Πολιτικό σεισμό φέρνει το 4ο Μνημόνιο των 9 δισ.

Στα όριά της βρίσκεται η κυβερνητική στρατηγική για το κλείσιμο της αξιολόγησης, μετά από ακόμη μία αναδίπλωση στην πορεία της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Λίγες μόλις ώρες μετά τις επαφές που είχε ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με ευρωπαίους αξιωματούχους -επιχειρώντας να τους πείσει πως τα μέτρα-«κάβα» ύψους 3,6 δισ. δεν είναι απαραίτητα- αλλά και τη δημόσια τοποθέτησή που έκανε την Πέμπτη με εφαλτήριο την έκθεση της Eurostat, στην οποία υποστήριξε πως η Ελλάδα «δεν χρειάζεται έκτακτα μέτρα», το Eurogroup της Παρασκευής ανέτρεψε σχεδόν εξολοκλήρου τόσο τις κυβερνητικές προθέσεις όσο και το σκηνικό της διαπραγμάτευσης.

Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αποφάσισαν πως απαραίτητος όρος για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης και της συμφωνίας σε ένα νέο Eurogroup την Μεγάλη Πέμπτη είναι να συμφωνηθούν εκτός από το πακέτο των 5,4 δισ. και τα πρόσθετα προληπτικά μέτρα των 3,6 δισ. ευρώ που αντιστοιχούν στο 2% του ΑΕΠ.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η κυβέρνηση εμφανίστηκε αιφνιδιασμένη και έσπευσε αρχικά μέσω του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου να διακηρύξει ότι δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης νόμων υπό αίρεση στην Ελλάδα. Εν συνεχεία ωστόσο –μέσω κυβερνητικής διαρροής– επανήλθε για να διευκρινήσει πως «οποιαδήποτε συζήτηση για προληπτικές δεσμεύσεις πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα ελάφρυνσης του χρέους», σε μια προσπάθεια να λάβει μια δέσμευση από τους δανειστές, πριν προχωρήσει σε μια ακόμη επώδυνη συμφωνία για το έκτακτο πακέτο, που αναμένεται να προκαλέσει τριγμούς στην κυβερνητική πλειοψηφία, αν κρίνει κανείς από τις δηλώσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες.

Εν τω μεταξύ, το απόγευμα της Παρασκευής η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση του νομοσχεδίου για ασφαλιστικό-φορολογικό στην Βουλή και βρίσκεται κοντά σε συμφωνία για τα φορολογικά μέτρα (αφορολόγητο) και τα κόκκινα δάνεια.

Ο πρόεδρος του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε

Το μήνυμα του Eurogroup και το καμπανάκι για τη ρευστότητα

«Το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα πακέτο προληπτικών μέτρων που πρέπει να υιοθετηθούν αν χρειαστεί, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του πλεονάσματος για το 2018. Δεν έχει αποφασιστεί πώς θα νομοθετηθούν τα προληπτικά μέτρα – ίσως στο επόμενο Eurogroup». Με αυτά τα λόγια συνόψισε ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ το αποτέλεσμα της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών. Ο κ. Ντάισελμπλουμ πρόσθεσε ακόμη ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά για το ποια θα είναι αυτά τα μέτρα και υπογράμμισε ότι ο έλληνας υπουργός δεσμεύτηκε να εργαστεί τις επόμενες ημέρες στην κατεύθυνση αυτή. Όπως είπε, αν υπάρχει συμφωνία και για τα ανοιχτά θέματα και για τον μηχανισμό των προληπτικών μέτρων, τότε θα γίνει νέο Eurogroup την ερχόμενη Πέμπτη. «Δεν είναι σίγουρο ακόμη», είπε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η γενική διευθύντρια του Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ η οποία τόνισε ότι τα προληπτικά μέτρα πρέπει να είναι αξιόπιστα και να νομοθετηθούν εκ των προτέρων.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ωστόσο η προειδοποίηση για τη ρευστότητα της Ελλάδας που απηύθυνε ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ. «Ελπίζω να υπάρξει συμφωνία γιατί η κατάσταση είναι στενή. Πέρασαν 4 μήνες από την τελευταία πληρωμή δόσης προς την Ελλάδα. Υπάρχουν πληρωμές τους επόμενους μήνες» σημείωσε ο κ. Ρέγκλινγκ κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.

Κριστίν Λαγκάρντ και Γερούν Ντάισελμπλουμ στη συνέντευξη Τύπου μετά το πέρας του Eurogroup της Παρασκευής

Πολιτικός σεισμός από το Μνημόνιο 4

Μετά την πρώτη ψυχρολουσία της κυβέρνησης όπου το Μαξίμου υιοθέτησε την δήλωση του Ευ. Τσακαλώτου ότι «ήταν ένα καλό Eurogroup για την Ελλάδα», στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι έντονη η αμηχανία αναφορικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των νέων δεδομένων.

Ο πρώτος πονοκέφαλος για την κυβέρνηση αφορά όπως είναι επόμενο το πολιτικό κόστος της υιοθέτησης του έκτακτου πακέτου μέτρων, δεδομένων και των αντιδράσεων βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αρκετοί εκ των οποίων έχουν θέσει ως κόκκινη γραμμή τα μέτρα του πακέτου 5,4 δισ. Ο δεύτερος πονοκέφαλος αφορά τον τρόπο θέσπισης των προληπτικών μέτρων. Η κυβέρνηση επικαλείται την θεσμική αδυναμία νομοθέτησης μέτρων υπό αίρεση, σύμφωνα ωστόσο με πληροφορίες, στο πλαίσιο των προτάσεων που επεξεργάζεται η ελληνική κυβέρνηση είναι η δέσμευση της χώρας σε ένα Eurogroup ή η δημιουργία μηχανισμού ελέγχου. Οι τελευταίες δύο επιλογές δεν φαίνεται ωστόσο να καλύπτουν τους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ το οποίο ζητά ψήφιση από την ελληνική βουλή. Ο τρίτος πονοκέφαλος αφορά το θέμα του χρέους, με την Αθήνα να θέλει να ξεκινήσουν άμεσα οι συζητήσεις θέτοντας μάλιστα τα μέτρα ελάφρυνσης ως προϋπόθεση για την υιοθέτηση του έκτακτου πακέτου. Τόσο όμως η ΕΕ όσο και το ΔΝΤ θέτουν ως όρο για το άνοιγμα της εν λόγω συζήτησης την θεσμοθέτηση των μέτρων 9 δισ.

Ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο

Τι ανέφερε η διαρροή του Μαξίμου

«Δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης «νόμων υπό αίρεση» στην Ελλάδα» ανέφεραν κυβερνητικές πηγές στον απόηχο του Eurogroup. Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι υπήρξε συμφωνία για τα μέτρα ύψους 3% επί του ΑΕΠ. Το πακέτο των μέτρων, σημείωναν ότι έχει διαμορφωθεί με βάση τις ελληνικές προτάσεις σημείωναν οι ίδιες πηγές και προσέθεταν πως μόλις πριν μια εβδομάδα, κάποιοι τις χαρακτήριζαν «μονομερείς ενέργειες».

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θεωρούν τα μέτρα επαρκή για τον στόχο του πλεονάσματος 3,5% το 2018, όπως προβλέπει η συμφωνία του περασμένοι Ιουλίου, έλεγαν οι κυβερνητικές πηγές, και τόνιζας πως το ΔΝΤ αποδέχεται το πακέτο των μέτρων, αμφισβητεί όμως ότι θα καλυφθεί ο συγκεκριμένος στόχος για πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ το 2018.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνεδρίαση του Eurogroup, Γαλλία, η Ιταλία και η Πορτογαλία, υποστήριξαν την ελληνική θέση ότι ενδεχόμενη νομοθέτηση «μέτρων υπό αίρεση» θα είναι επιβαρυντική για το οικονομικό κλίμα. Στην Ευρώπη, και ότι μπροστά στην «προφανή» διχογνωμία, ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ ζήτησε να εξεταστεί περαιτέρω το θέμα των προληπτικών μέτρων. Σύμφωνα πάντα με πληροφορίες, η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρ. Λαγκάρντ έχει κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων του ΔΝΤ στο ζήτημα του χρέους.

Κυβερνητικές πηγές, χαρακτήριζαν θετικά το tweet του κ. Ντάισελμπλουμ που προανήγγειλε έκτακτη συνεδρίαση του Eurogroup την ερχόμενη εβδομάδα με αντικείμενο την λήψη τελικής απόφασης.

Οι ίδιες πηγές τόνιζαν ότι η ελληνική πλευρά έχει καταστήσει σαφές ότι δεν υπάρχει θεσμική δυνατότητα νομοθέτησης «νόμων υπό αίρεση» στην Ελλάδα και ότι «οποιαδήποτε συζήτηση για προληπτικές δεσμεύσεις πρέπει να συνοδεύεται από μέτρα ελάφρυνσης του χρέους».

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Μάριο Ντράγκι στο Eurogroup του Άμστερνταμ

Έρχονται μέτρα-φωτιά

Τις επόμενες ημέρες, η κυβέρνηση θα κληθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να καταρτίσει και ενδεχομένως να ψηφίσει κατάλογο με τα μέτρα των 3,6 δισεκατομμυρίων ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, ο κατάλογος θα περιλαμβάνει παρεμβάσεις που δύσκολα θα μπορέσει να υποστηρίξει η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ειδικά μετά τις δηλώσεις που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες (δεν ψηφίζουμε τίποτα πέραν των συμφωνηθέντων κλπ).

Από το κείμενο του μνημονίου –στο οποίο θα πατήσουν οι δανειστές κατά τη διαπραγμάτευση για την κατάρτιση της νέας λίστας- προκύπτει ότι τα μέτρα που θα «παίξουν» θα είναι:

1. Η περαιτέρω μείωση της έκπτωσης φόρου στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος των φυσικών προσώπων. Έχοντας ήδη εξοντώσει τη μεσαία τάξη, η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να στραφεί στα χαμηλότερα στρώματα ψαλιδίζοντας το αφορολόγητο στα 8180 ευρώ κάτι που αποτελεί πάγιο αίτημα του ΔΝΤ

2. Η μείωση των δαπανών του δημοσίου. Εκεί θα ζητηθεί από την κυβέρνηση να κόψει μισθολογικό κόστος, δηλαδή μισθούς του δημοσίου (είτε μέσω απολύσεων είτε μέσω μειώσεων μισθού)

3. Η μείωση των συντάξεων. Στο στόχαστρο αναμένεται να μπει η λεγόμενη «προσωπική διαφορά». Είναι το επιπλέον ποσό που προκύπτει για τους σημερινούς συνταξιούχους σε σχέση με τις συντάξεις που θα λαμβάνουν οι καινούργιοι. Αυτό το ποσό θα υπολογιστεί για το καθένα και είναι πολύ πιθανό να περικοπεί προκειμένου να κλείσει ο τεράστιος λογαριασμός.

