Όμορφη Μάνη, Όμορφη Μακεδονία (συγνώμη κ.κ. Μουζάλα και Μπαλαούρα), Ομορφη Ελλάδα

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ

Η εκκλησία στη Μάνη και ο νερόμυλος στις Πρέσπες που βραβεύτηκαν από την ΕΕ [εικόνες] 

Δυο ελληνικά οικοδομικά έργα στη Μάνη και στις Πρέσπες απέσπασαν βραβείο στη μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή διοργάνωση στον χώρο της πολιτιστικής κληρονομιάς.

H Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Europa Nostra ανακοίνωσαν τους νικητές των βραβείων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Πολιτιστική Κληρονομιά για το 2016.
Στην κατηγορία «Αποκατάσταση», δύο έργα από την Ελλάδα απέσπασαν το βραβείο. Πρόκειται για τον Βυζαντινό Ναό Αγίου Πέτρου στην Καστάνια Μάνης και τον Παραδοσιακό νερόμυλο στον Άγιο Γερμανό Πρεσπών.

Συνολικά κατατέθηκαν 187 υποψηφιότητες που υποβλήθηκαν από φορείς αλλά και ιδιώτες από 36 ευρωπαϊκά κράτη. Ανεξάρτητη επιτροπή εμπειρογνωμόνων επέλεξε τους νικητές. Κατέληξαν να βραβεύσουν 28 οικοδομήματα από 16 χώρες, τα οποία επιλέχθηκαν για το υποδειγματικό τους έργο στους τομείς της αποκατάστασης, έρευνας, μακροχρόνιας προσφοράς στον πολιτισμό.

Ναός Αγίου Πέτρου στην Καστάνια Μάνης

Ο Βυζαντινός Ναός Αγίου Πέτρου στην Καστάνια Μάνης είναι ένα οικοδόμημα με 800 χρόνια ιστορίας, σπάνιας αρχιτεκτονικής. Πρόκειται για ένα τετρακιόνιο σταυροειδή εγγεγραμμένο Ναό, με νάρθηκα με μορφή στοάς ο οποίος προστέθηκε στα δυτικά του Ναού κατά τον 13ο αιώνα και ένα πυργοειδές κωδωνοστάσιο που οικοδομήθηκε το 1813.

Αποτελεί προορισμό για τους τουρίστες της περιοχής. 

Παραδοσιακός νερόμυλος στον Άγιο Γερμανό Πρεσπών

Βρίσκεται στην ορεινή ζώνη του Εθνικού Πάρκου Πρεσπών και κατασκευάστηκε το 1930.

Είναι πλήρως λειτουργικός, με τρεις διαφορετικούς μηχανισμούς, τον αλευρόμυλο για το άλεσμα των σιτηρών, τη νεροτριβή για το πλύσιμο των ρούχων και το μαντάνι για την τελική επεξεργασία των υφαντών του αργαλιού.

Πρόεδρος της Europa Nostra είναι ο τενόρος Πλάθιντο Ντομινγκο, ο οποίος και ανέφερε για το τελικό αποτέλεσμα. «Όλα αυτά τα βραβευμένα έργα αποδεικνύουν ότι η πολιτιστική κληρονομιά έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη και τους πολίτες της. Η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί οδηγό για την αειφόρα οικονομική ανάπτυξη και συνεκτική δύναμη για τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες μας, όπως έχει αναγνωρισθεί από τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και περιγράφεται με σαφήνεια στην πρόσφατη 'Cultural Heritage Counts for Europe'».
Τα βραβεία θα απονεμηθούν 24 Μαΐου στη Μαδρίτη.

Πηγή: iefimerida.gr

Οι Έλληνες καλλιτέχνες βγήκαν από τη χειμερία νάρκη τους;

Κάλιο αργά παρά ποτέ…
Οι Έλληνες καλλιτέχνες, μετά από πολύχρονη χειμερία νάρκη, επιτέλους αντέδρασαν…
Βεβαίως, έπρεπε να υπάρξει η προκλητική, εθνομηδενιστική και διαστροφική αυθάδεια του νέου «καλλιτεχνικού» αποικιοκράτη, του Φαμπρ, για βγάλουν τις τσίμπλες από τα μάτια τους…
Κάποιοι σήμερα …ανακάλυψαν
τη νέα αποικιοκρατία και τους πολιτικούς σχεδιασμούς των ανδρεικέλων του 4ου Ράιχ για τον αφανισμό της ελληνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, των ιστορικών της κατακτήσεων και των μεγάλων της δημιουργών.

Σήμερα …ανακάλυψαν ότι ο ελληνικός Πολιτισμός, ο τεράστιος πλούτος του και οι τεράστιοι μύστες του, έχουν μπει στο στόχαστρο της πλανητικής, πολυπολιτισμικής, χρηματιστηριακής κακουργίας…

Και όμως βρίσκεται στο στόχαστρο εδώ και δεκαετίες. Πιο συστηματικά και σταθερά από την εποχή του σημιτικού «εκσυγχρονισμού»…

Από την εποχή της Γιαννάκου και κατόπιν των μνημονιακών κυβερνήσεων (των κυβερνητικών ανδρεικέλων), οι αποικιοκρατικές επιθέσεις εναντίον του ελληνικού Πολιτισμού και της καλλιτεχνικής δημιουργίας, αφήνιασαν…

Αυτή την κακουργία δεν την έβλεπαν οι Έλληνες καλλιτέχνες; Τόσα χρόνια ούτε όραση ούτε ακοή. Σιωπούσαν!!!

