Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μάνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μάνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 22 Απριλίου 2016

Πολωνία: Εγκεφαλικά νεκρή γυναίκα έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι!




Μια εγκεφαλικά νεκρή γυναίκα, η οποία κρατήθηκε με μηχανήματα στη ζωή επί 55 ημέρες, έφερε στον κόσμο ένα πρόωρο βρέφος η κατάσταση του οποίου "δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα σοβαρές επιπλοκές", όπως έγινε γνωστό σήμερα από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Βρότσλαβ, στην Πολωνία.
"Το αγόρι γεννήθηκε στις αρχές του έτους, κατά την 26η εβδομάδα της κύησης. Ζύγιζε 1.000 γραμμάρια. Μετά από τρεις μήνες, η κατάσταση της υγείας του αντιστοιχεί με εκείνη ενός πολύ πρόωρου μωρού, χωρίς επιπλοκές. Μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο" δήλωσε η Μπάρμπαρα Κρόλακ Όλεϊνικ, η επικεφαλής του τμήματος νεογνολογίας.
"Είναι πολύ σπάνιο να συνεχιστεί μια εγκυμοσύνη 17-18 εβδομάδων για τόσο μεγάλο διάστημα", υπογράμμισε.
Η μητέρα του παιδιού, ηλικίας 41 ετών, έπασχε από όγκο στον εγκέφαλο. Όταν μεταφερθεί με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο αυτό οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ήταν εγκεφαλικά νεκρή. Όλη η οικογένειά της όμως εξέφρασε την επιθυμία να σωθεί το βρέφος που κυοφορούσε, είπε η Κρόλακ-Όλεϊνικ.
"Ήταν μια μακρά μάχη 55 ημερών. Εμείς οι νεογνολόγοι ελπίζαμε να μεγάλωνε ο μικρός όσο το δυνατόν περισσότερο όμως μια μέρα διαπιστώσαμε ότι κινδύνευε πραγματικά η ζωή του και επιλέξαμε να τον φέρουμε στη ζωή" με καισαρική, εξήγησε.
Μετά από τρεις μήνες στη μονάδα εντατικής θεραπείας, το αγοράκι ζυγίζει πλέον τρία κιλά, αναπνέει μόνο του και τρώει κανονικά με το μπιμπερό. Στο εξής "θα πρέπει να οπλιστούμε με υπομονή και να περιμένουμε για να δούμε πώς θα εξελιχθεί", κατέληξε η γιατρός.

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016

Πολύτεκνη Μάνα : Η καθημερινή ηρωίδα [επί τη εορτή της Υπαπαντής, της εορτής της Μάνας του Χριστού]


Στην ''εποχή ευκαιριακού πλούτου”, που ζούμε, με νέους και μεγάλους να προσδοκούν εύκολα, πολλά και σύντομα κέρδη, οι έννοιες θυσία, προσφορά και υπομονετικής αναμονής καρποφορίας μοιάζουν ξεπερασμένες. 
Η επένδυση σε πολλά χαρούμενα παιδικά πρόσωπα θεωρείται μη αποδοτική και η κοινωνία συχνά αποθαρρύνει και ειρωνεύεται την πολύτεκνη Μάνα. 

Ακόμα, η πλειοψηφία των προτύπων των σημερινών “πετυχημένων” γυναικών παρασύρουν τις νέες Ελληνίδες να τελειώνουν νωρίς, με ένα δύο παιδιά, να επαναφέρουν την προσεγμένη τους εμφάνιση και να βγουν στο κυνήγι καριέρας ή να καθυστερούν την τεκνοποιία, ακόμα και να “διακόπτουν” ανεπιθύμητες κυήσεις, χωρίς συναίσθηση του εγκλήματος, μέχρι να αποκατασταθούν οικονομικά, επαγγελματικά! 
Έτσι, τα παιδικά χαμόγελα “φθινοπωριάζουν”, κουφάρια σχολείων αργοσαπίζουν στην ύπαιθρο, αστικά σχολεία αδειάζουν από ελληνόπουλα, χωριά και γειτονιές αναπολούν παιδικές φωνές και παιχνίδια. 

Σε πείσμα όμως αυτής της νοοτροπίας υπάρχουν οικογένειες με Μάνες “οδοδείκτες”, φωτεινά παραδείγματα για νέες κοπέλες, υποδείγματα προσφοράς, ηρωισμού, αποφασιστικότητας. Αυτές καταφέρνουν να συνδυάσουν νανούρισμα με ωράριο τράπεζας, ιώσεις με μεροκάματο, ατελείωτο σιδέρωμα με ζωντανή διδασκαλία, διάβασμα παιδιών με υποθέσεις του γραφείου. Τέτοιες Μάνες δεν περιμένουμε να τις δούμε σε κανάλια, ούτε σε τηλεπαράθυρα. Σήμερα θυσία, προσφορά καί αυταπάρνηση δεν πουλάνε, δεν είναι τηλεοπτικό παιχνίδι, ούτε τουρκοσήριαλ. 

Παραθέσαμε το απόσπασμα και φυσικά το προσυπογράφουμε. 
Θα τολμούσαμε να προσθέσουμε ότι δυστυχώς αρκετοί πολύτεκνοι, επιμένουν να κατευθύνουν τις κόρες τους σε πολυετείς σπουδές, σε διδακτορικά, εξωτερικό κλπ, με αποτέλεσμα να πηγαίνει πολύ πίσω η οικογενειακή αποκατάσταση και η τεκνοποιία. 

Μάλλον έφθασε η ώρα να θυμηθούμε την λέξη "αυτάρκεια" και κυρίως τη λέξη "μητρότητα". Τώρα που αναγκαστικά το σύνθημα "να μην λείψει τίποτε στο παιδί μου" μοιάζει παράνοια, ας επιλέξουμε συνειδητά να διδάξουμε στα παιδιά μας τον δύσκολο και ανηφορικό δρόμο της αρετής, της στέρησης, του αγώνα. Ας αποκτήσει ξανά η ελληνορθόδοξη κοινωνία μας μητέρες που μεγαλώνουν οι ίδιες τα παιδιά τους.
Ιστολόγιο - Ομάδα εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"


