Η Πρώτη Μέρα της Νέας Ελληνικής Δραχμής

Του Σπύρου Στάλια

Καθώς η ανάγκη διογκώνεται, ο φόβος παραμερίζεται από την ψυχή των Ελλήνων και η λογική πρυτανεύει, πλησιάζει πια ο χρόνος που θα αφήσουμε την ευρωζώνη, και θα πάμε επιτέλους πια στο Εθνικό Νόμισμα, στη Δραχμή. Μέρα που είναι, ανήμερα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ορισμένες πρακτικές απορίες ας τις λύνουμε σιγά-σιγά για να διασκεδάσουμε και τους φοβισμένους νοικοκυραίους.

Ας πούμε λοιπόν ότι αύριο πάμε στη δραχμή ή καλύτερα στη Νέα Ελληνική Δραχμή (ΝΕΔ)!

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι πως γίνεται αποδεκτό ένα νέο νόμισμα; Πως θα γίνει αποδεκτή η Νέα Δραχμή;

Η ΝΕΔ, μπορεί να γίνει αποδεκτή μονό αν έχει ισχυρή ζήτηση.

Και πως μπορεί να έχει ισχυρή ζήτηση η ΝΕΔ;

Μονό αν το Κράτος πει ότι εγώ, το Ελληνικό Κράτος, εκδότης της ΝΕΔ, δέχομαι μόνο αυτό το νόμισμα στις συναλλαγές μου με τους Πολίτες του Κράτους.

Δηλαδή οτιδήποτε πρέπει να πληρωθεί στο Ελληνικό Κράτος, φόροι και τέλη, φως, νερό, τηλέφωνο και οτιδήποτε άλλο, η εξόφληση θα γίνεται με την ΝΕΔ. Κατ ανάγκη ο πληθυσμός θα αναζητήσει δραχμές και έτσι η δραχμή καθιερώνεται ως νόμισμα. Απλό τρικ, αιώνων τρικ.

Εγείρεται το ερώτημα τώρα. Οι πολίτες πως θα αποκτήσουν την ΝΕΔ;

Για να αποκτήσουν οι Έλληνες την ΝΕΔ κατ ανάγκη το Κράτος πρέπει να δαπανήσει πρώτα σε ΝΕΔ (μισθοί, συντάξεις, προμήθειες του Κράτους κα) και έτσι οι πολίτες από την δαπάνη του κράτους θα αποκτήσουν την ΝΕΔ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Το Κράτος λοιπόν πρώτα δαπανά, οι πολίτες εισπράττουν και μετά το Κράτος φορολογεί.

Άρα η δραχμή δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει προβλήματα ως προς την αξία της, αν υπάρχει επαρκής ζήτηση και λίγο περιορισμένη προσφορά στην αρχή.

Αφού το Κράτος εκδίδει το νόμισμα του ποιος ο λόγος να φορολογεί;

Τώρα με το ευρώ το κράτος φορολογεί γιατί δεν έχει άλλο τρόπο να βρει χρήματα για να κάνει αυτό που έχει να κάνει. Δεν είναι επικυρίαρχο κράτος σήμερα το Ελληνικό Κράτος υπό το καθεστώς του Ευρώ.

Στην περίπτωση όμως του Κράτους που έχει πλήρη επικυριαρχία, το κράτος φορολογεί για να διατηρήσει την άξια του Εθνικού Νομίσματος, καταπολεμά τον πληθωρισμό. Για κανένα άλλο λόγο δεν φορολογεί. Είναι δυνατόν ο εκδότης του νομίσματος να δανείζεται το νόμισμα του για να έχει έσοδα; Φυσικά όχι.

Γι αυτό υπό το καθεστώς της ΝΕΔ η φοροκλοπή θα τιμωρείται ως ιδιώνυμο αδίκημα που στρέφεται κατά της αξίας του Εθνικού Νομίσματος και κατά συνέπεια κατά ολοκλήρου του Ελληνικού Λαού. Αποκλείεται να υπάρξουν λίστες φοροκλεπτών ατιμώρητες πια.

Ποια θα είναι η άξια της Νέας Δραχμής;

Θα ανταλλάσσεται ως ισότιμη προς το ευρώ. Ένα ευρώ μια δραχμή.

Θα πειράξουμε τις καταθέσεις των πολιτών σε ευρώ?

Όχι, ποτέ!!!

Όταν εισαχθεί η δραχμή, οι τράπεζες που θα έχουν προμηθευτεί με όσες νέες δραχμές απατούνται, θα ανοίξουν λογαριασμούς σε δραχμές για κάθε λογαριασμό σε ευρώ. Ο νέος λογαριασμός θα έχει προφανώς την πρώτη μέρα 0 δραχμές. Όταν κάποιος θα πρέπει να πληρώσει φόρο, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, ΙΚΑ, αναγκαστικά θα μεταφέρει ευρώ στο δραχμικό

λογαριασμό, θα παίρνει δραχμές θα εξοφλεί και το κράτος σιγά θα παίρνει τα ευρώ. Κανένα πρόβλημα.

Έτσι κάπως θα πορευτούμε μέχρι να ξεδιπλωθεί πλήρως η δημοσιονομική και νομισματική πολιτική του νέου Κράτους.