4. Η μείωση των αμυντικών δαπανών την οποία θέλησε να αποφύγει η κυβέρνηση παρά το ότι αναγραφόταν στον προϋπολογισμό του 2016 (υπήρχαν αντιδράσεις Καμμένου) και

5. Οι περαιτέρω αυξήσεις στον ΦΠΑ αυτή τη φορά με την μετάταξη των περισσότερων προϊόντων και υπηρεσιών από το 13% στο 23% αλλά και την κατάργηση του υπερχαμηλού συντελεστή (σ.σ το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στην ΔΕΗ και στο νερό).   

πηγη

Μήπως η Ε.Ε. θα έχει το τέλος της ΕΣΣΔ; Ο “σεισμός” του ολλανδικού δημοψηφίσματος

 

 

FILE PHOTO: Officials count the votes of the Dutch referendum about the association agreement between the EU and Ukraine, in Schiermonnikoog, The Netherlands, 06 April 2016. The Netherlands voted in a referendum to decide in favor or against the ratification of the Association Agreement between the EU and Ukraine. According to the results, 64 percent voters have rejected the EU agreement with Ukraine in the referendum. EPA, CATRINUS VAN DER VEEN 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Τα μεγάλα δυτικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να υποβαθμίσουν ποικιλότροπα τη σημασία του ολλανδικού δημοψηφίσματος, και πριν και μετά τη διεξαγωγή του, αφενός υποβιβάζοντας την είδηση, αφετέρου επιχειρώντας, ως συνήθως, να την ερμηνεύσουν κατά το δοκούν. Αν και βέβαια υπήρξαν και πιο σοβαροί παρατηρητές που υπογράμμισαν ότι αυτό το δημοψήφισμα έρχεται τώρα να προσθέσει και άλλα «εκρηκτικά υλικά» σε ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα που μοιάζει όλο και περισσότερο να τρεκλίζει και για το οποίο, ο Τζορτζ Σόρος τουλάχιστον, επισημαίνει πάλι, από τις αρχές του χρόνου, την πιθανότητα να μας «αφήσει χρόνους».

Τα δύο τρίτα των Ολλανδών ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες απέρριψαν την (νομικά αναγκαία) επικύρωση και από τη χώρα τους της συμφωνίας συνεργασίας ΕΕ-Ουκρανίας, που υποστηρίχθηκε από τη δική τους κυβέρνηση, από την ηγεσία της Ένωσης και επικυρώθηκε από τα 28 μέλη της. Παραμονές μάλιστα του δημοψηφίσματος, σε μια επίδειξη των βαθιά δημοκρατικών του πεποιθήσεων, ο πρόεδρος της ΕΕ κ. Γιούνκερ προειδοποίησε τους Ολλανδούς ότι θα αποσταθεροποιήσουν την ΕΕ αν ψηφίσουν Όχι!

Η συμφωνία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως δευτερεύον τεχνικό κείμενο. Δεν είναι όμως. Συμπυκνώνει όλη την ευρωπαϊκή και δυτική πολιτική απέναντι στην πρώην ΕΣΣΔ, αλλά και, εμμέσως πλην σαφώς, τη στρατηγική διαρκούς διεύρυνσης της Ένωσης, που έχει προκαλέσει σοβαρή δυσφορία σε όλη την Ευρώπη.

Ο Ουκρανός Πρόεδρος Γιανουκόβιτς υπαναχώρησε αρχικά από τη συμφωνία αυτή, όταν η Μόσχα κατέστησε σαφές ότι έρχεται σε ουσιαστική σύγκρουση με την ιδρυτική συμφωνία της “Ευρασιατικής Ένωσης”, της οποίας ήταν μέλος η Ουκρανία. Η συμφωνία έδινε τη δυνατότητα ελεύθερης κυκλοφορίας στην Ουκρανία των ευρωπαϊκών προϊόντων, αλλά έτσι τα τελευταία θα έμπαιναν ελεύθερα, “από το παράθυρο”, στην ευρύτερη ευρασιατική αγορά. Η υπαναχώρηση Γιανουκόβιτς από τη συμφωνία οδήγησε στην ανατροπή του, στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε και στην ανανέωση του “Ψυχρού Πολέμου” στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Αντιστρόφως, η συμφωνία συντηρεί την ελπίδα μιας μελλοντικής προσχώρησης της Ουκρανίας στην ΕΕ και συνιστά “πολιτική ένεση” στο νέο καθεστώς του Κιέβου, που τη χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, σε συνθήκες μάλιστα σχεδόν απόλυτης οικονομικής καταστροφής της Ουκρανίας.

Στην πραγματικότητα, ψηφίζοντας όπως ψήφισαν, οι Ολλανδοί πολίτες απέρριψαν την πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της ΕΕ, που εντάσσει όλο και φτωχότερες χώρες στην Ένωση, χωρίς να τους παρέχει την αναγκαία στήριξη για να ενταχθούν. Το αποτέλεσμα είναι η είσοδος των νέων χωρών να υπονομεύει τόσο το κοινωνικό κράτος στις “παλιές” χώρες, όσο και την όποια εναπομείνασα δυνατότητα ανεξαρτησίας της Ευρώπης, χωρίς να βοηθά ιδιαίτερα τους νεοεισερχόμενους. Απέρριψαν επίσης, εμμέσως πλην σαφώς, την πολιτική του νέου ψυχρού (ελπίζουμε) πολέμου απέναντι στη Ρωσία, που έχει επιβληθεί στην ΕΕ από τους νεοσυντηρητικούς και το ΝΑΤΟ.

Αλλά και ήταν κάτι βαθύτερο που είπαν οι Ολλανδοί. Απέρριψαν τον απολύτως αντιδημοκρατικό τρόπο που χαράσσονται οι ευρωπαϊκές πολιτικές, τόσο σε ενωσιακό, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεν υπάρχει δημοψήφισμα στην Ευρώπη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, που να μην απέδειξε πέραν αμφιβολίας, το χάσμα που χωρίζει τους Ευρωπαίους πολίτες από την πολιτική των κυβερνήσεών τους και της Ένωσης.

Χάσμα που γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν οι αποδοκιμαζόμενες ηγεσίες. Στην περίπτωση του ολλανδικού δημοψηφίσματος, οι ηγέτες της ΕΕ, της Γερμανίας και της Γαλλίας, αντί να βγουν και να πουν, όπως κάποτε έκανε ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου, όταν αποδοκιμάστηκε στις δημοτικές εκλογές, «πήραμε το μήνυμα», θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε στους φόβους ή τις προσδοκίες των ψηφοφόρων, υιοθέτησαν μια “στρατηγική Μαρίας Αντουανέττας”, δηλώνοντας ότι θα κάνουν ό,τι εκείνοι νομίζουν, αδιαφορώντας για το τι ψήφισαν οι πολίτες (1). Η ίδια η ολλανδική κυβέρνηση δεν μπορούσε βέβαια να το πει αυτό, είπε όμως ότι θα κοιτάξει να αλλάξει τον νόμο για τα δημοψηφίσματα. Με την ίδια λογική, θα μπορούσαν και οι ασθενείς να σπάνε τα θερμόμετρα, όταν τους δείχνουν υψηλό πυρετό.

Άλλοι πάλι απέδωσαν σε συγκυριακές λεπτομέρειες, ή και στον “δάκτυλο Πούτιν” το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ισχυρισμοί που στερούνται σοβαρότητος. Η στατιστική εδώ μιλάει μόνη της. Το 2004, οι Κύπριοι ψηφοφόροι απέρριψαν με δημοψήφισμα ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού στο οποίο επέμεναν με “λύσσα” όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες και η Κομισιόν (και το οποίο απέρρεε από τη στρατηγική διαρκούς διεύρυνσης). Την επόμενη χρονιά, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί ψηφοφόροι απέρριψαν την προταθείσα Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη, επίσης εναντίον της δικής τους και όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας (2). Ακολούθησε η άρνηση των Ιρλανδών (2007) να επικυρώσουν την πορεία που παίρνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Πέρυσι, οι Έλληνες ψηφοφόροι, αν και αντιμετώπισαν τις φοβερότερες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις που ασκήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες επί λαού της Δυτικής, καπιταλιστικής Ευρώπης, απέρριψαν την ευρωπαϊκή πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010. Σε όλα αυτά τα δημοψηφίσματα είδαμε μια “εκστρατεία τρόμου” από όλες σχεδόν τις πολιτικές ηγεσίες των μελών και της ίδιας της ΕΕ και των κύριων ΜΜΕ. Οι ψηφοφόροι τούς αγνόησαν σε όλες τις, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, χώρες και, κάθε φορά που είχαν τη δυνατότητα, αποδοκίμασαν με συντριπτικές πλειοψηφίες τις πολιτικές των κυβερνήσεών τους και της Ένωσης.

Μερικές φορές τα αποτελέσματα αυτών των δημοψηφισμάτων μέτρησαν πρακτικά. Για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρήθηκε με τη μορφή που την ξέρουμε και δεν αντικαταστάθηκε από το μόρφωμα που θέσπιζε το σχέδιο Ανάν. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία, βρέθηκαν νομότυποι τρόποι να παρακαμφθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ανεξάρτητα όμως από το τι έγινε σε κάθε επιμέρους περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι μια βαθειά κρίση απονομιμοποίησης της ΕΕ, των πολιτικών της και του τρόπου διοίκησής της (και των εθνικών κυβερνήσεων, που συχνά κρύβονται πίσω από αποφάσεις των Βρυξελλών που ελήφθησαν με τη συγκαταθεσή τους). Το ίδιο βλέπουμε επίσης σε όλη την ήπειρο με την “εκτόξευση” των outsiders στην κεντρική πολιτική σκηνή (ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, Lepen, Corbyn, AfD). Σε αυτή την βαθιά πολιτικο-ιδεολογική κρίση της ΕΕ, πρέπει να προσθέσουμε επίσης την οικονομική κρίση, την προσφυγική και τις τρομοκρατικές επιθέσεις (κατεξοχήν αποτελέσματα των ευρωπαϊκών πολιτικών στη Συρία). Θα αντέξει το οικοδόμημα;

(1) Για μια σύνοψη των αντιδράσεων βλ. π.χ. https://www.express.co.uk/news/politics/659147/Dutch-referendum-EU-leaders-Ukraine-deal-Netherlands-no-vote-Juncker-Merkel-Hollande

(2) Αξίζει να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο, ότι το γαλλικό δημοψήφισμα του 2005 σηματοδότησε ήδη την πολιτική και ιδεολογική ρήξη του γαλλικού λαού με ολόκληρο το οικοδόμημα του Μάαστριχτ και το απονομιμοποίησε έκτοτε βαθιά. Η Γαλλία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι η ιδεολογική “μητέρα” της νεώτερης Ευρώπης, το “πολιτικό εργαστήρι” όλης της ηπείρου (Μαρξ), ο βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας από το 1945 έως πριν μερικά χρόνια. Και, φυσικά, ιδρυτικό μέλος μιας Ένωσης που ουσιαστικά υπήρξε κυρίως, στην αρχή, μια γαλλογερμανική ένωση.

http://mignatiou.com/2016/04/mipos-i-e-e-tha-echi-to-telos-tis-essd-o-sismos-tou-ollandikou-dimopsifismatos/

Η σημασία του ολλανδικού "Όχι"

 

Του Κώστα Ράπτη

Το καλοκαίρι του 2015, στην κορύφωση του "ελληνικού θρίλερ” ο πρόεδρος της Κομισιόν Jean-Claude Juncker διακήρυξε ότι "δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή απέναντι στις ευρωπαϊκές συνθήκες”, εφόσον αυτές αποτελούν εντέλει διακρατικές συμφωνίες μεταξύ 28 χωρών.