Του δασκάλου Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου
(για την βοήθεια στην ανάγνωση, επισημάναμε με έντονα κάποιες λέξεις σε κάθε παράγραφο)
Παλαιότερα, πριν εισβάλουν ξενόφερτα έθιμα και φιέστες, ο Ορθόδοξος Ελληνισμός τιμούσε τη Μητέρα την ημέρα που η Μητέρα του Κυρίου πήγε τον Ιησού πρώτη φορά στο Ναό, αυτό που εμείς λέμε σαράντισμα [Υπαπαντή]. Ας κάνουμε σήμερα μια τιμητική αναφορά δίπλα στη Μάνα του Κυρίου μας στη Μάνα των Ελλήνων, την Πολύτεκνη Μάνα.
Για όλους η Μητέρα, νεαρή ή ηλικιωμένη, πλούσια ή φτωχή, μορφωμένη ή ολιγογράμματη, είναι πρόσωπο ιερό, γιατί στην αγάπη της εικονίζονται τα βαθύτερα πανανθρώπινα συναισθήματα. 
Η Πολύτεκνη Μητέρα, διαθέτει αγάπη στον υπέρτατο βαθμό, γιατί βιώνει τη μητρότητα πολλαπλά, καλούμενη να μοιράσει συναισθήματα, φροντίδες, προσωπικό χρόνο, θυσιάζοντας πρακτικά τη ζωή της ολόκληρη, θέτοντας εαυτόν σε δεύτερη μοίρα. Επιβάλλεται απόδοση ευγνωμοσύνης σ΄αυτή που δίνει διαρκή, σκληρό αγώνα, σημαντικό για την ελληνική κοινωνία, στην οποία το κεντρικό πρόβλημα, που γρήγορα όλοι θα το καταλάβουμε, το δημογραφικό, “σαπίζει” τις ρίζες του οικοδομήματος που λέγεται Ελλάς. 
Η Πολύτεκνη Μάνα, στυλοβάτης της κοινωνίας, αποτελεί σύμβολο αυτοθυσίας και υπέρβασης του εγωκεντρισμού. Σε “χρόνους δίσεκτους” που “συμβασιλεύουν” καταναλωτισμός, φιλαυτία, εκτρώσεις, πολυπολιτισμικά πρότυπα και θεοποίηση του κιναιδισμού, υπάρχουν Ελληνίδες, που τολμούν την πραγματοποίηση του ονείρου της πολυτεκνίας. Η ελληνίδα Μάνα, με θάρρος
μπαίνει στον αγώνα για να φέρει στον κόσμο και να αναθρέψει τρία, τέσσερα, έξι καί πολλές φορές οκτώ, δέκα καί περισσότερα παιδιά. 
Η μάνα δεν τίκτει μόνο νέα ζωή, αλλά επιβαρύνεται με το μεγαλύτερο χρέος της διάπλασης μιας υγιούς προσωπικότητας με αρχές και ιδανικά. Αυτή ενσταλάζει στις παιδικές ψυχές αθάνατες αξίες, φιλοπατρία, που για πολλούς θεωρείται εθνικιστικός μισαλλόδοξος εθνοκεντρισμός[!], πίστη, την ώρα που η απιστία και η αθεϊα κυβερνά κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, δικαιοσύνη και αγάπη για τον άνθρωπο, τη ζωή, τη δημιουργία. 
Οι ρίζες της πολυτεκνίας βρίσκονται βαθιά στην εθνική παράδοσή μας, αλλά, δυστυχώς όπως άλλες δυτικές κοινωνίες, υποκύψαμε σήμερα σε λογικές ευμάρειας, ανατρέψαμε κλίμακες αξιών οδηγούμενοι σε εγωκεντρικές στάσεις ζωής. Το «εγώ» εισέβαλε καταλυτικά στο προσκήνιο, γοητεύοντας με στόχους επαγγελματικής ανέλιξης και διάκρισης, και απόκτησης πολυτελέστερων υλικών αγαθών, θέτοντας το υλικό κέρδος και τον άκρατο καταναλωτισμό στο επίκεντρο. Ειδικά σήμερα, υπάρχουν και κοινωνικοί και οικονομικοί λόγοι, όπως ανεργία, μακροχρόνιες σπουδές, κόστος ζωής και τα εθνοκτόνα μνημόνια. Η μέριμνα για την αξιοπρεπή επιβίωση μιας πολύτεκνης οικογένειας και για την αποκατάσταση των παιδιών είναι πολλαπλάσια, καθιστώντας σήμερα την επιλογή της πολυτεκνίας ηρωισμό. Οι συνειδητά πολύτεκνοι ανακαλύπτουν όμως, έγκαιρα, τη αλήθεια που διαπιστώνουμε όλοι, δυστυχώς όμως όταν βαίνουμε στη δύση του βίου μας: Η οικογένεια αποτελεί γνήσια, ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας και παραγματικός πλούτος.
Στο κορμί της πολύτεκνης Μάνας συντελείται το μέγιστο θαύμα της δημιουργίας, η μίμηση του Δημιουργού, το θεϊκό μυστήριο της γονιμοποίησης, και η μήτρα της γίνεται πρώτο λίκνο ζωής. Η πολλαπλή εγκυμοσύνη και μητρότητα, μια πραγματική ευτυχία, είναι και καταπόνηση του γυναικείου σώματος, είναι όμως μια ενσυνείδητη δοκιμασία, ένας “εκούσιος Σταυρός”. Ο ψυχικός κόσμος τέτοιας Μάνας πλημμυρίζει Ελπίδες, όνειρα, σκέψεις και προσδοκίες που κινούνται γύρω από ένα στόχο: η πολυτεκνία να είναι και καλλιτεκνία.

