική σε όσους κακοδοξούν, αθεούν και Θεομαχούν! Γιατί διαφορετικά θα ισχύσει αυτό που σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος:  …όστις δεν ομολογεί Χριστό εν σαρκί εληλυθότα είναι υιός  και σύμμαχος του αντιχρίστου!

Είναι τετυφλωμένος ο λαός μας! Και σας Έλληνες έχουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης! Πληγές Φαραώ είναι αυτές που δεχόμαστε! Εκμοντερνιστήκαμε με τους Ευρωπαίους στο πνεύμα της Αθεϊας… Ξέρετε γιατί πήρε νωρίς ο Κύριος τον Γέροντα Παΐσιο τον παππού μας; Γιατί αν ζούσε σήμερα ποιος θα άκουγε τους λόγους του; Σήμερα οι λόγοι του ακούγονται, αναπαύουν, φωτίσουν  και σώζουν! Ψάχνει ο Κύριος το φιλότιμό μας! Παραχωρεί τα μαρτύρια του σύγχρονου ανθρώπου. Το πρώτο της συνειδήσεως, με μια συκοφαντία ας πούμε όπως στον βίο του Αγίου Νεκταρίου και της ασθένειας έπειτα… Βλέπετε πόσο υποφέρει ο σύγχρονος άνθρωπος… Αυτοί που θα μαρτυρήσουν στο σήμερα παιδιά θα είναι οι μεγαλύτεροι Άγιοι όλων των εποχών! Έτσι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος! Γιατί θα το κάνουν με ενυπόστατο τον αντίχριστο! Δεν ξέρουμε πότε θα έρθει βέβαια, ούτε αν έχει γεννηθεί...

Ο Θεός δεν θ αφήσει όμως τους γνήσιους δούλους Του! Αρκεί να έχουμε εμείς νήψη και πνευματική ετοιμότητα! Θα μας βοηθά πάντα η Παναγία μας! 

Εδώ έχουμε την Φοβερά Προστασία, που πόσες φορές δεν αξιώνονται να την βλέπουν οι ταπεινοί Γεροντάδες! Κάθε βράδυ περνά απ τα κελιά… Την έβλεπε συνέχεια ο Άγιος Παΐσιος και το έλεγε στους Πατέρες μας! Ξέρετε παιδιά, μετά τον θάνατό μας θα καταλάβουμε πόσο τεράστιο και σωτήριο είναι το μεσιτευτικό έργο της Παναγίας μας! Η παρακλητική Της πρεσβεία! Θυμηθείτε τον Δεκαπενταύγουστο στην ενάτη ωδή: Σώζεις αεί Θεοτόκε την κληρονομίαν  σου!  Εγγυάται η Παναγία! Εγγυάται η Πορταΐτισσα! Όσο υπάρχει δεν θα λείψει το έλεος από τον κόσμο! Όταν εξαφανιστεί η εικόνα της λένε οι Πατέρες, σε 3 ημέρες το Όρος θα βυθιστεί για να μην το πατήσει ο Αντίχριστος… Πέρασαν ώρες συντροφιά με τον ακούραστο πατέρα Γ. στο Κουτλουμούσι. 

Η ψυχωφελής μας συνεύρεση συνεχίστηκε στο Αρχονταρίκι του 2ου ορόφου που πόσες αναμνήσεις κάθε φορά μας ξυπνά! Έφερε και βιβλία ο Γέροντας και μας διάβασε λόγους αφύπνισης του Αγίου Παϊσίου, αλλά και ουράνια μηνύματα που είχε σταχυολογήσει ο πολυσέβαστος Γέροντας Συμεών Κραγιόπουλος, που πριν μόλις λίγο καιρό είχε κοιμηθεί!

Γλυκός ο σύντομος ύπνος μας ως το ξημέρωμα. Το όνειρο του Παραδείσου δεν το ξυπνά κανένα φως ημέρας, δεν το διακόπτει κανένας ήχος αυτής της γης… Μια τελευταία ματιά στο μολυβοσκέπαστο καθολικό. Μια στερνή προσκύνηση στην φοβερά Προστασία και στο εικόνισμα του Αγίου Παϊσίου του Κουτλουμουσιανού. 

