Επανάσταση-25η Μαρτίου 1821:ΦΟΒΕΡΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ!

Το τέλος της ανθελληνικής προπαγάνδας περί 1821

Ο  Δημήτρης Σταθακόπουλος απαντά στους ‘προοδευτικούς’ υβριστές της Ελληνικής Ιστορίας.

Δημήτρης Σταθακόπουλος, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω, Διδάκτορ Οθωμανικής Ιστορίας και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Μουσικολόγος, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ομίλου των Απογόνων Αγωνιστών κ.α.

Από εκπομπή που προβλήθηκε στην Ελληνική Τηλεόραση.

***

Κώστας Χαρδαβέλλας: Αυτοί που θέλουν να απαξιώσουν αυτό το γεγονός, λένε ότι δεν υπάρχουνε ιστορικά στοιχεία ή υπάρχουνε αμφιλεγόμενα ιστορικά στοιχεία για την 25η Μαρτίου του 1821.

Δημήτρης Σταθακόπουλος: Η «πολεμική» αν θέλετε σε εισαγωγικά, ξεκίνησε πριν κάμποσα χρόνια, ξεκινώντας καταρχάς ότι η επανάσταση αφορίστηκε από τον Γρηγόριο τον Ε, επομένως η Εκκλησία δεν ήτανε μαζί.

Εδώ πέρα όμως, έχουμε τον Αχμέτ Σεβντέτ Πασά (Ahmet Cevdet Pasha) που είναι ο αντίστοιχος Παπαρρηγόπουλος των Οθωμανών ο οποίος τους διαψεύδει. Διότι μέσα εδώ ο Αχμέτ Σεβντέτ Πασά, μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον Νικηφόρο Μοσχόπουλο, λέει ότι ο λόγος για τον οποίον κρεμάστηκε ο Γρηγόριος ο Ε είναι διότι ήταν μυστικός αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης, ότι έκανε ψεύτικο αφορισμό. Δηλαδή έκανε αφορισμό αλλά ψεύτικο. Γιατί; Για να τους ρίξει στάχτη στα μάτια για να γλιτώσει 20 χιλιάδες Έλληνες τουλάχιστον από σφαγή άμεση στην Κωνσταντινούπολη.

Και, μέσα εδώ επαληθεύονται τα γεγονότα των Καλαβρύτων και της Αγίας Λαύρας. Αχμέτ Σεβντέτ Πασά. Είδαμε ολόκληρο αφιέρωμα εκπομπής το 2011, δέκα επεισόδια, δεν αναφέρθηκε. Δηλαδή μιλάμε για το 1821 σε γνωστό κανάλι και δεν αναφέρουμε τον Αχμέτ Σεβντέτ Πασά. Πρώτη πηγή.

Δεύτερον. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν ήταν ποτέ στην Αγία Λαύρα.

Αυτά είναι τα απομνημονεύματα του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Τους διαψεύδει οικτρά ο ίδιος. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήτανε δέκα μέρες στην Αγία Λαύρα. Πηγαίνοντας για την Τρίπολη προφασίστηκε ότι δεν μπορεί να πάει γιατί τον έπιασε ποδάγρα, του ανέβηκε το ουρικό οξύ. Δεν μπορούσε να πάει καβάλα στο άλογο και λέει θα μείνω στην Αγία Λαύρα που τα μοναστήρια την εποχή εκείνη έπαιζαν και το ρόλο του ξενοδοχείου, ήταν χάνια. Εκεί πέρα λοιπόν, βρέθηκε με Λόντο, Ζαίμη, Πετιμαζάδες, Χαραλάμπη, όλους της Βορείου Πελοποννήσου και είπανε ότι θα ξεκινήσουμε την επανάσταση.

Η δε ορκωμοσία έγινε στις 17 Μαρτίου του Αγίου Αλεξίου γιατί εκεί πέρα βρίσκεται η κάρα του Αγίου Αλεξίου, στην Αγία Λαύρα. Τότε έγινε η ορκωμοσία. Βρισκόταν δυόμιση χιλιάδες κόσμος για να προσκυνήσει την κάρα του Αγίου Αλεξίου και όχι γιατί ήξεραν ότι θα πάνε σε επανάσταση οι άνθρωποι.

Αργότερα στις 21 Μαρτίου απελευθερώθησαν τα Καλάβρυτα και φεύγει ο Γερμανός και έτσι βρίσκεται στην Πάτρα 23, 24, 25 Μαρτίου. Και λένε δεν ήτανε στην Αγία Λαύρα 25 Μαρτίου .. Βεβαίως και δεν ήταν, ήτανε νωρίτερα δέκα ημέρες και 25 ήτανε στην Πάτρα.

Ένα άλλο θέμα είναι, που ξεκίνησε η Επανάσταση.

Λοιπόν η Επανάσταση ήταν προετοιμασία της Φιλικής Εταιρείας και έχουμε τρεις στρατιωτικές ορκωμοσίες την ίδια μέρα του Αγίου Αλεξίου, είναι ο Άγιος της Ελληνικής Επανάστασης.
Πού; Βουκουρέστι – Υψηλάντης, Αγία Λαύρα – Παλαιών Πατρών Γερμανός και η Βόρεια Πελοπόννησος και 17 Μαρτίου Αρεόπολη Μάνης. 22 Μαρτίου στην Καλαμάτα, 21 είπαμε στα Καλάβρυτα, 23, 24, 25 Αίγιο, Πάτρα και όλες οι μεγάλες πόλεις.

Γίνεται κάτι 24, 25 Μαρτίου που μας λένε όλοι ότι δεν έχει γίνει τίποτε;

Βεβαίως. Αυτό το βιβλίο για όσους ξέρουν τούρκικα, γιατί πολλοί έχουνε γνώμη αλλά χωρίς γνώση στην Ελλάδα, επειδή ξέρω τούρκικα λέγεται Mora Turkleri και σημαίνει οι Μωραΐτες Τούρκοι. Ένας σύγχρονος Τούρκος ιστορικός, ο Αλί Φουάτ Ορένκ (Ali Fuat Orenc), μας λέει όλα τα γεγονότα που οι δικοί μας πάνε να αμφισβητήσουν.

Τί λέει λοιπόν; Ότι κύριοι στις 24, 25, 26 Μαρτίου, οι Έλληνες βρεθήκανε με την Μεσσηνιακή Γερουσία στην Καλαμάτα και το Αχαϊκό Διευθυντήριο στην Πάτρα και έδωσαν τις δηλώσεις, declarations λέγονται, όπου δηλώνουν στις ξένες δυνάμεις ότι κάνουν self-determination. Τί σημαίνει αυτό; Αυτοδιάθεση.

Γιατί υπήρχε λόγος να εξηγήσουν στις ξένες δυνάμεις, 24,25,26 Μαρτίου, ότι κάνουν αγώνα αυτοδιάθεσης, ανεξαρτησίας, και όχι πλιάτσικο;

Διότι εάν θεωρούσαν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, η Ιερά Συμμαχία, ότι η επανάσταση είναι καρμποναρικού τύπου, ταξική δηλαδή, θα έστελναν στρατεύματα συμμαχικά υπέρ του Σουλτάνου κατά των Ελλήνων επαναστατών.
Πού το είχανε κάνει; Στην Ιταλία και στην Ισπανία.
Ποιός τους απέτρεψε; Ο Καποδίστριας.

Άρα λοιπόν, 25 Μαρτίου θέλανε μεν να γίνει η επανάσταση, τους πρόλαβαν τα γεγονότα, και το 1838, να κάτσουνε να το διαβάσουνε αυτοί που έχουνε γνώμη χωρίς γνώση, τι έγινε; Φωνάζει ο Όθων τους ζωντανούς αγωνιστές του ’21, Κολοκοτρώνης ζούσε, Μακρυγιάννης ζούσε, Πλαπούτας ζούσε.. Τους λέει κύριοι, ποιά θα είναι η Εθνική Επέτειος της Ελλάδος όπως έχει η Γαλλία, η Αμερική; Λένε 25η Μαρτίου, διότι όλα τα επιμέρους γεγονότα, της Μάνης, της Καλαμάτας, των Καλαβρύτων, της Πάτρας, του Αιγίου, της Ρούμελης, των νησιών, τα πάντα, τα μαζεύουμε σε μία ημερομηνία.

Φτιάξαμε ολόκληρο βιβλίο με τον Όμιλο, «Τα ημαρτημένα». «Τα ημαρτημένα» σημαίνει τα άστοχα, δηλαδή επισημάναμε τις αστοχίες αυτών που σήμερα έχουν γνώμη χωρίς γνώση όπως θα ΄λεγε ο Πλάτων στον Πρωταγόρα και εμείς ζητούμε, ως Όμιλος, την Αριστοτελική μεσότητα για να μην γίνεται ύβρις καθ’ υπερβολήν ή κατ’ έλλειψιν. Τόσο απλά.

Βογιατζής Αντώνιος: Μετέχω στην Εταιρεία Μελέτης Έργου Ιωάννου Καποδίστρια, είμαι Γενικός Γραμματεύς εκεί. Έχουμε υπό έκδοσιν ανέκδοτα σημειώματα, αλληλογραφία και επιστολές προς τον γραμματέα του Καποδίστρια με το οποίο αποδεικνύεται αυτό που είπε ο κύριος Σταθακόπουλος.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Ο κύριος Πλαπούτας έχει στα χέρια του από την αρχή που ξεκίνησε η εκπομπή ένα κάδρο, με ένα κείμενο, ένα χειρόγραφο. Θέλω να μας πει, τι είναι αυτό το χειρόγραφο που κρατάτε στα χέρια σας με τόση έτσι προσοχή.

κ. Πλαπούτας: Δεν είναι προσοχή, είναι το ειδικό βάρος αυτού που περιέχει το κάδρο. Είναι η πρώτη διακήρυξη της Επανάστασης η οποία έγινε στην Αγία Λαύρα στις 26 Μαρτίου του 1821. Το απηύθυναν στον Εκλαμπρότατο Κόνσολα της Μεγάλης Βρεττανίας. Ήταν η πρώτη επισημοποίηση της Επανάστασης και ξεκινάει, «Ημείς το ελληνικόν έθνος των χριστιανών ...»

«Το ελληνικόν έθνος». Προσέξτε, έχει σημασία. ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΕΘΝΟΣ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΘΝΟΥΣ. Θα πει ο κύριος Σταθακόπουλος μετά τι σημαίνει γέννηση και τι αναγέννηση. Είναι λοιπόν η αναγέννηση του ελληνικού έθνους και το υπογράφουν μεταξύ άλλων, ο Ζαΐμης, ο Λόντος .. ο Παλαιών Πατρών Γερμανός που κήρυξε την Επανάσταση στην Αγία Λαύρα και εκεί οριοθετήθηκε και θεσμοθετήθηκε και αυτό είναι και το ντοκουμέντο.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Αυτό το κείμενο το έχει γράψει ποιός;

κ. Πλαπούτας: Το έγραψαν οι προεστοί, αυτοί που συναποφάσισαν και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ο οποίος κήρυξε την Επανάσταση.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Είναι του Ομίλου αυτό το ..