Μην ακούτε ότι με την δραχμή θα πάμε στην καταστροφή. Αυτοί τα λένε ή άνθρωποι των τραπεζιτών είναι πολιτικοί και σια, ή αγνωσία έχουν ή είναι πολύ βλάκες. Με το ευρώ έχουμε καταστραφεί ή δεν είναι έτσι;

Πιο απλά δεν γίνεται!

Ανάρτηση από: http://www.triklopodia.gr

O περιούσιος λαός και το εθνικό (του) νόμισμα

 
Του Δρ. Ιάκωβου Αράπογλου*
     Τον τελευταίο καιρό μένω με την εντύπωση ότι η παρατεταμένη οικονομική κρίση έχει αρχίσει να επηρεάζει, πραγματικά όμως και όχι στα λόγια, την νοητική και συναισθηματική ισορροπία φίλων και γνωστών. Έτσι παρακολουθώ ανθρώπους που ανέκαθεν εκτιμούσα να εμφανίζονται ολοένα και πιο δεκτικοί σε “υπερβατικές” ιδέες, όπως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, ή ακόμα και σε προσεγγίσεις μεταφυσικού χαρακτήρα! Κι αν για τις τελευταίες θεωρώ εαυτόν αναρμόδιο, δεν έχω καμία δυσκολία να σχολιάσω την προτεινόμενη επιστροφή στη δραχμή καθώς και  ορισμένες συναφείς οικονομικές δοξασίες.

     Εν αρχή ην ο ανιστόρητος λόγος των πάσης φύσεως δραχμολάγνων· διότι την άποψη ότι το εθνικό νόμισμα είναι αναγκαία ή/και ικανή συνθήκη για την “επιστροφή στην ανάπτυξη” μπορεί να ευαγγελίζεται μόνο μια κοινωνία που, όπως ακριβώς η ελληνική, απεχθάνεται παθολογικά την Ιστορία (όχι μόνο των άλλων αλλά και την δική της). Καμία υπόμνηση, είτε της δικής μας ιστορικής εμπειρίας (πχ. , ότι, εκτός από την τωρινή, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει άλλες πέντε (5) φορές, όλες κρατώντας ψηλά το λάβαρο της δραχμής) είτε της αντίστοιχης διεθνούς (πχ., τις θαυμαστές οικονομικές επιδόσεις, μετά τη υιοθέτηση κοινού νομίσματος, της Ελβετίας (1850) και της Γερμανίας (1875) ή το οικονομικό θαύμα των σκανδιναβικών χωρών υπό τον κανόνα του χρυσού  (1873-1914)) δεν μπορεί να διαταράξει την ιδεοληπτική αμεριμνησία του “προοδευτικού διανοούμενου”.  Αυτός αναμασάει, χωρίς φυσικά να το ξέρει,  την μόνιμη επωδό εκείνων τους οποίους (λέει ότι) απεχθάνεται : “αυτή τη φορά τα πράγματα είναι αλλιώς” (ο τίτλος του λαμπρού βιβλίου των Reinhart και Rogoff).
     Αλλιώς ίσως· αλλά πώς αλλιώς; Μια χώρα, οι πολίτες της οποίας θεωρούν δεδομένο ένα life-style που προϋποθέτει ετήσια κατανάλωση εισαγόμενων αγαθών αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων, οφείλει να διαθέτει τα αντίστοιχα μέσα πληρωμής. Ο τρόπος; Προφανώς εξαγωγές ίσης αξίας. Αλλά εδώ  ακριβώς είναι που διεφάνη το δαιμόνιον της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας: διότι, βλέπετε, η (τρισκατάρατη) αγορά είναι ευέλικτη σχετικά με το πότε πρέπει να λάβουν χώρα οι προαναφερθείσες εξαγωγές· αυτές μπορούν να γίνουν στο παρόν ή στο μέλλον, με την προϋπόθεση φυσικά, στην δεύτερη περίπτωση, η  αξία τους να προσαυξηθεί με τους αντίστοιχους τόκους. Και επειδή ως γνωστόν η παραγωγική δραστηριότητα είναι πολλαπλώς επώδυνη, οι Έλληνες της μεταπολιτευτικής περιόδου αποφάσισαν να μεταθέσουν τις απαραίτητες εξαγωγές στο όσο το δυνατόν απώτερο μέλλον. Το ότι κατ' αυτόν τον τρόπο άλλοι ευωχούνται και άλλοι πληρώνουν είναι προδήλως συμπτωματικό· άλλωστε οι πάντες γνωρίζουν ότι η ελληνική κοινωνία θυσιάζεται για τα παιδιά και τα εγγόνια της, έτσι δεν είναι;. Φυσικά μια κοινωνία που συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει αύριο είναι καταδικασμένη, αργά ή γρήγορα, να συναντήσει την άρνηση των υπολοίπων να συνεχίσουν να της κάνουν δώρο το σήμερα -εκτός εάν (πέραν του εαυτού της) καταφέρει να πείσει και τους ξένους ότι αποτελεί τον περιούσιο λαό του 21ου αιώνα. Παρεμπιπτόντως, το ότι η άρνηση των ξένων προέκυψε με σχετική καθυστέρηση δείχνει ότι την πλάνη των ημέτερων προοδευτικών συμμερίζονται πολλοί “νεοφιλελεύθεροι”· φαίνεται ότι κατ' αυτούς το ενιαίο νόμισμα ήταν αρκετό να μετουσιώσει μία χώρα σε “κανονική δυτική κοινωνία”.
     Πώς λοιπόν θα βοηθήσει την Ελλάδα η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα; Διότι η περιβόητη υποτίμηση απλά θα μεταβάλλει την σχετική τιμή των εμπορεύσιμων αγαθών της χώρας που, σε απλά ελληνικά, σημαίνει την δραστική μείωση της αγοραστικής δυνάμεως των περισσότερων κατοίκων της ελληνικής επικράτειας τόσο στην εγχώρια όσο και στην διεθνή αγορά. Αλλά αυτός ακριβώς δεν ήταν ο στόχος  της τροϊκανής στρατηγικής έξι (6) χρόνια τώρα και σε αυτόν τον στόχο δεν εναντιώθηκε σθεναρά η ελληνική κοινωνία κατά το ίδιο χρονικό διάστημα; Και πώς θα δεχτούν οι Έλληνες την μεταβολή του κλάσματος μέσω αυξήσεως του παρονομαστή (όπως συμβαίνει στην κλασσική υποτίμηση) ενώ απορρίπτουν μετά βδελυγμίας την ίδια ακριβώς μεταβολή μέσω μειώσεως του αριθμητή (όπως συμβαίνει στην εσωτερική υποτίμηση); Το θέμα είναι οι προσδοκίες: μία κοινωνία της οποίας οι πολίτες είναι πεπεισμένοι ότι το βιοτικό επίπεδο πρέπει να προσδιορίζεται όχι από την παραγωγικότητά τους αλλά από αυτό που οι ίδιοι πιστεύουν ότι αξίζουν, είναι μια κοινωνία που έχει χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα. Και δυστυχώς, παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, στην κοινωνία, όχι λιγότερο απ' ότι στη φύση, η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα έχει μοιραίες συνέπειες.