Πως περηφανεύονται οι ταπεινοί για τους Ουρανομύστες προγόνους τους! Φορτωμένοι παίρνουμε τον δρόμο για τις Καρυές. Βιαστικά και αγχωμένα περνάμε μπροστά από  την αυλή του κελιού του Αγίου Νικολάου και του Γέροντος Ιούστου. Πάνω στον ξύλινο φράχτη, τα τελευταία μηνύματα του φετινού μας ταξιδιού, εκ του Ιερού Χρυσοστόμου: Ο Θεός δημιούργησε 2 κόσμους. Ο ένας παρών, ο άλλος μέλλων. 

Ο ένας αισθητός, ο άλλος υπεραισθητός. Ο ένας υποστατικός, ο άλλος ασώματος. Τον έναν τον βλέπουμε εμπειρικά, τον άλλον με την πίστη. Τον έναν τον έχουμε στα χέρια, τον άλλον στις ελπίδες. Τον έναν τον έταξε για αγώνα, τον άλλον για βραβείο. Ο ένας συντροφεύεται με αθλήματα, με πόνους με ιδρώτες και ο άλλος με στεφάνους, επαίνους και αμοιβές. Ο ένας είναι πέλαγος και ο άλλος λιμάνι. Ο ένας σύντομος και ο άλλος αθάνατος! Φαίνεται ο χρόνος μέχρι τη Δευτέρα παρουσία πολύς;

Δεν είναι! Έτσι λέει το χρονόμετρο του Θεού!  Τρέχω για να προλάβω τους υπόλοιπους! Χαλασμένο το ταχύπλοο με το οποίο από καιρό είχαμε κάνει κράτηση για την έξοδό μας! Χαμογελάμε αφού γνωρίζουμε πως είναι για καλό! Τα δελφίνια που κολυμπάνε έπειτα από λίγες ώρες  δίπλα στο κατάμεστο αργό καράβι, μας  το πιστοποιούν! Γίνονται αφορμή για να γνωριστούμε με μια ευλογημένη παρέα Αιτωλών αδελφών μας  προσκυνητών! Αρχηγός τους ο παπά Λεωνίδας απ την Παλαιομάνινα, στο ευλογημένο Ξηρόμερο . Υπερπολύτεκνος, του Παραδείσου ονειρευτής, του Αγίου Βασιλείου ταπεινός διάκονος ως Λαϊκός, τώρα στην ωριμότητα της ψυχής του, της Αγίου Θυσιαστηρίου υπηρέτης και δούλος πιστός! Άσπρα γένια τα στολίδια του, μαυρόρασα τα ντύματά του. 

Λεβέντικη η μορφή του, σαν παιδιού η καρδιά του! Λεπτά μετρημένα ως την Ουρανούπολη κράτησε η συνάντησή μας . Όσο κράτησε και ο χορός των δελφινιών που μας ξεπροβόδισαν. Όσο άντεξε και ο Άθωνας να κρατηθεί στον ορίζοντά μας. Αγκαλιαζόμαστε και δίνουμε υποσχέσεις, που μόνο ο Κύριος γνωρίζει αν ποτέ θα πραγματοποιηθούν. Μα υπάρχει κι ο Ουρανός.

Και εκεί το γαλάζιο δεν σώνεται! Και ο Άθωνας δεν μικραίνει. Και οι αγκαλιές δεν κλείνουν! Και η ψυχή  ποτέ δεν καθεύδει. Άγρυπνη και συνεχώς ορθρία θα αδημονεί για το πανηγυρικό μήνυμα του νεανίσκου εν δεξιοίς καθημένου Αγγέλου! Πάντα όταν τον φέρνω στο νου μου, μου θυμίζει Αγιορείτη …     

Τέλος και τω Θεώ η Δόξα.

Κείμενα -Φωτογραφίες   

Νώντας Σκοπετέας

Φεβρουάριος  2016 

Αφιερωμένο σε όλους τους ευωδιαστούς Γέροντες, τα μυρίπνοα άνθη του Αθωνικού Παραδείσου, τα ποτισμένα απ της Παναγιάς της Πορταΐτισσας  τα άχραντα χέρια.

Στον Θεοδόση,   που δεν σταμάτησε λεπτό να ρουφά τις Αγιορείτικες δρόσους και να τις κλείνει μέσα στης ψυχής του τους αποταμιευτήρες.

