Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκτρώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εκτρώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2015

Ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ


ektroseis

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ, ΑΦΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΔΙΑΚΟΠΤΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΚΤΡΩΣΗ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ 2010. ΔΗΛΑΔΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΟΜΨΑ ΤΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΤΩΝ ΕΜΡΥΩΝ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΝΤΑΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ.
ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΩΣ ΣΦΑΓΗ ΕΜΒΡΥΩΝ ΣΤΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ» ΧΩΡΕΣ.
ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΑ ΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ.

 

πηγή 

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Το «Μετα-εκτρωτικό Σύνδρομο»


Το «Μετα-εκτρωτικό Σύνδρομο»
Βασιλική Σφυρή,
Ψυχολόγος
Το «Μετα-εκτρωτικό Σύνδρομο»
Αν καθίσει κανείς σε ένα θάλαμο αναμονής χει­ρουργείου έκτρωσης θα δει στις αντιδράσεις των γυναι­κών σημάδια που μαρτυρούν τον βαθύ εσωτερικό τους πόνο. Οι αντιδράσεις αυτές μοιράζονται ανάμεσα στον θυμό και την θλίψη. Έτσι, όπως αναφέρεται στην διε­θνή βιβλιογραφία, κάποιες γυναίκες θα εκδηλώσουν άρ­νηση, (αμυντικός μηχανισμός που στηρίζεται στο συναί­σθημα του θυμού), ενώ κάποιες άλλες θα αποχαιρετούν σπαρακτικά το αγέννητο παιδί τους εκδηλώνοντας την θλίψη τους. Οι μεν γυναίκες με άρνηση λένε στον εαυτό τους «...θα περάσει, δεν θα το σκέφτομαι, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς...», οι δε γυναίκες με θλίψη λένε στο α­γέννητο μωρό τους «...η μαμά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, εύχομαι να μπορούσες να γεννηθείς...».
Η ώρα της έκτρωσης, σαν σημείο μηδέν, θα τραυμα­τίσει τον εσωτερικό τους κόσμο και τα σημάδια του τραύματος θα είναι εμφανή στο σώμα, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές τους. Σημάδια όμως, που δυστυχώς περνούν απαρατήρητα στους πολλούς (ιδιαίτερα τα ψυ­χικά), ακόμα και στις ίδιες που θα ψάξουν να βρουν άλ­λες αιτίες για αυτά, όπως κάνουν συνήθως τα άτομα με ε­νοχές που δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν.
Τα ψυχικά σημάδια της έκτρωσης είναι πιο πολύ­πλοκα και ακολουθούν δρομολόγια που θυμίζουν πέν­θος. Ενώ το αρχικό συναίσθημα είναι αυτό της ανακού­φισης, δυστυχώς ακολουθείται από ένα «συναισθηματι­κό μούδιασμα» που είναι βασικό χαρακτηριστικό πέν­θους, το οποίο στις οκτώ εβδομάδες από την έκτρωση α­κολουθείται από συμπτώματα διαταραχής ύπνου, διατρο­φής, σεξουαλικής δυσλειτουργίας κ.ά. Πολλές από τις γυναίκες περνούν σε ένα δυσκολότερο στάδιο, που ανα­φέρουν συμπτώματα κατάθλιψης όπως, έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή, ατονία, βαθιά θλίψη, εκρήξεις θυμού και κλάματος χωρίς εμφανή εξωτερικό λόγο. Μερικές εκδηλώνουν και αυτοκτονικό ιδεασμό.
Όπως ποικίλλουν τα συμπτώματα του "μετεκτρωτικού συνδρόμου", ανάλογα με την οικογενειακή, ψυχολογική, ηλικιακή κατάσταση της γυναίκας, έτσι ακριβώς ποικίλλει και ο τρόπος έκφρασης και ο τρόπος έκφρασης και ο χρόνος εμφάνισής τους σε κάθε περίπτωση.

Βασιλική Σφυρή,
Ψυχολόγος

Από το βιβλίο, "Εγώ, το αγέννητο παιδί", το οποίο
διανέμεται δωρεάν από την Αγκαλιά, σελίδα 16, έκδοση 2010

πηγή: Καρυγή ζωής: Σας ικετεύω μη μας σκοτώνετε!
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ
Αντικειμενική ενημέρωση για όσα πρέπει να γνωρίζουμε
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Τηλ: 2310212659

Σάββατο 9 Μαΐου 2015

Ο παιδοκτόνος και η υποκρισία μας








"Ν": Το παρακάτω άρθρο ΔΕΝ αθωώνει το δολοφόνο της μικρής Άννυς. Δεν περιφρονεί τον πόνο της μητέρας της και όλων εκείνων που την αγαπούσαν (συγχωρέστε με: εμείς, φοβάμαι, δεν είμαστε απ' αυτούς - μόνο τηλεθεατές που μηρυκάζουν τη συγκίνηση που πουλάνε τα ΜΜΕ, για όσο την πουλάνε και για τις περιπτώσεις που την πουλάνε, ενώ υπάρχουν εκατοντάδες παρόμοιες περιπτώσεις, πολλές μάλιστα εν εξελίξει). Αλλά και νομίζω πως τοποθετεί μερικά πράγματα στη σωστή τους θέση. 


Διακονώ είκοσι χρόνια στους χώρους κράτησης του Νομού Μαγνησίας ως εθελοντής Ιερεύς, αλλά και ως Υπεύθυνος του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου "Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ".
Από τη θέση αυτή, κυρίως ως ιερεύς, γνώρισα "εκ των έσω" πολλούς συνανθρώπους μου που εγκλημάτησαν με διαφόρους τρόπους.

Κάποιοι από αυτούς φόνευσαν όχι μόνο μία φορά, αλλά και περισσότερες....
Κι όμως, διέκρινα πως είχα εμπρός μου την φθαρμένη εικόνα του Θεού, λόγω των αμαρτιών και όχι ένα ... "κτήνος".
Σε πολλές περιπτώσεις, αγαπητά μου αδέλφια, έγινα μάρτυρας της αληθινής μετάνοιας αυτών των ανθρώπων. Τους είδα και τους άκουσα να ζητούν το έλεος του Θεού με δάκρυα στα μάτια....
Και το βρήκαν...
Θυμάμαι τον Μιχάλη, τον μπάρμπα-Δημήτρη, τον Βάϊο, τον Δημήτρη... και τόσους άλλους...
Όλοι αυτοί συνέχισαν τη ζωή τους ως άνθρωποι του Θεού, χρήσιμοι για την οικογένειά τους, αλλά και για την ίδια την κοινωνία ...
Κάποιοι άλλοι κρατούμενοι ισοβίτες ήθελαν λίγη βοήθεια για να καταλάβουν "το μέγεθος και το βάρος του εγκλήματός τους"....
Είχαν την ανάγκη ν' ακούσουν από κάποιον χριστιανό την αλήθεια πως ο Θεός τους αγαπά ακόμη και είναι σε θέση να τους συγχωρέσει αν μετανοήσουν τη στιγμή που "η σύγχρονη χριστιανική κοινωνία των ελευθέρων" δεν τους συγχωρήσει...

Κάποιοι άλλοι παρέμειναν αμετανόητοι, διότι δεν άνοιξαν την ψυχής τους για να εισέλθει η Χάρις του Θεού...