Τον Ιανουάριο του 2016, πάλι, ενόψει της πραγματοποίησης δημοψηφίσματος στην Ολλανδία σχετικά με τη Συμφωνία Σύνδεσης Ουκρανίας-Ε.Ε. ο ίδιος προειδοποίησε ότι τυχόν επικράτηση του "Όχι” θα οδηγούσε σε μια κρίση "ηπειρωτικών διαστάσεων”.

Τον Μάρτιο, όμως, σε ομιλία του στη Χάγη διαβεβαίωσε, προκειμένου να καθησυχάσει τους Ολλανδούς, ότι "οπωσδήποτε η Ουκρανία δεν θα είναι σε θέση να γίνει μέλος της Ε.Ε. ή του ΝΑΤΟ τα επόμενα 20-25 χρόνια”.

Εντέλει την Πέμπτη, μετά την έκδοση της ετυμηγορίας των Ολλανδών ψηφοφόρων δήλωσε δια του εκπροσώπου του Μαργαρίτη Σχοινά ότι είναι "θλιμμένος”, αλλά και ότι "η Κομισιόν παραμένει αφοσιωμένη στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Ουκρανία”.

Οι αναλυτές, οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί ηγέτες της Ολλανδίας προέβλεπαν οριακό αποτέλεσμα και αναρωτιούνταν αν η προσέλευση των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα της Τετάρτης θα ξεπερνούσε το 30%, ώστε το αποτέλεσμα να είναι έγκυρο. Η διάψευση των προγνώσεων υπήρξε ηχηρή διότι το μεν ποσοστό συμμετοχής έφθασε το 32%, οι δε ψήφοι κατά της επικύρωσης της Συμφωνίας Σύνδεσης Ε.Ε.-Ουκρανίας το 61%.

Μόνο σε ορισμένα μεγάλα αστικά κέντρα όπως το Άμστερνταμ, η Ουτρέχτη και το Χρόνινγκεν υπερίσχυσε το "Ναι”, ενώ αντίθετα το Ρότερνταμ και η ύπαιθρος έκριναν το τελικό αποτέλεσμα.

Η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, 11 χρόνια μετά το ολλανδικό δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα όπου και πάλι το "Όχι” επικράτησε με ποσοστό 61%.

Βέβαια, το διακύβευμα δεν είναι εξίσου σημαντικό, όμως το σύνολο του ολλανδικού Τύπου κάνει λόγο για "αμηχανία” και "δίλημμα” της ολλανδικής κυβέρνησης, στην οποία εναπόκειται, κατά τον Μαργαρίτη Σχοινά, να περιγράψει τα επόμενα βήματά της. Η Συμφωνία Σύνδεσης με την Ουκρανία εφαρμόζεται ήδη "προληπτικά”, κατά το πολιτικό της σκέλος από 1ης Ιανουαρίου και έχει επικυρωθεί από 27 εκ των κρατών μελών. Και μπορεί το ολλανδικό δημοψήφισμα να μην είναι δεσμευτικό, όμως το αποτέλεσμά του θα πρέπει, εφόσον είναι έγκυρο, να απασχολήσει εκ νέου το κοινοβούλιο. Πολιτικοί ηγέτες ακόμη και κομμάτων τα οποία στήριξαν το "Ναι” αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ένα αποτέλεσμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί – και συνεπώς η Ολλανδία θα πρέπει να προτείνει στους "27” αλλαγές (άγνωστο ποιές), οι οποίες θα της επιτρέπουν πολιτικά να προχωρήσει στην επικύρωση της συμφωνίας.

Με άλλα λόγια, αναζητείται, όπως και με το Ευρωσύνταγμα, τρόπος παράκαμψης του "Όχι” των ψηφοφόρων.

Στην ίδια την Ουκρανία, πάντως, η οποία με αφορμή αυτή τη συμφωνία οδηγήθηκε στην "εξέγερση του Μαϊντάν”, την ανατροπή της κυβέρνησης και τον εμφύλιο πόλεμο, ο πρόεδρος Poroshenko δηλώνει ότι θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη (όσο του το επιτρέπει, φαντάζεται κανείς, η εμπλοκή του ονόματός του στα Panama Papers) υπέρ των μεταρρυθμίσεων της χώρας και υπέρ της "εξάπλωσης των ευρωπαϊκών αξιών”

Η εξάπλωση των "αξιών” πιθανότατα δεν περιλαμβάνει τον εντοπισμό και την καταδίκη λ.χ. των υπεύθυνων του άγριου φόνου 53 ανθρώπων στο κτήριο των συνδικάτων της Οδησσού από ακροδεξιούς και πάντως είναι χωρίς αμφιβολία κάτι διαφορετικό από την εξάπλωση των ίδιων των ευρωατλαντικών θεσμών. Επ' αυτού, οι Ολλανδοί ψηφοφόροι (από όσους συντάσσονται με το κόμμα του ακροδεξιού Geert Wilders μέχρι όσους προτιμούν το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα) δηλώνουν ότι έχουν φθάσει στα όριά τους – και δεν είναι οι μόνοι.

Ο ηγέτης του ευρωσκεπτικιστικού Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου Nigel Farage είναι ασφαλώς περιχαρής μετά τη διεξαγωγή του ολλανδικού δημοψηφίσματος – δηλώνει μάλιστα έτοιμος να εξαγάγει συμπεράσματα από την "οριζόντια δικτύωση” που επέτρεψε σε μια πρωτοβουλία πολιτών όπως η GeenPeil, απότοκο του δημοφιλούς ολλανδικού μπλογκ GeenStij, που μπόρεσε να συγκεντρώσει 420.000 επικυρωμένες υπογραφές, ώστε να προκαλέσει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Η βρετανική κυβέρνηση δηλώνει ότι το ολλανδικό δημοψήφισμα δεν υπάρχει λόγος να επηρεάσει το αντίστοιχο βρετανικό του Ιουνίου, με το ερώτημα της εξόδου από την Ε.Ε. ή μη. Ωστόσο, εδώ προκύπτει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κάθε φορά τα τελευταία χρόνια που σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος διεξάγεται δημοψήφισμα η επιλογή των ψηφοφόρων είναι να αξιοποιήσουν την εκάστοτε αφορμή για να αποδοκιμάσουν την περαιτέρω ενίσχυση ή επέκταση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το γεγονός ότι αυτό συνέβη τώρα στην Ολλανδία (χώρα που μετρά 193 νεκρούς από την κατάρριψη του αεροσκάφους των μαλαισιανών αερογραμμών πάνω από την ανατολική Ουκρανία το καλοκαίρι του 2014) σε συνθήκες νεοψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία του Vladimir Putin λόγω της ουκρανικής κρίσης καθιστά επικοινωνιακά βαρύτερο το πλήγμα για τις ευρωπαϊκές ελίτ. Όμως η βαθύτερη τάση αποστασιοποίησης των εκλογικών σωμάτων από το ευρωπαϊκό σχέδιο είναι περισσότερο ανησυχητική για τις Βρυξέλλες.

 

http://www.capital.gr/story/3117696

Η υψηλή στρατηγική της Τουρκίας, το έλλειμα ηγεσίας της Ευρώπης και η ελληνική ανικανότητα.

 

 

 

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

 Η Τουρκία φιλοξενεί 2.7 εκατομμύρια Σύριους από το 2011. Φαίνεται ότι ήταν συνειδητή επιλογή να διευκολύνει να στείλει μεγάλους αριθμούς στην Ελλάδα το 2015 και όχι νωρίτερα. 70 χιλιάδες το 2014, 850 χιλιάδες το 2015 μέσω Ελλάδας. 

Δεν ήταν τυχαίο. Εκτιμώ ότι προβλέφθηκε η αλλαγή μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και κρατήθηκε ανοιχτή η δυνατότητα αύξησης της ροής.

Οι τεράστιοι αριθμοί των μεταναστευτικών ροών αποσκοπούσαν στο να αναδείξουν την εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ίσως και όλης της Ευρώπης από την Τουρκία. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός στόχος της Τουρκικής υψηλής στρατηγικής. Το πόσα και ποια κράτη θα έκλειναν τα σύνορα, το πόσο θα σκλήρυνε η στάση ορισμένων χωρών στη φύλαξη συνόρων και το πόσους πρόσφυγες επρόκειτο να δεχθεί η Ευρώπη συνολικά δεν θα επηρέαζαν τον κεντρικό στόχο. Ήταν δευτερεύοντα.

Αυτός είναι ο λόγος που η Ευρώπη εμφανίστηκε υποχωρητική απέναντι στην Τουρκία και της έδωσε χρήματα και υποσχέσεις για βίζα και ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας ένταξης, ενώ ταυτόχρονα αγνόησε την καταπίεση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον αυταρχισμό απέναντι στον τύπο και την δεσποτική διακυβέρνηση.

Κανείς δεν υποχωρεί χωρίς λόγο, ούτε για λόγους συμπαθείας ή επειδή εκτελείς εντολές τρίτου. Υποχωρείς όταν εβρισκόμενος απροετοίμαστος να αντιμετωπίσεις μία κατάσταση, δέχεσαι την εξάρτησή σου από τη συμπεριφορά αυτού απέναντι του οποίου υποχωρείς.

Εν προκειμένω και η Ευρώπη και η Ελλάδα πιάστηκαν στον ύπνο. Εδώ άπτεται το έλλειμα ηγεσίας, όχι ως μία ρηχή επισήμανση εκ των υστέρων, ούτε ως κριτική στα ηγετικά πρόσωπα της Ευρώπης αυτά καθ’ εαυτά, αλλά ως προϊόν των πολιτικών δομών της Ευρώπης. Δηλαδή: ακόμα και να διέθετε ανθρώπους με στόφα μεγάλων ηγετών, ποιος θα διαμόρφωνε την υψηλή στρατηγική; Ποιος θα διαμόρφωνε μακροπρόθεσμη πολιτική; Ποιος θα ερευνούσε και θα ανέλυε τα δεδομένα; Ποιος και με ποια κριτήρια θα προέκρινε τους αντικειμενικούς στόχους της Ευρώπης; Ποιος θα όριζε τα συμφέροντα της Ευρώπης, πέραν των στενών κρατικών ή εθνικών συμφερόντων του κάθε μέλους;

Το «έλλειμα ηγεσίας» είναι μία εγγενής αδυναμία των δομών της Ευρώπης, η οποία δίνει την ευκαιρία σε οργανωμένα κράτη με αυτογνωσία και μακροπρόθεσμους στόχους, όπως η Τουρκία να αποκομίζουν γεωστρατηγικά οφέλη όταν βρίσκουν την ευκαιρία.