Η πολύτεκνη μητέρα, ο ισχυρότερος κρίκος στην αλυσίδα της ζωής, δημιουργεί μέσα στην oικογένεια το κατάλληλο κλίμα για να ανθίσουν άνθη δημιουργικότητας, ευγένειας, αλληλοοσεβασμού και αγάπης. Με σεβασμό, με διακριτικό έλεγχο, με αποδοχή και διάλογο, υποστηρίζει τα παιδιά της βοηθώντας τα να χειραφετηθούν, ώστε να γίνουν χρηστοί πολίτες, δημιουργικοί άνθρωποι. Η πολύτεκνη μητέρα γίνεται κινητήρια δύναμη ζωής και μέσα από τη δική
τη συμπεριφορά αναπαράγονται αξίες, ήθη, γλώσσα [δεν είναι τυχαίο που η γλώσσα που ομιλούμε λέγεται μητρική] και πολιτιστικά χαρακτηριστικά του έθνους. Για αυτό η κοινωνική και εθνική συμβολή της είναι κεφαλαιώδης. Η οικογένεια της πολύτεκνης μητέρας θα πρέπει να την περιβάλει με περισσή στοργή και να την υποστηρίζει στα καθήκοντά της. Η ενότητα και η σύμπνοια του ζευγαριού, ιδιαιτέρως η αγάπη του συζύγου, αλλά κι η συμμετοχή του στην ανατροφή των παιδιών και στην καθημεινότητα του σπιτιού, είναι προϋποθέσεις για την ισορροπημένη λειτουργία της οικογένειας.
Η πολύτεκνη μητέρα, χρειάζεται την απλόχερη βοήθεια του κράτους, με θεσμοθετημένες οικονομικές παροχές και διευκολύνσεις. Είναι αναγκαία η στήριξη της οικογένειας με θεσμούς: βρεφονηπιακοί, παιδικοί σταθμοί, άδειες κύησης και ανατροφής, ενίσχυση οικογενειακού εισοδήματος, καταπολέμηση ανεργίας και ουσιαστικά προνόμια ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών. Και αντ΄αυτού: Η πολύτεκνη μάνα σήμερα πολεμάται από τους κυβερνώντες! Γι΄αυτό η ηρωίδα υπερπολύτεκνη μάνα των έξι και οκτώ παιδιών, που αναγκαστικά εργάζεται, θα πρέπει να συνταξιοδοτηθεί και αυτή στην ηλικά των 67 ετών ή μετά από σαράντα χρόνια δουλείας. Έτσι αμοίβεται η προσφορά της στο Έθνος. 
Αλλά θα έλεγε κανείς ποιος από τους κυβερνώντες νοιάζεται σε τελική ανάλυση για το ελληνικό Έθνος; Έτσι, φτάσαμε, στο βωμό του αδηφάγου Μνημονίου, να θυσιάζεται και το γλισχρό αλλά τιμητικό επίδομα-σύνταξη, των 52 ευρώ μηνιαίως, της πολύτεκνης μάνας! Όμως οι οδηγούντες την πολύτεκνη Μάνα στην εξαθλίωση και το Έθνος στο μαρασμό θα υποστούν τις συνέπειες, διότι υπάρχει λαός, υπάρχει και Θεός. Στην ''εποχή ευκαιριακού πλούτου”, που ζούμε, με νέους και μεγάλους να προσδοκούν εύκολα, πολλά και σύντομα κέρδη, οι έννοιες θυσία, προσφορά και υπομονετικής αναμονής καρποφορίας μοιάζουν ξεπερασμένες. Η επένδυση σε πολλά χαρούμενα παιδικά πρόσωπα θεωρείται μη αποδοτική και η κοινωνία συχνά αποθαρρύνει και ειρωνεύεται την πολύτεκνη Μάνα. Ακόμα, η πλειοψηφία των προτύπων των σημερινών “πετυχημένων” γυναικών παρασύρουν τις νέες Ελληνίδες να τελειώνουν νωρίς, με ένα δύο παιδιά, να επαναφέρουν την προσεγμένη τους εμφάνιση και να βγουν στο κυνήγι καριέρας ή να καθυστερούν την τεκνοποιία, ακόμα και να “διακόπτουν” ανεπιθύμητες κυήσεις, χωρίς συναίσθηση του εγκλήματος, μέχρι να αποκατασταθούν οικονομικά, επαγγελματικά! Έτσι, τα παιδικά χαμόγελα “φθινοπωριάζουν”, κουφάρια σχολείων αργοσαπίζουν στην ύπαιθρο, αστικά σχολεία αδειάζουν από ελληνόπουλα, χωριά και γειτονιές αναπολούν παιδικές φωνές και παιχνίδια. 
Σε πείσμα όμως αυτής της νοοτροπίας υπάρχουν οικογένειες με Μάνες “οδοδείκτες”, φωτεινά παραδείγματα για νέες κοπέλες, υποδείγματα προσφοράς, ηρωισμού, αποφασιστικότητας. Αυτές καταφέρνουν να συνδυάσουν νανούρισμα με ωράριο τράπεζας, ιώσεις με μεροκάματο, ατελείωτο σιδέρωμα με ζωντανή διδασκαλία, διάβασμα παιδιών με υποθέσεις του γραφείου. Τέτοιες Μάνες δεν περιμένουμε να τις δούμε σε κανάλια, ούτε σε τηλεπαράθυρα. Σήμερα θυσία, προσφορά καί αυταπάρνηση δεν πουλάνε, δεν είναι τηλεοπτικό παιχνίδι, ούτε τουρκοσήριαλ. Μην περιμένετε να τίς δείτε σε δεξιώσεις της Κυβέρνησης ή επίσημων φορέων, που φροντίζουν να προβάλλουν διαφορετικά "πρότυπα". Κινούνται αθόρυβα ανάμεσά μας χωρίς να ζητούν προβολή. Αν όμως θέλουμε η κοινωνία να έχει πρότυπα και να υπάρξει ελπίδα για συνέχεια του Ελληνισμού, πρέπει να τιμώνται, να αναδεικνύονται, και να στηρίζονται από την Πολιτεία. Οι πολύτεκνες μητέρες, και οι σύζυγοί τους, τολμούν να φέρουν τα παιδιά που ο Θεός χαρίζει. Αντιμετωπίζουν τη ζωή με πίστη στο Θεό και χαμόγελο. Αυτό μεταδίδουν στα παιδιά τους. Ξεχνούν κούραση στο πρώτο τους χαμόγελο.
Προοσπερνάν ρυτίδες με ψυχραιμία. Αδιαφορούν που ο μισθός εξαφανίζεται πριν καλά-καλά τον δούν. Έχουν συνηθίσει γέλια, κλάματα, πολλές φωνές και ζημιές στο σπίτι. Αγαπούν την Ελλάδα έμπρακτα, χαίρονται που φέρνουν στον κόσμο μικρούς Έλληνες και Ελληνίδες, κρατώντας ζωντανό τον Ελληνισμό. Μακάρι κι άλλες μητέρες να τις ακολουθήσουν, κάνοντας πραγματικότητα την ευχή του μυστηρίου του Γάμου, να είναι τα παιδιά «ως νεόφυτα ελαίων κύκλω της τραπέζης».
Αισθάνομαι θαυμασμό και δέος για τις πολύτεκνες Μάνες, ιδίως για τη σύντροφο της ζωής μου, τις παρούσες αλλά και αυτές που κατοικούν στον ουρανό, που κάνοντας υπέρβαση προσωπικών τους αναγκών, επέλεξαν να υπηρετήσουν τη μητρότητα τιμώντας απλόχερα τη εκ Θεού δοθείσα χάρη. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή των κόπων τους είναι η λάμψη στα παιδικά μάτια, το χαμόγελό τους, η πρόοδος και η ευτυχία τους. Και γνωρίζουμε καλά ότι, κι αν βρίσκονταν στο δίλημμα μιας πλούσιας ξεκούραστης προσωπικής ζωής με πληθώρα αγαθών, αυτές πάλι, χωρίς δισταγμό, τον ευλογημένο «Παράδεισο» της μεγάλης οικογένειας θα επέλεγαν. Και είναι διπλά καλότυχες για αυτό.
Πολύτεκνες μάνες ο Ελληνισμός σας οφείλει πολλά! 
πηγή

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2015

Το Φόρεμα της Μάνας...


koritis-forema-dromos
Ένα κορίτσι τη ρώτησε αν της αρέσει το φόρεμα που φοράει.
«Είναι πολύ όμορφο!» του απάντησε εκείνη.
«Η μαμά μου, μου το έφτιαξε», είπε το κoριτσάκι με μάτια γεμάτα δάκρυα.
«Μπράβο! Είναι όντως πολύ όμορφο. Αλλά θα μου πεις γιατί κλαις;» είπε η γυναίκα.
Με σιγανή φωνή το κoριτσάκι της απάντησε, «Μόλις το έφτιαξε η μαμά μου, έφυγε. Πήγε πολύ μακριά».
«Καλά τώρα, μη στεναχωριέσαι. Κάνε υπομονή. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγες μέρες θα είστε και πάλι μαζί!»
«Όχι, δεν καταλάβατε», είπε το κoριτσάκι. «Ο μπαμπάς μου είπε ότι δεν θα ξανάρθει. Είναι στον ουρανό με τον παππού».
Η γυναίκα κατάλαβε.
Γονάτισε, πήρε απαλά το κoριτσάκι στην αγκαλιά της και μίλησαν για λίγο για τη μαμά που έφυγε για πάντα.
Τότε ξαφνικά το μικρό κoρίτσι έκανε κάτι πολύ περίεργο.
Σταμάτησε ξαφνικά να κλαίει, σηκώθηκε, περπάτησε μερικά βήματα και άρχισε να τραγουδάει. Τραγουδούσε τόσο σιγά, σαν να ψιθύριζε. Ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο όμορφος ήχος που είχε ακούσει ποτέ η γυναίκα. Σαν το κελάηδισμα ενός πουλιού!
Όταν σταμάτησε το τραγούδι του, εξήγησε στη γυναίκα:
«Η μαμά μου συνήθιζε να μου το τραγουδάει αυτό το τραγούδι πριν φύγει μακριά. Με έβαλε να της υποσχεθώ να το τραγουδάω και εγώ κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω. Μου είπε ότι όταν το κάνω, θα σταματάω να κλαίω».
Κοίταξε με αυτά τα πελώρια μάτια του τη γυναίκα, χαμογέλασε, σήκωσε τα χέρια της ψηλά και της είπε:
«Είδατε; Το τραγούδησα και τώρα τα μάτια μου είναι στεγνά. Δεν έχουν δάκρυα».
Καθώς η γυναίκα σηκώθηκε για να φύγει, το μικρό κoρίτσι της άρπαξε το μανίκι.
«Κυρία, μπορείτε να μείνετε μόνο για ένα λεπτό; Θέλω να σας δείξω κάτι».
«Φυσικά», απάντησε. «τι θέλεις να μου δείξεις;»
Το κoριτσάκι έσκυψε και της έδειξε ένα σημείο στο φόρεμα της.
«Εδώ ακριβώς φίλησε η μαμά το φόρεμά μου. Και εδώ, και εδώ..», και συνέχισε να της δείχνει σημεία στο φόρεμα του.
«Η μαμά είπε ότι έβαλε όλα αυτά τα φιλιά στο φόρεμά μου, ώστε να μπορώ να τα έχω κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω».
Η περαστική γυναίκα τότε συνειδητοποίησε ότι δεν κοίταζε απλά ένα φόρεμα. Κοίταζε μια μητέρα… Μια μητέρα που γνώριζε ότι θα φύγει από τη ζωή και ότι δεν θα μπορεί πια να αγκαλιάζει και να φιλάει την κορούλα της. Έτσι, πήρε όλη την αγάπη που είχε για το όμορφο κoριτσάκι της και την χώρεσε σε ένα φόρεμα.
Συνειδητοποίησε ότι δεν έβλεπε πια ένα παιδί που ένιωθε υπερηφάνεια για το φόρεμα που του εφτιαξε η μαμά του. Είχε μπροστά της ένα παιδί τυλιγμένο με την αγάπη της μητέρας του.
Η αγάπη της μάνας είναι όμορφη.
Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2015