ΝΑΙ, αγαπητοί μου,

Ο ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟΣ διέπραξε ένα φοβερό έγκλημα με απίστευτο και φρικιαστικό τρόπο....
Αλλά ας σκεφθούμε, μήπως κι εμείς γίναμε φονείς των παιδιών μας;


 

Τι έχουν να πουν οι μητέρες και οι πατέρες που φόνευσαν τα παιδιά τους σε κάποιο χειρουργείο;
Τι νομίζεται πως είναι η έκτρωση;
ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ εκ προμελέτης.
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ που σκοτώνουν τα παιδιά τους πιστεύετε πως είναι καλύτεροι από τον σημερινό ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟ;

Αυτό το γνωρίζει καλύτερα από μας ο Θεός.
Δεν έχει σημασία η εικόνα που παρουσιάζουμε ενώπιον των ανθρώπων, αλλά η ΕΙΚΟΝΑ που παρουσιάζουμε ενώπιον του Θεού...
Ας σταματήσουμε να παίζουμε τον ρόλο του εισαγγελέα για τους άλλους και ας στρέψουμε τους προβολείς μέσα μας για να διακρίνουμε πως κι εμείς είμαστε ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ...



Ας αφήσουμε το έργο της κρίσεως και της καταδίκης του εγκληματία στα χέρια της δικαιοσύνης, κι εμείς ας προσευχηθούμε γι' αυτόν που οδηγήθηκε στο έγκλημα με τη βοήθεια πολλών ηθικών αυτουργών... 



πηγή 

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

"Μαμά ζω κι ας μη το ξέρεις"

Πρώτη εβδομάδα: Η πρώτη μου κατοικία!!!

Γειά σας !  

 
Είμαι ένα παιδάκι στο ξεκίνημα της ζωής !                                               
    
     Στο μέσο του κύκλου της μητέρας μου, δύο εβδομάδες μετά την τελευταία της περίοδο, το ωάριό της με 23 χρωμοσώματα περίμενε στην ωοθήκη. Τότε ήρθε το σπερματοζωάριο του πατέρα μου με άλλα 23 χρωμοσώματα κι αγκαλιάστηκαν σφιχτά, δημιουργώντας εμένα! Έξι (6) ώρες μετά άρχισα να πολλαπλασιάζομαι ιλιγγιωδώς και να διαφοροποιούμαι από τους γονείς μου. Μαζί με τα 6.000.000 γονίδιά μου, πέρασα μέσα απ' τις σάλπιγγες κι' εγκαταστάθηκα στη μήτρα. Εδώ θα φωλιάσω, ώσπου να γεννηθώ.


Δεύτερη εβδομάδα:
Αποτελούμαι από μόλις 8.000 κύτταρα!!!
     Ήδη έχω πολλαπλασιαστεί σε πάνω από 8.000 κύτταρα, διαφοροποιημένα σε τρία βλαστικά φύλλα. Σε 9 μήνες τα κύτταρά μου θα είναι πάνω από 6 τρισεκατομμύρια!
     Πρώτα σχηματίζονται ο ομφάλιος λώρος και ο πλακούντας, που με τροφοδοτούν με θρεπτικές ουσίες και οξυγόνο. Παρότι τρέφομαι και θερμαίνομαι από τη μητέρα μου, δεν έχουμε το ίδιο αίμα ούτε και ξέρει ακόμα ότι υπάρχω. Μάλιστα, περιμένει την κανονική έμμηνο ροή στο τέλος της εβδομάδας.

Τρίτη εβδομάδα:

Η καρδιά μου αρχίζει να κτυπά!
     Σχηματίζονται η σπονδυλική μου στήλη, το κεφάλι μου, οι πνεύμονες, το στομάχι, το έντερο και τα νεφρά μου. Το συκώτι μου παράγει το αίμα μου. Από την 18η ημέρα η μικρή καρδιά μου αρχίζει να χτυπά ακανόνιστα. Αυτή η ίδια καρδιά θα χτυπά μέχρι να πεθάνω.
18η ημέρα:
Η καρδιά αρχίζει να χτυπά !!!,

Τέταρτη εβδομάδα:

Τα χέρια μου σχηματίστηκαν.
     ΕΓΩ, ΤΟ ΑΓΕΝΝΗΤΟ ΠΑΙΔΙ, συμπληρώνω τον πρώτο μήνα της ζωής μου!
Έχω ύψος ½ εκατοστό και ζυγίζω ½ γραμμάριο.
     Οι κτύποι της καρδιά μου συγχρονίστηκαν με αυτούς της μητέρας μου. Οι γάμπες μου είναι σαν μικρές φτερούγες και τα χέρια μου έχουν σχηματιστεί.
     Αν και ζω ήδη ένα μήνα, η μητέρα μου αρχίζει μόλις τώρα να το υποψιάζεται, καθώς η περίοδός της καθυστερεί εδώ και δυο εβδομάδες.

Πέμπτη εβδομάδα:

 
Είμαι πλέον ένα γραμμάριο και το κεφάλι μου ξεχωρίζει.
     Σε μια εβδομάδα το ύψος και το βάρος μου έχουν διπλασιασθεί! Ζυγίζω 1 γραμμάριο και είμαι 1 εκατοστό ψηλό.
     Ξεχωρίζουν το κεφάλι, ο θώρακας και η κοιλιά μου. Σχηματίζονται τα μάτια μου με τον αμφιβληστροειδή, το φακό και τα βλέφαρα. Ξεπροβάλλουν τα αυτιά και η μύτη μου. Στον εγκέφαλό μου πρωτοεμφανίζεται η καταβολή του κέντρου του λόγου.
     Μπορεί να καταγραφεί και το Ηλεκτροκαρδιογράφημά μου ακόμη!


Έκτη εβδομάδα:                                  
   
                                                                              
Ο εγκέφαλός μου λειτουργεί αισθητά. 
     Έχουν διαφοροποιηθεί οι γονάδες μου και διακρίνονται τα δάκτυλα στα χέρια και στα πόδια μου.
     Στο τέλος της εβδομάδας είναι δυνατόν να καταγραφούν τα εγκεφαλικά μου κύματα σ' ένα κανονικό Ηλεκτροεγκεφαλογράφο. Κι' ωστόσο κάποιοι λένε πως ακόμα δεν έχω ψυχή...

Έβδομη εβδομάδα:

Σχηματίζονται τα αποτυπώματά μου.
     Ο εγκέφαλος είναι τέλειος. Μπορώ να αισθανθώ και αντιδρώ σύμφωνα με τα ερεθίσματα.
     Ανοίγουν τα χείλη μου, μπορώ να θηλάζω και να καταπίνω.
     Τα δάκτυλά μου μακραίνουν και τα δακτυλικά μου αποτυπώματα παίρνουν τη μορφή που θα έχουν σ' όλη μου τη ζωή.

Όγδοη εβδομάδα (ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ):

Έχω ύψος 3 εκατοστά και όλα τα όργανα...
     Οι 60 πιο σπουδαίες ημέρες της ζωής μου: Όλα τα όργανά μου έχουν σχηματιστεί. Τώρα πιά δεν θα δημιουργηθούν άλλα. Συνεχώς θα μεγαλώνω και οι λειτουργίες μου θα τελειοποιούνται.
     Έχω ύψος 3 εκατοστά και ζυγίζω 3 γραμμάρια.
     Στους 7 μήνες που έχω μπροστά μου ώσπου να γεννηθώ, θα πολλαπλασιάσω το ύψος μου στο 20πλάσιο (μέχρις 60εκ.) και το βάρος μου στο χιλιαπλάσιο (3 κιλά και περισσότερο).

Ένατη - δέκατη εβδομάδα:
 
Αν με τρυπήσουν, θα πονέσω.
     Τώρα πια λειτουργούν όλα μου τα όργανα:μύες και νεύρα συγχρονίζονται, κινώ χέρια και πόδια, πιπιλίζω το δάκτυλο.
    
Αναπηδώ και κολυμπάω στο ζεστό αμνιακό υγρό. Μπορώ να πιάνω ένα μικρό αντικείμενο. Αν με τρυπούν, αισθάνομαι πόνο, ακούω τους ήχους και θυμάμαι τους χτύπους της καρδιάς της μητέρας μου. Όταν γεννηθώ, θα τους αποζητώ.