Τα οφέλη δεν εξαντλούνται στις σχέσεις με την Ευρώπη, αλλά και στα ελληνοτουρκικά. Καταλύτης σ’ αυτό η ελληνική ανικανότητα με σοβαρότερες συνέπειες. Το ΝΑΤΟ φαίνεται να υιοθετεί για πρώτη φορά στα χρονικά τις τουρκικές θέσεις στο ακέραιο: την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, τις γκρίζες ζώνες στα Δωδεκάνησα και τα 6 αντί των 10 ναυτικών μιλίων εθνικού εναέριου χώρου.

Να προσθέσουμε και ένα ακόμα δεδομένο στη ζοφερή εικόνα. Το προσφυγικό πρόβλημα ανέδειξε από τη διπλωματική αφάνεια και τη γείτονα χώρα εκ βορρά. Με την εξωφρενική ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα, κινδυνεύουμε να υποχρεωούμε σε δυσμενή λύση του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων (Βαρντάσκα). Ξεθάρρεψε και ο Νίμιτς και «μετά από μακρά περίοδο κενού», ετοιμάζεται να επανέλθει για να λύσει το θέμα μια και καλή με αφορμή το μεταναστευτικό.
πηγή 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκ προθέσεως Γενοκτονία των ευρωπαϊκών λαών;

Άρθρο του Guillaume Faye / ΚΟ

Η Γενοκτονία είναι μια μέθοδος που ασκείται από τους αρχαίους χρόνους. Από το πρόσφατο παρελθόν, μας έρχονται στο μυαλό το Ολοκαύτωμα, η Γενοκτονία των Αρμενίων (και των Ποντίων), η Ρουάντα και η Καμπότζη υπό τον Πολ Ποτ (γενοκτονία του ίδιου του λαού του). Η Γενοκτονία μπορεί να έχει δύο μορφές: είτε εξαλείφοντας έναν στοχευμένο πληθυσμό άμεσα, είτε εκθέτοντάς τον σε εξαφάνιση έμμεσα με άλλα είδη εγκληματικών ενεργειών. Η έμμεση γενοκτονία έχει διαπραχθεί πολλές φορές στην ιστορία. Η σημερινή «μεταναστευτική κρίση» είναι μέρος ενός τέτοιου έργου: μέσω της μεταναστευτικής πλημμυρίδας επιχειρείται να αλλοιωθούν δημογραφικά οι ευρωπαϊκοί λαοί.

Η Μαλακή Γενοκτονία: Εθελοντική και Μηδενιστική

Τα ευρωπαϊκά έθνη είναι θύματα μιας συγκαλυμμένης απόπειρας γενοκτονίας, μιας δημογραφικής και πολιτιστικής εξάλειψης, που καθοδηγείται από την δική τους εθνομαζοχιστική και ξενόφιλη ελίτ. Κάτι που αποτελεί πρωτιά στην ανθρώπινη ιστορία. Οι γαλλικές και βελγικές αρχές είναι αυτές που συμμετέχουν πιο πολύ σε αυτό το εγχείρημα ‘μαλακής γενοκτονίας’. Τόσο σε φυσικό όσο και σε πολιτιστικό επίπεδο.

Αν και στολισμένη με «αντιρατσιστική» ιδεολογία, ο στόχος που επιδιώκεται είναι καθαρά φυλετικός και ρατσιστικός: η σταδιακή εξάλειψη των αυτοχθόνων Ευρωπαίων. Οι οποίοι εξαλείφονται με πέντε τρόπους: 1) προωθώντας την μετανάστευση μη ευρωπαίων εποίκων, 2) αποθαρρύνοντας τους αυτόχθονες να αυξήσουν τα ποσοστά γεννήσεων και τιμωρώντας την μεσαία τάξη, 3) προκαλώντας την εξορία νέων εγχώριων δυνάμεων με τα τιμωρητικά φορολογικά μέτρα και με την ανεργία, 4) ευνοώντας, κοινωνικά, οικονομικά, νομικά και πολιτιστικά τους μη ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, εις βάρος των γηγενών και 5) ποινικοποιώντας και τιμωρώντας κάθε αντίλογο στη συνολική μεταναστολάγνα επιχείρηση και ιδεολογία.

Μερικοί ευκολόπιστοι «δεξιοί» ισχυρίζονται ότι το «σύστημα», η εξουσία, το κράτος, οι αρχές της ΕΕ, όλοι είναι ανίκανοι να σταματήσουν την μαζική και ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Ανίκανοι; Όχι βέβαια. Είναι πολύ ισχυροί και αρκετά αποτελεσματικοί στην επίτευξη του στόχου τους: στην εθνοκάθαρση της Ευρώπης.

Στη Γαλλία, η τροτσκιστική ιδεολογία διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Η αστική τάξη και το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμβουλοι του, το think tank “Terranova” («νέα γη», ή νέα χώρα ή νέος λαός) είναι οι αιχμές του δόρατος. Ένας από τους ηγέτες του δήλωσε πρόσφατα ότι δεν θα πρέπει να ανησυχούμε πολύ για το Εθνικό Μέτωπο γιατί δεν θα καταφέρει να έρθει στην εξουσία για δημογραφικούς λόγους. Αυτή είναι μια λεπτή, κυνική, συνειδητή στρατηγική. Οι «κακοί» μη επιδεχόμενοι «διόρθωσης ψήφου» ψηφοφόροι θα εξαφανιστούν και στην θέση τους θα έρθουν νέοι. Αυτή η εθνοτική «μεγάλη αντικατάσταση» είναι αυτό ακριβώς που θέλουν.

Το ότι το Ισλάμ είναι σεξιστικό, αντιδραστικό, αντιδημοκρατικό, κλπ δεν αποτελεί πρόβλημα για τους ‘αριστερούς’ ‘δημοκράτες’. Μία εμμονή έχουν και αυτή είναι η εξάλειψη των εθνοτικών λαών της Ευρώπης. Θα ρωτήσει κάποιος: Μα, αυτή η «διεθνιστική» ιδεολογία δεν είναι αυτοκτονική ακόμη και για εκείνους που την υποστηρίζουν; Ναι. Αλλά και τι έγινε; Δεν τους νοιάζει. Επειδή είναι μηδενιστές. Ο στόχος τους είναι να καταστρέψουν αυτό που μισούν – τον ευρωπαϊκό πολιτισμό – και να οικοδομήσουν ένα «νέο κόσμο» στον οποίο οι ίδιοι δεν πιστεύουν.

Οι στρατηγικοί άξονες της Μαλακής Γενοκτονίας

Τα μέσα που χρησιμοποιούνται - ένας συνδυασμός ιδεολογικών, οικονομικών, δικαστικών και αστυνομικών μέτρων - είναι τα εξής:

1) Ενθάρρυνση της μετανάστευσης. Αφήστε τον αποικισμό να συμβεί ή κυνικά προωθείστε τον με κάθε μέσο. Η «μεταναστευτική» ή «προσφυγική» κρίση είναι η πιο πρόσφατη απόδειξη. Τρέχει με μεγάλες ταχύτητες. Μετά από 30 χρόνια μετανάστευσης (ως διαρροή) έρχεται μια πλημμύρα εκατομμυρίων μεταναστών, υπό τον ανθρωπιστικό όρο «πρόσφυγες». Οι ευρωπαϊκές αρχές δεν είναι «ανίκανες» να σταματήσουν τις μεταναστευτικές «προσφυγικές» ροές. Αντίθετα, θέλουν να τις αυξήσουν. Οποιαδήποτε απέλαση θεωρείται αδύνατη.

2) Προώθηση της ισλαμοποίησης. Οτιδήποτε μουσουλμανικό είναι ιερό και ανέγγιχτο από τις Αρχές, παρά τις ισλαμικές επιθέσεις στην Ευρώπη και την στρατιωτική στάση έναντι του ISIS. Η ευνοιοκρατία προς το Ισλάμ αποτελεί κρατική πολιτική. Και, κατά συνέπεια, η «ισλαμοφοβία» είναι ένα κορυφαίο αμάρτημα, ένα ασυγχώρητο έγκλημα.

3) Φτωχοποίηση και υπερφορολόγηση της αυτόχθονης εργατικής τάξης και της μεσαίας τάξης. Κάντε τους να πληρώνουν για τους άλλους. Όλες οι δημοσιονομικές πολιτικές της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στην Γαλλία έχουν την ίδια κατεύθυνση: επιδόματα και παροχές για τους λαθρομετανάστες (που λειτουργούν ως αντλία αναρρόφησης) που χρηματοδοτούνται από αυξανόμενες απαιτήσεις προς τους γηγενείς Γάλλους. (Οι Γάλλοι πληρώνουν για τους εποικιστές τους).

4) Εφαρμογή πολιτικών κατά της οικογένειας και κατά των γεννήσεων. Αποδομώντας το σύστημα των οικογενειακών επιδομάτων, η κυβέρνηση κατάφερε να μειώσει το ποσοστό γεννήσεων των γηγενών  Γάλλων το 2015. Ήταν υπολογισμένο. Η μεγάλη οικογένεια Γάλλων απογόνων, δεν είναι πολύ δημοφιλής.

5) Πρακτική θετικών διακρίσεων. Είναι η προτίμηση αλλοδαπών στην απασχόληση στο όνομα του «αντιρατσισμού». Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και δημόσιες υπηρεσίες ενθαρρύνονται να χρησιμοποιούν συστηματικά χαμηλής ειδίκευσης εργαζόμενους.

6) Εξασφάλιση ότι θα υπάρχει δικαστική ατιμωρησία των αλλοδαπών παραβατών. Αυτή η πολιτική στην Γαλλία, που εγκαινιάστηκε πριν από τριάντα χρόνια τουλάχιστον, τονίστηκε με το διορισμό της Taubira στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Ο ιδεολογικός (ή μάλλον σχιζοφρενικός) προσανατολισμός της αριστερής υπουργού με καταγωγή από την Γουιάνα, ήταν απολύτως σαφής: Εχθρότητα προς οτιδήποτε χαρακτηρίζεται γαλλικό ή ευρωπαϊκό.

7) Καταστροφή της πολιτιστικής μετάδοσης στην εκπαίδευση. Κατηγορώντας την ιστορία της Γαλλίας, διαλύοντας την διδασκαλία των ελληνικών και των λατινικών, κατεδαφίζοντας την γραμματική και την ορθογραφία, υποβαθμίζοντας την διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας, και προωθώντας και επαινώντας τους πολιτισμούς των μεταναστών - ισλαμικό, αφρικάνικό και άλλους. Αυτή η απο-γαλλοποίηση και απο-εξευρωπαϊσμός είναι κρατική πολιτική. Η μαροκινής καταγωγής Vallaud-Belkacem, "σοσιαλίστρια" Υπουργός Εθνικής Παιδείας και ψευδο-φεμινίστρια, είναι η χαμογελαστή ηθοποιός, μεταξύ πολλών υπουργών τροτσκιστικής ιδεοληψίας.