κ. Πλαπούτας: Όχι, είναι στας χείρας του κυρίου Ζαΐμη και μου εμπιστεύθηκε να το εμφανίσω εδώ.

Κώστας Χαρδαβέλλας: Είναι συγκλονιστικό. Είναι στα αρχεία της οικογενείας. Είναι φοβερό κείμενο. Καταπληκτικό, είναι συγκλονιστικό. Είναι ένα από τα πιο ιστορικά κείμενα και χειρόγραφα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στη χώρα μας αυτό που βλέπετε. Είναι από τα πιο ιστορικά κείμενα διότι είναι αυτό το κείμενο που ενημερώνει τους .. προξένους ότι ξεκινάει η Επανάσταση των Ελλήνων. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το ντοκουμέντο που μας φέρατε.

«Τα ημαρτημένα» όσων έχουν γνώμη χωρίς γνώση για την Ελληνική Επανάσταση του 1821 
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΝΤΟΥ

Η αποδόμηση της Ελλάδας – Δύο ενδεικτικά γεγονότα*

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δύο γεγονότα, που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, δείχνουν ότι, συν τω χρόνω, προχωρεί μεθοδικά η αποδόμηση της Ελλάδας. Το πρώτο είναι η από την 1η Απριλίου κατάργηση της Κυριακής Προσευχής, δηλαδή του «Πάτερ ημών...», στις 7 το πρωί και στην έναρξη του προγράμματος του Τρίτου προγράμματος της ΕΡΑ. Έως τις 31 Μαρτίου ένα παιδί έλεγε πολύ όμορφα την προσευχή και ακολουθούσαν από χορωδία οι τέσσερις πρώτοι στίχοι του Εθνικού μας Ύμνου. Τώρα έμεινε μόνο η χορωδία και ο Εθνικός Ύμνος. Προφανώς η προσευχή δεν ταιριάζει στους σημερινούς υπεύθυνους της ΕΡΑ... Ο αείμνηστος Γιώργος Τσαγκάρης, ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος (1994-2002) είχε καθιερώσει το «Πάτερ ημών...» και τον Εθνικό μας Ύμνο με τον τρόπο που ακουγόταν έως τις 31 Μαρτίου στην έναρξη του προγράμματος. Σε συζήτηση που είχα μαζί του για τη συγκεκριμένη του επιλογή μου είχε εξηγήσει ότι το Τρίτο πρόγραμμα διδάσκει πολιτισμό και αυτός στην Ελλάδα είναι συνυφασμένος με το Έθνος και την Εκκλησία. Ο Τσαγκάρης έβλεπε τα 3 – 4 λεπτά, που η προσευχή και ο ύμνος διαρκούσαν στο 24ωρο πρόγραμμα του Τρίτου, το συμβολικό μήνυμα του πολιτισμού μας, μήνυμα που είναι διαχρονικό και υπεράνω Κομμάτων, σαν τη Σημαία μας.


Το άλλο σοβαρό περιστατικό που δείχνει την επιχείρηση αποδόμησης της Ελλάδας που γνωρίζομε συνέβη στα Διοικητικά Δικαστήρια των Αθηνών, μπορεί και αλλού. Όπως μας καταγγέλθηκε στις επετείους των Εθνικών Εορτών μιαν ώρα πριν από την αποχώρηση των υπαλλήλων, λόγω λήξης του ωραρίου εργασίας τους, ήταν καθιερωμένο δικαστές και υπάλληλοι να συγκεντρώνονται στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, που διαθέτει το Δικαστήριο, κάποιος να εκφωνεί ένα ιστορικό – θρησκευτικό κείμενο σχετικό με την εορτή και μετά έψαλλαν όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο και αποχωρούσαν. Στην περυσινή επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ η καθιερωμένη εορτή δεν πραγματοποιήθηκε. Σε τηλεφώνημα που έγινε στην Γενική Επίτροπο της Επικρατείας των τακτικών Διοικητικών Δικαστηρίων εκείνη δικαιολόγησε την κατάσταση λέγοντας ότι οι δικαστές ήσαν πολύ απασχολημένοι και δεν είχαν χρόνο να ετοιμάσουν τη σχετική ομιλία... Της ελέχθη ότι θα μπορούσε να αναλάβει την ομιλία ένας διοικητικός υπάλληλος, αλλά εκείνη δεν απάντησε. Προ ημερών η επέτειος της 25ης Μαρτίου πέρασε χωρίς καμία μνεία του ιστορικού γεγονότος, σαν μια κοινή ημέρα...

Και τα δύο γεγονότα δείχνουν ότι η σημερινή εξουσία επιβάλλει την αποδόμηση της εθνικής μας παράδοσης και εφαρμόζει την τακτική ό,τι το εθνικό και εκκλησιαστικό να περιορίζεται στην ιδιωτική σφαίρα, μέσα στους τέσσερις τοίχους των ναών ή των οικημάτων. Αν στα γεγονότα αυτά προσθέσουμε ότι ο μηχανικός, πρ. καθηγητής του ΕΜΠ οπαδός της «αποδόμησης» του Ντεριντά, που εκτιμά την ψυχανάλυση του Φρόϊντ, και συμπαθεί τον Μάο κ. Αρ. Μπαλτάς ορίζει τα του πολιτισμού μας, ότι Υπουργός Παιδείας είναι ο κ. Φίλης, ότι πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία είναι ο καθηγητής και άλλοτε συνεργάτης του Κ. Σημίτη Αντώνης Λιάκος έχουμε μιαν εικόνα της πορείας της Παιδείας και του Πολιτισμού στις ημέρες εξουσίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Και οι μεν άνθρωποι της Αριστεράς εφαρμόζουν την ιδεολογία τους. Οι άνθρωποι των ΑΝΕΛ δεν αισθάνονται ντροπή για τα συμβαίνοντα; Εν ονόματι της εξουσίας ξέχασαν τις αρχές τους, τις υποσχέσεις τους, τις «κόκκινες γραμμές τους»; Δεν αισθάνονται ως χριστιανοί, που αλλαξοπίστησαν, ως στρατιώτες που λιποτάκτησαν;...

Η σημερινή κατάσταση θυμίζει τα λόγια του Μακρυγιάννη, όπως τάγραψε στα «Απομνημονεύματά» του: « ...Από τους τοιούτους λαϊκούς, στρατιωτικούς και πολιτικούς, αφού χύσαμεν ποταμούς αίματα, κιντυνεύομεν να χάσωμεν και την πατρίδα μας και την θρησκεία μας».-


*Το άρθρο δημοσιεύθηκε την Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016, στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ».

Τα ΜΑΤ και η επιλεκτική «αριστερή» ευαισθησία…

Το «προσφυγικό», αυτή η σχεδιασμένη, κτηνώδης στρατηγική του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, για την άλωση των κοινωνιών, των εθνικών κρατών και των ιστορικών λαϊκών κατακτήσεων, θα αποτελέσει τον τάφο της «αριστεράς» σε όλες τις εκδοχές της: Και τις αριστερίστικες.
Όλοι αυτοί δεν θέλουν να διακρίνουν το νέο καθεστώς της αποικιοκρατικής δουλείας που προωθείται μέσω του «προσφυγικού», παρά το γεγονός ότι τα πράγματα πλέον κραυγάζουν…

Όλοι αυτοί είναι τόσο μικροαστικά διαβρωμένοι και σεχταριστικά αλλοτριωμένοι, όσοι δεν είναι επαγγελματικά ενσωματωμένοι, που έχουν αναγάγει τα «ανοικτά σύνορα» σε νέο «αριστερό» ευαγγέλιο.

Αυτό που χαρακτήριζε ο Λένιν «αναρχία» και «σαλάτα» αυτοί το υμνούν με τα ίδια τρομοκρατικά ιδεολογήματα της Νέας Τάξης περί «ρατσισμού», «εθνικισμού», «φασισμού» και CIA…

Λένιν: «Η μέθοδος της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα: «κάτω τα σύνορα» είναι πλήρης σύγχυση. Δεν κατορθώσαμε να δημοσιεύσουμε το άρθρο μου*, όπου την άποψη αυτή την ονόμαζα «ιμπεριαλιστικό οικονομισμό». Τι θα πει «μέθοδος» της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα «κάτω τα σύνορα»; Εμείς είμαστε υπέρ της αναγκαιότητας του κράτους, και το κράτος προϋποθέτει σύνορα. Το κράτος μπορεί βέβαια να έχει αστική κυβέρνηση, ενώ εμάς μας χρειάζονται Σοβιέτ. Αλλά και γι αυτά τίθεται ζήτημα συνόρων. Τι θα πει «κάτω τα σύνορα»; Εδώ αρχίζει η αναρχία…. «Μέθοδος» της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα «κάτω τα σύνορα» είναι απλούστατα σαλάτα…».
[Β. Ι. Λένιν : «Η ΕΒΔΟΜΗ ΠΑΝΡΩΣΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ (ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ) ΤΟΥ ΣΔΕΚΡ (Μπολσεβίκοι) – Άπαντα Λένιν τ. 24, σελ. 289-290, 4η ρωσική έκδοση – και τ.31, σελ. 234-235 5η ρωσική έκδοση = εκδοτικό ΚΚΕ]

Αυτό όμως που θα αποτελέσει και την τελεσίδικη καταδίκη αυτής της «αριστεράς» των «ανοικτών συνόρων» είναι οι καθημερινές καρπαζιές της πραγματικότητας.

Ο ελληνικός λαός θα εξεγείρεται εναντίον της γενοκτονικής καταστροφής του και της άλωσής του, μέσω της «προσφυγικής» στρατηγικής ΑΠΑΤΗΣ, και αυτοί οι υμνητές των «ανοικτών συνόρων» θα τον κατηγορούν και θα τον στιγματίζουν σαν «ακροδεξιό», «ρατσιστή» και «φασίστα»: Ήδη αυτά τα κλισέ τα έχουν προβάρει κατά κόρον και επί χρόνια…

Στο τέλος θα υπερασπίζονται και τα ΜΑΤ!!!

Θα χειροκροτούν τα ΜΑΤ (ήδη το κάνουν) όταν αυτά στηρίζουν κάθε πράξη εισαγόμενου λαθρομετανάστη, ακόμα και τα αιματηρά τους επεισόδια και εγκλήματα…

Θα χειροκροτούν, ακόμα, αυτοί οι «αριστεροί», τα ΜΑΤ όταν κτυπούν τις διαμαρτυρίες του ελληνικού λαού και τις διαδηλώσεις τους εναντίον της «προσφυγικής» λαίλαπας…

Στη Χίο επιτέθηκαν αγρίως τα ΜΑΤ εναντίον ειρηνικής διαδήλωσης και οι «αριστεροί» μας άχνα!!!