Μπορώ εύκολα να πιάσω ένα μικρό αντικείμενο


Ενδέκατη - δωδέκατη εβδομάδα:
Ακολουθώ το βιολογικό ρολόι της μαμάς. Τρεις μήνες = 90 ημέρες.
     Ήδη είμαι 8 εκ. και ζυγίζω 25 γραμ. Μέσα σε ένα μήνα το ύψος μου τριπλασιάστηκε και το βάρος μου οκταπλασιάστηκε! Η ομοιότητα που έχω με τους γονείς μου στα χαρακτηριστικά και στα φερσίματα είναι πια φανερή.
    
Μου φυτρώνουν τα μαλλιά και τα νύχια.
    
Ξυπνάω, όταν η μαμά μου ξυπνάει, κοιμάμαι, όταν αυτή κοιμάται, είμαι ήρεμο, όταν αυτή είναι ήρεμη. Όλες οι ψυχικές κι' εγκεφαλικές της μεταβολές και κάθε ουσία που χρησιμοποιεί, επηρεάζουν κι' εμένα.
Όταν η μητέρα μου ανησυχεί για μένα, εγώ το αισθάνομαι. Το ίδιο κι όταν καταλαμβάνεται από το αίσθημα της αγωνίας, που είναι ΣΥΝΗΘΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟ τους δυο πρώτους μήνες της κυήσεως, και δημιουργείται από το φόβο για το μέλλον, για το «νέο», για το άγνωστο. Καταλαβαίνω όταν πάσχει καμιά φορά από ιλίγγους, πονοκέφαλο, εμέτους, ναυτίες...
     Αλλά όλα αυτά θα περάσουν, καθώς η εγκυμοσύνη εξελίσσεται. Κι' όταν η μαμά μου με κρατήσει στα χέρια της, θα της φανούν ασήμαντα πια...

Αν όμως η μητέρα μου δεν με ήθελε πιά;
Αν οι γονείς της τής λένε ότι είναι μικρή για γάμο;
Ή ότι δεν μπορεί να θρέψει πάνω από δυό παιδιά;
Αν εκτιμά περισσότερο την καριέρα της από μένα;
Ή αν σκέφτεται «τι θα πει ο κόσμος;» γιατί είναι ανύπαντρη;
Αν ο γιατρός της λέει ότι μπορεί να είμαι μογγολικό; (Σύνδρομο Down),
Αν μαζί με το γιατρό της μελετά τον τρόπο να απαλλαγεί από μένα;
Αν συμβαίνει κάτι από αυτά, τι με περιμένει άραγε;


Μήπως θα με απορροφήσουν με ένα σωλήνα, όπως η ηλεκτρική σκούπα τα σκουπίδια;

 Έκτρωση με αναρρόφηση
    
Μήπως θα κάνουν στη μητέρα μου έκτρωση προσταλανδίνης για να αποβάλλει αυτόματα;
    
Ή μήπως της δώσουν ένα χάπι (RU-486) που με σκοτώνει με πείνα και ασφυξία, ώστε να αποβληθώ νεκρό;
    
Μήπως θα με κομματιάσουν ζωντανό, μέσα στην κοιλιά της μητέρας μου, μ' ένα τροχισμένο γυριστό μαχαίρι;

(Έκτρωση με Διαστολή και Απόξεση - αλλιώς Εμβρυοτομή)
     Μήπως ο «γιατρός» ανοίξει την κοιλιά της μητέρας μου, με βγάλει και με σκοτώσει αμέσως, ή με πετάξει σ' ένα κουβά μέχρι να πεθάνω;

(Έκτρωση με μικρή Καισαρική τομή δηλ. Χειρουργική Επέμβαση)
    
Τι θα γίνει τότε με το κορμάκι μου;
    
Μήπως ύλη για σαπούνια ή για καλλυντικά; Ή θα με κρατήσουν στη ζωή για πειραματόζωο;
    
Μήπως ο γιατρός με μια σύριγγα αναρροφήσει λίγο αμνιακό υγρό, για να εκχύσει αλάτι που θα κάψει ζωντανό;

(Έκτρωση με Δηλητηρίαση)
        
      Τότε θα πονάω φρικτά, ώρες και ώρες, ώσπου να ξεψυχήσω!
Οι εκτρώσεις στη Ελλάδα στέλνουν κάθε χρόνο, περίπου 150.000 παιδιά στα σκουπίδια!
     Αυτό που οι γιατροί λένε «διακοπή της εγκυμοσύνης» είναι η δολοφονία μου!
     Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ: αγωνίζομαι για 2 ή 3 ώρες να κρατηθώ στη ζωή, η καρδιά μου πάλλεται με πείσμα.
     Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ, όπως και τα επόμενα αδέλφια μου, από τον άδικο θάνατό μου!
     Ίσως κάποιοι γιατροί με κίνητρο τα έσοδά τους ή με τη σκέψη ότι θα βγάλουν τη μητέρα μου από μια δύσκολη θέση, της πουν ότι η έκτρωση είναι απλή, κι´ ότι δεν είναι κάτι κακό ειδικά όταν είμαι πολύ μικρό...
     «Ου δώσω δε ουδενί φάρμακον θανάσιμον, ουδέ ξυμβουλήν τοιήνδε, ούδε γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω» (Δεν θα δώσω σε κανένα φάρμακο θανάσιμο, ούτε τέτοια συμβουλή ούτε σε γυναίκα θα δώσω εκτρωτικό φάρμακο). Όρκος Ιπποκράτη (460-337 π.Χ.)
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ: 
  •      Γυναίκες που υποβάλλονται σε έκτρωση αντιμετωπίζουν κινδύνους όπως: διάτρηση της μήτρας, ρήξη τραχήλου σε επόμενες κυήσεις, ενδομητρίτιδα και πυελική φλεγμονή
  •      Οι εκτρώσεις μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες βλάβες ώστε επόμενες επιθυμητές κυήσεις να είναι προβληματικές και επικίνδυνες, ή ακόμη να καταλήξουν σε στειρότητα.
          
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ;
       Ο Θεόφιλος είναι ένας φιλανθρωπικός οργανισμός που διαθέτει κοινωνικές υπηρεσίες στελεχωμένες με κοινωνικές λειτουργούς, ψυχολόγους, νομικούς και άλλους επιστήμονες. Μπορεί να βοηθήσει τη γυναίκα, άγαμη ή έγγαμη, που βρίσκεται σε δυσκολία εξ αιτίας της εγκυμοσύνης της. Προσφέρει δωρεάν και με διακριτικό τρόπο συμβουλές, βοήθεια ιατρική, κοινωνική, ψυχολογική, πρακτική και νομική κάλυψη. Φέρνει την ενδιαφερόμενη σε επικοινωνία με τα πρόσωπα ή με τους οργανισμούς που απαιτεί η κάθε περίπτωση και σέβεται την τυχόν επιθυμία για διατήρηση της ανωνυμίας της.
ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο Μ.Κ.Ο.ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ;
     Εδώ μπορεί να βρει:
     Πληροφορίες για τα δικαιώματα τα δικά της και τα δικά μου, τους οργανισμούς βοήθειας, τις μαιευτικές και παιδιατρικές υπηρεσίες, τις πιθανότητες εργασίας κ.ά.
     Ψυχολογική, κοινωνική, ιατρική, νομική ή άλλη πρακτική βοήθεια.
     Άμεση συμπαράσταση από συνεργάτιδα του κέντρου, με την οποία μπορεί να συζητήσει κάθε πρόβλημά της.
     Φιλοξενία σε ειδικούς ξενώνες σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.
Για επείγοντα περιστατικά: Τηλέφωνο 210.8819397
Ο ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ
Βοηθά τη μητέρα μου ώσπου να γεννηθώ.
Δεν μας εγκαταλείπει ακόμη και μετά την γέννησή μου.
Εσείς που θέλετε να βοηθήσετε τη μητέρα μου κι' εμένα και είστε:γιατροί, μαιευτήρες, ψυχολόγοι, δικηγόροι, κοινωνικοί λειτουργοί, ιερείς, οικογένειες, νέοι, χριστιανικές ομάδες και οποιοσδήποτε θέλει να συμβάλλει ώστε να έρθω στον κόσμο, αλλά και όσοι μπορείτε να προσφέρετε σε μέλλουσες μητέρες εργασία, χρήματα, φιλοξενία, οικιακή βοήθεια ή να διαδώσετε τα έντυπα που λένε την αλήθεια για μένα, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με το Φιλανθρωπικό Οργανισμό Θεόφιλο.
«Αν το κοιλιακό τοίχωμα της εγκύου γυναίκας ήταν διάφανο, τι είδους νόμους θα είχαμε για την έκτρωση;»Dr R. Nathanson (από την ταινία «Σιωπηλή κραυγή»)
 