Στον Παναγιώτη, που με την χαρά του και το ανύστακτο πνεύμα του πάντα θα είναι απαραίτητο χρώμα στη ζωγραφιά του Αθωνικού μας δρομολογίου.

 Στον Μιχάλη,  που  ξέρουμε όλοι ότι  έχει όλο και  πιο υγρά μάτια κάθε φορά που ξεμακραίνουμε. 

Στις οικογένειες, στις συμβίες μας τις υπομονετικές   και στα σπλάχνα μας που μακάρι να μας πουν κάποτε, πως κάθε φορά που επιστρέφαμε γινόμασταν καλύτεροι μπαμπάδες.

Στην πολλάκις καθεύδουσα μα διψασμένη για τις ορθρινές αλήθειες  ψυχή μας.
--
πηγή

Η ΚΑΡΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ

Ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός (†2009), που τον γνώριζε καλά, γράφει περί αυτού, δίχως υπερβολή: «Μέσα στην αγιορειτική συνείδηση η μορφή του Γέροντος Εφραίμ του Κατουνακιώτου έχει χαραχθεί ως οσιακή. Η ζωή του ήταν ένα συνεχές μαρτύριο συνειδήσεως. Δεν μελέτησε μόνο τους Πατέρες, αλλά τους ακολούθησε και εφάρμοσε με ακρίβεια στη ζωή του τη διδασκαλία τους. Ιδιαίτερα καθοδηγήθηκε από τον πνευματικό του πατέρα, Γέροντά μας Ιωσήφ τον Ησυχαστή. Δεν άσκησε μόνο την μαρτυρική υπακοή, αλλά έγινε και ο χαρισματούχος υποτακτικός. Βίωσε την πληρότητα της θείας Χάριτος από τα πρώτα ασκητικά του βήματα. Έτσι ο λόγος του απλός, αλλά βιωματι­κός· δίχως εξωτερική καλλιέπεια, αλλά “άλατι ηρτυμένος” ήταν αποδεκτός, ιδιαίτερα από τους Αγιορείτες πατέρες, ως νόμος και κανόνας για την ορθή πορεία της μετανοίας». 

Γεννήθηκε στο Αμπελοχώρι Θηβών το 1912. Από μικρός αγάπησε τα κομποσχοίνια, τις μετάνοιες, τις αγρυπνίες, τα μοναστήρια. Οι γονείς του κατέληξαν μοναχοί.