Διαβάστε και δείτε εικόνες 
εδώ
Αν κτυπούσαν τα ΜΑΤ κανένα μπαχαλάκι των Εξαρχείων, καμιά «μαύρη κουκούλα» προβοκατόρων, οι «αριστεροί» μας θα είχαν χαλάσει τον κόσμο…

Τώρα για τους απλούς ανθρώπους της Χίου που ξυλοκοπήθηκαν επειδή διαδήλωσαν ειρηνικά για την «προσφυγική» τους ισοπέδωση, σιγή ιχθύος: Τόσο επιλεκτική και υποκριτική είναι η ευαισθησία τους για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς…

Και τόσο απαστράπτων ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ τους απέναντι στον ελληνικό λαό, τον απλό άνθρωπο που αγωνιά και αυτό-αμύνεται, ακόμα ειρηνικά…
πηγή 

Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία

 

«salus patriae suprema lex esto»
Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία και εθνοπροδοσία

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 103 που κυκλοφορεί

Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων –τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά. Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτήν τη σύνθεση των παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του. Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, ακόμα και η μήτρα των εθνικομηδενιστικών ρευμάτων στην Αριστερά, το ΚΚΕ εσωτερικού, είχε παρ’ όλα αυτά ως σύμβολό του την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο. Βέβαια στο ιδεολογικό πεδίο, ιδιαίτερα στην Αριστερά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αυτή η προτεραιότητα ήταν υπονομευμένη από την υποταγή της πατριωτικής συνιστώσας στη δήθεν «κοινωνική», ωστόσο κουτσά στραβά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το Νταβός του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τουργκούτ Οζάλ, εμφανιζόταν μία συστοίχιση των δύο αυτών διαστάσεων.

Όμως, από τη δεκαετία του 1990 –και, ακόμα περισσότερο εκείνη του 2000–, στην παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ιδιαίτερα, καθώς και του αριστερισμού, που αποτέλεσαν και τα συστατικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, η κοινωνιοκεντρική αντίληψη και ο πατριωτισμός άρχισαν να παίρνουν, οριστικά, διαζύγιο μεταξύ τους. Η ανανεωτική Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ταυτιστούν σταδιακά με τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, ιδιαίτερα στον χώρο των πανεπιστημίων, της νεολαίας και της διανόησης. Αντίθετα, ο πατριωτισμός στο εσωτερικό των αριστερών κομμάτων και σχηματισμών συρρικνωνόταν διαρκώς. Στο ΠΑΣΟΚ θα κυριαρχήσει ο σημιτικός εθνομηδενισμός και θα περιθωριοποιηθούν οι πατριωτικές φωνές (Χαραλαμπίδης, Τσοβόλας, Παπαθεμελής), ενώ και στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ επίσης, οι πατριωτικές φωνές (Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Γλέζος) είτε θα σιγήσουν είτε θα προσαρμοστούν στην κυρίαρχη εθνομηδενιστική αντίληψη. Τόσο ώστε, ο Λαφαζάνης και ο Αλαβάνος, να υπογράψουν κείμενο υπεράσπισης της Μαρίας Ρεπούση! Όσοι επιμέναμε στην παραδοσιακή σύνθεση κοινωνιοκεντρισμού, οικολογίας και πατριωτισμού είχαμε γίνει μειοψηφία και, μάλιστα, η κυρίαρχη τάση ήταν να εκδιώκονται και να αποβάλλονται οι πατριωτικές φωνές από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και η οικολογική ευαισθησία να ταυτίζεται με τον αντιπατριωτισμό.
Αυτή η εξέλιξη, η οποία κατέστη ηγεμονική στις δεκαετίες 1990 και 2000, απέκοψε ουσιαστικά, και στο επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, τον πατριωτισμό από την Αριστερά. Σε πατριωτική κατεύθυνση έμεναν περισσότερο τμήματα της λαϊκής Δεξιάς ή της Εκκλησίας, ενώ ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς συναγωνιζόταν εκείνον της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. (Καθόλου τυχαία, με το σχέδιο Ανάν θα συνταχθεί ο Σημίτης και οι περί αυτόν, η Μπακογιάννη και ο Μητσοτάκης, ο Συνασπισμός και ο Κωνσταντόπουλος, ενώ θα αντιδράσουν οι μικρές δυνάμεις της πατριωτικής Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς.)
Αντίθετα εμείς, στο Άρδην, ξεκινούσαμε πάντα από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία εξαρτημένη από τις παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης και ταυτόχρονα απειλείται κατ’ εξοχήν από τον τουρκικό επεκτατισμό. Γι’ αυτό και θεωρούσαμε πάντοτε πως ήταν πρωταρχική η εμμονή στην πατριωτική διάσταση, διότι χωρίς ανεξάρτητη πατρίδα δεν μπορεί να υπάρχει ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατικά δικαιώματα, ούτε… προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι, για είκοσι τουλάχιστον χρόνια, από το 1993 και μετά, όταν καταρρέει το ανατολικό στρατόπεδο και κυριαρχεί η αμερικανοκεντρική παγκοσμιοποίηση, θέτουμε ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα της χώρας το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, γι’ αυτό και συμμετέχουμε ενεργά σε όλους τους μεγάλους αγώνες, για την υπεράσπιση της κατακρεουργούμενης Γιουγκοσλαβίας, για τη συμπαράσταση στους μόνους αυθεντικούς συμμάχους μας στην Τουρκία, τους Κούρδους και στον Οτσαλάν, προπαντός δε για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο. Στο ιδεολογικό πεδίο, κύρια μέριμνά μας γίνεται η αποδόμηση των εθνοαποδομητών και του εθνομηδενισμού που κυριαρχεί σταδιακά στον χώρο της διανόησης και της Αριστεράς. Παραδειγματική υπήρξε η αντίθεσή μας στο βιβλίο της Ρεπούση και γενικότερα στην αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας, που απεργάζονται από κοινού οι ΜΚΟ του Σόρος και οι ψευδοαριστεροί.
Οι «συριζαίοι» αντίπαλοί μας και οι συνοδοιπόροι τους μας επέκριναν όλα αυτά τα χρόνια ως «εθνικιστές» και «εθνοπατριώτες», που εγκαταλείπουν δήθεν την κοινωνική προτεραιότητα προτάσσοντας την εθνική. Βέβαια, το πόσο ψευδής ήταν αυτή η ιδεολογική αντίληψη φάνηκε με το ξέσπασμα της κρίσης, όταν απεδείχθη ότι η ανεργία και η κατακρεούργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων ήταν συνέπεια του αποικιακού χαρακτήρα των σχέσεών μας με τη Δύση. Γι’ αυτό εξάλλου και πρωτοστατήσαμε στις κινήσεις ενάντια στο μνημόνιο, με τους Αγανακτισμένους και τη «Σπίθα». Η κοινωνική κρίση στην Ελλάδα υπήρξε συνέπεια του παρασιτικού και εξαρτημένου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο νεαρός λαοπλάνος αρχηγός του, ενδύθηκαν πρόσκαιρα, μετά το 2012, τη λεοντή του πατριωτισμού. Άρχισαν να μιλάνε για «πατρίδα» και «πατριωτισμό», εξαπατώντας ακόμα και ένα τμήμα της εναπομείνασας πατριωτικής Αριστεράς. Εμείς δεν παρασυρθήκαμε από αυτά τα απατηλά λόγια, αλλά εξακολουθούσαμε να υπενθυμίζουμε –έστω και εάν φανήκαμε για ένα διάστημα μονότονοι και ιδεοληπτικοί– πως ο εθνομηδενιστής, του οποίου το ιδεολογικό σύμπαν κινείται σε έναν «μεταεθνικό κόσμο», και του οποίου η πατρίδα βρίσκεται στο Λονδίνο του Τσακαλώτου και του Παππά ή την Αμερική του Βαρουφάκη, δεν μπορεί να γίνει πατριώτης, ούτε μπορεί να υπερασπιστεί αυθεντικά τα κοινωνικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, τα οποία προϋποθέτουν ακριβώς την εθνική ανεξαρτησία.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, σε μια χώρα που αποτελεί παρασιτικό εξάρτημα της Δύσης και απειλείται άμεσα από τον τουρκικό επεκτατισμό, η εθνική πατριωτική αντίληψη είναι προϋπόθεση και για οποιαδήποτε κοινωνιοκεντρική πολιτική. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Άνθρωποι που δεν αγαπάνε την πατρίδα τους δεν μπορούν και να αγαπάνε τον λαό της. Άνθρωποι που θεωρούν τους Έλληνες «Ελληνάρες», «εθνικιστές», «καθυστερημένους», «θρησκόληπτους», δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν απέναντι στους «πολιτισμένους» Αμερικανούς, Γερμανούς ή Ολλανδούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, που σαν τον Σάυλοκ απαιτούν ένα κομμάτι σάρκας από τους Έλληνες, και ακόμα λιγότερο μπορούν να αντισταθούν στον Ερντογάν που θέλει να παγιώσει και de jure την κατοχή της Κύπρου. Γι’ αυτό και εν τέλει οι δήθεν αντιμνημονιακοί και κοινωνιοκεντρικοί ψευδοαντικαπιταλιστές γλείφουν με τόση επιμέλεια τις μπότες της Μέρκελ και της Λαγκάρντ και εφαρμόζουν το χειρότερο μνημόνιο εις βάρος του ελληνικού λαού.
Εξάλλου, αφού διάβηκαν τον Ρουβίκωνα του μνημονίου, τον Ιούλιο του 2015, ξεδιπλώνουν με τη μεγαλύτερη αναισχυντία και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους. Δηλώσεις του Φίλη για τους Ποντίους, αλλαγή των βιβλίων της ιστορίας από την Αναγνωστοπούλου, ανακήρυξη του εθνομηδενιστή (και πρόεδρου του σημιτικού ΟΠΕΚ) Λιάκου σε υπεύθυνο για τη μεταρρύθμιση της παιδείας (!), απόλυτη αδιαφορία για τις συνέπειες του προσφυγικού και μεταναστευτικού κύματος στην ελληνική κοινωνία. Και επειδή όλα πρέπει να πηγαίνουν μαζί, ακολουθεί η προσπάθεια οριστικού ενταφιασμού του κυπριακού ελληνισμού, με ένα νέο σχέδιο Ανάν, στο οποίο πρωταγωνιστούν ανενδοίαστα.
Τι έχουν να χάσουν πλέον; Τα λαϊκά στρώματα, που τους πίστεψαν και τους ψήφισαν προς στιγμήν, τα έχουν ήδη απολέσει, καθώς και ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της κομματικής τους βάσης – ιδιαίτερα εκείνους που κάτι πίστευαν από τις εξαγγελίες τους. Επομένως, μια και δεν έχουν πουθενά αλλού να στηριχθούν, θα πρέπει να στηριχθούν αποκλειστικά στις ξένες καγκελαρίες και να γίνουν οι πιστότεροι τοποτηρητές των συμφερόντων των αφεντικών τους. Γι’ αυτό εξάλλου και αυτοί τους ανταμείβουν: Καμιά άλλη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε τόσο μεγάλη στήριξη από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, διότι ως γνωστόν οι αποστάτες είναι πάντοτε προτιμότεροι ακόμα και από τους ομοϊδεάτες. Αυτά που κάνει ο Κατρούγκαλος στο ασφαλιστικό, ο «μαρξιστής» των λονδρέζικων σαλονιών και της Μπλακ Ροκ, Τσακαλώτος, η Χριστοδουλοπούλου στο μεταναστευτικό, δεν μπορούσαν να τα κάνουν ούτε κατά διάνοιαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αντώνης Σαμαράς. Και ήταν έτοιμοι από καιρό: Η εθνομηδενιστική ιδεολογία τούς είχε προετοιμάσει για να είναι οι καλύτεροι υπηρέτες των ξένων και μάλιστα με εκσυγχρονιστικό πασπάλισμα για δικαιώματα των μειονοτήτων, αντιρατσισμό, υπέρβαση των «εθνικών στερεοτύπων» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Και όσο χάνουν τη λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνοι γίνονται, γιατί το μόνο που τους απασχολεί είναι το να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα. Γιατί ξέρουν πως, αν απομακρυνθούν από αυτή –την εξουσία– δεν έχουν κανένα μέλλον και καμία τύχη. Θα αποσυντεθούν πολύ χειρότερα και από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για κάθε είδους υποταγή, για κάθε είδους προδοσία.
Ελπίζω, έστω κατόπιν εορτής, αυτοί που θεωρούν «προδότη» του αντιμνημονιακού αγώνα τον Τσίπρα, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως όσοι αντιπαραθέτουν κοινωνικά δικαιώματα και πατριωτισμό, ή θέτουν τον πατριωτισμό σε δεύτερη μοίρα στην Ελλάδα, θα εισπράττουν αναπόφευκτα έναν ΓΑΠ ή έναν Τσίπρα. Εδώ, σε αυτόν τον τόπο, είσαι πριν απ’ όλα ή πατριώτης ή εθνομηδενιστής και μετά οτιδήποτε άλλο. Αυτό σε τελική ανάλυση επικαθορίζει και τα υπόλοιπα.