Ο Ιάκωβος Αράπογλου είναι Διδάκτωρ του City University of New York, ΗΠΑ και Καθηγητής Οικονομικών στο New York College.
πηγή 

Μήπως η Ε.Ε. θα έχει το τέλος της ΕΣΣΔ; Ο “σεισμός” του ολλανδικού δημοψηφίσματος

 

 

FILE PHOTO: Officials count the votes of the Dutch referendum about the association agreement between the EU and Ukraine, in Schiermonnikoog, The Netherlands, 06 April 2016. The Netherlands voted in a referendum to decide in favor or against the ratification of the Association Agreement between the EU and Ukraine. According to the results, 64 percent voters have rejected the EU agreement with Ukraine in the referendum. EPA, CATRINUS VAN DER VEEN 

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Τα μεγάλα δυτικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να υποβαθμίσουν ποικιλότροπα τη σημασία του ολλανδικού δημοψηφίσματος, και πριν και μετά τη διεξαγωγή του, αφενός υποβιβάζοντας την είδηση, αφετέρου επιχειρώντας, ως συνήθως, να την ερμηνεύσουν κατά το δοκούν. Αν και βέβαια υπήρξαν και πιο σοβαροί παρατηρητές που υπογράμμισαν ότι αυτό το δημοψήφισμα έρχεται τώρα να προσθέσει και άλλα «εκρηκτικά υλικά» σε ένα ευρωπαϊκό οικοδόμημα που μοιάζει όλο και περισσότερο να τρεκλίζει και για το οποίο, ο Τζορτζ Σόρος τουλάχιστον, επισημαίνει πάλι, από τις αρχές του χρόνου, την πιθανότητα να μας «αφήσει χρόνους».

Τα δύο τρίτα των Ολλανδών ψηφοφόρων που προσήλθαν στις κάλπες απέρριψαν την (νομικά αναγκαία) επικύρωση και από τη χώρα τους της συμφωνίας συνεργασίας ΕΕ-Ουκρανίας, που υποστηρίχθηκε από τη δική τους κυβέρνηση, από την ηγεσία της Ένωσης και επικυρώθηκε από τα 28 μέλη της. Παραμονές μάλιστα του δημοψηφίσματος, σε μια επίδειξη των βαθιά δημοκρατικών του πεποιθήσεων, ο πρόεδρος της ΕΕ κ. Γιούνκερ προειδοποίησε τους Ολλανδούς ότι θα αποσταθεροποιήσουν την ΕΕ αν ψηφίσουν Όχι!

Η συμφωνία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως δευτερεύον τεχνικό κείμενο. Δεν είναι όμως. Συμπυκνώνει όλη την ευρωπαϊκή και δυτική πολιτική απέναντι στην πρώην ΕΣΣΔ, αλλά και, εμμέσως πλην σαφώς, τη στρατηγική διαρκούς διεύρυνσης της Ένωσης, που έχει προκαλέσει σοβαρή δυσφορία σε όλη την Ευρώπη.