Σιωπούσαν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, και μπροστά στις ορατές, εθνομηδενιστικές διαστροφές του κ Λούκου. Επί χρόνια ασελγούσε και όχι μόνο πολοί καλλιτέχνες δεν αντιδρούσαν, αλλά και τον επαινούσαν…

ΤΩΡΑ οι καλλιτέχνες ξύπνησαν που τα «αριστερά» ανδρείκελα των νέων αποικιοκρατών τους πέταξαν τους ίδιους στα αζήτητα…

Εδώ η Ελλάδα έχει μεταβληθεί σε προτεκτοράτο των μαφιόζων του χρήματος, η Ελλάδα οδεύει στην καταστροφή και τον αφανισμό, με εκτελεστές «Συμβολαίων Θανάτου» την άθλια «αριστερή» κυβέρνηση αλλά και πάλι οι καλλιτέχνες μας ήταν βυθισμένοι στο λήθαργο…

Ευτυχώς που ήρθε η αποικιοκρατική κακουργία και δικτατορική αυθάδεια του Φαμπρ για να ξυπνήσουν…

Έστω πολύ καθυστερημένα, αλλά τουλάχιστον βγαίνουν από την ακινησία.

Ένα πρώτο βήμα είναι το αίτημα παραίτησης του Μπαλτά μετά  του Φαμπρ.
πηγή

Οι Ελληνορθόδοξοι στο Χαλέπι... δεν εγκαταλείπουν την πατρίδα!

Ευτυχισμένος ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - Από το μαρτυρικό Χαλέπι της Αντίστασης - Μάρτης 2016

Πατριαρχείο Αντιοχείας (Δαμασκός - Συρία): "Έχει μεγάλη Τιμή αυτή η Σημαία για τη Σοσιαλιστική Αραβική Δημοκρατία της Συρίας"!

Για την Ελλάδα, τι τιμή έχει;

πηγή

Το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας(προσφορά των Ελλήνων της Σμύρνης)

Ο πολυτιμότερος θησαυρός που βρίσκεται στο μοναστήρι, είναι το Λάβαρο της ορκωμοσίας των αγωνιστών του 1821. Η παράσταση του λαβάρου αποδίδει την Κοίμηση της Θεοτόκου (μνήμη της οποίας τιμά η Μονή)
Σύμφωνα με το αρχείο της Μονής (κώδιξ 1703) το Λάβαρο αποτελούσε προσφορά των Ελλήνων της Σμύρνης κατά τα τέλη του 16ου αιώνα. Η Σμύρνη άλλωστε ήταν γνωστή για τα υφάσματα και την υψηλής αισθητικής χρυσοκεντητική.
Αλλά δεν είχε μόνο αυτή τη συμβολή η μικρασιατική γη στην εθνική μας Παλιγγενεσία. Αξίζει να αναφερθεί πως πολλοί μικρασιάτες πήγαν στην Ρούμελη και το Μωριά για να συστρατευθούν και αυτοί με τους εκεί επαναστατημένους Έλληνες συμπατριώτες τους, όπως ο Σμυρναίος αγωνιστής Κυριάκος Αλεβιζόπουλος.
Η Σμύρνη μάλιστα και τα Μοσχονήσια είναι ενδεικτικά μερικές περιοχές που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος, με σφαγές αμάχων που έγιναν σε αντίποινα για τον ξεσηκωμό των Ελλήνων.

Μήπως ήρθε η ώρα για νέα κλεφτουριά;

Όταν δεν μπορείς να αντιπαραταχθείς μπροστά στις υπέρτερες αριθμητικά και έτοιμες οργανωτικά και ψυχολογικά εχθρικές δυνάμεις, δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχθείς την ήττα. Υπάρχει και ο δρόμος της κλεφτουριάς. Η παλιά και δοκιμασμένη τακτική του κλεφτοπολέμου, που αποβλέπει στη συνεχή φθορά του εχθρού, μέχρι αυτός να  εξαντληθεί. Η ένδοξη Ιστορία μας για μια ακόμη φορά μας διδάσκει. Έχοντας στο νου την σημερινή τραγική κατάσταση του έθνους μας, ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, όσο θα διαβάζουμε το παρακάτω μικρό οδοιπορικό της κρίσιμης εκείνης περιόδου της Επανάστασης του ‘21, που ο Ιμπραήμ πασάς ήθελε να τελειώνει μια για πάντα με τους Έλληνες που «σήκωσαν κεφάλι». Και είχε τον τρόπο να το κάνει.  