Τα οχτώ ψέμματα μιας πάμφτωχης Μάνας

Σίγουρα η αγάπη που νιώθει μία μάνα για το παιδί της, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο είδος αγάπης. Παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια, οι μανάδες πάντα καταφέρνουν να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν τελευταίες.

Στην ιστορία που ακολουθεί μια μητέρα έπρεπε να πει αρκετά ψέματα στο γιο της για να τον μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τώρα που αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ιστορία της έγινε παγκοσμίως γνωστή.


Έχετε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο για τα παιδιά σας ή θα το κάνατε αν χρειαζόταν; Αν δεν πιστεύετε ότι οι μητέρες αξίζουν μόνο αγάπη, σεβασμό και θαυμασμό, διαβάστε την παρακάτω ιστορία και θα αλλάξετε γνώμη...
Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω».
Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.

Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια»
Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα…

Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ ξύπνησα και την βρήκα με ένα μικρό κερί να δουλεύει ακόμη. Της είπα να έρθει για ύπνο, αλλά μου απάντησε πως δεν είναι κουρασμένη.
Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα

Όταν έφτασαν οι τελικές εξετάσεις ζήτησε άδεια από τη δουλειά της για να με συνοδεύσει. με περίμενε μέσα στη ζέστη για ώρες και όταν τελείωσα ήρθε κοντά μου και μου έφερε ένα μπουκάλι με κρύο νερό. Την είδα κουρασμένη και εξαντλημένη και της είπα να το πιει εκείνη. Η απάντησή της ήταν «Δεν διψάω γιε μου, πιες το εσύ να δροσιστείς».
Αυτό ήταν το τέταρτο ψέμα της μητέρας μου

Μετά το θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τις ανάγκες μας. Η κατάσταση της οικογένειάς μας χειροτέρευε και δυστυχώς όλα τα βάρη περνούσαν από πάνω της. Κάποιοι γείτονες της έλεγαν ότι πρέπει να παντρευτεί ξανά και να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αυτή όμως έλεγε «Δεν είμαι εγώ για τέτοια, είμαι μεγάλη γυναίκα με παιδί και δεν χρειάζομαι την αγάπη κανενός».
Αυτό ήταν το πέμπτο ψέμα της μητέρας μου…

Αφού τελείωσα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά, ήταν ώρα για τη μητέρα μου να ξεκουραστεί, αλλά δεν ήθελε. Πήγαινε κάθε μέρα στη λαϊκή αγορά και πουλούσε κάποια λαχανικά για να καλύπτει τις δικές της ανάγκες. Εγώ δούλευα μακρυά και κάθε μήνα με το που έπαιρνα το μισθό μου, της ετοίμαζα ένα δέμα με τρόφιμα και διάφορα καλούδια, της έβαζα και ένα φάκελο με λεφτά και της τα έστελνα. Αυτή όμως τις περισσότερες φορές, κρατούσε τα πάντα εκτός από τα λεφτά. Με την πρώτη ευκαιρία μου τα έστελνε πίσω και μου έγραφε «Αγόρι μου δεν χρειάζομαι χρήματα, δόξα τον Θεό έχω αρκετά για να ζήσω. Κράτησε τα εσύ που είσαι νέος και έχεις ανάγκες».
Αυτό ήταν το έκτο της ψέμα…

Μετά από 3 χρόνια δουλειάς και μεταπτυχιακών σπουδών, μία μεγάλη εταιρεία εμφανίστηκε στο δρόμο μου, η οποία με προσέλαβε με πολύ καλό μισθό και μου χρηματοδότησε το διδακτορικό που πάντα ονειρευόμουν. Τότε γύρισα και είπα στη μητέρα μου ότι η τύχη μας χαμογέλασε. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου, να σταματήσει να δουλεύει και επιτέλους να απολαύσει και αυτή κάποιες στιγμές από τη ζωή της. Εκείνη όμως μου είπε, «Άσε με γιε μου στον τόπο μου, εγώ ¨είμαι μια χαρά, κοίτα να κάνεις εσύ τη ζωή σου καλύτερη και μην κοιτάς εμένα.»
Αυτό ήταν το έβδομο ψέμα που μου είπε…

Στα γεράματά της απέκτησε καρκίνο στο στομάχι. Σε εμένα όμως δεν είπε τίποτα. Μία μέρα όμως αποφάσισα να πάω την δω χωρίς να την προειδοποιήσω. Όταν μπήκα στο σπίτι αμέσως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Γερασμένη και εξασθενημένη καθόταν στο κρεβάτι, προσπαθούσε να γελάσει αλλά φαινόταν ότι έκανε υπερπροσπάθεια. Καθώς με κοιτούσε, με έπιασαν τα κλάματα, δεν άντεξα...
Τότε γύρισε και μου είπε «Γιε μου μην κλαις και μην στεναχωριέσαι, εγώ είμαι μια χαρά» και μου κράτησε το χέρι. 
Αυτό ήταν το όγδοο ψέμα της κι εκείνη τη στιγμή έκλεισε τα μάτια της για πάντα.

πηγή 

Πέμπτη 23 Ιουλίου 2015

Η μάνα: ελπίδα και θεμέλιο του Γένους!

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEikxKDlbCJVkPw7_gTmQrGB8I5_Z1Ua2omUlaUj8hVlHIIwFrYjZUVcyhvu2THOLjJ-UeIsyegIi8k0d87mL_IHsgLZAOiaJiKh19TMCsNnKtnLnv9lXIjlezl-BVxKOE1jqK5FhhAcQS7L/s1600/423635_403243599701765_100000483844921_1591427_1219498222_n.jpg

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς

Απ’ ούλα τα λαλούμενα καλοχτυπά η καμπάνα
Κι απ’ ούλα τα γλυκύτερα, γλυκύτερ’ είν’ η μάνα
(δημοτικό)