Ο Ουκρανός Πρόεδρος Γιανουκόβιτς υπαναχώρησε αρχικά από τη συμφωνία αυτή, όταν η Μόσχα κατέστησε σαφές ότι έρχεται σε ουσιαστική σύγκρουση με την ιδρυτική συμφωνία της “Ευρασιατικής Ένωσης”, της οποίας ήταν μέλος η Ουκρανία. Η συμφωνία έδινε τη δυνατότητα ελεύθερης κυκλοφορίας στην Ουκρανία των ευρωπαϊκών προϊόντων, αλλά έτσι τα τελευταία θα έμπαιναν ελεύθερα, “από το παράθυρο”, στην ευρύτερη ευρασιατική αγορά. Η υπαναχώρηση Γιανουκόβιτς από τη συμφωνία οδήγησε στην ανατροπή του, στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε και στην ανανέωση του “Ψυχρού Πολέμου” στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Αντιστρόφως, η συμφωνία συντηρεί την ελπίδα μιας μελλοντικής προσχώρησης της Ουκρανίας στην ΕΕ και συνιστά “πολιτική ένεση” στο νέο καθεστώς του Κιέβου, που τη χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, σε συνθήκες μάλιστα σχεδόν απόλυτης οικονομικής καταστροφής της Ουκρανίας.

Στην πραγματικότητα, ψηφίζοντας όπως ψήφισαν, οι Ολλανδοί πολίτες απέρριψαν την πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της ΕΕ, που εντάσσει όλο και φτωχότερες χώρες στην Ένωση, χωρίς να τους παρέχει την αναγκαία στήριξη για να ενταχθούν. Το αποτέλεσμα είναι η είσοδος των νέων χωρών να υπονομεύει τόσο το κοινωνικό κράτος στις “παλιές” χώρες, όσο και την όποια εναπομείνασα δυνατότητα ανεξαρτησίας της Ευρώπης, χωρίς να βοηθά ιδιαίτερα τους νεοεισερχόμενους. Απέρριψαν επίσης, εμμέσως πλην σαφώς, την πολιτική του νέου ψυχρού (ελπίζουμε) πολέμου απέναντι στη Ρωσία, που έχει επιβληθεί στην ΕΕ από τους νεοσυντηρητικούς και το ΝΑΤΟ.

Αλλά και ήταν κάτι βαθύτερο που είπαν οι Ολλανδοί. Απέρριψαν τον απολύτως αντιδημοκρατικό τρόπο που χαράσσονται οι ευρωπαϊκές πολιτικές, τόσο σε ενωσιακό, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Δεν υπάρχει δημοψήφισμα στην Ευρώπη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, που να μην απέδειξε πέραν αμφιβολίας, το χάσμα που χωρίζει τους Ευρωπαίους πολίτες από την πολιτική των κυβερνήσεών τους και της Ένωσης.

Χάσμα που γίνεται ακόμα μεγαλύτερο από τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν οι αποδοκιμαζόμενες ηγεσίες. Στην περίπτωση του ολλανδικού δημοψηφίσματος, οι ηγέτες της ΕΕ, της Γερμανίας και της Γαλλίας, αντί να βγουν και να πουν, όπως κάποτε έκανε ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου, όταν αποδοκιμάστηκε στις δημοτικές εκλογές, «πήραμε το μήνυμα», θα προσπαθήσουμε να ανταποκριθούμε στους φόβους ή τις προσδοκίες των ψηφοφόρων, υιοθέτησαν μια “στρατηγική Μαρίας Αντουανέττας”, δηλώνοντας ότι θα κάνουν ό,τι εκείνοι νομίζουν, αδιαφορώντας για το τι ψήφισαν οι πολίτες (1). Η ίδια η ολλανδική κυβέρνηση δεν μπορούσε βέβαια να το πει αυτό, είπε όμως ότι θα κοιτάξει να αλλάξει τον νόμο για τα δημοψηφίσματα. Με την ίδια λογική, θα μπορούσαν και οι ασθενείς να σπάνε τα θερμόμετρα, όταν τους δείχνουν υψηλό πυρετό.

Άλλοι πάλι απέδωσαν σε συγκυριακές λεπτομέρειες, ή και στον “δάκτυλο Πούτιν” το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ισχυρισμοί που στερούνται σοβαρότητος. Η στατιστική εδώ μιλάει μόνη της. Το 2004, οι Κύπριοι ψηφοφόροι απέρριψαν με δημοψήφισμα ένα σχέδιο λύσης του Κυπριακού στο οποίο επέμεναν με “λύσσα” όλοι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες και η Κομισιόν (και το οποίο απέρρεε από τη στρατηγική διαρκούς διεύρυνσης). Την επόμενη χρονιά, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί ψηφοφόροι απέρριψαν την προταθείσα Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη, επίσης εναντίον της δικής τους και όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας (2). Ακολούθησε η άρνηση των Ιρλανδών (2007) να επικυρώσουν την πορεία που παίρνει η ευρωπαϊκή ενοποίηση. Πέρυσι, οι Έλληνες ψηφοφόροι, αν και αντιμετώπισαν τις φοβερότερες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις που ασκήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες επί λαού της Δυτικής, καπιταλιστικής Ευρώπης, απέρριψαν την ευρωπαϊκή πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μετά το 2010. Σε όλα αυτά τα δημοψηφίσματα είδαμε μια “εκστρατεία τρόμου” από όλες σχεδόν τις πολιτικές ηγεσίες των μελών και της ίδιας της ΕΕ και των κύριων ΜΜΕ. Οι ψηφοφόροι τούς αγνόησαν σε όλες τις, πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, χώρες και, κάθε φορά που είχαν τη δυνατότητα, αποδοκίμασαν με συντριπτικές πλειοψηφίες τις πολιτικές των κυβερνήσεών τους και της Ένωσης.