Το κυρίαρχο πρόσημο του νέου πολιτικού πόλου θα είναι ο πατριωτισμός

Θυμούμαστε ότι όταν εγκαινιάστηκε η μεταπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία των Ελλήνων με μια διττή συνθηματολογία: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και «κοινωνική δικαιοσύνη». Μια συνθηματολογία που «έπιανε» και εξέφραζε την ελληνική ιδιαιτερότητα, όπως εξάλλου και η κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία τη θεμελίωνε: στους «μη προνομιούχους Έλληνες».
Ωστόσο, και παρά τα «πατριωτικά» και τριτοκοσμικά συνθήματα του ΠΑΣΟΚ, η μεταπολίτευση σφραγίστηκε από την προτεραιότητα των «κοινωνικών» αιτημάτων και την υποτίμηση τελικώς της εθνικής διάστασης. Αυτό φαίνεται καθαρά και από τη στάση όλου του πολιτικού κόσμου απέναντι στην τουρκική εισβολή και την κατοχή της Κύπρου. Όλοι αποδέχονταν το status quo που είχε δημιουργήσει η εισβολή και όλοι εν τέλει συνηγορούσαν στον διάλογο με τους εισβολείς. Θα λέγαμε μάλιστα πως η μεταπολίτευση οικοδομήθηκε ακριβώς πάνω στην αποδοχή αυτού του ακρωτηριασμού, όπως εν μέρει είχε συμβεί μετά το 1922. Γι’ αυτό και σταδιακώς τα «πατριωτικά» αιτήματα και χαρακτηριστικά της ελληνικής πολιτικής ζωής άρχισαν να υποχωρούν και μετά τη «δεκαετία της παγκοσμιοποίησης», τη δεκαετία του 1990, υποχώρησαν μέχρις εξαφανίσεως.
Και οι βασικές παράμετροι της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής της χώρας οδηγούσαν ακριβώς στην υπέρβαση του εθνικού παράγοντα και την αναβάθμιση της ατομικής, αν όχι και ατομικιστικής ευημερίας. Στην Ευρώπη, για τριάντα ή σαράντα χρόνια, μέχρι την κρίση του 2008, θα ενισχύεται η στρατηγική της υπέρβασης των εθνικών ταυτοτήτων, η οποία θα καταστεί κυρίαρχη στην Ελλάδα από τον Σημίτη μέχρι τον ΓΑΠ. Η ελληνική Αριστερά σε όλες της τις συνιστώσες –άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο– θα εγκαταλείψει το πεδίο του πατριωτισμού προς όφελος του δικαιωματισμού και της προώθησης της λογικής των «κινημάτων», των μειονοτήτων, της προτεραιότητας του ατομικού έναντι του συλλογικού. Έσχατη και κυρίαρχη έκφραση αυτής της εξέλιξης υπήρξε ο εθνομηδενισμός.
Με την οικονομική κρίση που άνοιξε το 2010, και την έσχατη πολιτική μορφή της, τον Σύριζα, ολοκληρώνεται η ανατροπή των θεωριών περί μιας υπερεθνικής και ισότιμης Ευρώπης, προς την κατεύθυνση της μεταβολής της Ελλάδας σε αποικία χρέους, ενώ μέσα από το προσφυγικό-μεταναστευτικό αναδεικνύεται η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα και οι κίνδυνοι τους οποίους εγκυμονεί. Στην Ευρώπη, η παλιά ανέξοδη ευρωπαϊστική φρασεολογία έχει αντικατασταθεί από την ενίσχυση του εθνικού, ακόμη και του εθνικιστικού λόγου, από την Πολωνία και την Ουγγαρία μέχρι το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και την απειλή εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. Στα ανατολικά μας, η Τουρκία, μέσα σε σαράντα χρόνια, μεταβλήθηκε σε σημαντική περιφερειακή δύναμη, ενώ ο αραβικός κόσμος, από πυλώνα της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει μεταβληθεί σε μια ανεξάντλητη πηγή πολέμων, εμφύλιων σπαραγμών, προσφύγων και μεταναστών. Επιπλέον, στο εσωτερικό πεδίο, η μεταπολιτευτική παρασιτική ευημερία έχει οδηγήσει σ’ έναν γερασμένο πληθυσμό, σε δημογραφική κρίση και καταστροφή του παραγωγικού ιστού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το τέλος της μεταπολίτευσης, που σηματοδοτεί η υπό αποχώρηση κυβέρνηση Τσίπρα, ανοίγει τον δρόμο σε μια νέα ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης θα απορροφηθούν, ή μάλλον θα εκφραστούν, ολοκληρωτικά μέσα από το αίτημα και τη διεκδίκηση της εθνικής επιβίωσης. Η «μετά-μεταπολιτευτική» περίοδος θα σφραγιστεί από την αγωνία του ελληνισμού να επιβιώσει – είναι πολύ χαρακτηριστική η διαρκής αναζωπύρωση της οικονομικής κρίσης και τα επαναλαμβανόμενα μνημόνια που μεταβάλλουν την Ελλάδα σ’ ένα «οικονομικό Ιράκ ή Συρία της Ευρώπης»: δηλαδή μια χώρα που δεν κατορθώνει να εξέλθει από την κρίση και, σε μια καθοδική σπείρα, επαναλαμβάνει τη μνημονιακή τραγωδία χωρίς τέλος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως προείπαμε, η κοινωνική διεκδίκηση απορροφάται στρατηγικά από εκείνην της εθνικής επιβίωσης. Και εδώ βρίσκεται το απίστευτο, το αβυσσαλέο κενό των πολιτικών και πνευματικών ελίτ της χώρας. Καμία πολιτική δύναμη, ούτε καν οι φασίστες της Χ.Α., δεν προτάσσει στην πραγματικότητα την ανάγκη της εθνικής σωτηρίας ως το κεντρικό διακύβευμα της περιόδου, το δε μεγαλύτερο χάος και η μεγαλύτερη σύγχυση κυριαρχούν στον χώρο της Αριστεράς και της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Εδώ, ακόμα και οι πατριωτικές εξάρσεις προσλαμβάνουν έναν οικονομίστικο και ψευδοταξικό χαρακτήρα, που εμμένει στη διασφάλιση της ευημερίας αδυνατώντας να κατανοήσει πως, σ’ αυτήν τη νέα εποχή, η σωτηρία της πατρίδας θα καταστεί ο υπέρτατος νόμος. (salus patriae suprema lex esto) και τα κοινωνιοκεντρικά αιτήματα θα εκφράζονται ως αναγκαία συνιστώσα του πατριωτισμού.
Και όμως, όπως είχε συμβεί τηρουμένων των αναλογιών και στην περίοδο 1940-1944, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κατ’ εξοχήν η Αριστερά είναι ανέτοιμες για κάτι τέτοιο. Ας θυμηθούμε τι συνέβη με την κατάρρευση της Ευρώπης του Μεσοπολέμου και της φρασεολογίας της ταξικής πάλης που χαρακτήριζε την ελληνική κομμουνιστική Αριστερά. Θα χρειαστεί ένας βίαιος επανακαθορισμός της τακτικής της προς μία εθνικοαπελευθερωτική κατεύθυνση, την οποία όμως, κατά βάθος, αυτή η ίδια δεν θεωρούσε πρωτεύουσα, αλλά παράγωγη της σύγκρουσης της σοβιετικής πατρίδας με τον ναζισμό – για να ηγηθεί σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για τον οποίο όμως δεν διέθετε τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία ώστε να τον ολοκληρώσει αποτελεσματικά.
Άραγε και στη νέα αυτή ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα δεν αφορούν απλώς μια απελευθέρωση, αλλά την ίδια την εθνική επιβίωση, θα συμβεί κάτι ανάλογο; Δηλαδή, θα τον διεξαγάγουν, τσάτρα πάτρα και κουτσά στραβά, δυνάμεις που δεν έχουν καν συνείδηση του τι διακυβεύεται στην πραγματικότητα; Έχουμε πολλές φορές μιλήσει για την πανουργία της ιστορίας, η οποία αναθέτει συχνά τα ιστορικά αιτήματα που τίθενται από τη συγκυρία σε δυνάμεις που δεν έχουν συνείδηση γι’ αυτά. Πρόκειται όμως για τη συνταγή μιας τελικής αποτυχίας, ιδιαίτερα όταν τα ζητήματα είναι τόσο περίπλοκα όσο σήμερα.
Μόνο όσοι θέτουν ως άξονα του προβληματισμού τους την απόλυτη προτεραιότητα, στη σημερινή συγκυρία, της εθνικής διάστασης των αντιθέσεων, μπορούν και να κατανοήσουν το τι ακριβώς συμβαίνει και ποια ακριβώς βήματα χρειάζονται να γίνουν. Το γεγονός ότι, στη διάρκεια του 2015, το Άρδην υπήρξε η μόνη δύναμη που κατανόησε, ακόμα και στις λεπτομέρειές τους, την εξέλιξη των γεγονότων, οφείλεται αποκλειστικά στο ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη η οποία θέτει ως προτεραιότητα την εθνική επιβίωση και κατά συνέπεια μπορεί από αυτήν τη σκοπιά να κατανοεί τις εξελίξεις. Ίσως δε και η πρότερη «μαρξιστική» παιδεία μας, πάνω στον χαρακτήρα της κύριας αντίθεσης, μας βοήθησε αποτελεσματικά. Ταυτόχρονα όμως, τα ισχνά μεγέθη μας και η αδυναμία ακόμα και συντρόφων μας να κατανοήσουν αυτή την πραγματικότητα, καταδεικνύουν και τη δυσκολία του εγχειρήματος.
Πάντως, για να περάσουμε στη μεγάλη εικόνα: με τον έναν ή άλλον τρόπο, με πλήρη συνείδηση ή ψαχουλευτά, στην ιστορική περίοδο που ανοίγεται, οι πατριωτικές αντιλήψεις και δυνάμεις δεν διεκδικούν έναν μειοψηφικό και περιθωριακό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό, αλλά διεκδικούν αντίθετα έναν ρόλο πρωταγωνιστικό, ως του ηγεμονικού και πολιτικού πόλου του ελληνισμού, στη διάρκεια του πρώτου μισού του εικοστού πρώτου αιώνα.
Στη νέα ιστορική περίοδο, είτε θα κατορθώσουμε να εκφράσουμε, μαζί με την πλειοψηφία των Ελλήνων, ένα αίτημα εθνικής επιβίωσης και κατά συνέπεια και κοινωνικής ισορροπίας –μια και μόνο οι λαϊκές και παραγωγικές τάξεις μπορούν να εκφράσουν πραγματικά αυτό το αίτημα απέναντι στις μεταπρατικές και ξενόδουλες ελίτ της χώρας–, είτε ο ελληνικός κόσμος θα αποσυντεθεί δραματικά.
Έχουμε ήδη εισέλθει σε αυτήν τη νέα ιστορική περίοδο και αυτό που απαιτείται από εμάς είναι να μην αφήσουμε να επαναληφθεί ο «καημός της ρωμιοσύνης», δηλαδή το ανολοκλήρωτο και αδιέξοδο όλων των προηγούμενων ιστορικών προσπαθειών, διότι αυτήν τη φορά δεν θα υπάρξει άλλη ιστορική ευκαιρία.

