Στην ελληνορθόδοξη Al-Suqaylabiyah στη Χάμα τα παιδιά γιόρτασαν τον Λάζαρο

Τα παιδιά της ελληνορθόδοξης πόλης Al-Suqaylabiyah στην περιφέρεια της Χάμα γιόρτασαν με τον δικό τους παραδοσιακό τρόπο την Ανάσταση του Λαζάρου του Eléazar όπως τον αποκαλούν τοπικά.

Τα παιδιά σηκώθηκαν χαράματα συναντήθηκαν έφτιαξαν τα γκρουπάκια τους και διέσχισαν κατά ομάδες την πόλη και τα σοκάκια τραγουδώντας μπροστά από τις ανοιχτές πόρτες τον επίκαιρο ύμνο «Χαίρε Βηθανία  » που διεκτραγωδεί τα γεγονότα κατά την Ανάσταση του φίλου του Χριστού του Λάζαρου.

Οι νοικοκήρυδες τα φίλευαν με αυγά κλπ. Τα παιδιά έφεραν εικόνες στα χέρια κυρίως αυτή της Ανάστασης και ένα τάφο από χαρτόνι που πάνω είχε ένα σταυρό.

Στη Χάμα συχνές είναι οι μάχες που σε ορισμένες ζώνες συνεχίζονται σχεδόν αδιάκοπα.Οι ελληνορθόδοξες πόλεις Al-Suqaylabiyah και Mahardah πολλές φορές και πρόσφατα δέχθηκαν επιθέσεις με ρουκέτες εντός αστικής ζώνης με θύματα και τραυαματίες από ισλαμιστές αντάρτες. Οι Μονάδες Εθνικής Άμυνας της περιοχής δίνουν διαρκή κι επίπονο  αγώνα για να κρατήσουν μακριά τον αντίπαλο.Δεκάδες είναι μάρτυρες υπερασπιστές της πόλης ενώ δεν είναι και λίγοι οι νεόι της που μαρτύρησαν στον ιερό αυτό αγώνα μακριά από τον τόπο καταγωγής τους σε άλλα μέτωπα σε όλη τη Συρία υπηρετώντας από τις τάξεις του συριακού στρατού τα ίδια ιδανικά.

dimpenews.com

Ας μιλήσουμε στις ψυχές μας μέσα από αυτό το αριστούργημα (Μεγ.Κανόνας)

“Πόθεν άρξομαι θρηνείν τάς του αθλίου μου βίου πράξεις; ποίαν απαρχήν επιθήσω Χριστέ, τη νυν θρηνωδία;”.

“Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα τι καθεύδεις; το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι· ανάνηψον ουν ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών”.

( Μεγ Κανών Αγ.Ανδρέα Κρήτης)

 

Άραγε ακούει η ψυχή μας ; Άραγε είναι ζώσα , υπαρκτή , αιώνια ; Είναι ρητορικά τα ερωτήματα …Αν δεν τα πιστεύαμε όλα τούτα δεν θα χαμε και λόγο ύπαρξης …Γιατί άραγε να ήρθαμε σε αυτήν τη ζωή γιατί να ζούμε με όλες αυτές τις τόσο θλιμμένες στιγμές της , τα βάσσανά της, τους πόνους και τις δοκιμασίες , τις αρνήσεις , τις στερήσεις , τους γκρεμούς και τις φουρτούνες , αν ψυχή δεν υπάρχει …Για να ζήσουμε κάποια ελάχιστα χρόνια , να φάμε , να πιούμε , να χορέψουμε , και να πεθάνουμε …Για να το σκεφτούμε λίγο , για να το φιλοσοφήσουμε …Αν ψυχή δεν υπάρχει …γαιτί ερχόμαστε εδώ …για να διαιωνίσουμε το dna όπως κάποτε ένας αυτοπροσδιοριζόμενος ως άθεος μου απάντησε ; Θα ήταν θλιβερό , απαίσιο , φρικώδες ,εγκληματικό σχεδόν ο άνθρωπος να ερχόταν μόνο για αυτά τα επίγεια και πρόσκαιρα τα μάταια με ημερομηνία λήξης και θανάτου …Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε …. Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε …. Το ξαναγράφω και δεν θα πάψω να το πρεσβεύω ! Ερχόμαστε για να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε!

Η ψυχή υπάρχει γιατί υπάρχει Θεός ..Η ψυχή υπάρχει γιατί υπάρχει αιώνιο …Η ψυχή υπάρχει γιατί υπάρχει η αλήθεια και το Φως !
Ακούει η ψυχή , μιλάει η ψυχή , κλαίει και θρηνεί , γελά και χαίρεται , ελέγχει η ψυχή , αποφασίζει η ψυχή , διψάει η ψυχή ,κατανύσσεται μέσα σε χαρμολύπη , λαχταράει την αλήθεια της ζωής …Μεταβαίνει κάποτε εκ του θανάτου εις την ζωήν …Ο άνθρωπος σώμα και ψυχή …Χωρίς ένα από τα δύο δεν είναι άνθρωπος …Μόλις φύγει από εδώ η ψυχή καρτερά την ένωσή της εν εκείνη τη ημέρα της φοβεράς κρίσεως …

Και εμείς την ψυχή μας δυστυχώς πολλές φορές την έχουμε βουβή , άλαλη , κουφή την κρατάμε σε λήθαργο σε νάρκη σε ύπνο βαθύ …Την αναισθητοποιούμε , την ακινητοποιούμε , την πορώνουμε , την νεκρώνουμε την αγνοούμε … Ξερική και άνυδρη , ατημέλητη και καθεύδουσα , παραπλανημένη και απροσανατόλιστη ,αμετανόητη και επηρμένη …προσμένει φωνή να την ξυπνήσει , δρόσο Θεού να την ποτίσει , πανηγύρι αγγέλων για να γιορτάσει …

Ξεκίνησε η Σαρακοστή και τις πρώτες μέρες της καθαρής Εβδομάδας ένας Άγιος ποιητής ξεκίνησε να της μιλά , να την καλεί σε εγρήγορση …Ένα ποιητικό εγερτήριο κατάγιομο από συντριβή και αλήθεια , μνήμη και Ανάσταση …Και έρχεται η Κυριακή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και η ψυχή ταξιδεύει στο τρισευλογημένο παρελθόν …στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Σωφρόνιος γράφει ίσως το συγκλονιστικότερο βίο του συναξαριού μας …Στα Ιεροσόλυμα ή στην Πόλη ο Άγιος Ανδρέας γράφει το δικό του γράμμα με δυο αποδέκτες ..Τον Σωτήρα Ιησού και την ψυχή κάθε ανθρώπου …Τον μεγάλο κανόνα της Πέμπτης πριν την Κυριακή της Οσίας Μαρίας …

Ας μιλήσουμε στις ψυχές μας μέσα από αυτό το αριστούργημα που καταφέρνει να ενώσει σχεδόν όλη την Βιβλική αλήθεια και να την κάνει να φαίνεται σαν την ιστορία της δικής μας ζωής ..Ας τις ακούσουμε …Μας προτρέπουν να γεμίσουμε τους Ναούς το βράδυ της Τετάρτης , της παραμονής οπότε και οι ψαλτάδες θα ξεκινήσουν να επικαλούνται το έλεος του Κυρίου ..Ελέησόν με ο Θεός ελέησόν με …

Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή αφιερωμένης

στον Μεγάλο Κανόνα του Αγίου Ανδρέα Κρήτης

ΠΗΓΗ

Κυριακή Δ΄ Νηστειών

Το κήρυγμα της Κυριακής

 

«Τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν εν προσευχή και νηστεία» (Μαρκ. 9,29)

Ο Κύριος μας αγαπητοί, με τη σημερινή ευαγγελική περικοπή, μας γνωρίζει και μας διαβεβαιώνει ότι ο εχθρός, ο αιώνιος και άσπονδος, ο αρχέκακος δράκων, ο διάβολος, ο οποίος μισεί τον άνθρωπο του Θεού και «ως λέων ωρυόμενος» ζητεί να τον καταπιεί, μπορεί εύκολα να νικηθεί και να συντριβεί. Αρκεί ο άνθρωπος, ο Χριστιανός να χρησιμοποιεί τα δύο όπλα τα οποία του συνιστά. Ποια είναι αυτά; τα ακούμε στο ιερό Ευαγγέλιο. Ο Κύριος μας κατεβαίνοντας από το όρος Θαβώρ μετά τη Μεταμόρφωσή Του και αφού θεράπευσε έναν δαιμονισμένο νέο, είπε στους μαθητές Του: «αυτό το είδος των δαιμονίων δεν βγαίνει με τίποτα άλλο, παρά με προσευχή η οποία συνοδεύεται με νηστεία».

            Ιδού τα όπλα μας τα ισχυρά αγαπητοί. Προσευχή και νηστεία. Όπλα τα οποία κατ΄ εξοχήν προβάλλει και χρησιμοποιεί η κατανυκτική περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής που διερχόμαστε. Σε αυτά τα όπλα ας αφιερώσουμε λίγες απλές σκέψεις για να τα αγαπήσουμε και να τα φέρουμε ση ζωή μας περισσότερο.