ΘΕΟΦΙΛΟΣ
Μη Κυβερνητικός Οργανισμός Κοινωνικής Φροντίδας
Πέτρου Γιαλούρου 9, Τ.Κ.113.63 ΑΘΗΝΑ
Τηλέφωνο 210.8819397 - 210.8828036

Τρίτη 28 Απριλίου 2015

“ΑΓΙΕΣ” ΜΑΙΕΣ «Δεν υπάρχουν σύγχρονες μαίες ν’ αντισταθούν, να μη βουτήξουν τα χέρια τους στο αίμα του βρεφοκτόνου εγκλήματος;»

 

.             Ἔχετε ἀκουσει ποτέ τό ὄνομα Φουά καί τό ὄνομα Σεπφώρα; Εἶναι δυό μαῖες τῶν Ἑ­βραίων, πού ξεγεννοῦσαν τά παιδιά τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ κατά τήν αἰχμαλωσία τῆς Αἰγύπτου. Ὁ Φαραώ, βασιλιάς τῆς Αἰγύπτου, πού ἤθελε νά ἀφανίση δημογραφικά τούς ‘Εβραίους, κάλεσε τίς δυό μαῖες (Ἐξοδ. α´ 15-22) καί τίς διέταξε:

—Ὅταν σᾶς καλοῦν ἑτοιμόγεννες ‘Εβραῖες, ἄν τό παιδί πού γεννιέται εἶναιἀγόρι, θά τό πνίγετε. Ἄν εἶναι κορίτσι, θά τό περιποιῆσθε…

.           Ἄκουσαν οἱ δυό πιστές μαῖες, ἀλλά δέν ὑπάκουσαν στό βασιλικό νόμο. «Ἐφοβήθησαν τόν Θεόν καί οὐκ ἐποίησαν καθώς συνέταξεν αὐταῖς ὁ βασιλεύς Αἰγύπτου». Καί ζωογονοῦσαν καί τά ἄρρενα βρέφη. Τίς ἀπείλησε ὁ Φαραώ:

—Γιατί δέν πειθαρχήσατε; Γιατί δέν σκοτώνετε τά ἄρρενα παιδιά;…

.            Ὁ Θεός εὐλόγησε τίς δυό ὑπέροχες μαῖες. «Εὖ δέ ἐποίει ὁ Θεός τάς μαίας, καί ἐπλήθυνεν ὁ λαός».
.             Ὁ λαός ὁ δικός μας, ὁ ἑλληνικός, ὄχι μόνο δέν πληθύνεται, ἀλλά ὅλο καίλιγοστεύει. Σέ μερικές δεκαετίες οὔτε ἕνα ἑκατομμύριο δέν θά εἶναι οἱ Ἕλληνες, οἱ κατοικοῦντες τόν ἄλλοτε εὐλογημένο αὐτό τόπο.
.            Ποιός φταίει; Πολλοί φταῖνε. Φταίει ὁ σύγχρονος Φαραώ, τό ἑλληνικό κράτος, πού μέ νόμο δίνει τό δικαίωμα σέ μαιευτῆρες καί μαῖες νά σκοτώνουν ὅσα παιδιά θέλουν, ἀγόρια καί κορίτσια, μέ τίς ἐκτρώσεις.
.            Δέν ὑπάρχουν σύγχρονες μαῖες ν’ ἀντισταθοῦν, νά μή βουτήξουν τά χέρια τους στό αἷμα τοῦ βρεφοκτόνου ἐγκλήματος; Ὅλες οἱ μαῖες ἔχουν γίνει φονικά ὄργανα τῶν ἀμβλώσεων;

  • Ὄχι ὅλες. Ὑπάρχουν καί γιατροί γυναικολόγοι, πού δέν κάνουν καί δέν συνιστοῦν ἐκτρώσεις. Ὑπάρχουν καί μαῖες σάν τή Φουά καί τή Σεπφώρα.

  • Ἀξίζει νά γνωρίση κανείς μιά τέτοια μαῖα. Εἶναι 102 ἐτῶν. Ἀποτελεῖ ζωντανή ἱστορία ἀγώνων καί θυσιῶν, γιά νά ζήσουν τά νεογνά. Ὀνομάζεται Χαρίκλεια (Χαρά) Βογιατζάκη, ἀπό τά Ἀνώγεια τῆς Κρήτης.

  • Μέ σπουδές στό ἐξωτερικό, ἀπό τό 1932 μέχρι τό 1982 ἐργάστηκε στό μαιευτήριο «Μαρίκα Ἠλιάδη» (γνωστό καί ὡς «Ἔλενα»). Πρωτοπόρος στόν ἀγῶνα γιά τούς προώρους τοκετούς. Ἡ πρώτη, πού ὠργάνωσε εἰδικό τμῆμα μέ τίς θερμοκοιτίδες, πού σιγά-σιγά ἐξ­ελλίσσονταν καί ἐξελλίσσονται. Γενική Διευθύνουσα στό «Μαρίκα Ἠλιάδη», τό πρῶτο καί μεγαλύτερο μαιευτήριο τῆς ‘Ελλάδος, τά ἔτη 1948-1982. Κατά τά ἴδια ἔτη διηύθυνε καί τή Σχολή Μαιῶν τοῦ Νοσοκο­μείου. Πολλές ἐκατοντάδες μαῖες βγῆκαν ἀπό τά χέρια της, μαθήτριές της. Ἀλλά καί κυριολεκτικά ἀπό τά χέρια της καί μέ τά χέρια της βγῆκαν, γεννήθηκαν 13.000 παιδιά! Ἡ ἴδια παρέμεινε ἐκ πεποιθήσεως ἄγαμη,ἀφιερωμένη, ὅπως χαρακτηριστικά λέει, στό καθῆκον, γιά νά ζήσουν τά νεογνά, ἡ ἐλπίδα τοῦ τόπου μας. Ἤθελε δέ νά ἀφήση τή σφραγῖδα τοῦ ἱεροῦ καθήκοντος καί στίς μητέρες καί στίς μαῖες. Γιά μέν τίς μητέρες ἔγραψε τό φυλλάδιο: «Γιά σένα, πού ἔγινες μητέρα». Γιά δέ τίς μαθήτριές της μαῖες, ὡς διευθύνουσα τῆς Σχολῆς τους, σημειώνει γιά τήν ἀποστολή τους:

 «Ἡ ἀποστολή της μαίας εἶναι μεγάλη, ἱερή καί ἐκτιμήσιμη. Ἀρκεῖ νά ὑπενθυμίσουμε, ὅτι προτοῦ ὁ Δημιουργός ἐμπιστευθῆ τό νέο ἄνθρωπο, τό βρέφος, στούς φυσικούς αὐτοῦ προστάτας, τούς γονεῖς, τό ἐμπιστεύεται στή μαία. Αὐτή πρώτη ἔχει τή μεγάλη αὐτή τιμή νά τό ὑποδεχθῆ. Αὐτή θά δῆ τά πρῶτα του σκιρτήματα, τούς πρώτους παλμούς τῆς νέας καρδιᾶς. Αὐτή θά τοῦ παράσχη τίς πρώτες βοήθειες, τίς τόσο ἀπαραίτητες. Καί αὐτή πρώτη θά ἀναφωνήση “Ἀρρεν” ἤ “Θῆλυ”. Μέ τά χέρια της, σάν πρῶτο λίκνο, σάν ἱερή φάτνη, πρίν παντός ἄλλου, αὐτή πρώτη ἐναγκαλίζεται τή νέα ὕπαρξη καί ὑποδέχεται τή νέα ψυχή».