πηγή

 
 

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Μπαλαούρας. Ιανουάριος 2016: "η 17Ν είχε ένα ιδεώδες για τον άνθρωπο".
 
Μάρτιος 2016: "θα δεχόμουν και το σκέτο Μακεδονία. Πρέπει να λυθεί το θέμα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο".

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ Ε’ ΩΣ ΤΟΥΡΚΟΦΙΛΟ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗ

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ

ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ Ε’

ΩΣ ΤΟΥΡΚΟΦΙΛΟ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗ

   Και τώρα μερικά ερωτήματα για όλους εκείνους που αβασάνιστα κατηγορούν τον Γρηγόριον ως τουρκόφιλο και προδότη. Ίσως από ιδεολογική αγκύλωση...

α) Ο Μητροπολίτης Δέρκων, Γρηγόριος και αυτός, ήταν ένας κληρικός που στην καρδιά του εκόχλαζε η αγάπη για την πατρίδα. Συνυπέγραψε το κείμενο τού αφορισμού. Γιατί αυτή η γενναία ψυχή δεν διαμαρτύ­ρεται καθόλου, εάν είχε έστω και υπόνοιες, ότι ο Πα­τριάρχης είναι προδότης; Γιατί ενώ οδηγείται στο μαρ­τύριο δεν αντιδρά, δεν λέει τίποτα; Ήταν και αυτός προδότης;;

β) Ο «Λόγιος Ερμής», όργανο των Ελλήνων Δια­φωτιστών στην Βιέννη, δημοσιεύει το κείμενο τού αφορισμού χωρίς τον παραμικρό σχολιασμό! Γιατί;; Αν εγνώριζαν οι Έλληνες Διαφωτιστές ή αν είχαν υπόνοιες ότι ο Πατριάρχης ήταν προδότης θα έγραφαν πολλά... Γιατί δεν έγραψαν το παραμικρό εναντίον τού Γρηγορίου;

γ) Ο Αλεξ. Υψηλάντης, ο άμεσα θιγόμενος από το αφοριστικόν, όχι μόνον δεν διαμαρτύρεται, αλλά λίγο αργότερα στις 8.6.1821, με ημερήσια διαταγή του απεκήρυξε τους στρατιώτες του που δεν επέμεναν στον αγώνα για να εκδικηθούν το αίμα των κατασφαγέντων... Πατριαρχών.¹

Και όχι μόνον δεν διαμαρτύρεται, αλλά και χαρα­κτηρίζει το αίμα τού Πατριάρχου «ιερόν»! Αλλά και κανένας από τους Πελοποννησίους επα­ναστάτες δεν έγραψε τίποτα εναντίον τού Γρηγορίου, ούτε εξέφρασε το παραμικρό παράπονο! Όλοι ήξε­ραν!!!...

Γιατί; Και ακόμη γιατί προσπαθεί να πείσει άλλους, όπως τον Θ. Κολοκοτρώνη, με επιστολή τού 29.1.1821 ότι το αφοριστικό ήταν τέχνασμα και διπλωματικός ελιγμός τού Πατριάρχη;

δ) Ο Βούλγαρος Ιστορικός και ακαδημαϊκός Νικολάϊ Τοντόρωφ (πρεσβευτής της Βουλγαρίας στην Αθήνα, 1977) «μας παρέχει την πληροφορία ότι ο Πατριάρχης είχε στενές σχέσεις και επικοινωνία με Βούλγαρους Φιλικούς, όπως με τον μεγαλέμπορο και επιχειρηματία από το Γκάμπροβο, Χατζή Χρήστο Ράτσκωφ, ο οποίος είχε δανείσει στο Πατριαρχείο 100 χιλιάδες λέβα και είχε κρύψει στο μύλο του 40 φορτία με πυρίτιδα και βόλια για τις ανάγκες της ελληνικής εξεγέρσεως».² Και ερωτώ: Τι τα ήθελε τόσα χρήματα ο νηστευτής και λιτοδίαιτος Γρηγόριος; Πως συμβιβάζεται να είναι κα­νείς προδότης και τουρκοφάγος και συγχρόνως να επι­χειρεί τέτοια «ανοίγματα», προετοιμάζοντας την εξέγερση των Ελλήνων;

ε) Δύο πρόσωπα, σύγχρονοι τού Γρηγορίου, ο Νικ. Σπηλιάδης και ο Μιχ. Οικονόμου, γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα αυτής της εποχής. Γιατί δεν γράφουν κάτι σχετικώς αν ο Γρηγόριος, όπως διατείνονται με­ρικοί εκτελούντες «διατεταγμένη υπηρεσία» ιστορικοί, ήταν προδότης και τουρκόφιλος;

Και όχι μόνον δεν γράφουν τίποτα, αλλά και εξαί­ρουν «τον πατριωτισμό, το πνεύμα της θυσίας, και την πολιτική ευθυκρισία του».³ Ότι ο αφορισμός δεν εκφράζει την βούληση τού Γρηγορίου, φαίνεται από την πληροφορία τού Μιχ. Οικονόμου για την ανάκλησή του σε μυστική τελετή 12 ημέρες μετά την κοινοποίη­σή του.⁴

στ) Όσοι αβασάνιστα τον κατηγορούν ως προδότη και τουρκόφιλον, δεν έχουν προσέξει μία κίνηση, ενδεικτική τού Γρηγορίου, ολίγα λεπτά προ τού απαγχονισμού του. Ενώ η αγχόνη είναι περασμένη στο λαι­μό του, αυτός εστράφη προς το δυτικό μέρος τού ορί­ζοντος, προς την πατρίδα του τη Πελοπόννησο και ευλόγησε και με τα δύο του χέρια τον ορίζοντα, δηλ. τους Πελοποννησίους επαναστάτες!!

Έχουμε 10 Απριλίου και ο αγώνας της εθνεγερσίας έχει αρχίσει από τις 25 Μαρτίου. Αυτό για το οποίον αγωνίσθηκε, η έκρηξη της Επαναστάσεως, είναι πραγ­ματικότητα! Την Επανάσταση ευλογεί! Αλήθεια, τι έχουν να πουν οι κατήγοροι τού Γρηγορίου;

ζ) Ο θάνατος του, το μαρτύριο του, αποπνέει μια μεγαλοπρέπεια. Εβάδισε προς το μαρτύριο ήρεμος! Τρόπον τινά το επεζήτησε, ενώ θα μπορούσε να το αποφύγει. Ποθεί το μαρτύριο!... Εγνώριζε πολύ καλά γιατί έχυνε το αίμα του! Μεγάλη καρδιά! ΑΞΙΟΣ ποιμέ­νας! Μπορούν οι κατήγοροι τού Γρηγορίου να μας δεί­ξουν παρόμοια περιστατικά προδοτών που πεθαίνουν γι' αυτό που επρόδωσαν;

η) Τα γεγονότα της Επαναστάσεως στις Ηγεμονίες έγιναν γνωστά στους Τούρκους στην Πόλη την 1^η Μαρτίου. Η αποκήρυξη τού Υψηλάντη από τον Τσάρο και η άδειά του να εκστρατεύσει Τουρκικός στρατός στις Ηγεμονίες έγινε στις 14 Μαρτίου. Τελευταίος και μόλις στις 23 Μαρτίου ο Γρηγόριος αποκήρυξε τον Αλεξ. Υψηλάντη. Όπως βλέπουμε, ο αφορισμός εκδό­θηκε με τη μεγαλύτερη καθυστέρηση. Εκδόθηκε δη­λαδή όταν η επανάσταση στις Ηγεμονίες είχε κριθεί, ενώ στην Πελοπόννησο είχε ξεσπάσει! Πιστεύω πως ένας προδότης δεν θα καθυστερούσε. Θα έσπευδε, όπως συνήθως συμβαίνει, να πράξει το... καθήκον του.

Ερωτώ τους κατηγόρους τού Γρηγορίου· έχουν αντιρρήσεις για την τακτική του Γρηγορίου σ' αυτό το σημείον; Αλλά όποιος δεν θέλει να δει, δεν βλέπει. Οι μικροϊδεολογικές σκοπιμότητες φαίνεται πως διαστρέ­φουν και σκοτώνουν την αλήθεια...