8) Καταστολή και Τιμωρία κάθε αντίστασης στην κυρίαρχη ιδεολογία. Στη ‘ζούγκλα’ του Καλαί και τις γύρω περιοχές, οι παράνομοι μετανάστες που διαπράττουν παραβιάσεις μένουν ατιμώρητοι. Οι Γάλλοι που αντιστέκονται, διαδηλώνουν και προσπαθούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους, δέχονται τα κλομπ των ΜΑΤ, φυλακίζονται και διώκονται. Η καταστολή ενάντια σε όποιοι διαμαρτύρεται πηγάζει από την ίδια λογική. Όποιος υπερασπίζεται την γαλλική ταυτότητα απειλείται και τιμωρείται από το "γαλλικό" κράτος. Η ίδια καταστολή παρατηρείται στα μέσα ενημέρωσης, έντυπα, οπτικοακουστικά μέσα, ή στο διαδίκτυο. Τα δικαστήρια και η αστυνομία είναι ανεκτικές προς τον εισβολέα και κατακτητή και ανελέητές προς την αντίσταση. Μπορείς να πεις ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα «σύνδρομο Βισύ».

Συνεργάτες εναντίον αντιστασιακών

Και τα δύο στρατόπεδα είναι αρκετά καλά καθορισμένα. Το κράτος, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η δικαιοσύνη και οι αρχές επιβολής του νόμου έχουν αναλάβει την αποστολή της εξουδετέρωσης της αντίστασης των αυτοχθόνων πληθυσμών. Θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι έχουν κερδίσει.

Εκείνοι που σπέρνουν ανέμους εμφυλίου πολέμου θερίζουν θύελλες. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι αιματηρές. Δεν είναι ούτε η βλακεία, ούτε ο ιδεαλισμός αυτό που τους κινεί. Είναι ένα συνειδητό μίσος και επιθυμία για πόλεμο. Είναι συνεργασία με τον κατακτητή και στοιχηματισμός για τη νίκη του. Αλλά έτσι, κινδυνεύουν να χάσουν τον πόλεμο που προκάλεσαν. Οι αντιστασιακοί έχουν περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν, επειδή υποκινούνται από την πίστη στις ρίζες τους, ενώ οι συνεργάτες υπόκεινται σε αφεντικά που μπορούν ακόμα να προδώσουν.

Θα δούμε ποιος θα κερδίσει, αλλά νομίζω ότι θα είναι ακριβώς όπως στο «Στρατό των Σκιών».

 

Ο Guillaume Faye είναι Γάλλος διανοητής . Μετάφραση από τα γαλλικά: Greg Johnson. Απόδοση στα ελληνικά με ελάχιστες παρεμβάσεις: ΚΟ. Άλλο άρθρο του εδώ.

ΚΟ: Η γαλλική ταινία «O Στρατός των Σκιών» (“L’Armee Des Ombres”) του Jean Pierre Melville, με πρωταγωνιστές τους Λίνο Βεντούρα και Σιμόν Σινιορέ, "θάφτηκε" από τους κριτικούς. Γυρίστηκε το 1969 στον απόηχο του «Γαλλικού Μάη», με θέμα τη γαλλική αντίσταση, ένα θέμα που φάνταζε εντελώς παρωχημένο εκείνη την εποχή, ενώ και ο ίδιος ο Μελβίλ που που δεν "ψήθηκε" ποτέ από τον Μάη και αυτοπροσδιοριζόταν ως "δεξιός αναρχικός", έκανε τους κριτικούς να κατασπαράξουν την ταινία, με αποτέλεσμα αυτή να βρει περιορισμένη διανομή στη Γαλλία και να μην παιχτεί καθόλου στην Αμερική! Έπρεπε να περάσουν 40 χρόνια για να προβληθεί στις ΗΠΑ και συνοδευτεί από διθυράμβους. Μια ταινία που δεν έχει να κάνει με τη δράση της αντίστασης ενάντια στον εχθρό καθεαυτή, αλλά με τον αγώνα για την επιβίωση της ύπαρξης της ίδιας της αντίστασης. Εδώ ο εχθρός δεν είναι οι Γερμανοί, αλλά ο κίνδυνος να ξεσκεπαστεί η ταυτότητα των αντιστασιακών. Ένας εχθρός αόρατος, αλλά πολύ πιο απειλητικός. Η δράση δεν επικεντρώνεται στα σαμποτάζ, αλλά στην εναγώνια και συνεχή κίνηση να καλύψουν τα ίχνη τους ώστε να παραμείνουν στις σκιές. (από εδώ)

πηγή

Stratfor: H Ευρώπη τώρα κινδυνεύει με αποσύνθεση μετά το μακελειό στις Βρυξέλλες

«Φωτιά» στις ήδη εύθραυστες ισορροπίες μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που μαστίζεται από πολλαπλές κρίσεις βάζουν οι νέες πολύνεκρες επιθέσεις που σημειώθηκαν την Τρίτη στις Βρυξέλλες.
Σύμφωνα με ανάλυση του αμερικανικού think tank Stratfor, σε μια περίοδο που η Γηραιά Ήπειρος παλεύει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί τις συνέπειες της προσφυγικής κρίσης, το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες θα έχει σοβαρές συνέπειες σε μία σειρά από πεδία, από την εφαρμογή της Συνθήκης του Σένγκεν και το κλείσιμο των συνόρων μέχρι την προσφάτως επιτευχθείσα συμφωνία με την Τουρκία για την ανάσχεση των προσφυγικών ροών αλλά και την άνοδο των εθνικιστικών κομμάτων στην Ευρώπη.
Η Ευρώπη ανάμεσα σε κρίσεις
Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες έρχονται σε μια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση κλονίζεται από τις επιθέσεις στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο και διεξάγει έναν αγώνα δρόμου για να επιλύσει τη μεταναστευτική κρίση, αναφέρει στην ανάλυσή του το αμερικανικό think tank.
Όπως προσθέτει, ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι επιθέσεις αυτές σημειώνονται σε μια περίοδο που οι εθνικιστικές δυνάμεις θέτουν μια σοβαρή πρόκληση σε αρχές-κλειδιά του ηπειρωτικού μπλοκ, μεταξύ αυτών την ελευθερία διακίνηση προσώπων και τη Συνθήκη του Σένγκεν που καταργούσε τους συνοριακούς ελέγχους ανάμεσα σε αρκετά κράτη-μέλη.
Η ατμόσφαιρα φόβου και καχυποψίας που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει θα επιδεινώσει αυτές τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, εκτιμά το Stratfor.
Νέος γύρος συνοριακών ελέγχων
Σύμφωνα με το think tank, η πρώτη συνέπεια των επιθέσεων στις Βρυξέλλες θα είναι ένας νέος γύρος συζητήσεων για τους συνοριακούς ελέγχους στην ΕΕ και ειδικότερα στη ζώνη Σένγκεν.
Η Συνθήκη Σένγκεν βρέθηκε στο στόχαστρο από την αρχή της μεταναστευτικής κρίσης στις αρχές του 2015.
Οι επιθέσεις στο Παρίσι κλιμάκωσαν την αντιπαράθεση, κυρίως γιατί οι δράστες είχαν περάσει από τη Γαλλία στο Βέλγιο χωρίς να εντοπιστούν.
Συνακόλουθα, η Γαλλία και άλλες χώρες ενέτειναν τους ελέγχους τους στα σύνορα. Από τότε, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει πει πως επιθυμεί να αρθούν όλοι συνοριακοί έλεγχοι στη ζώνη Σένγκεν μέχρι τα τέλη του 2016. Ωστόσο, οι τελευταίες επιθέσεις -και το ενδεχόμενο να ακολουθήσουν και άλλες- θα καταστήσει κάτι τέτοιο δύσκολο.
Είναι πολύ πιθανό αρκετές κυβερνήσεις στη Δυτική Ευρώπη να ανακοινώσουν νέες νομοθετικές παρεμβάσεις σε εθνικό επίπεδο που θα αφορούν την ασφάλεια, αυξημένους ελέγχους σε μαχητές που επιστρέφουν από εμπόλεμες ζώνες στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, όπως επίσης και αύξηση της ανταλλαγής πληροφοριών με τους γείτονές τους.
Πιο πρόθυμη η ΕΕ στη μάχη κατά της τρομοκρατίας
Σύμφωνα με το Stratfor, τα μέλη της ΕΕ αναμένεται να ξαναρχίσουν τις συζητήσεις αναφορικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της τρομοκρατίας στο εξωτερικό σε κράτη που αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως η Λιβύη και η Συρία.
Οι Ευρωπαίοι θα εμφανιστούν πιο πρόθυμοι να συμβάλλουν στη συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους, παρέχοντας πιθανότατα περισσότερα όπλα και εκπαίδευση στον ιρακινό στρατό και τους κούρδους μαχητές αλλά και ενισχύοντας την ανάπτυξη πολεμικών αεροσκαφών και τη συμμετοχή σε κατασκοπευτικές αποστολές του ΝΑΤΟ στην Τουρκία.
Τι θα γίνει με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας
Οι συνέπειες των επιθέσεων μπορεί να επεκταθούν και στη συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και την ΕΕ για τον περιορισμό των ροών εκείνων που ζητούν άσυλο στην Ευρώπη.
Η νέα συνειδητοποίηση της τρομοκρατικής απειλής θα επικεντρώσει την προσοχή των κρατών-μελών στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, κάτι που ενδέχεται να δικαιολογήσει βαθύτερη συνεργασία με την Τουρκία.
Ωστόσο, οι επιθέσεις θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν και πάλι τα αντι-μουσουλμανικά αισθήματα στην Ευρώπη και να αυξήσουν τη λαϊκή απαίτηση προς τις κυβερνήσεις της ΕΕ να μην προχωρήσουν στην άρση των ταξιδιωτικών βεβαιώσεων για τους τούρκους πολίτες, κάτι που αποτελεί όρο κλειδί για τη συνεργασία της Άγκυρας στο μεταναστευτικό.
Η άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων
Τα αντι-μουσουλμανικά αισθήματα θα μπορούσαν ακόμη να οδηγήσουν σε αύξηση της υποστήριξης προς εθνικιστικά κόμματα σε όλη την ήπειρο. Το «Εθνικό Μέτωπο» της Γαλλίας ήδη έχει υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις. Στη Γερμανία, το αντι-μεταστευτικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» κατάφερε προσφάτως να λάβει ποσοστά ρεκόρ και είναι πλέον το τρίτο πιο δημοφιλές κόμμα.
Τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία θα πραγματοποιηθούν γενικές εκλογές εντός του 2017 και οι κάλπες θα στηθούν στον απόηχο της μεταναστευτικής κρίσης και των πολλαπλών τρομοκρατικών επιθέσεων. Και στις δύο περιπτώσεις, τα κυρίαρχα κόμματα θα δεχθούν πίεση από τους εθνικιστές αντιπάλους τους.
Συνακόλουθα, είναι πολύ πιθανόν να υιοθετήσουν ορισμένα στοιχεία από την ατζέντα των εθνικιστικών κομμάτων. Κάτι ανάλογο μπορούμε να περιμένουμε ότι θα γίνει και σε άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως η Ολλανδία και η Σουηδία που επίσης έχουν πολύ ισχυρά εθνικιστικά κινήματα.
Αλλά και στη Βρετανία, τα πολιτικά κόμματα και οι ομάδες που επιθυμούν την έξοδο της χώρας από την ΕΕ ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις να δικαιολογήσουν το επιχείρημα για μεγαλύτερη απομόνωση από την Ευρώπη.
Η οικονομία και ο ιστός της Ένωσης
Τέλος, οι επιθέσεις στις Βρυξέλλες θα ζημιώσουν τις ευρωπαϊκές οικονομίες, πιθανότατα όμως για μικρό χρονικό διάστημα.
Τις επόμενες ημέρες, κάποιοι άνθρωποι στο Βέλγιο ή άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης μπορεί να αποφασίσουν να αποφύγουν τα ταξίδια ή τους πολυσύχναστους χώρους, όπως τα καφέ ή τα εμπορικά κέντρα, φοβούμενοι ένα νέο τρομοκρατικό χτύπημα. Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει μια πρόσκαιρη πτώση στους τομείς της εσωτερικής κατανάλωσης και του τουριστικού τομέα.
Για τους περισσότερους Ευρωπαίους, η απειλή της τρομοκρατίας αποτελεί πλέον μέρος της καθημερινής τους ζωής.
Πέρα από την εθνική πολιτική και την οικονομία, οι μακροπρόθεσμες συνέπειες των επιθέσεων θα επηρεάσουν τον ίδιο τον ιστό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταλήγει το Stratfor.
πηγή 