Στην αρχή των απομνημονευμάτων του, ο στρατηγός Μακρυγιάννης, διηγείται το πώς σώθηκε ο ίδιος και η φαμελιά του από τους Τούρκους του Αλήπασα. «Γκιζερούσαν δεκαοχτώ ημέρες εις τα δάση κι έτρωγαν αγριοβέλανα και εγώ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν να περάσουν ένα γεφύρι που το «φύλαγαν οι Τούρκοι» και για να μην κλάψει ο νεογέννητος Μακρυγιάννης και «χαθούνε όλοι», τον άφησαν στο δάσος. «Τότε μετανογάει η μητέρα μου και τους λέει: «Η αμαρτία του βρέφους θα μας χάση», τους είπε «περνάτε εσείς και σύρτε εις το τάδε μέρος και σταθήτε… το παίρνω κι αν έχω τύχη και δεν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε το ανίκητο μητρικό ένστικτο. Και, γράφει ο πολύπαθος αγωνιστής, «η μητέρα μου και ο Θεός μας έσωσε» (εκδ. «Ζαχαρόπουλος», σελ. 178).
Η ωραιότατα ασύντακτη τελευταία φράση του ήρωα εξηγεί ότι, τις πρώτες καταβολές της στερέμνιας πίστης και θεοσεβείας του τους οφείλει στην μάνα του αλλά και ερμηνεύει περίτεχνα το πώς διασώθηκε το Γένος μας, σε τούτο το αλίκτυπο, γαλάζιο ακρωτήρι της Μεσογείου, στο διάβα των αιώνων. Οι μάνες και ο Χριστός «μας έσωσε». Γιατί «από τη γη βγαίνει νερό κι απ’ την ελιά το λάδι,/ κι από τη μάνα την καλή βγαίνει το παλληκάρι», πιστοποιεί και ο άφθαστος και άφθιτος δημοτικός μας στίχος. Σε κανενός άλλου λαού την δημοτική ποίηση δεν έχει η Μάνα την εξαιρετική θέση που της δίνει το ελληνικό δημοτικό τραγούδι. Και, ας το προσέξουμε αυτό, το δημοτικό μας τραγούδι βλέπει την γυναίκα κυρίως σαν μάνα, ενώ τα τραγούδια της Δύσης την βλέπουν κυρίως σαν ερωμένη. Όταν ρωτήθηκε κάποιος σοφός από έναν γονέα σε ποιό από τα δύο παιδιά του, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πρέπει να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανατροφή του, εκείνος αβίαστα απάντησε: στην κόρη σου. Γιατί μεγαλώνοντας σωστά τον γυιό σου, ανατρέφεις έναν σωστό πολίτη, ανατρέφοντας όμως σωστά την κόρη σου, ανατρέφεις σωστά μία ολόκληρη γενιά. Η σκέψη αυτή είναι βαθυστόχαστη. Την ψυχική και πνευματική του αρματωσιά δεν της προσπορίζει η αποθησαύριση των ξερών, πολλές φορές, γνώσεων της σχολικής παιδείας, αλλά ο εφοδιασμός της παιδικής ψυχής με όλα εκείνα τα βαθιά ανθρώπινα στοιχεία τα οποία έχει δημιουργήσει η μακραίωνη παράδοση της ζωής του λαού και που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά με τον προφορικό λόγο της μάνας, του πρώτου και ασύγκριτου δασκάλου του παιδιού.
Γιατί παιδεία θα ειπεί γλώσσα. Και η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις: οι δύο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της, η γνήσια και άδολη πηγή της γλώσσας. Αγράμματη, αμόρφωτη, πες ό,τι θέλεις. Είναι όμως κεφαλάρι αστείρευτο βαθύτατης και φυσικής σοφίας. Στις λέξεις που πέφτουν από τα χείλη της, με την ησυχία και την ομορφιά του σταλαχτίτη, στο τρυφερό αυτί του παιδιού, γενεές γενεών έχουν κλείσει νόηση και αίσθημα, πείρα και Ιστορία – όλη την ουσία της ζωής τους. Έτσι δίνει στο νήπιο, που το κρατά στην αγκαλιά της η μάνα, μαζί με το γάλα και την πρώτη παιδεία, διαβάζουμε σε περισπούδαστο κείμενο του Σπ.Μελά το 1950 (περιοδικό Ελληνική Δημιουργία, τεύχος 48).
Ίσως σήμερα «το γάλα» αυτό της Ελληνίδας μάνας να ξίνισε, γιατί και η ίδια δεν ξεδιψά από την άδολη πηγή της Παράδοσής μας, αλλά τρέφεται με τα ακάθαρτα νερά της ξενομανίας. Από τότε που «εκσυγχρονίστηκε» και βάλθηκε να γίνει Ευρωπαία περιφρονώντας πρωτοτόκια τιμημένα, ο τρίτος μαστός της μάνας, της Ρωμιάς, στέρεψε! Γι’ αυτό τα παιδιά μας πεινούν και διψούν και κραυγάζουν απελπισμένα «άνθρωπον ουκ έχω». Μιά σύντομη περιδιάβαση στην Παράδοση του Γένους μας θα μας καταδείξει, γιατί η μάνα ήταν η τροφός, το λιθάρι το ριζιμιό του λαού μας.
Στην περίφημη πραγματεία του Πλουτάρχου Λακαινών αποφθέγματα (εκδ. «Κάκτος», σελ. 232), διαβαζουμε μεταξύ άλλων σπουδαίων επεισοδίων: «Άλλη Λάκαινα προς τον υιόν λέγοντα μικρόν έχειν το ξόφος, είπε: βήμα πρόσθες». Μιά Σπαρτιάτισσα που ο γυιός της έλεγε ότι έχει μικρό ξίφος, είπε: κάνε άλλο ένα βήμα μπροστά». Μεγαλειώδης η φράση «πρόσθες βήμα», έτσι έφτασε η Σπάρτη στην δόξα των Θερμοπυλών!!
Μα και όταν το Γένος μας άφησε τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας και «εβαπτίσθη εις Χριστόν» πάλι οι μάνες σηκώνουν τον σταυρό. Είναι συγκλονιστική η μάνα ενός από τους Σαράντα Μάρτυρες, του αγίου Μελίτωνος.
Στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας διαβάζουμε, «διά χειρός» αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, τους ενθαρρυντικούς, προς τον λιποψυχούντα, εκ του παγετού, γυιό της: «Τέκνον μου γλυκύτατον, τέκνον Πατρός ουρανίου, τέκνον πολύ τιμιώτερον της μητρός διά την εν Χριστώ μαρτυρίαν, υπόμεινον ολίγον, ίνα στεφανωθής, μη φοβηθής τας βασάνους, ιδού ο Χριστός στέκεται αοράτως, ίνα λάβη την αγίαν σου ψυχήν, μίαν ώραν είναι ο πόνος και κατόπιν μεταβαίνεις εις την Βασιλείαν του Χριστού…». Και σημειώνει με θαυμασμό ο Άγιος: «Ω της ευγενεστάτης ψυχής! Ω της ευλογημένης γυναικός! Πού είναι μερικαί γυναίκες όπου κάλλιον έχουν να ασεβήση ο υιός των προς την Χριστιανωσύνην και να γίνη ασεβής και τον αγαπώσι και τον έχουσι διά καύχημά των, εάν δε γίνη καλόγηρος τον μισούν… Πού να εύρης σήμερον τοιαύτην γυναίκα μεγαλόψυχόν;». Και όταν οι υπηρέτες του ηγεμόνος φόρτωσαν τα λείψανα των 39 Αγίων για να τα κάψουν, πάλι η ηρωική μάνα, σήκωσε στους ώμους την τον μονογενή γυιό της ακολουθώντας τις άμαξες. Στους ώμους της εκοιμήθη ο Άγιος και «εστεφανώθη παρά Χριστού». Τέτοιοι ώμοι μανάδων στάθηκαν ο Σίμων ο Κυρηναίος του Γένους!!
Τι να πούμε για τις άγιες μητέρες των Τριών Ιεραρχών, την Εμμέλεια, την Νόννα και την Ανθούσα, οι οποίες ανάγκασαν τον περίφημο ρητοροδιδάσκαλο Λιβάνιο ν’ αναφωνήσει:
«Βαβαί, οίαι παρά Χριστιανοίς γυναίκες είσιν»!! Για να θυμηθούμε και τον αείχλωρο λόγο του σύγχρονου αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη: «Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχη ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τί κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες» (Λόγοι Δ’, Οικογενειακή ζωή, σελ. 90).