Ο αιγυπτιακός κίνδυνος

Το 1825 καταφθάνει στην Πελοπόννησο ο Ιμπραήμ με τις πολυάριθμες αιγυπτιακές δυνάμεις που είχαν οργανωθεί σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα για να καταπνίξει την επανάσταση. Την ίδια στιγμή η κατάσταση στην Ελλάδα δεν εμπνέει καμία αισιοδοξία. Πολύτιμες δυνάμεις του έθνους έχουν «σπαταληθεί» στον καταστροφικό εμφύλιο, ο στρατός παρουσιάζει σημάδια διάλυσης, η ψυχική ενότητα του λαού, κυρίως μετά την ρουμελιώτικη εισβολή στον Μοριά, έχει χαθεί και ο φυσικός στρατιωτικός ηγέτης της Επανάστασης βρίσκεται φυλακισμένος. Τον Μάιο του 1824 είχαν φθάσει οι πρώτες δυσάρεστες ειδήσεις για την εμπλοκή των Αιγυπτίων στον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Η Επανάσταση στην Κρήτη είχε καταπνιγεί. Και ενώ οι Έλληνες αδρανούσαν, Τούρκοι και Αιγύπτιοι καλά πληροφορημένοι για την ανώμαλη πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα συνέχισαν τις προετοιμασίες για ταυτόχρονη εισβολή στο ελληνικό ηπειρωτικό έδαφος. Στις 11 και 12 Φεβρουαρίου 1825 τα πρώτα αιγυπτιακά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Μεθώνη χωρίς να συναντήσουν καμία αντίσταση. Οι κυριότεροι ηγέτες του Μοριά ήταν φυλακισμένοι και δεν βρέθηκαν στις θέσεις τους για να απωθήσουν ή ακόμα και να εκμηδενίσουν τον εισβολέα κατά τις πρώτες ώρες που θα ήταν εξασθενισμένος από το μακρινό ταξίδι. Στις 7 Απριλίου οι ελληνικές δυνάμεις γνωρίζουν την ήττα στο Κρεμμύδι Πύλου. Στις 8 Μαΐου πέφτει η Σφακτηρία. Στις 20 Μαΐου πέφτει ηρωικά στο Μανιάκι ο Παπαφλέσσας με τους 300 περίπου πιστούς πολεμιστές (οι υπόλοιποι είχαν φύγει από τον φόβο). Στις 17 Μαΐου επιτέλους αποφυλακίζεται ο Κολοκοτρώνης. Ξεκινάει η τιτάνια προσπάθεια αναχαίτισης του Ιμπραήμ που προέλαυνε. Στις 6 Ιουνίου ακολουθεί νέα ήττα των Ελλήνων στην μάχη της Τραμπάλας, στα υψώματα του χωρίου Ίσαρι της Μεγαλόπολης. Μετά τη νέα ήττα η ελληνική άμυνα καταρρέει και οι περισσότεροι στρατιώτες λιποτακτούν. Οι Έλληνες μαχητές όσο εύκολα παρασύρονταν από ενθουσιασμό τόσο εύκολα υπέκυπταν στην πρώτη αντιξοότητα. Στις 11 Ιουνίου ο Ιμπραήμ εισέρχεται στην Τριπολιτσά και στις 12 φτάνει στα πρόθυρα του Ναυπλίου, θέλοντας να γίνει κύριος της πεδιάδας του Άργους. Μέσα στο Άργος επικρατεί αναρχία, ενώ οι δεξαμενές του νερού είναι άδειες. Στις 13 Ιουνίου γίνεται η μάχη στους Μύλους Αργολίδας, όπου οι Έλληνες ηρωικά μαχόμενοι με τον Μακρυγιάννη και τον Υψηλάντη πετυχαίνουν την πρώτη στρατηγικής σημασίας νίκη. Στις 1 με 2 Ιουλίου γίνεται μάχη στην Αλωνίσταινα Αρκαδίας, οι Αιγύπτιοι τρέπονται σε φυγή και οι ελπίδες του καταπτοημένου λαού του Μοριά αναζωογονούνται. Το αιγυπτιακό επιτελείο ζητά επειγόντως την ολοκληρωτική συντριβή των επαναστατικών δυνάμεων του κέντρου της Πελοποννήσου. Ο Κολοκοτρώνης κατανοεί ότι είναι αδύνατη η αντιμετώπιση του Ιμπραήμ με άτακτα στρατεύματα. Καταδιωκόμενος από τους Αιγυπτίους φτάνει στα Λαγκάδια και από εκεί στην Στεμνίστα. Την ίδια ώρα οι Αιγύπτιοι πυρπολούν και λεηλατούν τα γύρω χωριά, καταστρέφοντας ολοκληρωτικά την μισή επαρχία της Καρύταινας.  

Η Αναγέννηση της Κλεφτουριάς

Ο Κολοκοτρώνης, από τη Στεμνίτσα όπου έχει καταφύγει, στέλνει συνεχώς επιστολές με οδηγίες και με διαταγές για στρατολογία. Εκεί αποφασίζει να εφαρμόσει την παλαιά και δοκιμασμένη τακτική των κλεφτών, αποβλέποντας στη συνεχή φθορά του εχθρό, μέχρι να τον εξαντλήσει. Έτσι, ο Κολοκοτρώνης είναι ο πρώτος Έλληνας στρατηγός που διετύπωσε τις θεωρητικές αρχές του κλεφτοπολέμου, τις οποίες ακολούθησε με προσήλωση σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ήταν η πρώτη φορά που εφαρμόσθηκε συστηματικά στην επαναστατημένη Ελλάδα ο κλεφτοπόλεμος. Νύκτα και μέρα εφορμούν από τα πιο απίθανα σημεία οι Έλληνες χωρικοί και επιτίθενται στις φρουρές που ο Ιμπραήμ είχε εγκαταστήσει σε επίκαιρα σημεία για να εξασφαλίζει τις συγκοινωνίες καθώς και στις συνοδευτικές φάλαγγες των εφοδιοπομπών προξενώντας σ’ αυτές μεγάλες φθορές. Αμέσως μετά εξαφανίζονται. Ιδιαίτερα διακρίνονται στον κλεφτοπόλεμο οι βοσκοί της Καρύταινας, που ήταν άριστοι γνώστες της περιοχής.

Οι Αιγύπτιοι βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Τις νύκτες πολλοί στρατιώτες αρνούνται να αναλάβουν υπηρεσία σκοπού, τρέμοντας την ιδέα επίθεσης από τους επαναστάτες. Ιδιαίτερα αγαπημένο στόχο των Ελλήνων «ελεύθερων σκοπευτών» αποτελούν οι Ευρωπαίοι αξιωματικοί, που διακρίνονταν από τις φανταχτερές στολές τους. Πολλοί Γάλλοι αξιωματικοί ξαναζούν τον εφιάλτη της υποχώρησης της Μεγάλης Στρατιάς από τη Ρωσία, όπου οι γαλλικές μονάδες δέχονταν καθημερινά φονικότατες επιθέσεις από έφιππους Κοζάκους. Βέβαια, η τακτική αυτή καταπονεί ιδιαίτερα και τους Έλληνες. Για τους επαναστάτες αρχίζει μια σκληρή ζωή, με δυσχέρειες διατροφής και με ασταμάτητες πορείες που πολλές φορές τους στερούν τον ύπνο για ολόκληρες εβδομάδες. Μοναδική παρηγοριά για τους σκληροτράχηλους πολεμιστές είναι το περίφημο κλέφτικο τραγούδι που αντιλαλεί και πάλι στις δυσπρόσιτες βουνοκορφές του Μόριά.