Μερικές φορές τα αποτελέσματα αυτών των δημοψηφισμάτων μέτρησαν πρακτικά. Για παράδειγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρήθηκε με τη μορφή που την ξέρουμε και δεν αντικαταστάθηκε από το μόρφωμα που θέσπιζε το σχέδιο Ανάν. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στη Γαλλία, βρέθηκαν νομότυποι τρόποι να παρακαμφθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Ανεξάρτητα όμως από το τι έγινε σε κάθε επιμέρους περίπτωση, αυτό που βλέπουμε είναι μια βαθειά κρίση απονομιμοποίησης της ΕΕ, των πολιτικών της και του τρόπου διοίκησής της (και των εθνικών κυβερνήσεων, που συχνά κρύβονται πίσω από αποφάσεις των Βρυξελλών που ελήφθησαν με τη συγκαταθεσή τους). Το ίδιο βλέπουμε επίσης σε όλη την ήπειρο με την “εκτόξευση” των outsiders στην κεντρική πολιτική σκηνή (ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, Lepen, Corbyn, AfD). Σε αυτή την βαθιά πολιτικο-ιδεολογική κρίση της ΕΕ, πρέπει να προσθέσουμε επίσης την οικονομική κρίση, την προσφυγική και τις τρομοκρατικές επιθέσεις (κατεξοχήν αποτελέσματα των ευρωπαϊκών πολιτικών στη Συρία). Θα αντέξει το οικοδόμημα;

(1) Για μια σύνοψη των αντιδράσεων βλ. π.χ. https://www.express.co.uk/news/politics/659147/Dutch-referendum-EU-leaders-Ukraine-deal-Netherlands-no-vote-Juncker-Merkel-Hollande

(2) Αξίζει να υπενθυμίσουμε σε αυτό το σημείο, ότι το γαλλικό δημοψήφισμα του 2005 σηματοδότησε ήδη την πολιτική και ιδεολογική ρήξη του γαλλικού λαού με ολόκληρο το οικοδόμημα του Μάαστριχτ και το απονομιμοποίησε έκτοτε βαθιά. Η Γαλλία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι η ιδεολογική “μητέρα” της νεώτερης Ευρώπης, το “πολιτικό εργαστήρι” όλης της ηπείρου (Μαρξ), ο βασικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας από το 1945 έως πριν μερικά χρόνια. Και, φυσικά, ιδρυτικό μέλος μιας Ένωσης που ουσιαστικά υπήρξε κυρίως, στην αρχή, μια γαλλογερμανική ένωση.

http://mignatiou.com/2016/04/mipos-i-e-e-tha-echi-to-telos-tis-essd-o-sismos-tou-ollandikou-dimopsifismatos/

Σχόλιο για τις αμερικανικές εκλογές

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

1. Για να ορίσεις κάτι ως άκρο, θα πρέπει να ορίσεις πρώτα το κριτήριο του κέντρου, ώστε είτε η έλλειψή του, είτε η υπερβολή του να γίνονται άκρα.

2. Για την πολιτική των ΗΠΑ, ορίζω ως κέντρο τη συνεισφορά στην παγκόσμια ειρήνη. Ορίζω ως κέντρο το κριτήριο ιεράρχησης των διεθνών “προβλημάτων”. Η δική μου ιεράρχηση (τις απόψεις μου γράφω) θέτει ως πρώτο πρόβλημα την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Τα άλλα έπονται.

3. Αυτό που κυρίως έπεται, από τη σκοπιά των ΗΠΑ πάντα, είναι η αντιπαλότητα με την Ρωσία. Ειδικά εφόσον ιεραρχώ το συγκεκριμένο ως πρώτο πρόβλημα, μάλλον θέτω ως προϋπόθεση της αμερικανικής συνεισφοράς στην παγκόσμια ειρήνης τη βελτίωση των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας. Εννοώ ουσιαστικά. Όχι για τα πρωτοσέλιδα.

4. Με βάση τα παραπάνω, θεωρώ την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον ως την πιο ακραία υποψηφιότητα. [Το άλλο άκρο θα ήταν ένας παγερός απομονωτισμός].

Δεν ξεχνώ ότι ο άντρας της, Μπιλ Κλίντον διέλυσε τα Βαλκάνια όταν ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Δεν ξεχνώ ότι η ίδια οργάνωσε επί δύο χρόνια (2009-2010) την Αραβική Άνοιξη, ως υπουργός εξωτερικών στην πρώτη θητεία του Ομπάμα. Η Αραβική Άνοιξη ξεκίνησε στις αρχές του 2011 και τη διαχειρίστηκε η Κλίντον, η οποία την οργάνωσε. Προκάλεσε βίαιες ανατροπές καθεστώτων και έφερε διαρκείς πολέμους σε 5 χώρες. Μία από αυτές η Συρία. Παράπλευρη επίπτωση η ενδυνάμωση του Ισλαμικού κράτους.