Οι αποτυχίες της νεότητάς του ήταν για να τον οδηγήσουν στο Άγιον Όρος, όπου θα πετύχαινε. Το 1933 ήλθε στα ερά­σμια Κατουνάκια, στην Καλύβη του Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Εκάρη μοναχός, μετά ένα έτος, από τον Γέροντα Εφραίμ († 1934) με το όνο­μα Λογγίνος. Το 1935 εκάρη μεγαλόσχημος από τον παπα-Νικηφόρο († 1973) με το όνομα Εφραίμ. Το 1936 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς. Οι Γέροντές του, παρότι ήταν αυστηροί, σκληροί και δύσκολοι, τους έκανε πάντοτε απερίεργη υπακοή. Σταθμός στην πνευματική του πορεία υπήρξε η γνωριμία του με τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (†1959), που εξελίχθηκε σε ισχυρό πνευματικό σύνδεσμο, αφού τον μύησε στα μυστικά της νοεράς προ­σευχής. Προσευχόμενος είδε με χαρά τρεις αγγέλους. Έτρεξε να το πει στον Γέροντα Ιωσήφ, που του είπε: «Αυτό παιδί μου είναι το πρώτο σκαλί. Αυτή είναι η χάρις. Από ’δω και πέρα άλλη πνευματική αμφίεση, άλλοι ορίζοντες, άλλη τροφή πνευματική, άλλη προσευχή σε περιμέ­νουν. Αυτό πολλοί μοναχοί το περιμένουν χρόνια και λίγοι το γεύονται. Κι εσένα τόσο γρήγορα σου το ’δωσε ο Θεός!». Άλλοτε προσευχόμενος ο Γέροντας Ιωσήφ του είπε: «Παιδί μου, δεν έχεις απλώς καθαρότητα ψυχής, αγνεία έχεις». Εκεί που διακρίθηκε και χαριτώθηκε ήταν η σαραντάχρονη υπακοή του. Έλεγε: «Αυτός ο οποίος κάνει υπακοή στον Γέροντά του, μιμείται τον Χριστό, ο οποίος έκανε υπακοή στον Πατέρα Του. Και υποχρεούται κατά συνέχειαν ο Θεός να ευλογήσει εκείνον ο οποίος τον μιμείται… Πολλές φορές κι εμείς, να πούμε, ως Γέροντες, μπορεί να κάνουμε κι ένα λάθος. Εσύ όμως που θα κάνεις υπακοή, θα σου βγει σε καλό, δεν θα σου βγει σε κακό. Ποτές η υπακοή δεν βγαίνει σε κακό, διότι είναι μίμησις Χριστού». Λέγουν πως ο παπα-Εφραίμ έφθασε εκεί που έφθασε, ψηλά, λόγω της μεγάλης υπακοής του. Το πιο αγαπητό του θέμα ήταν να μιλά περί υπακοής και περί προσευχής. Αυτά θυμάμαι, μας έλεγε, όταν πρωτοπήγαμε στα Κατουνάκια, ζώντος του Γέροντός του Νικηφόρου, στον οποίο έκανε άκρα υπακοή, παρότι είχε αμνησία. Γηροκόμησε με σεβασμό, αγάπη, προθυμία, υπομονή και υπακοή τους τέσσερις Γεροντάδες του, για τους οποίους προσευχήθηκε κι έκλαψε πολύ και πληροφορήθηκε τη σωτηρία τους. Δεν μπορούσε να βαστά το παραμικρό βάρος στην καρδιά του, διότι δυσκολευόταν να προ­σευχηθεί και να λειτουργήσει. Πρώτος έβαζε μετάνοια συγχωρήσεως, συναδελφώσεως κι έλεγε ευχάριστα και αδυσκόλευτα το τρισευλογημένο «ευλόγησον». «Με την κατάκριση φεύγει η χάρη, έλεγε, με την υπακοή έρχεται πλούσια η ευλογία του Παναγάθου Θεού». Έλεγε: «Και στη χαρά και στη λύπη ήρεμος και κόσμιος εξωτερικά, συγκρατημένος εσωτερικά. Χόρτασα από τα γλυκύτατα νάματα του Παραδείσου και φρόντισα να μην το πάρω επάνω μου. Ήπια από τα πικρότατα ύδατα της κολάσεως, αλλά φρόντισα να μην καταποθώ από την απόγνωση». Πειρασμοί, ανέχειες, δυσχέρειες, ασθένειες δεν τον κατέβαλαν ποτέ. Η Παναγία τον έκανε καλά από σοβαρή ασθένεια εκζέματος που τον ταλαιπωρούσε χρόνια. Την τελευταία του εικοσαετία απέκτησε συνοδεία και βρήκε μικρή ανάπαυση. Το τελευταίο έτος ασθένησε σοβαρά πάλι κι έμεινε κατάκοιτος. Όταν κάποτε του είπε κάποιος πως τον θεωρούν άγιο, απάντησε: «Αλίμονο από τους άγιους που η φήμη τους έφτασε στην Αθήνα. Υπάρ­χουν πραγματικά άγιοι που βρίσκονται μέσα στις πόλεις, τις πολυκα­τοικίες και τα χωριά. Έτυχε να γνωρίσω πολλούς τέτοιους αγίους που ζούνε στον κόσμο… Με στενοχωρεί να βλέπω ανθρώπους να θεοποιούν συνανθρώπους τους, και χριστιανούς να απαιτούν από σένα να γίνεις κοσμοδιορθωτής. Δεν βρίσκομαι σε σχέση εχθρότητας με τους ανθρώπους που περνούν από ’δω, αλλά κάτι που ο ίδιος χρειάζομαι και που ίσως κι αυτοί για το ίδιο να ψάχνουν, είναι η σιωπή και η ησυχία». Προσευχόμενος αναχώρησε του παρόντος μάταιου βίου στις 14/27-2-1998. Γράφει ένας ιερομόναχος: «Έβλεπα κοιμώμενον έναν όσιον ανήκοντα πλέον εις την χορείαν των Αγιορειτών Πατέρων και ηυχαρίστησα τον Θεόν και τον Γέροντα που με αγάπησε και χαρακτήρισε την ζωήν μου με την ιδικήν του. Τέλος, το σώμα του εδέχθη η μητέρα γη, αγιαζόμενη υπ’ αυτού, την δε αγίαν του ψυχήν υπεδέχθη χαίρουσα η χορεία πάντων των οσίων των εν ασκήσει διαλαμψάντων, των οποίων η μνήμη την ημέραν εκείνη ήρχιζε με τον Εσπερινό, διά να εορτάση ούτω ο όσιος μετά των οσίων. Εις ημάς άφησε μνήμην και υπόδειγμα ενάρετου ησυχαστικής ζωής, ζωής Αγιορείτου μοναχού και νοσταλγικήν ανάμνησιν του σεπτού του προσώπου…». Ήταν πράγματι ένας μεγάλος αγωνιστής, θεοφώτιστος και χαριτωμένος, ευλογημένος και μακάριος, ακέραιος, ακριβοδίκαιος, άψογος και καθαρός. Όπως είπαν «μετά την οσιακή του κοίμηση, άδειασαν τα Κατουνάκια…».