            Η προσευχή πρώτα. Εμείς οι σύγχρονοι Χριστιανοί επηρεασμένοι, δυστυχώς από τη υλιστική, την εγωιστική και την χωρίς Θεό ζωή και νοοτροπία των πολλών, μάθαμε να εξαρτούμε τον εαυτό μας από επίγειους παράγοντες. Την ζωή μας και την πρόοδό μας από τα χρήματα και τα κέρδη μας από την εργασία μας, από τη θέση που θα καταλάβουμε, από τους ισχυρούς του κόσμου στους οποίους στηριζόμαστε, ακόμη από την επιστήμη και τις εν γένει ικανότητές μας.

            Δεν έχουμε κατανοήσει ότι είμαστε αδύναμοι άνθρωποι, ότι έχουμε περιορισμένη σκέψη, περιορισμένη αντοχή της καρδιάς μας, ανίσχυρη θέληση. Πώς, έτσι θα μείνουμε ισχυροί και ανίκητοι εμπρός στους κινδύνους και τους εχθρούς του σώματος και της ψυχής μας;

            Δεν έχουμε πιστέψει, δεν έχουμε κατανοήσει ότι έχουμε Παντοδύναμο, Αιώνιο, Παντογνώστη και Πάνσοφο Πατέρα, ο οποίος είναι αγάπη και μας αγάπησε μέχρι Σταυρού και θανάτου. Πώς είναι δυνατόν ο Πατέρας που τόσο μας αγαπά να μας αφήσει αβοήθητους, όταν του ζητήσουμε βοήθεια;

            Έχουμε τόσα προβλήματα. Ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά. Πάνω απ΄ όλα όμως έχουμε ψυχή αθάνατη, η οποία έχει προορισμό να αγιασθεί και να ζήσει στην αιωνιότητα. Πώς θα λυθούν τα προβλήματά μας; Πώς η ψυχή θα νικήσει τον αδυσώπητο εχθρό της, το διάβολο και την αμαρτία που εκείνος φέρει, αν δεν είναι ισχυρή και δεν έχει την βοήθεια, τη χάρη του Θέου μας. «Ψυχή μη κινούσα εαυτήν εις προσευχήν νεκρά και αθλία και δυσώδη γίνεται» λέει ο ιερός Χρυσόστομος, ακριβώς γιατί μένει ανίσχυρη και παρασύρεται στον κατήφορο της αμαρτίας.

            Αν δεν προσεύχεται ο Χριστιανός η ψυχή του δεν παίρνει δυνάμεις από τον Θεό και έτσι σιγά – σιγά εξασθενεί, φθίνει, αργοπεθαίνει. «Η προσευχή που γίνεται με πόθο προς τον Θεό», λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, του οποίου σήμερα την ιερά μνήμη τιμούμε, «δίνει δύναμη ώστε συνάπτει, ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό και τον δένει αχώριστα μαζί Του». «Έτσι», συνεχίζει «εμποδίζει τις προσβολές και τις θλίψεις, που φέρουν οι δαίμονες και θραύει, συντρίβει τους πολεμίους εχθρούς».

Ο ίδιος ο Κύριος μας είπε στους μαθητές Του στον κήπο της Γεσθημανής «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ινα μη εισέλθετε εις πειρασμόν». Όποιος Χριστιανός προσεύχεται, ενώνεται με τον Θεό μας, γίνεται πανίσχυρος, παντοδύναμος χάριτι Θεού, άρα ανίκητος από τους δαίμονες και φόβητρο γι΄ αυτούς. Το πόσο φοβάται ο διάβολος τη προσευχή φαίνεται από τα εμπόδια που φέρει για να μη προσευχηθεί ο Χριστιανός και αν θελήσει να προσευχηθεί για να μη προσευχηθεί σωστά, θεάρεστα.

Ο Κύριος μας, όμως παρακάτω μας μιλά και για το όπλο της νηστείας. Είναι όντως και η νηστεία όπλο ακαταμάχητο, όπλο που κάνει τον Χριστιανό ισχυρό μπροστά στους πειρασμούς του πονηρού δαίμονος.

Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «όπως η πολυφαγία προξενεί αναρίθμητα κακά στο ανθρώπινο γένος, έτσι και η νηστεία και η απαλλαγή από την κοιλιοδουλεία έχει γίνει πάντοτε αιτία ανεκφράστων αγαθών εις ημάς». «Γι΄ αυτό ενήστευσεν στην έρημο ο Κύριος» λέγει ο ιερός Πατήρ, «δια να μας διδάξει». «Πόσο μεγάλο είναι η νηστεία καλόν και όπλον είναι κατά του διαβόλου μέγιστον».

Έτσι είναι αγαπητοί. Η νηστεία είναι το πρώτο, το βασικό στάδιο μιας γενικότερης προσπάθειας να καθυποτάξουμε τον κακό εαυτό μας, να τον θέσουμε υπό την διαρκή  επίβλεψη και καθοδήγηση του θείου νόμου, να ισχυροποιήσει τη θέλησή μας, να φρουρήσει την ψυχή μας και απομακρύνει τις επιβουλές του πονηρού.

Αν μελετήσουμε τους βίους των αγίων μας θα δούμε θαυμαστά γεγονότα, τα οποία βεβαιώνουν ότι όπου καλλιεργήθηκε η νηστεία, όπως ορίζει ο Θεός μας, συνετρίβη η προσβολή των δαιμόνων, αλλά και άνθρωποι δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν από δαιμόνια.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, μεγάλος νηστευτής και διδάσκαλος της αληθούς νηστείας και εγκράτειας μεταξύ άλλων λέει: «Η νηστεία είναι μια μάχαιρα όπου κόπτει και εμποδίζει τον λάρυγγα από τα ηδονικά γλυκά βρώματα, διώκει τους δαίμονας και τας αμαρτίας και ανοίγει την θύραν του Παραδείσου».

Αυτά τα δύο όπλα αγαπητοί αν θέλουμε να είμαστε άτρωτοι από τις επήρειες των δαιμόνων, ας τα αγαπήσουμε και ας τα φέρουμε στη ζωή μας. Ας προσέξουμε πολύ αυτό που λέει ο Κύριος μας: «εν ουδενί δύναται εξελθείν το γένος των δαιμόνων από τον άνθρωπο». Με τίποτα άλλο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Όπλο ισχυρό και καταλυτικό η προσευχή, όπλο φοβερό και η νηστεία για τους δαίμονες.

Δυστυχώς εμείς οι σύγχρονοι Χριστιανοί εγκαταλείψαμε τα όπλα αυτά. Δεν ακούμε τον Κύριο, δεν τα χρησιμοποιούμε. Απόστολοι, Μάρτυρες, Πατέρες, Άγιοι, Όσιοι και Νεομάρτυρες τα χρησιμοποίησαν, συνέτριψαν τον δόλιο εχθρό, έμειναν νικηταί και τροπαιούχοι. Καλλιέργησαν αρετές, αγιάσθηκαν και εμείς δεν διδασκόμαστε από αυτά.

Να αγαπήσουμε λοιπόν και να καλλιεργήσουμε την προσευχή. «Να παρακαλείτε τον Θεόν με κάθε είδος προσευχής και αιτήσεως» συμβουλεύει ο Απόστολος Παύλος.

Ναι, παντού και πάντοτε να προσευχόμαστε με πίστη, με ταπείνωση, με καθαρότητα, με προσοχή, με θερμότητα για να είμαστε ενωμένοι με τον Θεό μας τον Παντοδύναμο και να γινόμαστε ισχυροί «εν πολέμω» με τον πονηρό.

Να αγαπήσουμε και την νηστεία και να την καλλιεργήσουμε. Αυτή τη περιφρονημένη αρετή. Να αφήσουμε τη λατρεία του σαρκικού εαυτού μας, την ολιγοπιστία και την φοβία μη πάθουμε κάτι από τη νηστεία και αν δεν έχουμε λόγο υγείας να νηστέψουμε αγαπητοί, για να φέρουμε τον εαυτό μας στο χώρο των αρετών και να τον κάνουμε απρόσβλητο από τα βέλη του δράκοντος. Έτσι θα γίνουμε και εμείς χάριτι Θεού, ισχυροί και άξιοι της ευλογίας του Θεού. 

Ας το υπογραμμίσουμε.

Ο διάβολος δεν φεύγει με τους μάγους, με τις μάγισσες, τα μέντιουμ με τις τόσες πλάνες που όλοι αυτοί χρησιμοποιούν. Αυτοί περισσότερο δένουν τον άνθρωπο με τον διάβολο και τον κάνουν υποχείριό του, δαιμονισμένο τον κάνουν και τον οδηγούν στην απώλεια, στην Κόλαση.

Αγαπητοί μου αδερφοί,

διερχόμαστε την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Η Εκκλησία μας προσφέρει αυτή την κατανυκτική περίοδο τη δυνατότητα περισσότερο να χρησιμοποιούμε τα δύο όπλα, τη προσευχή και τη νηστεία. Ας θελήσουμε να τα χρησιμοποιήσουμε αληθινά και ειλικρινά και θα δούμε τότε πόσο θα ενισχυθούμε, πόσο εύκολα θα νικούμε τις επιθέσεις του πονηρού, πόσο διαφορετικά θα εορτάσουμε το Πάσχα, πόσο θα αναγεννηθούμε σαν αγωνιζόμενοι Χριστιανοί.