Μια χαώδης συμφωνία

Του Γιάννη Σιδέρη

Σχεδόν το αναμενόμενο: Η νεκροψία της Συνόδου που είχε αναφέρει, ο Γιούνκερ, έδειξε δείγματα ασαφή.
Μια συμφωνία περίπλοκη, πολύπλοκη, τεχνοκρατική και χαώδης. Και μόνο το γεγονός ότι η συμφωνία χαρακτηρίζεται ως προσωρινή, δείχνει την ανασφάλεια της ευρωπαϊκής πλευράς, σαν να αναζητά άλλοθι για την πολυπλοκότητα της λύσης, αλλά και για το γεγονός ότι άπτεται σκιερών πτυχών του Διεθνούς Δικαίου.

Η Ελλάδα θα πρέπει να θεωρήσει την Τουρκία ως «ασφαλή χώρα». Η Τουρκία είναι μη δημοκρατική χώρα, αλλά είναι όντως ασφαλής, για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Από όσο γνωρίζουμε από την ειδησεογραφία, ουδείς φυλακίστηκε στην Τουρκία γι’ αυτές του τις ιδιότητες. Αντιθέτως αν ήταν Κούρδος θα κινδύνευε.

Δεδομένου όμως ότι κάθε αίτηση ασύλου θα εξετάζεται κατά περίπτωση, μπορεί να αποφευχθεί η θυσία Κούρδων φυγάδων στο βωμό της επιτυχίας της Συμφωνίας.

Φυσικά υπάρχουν νομικά προβλήματα όσον αφορά την αναγνώριση από την Τουρκία, της Συνθήκης της Γενεύης για τους πρόσφυγες, η οποία Τουρκία αναγνωρίζει μόνο …Ευρωπαίους πολίτες στο πλαίσιο της Συνθήκης! Ωστόσο ο ρεαλισμός, ο κυνισμός αν θέλετε, επιτάσσει την άποψη ότι δεν θα είναι το πλέον ανασταλτικό της συμφωνίας.

Λαβύρινθος

Υπάρχουν και χειρότερα! Πέραν των λαβυρινθωδών διατάξεων, υπάρχουν και οι τεχνικές δυσκολίες. Γύρω στις δυόμισι χιλιάδες άνθρωποι, ειδικοί επί του ασύλου, νομικοί, δικαστές, αστυνομικοί, υπάλληλοι κρατικών υπηρεσιών και υπάλληλοι διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων, θα πρέπει να εγκατασταθούν στα ελληνικά νησιά, να εξετάζουν μία προς μία τις αιτήσεις ασύλου... διαδικασία αρκετά χρονοβόρα για ένα κράτος με τα χάλια της Ελλάδας. Όλα θα είναι δυσχερέστερα και ακόμη πιο χρονοβόρα, εάν θα υπάρχουν ενστάσεις και θα πρέπει εκάστη απόφαση - για έκαστο μεμονωμένο άτομο - να επανακριθεί.

Στο ενδιάμεσο, είναι άγνωστο αν θα επαρκούν οι υποδομές για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στα νησιά.

Σε πολιτικό επίπεδο το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η μετεγκατάσταση εξακολουθεί να είναι εθελοντική. Η Πολιτική απόφαση των πρώην Ανατολικών κρατών δεν αλλάζει, και αυτό θα επιδεινώσει τον πολιτικό διχασμό εντός της Ε.Ε.

Παράλληλα ο αριθμός των 72.000 που προβλέπονται για μετεγκατάσταση είναι αρκετά λιγότερος των 160.000 που προσδιόριζε η αρχική συμφωνία.

Εν τω μεταξύ οι 46.000 εκπατρισμένοι που βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας, αναγκάζονται να καθηλωθούν στη χώρα μας και το όνειρό τους να γίνει εφιάλτης, ενώ είναι μάλλον δεδομένο ότι η αρχική συγκίνηση και προσφορά του κόσμου, σταδιακά θα στερέψει.

Εδώ δημιουργείται και το ερώτημα: Πώς μπαίνουν στο ψυγείο οι μονομερείς ενέργειες, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός, αφού τα σύνορα θα παραμείνουν κλειστά; Οι 46.000 και οι άλλοι που θα έρθουν, θα έχουν πάντα το όνειρο της φυγής προς την Κεντρική Ευρώπη, ενώ οι βόρειοι γείτονες θα τους το απαγορεύουν.

Μάλλον έχουμε να δούμε πολλά επεισόδια ακόμη στα σύνορα, σαν αυτό τη εισόδου στο έδαφος της ΠΓΔΜ, και της άτυπης επιστροφής τους.

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως, άρχισε και πάλι η κίνηση από τη Λιβύη. Αναμένεται να δούμε πως θα αντιδράσει η Ιταλία, αλλά και η Ε.Ε. Ακόμα και αυτή η ατελής συμφωνία κινδυνεύει να είναι πολύ «ανθρωπιστική» σε σύγκριση με κάτι αυταρχικότερο που ίσως έρθει, εάν οι ροές από τη Λιβύη αυξηθούν δραματικά…

Πηγή Liberal

Όντως «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»

Θλιβερή εικόνα των ευρωπαϊκών ηγεσιών. Πνίγηκαν σε μια κουταλιά νερό. Από ευθυκρισία πάλι μηδέν εις το πηλίκον (ο «δικός μας» το έλεγε στο … πηλήκιον !). Αντί να πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα του προσφυγικού, η σιδηρά καγκελάριος έσπευσε γονατιστή να καθικετεύσει τον σουλτάνο να την βοηθήσει. Με το αζημίωτον εκεινού φυσικά. Και όχι για να λύσει, αλλά να εκτονώσει κάπως το πρόβλημα – το δικό της εννοείται – επειδή στο Βερολίνο ήχησαν εσχάτως και γι΄ αυτήν οι σάλπιγγες της Ιεριχούς.
Όφειλε πάντως πριν υποκύψει στον τουρκικό εκβιασμό, να εγκύψει στην γενεαλογία του προβλήματος.
Παρατήρηση πρώτη:
Δράστης του προσφυγικού που απειλεί την Ελλάδα και ταλανίζει την Ευρώπη είναι ο τούρκος. Στρατολογεί στρατιές προσφύγων από την αιμάσσουσα Συρία, και αφροασιατών λαθρομεταναστών από όλον τον πλανήτη. Πηγή του κακού η Τουρκία και η μεγαλομανής πολιτική της.
Παρατήρηση δεύτερη:
Αν η Μέρκελ, ο Γιούνκερ «και τα άλλα παιδιά» θέλουν λύση, να πειθαναγκάσουν τον τούρκο να αλλάξει 180 μοίρες την πολιτική του. Φυσικά να ενεργοποιήσουν την Αμερική, που ασφαλώς δεν είναι ευτυχής με όσα γίνονται και διαφοροποιείται ήδη χαρακτηρίζοντας τους Κούρδους της Συρίας συμμάχους και όχι τρομοκράτες που ωρύεται ο Ερντογάν.
Παρατήρηση τρίτη:
Γιατί μπλέκουν και εκβιάζουν την Ελλάδα αφού πρόσφυγες και (λάθρο) μετανάστες όλοι βρίσκονται επί τουρκικού εδάφους. Είναι επομένως λογικό και αυτονόητο να στήσουν εκεί τα hotspots, να κάνουν εκεί την ταυτοποίηση και διαλογή.
O πανάθλιος ισλαμιστής με την ομογάλακτή του Σαουδική Αραβία , κόντρα στην συμφωνία Ουάσιγκτον-Μόσχας για εκεχειρία στη Συρία που αποβλέπει στη τελική επίλυση του συριακού δηλαδή χτύπημα του κακού στη ρίζα του, προχώρησαν σε εισβολή με χερσαίες δυνάμεις. Το φανατισμένο σουνιτικό τόξο, με προεξάρχοντα πάντοτε τον Ερντογάν, δρα βίαια, βάρβαρα, ισοπεδωτικά, καταπατώντας βάναυσα την διεθνή νομιμότητα και ποδοπατώντας κάθε συμφωνία.
Αυστηρή και ιδιαζόντως ανησυχαστική η δήλωση Μεντβέντεφ ( 12-2-16) ότι μια χερσαία επιχείρηση ξένων δυνάμεων στο έδαφος της Συρίας «απειλεί να πυροδοτήσει έναν νέον παγκόσμιο πόλεμο». Στο χέρι ΗΠΑ και Ρωσίας και αμελλητί βρίσκεται η υπόθεση της ειρήνης και η αποσόβηση μιας ολέθριας μετεξέλιξης του προσφυγικού.
Για το χατήρι όμως του σουλτάνου, Μέρκελ και ΝΑΤΟ κουβάλησαν τις νατοϊκές δυνάμεις στο Αιγαίο. Δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση συνήνεσε «αγαλλομένω ποδί» στο νατοϊκό ανοσιούργημα. Η Τουρκία είναι ο αυτουργός του προσφυγικού τερατουργήματος εγκληματώντας απ΄ευθείας στη Συρία και σαλπίζοντας συναγερμό στους αφροασιάτες μουσουλμάνους που συνάζει στα διεθνή αεροδρόμιά της. Όλα τα (δια)πράττει με το αζημίωτο: μαδάει τα ευρωκονδύλια, ξεγυμνώνει από τιμαλφή και οικονομίες τους δυστυχείς που τους φορτώνει σε επικίνδυνα σαπιοκάραβα και φουσκωτά για Ελλάδα και Ευρώπη. Ανθρωποκτονίες κατά συρροήν από δόλο, το έγκλημά της. Το κακουργηματικό δίκτυο δουλεμπορίας που εδρεύει στην Τουρκία έμεινε πάλι στο απυρόβλητο της πρόσφατης Συνόδου των υπουργών του ΝΑΤΟ.
Το έθνος κατευόδωσε με οδύνη τα τρία παλληκάρια που έπεσαν στο πεδίο της τιμής. Αποκάλυψη η Κυρά της Κινάρου (νέα Κυρά της Ρω), μοναδική κάτοικος του έρημου νησιού Ειρήνη Κατσοτούρχη που παλινόστησε από Αυστραλία. Άξια! Σκέφτεται το επίσημο κράτος να απευθυνθεί στους Πανέλληνες και ιδίως στις Μοναστικές αδελφότητες ιστορικά προεξάρχουσες να στελεχώσουν ανάλογες περιπτώσεις πριν τις γκριζάρει ο νεοοθωμανός;
Η Τουρκία αμφισβήτησε ξανά το διεθνώς ανεγνωρισμένο δικαίωμα ταύτισης των ορίων του FIR με τα όρια ευθύνης για Διάσωση και Έρευνα.
Το ΝΑΤΟ δεν θα προβαίνει σε επιχειρήσεις επαναπροώθησης και διάσωσης. Επομένως θα τηρεί «εκ του μακρόθεν τα γιγνόμενα». Θα περιορίζεται σε απλή παρακολούθηση, επιτήρηση, αναγνώριση παρανόμων διελεύσεων στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο. Τα Δωδεκάνησα εξαιρούνται από τον επιχειρησιακό του έλεγχο που αναγνωρίζει μόνο τα 6 από τα 10 ν.μ. του ελληνικού εναέριου χώρου. Ταύτα οφθαλμοφανώς με απαίτηση της Τουρκίας. Σε όλες τις τουρκικές παρανομίες θα τηρεί στάση (ευμενούς) ουδετερότητας. Και πάντως δεν πρόκειται να ελέγξει τις παράνομες ροές καθηλώνοντάς τες στις τουρκικές ακτές. Κοντολογίς θα εφαρμόζει όσα προσχεδίασε για αναδιανομή του Αιγαίου το 1976 ο ακατανόμαστος Κίσινγκερ.
Η ρωσική παρέμβαση έχει ανατρέψει τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Αλλά η ειρήνη στην διακεκαυμένη περιοχή προϋποθέτει ειλικρινή, άμεση και έμπρακτη συνεννόηση και δράση ΗΠΑ – Ρωσίας. Μόνη ικανή να φέρει την κάθαρση στη προσφυγική τραγωδία.
Βρισκόμαστε σε εθνική περικύκλωση. Βρώμικο το παιχνίδι στα μνημονιακά μας βάσανα από τον παταγωδώς αποτυχημένο Τόμσεν. Κατασκεύασε εκ του μη όντος τρύπα 9 δισ. με πλαστά στοιχεία προκαλώντας ακόμη και Κομισιόν και ΕΚΤ.
Συγκρατούμε μιαν αφρικανική παροιμία:: «όταν η λεοπάρδαλη σου επιτεθεί, δεν θα την διώξεις με το ρόπαλο του γείτονα». Με το ρόπαλο του γείτονα άλλωστε δεν αποκρούεται κανένας εχθρός, ενώ το ΝΑΤΟ θα εξακολουθήσει να λειτουργήσει ως Πόντιος Πιλάτος.
πηγή 