Αναρωτιούνται κάποιοι πως επέζησε 1000 χρόνια η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, το λεγόμενο Βυζάντιο. Οι μάνες, οι αφανείς σημαίες του Γένους, κρύβονται από πίσω! Ενδεικτικό το γεγεονός ότι 9 αυτοκράτειρες και μάνες αγίασαν! Η αγία Ελένη η ισαπόστολους, η αγία Πουλχερία, σύζυγος του επίσης αγίου αυτοκράτορα Μαρκιανού. Η Θεοφανώ, σύζυγος του Λέοντος Στ’ του Σοφού, η αγία Θεοδώρα η αναστηλώσασα τις εικόνες. Η αγία Ειρήνη, η θαυματουργός, σύζυγος του Μανουήλ Κομνηνού και μητέρα του Ιωάννη, που ο λαός τον αποκαλούσε Καλοϊωάννη, για τις αγαθοεργίες και την φιλανθρωπία του, με τα οποία τον κόσμησε η μητέρα του. Η αγία Υπομονή, μάνα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, η πολύπαις και καλλίπαις, πολύτεκνη μάνα αυτοκρατόρων. Και σήμερα η πολύτεκνη μάνα είναι το θεμέλιο του έθνους! Δίπλα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, πρέπει να στήσουμε και το μνημείο της άγνωστης Ελληνίδας πολύτεκνης μάνας, έλεγε ο λογοτέχνης Γ.Θεοτοκάς. Από τέτοιες μάνες βγήκαν και οι Νεομάρτυρες, το καύχημα της Εκκλησίας μας, την περίοδο της Τουρκοκρατίας (και Φραγκοκρατίας). Ο άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος, όταν αλλαξοπίστησε, πήγε με σαρίκια και τούρκικα φέσια στην μάνα του. «Εγώ δεν έχω γυιό», του λέει, «φύγε»! Φεύγοντας ο Άγιος σκύβει και πίνει νερό με το πήλινο τάσι που είχαν στην αυλή τους. Ακούει πίσω του την μάνα του, που το έκανε κομμάτια. Κομμάτια έγινε και η καρδιά του, βρήκε τον εαυτό του και μαρτύρησε και αγίασε και θαυματουργεί.
Στο βιβλίο του Κ.Σιμόπουλου Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα (τ. Δ’, σελ. 287), διαβάζουμε το επεισόδιο που διασώζει ένας Γάλλος περιηγητής ονόματι Davesle:
Μήλος 1η Φεβρουαρίου 1828. Την ώρα, που ξεκουραζόμασταν απ’ το ανέβασμά μας στο Κάστρο της Μήλου, είδαμε να πλησιάζει προς το μέρος μας μία γυναίκα, που κρατούσε στο ‘να χέρι ένα σταμνί και στ’ άλλο ένα κοριτσάκι, ενώ ένα άλλο κοριτσάκι έτρεχε γύρω της. Στον ώμο της κρατούσε κάτι, που όταν μας πλησίασε, είδαμε, ότι ήταν ένα τρίτο παιδί, καλά φασκιωμένο. Της εζήτησα να μου δώσει λίγο νερό. Σήκωσε το σταμνί της και μου ‘γνεψε να πιώ. Εν τω μεταξύ ο σύντροφός μου, που μιλούσε άριστα τα νέα ελληνικά, είχε αρχίσει να παίζει με το μεγαλύτερο απ’ τα κοριτσάκια. Έτσι αναπτύχθηκε μεταξύ μας μία οικειότητα […] Τη ρώτησα για τη ζωή τους. Μου είπε ότι ο άντρας της ήταν άλλοτε εύπορος γεωργός, είχαν σπίτι καλό, ένα μεγάλο χωράφι κι ένα περιβόλι και κατόρθωνε να ζυν πολύ καλά. Ωστόσο δε δίστασε να τα εγκαταλείψει όλα και να τρέξει κοντά στους συμπατριώτες του, μόλις άρχισε ο πόλεμος της ανεξαρτησίας. Οι Τούρκοι για αντίποινα, όταν πέρασαν απ’ το νησί, έκαψαν το σπίτι και ρήμαξαν τα κτήματα. Τώρα ζουν πολύ φτωχά και πρέπει να ξαπεράσουν χρόνια, για να καλυτερέψει η ζωή τους. Τη ρώτησα, για να τη δοκιμάσω, αν βλέποντας τη φτώχεια, μέσα στην οποία μεγάλωναν τα παιδιά της, δε νοσταλγούσε τις χωρίς στενοχώριες ημέρες, που περνούσαν τον καιρό της τουρκικής κατοχής. Δεν περίμενα ποτέ, ότι τα λόγια μου θα ‘φερναν τέτοιο αποτέλεσμα: Η Ελληνίδα της Μήλου σηκώθηκε απότομα, άρπαξε στα χέρια της το φασκιωμένο μωρό, και ρίχνοντάς μου ένα βλέμμα γεμάτο μίσος και περιφρόνηση, είπε: «Να ποθούμε την εποχή που είμαστε σκλάβοι, στο έλεος ενός βάρβαρου, που μπορούσε να μας αρπάξει τους άντρες μας, τ’ αδέλφια μας, τα παιδιά μας, εμάς τις ίδιες; Όχι! Χίλιες φορές καλύτερα να ζώ με ψωμί κι ελιές και να νιώθω πως είμαι λεύτερη και μάνα ελεύθερων παιδιών»!!
Το ’21 η μάνα αφήνει τη λάτρα του σπιτιού και το μεγάλωμα των παιδιών και ζώνεται τ’ άρματα. «Η Δέσπω κάνει πόλεμο/με νύφες και μ’ αγγόνια». Μιά μόνο περίπτωση από τις χιλιάδες ανώνυμες και «επώνυμες» ηρωίδες της Επαναστάσεως θα αναφέρουμε. Την περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα και μάνα ηρώων. Συνελήφθη, κατά την καταστροφή της Νάουσας, τον Απρίλιο του 1822 και οδηγήθηκε, μαζί με πλήθος αιχμάλωτα γυναικόπαιδα στην Θεσσαλονίκη Πιέστηκε να αλλαξοπιστήσει. Αρνήθηκε. «Γι’ αυτό», γράφει ο αυτόπτης Γάλλος Pouqueville (Πουκεβίλ) στην ιστορία του «εβύθισαν εντός σάκκου, τον οποίον είχαν γεμίσει με όφεις, την σύζυγο του οπλαρχηγού Καρατάσου. Ο Αβδούλ Λουμπούτ ήλπιζεν ότι ο θάνατός της, θα επήρχετο κατόπιν φρικτών πόνων και βασάνων. Αλλά αι πληγαί πλήθους εχιδνών έχυσαν τόσον δηλητήριον εις τας φλέβας της μάρτυρος, ώστε περιέπεσεν εις λήθαργον και απέθανεν ανωδύνως, λυτρωθείσα ούτω των δημίων της, υπέρ των οποίων δεν έπαυσεν να προσεύχεται θερμώς, επικαλούμενη το όνομα του Θεού και της Παναγίας μέχρι της τελευταίας ώρας. Ούτως απέθνησκον αι χριστιαναί γυναίκες» (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, σελ. 633).
Και σ’ όλους τους μετέπειτα εθνικούς αγώνες η Ελληνίδα μάνα στέκεται ακλόνητη και ανδρεία, γαλουχώντας τα παιδιά της με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα. Και πάντα έστρεφε το βλέμμα της στην Θεομάνα μας, την Παναγία:
Ω Παναγιά μου Δέσποινα και του Χριστού μητέρα
σε σένα παραδίνομαι, νύχτα και την ημέρα.
Νανούριζε, δηλαδή προσευχόταν, τα βλαστάρια της να γίνουν καμάρι του Γένους.
Και η τωρινή Ρωμιά μάνα, ας τινάξει από πάνω της, την βρώμικη σκόνη του δήθεν εξευρωπαϊσμού της, και να στρέψει το βλέμμα της πίσω για να δεις ποιές και τι λογής μανάδες ανέσταιναν παιδιά, που έγραφαν με το αίμα τους πώς τούτος ο τόπος είναι ηρωοτόκος και αγιοτόκος!!
Να κλείσουμε μ’ αυτό που διηγείται ο Γερμανός συγγραφέας Έρχαντ Κέστνερ και το οποίο απαντά και στα εξ Ευρώπης θρασίμια που μας συκοφαντούν αλλά και στις ημέτερες «ανθρωποκάμπιες» (Κόντογλου) που χλευάζουν τον λαό για την ευσέβειά του –ό,τι τουλάχιστον απέμεινε απ’ αυτήν, όπως αυτό φάνηκε με την προσκύνηση ιερών λειψάνων:
…Το 1952 επήγα για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά τον Πόλεμο του 1941-44, στον οποίο συμμετείχα, μάλιστα στην Κρήτη. Η Γερμανική Πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχε πρόθεση να πάω στην Κρήτη, μου συνέστησε να λέγω είμαι Ελβετός, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από την Γερμανική Κατοχή ήσαν ανεπούλωτες. Αλλ’ εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός. Και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού, όπου επέρασα, τη θρυλική κρητική φιλοξενία!
Ένα σούρουπο όμως, καθώς ο ήλιος εβασίλευε, επήγα και στο Γερμανικό Νεκτροταφείο. Εκεί υπήρχε και μία μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του Πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την επλησίασα και την ερώτησα:
-Είσθε από εδώ;
-Μάλιστα, μου απάντησε.
-Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτί σκότωσαν τους Κρητικούς.
-Παιδί μου, από την προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη Μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο γυιό μου. Αλλά μου τον πήγαν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω αν είναι θαμμένο και που το παιδί μου. Ξέρω όμως πως και όλοι αυτοί εδώ οι νεκροί Γερμανοί ήσαν παιδιά κάποιων μανάδων σαν κι εμένα. Και ανάβω κεριά στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έλθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μιά άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γυιού μου…
Και ο Γερμανός κατέληξε με τα λόγια του υποτίτλου της ιστορικής του διηγήσεως:
Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή!
πηγή 