θ) Το αφοριστικό εναντίον των κλεφτών, που ο Γ. Τερτσέτης δικαιολογεί, δεν το είχε εκδώσει ο Γρηγόριος. Το είχε εκδώσει, προ του Γρηγορίου, ο Πατριάρ­χης Καλλίνικος Ε' (1801-1806). Όταν εκδόθηκε το αφο­ριστικό εκείνο, ο Γρηγόριος βρισκόταν εξόριστος στο Άγιο Όρος. Και κάτι που θα σοκάρει τους «προοδευ­τικούς». Ο Γρηγόριος όταν ξανάγινε Πατριάρχης, ακύρωσε το αφοριστικό του Καλλίνικου Ε'. Προδότης να σου πετύχει (!) Έγραψε δε επιστολή στο Γέρο του Μω­ρία, που εκείνος τη δέχθηκε με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Αξιοσημείωτον είναι ότι στην επιστολήν αυτήν, όπως γράφει ο Μ. Οικονόμου, γραμματικός τού Θ. Κολοκοτρώνη, έλυε ο Γρηγόριος παντός δε­σμού, όσον αφορά το αφοριστικόν του Καλλινίκου Ε', τον Θ. Κολοκοτρώνη και τον ευλογούσε! Η απάντηση - επιστολή κατένυξε την καρδιά του Θ. Κολοκοτρώνη!!⁵  Όσο για τη φράση του Κολοκοτρώνη: «αυτός ο Πα­τριάρχης έκανε ό,τι του έλεγε ο Σουλτάνος», είναι γε­γονός πως δεν την είπε ο Γέρος για τον Γρηγόριο Ε'.⁶ Πως είναι δυνατόν ένας τέτοιος άνθρωπος, όπως ο Γρηγόριος, να είναι προδότης τού Αγώνα και τουρκόφιλος; Ένας τουρκόφιλος είναι δυνατόν έτσι να δρα και να ενεργεί;

ι) Εάν ο Σουλτάνος Μαχμούτ προέβαινε σε σφαγές τού Ελληνικού στοιχείου τότε ποιοί θα σήκωναν τ' άρματα; Ποιοί θα έκαναν την Επανάσταση; Δεν αποτελούσε αυτό δίλημμα για τον Γρηγόριον;

ια) Ο Πατριάρχης εργαζόμενος με το δικό του τρόπο, υποκινούσε τον Σουλτάνο σε πόλεμο κατά τού Αλή Πασά. Χρησιμοποιούσε δε γι’ αυτό το σκοπό τον έμπι­στο του Χατζή Ομέρ Εφέντη, ο οποίος επηρέαζε τον σύμβουλο του Σουλτάνου, Χαλέτ Εφέντη.⁷

Από την άλλη μεριά ο Πατριάρχης, ο Παλαιών Πα­τρών και ο Ιω. Παπαρρηγόπουλος παγίδευσαν τον πα­μπόνηρο Αλή Πασά των Ιωαννίνων σπρώχνοντάς τον σε αντίσταση κατά του Σουλτάνου, με την υπόσχεση ότι μέσω τού Ιω. Καποδίστρια θα επιτύχουν κήρυξη πολέμου της Ρωσίας κατά της Τουρκίας. Το σχέδιο επέτυχε. Ο Αλής βγήκε από τη μέση και ο Μοριάς βρήκε την ευκαιρία να κηρύξει την Επανάσταση⁸.

Η υπηρεσία αυτή τού Γρηγορίου, γράφει ο Παν. Πα­παθεοδώρου, ήταν εκείνη την στιγμή η μεγαλύτερη που μπορούσε να προσφέρει στον εθνικόν αγώνα.⁹ Οι επικριτές του Γρηγορίου γνωρίζουν αυτές τις «μικρολεπτομέρειες»;;

ιβ) Μερικοί Ιστορικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι το Πατριαρχείο και οι Φαναριώτες είχαν βάλει σε εφαρμογή «σχέδιο» για το φάγωμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκ των έσω. Όταν οι εχθροί τού γέ­νους το πήραν χαμπάρι έρριξαν το σύνθημα: «αμέσως τώρα επανάσταση». Έτσι χωρίς προπαρασκευή το Γέ­νος θα ξεμάτωνε γι’ άλλη μια φορά με οδυνηρές συνέ­πειες... Το αν η Επανάσταση τού '21 στάθηκε όρθια, αυτό είναι ένα άλλο γεγονός. Άλλωστε υπήρχαν επιφυλάξεις και δισταγμοί από σημαίνοντα πρόσωπα της εποχής εκείνης, Καποδίστριας, Κοραής, μέλη της Φι­λικής Εταιρείας κ.α. Αυτό βέβαια δεν φανέρωνε φιλοτουρκισμόν και έλλειψη πατριωτισμού, αλλά εκτίμηση διαφορετική των περιστάσεων!

Το «ίδιο «σχέδιο» είχε μπει σε εφαρμογή και πριν από το 1922. Ήταν εποχή που στους 100 βουλευτές τού Τουρκικού Κοινοβουλίου οι 70 ήταν Έλληνες!

Τότε μέσα στις Μασονικές Στοές εκκολάφθηκε το κίνημα των Νεότουρκων με τον Ταλαάτ Μπέη, το όποιον προώθησε στην εξουσία τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Κεμάλ, μασόνος πεφωτισμένος, βοηθήθηκε αποφα­σιστικά από τους Εβραίους Μπολσεβίκους της Ρωσίας και από τα Σιωνιστικά ανδρείκελα της Δύσεως. Είχε βέ­βαια προηγηθεί η ύπουλη «δουλειά» δύο υψηλόβαθ­μων Ελλήνων Τεκτόνων, τού Στεφάνου Σκουλούδη και του Κλεάνθη Σκαλιέρη στις αρχές της δεκαετίας τού 1870. Με την Στοά τού Σκαλιέρη, το «Φως της Ανα­τολής», θα συνεργασθεί ο αρχηγός των Νεότουρκων, Ταλαάτ Μπέης. Έτσι ήλθε η καταστροφή του 1922, μία από τις χειρότερες για τον Ελληνισμό.¹⁰

Έτσι μπορεί να καταλάβει κανείς γιατί φθάσαμε στην Μικρασιατική καταστροφή. Οι επικριτές, οι κατή­γοροι και οι υβριστές τού Γρηγορίου ας σκεφθούν.... Είναι αδιανόητον να κατηγορείς κάποιον χωρίς απο­δείξεις. Έτσι δεν γράφεται ιστορία.

ιγ) Και κάτι άλλο που δεν θα το γνωρίζουν οι επικρι­τές και υβριστές του Γρηγορίου: Το λείψανο τού Πα­τριάρχου παρέμεινε 11 ημέρες άταφον. (3 ημέρες στην αγχόνη και 8 ημέρες στη θάλασσα). Στις 22 Απριλίου 1821, Παρασκευή της εβδομάδος των Μυροφόρων, ελληνικό πλοίο μετέφερε το ιερόν σκή­νωμα στην Οδησσό της Ρωσίας. Έφθασε εκεί στις 12 Μαΐου 1821, δηλαδή ύστερα από ταξείδι 20 ημερών. Το λείψανο τού Ιερομάρτυρος Γρηγορίου Ε', θείον σημείον της Αγιότητος αυτού, διετηρείτο  ΑΣΗΠΤΟΝ και ΕΥΩΔΕΣΤΑΤΟΝ! Το γεγονός εβεβαιώθη υπό των Ρω­σικών Αρχών και ανεγράφη εις το επίσημο πρωτόκολλον τού Τελωνείου της Οδησσού.¹¹

ιδ) Υπάρχει και μια ισχυρή μαρτυρία, αληθινός κα­ταπέλτης κατά των συκοφαντών τού Γρηγορίου.

Και αυτή είναι η αγόρευση τού βουλευτή Ρήγα Πα­λαμήδη στην Εθνική αντιπροσωπεία στις 3.8.1864. Στην συγκλονιστική, λόγω των αποκαλυφθέντων γεγο­νότων αγόρευσή του, ο Ρ. Παλαμήδης είπε ότι στις 14 Μαρτίου 1821 τον προσκάλεσε ο Πατριάρχης Γρηγό­ριος Ε', και τού έδωσε δύο πατριαρχικά έγγραφα το ένα δια τον Π. Πατρών Γερμανόν και το άλλο δια τον Τριπόλεως Δανιήλ. Ομιλών ο Πατριάρχης μετά παλλούσης καρδίας, ανάγκασε τον Ρ. Παλαμήδην να τα πάρει, κάμπτοντας τις αντιρρήσεις του ένεκα τού κινδυνώδους της αποστολής.

Την διήγηση αυτή τού Ρ. Παλαμήδη επιβεβαιώνει και ο Π. Σούτσος, αρθρογράφος της εφημερίδας «Αιών», ο οποίος δηλώνει ότι ήταν παρών στον διάλο­γο των δύο ανδρών και είδε τον Γρηγόριον με δάκρυα στα μάτια να παρακαλεί τον Παλαμήδη να μεταφέρει τα έγγραφα λέγοντας: «Εξεδώκαμεν αφορισμόν κατά τού ένοπλου Γένους, φοβούμενοι την σφαγήν του. Πορεύεσθε προς την Πελοπόννησον, και αναγγείλατε εις τον Π. Πατρών και τους άλλους Ιεράρχας ότι η ευλο­γία εμού επί τα έργα των χειρών τού Ελληνικού λαού. Πολεμείτε τον Αγαρηνόν»¹².

Έχουν ύπ' όψη τους αυτές τις «λεπτομέρειες» οι συκοφάντες τού Γρηγορίου;

---

1. Σπυρ. Τρικούπη, σελ. 128.
2. Παν. Παπαθεοδώρου, ο Γρηγόριος Ε' και η Επανάσταση τού '21, σελ. 49. Συνιστώ εκθύμως την εργασία αυτή. Είναι μια ολοκληρωμένη θεώρηση τού Γρηγορίου Ε'!!!
3. Παν. Θ. Παπαθεοδώρου, Γρηγόριος Ε' και η Επανάσταση τού '21, σελ. 61.
4. Στο ίδιο, σελ. 62.
5. Ιω. Παπαϊωάννου, Ιστορικές γραμμές, τόμ. Α', σελ. 210-211.
6. Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», Μάιος 1977, όπου και άρθρον του Αρχιμανδρίτη Μελετίου Καλαμαρά, τώρα Μητροπολίτου Πρεβέζης και Νικοπόλεως.
7. Διον. Κόκκινου, Η Ελληνική Επανάστασις, τόμ. Α', σελ. 364.
8. Παν. Παπαθεοδώρου, Γρηγόριος Ε’ και η Επανάστασις τού '21, σελ. 50.
9. Στο ίδιο. σελ. 51
10. Κων/νου Καπετανοπούλου, πρεσβυτέρου, Αντιχιλιαστικά - Αντιμασονικά και άλλα κείμενα, σελ. 84
11. Ιω. Βώκου, Γρηγόριος Ε', σελ. 29.
12. Π. Παπαθεοδώρου, ο Γρηγόριος Ε' και η Επανάσταση τού 1821, σελ. 69-71.

ΚΩΝ/ΝΟΥ Δ. ΚΑΠΕΤΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Πρωτοπρεσβυτέρου-Θεολόγου

πηγή

Προσοχή! Προσοχή!

Γράφει ο υπουργός (α)παιδείας στο μήνυμα για την 25η Μαρτίου: "η παιδεία έπαιξε τον αποφασιστικό ρόλο στη γέννηση και στη δημιουργία της εθνικής μας συλλογικότητας"
Δεν είναι ούτε χάλια, ούτε κοινό μήνυμα για όλες τις γιορτές. Δεν είναι αγραμματοσύνη ή αμορφωσιά. Δεν είναι μπαρούφες.

Προκειται για ένα πολύ καλά επεξεργασμένο μοτίβο σκέψης, απηχεί μία πολύ καλά συγκροτημένη άποψη. Το λέει καθαρά: "δημιουργία εθνικής συλλογικότητας". Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επιλέγει πρόσωπα όπως ο Λιάκος να ηγηθούν των αλλαγών στην παιδεία, διότι τα πρόσωπα αυτά προετοιμάζουν εδώ και 20 χρόνια (τουλάχιστον) το έδαφος για την επιβολή της ιδεολοψίας τους στη χώρα. Με ύπουλο μάλιστα τρόπο. Η ιδεοληψία τους είναι ότι το 1821 δεν έγινε εθνεγερσία, αλλά εθνογέννεση. Πώς αλλιώς να το πουν; μας το είπαν με συγγράμματα, με άρθρα, με σχολικά βιβλία στο Δημοτικό (που τα στείλαμε στον Καιάδα της Ιστορίας, όπως τους αξίζει), με τηλεοπτικές εκπομπές, με ψευτοεπιστημονικά συνέδρια. Τώρα, μας το λέει κατάμουτρα ο υπουργός (α)παιδείας ως επετειακό μήνυμα για την 25η Μαρτίου. Είναι βέβαιο ότι χρόνια περιμένει αυτήν την ευκαιρία.
 