Βιβλιογραφία: Τάσου Μιχαλά, Άθως, όρος άγιο, πολιτεία ανθρώπινη, Αθήνα 1981, σ. 46. Ιωσήφ Κατουνακιώτου ιερομ., Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης, Άγιον Όρος 2000. Ιωσήφ Βατοπαιδινού μοναχού, Ο χαρισματούχος υποτακτικός Γέροντας Εφραίμ ο Κατου­νακιώτης, Άγιον Όρος 2001. Γρηγορίου Δοχειαρίτου αρχιμ., Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας, Άγιον Όρος 2011, σσ. 414-423. 

Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Μέγα Γεροντικό, τ. Γ΄, εκδ. Μυγδονία σ. 1429-1437.

Ένας αριστερός λογοτέχνης στην Αγία Άννα του Άθωνα

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΓΙANNA

(…) Το μονοπάτι ανηφορίζει κορδελλιαστό και απότομο, γεμάτο πέτρα και βράχια, ψηλά, πιότερο από μιάν ώρα, ένα κελλί με πρασινάδα και ίσκιο. Τελείωσε πια ο μεγάλος ανήφορος. Ο ίδρως με περιλούζει. Ψηλά μου, ο Άθωνας μου χαμογελάει. Η κορφή του ξεχωρίζει κατάγυμνη, γεμάτη ξεραΐλα και βράχια.

Κούλης Ζαμπαθάς, συγγραφέας

Κοντεύουμε πια για την Κερασιά. Τρία τέταρτα πάνω – κάτω δρόμος. Όμορφος τόπος η Κερασιά, με κρυσταλλένιο νερό, δέντρα πολλά και καρποφόρα, μ’ αγριοκερασιές και τα πρώτα ελάτια που συναπαντάς στο δρόμο σου. Οχτακόσια μέτρα υψόμετρο πάνω απ’ τη θάλασσα. Είναι ένα μικρό οροπέδιο, που το κλείνουνε ολοτρόγυρα λοφάκια κι ο όγκος του Άθωνα. Λίγο ψηλότερα απ’ τη βρύση ανταμώνεις το καλντερίμι της Λαύρας – Κερασιάς – Αγιάννας. Βρίσκουμε το σταυρό. Ανάρια – ανάρια τα ελάτια ανηφορίζουνε. Τούφες, τούφες τριγυρίζουνε χαμηλά το βουνό. Στον Άθωνα δε θαύρεις το πυκνωμένο ρουμάνι της Πάρνηθας, ούτε και του Γράμμου το άσωστο. Σ’ ένα δεντρί διαβάζεις σε μια ταμπελίτσα: «Προς κορυφήν Άθωνος». Ένα μικρό μονοπάτι, ανηφορίζει. Εδώ χάμου θα κολατσίσω μ’ ό,τι βρισκούμενο. Θα πιώ νερό απ’ το παγούρι, θα καμαρώσω την πλανεύτρα κορφή που μου γνέφει να τραβήξω σιμά της και θα δακρύσω που δε βολεί να κάνω του κεφαλιού μου. Δεν είναι απότομο το βουνό. Ομαλά πάει το μονοπάτι και ξεκούραστα. Μα δε μπορείς να τραβήξεις μονάχος. Ούτε και η ώρα είναι κατάλληλη. Ο ήλιος σε ζεματάει καθώς ρίχνει τις πυρωμένες σαΐτες του. Ψηλά η κορφή άσπριζε κάτω απ’ τον ήλιο. Θαρρούσες πως λίγες δρασκελιές θάφταναν για να σιμώσεις τούτη την ξελογιάστρα πανέμορφη θυγατέρα του Άθωνα, που κατάγυμνη σου γνέφει και σε περιμένει.