Σάββατο 2 Μαΐου 2015

Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες»


Ο Ken Heyman, ένας διάσημος και βραβευμένος φωτογράφος, ανακάλυψε πρόσφατα έναν ξεχασμένο θησαυρό στην αποθήκη του. Ψάχνοντας για κάτι εντελώς διαφορετικό, έπεσε το μάτι του πάνω σε ένα κουτί που υπήρχε πάνω του γραμμένη η λέξη «Μητέρες».
Το άνοιξε και στο εσωτερικό του βρήκε μια όμορφη σειρά από φωτογραφίες μητέρων από όλο τον κόσμο, που τράβηξε σχεδόν πριν από 50 χρόνια.
Ο 83χρονος φωτογράφος είχε τραβήξει αυτές τις φωτογραφίες για την «Οικογένεια» , ένα βιβλίο που έγραψε μαζί με την διάσημη ανθρωπολόγο Margaret Mead το 1965.
Η Margaret Mead ήταν καθηγήτρια του αρχικά, αλλά αργότερα εργάστηκε μαζί της, όχι μόνο για το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά και για αρκετά άλλα.
Οι εντυπωσιακές «ξεχασμένες» φωτογραφίες του Heyman απεικονίζουν με ισχυρό τρόπο το αδιαμφισβήτητο δέσιμο μητέρας και παιδιού.
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..
Ένας 83χρονος φωτογράφος βρήκε στην αποθήκη του ένα κουτί που έγραφε από έξω τη λέξη «Μητέρες» . Δείτε τι υπήρχε μέσα..

πηγή

Τρίτη 28 Απριλίου 2015

Η αγάπη της μάνας και ο γιος που ντρεπόταν γι’ αυτήν...

mana















Η μητέρα του Γιάννη είχε μόνο ένα μάτι, ήταν μια γυναίκα ηλικιωμένη και καταπονημένη από την ζωή. Ο Γιάννης ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους.
Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας καθαρίστριας με ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.
Μα από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια.
Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένος. «Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου είναι σαν κύκλωπας έχει μόνο ένα μάτι!».
Ήθελε να πεθάνει , ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!».
Αυτή δεν του απάντησε.
«Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβαζα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;» έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του.
Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε μαζί της , επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει.
Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!».
Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους.
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε. Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
“Αγαπημένε μου γιέ, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. 
Βλέπεις όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι...
Ακόμη ένα πράγμα, είχα κάνει και μια μικρή ασφάλεια ζωής σε περίπτωση που μου συνέβαινε κάτι να μπορέσεις να μεγαλώσεις με αξιοπρέπεια, και ευτυχώς δεν μου συνέβηκε κάτι. Στην ασφάλιση αυτή έχουν μαζευτεί κάποια λεφτά και σε παρακαλώ πάρε τα για να σπουδάσουν τα εγγονάκια μου που αγαπώ όσο και εσένα..
Θα σε αγαπώ για πάντα
Η μάνα σου ”

Σάββατο 28 Μαρτίου 2015

Η Αλφάβητος της Ορθόδοξης Οικογένειας

 

Πολύτιμες πρακτικές συμβουλές για την ενότητα της σχέσης του ζευγαριού στο γάμο από την Ιερά Μονή Βλοχού Αιτωλοακαρνανίας (26410-25199).


Πατήστε πάνω στην εικόνα για να τη μεγενθύνετε.


Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

"Το μωρό που περιμένω, έχει Σύνδρομο Down. Φοβάμαι." Η απάντηση σε μια μητέρα, που θα σας συγκινήσει...


DOWN SYNDROME


Είναι ίσως απ' αυτές τις αγωνίες που κάνουν τα πόδια σου να τρέμουν...Μια εξέταση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κι ένα αποτέλεσμα που εύχεσαι να είναι αρνητικό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει πάντα. Μια έγκυος γυναίκα μαθαίνει πως το έμβρυο που "κουβαλά" στο σώμα της, έχει αυτό το ένα επιπλέον χρωμόσωμα κι η διάγνωση είναι Σύνδρομο Down. Μαζί όμως, μαθαίνει και κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Πως πολλές φορές αυτός ο φόβος είναι περιττός. Πώς;
Απευθύνεται σ' ένα γκρουπ γονέων που τα παιδιά τους έχουν Σύνδρομο Down μ' ένα γράμμα...
"Είμαι έγκυος. Ανακάλυψα πως το μωρό μου έχει Σύνδρομο Down. Φοβάμαι. Τί ζωή θα έχει το παιδί μου;"
Η απάντηση και ουσιαστικά η βοήθειά τους, έρχεται μέσα απ' αυτό το συγκινητικό βίντεο που θα παρακολουθήσετε. 15 άνθρωποι μοιράζονται τη σοφία που απέκτησαν απ' το σημαντικότερο μάθημα της ζωής...
Όχι όμως 15 τυχαίοι άνθρωποι. Όλοι τους κουβαλούν αυτό το επιπλέον χρωμόσωμα. Όλοι τους έχουν Σύνδρομο Down. Στα λόγια που απευθύνουν στη μητέρα, εστιάζουν την προσοχή τους στα καλά. Την προετοιμάζουν για το υπέροχο ταξίδι με το παιδί της που την περιμένει και της διδάσκουν πως τα άτομα με Σύνδρομο Down, μπορούν να κάνουν τα πάντα. Όπως όλοι οι άνθρωποι. Ν' αγαπήσουν και ν' αγαπηθούν, ν' αγκαλιάσουν, να τρέξουν, να παίξουν, να πάνε σχολείο, να κάνουν φίλους, να ταξιδέψουν, να εκφράσουν όλα όσα αισθάνονται.
Είναι όμως και ειλικρινείς. Το ταξίδι, κάποιες στιγμές, μπορεί να είναι σκληρό, αλλά έτσι δεν είναι κι η γονεϊκότητα ενίοτε;
Η πιο συγκινητική στιγμή και το πιο δυνατό μήνυμα που απευθύνουν στη μητέρα; Είναι πως αυτοί οι 15 σημαντικοί άνθρωποι δεν είναι μόνοι. Οι γονείς τους που βρίσκονται...ένα βήμα πιο πίσω και τους παρακολουθούν, έτοιμοι ν' ανοίξουν την αγκαλιά τους για να δώσουν αλλά και να δεχτούν την αστείρευτη αγάπη απ' τα παιδιά τους. Στιγμές που θα σας φέρουν δάκρυα στα μάτια, αλλά και τη γνώση για το ποιά είναι η πραγματικότητα πίσω απ' την πρώτη εικόνα ενός προσώπου...