Αμήν

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

 

πηγή 

Κλίμαξ οὐρανομήκης σαφῶς, ἡ πολιτεία σου θεόφρον γεγένηται, δι’ ἧς περ πρὸς ὕψος ἤρθης, καὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὀμιλεῖν παμμάκαρ κατηξίωσαι, τὸν νοῦν ἐλλαμπόμενος, ταῖς ἐκεῖθεν ἐλλάμψεσι, μαρμαρυγαῖς δέ, ταῖς αὐτοῦ φωτιζόμενος, τὴν ἰσάγγελον, ἐκομίσω φαιδρότητα, ὦ καὶ νῦν παριστάμενος, ἱκέτευε Ὅσιε, τοὺς ἐκτελοῦντας την θείαν, και πανσεβάσμιον μνήμην σου, σὺν σοὶ παραστῆναι, καὶ τῷ κόσμῳ δωρηθῆναι τὸ μέγα ἔλεος.

Τη Μεγάλη Σαρακοστή είναι επικηρυγμένος ο Χριστός και με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε τη Μάννα Του: ''Χαίρε Μήτηρ του Θεού και πάντων των Αγίων''. Όταν πέφτω στην προσευχή όλα τα ξεχνώ, είναι σαν θεραπεία και βλέπω τον Χριστό στον Σταυρό και τη Μητέρα Του.

 

Αναστάσιος Μαλαμάς (1929-1999)
 από το βιβλίο: ''Ασκητές μέσα στον κόσμο''~τόμος Β'~Άγιον Όρος.

''Σέ ὅλες τίς δυσκολίες σου, καί στίς πιό μεγάλες πτώσεις σου νά θυμᾶσαι τήν κραυγή αὐτῆς τῆς ἁγίας ἑβδομάδος, πού ἔχει τήν δύναμι νά σέ ἀναστήσῃ: «Κύριε, πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσόν με...''

 

Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ: Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

 

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου
.            Στὶς Σαρακοστὲς καλὸ εἶναι νὰ γνωρίζεις μόνο ἐκκλησία καὶ σπίτι, τίποτ’ ἄλλο. Φτάνεις, λοιπόν, στὸ σπίτι. Τί θὰ κάνεις ἐκεῖ; Θὰ ἀγωνιστεῖς μ’ ὅλη σου τὴν δύναμη νὰ διατηρήσεις τὴν προσήλωση τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδιᾶς στὸν Κύριο. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκκλησία, τρέξε στὸ δωμάτιό σου καὶ κάνε ἀρκετὲς μετάνοιες, ζητώντας εὐλαβικὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σὲ βοηθήσει, ὥστε νὰ ἀξιοποιήσεις τὸν χρόνο τῆς παραμονῆς σου στὸ σπίτι μὲ τρόπο ὠφέλιμο γιὰ τὴν ψυχή σου. Ὕστερα κάθησε καὶ ξεκουράσου γιὰ λίγο. Ἀλλὰ καὶ τότε μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμούς σου νὰ ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, ἐπαναλάμβανε νοερὰ τὴν εὐχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με! Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με!”. Ἀφοῦ ξεκουραστεῖς πρέπει ν’ ἀσχοληθεῖς μὲ κάτι, εἴτε προσευχὴ εἴτε ἐργόχειρο. Τί ἐργόχειρο θὰ κάνεις δὲν ἔχει σημασία· ξέρεις ἤδη τί σοῦ ἀρέσει. Εἶναι, βλέπεις, ἀδύνατο νὰ ἀσχολεῖσαι ὅλη τὴν ὥρα μὲ πνευματικὰ πράγματα· χρειάζεται νὰ ἔχεις καὶ κάποιο εὐχάριστο ἐργόχειρο. Μ’ αὐτὸ θὰ καταπιάνεσαι, ὅταν ἡ ψυχή σου εἶναι κουρασμένη, ὅταν δὲν ἔχεις τὴν δύναμη νὰ διαβάσεις ἢ νὰ προσευχηθεῖς. Ἄν, βέβαια, οἱ πνευματικές σου ἐνασχολήσεις πηγαίνουν καλά, τὸ ἐργόχειρο δὲν εἶναι ἀπαραίτητο. Ἐκπληρώνει μόνο τὴν ἀνάγκη ἀξιοποιήσεως τοῦ χρόνου, ποὺ ἀλλιῶς θὰ σπαταλιόταν σὲ ἀπραξία. Καὶ ἡ ἀπραξία εἶναι πάντα ὀλέθρια, πολὺ περισσότερο ὅμως στὸν καιρὸ τῆς νηστείας.
.            Πῶς πρέπει νὰ προσεύχεται κανεὶς στὸ σπίτι; Σωστὰ σκέφθηκες ὅτι τὴν Σαρακοστὴ ὀφείλουμε νὰ προσθέτουμε κάτι στὸν συνηθισμένο κανόνα προσευχῆς. Νομίζω, ὡστόσο, πὼς ἀντὶ νὰ διαβάζεις περισσότερες προσευχὲς ἀπὸ τὸ Προσευχητάρι, εἶναι καλύτερο ν’ αὐξήσεις τὴν διάρκεια τῆς ἄμεσης ἐπικοινωνίας σου μὲ τὸν Κύριο. Κάθε μέρα, πρὶν ἀρχίσεις καὶ ἀφοῦ τελειώσεις τὴν ὀρθρινὴ καὶ βραδυνὴ ἀκολουθία, νὰ ἀπευθύνεσαι μὲ δικά σου λόγια στὸν Κύριο, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὸν φύλακα ἄγγελό σου, εὐχαριστώντας τους γιὰ τὴν προστασία τους καὶ παρακαλώντας τους γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν πνευματικῶν σου ἀναγκῶν. Ζήτα τους νὰ σὲ βοηθήσουν, ὥστε, πρῶτα ἀπ’ ὅλα νὰ γνωρίσεις τὸν ἑαυτό σου, νὰ ἀποκτήσεις αὐτογνωσία καί, ὅταν τὴν ἀποκτήσεις, νὰ σοῦ χαρίσουν ζῆλο καὶ δύναμη, ὥστε νὰ θεραπεύσεις τὶς πληγὲς τῆς ψυχῆς σου. Ζήτα τους, ἀκόμα, νὰ γεμίσουν τὴν καρδιά σου μὲ τὸ αἴσθημα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς συντριβῆς. Ἡ ταπείνωση εἶναι ἡ πιὸ εὐάρεστη στὸν Θεὸ θυσία. Ἔτσι νὰ προσεύχεσαι. Μὴν ἐπιβάλεις, ὅμως, στὸν ἑαυτό σου ἕνα προσευχητικὸ κανόνα μακρὺ καὶ βαρύ, ἕνα κανόνα ποὺ θὰ ὑπερβαίνει τὰ μέτρα τῶν ψυχοσωματικῶν σου δυνάμεων καὶ θὰ σὲ καταβάλλει. Καλύτερα εἶναι νὰ προσεύχεσαι συχνότερα στὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας καί, ὅταν ἀσχολεῖσαι μ’ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐργασία, νὰ ἔχεις τὸν νοῦ σου στὸν Θεό.
.            Μετὰ τὴν προσευχή, διάβαζε γιὰ λίγο μὲ αὐτοσυγκέντρωση. Ἡ μελέτη δὲν ἀποσκοπεῖ στὸ φόρτωμα τοῦ μυαλοῦ σου μὲ διάφορες πληροφορίες καὶ γνώσεις, ἀλλὰ στὴν ψυχική σου ὠφέλεια καὶ ἐποικοδομή. Γι’ αὐτὸ δὲν χρειάζεται νὰ διαβάζεις πολλά. Διάβαζε ὅμως μὲ προσοχὴ μεγάλη καὶ μὲ καρδιακὴ συμμετοχή. 
.            “Τί νὰ διαβάζω;”, θὰ μὲ ρωτήσεις. Μόνο πνευματικὰ βιβλία, φυσικά. Ἡ προσεκτικὴ ἀνάγνωση τέτοιων βιβλίων ἐμπνέει τὴν ψυχὴ περισσότερο ἀπ’ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Ἂν πάντως, στὴν διάρκεια τῆς μελέτης γεννιέται ὁ πόθος τῆς προσευχῆς, ν’ ἀφήνεις τὸ βιβλίο καὶ νὰ προσεύχεσαι.
.            Θὰ διαβάζεις, λοιπόν, θὰ προσεύχεσαι, θὰ κάνεις μετάνοιες. Καὶ μ’ ὅλα αὐτά, ὡστόσο, δὲν θὰ μπορέσεις νὰ κρατήσεις τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά σου σὲ κατάσταση συνεχοῦς καὶ ἔντονου ἀγώνα. Εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ κουράζεσαι. Τότε, ὅπως σοῦ εἶπα, θὰ ἀσχολεῖσαι μὲ κάποια πρακτικὴ ἐργασία.
.            Σκέφτεσαι, καθὼς μοῦ γράφεις, νὰ μειώσεις τὴν ποσότητα τοῦ καθημερινοῦ σου φαγητοῦ. Σωστὴ κι ὠφέλιμη ἡ σκέψη σου· σωστή, γιατί τὸ σῶμα, ποὺ μὲ τὶς παρεκτροπές του σὲ ἀναγκάζει νὰ μετανοεῖς, ὀφείλει νὰ καταβάλει στὴν διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς τοὺς μόχθους ποὺ τοῦ ἀναλογοῦν· καὶ ὠφέλιμη, γιατί μὲ τὴν νηστεία τὸ σῶμα δουλαγωγεῖται, ὁ νοῦς καθαρίζεται, ἡ καρδιὰ μαλακώνει, τὰ πάθη νεκρώνονται. Μόνο μὴν τὸ παρακάνεις. Ἤδη τρῶς τόσο λίγο. Πρέπει νὰ ἔχεις δυνάμεις, γιὰ νὰ στέκεσαι στὴν ἐκκλησία καὶ γιὰ ν’ ἀγωνίζεσαι στὸ σπίτι. Κοίτα νὰ τρῶς τόσο, ὅσο χρειάζεται γιὰ νὰ μὴν ἐξασθενήσεις.
.            Καλὸ θὰ ἦταν ἐπίσης, νὰ μείωνες λίγο τὸν χρόνο τοῦ ὕπνου καὶ τῆς ἀναπαύσεώς σου. Εἶναι μία θυσία γιὰ σένα, ἀλλὰ κάθε λογῆς θυσία ταιριάζει σ’ αὐτὴ τὴν περίοδο.
.            Καὶ μὲ τὶς συζητήσεις τί θὰ γίνει; Τὴν Σαρακοστὴ τουλάχιστον, οἱ συζητήσεις μὲ τοὺς ἄλλους ἂς περιοριστοῦν σὲ πνευματικὰ θέματα. Ἀκόμα καλύτερες εἶναι οἱ κοινὲς πνευματικὲς ἀναγνώσεις, ποὺ δίνουν ἀφορμὲς γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἐποικοδομητικῶν σκέψεων καὶ γιὰ τὴν ἐξαγωγὴ ὠφέλιμων συμπερασμάτων. Κατάλληλοι γι’ αὐτὸ τὸν σκοπὸ εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων.
Ἀρκετὰ ἔγραψα. Θὰ προσθέσω ὅ,τι ἄλλο χρειάζεται ἀργότερα. 
πηγή

Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ Νηστειών) στην Κατούνα.

 

Ὁ Τίμιος Σταυρός, τὸν ὁποῖο προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσουμε, καθὼς βρισκόμαστε στὸ μέσον τῆς «Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς», ἀποτελεῖ γιὰ τὸν καθένα μας σταθερὴ πυξίδα ποὺ δείχνει τὴν πορεία ζωῆς ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἀκολουθήσουμε γιὰ νὰ πετύχουμε τὴ σωτηρία μας. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴ μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα.   

   Εἶχε ἀντιδράσει ὁ Πέτρος, ὅταν ἄκουσε τὸν Κύριο νὰ προειδοποιεῖ ὅτι πρόκειται νὰ καταδικασθεῖ καὶ νὰ θανατωθεῖ πάνω στὸ Σταυρό. Κι ὁ θεῖος Διδάσκαλος, ἀφοῦ τὸν ἐπετίμησε αὐστηρὰ γιὰ τὴν ἀντίδρασή του, κάλεσε κοντὰ Του ὅλους τοὺς μαθητές Του καὶ ὅσους ἄλλους Τὸν ἀκολουθοῦσαν καὶ τοὺς εἶπε:
   Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»· ἂς διακόψει κάθε φιλία καὶ σχέση μὲ τὸν διεφθαρμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἂς εἶναι ἕτοιμος ὄχι μόνο νὰ ὑποστεῖ γιὰ μένα θλίψεις καὶ δοκιμασίες, ἀλλὰ καὶ θάνατο σταυρικό, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθεῖ, μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.

Σκληρὸς ὁ λόγος!... Νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὸν κακὸ ἑ­­αυτό μας. Νὰ σταματήσουμε νὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε, ὅ,τι μᾶς εὐχαριστεῖ καὶ ὅ,τι μᾶς βολεύει, καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, ἀκόμα κι ἂν αὐτὸ σημαίνει κόπο, ὀδύνη ἢ καὶ θάνατο! Ἡ περίοδος τῆς «Σαρακοστῆς» μὲ τὴ νηστεία, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὸν ἀγώνα ἐναντίον τῶν παθῶν, μᾶς βοηθεῖ νὰ καλλιεργήσουμε αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀσκήσεως.

   Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι «ἀν­τισταυρική». Ὁ σύγχρονος ­ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ζεῖ μὲ κάθε ἄνεση καὶ εὐκολία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφεύγει τὴ συζυγικὴ δέσμευση μὲ γάμο, καθὼς καὶ τὴν ­τεκνογονία, δὲν ἀντέχει στὶς θλίψεις, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπομείνει κάποια ἀσθένεια, τρομάζει καὶ μόνο μὲ τὴν ἰδέα τοῦ θανάτου. ­Ἀντίθετα, ὁ πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ ­μαθαίνει νὰ ­ἀγωνίζεται, νὰ ὑπομένει τὶς ­δοκιμασίες, νὰ θυσιάζεται γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν ἀδελφῶν του. ­Ἄλλωστε γνωρίζει ὅτι μόνο ὅποιος ἀκολουθεῖ αὐ­τὸν τὸν δρόμο τῆς ­θυσίας καὶ τῆς αὐταπαρνήσεως μπορεῖ νὰ θεωρεῖται γνήσιος μαθητὴς Ἐκείνου ὁ Ὁποῖος σὲ ὅλη τὴν ἐπὶ γῆς ζωή Του, ἀπὸ τὴ γέννηση μέχρι καὶ τὸν σταυρικό Του θάνατο, βάδισε ἀκριβῶς αὐτὴ τὴν ὁδὸ τῆς αὐ­ταπαρνήσεως. Ἐπιπλέον, ὅποιος ­ἀκο­λουθεῖ τὸν δρόμο τῆς ­αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστὸ παύει νὰ ζεῖ ­ἐγωκεντρικὰ καὶ ἀπολαμβάνει τὴ χαρὰ τῆς προσφορᾶς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Ἀλλὰ τὸ πιὸ παράδοξο εἶναι ὅτι αὐτὸς ποὺ ζεῖ μὲ αὐταπάρνηση καὶ φαινομενικὰ ζημιώνεται, τελικὰ ­ὠφελεῖται πολλαπλάσια. Αὐτὸ ἀκριβῶς τόνισε ὁ Κύριος στὴ συνέχεια τῆς ­διδασκαλίας Του.
   Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴ ζωή του, θὰ χάσει τὴν αἰώνια ζωή. «Ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐ­­μοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗ­τος σώσει αὐτήν». Ὅποιος ὅμως χάσει τὴ ζωή του ­θυσιάζοντάς την γιὰ τὴν ὁμολογία καὶ τὴν ὑπακοή του σὲ μένα καὶ τὸ Εὐαγγέλιό μου, αὐτὸς θὰ σώσει τὴν ψυχή του στὴ μέλλουσα ζωή, ὅ­­­που θὰ κερδίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία.
Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ σημαντικό. Διότι τί θὰ ὠφελήσει τὸν ἄνθρωπο, ἐὰν κερδίσει ὁλόκληρο τὸν κόσμο, καὶ στὸ τέλος χάσει τὴν ψυχή του; «...τί δώσει ­ἄνθρωπος ἀν­­­­­τάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»... Ἐὰν ἕ­­­νας ἄνθρωπος χάσει τὴν ψυχή του, τί μπο­­­ρεῖ νὰ δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ νὰ τὴν ἐξαγοράσει ἀπὸ τὴν αἰώνια ἀπώλεια;

   Καὶ ὁ Κύριος διακηρύττοντας σαφῶς ὅτι θὰ χάσει ὁπωσδήποτε τὴν ψυχή του ἐκεῖνος ποὺ δὲν θὰ ὑποστεῖ τὶς θυσίες αὐτές, εἶπε: Ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καὶ τοὺς λόγους μου ἐπηρεασμένος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς γενιᾶς αὐτῆς ποὺ ἀποστά­τησε ἀπὸ τὸν πνευματικό της Νυμφίο καὶ εἶναι ἁμαρτωλή, θὰ ντραπεῖ γι’ αὐτὸν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο ὅταν θὰ ἔλθει μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατρός Του.

 

 Καὶ κλείνοντας τὴ διδασκαλία Του αὐτή, εἶπε: Σᾶς λέω ἀληθινὰ ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁ­­­ποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, προτοῦ νὰ δοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχει ἔλ­θει δυναμικὰ καὶ ἀποτελεσματικά.
   Αὐτὸ πραγματικὰ καὶ ἔγινε. Μετὰ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ­καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ καταργήθηκε ἡ παλαιὰ τάξη καὶ θεμελιώθηκε ἡ νέα τάξη, τὴν ὁ­­­ποία ἐκπροσωπεῖ πλέον ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στὴ γῆ.


   Ἂς μὴ βλέπουμε λοιπὸν κοντόφθαλμα. Τί νόημα ἔχει νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴ ζωή μας στὸ ἐδῶ καὶ τώρα καὶ νὰ διακινδυνεύσουμε τὸ αἰώνιο μέλλον μας;... Τίποτε στὸν κόσμο δὲν ἀξίζει ὅσο ἡ ψυχή μας. Τὸ εἶπε ὁ Κύριος, κι ὁ λόγος Του εἶναι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινός, καθόσον μάλιστα Αὐτὸς δημιούργησε τὸν κόσμο κι ὁ Ἴδιος ἐξαγόρασε τὴν ψυχή μας μὲ τὸ τίμιο Αἷμα Του. Εἶναι λοιπὸν ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ κρίνει ὀρθὰ τί ἀξίζει περισσότερο. Ἂς Τὸν ἐμπιστευθοῦμε κι ἂς συνειδητοποιήσουμε ὅτι τὸ πραγματικό μας συμφέρον εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Γι’ αὐτὴν ἀξίζει νὰ θυσιάσουμε τὰ πάντα!