Του απαντούμε ευθέως.
Δεν έγινε εθνογέννεση. Έγινε εθνεγερσία.
Δεν θα περάσουν οι απόψεις σας.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ...«ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»!

ΕΠΕΙΓΟΝ: Η Αστυνομία ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ την συγκέντρωση

κατά τῆς ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Οἱ διοργανωτὲς ἄλαξαν τὴν Ἡμερομηνία.

ΝΕΟ ΚΑΛΕΣΜΑ: 

Συγκέντρωση και πορεία στις 27/3/2016 στο ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ (άγαλμα Βότση)

ΟΧΙ στην ισλαμοποίηση της Ελλάδος και της μετατροπής της Πατρίδος μας σε απέραντο Hot Spot. 

Περισσότερες λεπτομέρειες  ἐδῶ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΟΥ «ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΥ»

ΚΑΙ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

   Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι φασίστας, ρατσιστής, ναζιστής. Όποιος δεν συντάσσετε με τις «προοδευτικές» ιδέες που είναι βούτυρο στο ψωμί της Νέας Τάξης, της πιο στυγνής σύγχρονης δικτατορίας που δεν θέλει ανθρώπους αλλά αντικείμενα πολτοποίησης, είναι φασίστας, ρατσιστής, χιτλερικός ναζιστής και πρέπει να «εκτελείται».

  Το «παιχνίδι» αυτό με την καθοριστική στήριξη των καθεστωτικών ΜΜΕ δουλεύει μια χαρά εδώ και μερικές δεκαετίες, κυρίως μετά την εποχή της χούντας που ήταν ένα πολύ

καλό εργαλείο για την επιχείρηση μαύρης ετικετοποίησης όσων αντιτίθενται στο προδοτικό σύστημα που κατέστρεψε την Ελλάδα.

   Να γιατί λέμε πως το ακροδεξιό κόμμα ήταν ένα πολύ καλό εργαλείο του συστήματος αφού χρησίμεψε σαν το χρυσό σημείο μαύρης αναφοράς και μαύρου χαρακτηρισμού όσων αντιτίθενται στο σύστημα, όσων προσπαθούν να αρθρώσουν λόγο πατριωτικό, κολλώντας τους αυτόματα τον χαρακτηρισμό ότι είναι φασίστες, μαύροι ναζιστές, χουντικοί και όλα τα «ωραία». Σε αυτό συνέβαλλαν και οι γνωστές ακρότητες που έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης από το σύστημα.

  Κάθε προσπάθεια σήμερα για την υπεράσπιση της ελληνορθόδοξης ταυτότητας γίνεται αντικείμενο σκληρής επίθεσης σαν αναχρονιστική, σκοταδιστική, φασιστική, δικτατορική, χουντική και όλα τα συναφή με ένα πολύ έξυπνο τρόπο καταδικάζοντας την εν τη γένεση της στην δημόσια συνείδηση.

   Τις τελευταίες δεκαετίες ο αριστερός διεθνισμός «παντρεύτηκε» μετά βαΐων και κλάδων την Παγκοσμιοποίηση και έγινε το καλύτερο όργανο επιβολής της. Ο προοδευτισμός έγινε το όχημα εφαρμογής της πολτοποίησης των λαών, της αποδοχής άνευ όρων της νόθευσης κάθε καθαρής συνείδησης και της καταβαράθρωσης κάθε αγνής πρόθεσης για να διασωθεί η πραγματική ελευθερία του ανθρώπου και η πραγματική του ταυτότητα.

  Σε αυτό συνέλαβαν και οι διάφοροι ελλαδοπατέρες και ελλαδέμποροι, οι διάφοροι έμποροι της ορθοδοξίας και οι διάφοροι πατριδοκάπηλοι που πουλούσαν πατρίδα και θρησκεία για να γεμίζουν τις τσέπες τους προσφέροντας το «χρυσό» παράδειγμα στο σύστημα καταδίκης κάθε αγνού πατριώτη.

    Όλο αυτό το έντεχνο κύκλωμα είναι αυτό που κατέληξε αυτή την χώρα να είναι σήμερα μια αποικία χωρίς μέλλον και χωρίς διέξοδο. Το «εργοστάσιο» των καταδικαστικών ετικετών δούλεψε καλά όλα αυτά τα χρόνια και καταδίκασε κάθε αντίδραση στην κατοχή της πατρίδας «φορώντας» έκτος των άλλων και τον χαρακτηρισμό του λαϊκισμού, το άλλο πονηρό εφεύρημα του συστήματος.

   Αλλά φτάνει ως εδώ. Οι φασίστες το αντιφασισμού, οι προοδευτικοί της μαύρης αντίδρασης και ο δημοκρατικοί του στυγνού ολοκληρωτισμού, που δεν επιτρέπουν ούτε μια δημόσια διαμαρτυρία οργανώνοντας κατά το παράδειγμα των τραμπούκων του παρελθόντος αντισυγκεντρώσεις, κάποτε θα πρέπει να καταλάβουν ότι σε μεγάλο ποσοστό είναι όργανα του συστήματος.

Το μαύρο αυτό παιχνίδι σε βάρος της ιδίας μας της ύπαρξης πρέπει να τελειώνει γιατί δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια.

    Η επανάσταση του 1821 δεν έγινε για να γίνει η Ελλάδα το «φωτεινό», (βλέπε σκοτεινό) παράδειγμα της σκοταδιστικής Παγκοσμιοποίησης.

πηγή

Πού οδηγεί η ρητορεία για «εθνογένεση»;

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Ας σκεφτούμε  την ιεράρχηση προτεραιοτήτων σε ατομικό επίπεδο.

Πρώτα, πρέπει το άτομο να υφίσταται.

Δεύτερον, πρέπει να έχει συνείδηση του εαυτού του, να γνωρίζει ποιος είναι, να θυμάται ποιος ήταν εχθές. Να έχει ταυτότητα. Με το Αλτζχάϊμερ δεν γνωρίζεις ποιος ήσουν εχθές και αυτή η ασθένεια συνδέεται με την υπόσταση του ατόμου. Την αποδομεί αργά αργά μέχρι τέλους.

Τρίτον, πρέπει να διαθέτει τα απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή του και την συνέχεια των προηγούμενων δύο σταδίων.

Και τέταρτον, πρέπει να φροντίζει για την ευμάρειά του, την ικανοποίηση περαιτέρω των στοιχειωδών αναγκών του.

Αν τα προβάλλουμε αυτά σε μία συλλογικότητα, σε ένα έθνος, διαπιστώνουμε το εξής: το θέριεμα της αποδόμησης της συνέχειάς του, της ταυτότητας, της εθνικής αυτογνωσίας, της αποπομπής της ιστορικής μνήμης (όχι για να συντηρεί παλαιές εχθρότητες, αλλά για επίγνωση της ιστορικής του υπόστασης), συνεπάγεται την προσβολή του δεύτερου από τα παραπάνω τέσσερα βήματα.

Δημιουργεί μακροπρόθεσμα ένα έθνος το οποίο πάσχει από αλτζχάϊμερ, ένα έθνος χωρίς συνείδηση, ένα έθνος που θα μπορεί να ποδοπατιέται από τα γύρω του, όπως ακριβώς ένας παράφρων που περπατά στον δρόμο παραμιλώντας, δεν γνωρίζει το όνομά του, πού βρίσκεται και πού πηγαίνει, και ασφαλώς είναι ευάλωτος στον κάθε περαστικό να πέσει θύμα παραπλάνησης, απάτης και κάθε είδους ζημίας.

Συνεπώς, αυτό το πρόβλημα, της αποδόμησης της ταυτότητας, της γενοκτονίας της μνήμης, άρα γενοκτονίας της συνείδησης, είναι σημαντικότερο από το πρόβλημα της ευμάρειας, το πρόβλημα δηλαδή της οικονομίας.

Η εθιμική επίθεση των αναθεωρητών κατά της ταυτότητας κατά τις ημέρες αυτές, της επετείου του 21 με τη μορφή των αποδομήσεων των δήθεν «εθνικών μύθων», όπως αρέσκονται να τους ονομάζουν, η οποία επίθεση αυτή έχει φτάσει σήμερα, 195 χρόνια μετά την Επανάσταση, να εκπέμπεται από τα χείλη του προεξάρχοντος της παιδείας, δηλαδή του υπουργού (α)παιδείας. Ο   Νίκος Φίλης ξεκάθαρα μιλάει για «εθνογένεση» στο καθιερωμένο υπουργικό μήνυμά του. Αυτό αποτελεί μία κλιμάκωση του ετήσιου περιοδικού φαινομένου «αποδόμησης των μύθων», το οποίο ως σήμερα περιελάμβανε συγγράματα, σχολικά εγχειρίδια, επιστημονικά συνέδρια, τηλεοπτικές εκπομπές και αρθρογραφία στον τύπο.

Πολλοί έσπευσαν να το αποδώσουν στο χαμηλό επίπεδο επιστημονικής επάρκειας. Λάθος. Πρόκειται για πολύ καλά ιδεολογικά επεξεργασμένη θέση, την οποία απηχούν άλλωστε οι έως τώρα πράξεις του, αλλά και τα πρόσωπα που επέλεξε για να στελεχώσουν τις ομάδες εργασίας του υπουργείου: την θέση περί έλλειψης συνέχειας του συλλογικού υποκειμένου και της τεχνητής δημιουργίας του στις αρχές του 19^ου αιώνα.

Ο ρόλος του 21 λοιπόν μπαίνει στο στόχαστρο, και έτσι δεν μπορούν αυτά να παραμένουν αναπάντητα.

πηγή

Εννοείτε δεν είναι μόνο ο Μουζάλας…

Άθλιοι!

Ανεπιθύμητος ο Έλληνας υπουργός (α)παιδείας. Τι κατάντια...

Ανεπιθύμητος ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης στο Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Κουίνς Κόλετζ Νέας Υόρκης
 

 

 

Νέα Υόρκη.
Διαχωρίζει τη θέση του από οποιαδήποτε πιθανή επίσκεψη του Υπουργού Παιδείας της Ελλάδας, Νίκου Φίλη, στο Queens College, ο διευθυντής του Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Με επιστολή του προς τη Greek News, ο διευθυντής του Κέντρου, Δρ. Χρίστος Ιωαννίδης, ξεκαθαρίζει ότι η στάση του αυτή σχετίζεται με τις δηλώσεις του κ. Φίλη για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, στην τηλεοπτική εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου.
Παρότι η επιστολή του Κέντρου δεν δίνει περισσότερα στοιχεία, σύμφωνα με πληροφορίες μας ο κ. Φίλης επρόκειτο να μιλήσει στο πλαίσιο μαθήματος.
Ο Ελληνας υπουργός Παιδείας θα επισκεφθεί τη Νέα Υόρκη καλεσμένος του Ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης», για τα εγκαίνια της έκθεσής του στην Τετάρτη. Στα εγκαίνια έχει καλεστεί κι ο υπουργός Αναπληρωτής Πολιτισμού, κ. Μπαλτάς.
Το πρόγραμμα του κ. Φίλη περιλαμβάνει εθιμοτυπική επίσκεψη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή, την Τρίτη, όπου θα συναντηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο, ενώ την Πέμπτη φημολογείται ότι θα παρευρεθεί σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης, στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας, για το Hellenic University.
Υπενθυμίζουμε ότι μετά τη δήλωση Φίλη για την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και τις διαδηλώσεις στην Ελλάδα, αντιπροσωπεία της Παμποντιακής, Ποντιακών Συλλόγων, της Παμμακεδονικής και της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης, έκανε διάβημα στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η ανακοίνωση του διευθυντή του Κέντρου Βυζαντινών Σπουδών, έχει ως εξής:
“Το Κέντρο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Queens College επιθυμεί να ξεκαθαρίσει την θέση του όσο αφορά το θέμα της πιθανής επίσκεψης του Υπουργού Παιδείας της Ελλάδας, κυρίου Νίκου Φίλη, στο Queens College.

1. Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού αποτελεί αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός.
2. Το Κέντρο τιμά και σέβεται την μνήμη των αδελφών μας Ποντίων που υπήρξαν θύματα της γενοκτονίας.
3. Το Κέντρο συμπαρίσταται στον αγώνα τον Ποντίων της Αμερικής και των απανταχού Ποντίων για την αναγνώριση της Ποντιακής γενοκτονίας.
4. Το Κέντρο σέβεται την μνήμη του ιδρυτή του και Διευθυντή για 30 χρόνια, καθηγητή Χάρρυ Ψωμιάδη, Ποντιακής καταγωγής, του οποίου η οικογένεια υπήρξε θύμα της γενοκτονίας και ο οποίος αφιέρωσε την ζωή του στον αγώνα για την αναγνώριση της Ποντιακής γενοκτονίας από το Αμερικανικό Κογκρέσο.

Για τους πιο πάνω λόγους, το Κέντρο καθιστά σαφές ότι όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με την πιθανολογούμενη επίσκεψη του Υπουργού Παιδείας, αλλά και αντιτίθεται αύτη την επίσκεψη.
Δρ. Χρίστος Π. Ιωαννίδης
Διευθυντής»
πηγή

Κυβέρνηση της Ελλάδος,έτος 2016.Συμπυκνωμένος γραικυλισμός.

 
Είναι επικίνδυνοι γιατί κινδυνεύουν…

Αν δεν αφορούσαν με τόσο τραγικό τρόπο τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας και το μέλλον της χώρας γενικότερα, τα καμώματα της κυβέρνησης Τσίπρα θα μπορούσαν να είναι διασκεδαστικά. Για έναν αρθρογράφο μάλιστα που αρέσκεται να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση (πόσο μάλλον σε μια αριστερή κυβέρνηση) θα αποτελούσε ένα ανέλπιστο εφαλτήριο παραγωγικότητας και δημοφιλίας.

Το πρόβλημα έγκειται πως η μνημειώδης ανικανότητα στοιχειώδους διαχείρισης σε συνδυασμό με τις μανιχαϊστικές ιδεολογικές αγκυλώσεις (μανιχαϊσμός είναι και παλιά θρησκεία που εστίαζε σε ένα απλοϊκό διαχωρισμό καλού και κακού) μιας περιθωριακής παρέας που μια συγκυρία συμπτώσεων έφερε στην εξουσία, έχουν βάλει τη χώρα ήδη σε μεγάλες περιπέτειες.

Δεν είναι τα οφθαλμοφανή ψέματα που αποκαλύπτονται με ρυθμούς που ο μέσος νους δεν μπορεί ακόμη να αφομοιώσει και ως εκ τούτου συνεχίζει να παρατηρεί άναυδος, ελπίζοντας  πως δεν έχει καταλάβει καλά τι ακούει.

Πριν λίγες μέρες ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε ανόητο τον πρώην κορυφαίο υπουργό του, τον οποίο λίγους μήνες πριν χαρακτήριζε σαν σημαντικό asset της κυβέρνησης. Αυτό δεν είναι μικρό δείγμα αδυναμίας κρίσης και ικανότητας διαχείρισης.

Να μην ασχοληθούμε με τη σωρεία ψεμάτων περί κατάργησης του ΕΝΦΙΑ, του μνημονίου, της μη μείωσης συντάξεων και της επαναφοράς της 13ης σύνταξης. Ο αριθμός των ψεμάτων δεν έχει τέλος καθώς κάθε μέρα προστίθενται και άλλα...

Τελικά, η μόνη σύνταξη που δεν κινδυνεύει να περικοπεί είναι η 13η που ακριβώς πριν ένα χρόνο η κυβέρνηση δήλωνε επίσημα πως θα καταβαλλόταν στις 20 του Δεκέμβρη που πέρασε.  Όποιος νομίζει πως μια τέτοιου μεγέθους εξαπάτηση θα περάσει χωρίς συνέπειες από μια κοινωνία η οποία  το λιγότερο που υπόκειται είναι η βίαιη αναπροσαρμογή του επιπέδου ζωής προς τα κάτω, μάλλον στο μάθημα της ιστορίας απουσίαζε συστηματικά.

Η στήλη τα τελευταία χρόνια έχει δεχθεί αήθεις επιθέσεις γιατί υποστηρίζει πως η κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος, οι συντάξεις επιπέδου Βουλγαρίας για τους υπερήλικες και η αναστολή για τους κάτω των 65-67 ετών είναι θέμα χρόνου. Τις πλέον αήθεις επιθέσεις τις έχει δεχθεί από αυτούς που υπόσχονταν την επιστροφή με ένα άρθρο και ένα νόμο στα προ χρεοκοπίας επίπεδα ευημερίας και σήμερα περικόπτουν ό,τι βρίσκουν μπροστά με μόνο κριτήριο την παραμονή στην εξουσία για μερικούς μήνες ακόμη.

Η πραγματικότητα εκδικείται τελικά...

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας δεν είναι τα ανερμάτιστα ψέματα που προς το παρόν σποραδικά προσελκύουν την οργή των εξαπατημένων οπαδών που στρέφονται εναντίον υπουργών και βουλευτών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης Τσίπρα δεν είναι η συμμαχία με το μεγαλύτερο μέρος της διαπλοκής εναντίον μιας πλευράς της για τα μάτια του κόμματος και την πίστη των βουλευτών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης αναδεικνύεται η αδυναμία στοιχειώδους διαχείρισης και η παντελής έλλειψη ρεαλιστικών σχεδίων. Το πρόβλημα αυτό στην οικονομία έχει γίνει εμφανές με τις δεκάδες δισ. που στοίχισε η διαπραγμάτευση μπλόφα-εκβιασμός του κ. Βαρουφάκη που δεν έπιασε. Είναι φανερό με τη φυγή των καταθέσεων από τις τράπεζες ακόμη και ένα χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας και την ολοκλήρωση της διάλυσης της οικονομίας γενικώς.

Η αδυναμία αντίληψης και διαχείρισης της κυβέρνησης λαμβάνει εγκληματικές διαστάσεις με την αδυναμία φύλαξης των συνόρων της χώρας είτε στο Αιγαίο είναι αυτά είτε στην Ειδομένη.

Η Τουρκία λόγω αυτής ακριβώς της αδυναμίας έχει δημιουργήσει ήδη συνθήκες μειωμένης εθνικής κυριαρχίας μας στο Ανατολικό Αιγαίο.

Διάφοροι γενναίοι του "Μπρανκαλεόνε" που έκαναν πολιτική καριέρα οικτίροντας το ευχαριστώ του Σημίτη στους Αμερικάνους, έχουν κάνει και ανοίξει το δρόμο για εγκληματικές εκχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας.

Ποτέ άλλοτε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (πολλές από τις οποίες θα μπορούσαν να έχουν ύποπτα κίνητρα) και πουθενά στον κόσμο δεν έχουν αναλάβει να ασκούν τη συνοριακή πολιτική της χώρας η οποία αποτελεί βασικό συστατικό της εθνικής της κυριαρχίας.

Το τελευταίο χρόνο δουλέμποροι, ΜΚΟ σε πολλές περιπτώσεις εμφανώς υπό την καθοδήγηση ξένων δυνάμεων με βλέψεις στην εδαφική μας κυριαρχία, βάζουν και βγάζουν όποιον θέλουν στη χώρα κατά εκατοντάδες χιλιάδες.

Το σκηνικό πριν λίγες μέρες στην Ειδομένη ήταν χαρακτηριστικό. Κάποιοι οργάνωσαν την έξοδο χιλιάδων προσφύγων-μεταναστών οι οποίοι κακώς μετακινούνται ανεξέλεγκτα στη χώρα, σε γειτονική χώρα. Από μόνο αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί εχθρική ενέργεια και να απαντηθεί αναλόγως.

Για τη στάση της κυβέρνησης υπάρχουν δυο ενδεχόμενα, είτε δεν αντελήφθη πως κάποιοι εντός της εθνικής επικράτειας οργάνωσαν την παραβίαση συνόρων γειτονικής χώρας, είτε θεώρησαν την έξοδο σαν δόκιμη λύση του προσφυγικού και την στήριξαν ή ανέχθηκαν.

Δεν ξέρω τι από τα δυο είναι πιο επικίνδυνο.

Η κυβέρνηση εκτός της βέβαιης οικονομικής κατάρρευσης οδηγεί τη χώρα σε ατραπούς που απειλούν την ίδια την εθνική της κυριαρχία, την εδαφική της ακεραιότητα και την δημόσια ασφάλεια.

Η χώρα αντιμετωπίζει τον κίνδυνο μιας εθνικής τραγωδίας του μεγέθους του 1922, όπου η οικονομική κατάρρευση ήταν το μικρότερο κακό.

Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα κατέλαβε την εξουσία υποσχόμενη χωρίς κανένα φραγμό τα αντίθετα από αυτά που εφαρμόζει.

Η παράταξη που χρεώθηκε την εθνική καταστροφή το ’22 είχε επίσης κερδίσει τις εκλογές υποσχόμενη τα αντίθετα από αυτά που έκανε. Υποσχόταν τέλος του πολέμου και αντ’ αυτού διεύρυνε το μέτωπο στη Μικρά Ασία μέχρι κατάρρευσης και συντριβής του.

Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία και σαν κωμωδία, η περίπτωση της κωμωδίας ταιριάζει στην κυβέρνηση του κ. Τσίπρα. Το κακό είναι πως μια κυβέρνηση κωμωδία κατά κόρον βγάζει τραγικά αποτελέσματα.

Εν τω μεταξύ το ενδεχόμενο των πιθανών ευθυνών και πέραν των πολιτικών, συσπειρώνει την κυβέρνηση και την κάνει πιο νευρική και επιθετική. Αυτό οδηγεί σε άλλα μεγαλύτερα λάθη και στην ανάληψη ακόμη μεγαλύτερων ρίσκων.

Με απλά λόγια γίνονται όλο και πιο επικίνδυνοι γιατί κινδυνεύουν όλο και πιο πολύ.

Του Κώστα Στούπα