.            Σήμερα εἶναι 102 ἐτῶν ἡ κ. Χαρά Βογιατζάκη. Μετά ἀπό λίγο θά ἔχη ξεπεράσει τό χρόνο καί θά ζῆ στήν αἰωνιότητα. Μυριάδες μανάδες καί παιδιά θά ὑποδεχθοῦν τήν κ. Χαρά, πού πρώτη ἐκείνη ὑποδέχτηκε στή ζωή χιλιάδες παιδιά. Θά ὑποδεχθοῦν τήν κ. Χαρά στή «χαρά τοῦ Κυρίου».

τοῦ ἱεροκήρυκος ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Η Ιωάννα που δεν την ήθελε κανείς


"Γράφω   από  τη  θέση μιας μητέρας που έπρεπε να διαλέξει  και  διάλεξε  σωστά.  
Και αυτό υπό τις συνθήκες  που είχα εγώ η ίδια δημιουργήσει, κάνοντας ότι χει-
ρότερο μπορούσα  για  να  φθάσω σε   μια   αξιοθρήνητη   κατάσταση.
Ήμουν   έγκυος   στην 11η εβδομάδα  όταν   το   ανακάλυψα . Επειδή έπασχα από μανιοκαταθλιπτική  ψύχωση  έπαιρνα  δύο δυνατά τοξικά φάρμακα (το Fluanxol και την Carbamazepina).  Δεν ήθελα  σε καμιά περίπτωση να κάνω παιδί με το άνδρα που είχα κοιμηθεί σαν από απόγνωση και τον οποίο δεν τον ήθελα δίπλα μου.
Σκεφτόμουν ότι ίσως η θεραπεία που έκανα θα λειτουργούσε από μόνη της ως αντισυλληπτικό . Και να που βρέθηκα έγκυος ,με το κίνδυνο να γεννήσω ένα ανάπηρο παιδί. ( Το Carbaamazepina που έπαιρνα τους  τρεις πρώτους μήνες μπορεί να  προκαλέσει  βλάβη στη σπονδυλική στήλη του παιδιού). Ήμουν υπό μεγάλη πίεση.
Η γυναικολόγος μου είπε να κάνω αποβολή  όσο  πιο  γρήγορα,  λαμβάνοντας  υπόψιν τα φάρμακα που πήρα και  τη ψυχική μου κατάσταση. Η μητέρα μου με πίεζε  κατατρομαγμένη για το τι μπορεί να ακολουθήσει, ο πατέρας του παιδιού το ίδιο. Όμως  η  εναλλακτική λύση -η έκτρωση - με τρόμαζε ακόμη πιο πολύ:  Θα  γινόμουν δολοφόνος του ίδιου του παιδιού μου στερώντας του το πιο θεμελιώδες δικαίωμα μιας ανθρώπινης ύπαρξης, το δικαίωμα να ζήσει.
Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος έτυχε να δω στη τηλεόραση μια εκπομπή που αναφερόταν σε παιδιά με σοβαρές αναπηρίες. Άλλα είχαν σύνδρομο Down, άλλα είχαν γεννηθεί χωρίς χέρια ή πόδια, αλλά έδειχναν ευτυχισμένα που οι γονείς τους διάλεξαν για αυτά τη ζωή.
Δεν είχε σημασία που εγώ ήμουν άρρωστη, ανύπανδρη, άνεργη και με τη σκοτεινή προοπτική να γεννήσω ένα παιδί ανάπηρο.
Το παιδί που βρισκόταν στη κοιλιά μου θα διάλεγε τη ζωή ..
Για αυτό ήταν η μοναδική ευκαιρία να δει το φως της ημέρας.
Η γενετική το έχει αποδείξει προ πολλού: Είμαστε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Έτσι παλεύοντας πρώτα με τις φοβίες μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα , αποφάσισα να αφεθώ στο έλεος και τη  συγχώρεση του Ιησού Χριστού και της Παναγίας στην οποία προσευχόμουν ακατάπαυστα να μη πέσουν οι αμαρτίες πάνω στο παιδί μου και να γεννηθεί υγιές.
Αν και δεν επιθυμούσα να γίνω μητέρα, από τη στιγμή που αποφάσισα να απορρίψω την τρομακτική εναλλακτική λύση της έκτρωσης αισθανόμουν μέσα  μου ψυχική ειρήνη και ψυχική δύναμη.
Αν και μέχρι τους εννέα μήνες δεν ήταν καθόλου εύκολα (έβγαλα ένα φρονιμίτη που με πονούσε τρομερά, πέρασα δύο ιώσεις και μια βαριά γρίπη το έβδομο μήνα ενώ τον τελευταίο μήνα είχα τα πόδια υπερβολικά πρησμένα και ανεβασμένη τη πίεση), ωστόσο χωρίς να πάρω κάποιο φάρμακο από αυτά που έπαιρνα για τα νεύρα, η ψυχική μου κατάσταση ήταν σταθερή .
Τελικά γέννησα τον Ιανουάριο του 2004. Ο γιατρός που με είχε μαλώσει  επειδή ήθελα να γεννήσω παρά τα προβλήματά μου, ανακοίνωσε πρώτα στους γονείς μου ότι είχαν μια υγιέστατη εγγονή που ζύγιζε 3,900kg
Είδα τη κόρη μου τη Ιωάννα τη επόμενη μέρα και νόμιζα ότι ονειρεύομαι. Και όλα αυτά επειδή από μια στιγμή και μετά -χρησιμοποίησα τη ελευθερία του  να  διαλέξω, σεβόμενη και την ελευθερία μιας ανθρώπινης ύπαρξης ευρισκόμενης στην αρχή  του δρόμου και την οποία δυστυχώς κανείς ,ούτε ένας ανθρώπινος νομός δε μπορεί να προστατέψει, εκτός από το ηθικό νόμο που εμφύσησε ο Θεός σε κάθε άνθρωπο και φυσικά  η Πρόνοια Του.
 "

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Η Ashley Bridges αρνήθηκε να κάνει χημειοθεραπεία για να σώσει το μωρό της!!

Η αυτοθυσία για ένα παιδί είναι μια πράξη αγάπης που μόνο μια μαμά μπορεί να κάνει. Μια τέτοια πράξη έκανε η 24χρονη μητέρα, Ashley Bridges για το μωρό της πριν καν εκείνο γεννηθεί.