 

 

πηγή

Νηστίσιμη ταχινόσουπα με καλαμαράκια σε άλμη Safcol

---

Κλασική σούπα της νηστείας από παράδοση, η ταχινόσουπα γίνεται με όσα λαχανικά σου βρίσκονται στο ψυγείο και είναι μια νοστιμότατη σούπα που τρώγεται όλο το χρόνο. Ανοίξτε και μια κονσέρβα καλαμαράκια σε άλμη SAFCOL, πρόσθεστε λάδι και λεμόνι και θα μας θυμηθείτε!

 

Μερίδες:4

Χρόνος προετοιμασίας:15'

Χρόνος μαγειρέματος:30'

Έτοιμο σε:45'

Υλικά

• 1 καρότο σε μικρά κυβάκια
• 1 πράσο σε ροδελίτσες
• 1 κρεμμύδι σε ψιλά καρεδάκια
• 2 κολοκυθάκια σε ψιλά κυβάκια
• 3 κρεμμυδάκια φρέσκα, σε ροδέλες
• 250γρ. σπανάκι ή σέσκουλα χοντροκομμένο
• 1 μικρό ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
• ½ φλιτζάνι ελαιόλαδο (προαιρετικά)
• 1 κουτ. γλυκού ρίγανη
• 3 κουτ. σούπας ταχίνι
• χυμό και ξύσμα από 2 λεμόνια
• αλάτι, πιπέρι
• 1 κονσέρβα καλαμαράκια σε άλμη SAFCOL

Διαδικασία

Σε μια κατσαρόλα, ζεσταίνετε το ελαιόλαδο και σοτάρετε το καρότο, το πράσο, το κρεμμύδι, τα κολοκυθάκια και τα φρέσκα κρεμμυδάκια μέχρι να μαραθούν.

Ρίχνετε το σπανάκι ή τα σέσκουλα, καλύπτετε με ζεστό νερό, αλατίζετε και σκεπάζετε την κατσαρόλα. Μαγειρεύετε για μισή ώρα.

Σε ένα μπολ, διαλύετε καλά το ταχίνι σε ένα φλιτζάνι χλιαρό νερό. Προσθέτετε το χυμό των λεμονιών, ανακατεύετε.

Με μια βαθιά κουτάλα, βάζετε λίγο-λίγο ζουμί από τη σούπα, όπως στο κανονικό αβγόκομα και μεταφέρετε το μίγμα στη σούπα, αφού χαμηλώσετε τη φωτιά στο πιο χαμηλό. Ανακατεύετε να πάει παντού το ταχίνι, προσθέτετε τον μαϊντανό, τη ρίγανη, το ξύσμα και φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Σερβίρετε τη σούπα ζεστή συνοδεύοντας με καλαμαράκια σε άλμη SAFCOL.
πηγή

Β’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ):Ἀπόστολος-Εὐαγγέλιο-Ὁμιλία γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Α´ 10 – 14

¹⁰ καί· σὺ κατ’ ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· ¹¹ αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, ¹² καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. ¹³ πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; ¹⁴ οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Β´ 1 – 3

¹ Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. ² εἰ γὰρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, ³ πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη,

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Ι. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Α´ 10 – 14

¹⁰ Και, πάλιν η Γραφή άλλου λέγει· “συ, Κυριε, εις την αρχήν της δημιουργίας εστερέωσας την γην επάνω εις ασφαλές θεμέλιον και έργα των ιδικών σου χειρών, είναι οι ουρανοί· ¹¹ αυτοί θα χαθούν από την σημερινήν των μορφήν και θα αλλάξουν, συ όμως παραμένεις πάντοτε αιώνιος και αναλλοίωτος· τα πάντα σαν ένδυμα θα παληώσουν ¹² και σαν εξωτερικόν ένδυμα θα τους περιτυλίξης και θα αλλάξουν μορφήν, συ όμως είσαι ο ίδιος πάντοτε και τα έτη σου δεν θα λάβουν ποτέ τέλος”. ¹³ Προς ποίον δε από τους αγγέλους είπεν ποτέ ο Θεός και Πατήρ· “κάθισε εις τα δεξιά μου έως ότου βάλω τους εχθρούς σου κάτω από τα πόδιά σου, σαν υποπόδιον, επάνω στο οποίον θα πατάς;” ¹⁴ Ολοι οι άγγελοι είναι πνεύματα υπηρετικά, τα οποία αποστέλλονται από τον Θεόν, δια να εξυπηρετούν αυτούς, που μέλλουν να κληρονομήσουν την σωτηρίαν.

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Β´ 1 – 3

¹ Επειδή ακριβώς τόσον ασύγκριτα ανώτερος είναι ο Υιός, δια τούτο πρέπει πολύ περισσότερον να προσέχωμεν εις εκείνα, τα οποία ηκούσαμεν από το κήρυγμα των Αποστόλων, που είναι ιδικόν του κήρυγμα, μήπως τυχόν ποτέ παρεκκλίνωμεν από τον δρόμον της σωτηρίας. ² Διότι εάν ο παλαιός νόμος, που ελέχθη στον Μωϋσήν δια μέσου των αγγέλων, απεδείχθη έγκυρος και ισχυρός και κάθε παράβασις αυτού και παρακοή έλαβε σαν μισθόν της την δικαίαν τιμωρίαν, ³ πως ημείς θα διαφύγωμεν την τιμωρίαν, εάν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην και ανεκτίμητον σωτηρίαν; Η σωτηρία δε αυτή ήρχισε να διδάσκεται από αυτόν τούτον τον Κυριον, παρεδόθη δε εις ημάς ως κατά πάντα βεβαία και αξιόπιστος από εκείνους, που την ήκουσαν κατ’ ευθείαν από το στόμα του Κυρίου, δηλαδή από τους Αποστόλους.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 – 12

¹ Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. ² καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοὶ, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. ³ καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. ⁴ καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ⁵ ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ⁶ ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· ⁷ Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; ⁸ καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; ⁹ τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ¹⁰ ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ· ¹¹ Σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. ¹² καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι Οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΣΗ Ι. ΚΟΛΙΤΣΑΡΑ

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Β´ 1 – 12

¹ Υστερα δε από ολίγας ημέρας, εισήλθε πάλιν ο Κυριος εις την Καπερναούμ και διεδόθη ότι ευρίσκεται εις κάποιο σπίτι. ² Και αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε εγέμισεν η οικία και δεν υπήρχε πλέον τόπος να τους χωρέση ούτε καντά εις την θύραν. Και εδίδασκε εις αυτούς τον λόγον του Θεού. ³ Και έρχονται προς αυτόν φέροντες ένα παραλυτικόν, τον οποίον εσήκωναν τέσσαρες επάνω εις κρεββάτι. ⁴ Επειδή δε ένεκα του πολλού πλήθους δεν ήτο δυνατόν να πλησιάσουν τον Κυριον, αφήρεσαν από την στέγην το μέρος εκείνο, κάτω από το οποίον ήτο ο Κυριος, ήνοιξαν τρύπαν και κατέβασαν σιγά το κρεββάτι, όπου ήτο κατάκοιτος ο παραλυτικός. ⁵ Οταν ο Ιησούς είδε την πίστιν που είχαν, τόσον ο παραλυτικός όσον και εκείνοι που τον έφεραν, λέγει στον παραλυτικόν· “τέκνον, σου συγχωρούνται αι αμαρτίαι, αι οποίαι είναι και αιτία της σωματικής σου ασθενείας”. ⁶ Ησαν δε και μερικοί από τους γραμματείς, που εκάθηντο εκεί και εσυλλογίζοντο μέσα των· ⁷ Διατί αυτός ο άνθρωπος εκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιός ημπορεί να συγχωρή αμαρτίες, ει μη μόνον ένας, δηλαδή ο Θεός; ⁸ Και αμέσως ο Ιησούς αντελήφθη καθαρώτατα, με την θεία δύναμιν του πνεύματός του, ότι έτσι αυτοί εσκέπτοντο μέσα των και τους είπε· “διατί συλλογίζεσθε τέτοια εις τας καρδίας σας; ⁹ Τι είναι ευκολώτερον, να είπω στον παραλυτικόν, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου η να είπω, σήκω επάνω υγιής, πάρε το κρεββάτι στον ώμον σου και περιπάτει; Σεις θεωρείτε δυσκολώτερον το δεύτερον. ¹⁰ Δια να μάθετε δε, ότι ο υιός του ανθρώπου έχει εξουσίαν να συγχωρή αμαρτίας εδώ εις την γην-λέγει στον παραλυτικόν· ¹¹ Σε σένα που πιστεύεις λέγω, σήκω επάνω υγιής, πάρε το κρεββάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. ¹² Και αμέσως εσηκώθη, επήρε το κρεββάτι στον ώμον και εβγήκε ενώπιον όλων, ώστε όλοι να καταπλαγούν και να δοξάζουν τον Θεόν λέγοντες ότι “ποτέ δεν είδαμε τέτοια γεγονότα, να συγχωρούνται με ένα λόγον αμαρτίαι και εις πιστοποίησιν της συγχωρήσεως να θεραπεύεται θαυματουργικώς η παράλυσις”. 