Τον Ιούλιο παραχωρείται το δικαίωμα στρατολόγησης στον Κ. Δεληγιάννη και στον Ιωάννη Κολοκοτρώνη, ενώ κάθε άλλος που επιθυμεί να στρατολογήσει θα πρέπει να τεθεί κάτω από τις διαταγές του Κολοκοτρώνη. Με τη διεύρυνση της δικαιοδοσίας του η κυβέρνηση έδειχνε ότι τον περιέβαλλε ακόμη με εμπιστοσύνη. Στο μεταξύ οι αιγυπτιακές επιδρομές συνεχίζονται. Ιδιαίτερα, μια επιδρομή προς τον κάμπο της Χοτούσας, Κανδύλας και Λεβιδίου έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή δεκάδων χωριών, την αιχμαλωσία πολλών κατοίκων και την αρπαγή 10.000 γιδοπροβάτων. Ο Ιμπραήμ έδινε ιδιαίτερη προσοχή στην αιχμαλωσία παιδιών και γυναικών, καθώς του απέφερε τεράστια κέρδη η πώλησή τους στα σκλαβοπάζαρα της Τύνιδας, του Αλγεριού και της Αλεξάνδρειας.

Στο μεταξύ, στα Βέρβενα συγκεντρώνονται 4.000 επαναστάτες με αρχηγούς τον Υψηλάντη, τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και τον Κολοκοτρώνη. Και το νέο αυτό στρατόπεδο όμως δεν σταθεροποιείται. Ο Ιμπραήμ επιτίθεται με 8.000 άνδρες και αναγκάζει τους Έλληνες να διασκορπισθούν για να αποφύγουν την κύκλωση. Παρά λίγο μάλιστα να τελειώσει εκεί οριστικά η υπόθεση της Επανάστασης, καθώς κινδύνεψαν να συλληφθούν ο Γέρος και ο Υψηλάντης. Σε λίγες ημέρες, συστήνεται νέο στρατόπεδο στην περιοχή καθώς και άλλο στον Άγιο Πέτρο και γενικός αρχηγός τους ορίζεται ο Κολοκοτρώνης.

Ο Έλληνας στρατηγός συγκροτεί επιτροπές με καθήκοντα τη μισθοδοσία, την τροφοδοσία και την προμήθεια πολεμικού υλικού στα στρατόπεδα. Παράλληλα, στέλνει οδηγίες στους κατά τόπους πολιτικούς και στρατιωτικούς για τη συγκέντρωση εφοδίων και για τη διενέργεια στρατολογίας. Ο Κολοκοτρώνης δεν ξεχωρίζει μόνο για τις αναμφισβήτητες στρατηγικές του ικανότητες, αλλά και για την ιδιαίτερη φροντίδα του σε ό,τι αφορούσε την επιμελητεία του επαναστατικού στρατεύματος.

Οι συγκεντρωμένοι Έλληνες στον Άγιο Πέτρο ξεπερνούν τους 5.000, είναι όμως τόσο τρομοκρατημένοι από τις συντριπτικές ήττες, που δεν τολμούν να πολεμήσουν τους Αιγυπτίους κατά παράταξη. Εφαρμόζουν μόνο την τακτική του κλεφτοπολέμου, στην οποία διακρίνονται και αποκτούν σιγά - σιγά θάρρος. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση, ανήσυχη από την παράταση των επιχειρήσεων, πιέζει τον Κολοκοτρώνη, και για την ψυχολογική ανάταση του λαού, να προβεί σε μια αποφασιστική σύγκρουση. Ο Έλληνας στρατηγός στα απομνημονεύματά του δικαιολόγησε τη στάση του. Ο Ιμπραήμ, κατέχοντας το κέντρο του Μόριά, δεν επέτρεπε τη σύσταση ελληνικού στρατοπέδου, δυναμικού τουλάχιστον 10.000 ανδρών, ώστε να αντιπαραταχθούν οι Έλληνες με ίσες δυνάμεις απέναντι του. Επιπλέον, οι ελληνικές απώλειες, σε μια κατά παράταξη μάχη, δύσκολα θα μπορούσαν να αναπληρωθούν, ενώ ο Ιμπραήμ μπορούσε να βασίζεται στις συνεχείς ενισχύσεις που λάμβανε από τον πατέρα του.

Παρά τη δυσφορία της κυβέρνησης, τα αποτελέσματα του κλεφτοπολέμου είναι καταστρεπτικά για τον Ιμπραήμ, ο οποίος, οργισμένος για τις απώλειες του στρατού του, καλεί τον Κολοκοτρώνη να αναμετρηθούν οι δύο αντίπαλοι στρατοί σε μάχη κατά παράταξη. Ο Γέρος απαντά πως είναι κωμικό να θέλει με οργανωμένο στρατό να πολεμήσει εναντίον ατάκτων. Αντιπροτείνει όμως να συγκεντρώσει 500 η 1.000 επίλεκτους στρατιώτες του και ο Ιμπραήμ άλλους τόσους δικούς του και να πολεμήσουν. Ακόμη, δηλώνει πρόθυμος και να μονομαχήσει μαζί του. Ο Αιγύπτιος αρχηγός δεν απαντά σε αυτές τις προτάσεις.

πηγή:Οδοιπορικό με υλικό από την μονογραφία «Θεόδωρος Κολοκοτρώνη – Η πολυτάραχη ζωή και δράση του ηγέτη της Επανάστασης», σε κείμενο του ιστορικού Νίκου Γιαννόπουλου, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Σπάνιες φωτογραφίες της Παρηγορήτισσας Άρτας

–1910 Άποψη τρούλου – Φωτογραφικό Αρχείο Εθνικού Ιστορικού Μουσείου – Φωτογράφηση Βασιλικό Πρωσικό Φωτομετρικό Ινστιτούτο του Βερολίνου
————————————————————

—————————————————–

———————————————–

————————————–

—————————————————-

1900 Εσωτερική άποψη –  φωτ. Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών
—————————————————

———————————————————-

1963 Εσωτερική επιγραφή, κόσμημα από το ιερό, ημικύλινδρο της Παρηγορήτισσας φωτ. Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
————————————————-

——————————————-

————————————–


—————————————————-

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΤΜΟΥ ΣΤΗΝ Ν.Δ. ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
 Δυο Τούρκοι, (!!!), ερευνητές έκαναν μια πραγματικά εντυπωσιακή και συγκλονιστική έρευνα και κατέγραψαν τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες από τα μοναστήρια το όρους Λάτμος, του πρώτου Αγίου Όρους της Μικράς Ασίας, στην περιοχή της Καρίας νότια της Σμύρνης στην λίμνη Μπάφα, κοντά στην βυζαντινή Ηράκλεια, όπου κάποτε ήταν το κέντρο χιλιάδων ελληνορθόδοξων μοναχών.