Δεν παραβλέπω ότι όλοι οι πολεμικοί γυπαετοί των ΗΠΑ στοιχίζονται πίσω από την Κλίντον.

5. Οι τυχάρπαστες δηλώσεις του Trump δεν απειλούν ούτε κατ’ ελάχιστον την παγκόσμια ειρήνη, σε σχέση με το πολεμοκάπηλο από τη γέννησή του “σύστημα Κλίντον”. Εξάλλου, ο Trump απευθύνεται σήμερα στο εσωτερικό ακροατήριο των Ρεπουμπλικάνων. Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει τροπάριο αν στεφθεί υποψήφιος και απευθυνθεί σε όλους τους ψηφοφόρους, ούτε ότι θα αλλάξει ξανά τροπάριο εάν εκλεγεί Προεδρος. Το γεγονός ότι η ραχοκοκαλιά του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων τον αντιπαθεί, μάλλον πιστώνεται υπέρ του.

Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι η Κλίντον θα συνεχίσει τον ώμο αμερικανικό παρεμβατισμό και μάλιστα θα τον κλιμακώσει.

6. Σε κάθε περίπτωση, οι υποψήφιοι δεν είναι δύο. Είναι δύο ισχυροί υποψήφιοι ανά κόμμα. Δεν μου πέφτει λόγος στις Αμερικανικές εκλογές. Αν μου έπεφτε, θα προτιμούσα τον Bernie Sanders, τον έτερο υποψήφιο των Δημοκρατικών. Ο Sanders είναι κι αυτός ανεξάρτητος. Εκλεγμένος για δεκαετίες ως ανεξάρτητο. Γράφτηκε μέλος στους Δημοκρατικούς μόνο πέρυσι, ώστε να κατέβει υποψήφιος Πρόεδρος. Θα ρωτήσουν πολλοί: μα αυτός είναι σκληρός αριστερός. Οι ορισμοί είναι σχετικοί. Εξάλλου, κάθε χώρα χρειάζεται την αριστερά της. Οι ΗΠΑ σε τούτη τη στιγμή έχουν ανάγκη την κοινωνική δικαιοσύνη που υπόσχεται ο Sanders. Καμία σχέση με το δικό μας τσίρκο ανίκανων και αγκυλωμένων ιδεολογικά καφενείων αριστερών. Οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία.

7. Πολλοί θα πουν ότι ο Sanders δεν έχει ελπίδα εκλογής επειδή υπολείπεται 800 και πλέον εκλεκτόρων. Λάθος! Ουσιαστικά υπολείπεται μόνο περίπου 200 από τους εκλεγμένους εκλέκτορες (pledged delegates). Οι υπόλοιποι είναι οι λεγόμενοι super delegates, οι όποιοι στηρίζουν αναφανδόν Κλίντον, και οι οποίοι είναι τα μεγαλομεσαία στελέχη του κόμματος. Το ζουμί είναι το εξής: αν ο Sanders κερδίσει την Κλίντον και σε ποσοστά και σε αριθμό ψήφων και σε εκλεγμένους εκλέκτορες, τότε οι super delegates είναι αρκετά πιθανό να αλλάξουν στάση και να στηρίξουν στο συνέδριο τον πιο δημοφιλή υποψήφιο. Ο Sanders κέρδισε με μεγάλες διαφορές τις 6 από τις 9 πολιτείες. Προχθές είχε 13.5% διαφορά από την Κλίντον στο Wisconsin. Στις δημοσκοπήσεις βρισκόταν μπροστά μόνο 2-3%. Στην αρχή της κούρσας, ήταν πίσω 10-15%. Έχει την ορμή. Σε 10 ημέρες περίπου η μάχη στη Νέα Υόρκη. Έδρα της Χίλαρι, αλλά και τόπος γέννησης του Sanders. Αν κερδίσει έστω και με μία ψήφο, όλα μπορούν να ανατραπούν, διότι το ψυχολογικό αβαντάζ θα επηρεάσει τις εκλογές στις επόμενες μεγάλες πολιτείες με πολλούς εκλέκτορες.

Παραμένει αουτσάϊντερ, όμως όχι ξεγραμμένος ο Bernie Sanders. Έχει κερδίσει όμως τη συμπάθειά μου με τον σεμνό αγώνα του από την μάλλον περιορισμένη οπτική μου στα πράγματα των ΗΠΑ.

πηγή 

Η σημασία του ολλανδικού "Όχι"

 

Του Κώστα Ράπτη

Το καλοκαίρι του 2015, στην κορύφωση του "ελληνικού θρίλερ” ο πρόεδρος της Κομισιόν Jean-Claude Juncker διακήρυξε ότι "δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή απέναντι στις ευρωπαϊκές συνθήκες”, εφόσον αυτές αποτελούν εντέλει διακρατικές συμφωνίες μεταξύ 28 χωρών.