ΠΗΓΗ : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ἀκοῦστε ἐδῶ τήν ὁμιλία:

Ἡ ἀμέλεια (18-03-84)

 ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ : ΕΔΩ

 

πηγή 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, η Δύση και οι Ησυχαστές (Κυριακή Β΄Νηστειών)

Η Β’ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη στον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά (14ος αιώνας), ησυχαστή του Αγίου Όρους και μετά Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης.

Ο άγιος Γρηγόριος υπερασπίστηκε τους Ησυχαστές του Αγίου Όρους, τους οποίους ειρωνευόταν και πολεμούσε ο εκφραστής του πνεύματος της Δυτικής Εκκλησίας, μοναχός Βαρλαάμ, από την Καλαβρία της Νότιας Ιταλίας. Ο άγ. Γρηγόριος, όταν υπερασπιζόταν τους εν λόγω Μοναχούς, διατύπωνε την Ορθόδοξη πίστη, σχετικά με τον Θεό και τον τρόπο προσέγγισής του από τον άν­θρωπο, καθώς και το τί είναι αυτό, που συνιστά τη σωτηρία του ανθρώπου.
Αν η πίστη αλλοιωθεί, έστω και κατά ένα γιώτα (ι) τότε δια­φοροποιείται η «εν Χριστώ» ζωή και ματαιώνεται η σωτηρία του ανθρώπου.
Η Δύση
Ανάμεσα σ’ εκείνους που αλλοίωσαν την αληθινή πίστη της Εκ­κλησίας είναι και η Δυτική ’Εκκλησία. Ποιά είναι η βασική δια­φορά της από την Ορθόδοξη; Το κυριότερο χαρακτηριστικό της Δύσης είναι η νοησιαρχία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ως πηγή πίστεως τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Πρώτα ο Θεός και μετά ο άνθρωπος. Οι Απόστολοι είπαν: «Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν». Το «ημίν» αναφέρεται στους Αποστόλους, οι οποίοι ακολουθούν το Άγιο Πνεύμα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία προσπαθεί να προσεγγίσει το μυστήριο του Θεού, βιώνοντας τη ζωή του Χριστού, όσο είναι δυνατό στον άνθρωπο· ανάλογα με το βαθμό σχέσης με τον Θεό· με την εσωτερική κάθαρση του ανθρώπου και το βαθμό Χάριτος που θα πάρει από τον Θεό, ενώ η Δυτική προσπαθεί να προσεγγίσει τον Θεό διανοητικά, με την ανθρώπινη λογική και τη φυσική γνώση. Δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τη Χάρη του Θεού. Το μυστήριο όμως του Θεού είναι «υπέρ λό­γον» (=ξεπερνά τη λογική). Πώς θα το προσεγγίσει η λογική;
Ο Βαρλαάμ κατηγορούσε τους Ησυχαστές του Αγ. Όρους, οι οποίοι, για να προσεγγίσουν τον Θεό, αγωνίζονταν να καθαρθούν στη ψυχή με την αδιάλειπτη προσευχή, για να σκηνώσει σ’ αυτήν η θεοποιός Χάρις του Αγίου Πνεύματος, ώστε να πραγμα­τοποιήσουν αυτό, που είπε ο Χριστός και έγινε παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5, 8). Αυτή η παράδοση ήταν ξένη και άγνωστη στη Δύση. Γι’ αυτό και στις συζητήσεις του με τον άγιο Γρηγόριο ο Βαρλαάμ, που εξέφραζε το πνεύμα της Δύσης, υπεστήριζε ότι ο άνθρωπος όσο πιο πολύ προχωρήσει στη γνώση, στα γράμματα, στη φιλοσοφία, τόσο περισσότερο γνωρίζει τον Θεό και έρχεται πλησίον Του. Η ουσία βρίσκεται στη νόηση και όχι στην «κάθαρση της καρδίας», που είπε ο Χριστός. Ο άγιος Γρηγόριος δεν συμφωνούσε, γιατί, εκτός των άλλων, άφηνε έξω από τη σωτηρία τους ολιγογράμματους και τους αγράμματους.
Ο Αγ. Γρηγόριος και οι Ησυχαστές
Τί ήταν οι Ησυχαστές; Αυτοί που στη ζωή τους επεδίωξαν την «ησυχία», που δεν είναι απλά η αποφυγή των εξωτερικών θορύ­βων, της ηχορύπανσης. Την ησυχία αυτή είναι εύκολο να τη βρεις, αν απομακρυνθείς από τον κόσμο. Το δύσκολο είναι να κατορθώ­σει ο άνθρωπος την εσωτερική ησυχία, αφού απαλλαγεί από την εσωτερική ταραχή που δημιουργούν: το φρόνημα του κόσμου και η συμμόρφωση με αυτό, οι βιοτικές μέριμνες, η επιθυμία του πλούτου και των πολλών αγαθών, οι σαρκικοί λογισμοί, που «γεννούν στην καρδιά υιούς και θυγατέρας» (Ευάγριος) η φωτιά των φιλή­δονων ορμών, γενικά η ροπή προς την αμαρτία. Όλα αυτά δη­μιουργούν την «ένδοθεν ζάλην» και ταραχή. Όταν αυτά εκλείψουν, έρχεται η Χάρις του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά, που αναπαύει τον άνθρωπο και τότε ησυχάζει.
Για να έρθει η ποθητή ησυχία απαιτείται άσκηση εναντίον ό­λων, που συνθέτουν τον παλαιό άνθρωπο, για να γίνει ο Χριστια­νός, στρατιώτης Χριστού «άυλος και αμέριμνος», «απαθής πάσης επιθυμίας» και να επιρρίψει όλη την «μέριμνά του επί Κύριον». Ζωή του να γίνει η αδιάλειπτη προσευχή και η κατοίκηση του Χριστού στην καρδιά, που καρποφορεί την αληθινή ησυχία. Αυτός που την απολαμβάνει καλείται ησυχαστής. Είναι η κατάσταση του ανθρώπου πριν από την πτώση, η παραδείσια.
Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού υπήρξαν Ησυ­χαστές, οι οποίοι με τον τρόπο ζωής τους, σφράγισαν διαχρονικά τον χαρακτήρα της πνευματικής ζωής. Εγκατέλειπαν τις πόλεις και «επόλιζαν (=δημιουργούνταν πόλεις από το πλήθος των Ασ­κητών) την έρημον», όχι για να αποστραφούν τον κόσμο, αλλά για να προσηλωθούν εξ ολοκλήρου στον Θεό. Τα προβλήματα του κόσμου τα μετάφεραν στο θυσιαστήριο και με τις προσευχές τους σταματούσαν πολλές φορές την ανομβρία, τους σεισμούς, τους πολέμους, τις επιδημίες ασθενειών κ.ά. Ο Μ. Αντώνιος π.χ. «την οικουμένην εστήριξεν ευχαίς του», όπως ψάλλει η Εκκλη­σία μας.
Αυτούς τους ανθρώπους κατηγορεί και ειρωνεύεται ο Βαρλαάμ, γιατί ο ίδιος δεν είχε τον εμπειρία της ασκήσεως και της αδιαλείπτου προσευχής. «Διενοείτο τα θεία», όπως λέγει ο άγ. Γρηγόριος, δηλαδή ο Θεός ήταν γι’ αυτόν αντικείμενο διανοίας, μια ιδέα, ενώ οι Ησυχαστές «έπασχαν τα θεία». Ο Θεός γι’ αυτούς ήταν πρόσωπο, με το οποίο «πάσχιζαν» να συναφθούν. Με την άσκηση και τη «γεύση» του Σταυρού, «έδιναν αίμα για να πάρουν Πνεύμα». Για τον Βαρλαάμ οι Ησυχαστές θεωρούνταν αργόσχολοι. Αλλά ποιά εργασία του κόσμου, μπορούσε να ανεβάσει τον άνθρωπο στον ουρανό και να τον κάνει «κατά χάριν» Θεό; Καμιά. Ενώ η «αργία» των Ησυχαστών το έκανε. Γι’ αυτό, όπως λέγει ο άγ. Γρηγόριος, είναι «υπέρ πάσαν ενέργειαν» (=ξεπερνά κάθε εργασία), γιατί «ενεργούσε» τη θέωση.
Αυτή η «αργία» είναι η αδιάλειπτη προσευχή, «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Με τη συντομία της βοηθούσε τον νου να συγκεντρωθεί στην καρδιά και να προσηλωθεί στον Θεό. Με τη μεταφορά στην καρδιά γινόταν το όπλο τους εναντίον του δια­βόλου. Η προσευχή αυτή γινόταν έξις (=ζωή) και τους συνείχε, έστω και αν το σώμα ασχολείτο με οτιδήποτε άλλο. Επειδή ήταν ένα με τη ζωή τους ή μάλλον αυτή η ίδια η ζωή τους, η οποιαδήποτε φυσική εργασία δεν εμπόδιζε τον νου να προσεύχεται αδιαλείπτως. Όπως για τον άνθρωπο στον Παράδεισο, πριν από τον πτώση, ζωή του ήταν να βρίσκεται σε διαρκή σχέση και κοινωνία με τον Θεό, σ’ αυτή τον κατάσταση επανέρχονταν -κατά το δυ­νατό- και οι Ησυχαστές. Κατόρθωναν να δουν το άκτιστο Φως, το οποίο ο άγ. Γρηγόριος αποκαλεί υποστατικό, δηλαδή δεν ήταν απλά μια αισθητή λάμψη, αλλά ένα φως «ενυπόστατο», «εν προσώπω». Και αυτό το πρόσωπο ήταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
Όπως σημειώνει ο άγ. Γρηγόριος, «όταν η προσευχή γίνεται με καθαρό νου (από καθετί το αισθητό) εξέρχεται (ο νους) από τον ευχή, γεμάτος θερμότητα, ως να έχει φωτιά μέσα του (το θείο πυρ της Χάριτος). Εγώ νομίζω -σημειώνει- πως και ο ιδρώτας που έσταζε από το πρόσωπο του Κυρίου, κατά τον εναγώνια προ­σευχή του στη Γεθσημανή, ήταν αποτέλεσμα της εσωτερικής θερ­μότητας της προσευχής».
Ο άγ. Γρηγόριος έλεγε, πως οι Ησυχαστές πραγματοποιούσαν τον Μακαρισμό του Κυρίου: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». Και ο Κύριος υποσχέθηκε, πως σ’ αυτούς θα «ενοικήσει και θα εμπεριπατήσει» (Β’ Κορ. 6, 16). Για όσους τον αγαπούν αληθινά, υποσχέθηκε πως θα έρθει με τον Πατέρα Του και θα κάνουν «μονήν» (=διαμονή) στην καρδιά τους.
Οι Ησυχαστές βίωσαν την Παράδοση της Εκκλησίας, ότι ο άνθρωπος με την κάθαρσή του από τα πάθη προσεγγίζει τον Θεό και θεώνεται και αυτή η θέωση συνιστά τη σωτηρία του.
Σήμερα, που οι άνθρωποι νοιώθουμε τόσο κουρασμένοι από τους εκτός και τους εντός μας θορύβους, το μήνυμα του άγ. Γρηγορίου του Παλαμά και των Ησυχαστών είναι επίκαιρο.
Να επιστρέψουμε στους εαυτούς μας, στην περισυλλογή, την αυτοσυγκέντρωση, την αναζήτηση του Θεού και τη σχέση και κοι­νωνία μαζί Του και θα νοιώσουμε κοντά του την ανάπαυση, για την οποία μας υποσχέθηκε: «Καγώ αναπαύσω υμάς».