Λίγα λόγια για το Σύνδρομο Down
Η 21η Μαρτίου, καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Down το 2006, με πρωτοβουλία του καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, Στυλιανού Αντωναράκη, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει και να ενημερώσει τη διεθνή κοινότητα για το σύνδρομο Down.
Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση, που οφείλεται στο επιπλέον χρωμόσωμα που εμφανίζεται στο 21ο ζευγάρι, εξ ου και η ταξινόμησή του ως Τρισωμία 21.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, προέρχεται κατά 90-95% από το ωάριο και 5-10% από το σπερματοζωάριο και επηρεάζει περίπου μία στις 600-700 γεννήσεις παιδιών.

Αναδημοσίευση απ' το ηλεκτρονικό περιοδικό της Αθανασίας Ανεζάκη, www.4yourfamily.gr

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού

  https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtlXgs1k0BJRyZVmI1GFC73v3F_Ol3HpozsnY5At4fxLtG2q8TVEqYovdIUvB2EuOXYSZEaLkfTNRSi3dQQ9EnhidEEoLTShYpgdmekFar03_doAO8Wxm07mqtcFXNfFhbHgv_03xNlSJJ/s1600/Paisios+monachos+Agioreitis2.jpg
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ, γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τι να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ. Αρχίζουν να σκέφτονται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία…

Την ημέρα, και να πουν τα παιδιά: «θα κάνω αυτό ή εκείνο», θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.

– Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;

– Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν. Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο, βοηθιέται, αν φάη κανένα σκαμπίλι, για να προσέχει άλλη φορά. Ο φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει.


Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου. Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου. Καθένας όμως με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός. Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια. Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν όμως περνούσε ο πόνος, ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του. Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου. Από αγάπη με έδερνε.

Μια φορά, θυμάμαι – τριών ετών ήμουν – , που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα! Τι είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει. Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο. Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα. Εκεί που έπαιζα με τα άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα, γιατί δεν έφθανε μόνος του να τα κόψη. Του έκοψα πέντε έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο. Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!… Εγώ έβαλα τα κλάματα. Η μάνα μου που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τι το χτυπάς το παιδί; Τι ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πως μπορείς να το ακούς να κλαίη;». «Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου. Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάη και αυτό σύκα. Ας κλαίη λοιπόν τώρα». Που να τολμήσω να το ξανακάνω!

Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμμιά αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήση. Εμένα όμως αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;». Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Κι εγώ όμως δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο όμως που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.

– Γέροντα, μερικά παιδιά όμως είναι πολύ άτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;

– Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν. Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται. Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν. Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό. Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψη πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήση.

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ´, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2004.

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Η μουσική βοηθάει στο κλάμα του μωρού (κι όχι όπως φαντάζεστε!)



20718488_9ed4a77ad8c1d956d108867baf3e89e7.limghandler (1) 
Από τη στιγμή που γεννιούνται, τα μωρά εκδηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους με το κλάμα. Κλαίνε όταν είναι αναστατωμένα. Κλαίνε όταν κάτι τα ενοχλεί. Κλαίνε όταν τρομάζουν.
Όπως όλοι μας ξέρουμε, το κλάμα τους διαφέρει ανάλογα με το πόσο στρεσαρισμένα αισθάνονται. Μπορούμε, όμως, να καταλάβουμε τη διαφορά; Έρευνες έχουν δείξει ότι κάποιοι άνθρωποι είναι καλύτεροι σ’ αυτό από κάποιους άλλους. Π.χ. οι μαμάδες που πάσχουν από κλινική κατάθλιψη καταλαβαίνουν δύσκολα το κλάμα του μωρού τους. Ενώ οι νέες μαμάδες αντιλαμβάνονται περισσότερο τι θέλει το μωρό κατά τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό.
Επομένως, θα περίμενε κανείς ότι η «ερμηνεία» του κλάματος εξαρτάται από τη συναισθηματική μας υγεία και την εμπειρία, σωστά; Πώς θα σας φαινόταν, όμως, αν κάποιος σας έλεγε ότι παίζει ρόλο και το… εκπαιδευμένο αυτί;
Όπως γνωρίζουμε, τα μωρά αυξάνουν την ένταση του κλάματος ανάλογα με το βαθμό του στρες που βιώνουν. Άρα, ένας γονιός με μουσική παιδεία ίσως έχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα να την αντιληφθεί – κι αυτό ακριβώς ανακάλυψαν οι ειδικοί σε πρόσφατη έρευνα.
Η δρ. Christine Parsons και η ομάδα της ζήτησαν από 54 γονείς να ακούσουν μια σειρά από μαγνητοφωνημένα κλάματα μωρών. Κάθε φορά άκουγαν δύο διαφορετικά συνεχόμενα και τους ρωτούσαν να κρίνουν σε ποιο από τα δύο ακούγονταν πιο στρεσαρισμένα.
Σε κάποιες περιπτώσεις, η διαφορά ήταν αρκετά έντονη – μέχρι τέσσερα ημιτόνια, δηλαδή η απόσταση μεταξύ «Ντο» και «Μι» (Ντο-Ρε-Μι). Σε κάποιες άλλες, η απόσταση ήταν μόνο μισό ημιτόνιο, δηλαδή το 1/2 της απόστασης μεταξύ «Ντο» και «Ρε».
Αυτό, λοιπόν, που βρήκαν, είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις η μουσική παιδεία του γονιού ήταν σημαντική. Εκείνοι που ανέφεραν ότι είχαν λάβει μουσική εκπαίδευση για τουλάχιστον 4 χρόνια μπορούσαν να ερμηνεύσουν καλύτερα το κλάμα, ενώ οι γονείς που είχαν σπουδάσει Μουσική ήταν οι καλύτεροι απ’ όλους στο να καταλαβαίνουν τις ανάγκες του μωρού τους.
Πάντως, όπως τονίζουν οι ειδικοί, δεν χρειάζεται απαραίτητα να είστε μουσικοί για να τα καταφέρετε. Ακόμα και 30 λεπτά μουσικής προπόνησης είναι ικανά να βελτιώσουν αρκετά το… αυτί σας!
 Από: Ζαχαρία Πηνελόπη 
Πηγή: imommy.gr