Τον Ιανουάριο του 2016, πάλι, ενόψει της πραγματοποίησης δημοψηφίσματος στην Ολλανδία σχετικά με τη Συμφωνία Σύνδεσης Ουκρανίας-Ε.Ε. ο ίδιος προειδοποίησε ότι τυχόν επικράτηση του "Όχι” θα οδηγούσε σε μια κρίση "ηπειρωτικών διαστάσεων”.

Τον Μάρτιο, όμως, σε ομιλία του στη Χάγη διαβεβαίωσε, προκειμένου να καθησυχάσει τους Ολλανδούς, ότι "οπωσδήποτε η Ουκρανία δεν θα είναι σε θέση να γίνει μέλος της Ε.Ε. ή του ΝΑΤΟ τα επόμενα 20-25 χρόνια”.

Εντέλει την Πέμπτη, μετά την έκδοση της ετυμηγορίας των Ολλανδών ψηφοφόρων δήλωσε δια του εκπροσώπου του Μαργαρίτη Σχοινά ότι είναι "θλιμμένος”, αλλά και ότι "η Κομισιόν παραμένει αφοσιωμένη στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Ουκρανία”.

Οι αναλυτές, οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί ηγέτες της Ολλανδίας προέβλεπαν οριακό αποτέλεσμα και αναρωτιούνταν αν η προσέλευση των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα της Τετάρτης θα ξεπερνούσε το 30%, ώστε το αποτέλεσμα να είναι έγκυρο. Η διάψευση των προγνώσεων υπήρξε ηχηρή διότι το μεν ποσοστό συμμετοχής έφθασε το 32%, οι δε ψήφοι κατά της επικύρωσης της Συμφωνίας Σύνδεσης Ε.Ε.-Ουκρανίας το 61%.

Μόνο σε ορισμένα μεγάλα αστικά κέντρα όπως το Άμστερνταμ, η Ουτρέχτη και το Χρόνινγκεν υπερίσχυσε το "Ναι”, ενώ αντίθετα το Ρότερνταμ και η ύπαιθρος έκριναν το τελικό αποτέλεσμα.

Η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, 11 χρόνια μετά το ολλανδικό δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα όπου και πάλι το "Όχι” επικράτησε με ποσοστό 61%.

Βέβαια, το διακύβευμα δεν είναι εξίσου σημαντικό, όμως το σύνολο του ολλανδικού Τύπου κάνει λόγο για "αμηχανία” και "δίλημμα” της ολλανδικής κυβέρνησης, στην οποία εναπόκειται, κατά τον Μαργαρίτη Σχοινά, να περιγράψει τα επόμενα βήματά της. Η Συμφωνία Σύνδεσης με την Ουκρανία εφαρμόζεται ήδη "προληπτικά”, κατά το πολιτικό της σκέλος από 1ης Ιανουαρίου και έχει επικυρωθεί από 27 εκ των κρατών μελών. Και μπορεί το ολλανδικό δημοψήφισμα να μην είναι δεσμευτικό, όμως το αποτέλεσμά του θα πρέπει, εφόσον είναι έγκυρο, να απασχολήσει εκ νέου το κοινοβούλιο. Πολιτικοί ηγέτες ακόμη και κομμάτων τα οποία στήριξαν το "Ναι” αναγνωρίζουν ότι υπάρχει ένα αποτέλεσμα που δεν μπορεί να αγνοηθεί – και συνεπώς η Ολλανδία θα πρέπει να προτείνει στους "27” αλλαγές (άγνωστο ποιές), οι οποίες θα της επιτρέπουν πολιτικά να προχωρήσει στην επικύρωση της συμφωνίας.

Με άλλα λόγια, αναζητείται, όπως και με το Ευρωσύνταγμα, τρόπος παράκαμψης του "Όχι” των ψηφοφόρων.

Στην ίδια την Ουκρανία, πάντως, η οποία με αφορμή αυτή τη συμφωνία οδηγήθηκε στην "εξέγερση του Μαϊντάν”, την ανατροπή της κυβέρνησης και τον εμφύλιο πόλεμο, ο πρόεδρος Poroshenko δηλώνει ότι θα συνεχίσει να δίνει τη μάχη (όσο του το επιτρέπει, φαντάζεται κανείς, η εμπλοκή του ονόματός του στα Panama Papers) υπέρ των μεταρρυθμίσεων της χώρας και υπέρ της "εξάπλωσης των ευρωπαϊκών αξιών”

Η εξάπλωση των "αξιών” πιθανότατα δεν περιλαμβάνει τον εντοπισμό και την καταδίκη λ.χ. των υπεύθυνων του άγριου φόνου 53 ανθρώπων στο κτήριο των συνδικάτων της Οδησσού από ακροδεξιούς και πάντως είναι χωρίς αμφιβολία κάτι διαφορετικό από την εξάπλωση των ίδιων των ευρωατλαντικών θεσμών. Επ' αυτού, οι Ολλανδοί ψηφοφόροι (από όσους συντάσσονται με το κόμμα του ακροδεξιού Geert Wilders μέχρι όσους προτιμούν το αριστερό Σοσιαλιστικό Κόμμα) δηλώνουν ότι έχουν φθάσει στα όριά τους – και δεν είναι οι μόνοι.