Μπορείς ν’ ανέβεις κατάκορφα και με μουλάρι, μ’ αυτό δε λέγεται ορειβασία. Για ν’ ανέβεις στον Άθωνα πρέπει να ξεκινήσεις απόγεμα. Θα ξενυχτίσεις στο εκκλησιδάκι της Παναγίτσας, θ’ ανάψεις φωτιά για να μην ξεπαγιάσεις τη νύχτα και πριν ακόμα φέξει θα τραβήξεις για την κορφή. Την ώρα που σκάει ο ήλιος πρέπει να βρίσκεσαι κατάκορφα. Ούτ’ ένα σύγνεφο δεν πρέπει να βρίσκεται ολοτρόγυρα, γιατί τ΄ αστροπελέκια δε χωρατεύουνε. Μα για όλ’ αυτά σου χρειάζεται συντροφιά κι ώρες. Εγώ δεν τάχα. Έτσι δεν θ’ ανέβω στον Άθωνα. Δε θα καμαρώσω ούτε τη σπάνια δύση ανεβαίνοντας, ούτε την ασύγκριτη ανατολή σαν σκάει ο ήλιος. Δε θα με σκιάξουνε οι τρομαχτικές σάρες του βουνού, ούτε κ’ οι φοβεροί γκρεμοί του. Ολ’ αυτά τ’ αφήνω για άλλοτες. Περπατώντας σε ίσωμα, ανάμεσα από οξυές κι αγριοκαστανιές, από κορμούς που κείτουνται κατακεραυνωμένοι, από πλαγιές κατάξερες και γυμνωμένες, τράβηξα για την Αγιάννα. Αποδώ αρχίζει το Καρμήλιον κ’ η δυτική μεριά του Άθωνα, με την άγρια μεγαλόπρεπη φύση. Το σταυρό που σε φέρνει στά Κατουνάκια και στα Καρούλια, στ’ ασκηταριά των ησυχαστών του Όρους, τον άφησα αριστερά μου. Τούτη η μεριά είναι η πιο απόκρημνη κι άγρια.

Τα ησυχαστήρια των ασκητάδων είναι χτισμένα στα βράχια ψηλά, μέσα σε σπηλιές και στις σκισμάδες των βράχων. Πάνω σε τούτους τους γυμνωμένους ορθόκοφτους βράχους, κανένα δεντρί δε ρίχνει τον ίσκιο του. Που και που πρασινίζουνε ανάμεσα στις σκισμάδες σκοινά κι αγριόχορτα. Έτσι που βρίσκονται σκαρφαλωμένα στα ύψη, σαν λάχει και περάσεις με το καΐκι, θαρρείς πως είν’ αητοφωληές κι όχι άσυλο ανθρώπου. Σαν σηκώσεις τα μάτια αψηλά στα ορθόκοφτα βράχια, αντικρύζεις πάνω στο φοβερό ύψος τους τ’ ασκηταριά.

Με τροχαλίες ανεβοκατεβαίνουνε οι ασκητάδες σαν πρέπει να δεί ο ενας τον άλλονε, για τούτο τα λέν’ και Καρούλια. Είναι ό,τι πιο αυστηρό υπάρχει στο μοναχικό βίο δώ πέρα. Γέρικα και βασανισμένα απ’ τις νηστείες κορμιά. Άνθρωποι αυτοτιμωρούμενοι για ένα μονάχα σκοπό: Τη λύτρωση από την αμαρτία.

Πριν βάλεις το ράσο, της ψυχής σου τα κρίματα ίσως νάναι πολλά. Για τούτο σαν γίνεις καλόγερος, άνοιξε στο Θεό την ψυχή σου. Γονάτισε και προσευχήσου. Όσο πιο μεγάλη η αμαρτία σου, τόσο και πιο πολλή η προσευχή σου. Τότε η ψυχή, αλαφρωμένη από τα κρίματα καί το βάρος τους, ξανοίγεται στα ουράνια.