Οι ίδιοι οι Τούρκοι αναφέρουν με εμφανή θαυμασμό το μοναστήρι του Στύλου, το «Yediler Manastırı» δηλαδή, «Η Μονή των Επτά», το «Pantakrator ve İSA Mağaraları», δηλαδή, «Η σπηλιά του Ιησού Παντοκράτορος» και το «Beşparma dağları özerinden diğer manastırlar», δηλαδή, «Τα άλλα μοναστήρια επί του Όρους Πενταδάκτυλου».



Όλη η περιοχή βρίθει από τα σημάδια του ελληνορθόδοξου μοναχισμού που κάποτε ήταν το ευλογημένο Άγιο Όρος της Μικράς Ασίας. Στο μοναστήρι του Στύλου οι Τούρκοι αναφέρουν ότι έζησε ο μοναχός Παύλος, που τρέφονταν μόνο με ρίζες και είχε γίνει γνωστός σε όλη την νότια Μικρά Ασία μέχρι την Κωνσταντινούπολη για τα πολλά του θαύματα.

Όλα αυτά έρχονται σήμερα ξανά στο φως της δημοσιότητας με μεγάλο δέος από τους ίδιους τους σημερινούς κατοίκους της Τουρκίας.


Α μη τι άλλο, Σημεία των Καιρών.

Παίζουμε Αμφίπολη; Η δημοφιλής αρχαιολογική ανασκαφή έγινε επιτραπέζιο

Ο αρχαιολογικός χώρος της Αμφίπολης απειλείται από κατολισθήσεις. Είναι στο χέρι σου να τον σώσεις.
Το πρώτο επιτραπέζιο παιχνίδι για τον Τύμβο είναι γεγονός και κυκλοφορεί απο την ελληνική εταιρεία Desylas games. Ο σχεδιασμός των μηχανισμών ανήκει στον γκουρού του είδους, Γερμανό Ράινερ Κνίζια, που λάνσαρε τον Αρχοντα των Δαχτυλιδιών.

Πώς παίζεται
Διαφορετικές ομάδες αρχαιολόγων δουλεύουν πυρετωδώς με σκοπό να διασφαλίσουν όσα περισσότερα αρχαιολογικά ευρήματα μπορούν. Στο οικογενειακό παιχνίδι Αμφίπολη καλείστε να συντονίσετε όσο καλύτερα μπορείτε την ομάδα αρχαιολόγων, που θα διασώσει τα περισσότερα πολύτιμα ευρήματα, μένοντας στην ιστορία ως οι καλύτεροι αρχαιολόγοι όλων των εποχών.

Στο παιχνίδι δεν υπάρχει ζάρι, ούτε χρονομετρητής και κερδίζει ο παίκτης που θα συγκεντρώσει τα περισσότερα ευρήματα, δηλαδή τους πόντους.
Η επιτραπέζια Αμφίπολη βρίσκεται ήδη στα ράφια των καταστημάτων, ενώ κυκλοφορεί στην Ευρώπη και την Αμερική. 
Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι για 1 έως 4 παίκτες, ηλικίας από 10 ετών και πάνω. 

Πηγή

Καππαδοκία, Πόντος, Ιωνία: H μνήμη τους φυλάσσεται σε ένα δρομάκι στην Πλάκα

Υπάρχει εδώ ένα πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, το οποίο κατά κανόνα στηρίζεται σε δωρεές των προσφύγων και αποτυπώνει τη ζωή των προσφύγων πριν από το 1922, την Έξοδο και την εγκατάστασή τους στην Ελλάδα. 

 Ο Σταύρος Ανεστίδης, υποδιευθυντής του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών μιλάει  για την ιστορία και το μοναδικό αρχείο του, ενώ διαλέγει κάποια από τα πολυτιμότερα βιβλία, έγγραφα και σπάνιες φωτογραφίες από τη ζωή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας 

Η Μέλπω Λογοθέτη-Μερλιέ ίδρυσε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, μαζί με τον Οκτάβιο Μερλιέ, το 1930, με τον τίτλο, τότε, «Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο». Ήταν μουσικολόγος και μουσικός και ξεκίνησε μια διατριβή στη Σορβόννη για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Ήρθε, λοιπόν, στην Ελλάδα να ηχογραφήσει το υλικό για τη διατριβή της. Κατά τη διάρκεια της έρευνας διασταυρώθηκε με κάποιους που γνώριζαν τη μουσική παράδοση εκτός Ελλάδας, δηλαδή με τους Μικρασιάτες, οπότε συνειδητοποίησε ότι αυτοί γνώριζαν ένα υλικό και είχαν μνήμες από έναν χώρο ο οποίος είχε χαθεί. Εγκατέλειψε τη διατριβή της, συγκρότησε μια ομάδα από συνεργάτες και μαζί επιδόθηκαν στην ανεύρεση και καταγραφή των μαρτυριών των Μικρασιατών προσφύγων ανά την Ελλάδα. Βρήκαν γύρω στους πεντακόσιους πρόσφυγες, έφτιαξαν ερωτηματολόγια και με βάση αυτά συγκέντρωναν πληροφορίες. 
Η μονάδα αναφοράς ήταν ο οικισμός και κατέγραφαν οτιδήποτε αφορούσε τον οικισμό από τον οποίο καταγόταν ο πρόσφυγας: γεωγραφική ένταξη, κοινωνική ζωή, οθωμανική διοίκηση, εκπαίδευση, σχέσεις με τις άλλες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες.