 
Mother Makes Ultimate Sacrifice for Her Unborn Baby, Refusing Cancer Treatment While Pregnant

 
Το 2013, η Ashley ζούσε ευτυχισμένα με τον 5χρονο γιο της και τον αρραβωνιαστικό της. Ωστόσο ένα δυνατός πόνος στο δεξί γόνατο τάραξε την οικογενειακή τους γαλήνη αφού τα προβλήματα υγείας που ακολούθησαν ήταν πολλά. Η Ashley παραπέμφθηκε τελικά σε ειδικό όταν μετά από μερικούς μήνες δεν μπορούσε καν να περπατήσει.
Η διάγνωση ήταν δυσοίωνη: εξαιρετικά επιθετική μορφή καρκίνου των οστών. Όταν άκουσε τα νέα, η Ashley απελπίστηκε... η είδηση του καρκίνου ήρθε λίγες εβδομάδες αφότου ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος με το δεύτερο παιδί της.

Οι γιατροί της συνέστησαν να ξεκινήσει άμεσα χημειοθεραπεία και να τερματίσει την εγκυμοσύνη. Σε μια απίστευτη πράξη αυτοθυσίας, η Ashley αποφάσισε να μην προχωρήσει στην χημειοθεραπεία για να σώσει τη ζωή της αγέννητης κόρης της. «Δεν θα σκότωνα ποτέ ένα μωρό επειδή είμαι άρρωστη. Η ζωή της είναι εξίσου σημαντική με τη δική μου, αν όχι πιο σημαντική. Θέλω να πω ότι ως μητέρα καθήκον μου είναι να προστατεύω τα παιδιά μου» δήλωσε η ίδια σχετικά με την απόφαση της.

Η Ashley καλωσόρισε το μωρό της, Paisley τον Ιούλιο του 2014, αλλά ο καρκίνος έχει ήδη εξαπλωθεί σε όλο το σώμα της. Οι γιατροί της δίνουν μόλις λίγους μήνες ζωής. Τον Νοέμβριο εκείνη και ο αρραβωνιαστικός της αποφάσισαν να ενωθούν με τα ιερά δεσμά του γάμου έχοντας δίπλα τους τα παιδιά τους, συγγενείς και φίλους!
Η νιόπαντρη μητέρα ελπίζει τώρα να είναι παρούσα στα πρώτα γενέθλια της κόρης της και συνεχίζει τη μάχη της με τον καρκίνο. «Θέλω τα παιδιά μου να ξέρουν πόσο τα αγαπώ και πόσο αγωνίζομαι για εκείνα γι 'αυτούς», δηλώνει.

πηγή 

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

Το μικροσκοπικό μωρό που γεννήθηκε χάρη στην αγάπη της μητέρας του: Την πίεσαν να το «ρίξει» όταν έσπασαν τα νερά της στην 20ή εβδομάδα, αλλά αυτή τους αγνόησε [εικόνες]


Το μικροσκοπικό μωρό που γεννήθηκε χάρη στην αγάπη της μητέρας του: Την πίεσαν να το «ρίξει» όταν έσπασαν τα νερά της στην 20ή εβδομάδα, αλλά αυτή τους αγνόησε [εικόνες]




 
Όταν γεννήθηκε, ζύγιζε λιγότερο από 700 γραμμάρια και ήταν μικρότερος σε μήκος από την παλάμη του πατέρα του! Πρόσφατα γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια και οι γονείς του έχουν κάθε λόγο να είναι τρισευτυχισμένοι.
Ο λόγος για τον μπόμπιρα Τζετ Μόρις, που όταν η μαμά του βρισκόταν στην 20ή εβδομάδα κύησης τής έσπασαν τα νερά και οι γιατροί τής συνέστησαν να κάνει έκτρωση, λέγοντάς της ότι το έμβρυο ήταν «μη βιώσιμο».


Η Μάιρι Μόρις όμως, σε μια πρωτοφανή επίδειξη θάρρους και αγάπης, τους αγνόησε και αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά την εγκυμοσύνη της. Και γέννησε το μωρό της 5 εβδομάδες αργότερα, στην 25η εβδομάδα της κύησής της, αφού ο μικρός ζούσε στη μήτρα της μαμάς του αφότου έσπασαν τα νερά της.

Πέντε λεπτά προθεσμία!
Όταν, δε, έσπασαν τα νερά της κυρίας Μόρις και πήγε στην κλινική, οι γιατροί τής έδωσαν πέντε λεπτά χρόνο για να αποφασίσει, και μάλιστα την είχαν βάλει πάνω στο φορείο που θα την οδηγούσε στο χειρουργείο για την έκτρωση!
Ωστόσο, εκείνη αρνήθηκε να το κάνει, με αποτέλεσμα τις αμέσως επόμενες ημέρες να δέχεται καταιγισμό τηλεφωνημάτων από τις νοσοκόμες που την πίεζαν να κάνει έκτρωση μέσα στις επόμενες πέντε ημέρες.
Η Μόρις όμως αρνήθηκε και πάλι, καθώς ήταν πεπεισμένη πως το μωρό της ήταν υγιές, και έτσι πέντε εβδομάδες αργότερα το έφερε στη ζωή.



Η μητέρα αφηγείται
Η ίδια η 34χρονη μητέρα αφηγείται την ιστορία της: «Όταν έσπασαν τα νερά μου, δεν αντιμετώπιζαν τον Τζετ ως μωρό, αλλά ως ένα “μη βιώσιμο έμβρυο”. Ήταν πολύ απογοητευτικό. Βρισκόμουν στη μονάδα πρόωρων γεννήσεων και κανείς από τους παιδιάτρους δεν ήρθε να μου πει τις εναλλακτικές λύσεις. Αλλά εγώ μόλις είχα κάνει υπέρηχο και όλα ήταν τέλεια. Ειδικά όταν έμαθα πως είναι αγόρι, ήταν πολύ δύσκολο να αποδεχθώ τον τερματισμό της κύησης. Ο γιατρός μού είπε ότι “πρέπει να σε πάμε στο χειρουργείο. Πρέπει να σταματήσεις την κύηση, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”».
Και συνεχίζει: «Αντιλαμβάνομαι ότι οι γιατροί πρέπει να σου λένε το χειρότερο σενάριο και να είναι απότομοι, αλλά δεν έδωσαν καν στον Τζετ μια δεύτερη ευκαιρία. Όταν ο γιατρός γύρισε να με πάρει για την επέμβαση, είχα ήδη μιλήσει με τον Πολ (σ.σ.: τον σύζυγό της) και του είπαμε ότι δεν θα κάνω την έκτρωση. Τότε ο γιατρός κοίταξε το ρολόι του και εμένα επίμονα, σαν να μου έλεγε ότι χάνει τον χρόνο του. Τότε είπα στον Πολ “πρέπει να φύγουμε αμέσως από εδώ μέσα”».
Επειτα από αυτό το γεγονός, η Μάιρι Μόρις και ο σύζυγός της, λίγες ημέρες αργότερα, επέστρεψαν στο σπίτι τους, στο Σάσεξ. Δώδεκα ημέρες αργότερα, όμως, με το μωρό στην κοιλιά, η Μάιρι άρχισε να αιμορραγεί και εισήχθη εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Ωστόσο, εκεί την περίμενε άλλη μία έκπληξη: το τοπικό νοσοκομείο ήταν εξοπλισμένο μόνο για γεννήσεις μωρών από την 28η εβδομάδα της κύησης και μετά, και έτσι το ζευγάρι αναγκάστηκε να ταξιδέψει 80 μίλια πιο μακριά, στο Πόρτσμουθ.