πηγή

Κυριακή της Ορθοδοξίας (Κήρυγμα της Κυριακής)

Το κήρυγμα της Κυριακής

Από την παρελθούσα Κυριακή αγαπητοί μου αδερφοί,

από την παρελθούσα Κυριακή, άνοιξε η Αγία μας Εκκλησία το στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και εκάλεσε όλους τους Χριστιανούς, όλα τα παιδιά της, να αγωνισθούν στα πνευματικά αγωνίσματα των αρετών, αφού ενδυθούν τη στολή του αθλητού, που αποτελείται από τη νηστεία, την πνευματική μελέτη και προσευχή. Και αυτή η άθληση και αυτά τα πνευματικά αγωνίσματα των Χριστιανών δεν έχουν άλλο σκοπό από την κατόρθωση της αρετής, από την κατόρθωση της αγιότητας και θεώσεως. Και για να ενισχύει τους αθλητάς Χριστιανούς στο πνευματικό στάδιο, προβάλει σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τον θρίαμβό της, τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, τον οποίο πολλοί βάρβαροι στην ψυχή και το νου άνθρωποι, θέλησαν να τον αποδοκιμάσουν και έτσι να συντρίψουν το οικοδόμημα της Ορθοδοξίας, αλλά δεν το κατόρθωσαν γιατί: «λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας» και η Εκκλησία, η Ορθοδοξία, «παρά Κυρίου εγένετο και έτσι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών».

            Πράγματι, πόσοι πολέμησαν την Εκκλησία, την οποία ο Κύριος ίδρυσε και περιποιήθηκε με το Τίμιο Αίμα Του και ο οποίος διαβεβαίωσε τους μαθητές Του ότι «Πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Πόσοι δεν προσπάθησαν με μανία να βγάλουν το αγκωνάρι από την οικοδομή της Εκκλησίας; Οι Ιουδαίοι δεν συνέλαβαν τον Κύριο, το ακρογωνιαίο λίθο της Εκκλησίας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δεν τον εθανάτωσαν επί του Σταυρού; Οι Εβραίοι με τη βοήθεια των ειδωλολατρών Ρωμαίων δεν εκακοποίησαν, δεν διεσκόρπισαν και εφόνευσαν τους περισσότερους από τους Αγίους Αποστόλους; Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες με τους φοβερούς διωγμούς που εξαπέλυσαν εναντίον των Χριστιανών, δεν προσπάθησαν να ξεριζώσουν το δένδρο της Εκκλησίας του Χριστού; Τι κατόρθωσαν οι δυο αυτοί εχθροί της Εκκλησίας, Εβραίοι και Ρωμαίοι; Απολύτως τίποτε. Λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «εκείνοι που επολέμησαν την Εκκλησία εχάθηκαν, η δε Εκκλησία ανέβηκε επάνω από τους ουρανούς. Αυτή τη δύναμη έχει η Εκκλησία. Όταν την πολεμούν νικά, όταν την επιβουλεύονται γίνεται ισχυρά, όταν την υβρίζουν γίνεται λαμπροτέρα. Δέχεται τραύματα και δεν πίπτει από τις πληγές, κλυδωνίζεται αλλά δεν κατοποντίζεται, χειμάζεται αλλά ναυάγιο δεν υπομένει, παλεύει αλλά δεν νικάται» και προσθέτει «πόσοι τύραννοι θέλησαν να υποσκελίσουν την Εκκλησία με σκληρούς τρόπους; Με τήγανα, με κάμινους, με θηρία, με ξίφη; Και όμως τίποτα δεν κατόρθωσαν. Που είναι εκείνοι που επολέμησαν την Εκκλησία; Έχουν σιγάσει και έχουν ξεχασθεί. Που είναι η Εκκλησία; Περισσότερο από τον ήλιο λάμπει».

            Ύστερα ήρθαν οι αιρετικοί. Ήρθαν οι Αρειανοί, που έλεγαν και διέδιδαν, ότι ο Χριστός δεν είναι Υιός του Θεού, δεν είναι το Δεύτερο Πρόσωπο της Παναγίας Τριάδος, αλλά είναι κτίσμα του Θεού, είναι απλός άνθρωπος. Ήλθαν κατόπιν οι Νεστοριανοί, που έλεγαν ότι ο Χριστός δεν είναι τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος και που την Αγία Θεοτόκο την έλεγαν Χριστοτόκο, γιατί δήθεν εγέννησε άνθρωπο και όχι Θεό. Ύστερα, οι Πνευματομάχοι που βλασθημούσαν κατά του Αγίου Πνεύματος, που έλεγαν ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι το Τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, δεν είναι Θεός. Κατόπιν ήλθαν οι εικονομάχοι, που προσπάθησαν να απογυμνώσουν την Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, από το εξωτερικό της ένδυμα, από τα ιερά σύμβολα και τα μέσα της θείας λατρείας, από τις άγιες και ιερές εικόνες, που είναι τα πιο σαφή και εύγλωττα κηρύγματα της δογματικής και πνευματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας, που μεταρσιώνουν την ψυχή του Χριστιανού και την οδηγούν σε επαφή και κοινωνία και ένωση με το πρωτότυπο, με το εικονιζόμενο ιερό πρόσωπο. Ήλθαν, ύστερα, οι Παπικοί και οι Προτεστάντες με τις χίλιες δυο αιρετικές τους δοξασίες και προσπάθησαν να νοθεύσουν με ανθρώπινα δόγματα την ορθόδοξο πίστη της Εκκλησίας κα με τη δολιότητα που τους διακρίνει και την κοσμική δύναμη που είχαν και έχουν να προσηλυτίσουν τους Ορθοδόξους Χριστιανούς στην αίρεσή τους. Επίσης, οι προβατόσχημοι λύκοι, οι Χιλιαστές ή Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι βλασθημούν τον Χριστό «τον Υιό του Θεού του Ζώντος», βλασθημούν το Άγιο Πνεύμα, βλασθημούν και ποδοπατούν και καταστρέφουν τις αγίες εικόνες, υβρίζουν τους ιερείς και χλευάζουν τα Θεία Μυστήρια, υβρίζουν τα εκατομμύρια των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας, που με το αίμα τους πότισαν το δένδρο της Εκκλησίας και ελεύκαναν τις ψυχές τους, για τους οποίους ο Άγιος Ιωάννης στην Αποκάλυψη γράφει: «και ότε ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τα ψυχάς των εσφαγμένων δια του λόγου του Θεού και δια την μαρτυρίαν του αρνίου ην είχον … και εδόθη αυτοίς εκάστω στολή λευκή». Αλλά και άλλες αιρέσεις και παραθρησκείες που εμφανίζονται στην εποχή μας με πρώτη την παναίρεση του Οικουμενισμού, η οποία απειλεί την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας μας, αφού οι συμβιβαστικές και συγκριτιστικές του τακτικές αναιρούν θεμελιώδες αρχές της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Και τέλος ήλθαν και έρχονται οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί με τις υλιστικές τους ιδέες και την αμαρτωλή τους ζωή και γίνονται χωρίς να το καταλαβαίνουν εχθροί και πολέμιοι της Ορθοδόξου πίστεώς μας, της Εκκλησίας μας. Γι΄ αυτούς είπε ο Απόστολος Παύλος: «το όνομα του Θεού δι υμάς βλασθημείται εν τοις έθνεσι».