Πόντιοι πρόσφυγες στην Κέρκυρα (20-1-1923),@Από το φωτογραφικό αρχείο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών 

 Η Μέλπω Μερλιέ ξεκίνησε από την Καππαδοκία, η οποία δεν ήταν πολύ γνωστή και είχε την ιδιαιτερότητα ότι ήταν τουρκόφωνη. Τρεις είναι οι μεγάλες ενότητες της έρευνας: η Καππαδοκία, ο Πόντος και η Ιωνία. Παλαιότερα, το αναγνωστικό κοινό ήταν κυρίως πρόσφυγες πρώτης γενιάς, σήμερα όμως, που το αντικείμενο έχει ενταχθεί στις πανεπιστημιακές σπουδές, το Κέντρο επισκέπτονται φοιτητές, ερευνητές και τα τελευταία 15 χρόνια έχουμε επισκέπτες και από την Τουρκία – φοιτητές, μεταπτυχιακούς και δημοσιογράφους, οι οποίοι μαθαίνουν ελληνικά και έρχονται να μελετήσουν το υλικό, το οποίο δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Η μονάδα αναφοράς ήταν ο οικισμός και κατέγραφαν οτιδήποτε αφορούσε τον οικισμό από τον οποίο καταγόταν ο πρόσφυγας: γεωγραφική ένταξη, κοινωνική ζωή, οθωμανική διοίκηση, εκπαίδευση, σχέσεις με τις άλλες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες. Η Μέλπω Μερλιέ ξεκίνησε από την Καππαδοκία, η οποία δεν ήταν πολύ γνωστή και είχε την ιδιαιτερότητα ότι ήταν τουρκόφωνη.

η συνέχεια εδώ

Ο Άγιος Παΐσιος και η "σύγχυση" της Συντακτικής Ομάδας...

 

«Να δούμε ακόμα που θα φτάξουμε! Δεν αφήσαμε βρωμιά, δεν αφήσαμε σιχαμένη πράξη, που να μην την κάνουμε, δεν αφήσαμε πονηρό διαλογισμό που να μην τον πούμε ή να μην τον γράψουμε με τη μεγαλύτερη αδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πια ολότελα. Γινήκαμε ένα τρελό κοπάδι, που μας σαλαγά ο διάβολος με μια βουκέντρα, κι εμείς τρέχουμε λαχανιασμένοι. Η ελευθερία που δώσαμε στον εαυτό μας, με τη διεστραμμένη γνώμη μας, γίνηκε τυραννία και μας κάνει ότι θέλει» (Φώτης Κόντογλου, Μυστικά Άνθη).

           

«Να δούμε ακόμα που θα φτάξουμε!» θα αναρωτηθεί όποιος έχει μέσα του έστω και λίγη φρονιμάδα. Στο όνομα της ενημέρωσης και της πολιτικής φτάσαμε να σατιρίζουμε τους αγίους και Αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Με λύπη είδαμε ¨τη σάτιρα να ξανακτυπά με αφορμή τα σκουπίδια στη Πάλαιρο¨  (η ανάρτηση ΕΔΩ). Δεν ξέρω πόσους διασκέδασε η παραποίηση των λόγων του Άγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, πέραν του συντάκτη της ανάρτησης και των διαχειριστών του Ξηρόμερο News (διότι αν ίσχυε το αντίθετο δεν θα δημοσίευαν την ανάρτηση), αλλά θεωρώ ότι περισσότερο αποστροφή προκάλεσε.

Στη λογοτεχνική έκφραση, η σάτιρα χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα για την βελτίωση του αντικειμένου (αυτό μπορεί να είναι πρόσωπο, ιδεολογία κ.α.), το οποίο βρίσκεται στο στόχαστρό της. Συζητήσεις επί συζητήσεων των «κεκαυστηριασμένων την ιδίαν συνείδησιν» (Α Τιμ. 4,2) για τα όρια της. Δεν έχει καταφέρει ο σκοτισμένος από τον εγωισμό νους των πολιτισμένων και μορφωμένων ανθρώπων να βάλει ένα φρένο στην κατρακύλα του. Λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Μας έκαμεν ο πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, ανθρώπους και δεν μας έκαμε ζώα∙ μας έκαμε τιμιωτέρους από όλον τον κόσμον∙ μας έδωκεν ο πανάγαθος Θεός, αδελφοί μου, τα μάτια, να βλέπωμεν τον ουρανόν, τον ήλιον, την σελήνην και τα άστρα και να λέγωμεν: Ώ, Θεέ μου, εάν ο ήλιος, όπου είναι πλάσμα σου, είναι τόσον λαμπρός, αμή το άγιόν σου όνομα, όπου είσαι ποιητής του ουρανού και της γης, ποιητής και πλάστης, πόσον είσαι λαμπρότερος; Ώ, Θεέ μου, αξίωσόν με να σε απολαύσω. Μας έδωσεν, αδελφοί μου, τον νουν εις την κεφαλήν μας, και είναι ο νους μας ωσάν μέσα εις ένα πιάτο, να βάνωμεν όλα τα νοήματα του Ευαγγελίου και όχι να βάνωμεν μύθους και φλυαρίσματα της τέχνης του διαβόλου» (Διδαχή Ε΄).

Βλέπεις αδερφέ μου πόσο απλά μας το εξηγεί ο Άγιος των σκλάβων; Μας έδωσε «τον νουν» για να Τον απολαύσουμε Αυτόν τον Θεό, για να οδηγηθούμε στο «καθ΄ ομοίωσιν», αλλά εμείς αποφασίσαμε να γίνουμε βασιλικότεροι του Βασιλέως. Και φτάσαμε στο σημείο να χλευάζουμε τα πρόσωπα των αγίων, να παραποιούμε τα λεγόμενά τους και αντί να ψάχνουμε τόπο να κρυφτούμε από ντροπή, να δημοσιεύουμε τις ατιμίες και ανοησίες στο όνομα της πολιτικής, της τέχνης, του πολιτισμού και της ενημέρωσης, να καυχόμαστε γι΄ αυτές και να διακηρύσσουμε για τον εαυτό μας ότι «εκπροσωπεί το ΦΩΣ της τέχνης και του πολιτισμού». Ποία τέχνη; Αυτή με την οποία κρύβουμε τις πομπές μας; Αλλά γίνεται οι μύγες να μην πάνε στα ψοφίμια;