Νίκησε τις πιθανότητες
Εκεί, οι γιατροί προειδοποίησαν το ζευγάρι ότι ο γιος τους πιθανότατα θα γεννιόταν με εγκεφαλική βλάβη και ότι ίσως έχανε τη ζωή του κατά τη γέννα, αφού οι πνεύμονές του δεν ήταν αρκούντως ανεπτυγμένοι.
Παρ' όλα αυτά, ο Τζετ διέψευσε τις πιθανότητες και γεννήθηκε... κλωτσώντας στις 6 Δεκεμβρίου του 2013, αφήνοντας μάλιστα και μια... στριγκλιά πριν οδηγηθεί εσπευσμένα σε θερμοκοιτίδα.
Ο μικρός υπέφερε από πνευμονοπάθεια και ίκτερο, ωστόσο γρήγορα ξεπέρασε τα προβλήματά του, αφότου αναπτύχθηκαν οι πνεύμονες και τα υπόλοιπα ζωτικά όργανά του.
Τελικά, βγήκε από το νοσοκομείο τρεις μήνες μετά τη γέννησή του, στις 5 Μαρτίου του 2014 - σχεδόν τρεις εβδομάδες νωρίτερα πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία γέννησής του, την 24η Μαρτίου. Και μολονότι ο μικρός Τζετ έχει δύο μικρές «τρύπες» στην καρδιά του, θεωρείται ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ πρόβλημα.
Η συγκεκριμένη ιστορία έχει προκαλέσει πληθώρα συζητήσεων στη Μεγάλη Βρετανία για το κατά πόσο κι άλλοι γονείς έχουν λανθασμένα οδηγηθεί από τους γιατρούς στην απόφαση να τερματίσουν την κύηση μιας γυναίκας...  
πηγήεκ

Παρασκευή 2 Ιανουαρίου 2015

Ένα ζωντανό όραμα σ'ένα γυναικείο μοναστήρι στην Κέρκυρα - " Ναι, πριν παντρευτώ, είχα κάμει μια..."

  http://istologio.org/wp-content/uploads/2013/06/marcin-hudacek-unborn-child.jpg
Ή Γερόντισσα του Μοναστηριού ήταν πολύ ενάρετη γυναίκα, πού θύμιζε παλαιές ασκήτριες. Γι' αυτό και κατέφευγαν σ' αυτή πολλές γυναίκες κυρίως και την παρακαλούσαν να προσεύχεται γι' αυτές και για τα προβλήματά τους. Έτσι μια μέρα την πλησίασε μια νεαρή γυναίκα και με δάκρυα της ανέφερε ότι κάποια χρόνια δεν μπορούσε να συλλάβει παιδί, πράγμα πού στενοχωρούσε και την ίδια, αλλά πιο πολύ τον άντρα της. Γι' αυτό και την παρακάλεσε να κάμει Παράκληση στην Παναγία, αν ήταν δυνατό, μαζί της. Άρχισε ή Γερόντισσα να ψάλλει ευλαβικά την Παράκληση, οπότε για μια στιγμή βλέπει μπροστά της στον αέρα μετέωρο ένα μωράκι να κινείται ζωηρά μέσα σε αίματα! Τότε διέκοψε την Παράκληση και γυρνώντας προς την νεαρή γυναίκα, πού ήταν γονατιστή και δακρυσμένη, της είπε:
-«Με συγχωρείς, παιδί μου. Μήπως έχεις κάμει έκτρωση;»
Ξαφνιασμένη με την απροσδόκητη ερώτηση ή γυναίκα την ώρα της Παρακλήσεως και τρέμοντας ομολόγησε:
-«Ναι, πριν παντρευτώ, είχα κάμει μια έκτρωση»!
-«Εξομολογήθηκες, παιδί μου, τον αμάρτημα σου;»
-«Όχι, Γερόντισσα...».
-«Φανερά, παιδί μου, τον 'δειξε ή Παναγία, πώς έγινες στείρα από την έκτρωση, πού μάλιστα δεν εξομολογήθηκες. Σου είχε δώσει ό Θεός παιδί και συ το σκότωσες. Πρέπει πρώτα να έξομολογηθής και μετά να παρακαλέσουμε την Παναγία...».
(Μας τον διηγήθηκαν δύο Φίλοι των Πολυτέκνων Κερκυραίοι, πού γνώριζαν καλά την αγία εκείνη Γερόντισσα, ή οποία τον διηγήθηκε ανώνυμα κατά σχετική με την οικογένεια και την τεκνογονία συζήτηση).

Από το βιβλίο ''Η αλήθεια για τις εκτρώσεις''

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014

Το "χέρι της ελπίδας" έγινε παιδί 15 ετών και δηλώνει: «Σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που ο Θεός διάλεξε εμένα για αυτή τη στιγμή»


Η φωτογραφία που βλέπετε δείχνει το χεράκι ενός εμβρύου 21 εβδομάδων να βγαίνει από την κοιλιά της μητέρας του. Η εικόνα αυτή που είχε συγκλονίσει τον κόσμο πριν από 13 χρόνια, έμεινε γνωστή με την ονομασία "το χέρι της ελπίδας".
Ο Σάμιουηλ Αρμας, ήταν ακόμη αγέννητος όταν διαγνώστηκε πως πάσχει από δισχιδή ράχη (spina bifida) από την οποία δεν θα μπορούσε να επιζήσει, παρά μόνο αν τον χειρουργούσαν μέσα στην κοιλιά της μητέρας του..


Ο γιατρός που ανέλαβε το δύσκολο έργο ήταν ο δρ Τζόσεφ Μπρυνέ, του Πανεπιστημιακού Ιατρικού Κέντρου Βάντερμπιλτ στο Τένεσι, με την αξιοθαύμαστη τεχνική σε αυτές του ειδικού τύπου επεμβάσεις. Κατά την διάρκεια της επέμβασης ο χειρουργός αφαίρεσε την μήτρα με καισαρική κι έκανε μία μικρή τομή για να μπορέσει να εγχειρήσει τον μικρό Σάμιουηλ.

Το χειρουργείο πλησίαζε στο τέλος του όταν συνέβει το "θαύμα": το βρέφος έβγαλε το μικροσκοπικό, αλλά πλήρως σχηματισμένο χεράκι του μέσα από την τομή και γαντζώθηκε από το δάχτυλο του έκπληκτου γιατρού.

" Βίωσα την πιο συγκλονιστική στιγμή της ζωής μου, όταν ένιωσα το χεράκι του Σάμιουελ να σφίγγει δυνατά το δάχτυλο μου! Ηταν σαν να έδειχνε ευγνωμοσύνη που του χάρισα το δώρο της ζωής", είχε δηλώσει ο διάσημος χειρουργός.

Παρών στην αίθουσα ήταν και ο φωτορεπόρτερ της εφημερίδας USA Today, Μάικλ Γκλάνσυ, ο οποίος είχε εξασφαλίσει ειδική άδεια για να απαθανατίσει την σπάνια επέμβαση. Ο φακός του πρόλαβε και συνέλαβε το γεγονός με απόλυτη καθαρότητα και για τα επόμενα χρόνια το "χέρι της ελπίδας" θα έδινε δύναμη και κουράγιο σε εκατοντάδες ανθρώπους!

Τόσα χρόνια μετά τo "θαύμα της ζωής", ο μικρός Σάμιουηλ Άρμας μίλησε καταθέτοντας τα συναισθήματά του για "το χέρι της ελπίδας":

"Κάθε φορά που βλέπω αυτή την εικόνα, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι το πόσο τυχερός είμαι που ο Θεός διάλεξε εμένα για αυτή τη στιγμή. Αισθάνομαι πολύ ευγνώμων που είμαι εγώ σε αυτήν την εικόνα", είπε.

Η μητέρα του Σάμιουηλ πρόσθεσε πως η φωτογραφία αυτή δεν χάρισε μόνο στο δικό της παιδί τη ζωή αλλά σε εκατοντάδες αγέννητα μωρά "το δικαίωμά τους να ζήσουν": "Η εικόνα αυτή ανάγκασε πολλούς να ξανασκεφτούν τις πεποιθήσεις τους σχετικά με την άμβλωση και είμαι πολύ περήφανη για αυτό", εξήγησε.