Έτσι κι εδώ. Πάνω σε τούτους τους ορθόκοφτους βράχους, με τη μετάνοια και την προσευχή, οι ψυχές ξανοίχτηκαν ψηλά στο Θεό. Τα πρόσωπα πήρανε μια υπερκόσμια, γλύκα και μια γαλήνη ουράνια..

Περπάταγα συντροφιασμένος από γλυκές θύμησες. Ο δρόμος είναι ακόμα πολύς ως την Αγιάννα. Το καλντερίμι σε φέρνει πότε κορδελλιαστά και πότε ολόϊσα. Ανηφοριές και κατηφόρα κρατάνε για ώρα. Στερνά αντικρύζεις ένα σταυρό φτάνοντας στην άκρηα του διασέλου, στ’ Αλωνάκι. Από δώ και κάτω αρχίζει μια κατηφόρα που ξεθεώνει. Ένα ρημοκκλησάκι βρίσκεται στην άκρηα του καλντεριμιού στα δεξιά σου. Το καλντερίμι μπερδεύεται ανάμεσα σε λιθάρια και κοφτερά βράχια, έτσι ως κύλησαν πάνω του. Κατηφορίζεις κορδελλιαστά πατώντας με τις αρβύλες σου πλάγια, για να μην κατρακυλήσεις γλιστρώντας. Αντικρινά σου υψώνουνται οι κορφές του βουνού. Κάτω στα πόδια σου σχηματίζεται ένα μεγάλο φαράγγι. Όλο κατηφορίζεις στρίβοντας στην πλαγιά του βουνού. Πλάγι σου και δεξιά σου ορθώνεται η κορφή της πλαγιάς όπου βρίσκονται σκαρφαλωμένες της Αγιάννας οι σκήτες. Χαμηλά κάτω σου, ο κάβος. 350 μέτρα ψηλότερα από τη θάλασσα βρίσκεται χτισμένη η Αγιάννα.

Έτσι καθώς βρίσκεται αψηλά κι ως αντικρύζεις σκορπισμένες ανάμεσα στο πράσινο τις σκήτες, θαρρείς πως βλέπεις ένα κοπάδι πρόβατα να βόσκουν στην πλαγιά του βουνού. Πολύς ο δρόμος και δύσκολος ο κατήφορος. Όλο θαρρείς πως τέλειωσε, μ’ ατέλειωτος στέκει. Το καλντερίμι φιδογυρίζοντας σε περνάει ανάμεσα από σκήτες, αλλού μικρές κι αλλού μεγάλες. Μονοπάτια τις στριφογυρίζουνε τόσο μπερδεμένα, που χρειάζεται πιλότος για σε βγάλει στο σωστό δρόμο σου.

Το κάθε ασκηταργιό έχει το παρεκκλήσι του. Οι πέτρινες ρίσες τους, καμωμένες με σκιστόλιθο, βρίσκουνται κολλημένες στο μονοπάτι. Καθώς κατηφορίζεις στο καλντερίμι, σε πολλές μαργιές αν ξεγλιστρήσεις, θα πέσεις πάνου σε κεραμίδια, που βρίσκονται στα πλάγια σου χαμηλότερα. Οι πιότερες είναι δίπατες κι απλόχωρες, γεμάτες χαγιάτα κι απλωταργιές που βλέπουν στη θάλασσα. Το κάθε ασκηταργιό έχει το περιβόλι του και την κληματαργιά του. Θεώρατα δέντρα ισκιώνουνε το μονοπάτι, τ’ ασκηταργιά κι ολάκερη την πλαγιά, ως πάνω αψηλά. Νερά φερμένα από κεφαλόβρυσα τρέχουνε σε σιδεροσωλήνες και χύνονται στις στέρνες. Το πράσινο φουντώνει ολοτρόγυρα στην πλαγιά έξω στην κορφή της, που μνέσκει ασπριδερή και θεόγυμνη. Όλη η Αγιάννα βρίσκεται πνιγμένη στο πράσινο (…).

Πηγή: Ιωάννου Χατζηφώτη, «Άγιον Όρος, ανθολογία λογοτεχνικών κειμένων: Ταξιδιογραφία – ποίηση – δοκίμιο», Εκδόσεις των «Κριτικών φύλλων», Αθήνα.