FT: Σύνοδος Κορυφής: Σε απόλυτο διχασμό η Ευρώπη για το προσφυγικό

 

Ολο και περισσότερο απομονωμένη η Αγκελα Μέρκελ στην πολιτική ανοικτών συνόρων και τη μετεγκατάσταση. Στα όρια διάλυσης η «συμμαχία των προθύμων». Το «πισώπλατο χτύπημα» της Αυστρίας η άνοδος των σκεπτικιστών και η συμφωνία με την Τουρκία που δεν… λειτουργεί.

Η Αγκελα Μέρκελ ήλπιζε ότι η Σύνοδος Κορυφής για το προσφυγικό θα προσέφερε τουλάχιστον μια εικόνα ευρωπαϊκής ενότητας απέναντι στην μεταναστευτική κρίση. 

Αν’ αυτού τελείωσε με αταξία. Το αυστριακό πλάνο να μπει όριο στις αιτήσεις ασύλου, μόλις 80 την ημέρα, άφησε την καγκελάριο απομονωμένη, η Ελλάδα απείλησε ως απάντηση να μπλοκάρει τη συμφωνία για το Brexit και οι ηγέτες είναι περισσότερο διχασμένοι από ποτέ απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση της ΕΕ εδώ και δεκαετίες.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες, από το Βερολίνο ως τη Βιέννη και την Αθήνα αυτοσχεδιάζουν και βάζουν στο τραπέζι συχνά αντικρουόμενες πολιτικές. Η Μέρκελ αιφνιδίασε και το ίδιο το επιτελείο της όταν απαίτησε μια ακόμα Σύνοδο για την προσφυγική κρίση στις 6 Μαρτίου, ακριβώς πριν τρεις κρίσιμες τοπικές εκλογές στη Γερμανία (13 Μαρτίου) και προτού η Ανοιξη εκτοξεύσει τον αριθμό των προσφύγων που περνούν το Αιγαίο.

Οι αφίξεις προσφύγων αυξήθηκαν, με περισσότερες από 4.800 στην Ελλάδα από την Τουρκία την Τρίτη, ένας ρυθμός που δεν είναι μακριά από την κορύφωση του περασμένου φθινοπώρου, με μέση άφιξη 7.000 ατόμων τη μέρα.

Ένα μεγάλο «απόθεμα» δημιουργείται στην διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων, όπου «άτακτα» κράτη έπρεπε να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την άφιξη περισσότερων του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων από την έναρξη της κρίσης το 2015. Σε ιδιωτικές συζητήσεις, αισιόδοξοι προηγουμένως αξιωματούχοι αρχίζουν να απελπίζονται με τις ανησυχίες να μεταφέρονται σε μια πιθανή ανθρωπιστική καταστροφή στα νοτιοανατολικά σύνορα της Ευρώπης. Ενας ευρωπαίος ηγέτης είπε: «Είναι σοβαρή η κατάσταση».

Για τη συνέχεια Euro2Day

Habemus συμφωνία για τη Μεγάλη Βρετανία στη Σύνοδο Κορυφής: «Ειδικό καθεστώς» εντός ΕΕ και ο Κάμερον τα πήρε όλα

Μετά από μια δραματική ημέρα, με συνεχείς μεταθέσεις της ώρας που θα διεξαγόταν η Σύνοδος Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών για το βρετανικό ζήτημα, τελικά λίγο πριν τις 23.30 το βράδυ ο πρόεδρος του Ευρωπαίκου Συμβουλίου ανακοίνωσε ότι επετεύχθη συμφωνία. Όπως έγραψε η συμφωνία ήταν ομόφωνη.

Deal. Unanimous support for new settlement for #UKinEU

— Donald Tusk (@eucopresident) February 19, 2016

Ενώ αρχικά είχε προγραμματιστεί η συνεδρίαση να αρχίσει το πρωί, παίρνοντας στη συνέχεια την μια αναβολή μετά την άλλη, τελικά άρχισε στις 22.40, μετατρέποντας την συνεδρίαση σε English dinner. 

Ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, είχε ζητήσει γη και ύδωρ από την ΕΕ και τα πήρε. Όπως έγραψε ο ίδιος στο twitter, η Μεγάλη Βρετανία παίρνει ειδικό καθεστώς (και με τη βούλα της ΕΕ).

Για τη συνέχεια HP

ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ

Οἱ μουσουλμάνοι ἀπαιτοῦν τὴν ἀφαίρεση τοῦ σταυροῦ ἀπὸ τὴν Ἑλβετικὴ σημαία! Ἐπισήμως οἱ ἰσλαμικὲς ὀργανώσεις τῆς Ἑλβετίας ζητοῦν τὴν ἀφαίρεση τοῦ σταυροῦ ἀπὸ τὴν σημαία, διότι δὲν ἐκφράζει πλέον «τὸ σύνολο τοῦ ἑλβετικοῦ λαοῦ»!! Ἐν τῷ μεταξύ, Ἑλβετικοὶ πολυεθνικοὶ κολοσσοί, ἤδη ἀφαιροῦν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὰ σήματά τους γιὰ νὰ μὴν προκαλοῦν τοὺς ἰσλαμιστές. Δεῖτε ἐνδεικτικά:  

 

πηγή

Η «προφητεία» της Φαλάτσι για τους ισλαμιστές

Η μαχητική Ιταλίδα δημοσιογράφος από το 2006 μιλούσε για «Ευραραβία» και είχε κατηγορήσει τότε τη Δύση για δειλία
Την ώρα που το Ισλαμικό Κράτος έχει καταφέρει να σπείρει τον πανικό στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, μια συνέντευξη της Οριάνα Φαλάτσι, την οποία έδωσε η σπουδαία Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας προ δεκαετίας, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και προφητική! Τον Φεβρουάριο του 2006, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, η πάλαι ποτέ σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη είχε κάνει μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις της στο ιταλικό προξενείο στη Νέα Υόρκη.
«Υποταγή»
Στο πλαίσιο της ομιλίας της, η Φαλάτσι κατηγόρησε τη Δύση για υποταγή στο Ισλάμ, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η Δύση, που παραιτήθηκε και υποχώρησε απέναντι στο Ισλάμ, έγινε συνεργός του εχθρού»... Οι ηγέτες μας παρέχουν δικαιολογίες στον εχθρό αυτόν που μας σκοτώνει»!
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο τότε πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Τοσκάνης Ρικάρντο Νεντσίνι είχε τιμήσει τη Φαλάτσι. Η δημοσιογράφος, αποδεχόμενη το βραβείο, είχε δηλώσει ότι η βράβευσή της αποδείκνυε ότι ορισμένοι δεν υποκύπτουν στον εκφοβισμό. Η δήλωση της Φαλάτσι είχε έρθει αμέσως μετά την επίθεση στο ιταλικό προξενείο στη Βεγγάζη της Λιβύης από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι είχαν προσπαθήσει να εισέλθουν στον χώρο, διαμαρτυρόμενοι για τη σύντομη εμφάνιση στην τηλεόραση ενός Ιταλού υπουργού που φορούσε μπλουζάκι με μια καρικατούρα του Μωάμεθ.
Στην προφητική συνέντευξή της, η Οριάνα Φαλάτσι έκανε λόγο για «εσωτερικό εχθρό», έναν εχθρό που -όπως ανέφερε χαρακτηριστικά- η Ευρώπη τον περιποιείται σαν φίλο. Μια Ευρώπη που έχει μεταλλαχτεί σε «Ευραραβία», πάντα σύμφωνα με τη μαχητική δημοσιογράφο.
Η Φαλάτσι κατηγόρησε τη Δύση για δειλία. «Για να καταλάβουμε ακριβώς το μέγεθος της δειλίας, φτάνει να αναλογιστούμε τις αντιδράσεις της ιταλικής ηγεσίας απέναντι στις απειλές των ισλαμιστών για τις γελοιογραφίες του προφήτη, αντιδράσεις χωρίς αξιοπρέπεια, σε κάθε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο, την ώρα που ο εχθρός έκαιγε τις εκκλησίες μας και τις ευρωπαϊκές σημαίες μας, και λεηλατούσε τις πρεσβείες μας. Ενώ στην Τουρκία, φωνάζοντας ʺΑλλάχου άκμπαρ" Τούρκος σκότωσε με δύο πυροβολισμούς έναν ιερέα που προσευχόταν στο εκκλησάκι του. Εναν ιερέα, ο οποίος ήθελε να τον διάλογο με τους μουσουλμάνους».
πηγή