            Όλοι αυτοί οι εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί της Ορθοδοξίας δεν κατόρθωσαν αγαπητοί να την βλάψουν και να την κλονίσουν, γιατί η Ορθοδοξία έχει ιδρυτή της τον Χριστό, ακρογωνιαίο λίθο τον Χριστό, αρχηγό της τον Χριστό, κεφαλή της τον Χριστό, δύναμή της και οδηγό της το Άγιο Πνεύμα, φρουρό και προστάτη της την Παναγία Τριάδα, στρατιώτες της και μαχητές τους Αγίους Αποστόλους, τους Μάρτυρες, τους Πατέρες, τους Οσίους, τους πιστούς και Ορθοδόξους Χριστιανούς. Γιατί τρέφεται και ζωοποιείται και ενισχύεται με το Αίμα του Υιού Του Θεού, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος δια των Αγίων Μυστηρίων.

            Αγαπητοί,

Ημέρα θριάμβου λοιπόν, ημέρα που μας δίνει την ευκαιρία να μελετήσουμε τον μεγάλο θησαυρό της Πίστεως μας, την ακαταμάχητη δύναμη της αληθείας, το ανεκτίμητο δώρο της Ορθοδοξίας μας. Και μελετώντας την αξία του δώρου αυτού αναφωνούμε μαζί με τον Ιωσήφ τον Βρυέννιο, τον διδάσκαλο του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού:

«Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία». Δεν πρόκειται ποτέ να σε αρνηθούμε, αγαπημένη μας Ορθοδοξία. Διότι, εσύ διατηρείς ανόθευτη την αλήθεια, καθαρή και ολόκληρη τη διδασκαλία του Χριστού, όπως ακριβώς μας την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι, όπως μας την ανέλυσαν με τους θεοφώτιστους λόγους τους οι θεοφόροι Πατέρες, όπως μας τη δίδαξαν οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι με την καθοδήγηση και το φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος. Όπως μας την έμαθαν από τα μικρά μας χρόνια στα σπίτια μας οι ευσεβείς γονείς μας, στα σχολεία οι πιστοί δάσκαλοι, στο ιερό περιβάλλον του ορθοδόξου ναού οι ιερείς μας και οι κατηχητές μας. Αλήθεια καθαρή χωρίς σπίλους και σκιές ψεύδους, χωρίς προσμίξεις πλάνης και δεισιδαιμονίας, χωρίς επηρεασμούς από ολέθριες πλάνες και δυσσεβείς αιρέσεις.

            Το να αρνηθούμε την Ορθοδοξία ισοδυναμεί με το να αρνηθούμε την αλήθεια, την αλήθεια Του Θεού και με το να αποφασίσουμε να ζούμε με το ψέμα, την πλάνη, την αίρεση. Αυτά όλα προέρχονται από τον πατέρα του ψεύδους, τον αρχαίο και μισόκαλο εχθρό μας, τον διάβολο και δεν πρόκειται βέβαια να ακούσουμε τον διάβολο και να εγκαταλείψουμε τον Θεό.

            «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία». Διότι, μόνο μέσα από το ιερό περιβάλλον σου απολαμβάνουμε πλούσια τη Χάρη του Θεού. Απολαμβάνουμε το πλήρωμα της χάριτος, την αφθονία των δωρεών του Θεού, που μας εξασφαλίζουν τη σωτηρία. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τα πρώτα νηπιακά μας χρόνια δεχθήκαμε το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα. Πήραμε τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, φωτισθήκαμε και αναγεννηθήκαμε και οπλισθήκαμε με όλα τα απαραίτητα όπλα για να αγωνισθούμε στη συνέχεια επιτυχώς, για να πετύχουμε την κάθαρση από τα πάθη και τον αγιασμό της ψυχής. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία απολαμβάνουμε με τα χαριτόβρυτα Μυστήρια την ίαση της ψυχής και του σώματος και το πολύ σπουδαιότερο την άφεση της θανατηφόρου αμαρτίας, την απαλλαγή από κάθε ενοχή και ευθύνη και την απέραντη ειρήνη της ψυχής. Και δεν απολαμβάνουμε απλώς τη Χάρη μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά συναντούμε τον ίδιο τον Χαριτοδότη Κύριο μας. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει αυτός ο πλούτος της ζωοποιού και θεοποιού Χάριτος. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ο Χριστός, όπως υπάρχει στην Ορθοδοξία μας. Πουθενά αλλού δεν μπορεί να τον συναντήσει ο άνθρωπος, να τον γνωρίσει, να τον κοινωνήσει, να τον έχει κατοικούντα εντός του.

            «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία». Διότι, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία έχουμε τη ζωή. Έχουμε Αυτόν που είναι «η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Αυτόν που ήλθε στον κόσμο, «ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» όσοι με πίστη τον ακολουθούν. Ο ιερός περίβολος της Ορθοδοξίας μας είναι ο χώρος της ζωής, της ζωής όπως βαθιά επιθυμεί ο άνθρωπος, της ανώτερης, της πνευματικής, της αγίας, της αιώνιας ζωής. Δεν υπάρχει τέτοια ζωή εκεί που επικρατεί το ψέμα, εκεί που απουσιάζει η Χάρις. Εκεί κυριαρχούν το συμφέρουν, η απάτη, τα πάθη και οι εγωισμοί και η οσμή του θανάτου. Δεν είναι εκεί η ζωή.

            «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία». Γιατί, δεν μπορούμε να αρνηθούμε την αλήθεια, γιατί δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς τη Χάρη, γιατί ποθούμε τη ζωή. Γιατί γνωρίζουμε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή είναι η μόνη αληθής Εκκλησία, γι΄ αυτό είναι και η μόνη ασφαλής οδός λυτρώσεως. Είναι η κιβωτός της σωτηρίας. Καθώς διατηρούμε την πίστη της Ορθοδοξίας, καθώς μετέχουμε στην ορθόδοξη λατρεία μας, καθώς αγωνιζόμαστε με την ακαταμάχητη βοήθεια των ιερών Μυστηρίων, έχουμε βεβαία την ελπίδα της αιωνίου ζωής στην Ουράνια Βασιλεία του Θεού.

            Γι΄ αυτό, «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία». «Εν σοί εγεννήθημεν, εν σοί ζώμεν και εν σοί κοιμηθησόμεθα». Ορθόδοξοι γεννηθήκαμε. Ορθόδοξοι ζούμε. Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας θα πεθάνουμε. Αν το καλέσουν δε οι περιστάσεις «και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα». Αμέτρητες φορές θα πεθάνουμε για σένα και θα θυσιαστούμε. Γιατί η ζωή δεν αξίζει όσο η Ορθόδοξη πίστη μας, γιατί δεν υπάρχει ζωή έξω από την Ορθοδοξία.

Η Ορθόδοξη πίστη δεν κατακτάται ως θεωρητική γνώση, ούτε εξαντλείται στη διδασκαλία κάποιων δογμάτων. Στην ουσία αποτελεί προσωπική εμπειρία και βίωμα ζωής. Γι΄ αυτό και ο απόστολος Φίλιππος πρότεινε στο φίλο του Ναθαναήλ να έρθει ο ίδιος και να γνωρίσει προσωπικά τον Χριστό. «Έρχου και ίδε» του είπε. Είναι απαραίτητο να πλησιάσουμε μόνοι μας να γευθούμε, να καταλάβουμε τι πιστεύουμε, τι είναι χριστιανική ζωή, τι μεγαλεία ζούμε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Να εκτιμήσουμε την Πίστη μας που είναι αληθινή και ολοζώντανη. Να την χαρούμε και να την απολαύσουμε. Τι μπορούμε να καταλάβουμε, αν μας μιλάνε μόνο για τη γλυκύτητα που έχει το μέλι, και δεν το έχουμε γευθεί ούτε μια φορά; Η Ορθόδοξη Πίστη μας είναι θησαυρός. Η λατρεία μας, πλούτος ανεξάντλητος. Η πνευματική ζωή είναι χαρά και απόλαυση. Όλα αυτά, όμως, μπορούμε να τα νιώσουμε μόνο αν τα γευθούμε προσωπικά.

Ευχηθείτε αγαπητοί μου αδερφοί, μέσα στον αλλοπρόσαλλο κόσμο που ζούμε, σε καιρούς πρωτοφανούς συγχύσεως και συμβιβασμών, σήμερα Κυριακή της Ορθοδοξίας, προβάλει επιτακτικό το χρέος μας να βιώσουμε την Ορθόδοξη πίστη και Παράδοση ως τη μοναδική οδό σωτηρίας και να αγωνιζόμαστε για να την διατηρήσουμε γνήσια και ανόθευτη. Έτσι, το φώς της Ορθοδοξίας θα μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά και θα ακτινοβολεί σ΄ όλο τον κόσμο, «έως εσχάτου της γης».

Αμήν

Αρχιμ. Νεκτάριος Τριάντης

πηγή