            Ο  Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει: «Πρέπει να τιμούμε τους αγίους ως φίλους Χριστού, ως παιδιά και κληρονόμους του Θεού, όπως λέγει ο θεολόγος Ευαγγελιστής∙ “Όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι„ (Ιω. 1,12)…επειδή βασίλευσαν στα πάθη και κυριάρχησαν πάνω σ΄ αυτά, και φύλαξαν απαραχάρακτη την ομοίωση της θείας εικόνα, κατά την οποία έγιναν, και ενώθηκαν με τον Θεό κατά προαίρεση και τον δέχτηκαν σαν ένοικο και έγιναν με τη μέθεξη σ΄ αυτόν κατά χάρη ότι είναι αυτός κατά φύση. Πως λοιπόν μπορούμε να μην τιμούμε αυτούς που υπήρξαν διάκονοι και φίλοι και υιοί του Θεού; Γιατί η τιμή προς τους ευγνώμονες των ομοδούλων αποδεικνύει την καλή διάθεση προς τον κοινό δεσπότη» (Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως). Όταν, λοιπόν, αλλοιώνεις εσκεμμένα τα λόγια ενός αγίου τιμάς τον άγιο; Ας μην γινόμαστε αφελείς! Δόξα τω Θεώ, ακόμα ζούμε σε Ορθόδοξη χώρα και όλων οι μανάδες ή κάποια γιαγιά μας, μας δίδαξαν με το παράδειγμά τους πως τιμάμε τους αγίους, την Παναγιά και τον Χριστό. Αυτή την παρακαταθήκη να φυλάξουμε!

            Ο Άγιος Παϊσιος στη συνείδηση των πιστών ορθοδόξων χριστιανών ήταν άγιος από τότε που βρισκόταν σωματικώς ανάμεσά μας. Η επίσημη αγιοκατάταξή του στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2015 από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (ολόκληρη η Πράξη ΕΔΩ). Ο συντάκτης του άρθρου δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι προασπίζεται την τιμή του Αγίου Παϊσίου, διότι δεν είναι άξιος να κάνει κάτι τέτοιο, αλλά και για τον απλούστατο λόγο ότι ο Άγιος δοξάζεται από τον Κύριο Ιησού Χριστό, που για την αγάπη Του έζησε σε ολόκληρη τη ζωή του το μαρτύριο της συνειδήσεως. Εξάλλου ακόμα και όταν ο Γέροντας ήταν εν ζωή, από ταπείνωση δεν έψαξε πότε να βρει το δίκιο του και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. 

Κατούνα Κου Πε Πε

Φοβάμαι ότι άμα δω την Κύπρο θα πεθάνω!

Γιατί το λέτε αυτό;

Διότι οι Τούρκοι έχουν μία σημαία τεράστια στον Πενταδάχτυλο και εγώ είμαι πάρα πολύ ευαίσθητος για πατριωτικά θέματα. Ενδέχεται, μόλις δω τη σημαία τους στον Πενταδάχτυλο, να κλατάρω και να πεθάνω εκείνη τη στιγμή. Και το λέω σοβαρότατα. Δεν το λέω σε κανέναν βέβαια αυτό, απλούστατα επικαλούμαι μία πιο εύκολη δικαιολογία, ότι δεν μπορώ να ταξιδέψω με αέρα και με θάλασσα.

Γιατί σας πληγώνει αυτό το θέμα;

Αστειεύεσαι; Το ίδιο έκανα και με την μάνα μου. Είχα μία μάνα, η οποία ήταν απ’ την Κωνσταντινούπολη-μετά ήρθαν με τον μπαμπά μου εδώ, ως πρόσφυγες. Η μάνα μου, λίγο πριν πεθάνει, όταν διαισθάνθηκε ότι τελείωσαν οι μέρες της, με παρακάλεσε και μου είπε: «παιδί μου, σε παρακαλώ πολύ, πάνε με στην Κωνσταντινούπολη, να την δω τελευταία φορά». Και της είπα: «μάνα, ζήτησέ μου ό,τι θέλεις, εκτός από αυτό. Δεν μπορώ. Γιατί, άμα δω την ημισέληνο, επάνω στην Αγιά Σοφιά, φοβούμαι ότι θα πεθάνω εκείνη τη στιγμή». Και η μάνα μου, η οποία καταλάβαινε πολύ καλά τις ευαισθησίες μου, το παραδέχτηκε και δεν δέχτηκε να πάμε. Και τελικά πέθανε, χωρίς να δούμε την Κωνσταντινούπολη.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ιπποδρομίες στον πάγο λόγω... πολιτισμού

Ένα φαντασμαγορικό θέαμα προσέφεραν οι αγώνες στην παγωμένη λίμνη του St Moritz της Ελβετίας, στο πλαίσιο του θεσμού Wroclaw Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2016. Για την ιστορία το βραβείο κέρδισε ο Fabian Xaver Weissmeier δεύτερος από αριστερά

Οι Έλληνες έχουμε τη σοφία του Σταυρού

Τετρακόσια χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη συγγραφή δύο κειμένων από τον Μάρτυρα Πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι, τα οποία αποτελούν ομολογίες ορθοδοξίας και ελληνικότητας.  Για το περιεχόμενο και τη σημασία τους, μίλησε στην Πεμπτουσία ο Πολιτικός Επιστήμων – Συγγραφέας, Κωνσταντίνος Χολέβας.

Πεμπτουσία: Ποιο είναι το περιεχόμενο των κειμένων αυτών και ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν τον Κύριλλο Λούκαρι στη συγγραφή τους;

Κ. Χολέβας: Ο Κύριλλος Λούκαρις είναι μια μαρτυρική μορφή του γένους.  Έζησε στα τέλη του δεκάτου έκτου και στις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνος. Η μορφή του είναι σημαντική, διότι ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος τον θεωρεί ως τον σημαντικότερο Οικουμενικό Πατριάρχη που έχει περάσει από το θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.  Αξίζει να σημειωθεί ότι  είχε διατελέσει και διάδοχος του Μελετίου Πηγά, στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.