Το Σχέδιο Μέρκελ για το Προσφυγικό και η «μικρή Ζώνη Σένγκεν»

Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος   

Το Βερολίνο μελετά και την υιοθέτηση ποσοστώσεων

Η Ανγκελα Μέρκελ στο βήμα του συνεδρίου των Χριστιανοδημοκρατών στην Καρλσρούη

Την περασμένη Κυριακή η Ανγκελα Μέρκελ ανέβηκε στο βήμα του συνεδρίου των Χριστιανοδημοκρατών στην Καρλσρούη. Η ομιλία της κράτησε 73 λεπτά. Το ζήτημα που κυριάρχησε ήταν η προσφυγική κρίση. Ακολούθησε ένα 10λεπτο χειροκρότημα που φάνηκε να αιφνιδιάζει ακόμη και την ίδια. Η Mutti, η «Μαμά», είχε κερδίσει το κοινό της. Η πολιτική της, αυτή των «ανοιχτών θυρών», εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τους 1.000 συνέδρους. Η Μέρκελ δεν τρέφει φυσικά αυταπάτες. Στενός συνεργάτης της εκμυστηρεύθηκε, μιλώντας στο «Βήμα», ότι η καγκελάριος γνωρίζει πως συσπείρωσε το κόμμα της, αλλά ο χρόνος που κέρδισε είναι λίγος. «Το 2016 είναι η χρονιά που θα κριθούν όλα στο Προσφυγικό» τόνισε.«Αν δεν μειωθεί ο αριθμός των προσφύγων που φθάνουν στη Γερμανία, και μάλιστα σημαντικά, θα υπάρξει πρόβλημα. Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέσα στους αμέσως προσεχείς μήνες. Διαφορετικά, στο τραπέζι θα πέσουν πιο ριζοσπαστικές λύσεις» πρόσθεσε.

Σύμφωνα δε με ορισμένες πληροφορίες, οι λύσεις αυτές αφορούν την υιοθέτηση ποσοστώσεων στην υποδοχή προσφύγων αλλά και τη δημιουργία μιας «μικρής Ζώνης Σένγκεν» που θα περιλαμβάνει τη Γερμανία, τις χώρες της άλλοτε Μπενελούξ, τη Σουηδία και τη Γαλλία. Το γεγονός δε ότι από τον Ιανουάριο του 2016 αναλαμβάνει την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου η Ολλανδία, η οποία μάλλον υποστηρίζει μια «μίνι Σένγκεν», ίσως δώσει τροφή σε αυτά τα σενάρια. «Το Βήμα» είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με κορυφαία στελέχη του CSU την περασμένη εβδομάδα στο Μόναχο και στο Βερολίνο, καθώς και με κυβερνητικούς και κοινοβουλευτικούς αξιωματούχους, στο πλαίσιο επίσκεψης που διοργάνωσε το ίδρυμα Hanns Seidel (πρόκειται για το επίσημο think tank του CSU). Οι Χριστιανοκοινωνιστές είναι πεπεισμένοι ότι η πολιτική των «ανοιχτών θυρών» της Ανγκελα Μέρκελ είναι λανθασμένη και ότι πρέπει να επιβληθούν ποσοστώσεις στον αριθμό των προσφύγων που εισέρχονται στη Γερμανία. Στο πρόσφατο συνέδριο του CSU στο Μόναχο ο ηγέτης του κόμματος Χορστ Ζέεχοφερ υπήρξε πολύ σκληρός απέναντι στην καγκελάριο.

Δύσκολες ισορροπίες

Η στρατηγική της καγκελαρίου κινείται στη γραμμή «καρότου και μαστιγίου». Δίνει όμως μεγάλη έμφαση στην ευρωπαϊκή διάσταση, συνδυάζοντας τόσο την πολιτική των «ανοιχτών θυρών» όσο και τον αποτελεσματικό έλεγχο των εξωτερικών συνόρων ως μόνη λύση για τη διαφύλαξη της Ζώνης Σένγκεν.

Η Μέρκελ είναι αποφασισμένη να προχωρήσει, ακόμη και αν χρειαστεί μέσω μιας «συμμαχίας προθύμων», δηλαδή χωρών που πλήττονται άμεσα από το Προσφυγικό. Η συμμαχία αυτή περιλαμβάνει τη Γαλλία, τη Σουηδία, την Αυστρία, την Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, τη Σλοβενία και την Ελλάδα.  Στο πλευρό της καγκελαρίου βρίσκεται ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τη στάση του οποίου εξαίρουν στο Βερολίνο, στηρίζοντας απόλυτα την πρόσφατη τολμηρή πρόταση για δημιουργία ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής/ακτοφυλακής. Ουσιαστικά, το Σχέδιο Μέρκελ, που απαιτεί στενή συνεργασία και με την Ελλάδα για να υλοποιηθεί, αποτελείται από τα ακόλουθα σημεία:

• Πρώτον, από τον εξορθολογισμό της γερμανικής νομοθεσίας σχετικά με το ποιοι πραγματικά δικαιούνται άσυλο.

• Δεύτερον, από τη δημιουργία κέντρων καταγραφής των ανθρώπων που φθάνουν στην ΕΕ μέσω των hotspots σε Ελλάδα (κυρίως) και Ιταλία.

• Τρίτον, από την προώθηση μιας δίκαιης κατανομής των προσφύγων μέσω ενός προγράμματος μετεγκατάστασης.

• Τέταρτον, από τη συνεργασία με την Τουρκία ως χώρας-κλειδί για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών.

• Πέμπτον, από τον αποτελεσματικό έλεγχο των εξωτερικών συνόρων ως μόνο μέσο για τη διαφύλαξη της Ζώνης Σένγκεν.

Το καλοκαίρι η Βαυαρία, ως πρώτος σταθμός των προσφύγων, έφθασε να δέχεται περίπου 10.000 πρόσφυγες σε καθημερινή βάση. Σήμερα ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί περίπου στις 4.000-4.500, αλλά αυτό δεν φθάνει. Σύμφωνα με τον Στέφαν Μάγερ, εκπρόσωπο της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων της CDU/CSU στην Μπούντεσταγκ, «ο αριθμός των προσφύγων στη Γερμανία το 2015 πενταπλασιάστηκε σε σχέση με το 2014».

Η κυβέρνηση υποχρεώθηκε, υπό την πίεση και του CSU, να συνδυάσει την υποδοχή των προσφύγων με μια σειρά από πρωτοβουλίες που διασφαλίζουν ότι το σύστημα ασύλου θα ασχοληθεί τελικά με όσους έχουν πραγματικά ανάγκη. Αναλήφθηκαν μια σειρά από νομοθετικές πρωτοβουλίες, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανακοπή εισόδου στη Γερμανία υπηκόων από τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, όπως η Σερβία, το Κοσσυφοπέδιο, η Αλβανία και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Οπως εξηγεί ο κ. Μάγερ, «το 75% όσων ζητούσαν άσυλο το καλοκαίρι προερχόταν από αυτές τις χώρες. Με τον χαρακτηρισμό τους όμως ως χωρών ασφαλούς προορισμού, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 5%».

Αργούν τα hotspots

Το δεύτερο σημείο, η δημιουργία των hotspots, κρίνεται ότι έχει καθυστερήσει σημαντικά. Αυτό ισχύει τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ιταλία - για την τελευταία μάλιστα ακόμη περισσότερο. Στο Βερολίνο δεν κρύβουν την ενόχλησή τους για τη στάση του Ματέο Ρέντσι, ο οποίος, αφού επί μήνες διαμαρτυρόταν για την αδιαφορία της ΕΕ, σήμερα είναι σιωπηλός, καθώς το πρόβλημα εστιάζεται στο Αιγαίο και όχι στην Κεντρική Μεσόγειο.

Τα hotspots όμως πρέπει να προχωρήσουν και η γερμανική πλευρά θα συνεχίσει τις πιέσεις. Η πρόοδος σε αυτό το σκέλος ίσως να κρίνει και την πραγματοποίηση της τριμερούς συνάντησης Ελλάδας - Τουρκίας - Γερμανίας. Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές από το Βερολίνο, η συνάντηση αυτή θα μπορούσε να λάβει χώρα τον Φεβρουάριο στη Χίο ή στη Σμύρνη (όπως προτείνει η τουρκική πλευρά), αλλά, παρά τα όσα έσπευσε δημοσίως να πει ο Νίκος Κοτζιάς, «τίποτα δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και πάντως πρέπει να δούμε να γίνονται κάποια πράγματα». Η ενόχληση για τη βιαστική τοποθέτηση του έλληνα υπουργού Εξωτερικών ήταν εμφανής και ίσως για αυτό, στο ίδιο πλαίσιο, να εκφράστηκαν επιφυλάξεις και από το Μέγαρο Μαξίμου.

Ο τουρκικός παράγοντας
Ο Ερντογάν και οι άσοι στο μανίκι
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία αποτελεί τον «άγνωστο Χ» στην εξίσωση του Προσφυγικού. Και αυτό για δύο λόγους. Πρώτον, η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι περιορισμένη. Δεύτερον, διότι η Τουρκία έχει «πολλούς άσους στο μανίκι της» σύμφωνα με τον Φλόριαν Χαν, βουλευτή του CSU.

Στο Βερολίνο πιστεύουν ότι η Τουρκία έχει επίσης όφελος από τη συνεργασία με την ΕΕ. Δεν είναι μόνο η υπόσχεση για τη χορήγηση 3 δισ. ευρώ ή η δέσμευση για επιτάχυνση των συνομιλιών για την απελευθέρωση των θεωρήσεων. Είναι επίσης το γεγονός ότι η Αγκυρα έχει καταβάλει υψηλό κόστος για τα περίπου 2.000.000 πρόσφυγες στο έδαφός της.

Η γερμανική πλευρά εκτιμά ότι ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου είναι πιο συνεργάσιμος από τον πρόεδρο Ερντογάν. Εμφαση δίνεται στην καταπολέμηση των δικτύων λαθροδιακινητών και εκεί αναμένονται αποτελέσματα όσο το δυνατόν πιο άμεσα. Το ζήτημα της δημιουργίας hotspots σε τουρκικό έδαφος, που θέτει και η Αθήνα, αντιμετωπίζεται θετικά. Υπάρχει όμως το πρόβλημα ότι καθώς η Τουρκία δεν είναι μέλος του δικτύου EURODAC δεν θα αρκεί η καταγραφή προσφύγων στο έδαφός της.

ΒΗΜΑ