Και οι "άπιστοι Θωμάδες"....

Από την πρώτη στιγμή που η ιστορία του Σάμιουηλ είδε το φως της δημοσιότητας, ήταν πολλοί εκείνοι που την αμφισβήτησαν. Βασικό σημείο της διαφωνίας τους ήταν το κατά πόσο το βρέφος έβγαλε μόνο του το χεράκι του από το άνοιγμα της μήτρας της μητέρας του και άρπαξε το χέρι του γιατρού ή αν ο γιατρός τράβηξε το χέρι κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

Ο φωτογράφος- αυτόπτης μάρτυρας είναι μέχρι και σήμερα κατηγορηματικός: " Είδα με τα μάτια μου τη μήτρα να συσπάται στη συνέχεια τη μικρή γροθιά να ξεπροβάλει από την τομή. Είμαι απολύτως βέβαιος πως το χεράκι βγήκε μόνο του μέσα από την κοιλιά της μητέρας του. Το μόνο που έκανε ο συγκλονισμένος γιατρός, ήταν να το ανασηκώσει για λίγα δευτερόλεπτα ώστε να προλάβω να απαθανατίσω τη στιγμή", υποστηρίζει.

Οσο για την μητέρα του Σάμιουηλ, η δική της απάντηση είναι αποστομωτική: " Ειλικρινά δεν με νοιάζει, τι ακριβώς έγινε! Αυτό που αισθάνθηκα την στιγμή που αντίκρυσα την φωτογραφία, ήταν ότι ένα αγέννητο μωρό συμμετείχε με τις μικρές του δυνάμεις στην προσπάθεια να επιβιώσει! Δεν ξέρω αν το χεράκι του βγήκε μόνο του ή το τράβηξε ο γιατρός μου. Η ουσία είναι πως ήταν μια ανθρώπινη ζωή που τα κατάφερε! Δεν είναι αρκετό αυτό;", ρωτάει τους "άπιστους Θωμάδες"!

Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014

«Θα το ρίξω», μου είπε...

 http://eirinika.gr/images/datafiles1/29689.jpg
- Γιατρέ, σε σένα, που σε έχω σαν αδελφό, μπορώ το πω.
- Τι θες να μου πεις, Ντίνα;
- Είμαι πάλι έγκυος, γιατρέ μου.
- Α, ωραία! Συγχαρητήρια Ντινάκι. Τώρα πια, με τέσσερα παιδιά, θα γίνεις πολύτεκνη.
- Δεν κατάλαβες, γιατρέ. Δεν αντέχω ένα τέταρτο παιδί, αποφάσισα να το ρίξω.
- Τι είπες βρε μουρλή; Τι το πέρασες; Ζαριά είναι το μωρό να το ρίξεις;
- Γιατρέ μου, λυπάμαι, αλλά το έχω αποφασίσει! Βλέπεις, ήδη με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να μεγαλώνω τα τρία παιδιά μου, διότι και τα οικονομικά μας είναι χάλια, άλλα και τα νεύρα μου δεν αντέχουν άλλο, και θέλω και εγώ -σαν νέα γυναίκα- να ζήσω λίγο τη ζωή μου. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, γιατρέ μου!

- Ναι, εντάξει, δεν λέω, αλλά οφείλεις –πριν το κάνεις- να συνειδητοποιήσεις ότι όταν στη δική σου υποκριτική γλώσσα λες «να το ρίξω», αυτό στα σωστά ελληνικά σημαίνει «να το δολοφονήσω»!
- Υπερβολικός είσαι, γιατρέ μου. Δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία που το κάνει. Σιγά τη δολοφονία, μία απλή έκτρωση είναι.
- Καλά, καλά, έτσι το λες επειδή έτσι σε βολεύει. Στο κάτω-κάτω της γραφής ας πρόσεχες και ας έπαιρνες τα κατάλληλα μέτρα για να μην γίνει η σύλληψη. Τώρα όμως, που η σύλληψη έγινε, έχεις μέσα σου έναν άνθρωπο. Μπορεί να μην τον βλέπεις, μπορεί να μην τον ακούς, μπορεί να είναι πάρα μα πάρα πολύ μικρός, όμως δεν παύει να είναι άνθρωπος.
- Γιατρέ, λυπάμαι, αλλά ό,τι και αν μου πεις, εγώ το μωρό θα το ρίξω. Δεν γίνεται αλλιώς, γιατρέ μου, πρέπει να με καταλάβεις.

- Εντάξει, εντάξει, σε καταλαβαίνω και δεν θα επιμείνω, όμως θα μου επιτρέψεις να σου ζητήσω -αν μη τι άλλο- να έχεις ίσα μεταχείριση απέναντι στα παιδιά σου, ώστε να μην αδικήσεις κανένα.
- Δεν καταλαβαίνω, γιατρέ, τι θέλεις να πεις.
- Θα σ' το εξηγήσω αμέσως, φίλη μου. Κοίταξε λοιπόν να δεις. Εσύ τώρα έχεις τέσσερα παιδιά: Τη Μαρία, τον Γιώργο, τη Νίκη, και το τέταρτο παιδί σου που έχεις μέσα σου, και που θα υποθέσουμε ότι είναι αγοράκι και θα το ονομάσουμε Βασίλη. Εάν λοιπόν έχεις αποφασίσει να μείνεις με τρία παιδιά και γι' αυτό σκέφτεσαι να δολοφονήσεις το ένα από τα τέσσερα παιδιά σου, γιατί άραγε πρέπει αυτό το παιδί-θύμα να είναι οπωσδήποτε ο Βασίλης και όχι η Μαρία -για παράδειγμα- ή ο Γιώργος ή η Νίκη; Αν λοιπόν θέλεις να είσαι σωστή μητέρα και δίκαιη απέναντι στα παιδιά σου, πρέπει να ρίξεις κλήρο. Θα γράψεις τα ονόματα των τεσσάρων παιδιών σου σε τέσσερα χαρτάκια, θα τα ανακατέψεις και θα τραβήξεις στην τύχη ένα. Αν το χαρτάκι γράφει «Μαρία» θα σκοτώσεις τη Μαρία, αν γράφει «Γιώργος» θα σκοτώσεις τον Γιώργο, και αν γράφει «Νίκη» θα σκοτώσεις τη Νίκη. Και αν τέλος γράφει Βασίλης, ε, τότε κάνε την έκτρωσή σου, με γειά σου και χαρά σου.

- Γιατρέ, με δουλεύεις; Είναι δυνατών να σκοτώσω εγώ το παιδί μου; Μόνο που το ακούω τρελαίνομαι! Είναι δυνατόν να σκοτώσω το Μαράκι μου;! Eίναι δυνατόν να σκoτώσω τον Γιωργάκη μου; Είναι δυνατόν να σκοτώσω τη μικρούλα μου Νίκη; Μα τρελάθηκες, γιατρέ μου;
- Μπα, καθόλου! Για τα τρία παιδιά σου που ανέφερες δεν ξέρω, πάντως τον μικρό σου Βασιλάκη (απ' ό,τι φαίνεται) είναι δυνατόν να το σκοτώσεις, και χωρίς ενοχές!
- Μα, γιατρέ μου, με αδικείς! Το ξέρεις καλά ότι δεν είναι έτσι.
- Και πώς είναι, λοιπόν; Για πες!

- Αχ, γιατρέ μου, τώρα με μπέρδεψες. Αφησέ μου να σκεφτώ και θα σου απαντήσω. Θα σκεφτώ και θα σου απαντήσω κάποια στιγμή. Ναι, ναι, θα σου απαντήσω...