Οι επιστολές αυτές είναι κείμενα ομολογίας πίστεως στην Ορθοδοξία και κριτικής προς τους παπικούς,  αλλά και μία ομολογία ελληνικότητας.  Το ένα κείμενο έχει τον τίτλο «διάλογος του φιλαλήθους με τον ζηλωτή» και αναφέρεται στους Ιησουίτες, οι οποίοι τότε είχαν δημιουργήσει προβλήματα με την Ουνία τον «δούρειο ίππο» του παπισμού, εις βάρος των Ορθοδόξων στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Η δεύτερη επιστολή είναι «περί του πρωτείου ή κατά της αρχής», δηλαδή εναντίον του πρωτείου του Πάπα. Γράφτηκαν όταν ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας και συγκεκριμένα το 1616, απεσταλμένος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, στην περιοχή της Μολδοβλαχίας για να αντιμετωπίσει τη διείσδυση της Ουνίας που προσπαθούσε να αποσπάσει τους Ορθοδόξους από την πατρώα πίστη.  Έτσι εστάλη σε μια πρώτη αποστολή στην Πολωνία και στη συνέχεια σε Βουλγαρία και Βλαχία.

Ο Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρις

Πεμπτουσία: Γιατί αυτά τα δύο κείμενα τα θεωρούμε σημαντικά και σήμερα; Τι έχουν να προσφέρουν στoν Έλληνα του εικοστού πρώτου αιώνα;

Κ. Χολέβας: Γράφτηκαν για τον ίδιο λόγο.  Να εξηγήσουν δηλαδή, ότι πρέπει να παραμείνουμε Ορθόδοξοι και να μην υποταχθούμε στην Ουνία και να μην δεχθούμε την προπαγάνδα των Ιησουϊτών, όμως εκτός από τον θρησκευτικό υπήρχε και ένας εθνικός λόγος. Και για αυτό πρέπει να τονιστεί ιδιαιτέρως σήμερα, σε μία εποχή που υπάρχει αμφισβήτηση από κάποιους ιστορικούς της συνέχειας του ελληνισμού, είναι ανάγκη να ξαναδιαβαστούν αυτές οι επιστολές.  Και στις δύο τονίζεται η πεποίθηση ότι είμαστε Έλληνες και απαντά σε όλους εκείνους που λένε ότι ο ελληνισμός σταματά στο Βυζάντιο και ξαναεμφανίζεται το 1780, δηλαδή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας δεν έχουμε ελληνική συνείδηση.

Ο Λούκαρις μιλά για ελληνικότητα και τονίζει ότι παρά το γεγονός ότι υποφέρουμε από τους Τούρκους, δεν χάσαμε την πίστη, την ελληνικότητα και την αγάπη στα γράμματα.  Μπορεί να μην έχουμε σχολεία και πανεπιστήμια αλλά έχουμε τη σοφία του Σταυρού, λέει χαρακτηριστικά. «… Την σοφία σου δεν την εθέλω ομπρός εις τον σταυρόν του Χριστού. Κάλλιο ήτο να έχη τινάς και τα δυο, δεν το αρνούμαι, πλην από τα δυο τον σταυρόν τον Χριστού προτιμώ». Ομολογία πίστεως και κατάδειξη της ελληνικότητας και της συνέχειας του ελληνισμού.

Κατερίνα Χουζούρη

Η τελευταία βυζαντινή εκκλησία της τουρκικής πρωτεύουσας τείνει να εξαφανιστεί….

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΛΗΜΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

 

 Άγκυρα : η τελευταία βυζαντινή εκκλησία της τουρκικής πρωτεύουσας τείνει να εξαφανιστεί ; Στο περιθώριο των βλεμμάτων των περαστικών η ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Κλήμη μοναδικό εύρημα της βυζαντινής εποχής στην Άγκυρα έχει περιπέσει σήμερα σε ερείπια σύμφωνα με το εξειδικευμένο site Arkeofili.

Στην καρδιά της πρωτεύουσας στην ιστορική συνοικία Ulus, τα τελευταία ίχνη αυτού του κτιρίου έχουν κρυφτεί από τα σύγχρονα κτίρια. Από την εκκλησία του Αγίου Κλήμη δεν απομένει πια παρά ένα απομεινάρι από τον τοίχο και ένα bloc μαρμάρινο όπου υπάρχει ένας σταυρός .

Αυτή η ορθόδοξη εκκλησία φέρει την επωνυμία του Αγίου Κλήμη επισκόπου της Άγκυρας που μαρτύρησε επί εποχής του ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Αυτή διέθετετ αρχιτεκτονικό ρυθμό της βυζαντινής ναοδομίας “εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο ”, μια τυπική αρχιτεκτονική της βυζαντινής αυτοκρατορίας.Η ημερομηνία της ανέγερσης της εκκλησίας αποτελεί σημείο τριβής για τους ιστορικούς και τους αρχαιολόγους που την τοποθετούν ανάμεσα στον  5^ο και τον 9^ο αι.μ.Χ.. Στο άρθρο (“The Church of ‘St. Clement’: A Lost Cultural Heritage of Byzantine Ankara”), η δρ. Αρχαιολογίας Ufuk Serin εκτιμά ότι η εκκλησία ανοικοδομήθηκε τον 9^ο αι. σε θέση όπου προυπήρχε τόπος χριστιανικής λατρείας.Όπως αναφέρει η ίδια ο Άγιος Κλήμης βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου με το κάστρο και θεωρείται ότι ανηγέρθηκε στον τόπο που αποκαλείται ‘cryptus’, όπου ο Άγιος Κλήμης μαρτύρησε επί Διοκλητιανού (284-305) και ετάφη μαζί μ΄έναν από τους διακόνους του..

Η εφημεριδα Hürriyet μεταφέρει ότι η εκκλησία του Αγίου Κλήμη έχει καταλαγογραφηθεί από την Υψηλή Επιτροπή Έργων και Μνημείων (GEEAYK). Ο χρόνος και η έλλιεψη συντήρησης ωστόσο απειλούν να σβήσουν αυτήν την εκκλησία μέρος της πολιτισμικής κληρομιάς της χώρας όπου σήμερα υπάγεται. Lepetitjournal  11.2.2016

dimpenews.com