Ο ηγέτης του ευρωσκεπτικιστικού Κόμματος Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου Nigel Farage είναι ασφαλώς περιχαρής μετά τη διεξαγωγή του ολλανδικού δημοψηφίσματος – δηλώνει μάλιστα έτοιμος να εξαγάγει συμπεράσματα από την "οριζόντια δικτύωση” που επέτρεψε σε μια πρωτοβουλία πολιτών όπως η GeenPeil, απότοκο του δημοφιλούς ολλανδικού μπλογκ GeenStij, που μπόρεσε να συγκεντρώσει 420.000 επικυρωμένες υπογραφές, ώστε να προκαλέσει τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Η βρετανική κυβέρνηση δηλώνει ότι το ολλανδικό δημοψήφισμα δεν υπάρχει λόγος να επηρεάσει το αντίστοιχο βρετανικό του Ιουνίου, με το ερώτημα της εξόδου από την Ε.Ε. ή μη. Ωστόσο, εδώ προκύπτει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το οποίο δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κάθε φορά τα τελευταία χρόνια που σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος διεξάγεται δημοψήφισμα η επιλογή των ψηφοφόρων είναι να αξιοποιήσουν την εκάστοτε αφορμή για να αποδοκιμάσουν την περαιτέρω ενίσχυση ή επέκταση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το γεγονός ότι αυτό συνέβη τώρα στην Ολλανδία (χώρα που μετρά 193 νεκρούς από την κατάρριψη του αεροσκάφους των μαλαισιανών αερογραμμών πάνω από την ανατολική Ουκρανία το καλοκαίρι του 2014) σε συνθήκες νεοψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία του Vladimir Putin λόγω της ουκρανικής κρίσης καθιστά επικοινωνιακά βαρύτερο το πλήγμα για τις ευρωπαϊκές ελίτ. Όμως η βαθύτερη τάση αποστασιοποίησης των εκλογικών σωμάτων από το ευρωπαϊκό σχέδιο είναι περισσότερο ανησυχητική για τις Βρυξέλλες.

 

http://www.capital.gr/story/3117696

Προσφυγικό

 

 

Γράφει ο Ιωάννης Κ. Νεονάκης, MD, MSc, PhD.

Όταν είδα τις εικόνες στα κλειστά σύνορα της Ειδομένης αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Όταν είδα τις μπουκαπόρτες των καραβιών να συνεχίζουν να ανοίγουν και χιλιάδες ξένους να αποβιβάζονται, φοβήθηκα. Όταν άκουσα τον Υπουργό Εξωτερικών να μιλάει για ροές εκατομμυρίων αν «σπάσει» η Αίγυπτος τότε σοκαρίστηκα. Είπα μέσα μου «καημένη Ελλάδα χάνεσαι».

Με έπιασε το παράπονο και ήθελα να διαμαρτυρηθώ στο Θεό. Μα καλά δεν τα βλέπει όλα αυτά; Δεν βλέπει τι υποφέρομε τα τελευταία χρόνια; Δεν βλέπει την κρίση που επιδεινώνεται και τα τόσα πολλαπλά αδιέξοδα; Πρέπει δηλαδή να σβήσομε ως λαός; Και μάλιστα ένας λαός που ούτε αποικιοκράτης ήταν, που δεν διέπραξε γενοκτονίες και που εν πάση περιπτώσει κάτι προσέφερε στον κόσμο αυτό.

Σιγά σιγά όμως το παράπονό μου αμβλύνθηκε και άρχισα να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τα πράγματα. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο Θεός είναι εξόχως κοντά μας και ότι όλα αυτά γίνονται από τη μεγάλη Tου αγάπη για μάς. Οι προσευχές των προγόνων και των Aγίων μας Tου επιτρέπουν να μάς χαριτώσει. Γιατί όλα αυτά είναι Χάρις και ευλογία που απλώνονται πάνω μας αγαπητικά. Όλα αυτά τα παθήματα είναι μια πνευματική πίεση που όχι μόνο μάς δείχνει τη λάθος πορεία μας μέχρι τώρα, αλλά μάς μορφώνει, μάς παιδεύει, μάς εκπαιδεύει και μάς ετοιμάζει ικανά. Μάς ετοιμάζει για τα μεγάλα που έρχονται, ετοιμάζει τους Ορθοδόξους, ετοιμάζει το Λαό Του, γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να αντέξει τα φορτία, να σταθεί όρθιος στα επερχόμενα και να δώσει πραγματικές και ουσιαστικές λύσεις για όλο το ανθρώπινο. Είναι το αλάτι που θα πρέπει να παραμείνει καθαρό για να χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά στον όλο άνθρωπο.

Φυσικά μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Πιο ήπια, πιο ομαλά. Όμως είχαμε ήδη αμελήσει πολλά, είχαμε πάρει λάθος δρόμο. Ως λαός είχαμε πάρει λάθος πορεία εδώ και πολλούς αιώνες. Και όχι μόνο μετά την ίδρυση του Ελλαδικού Προτεκτοράτου μας. Από πιο πριν. Όλος ο Ορθόδοξος Λαός, όλος ο Λαός του Θεού. Και ο λάθος αυτός δρόμος, αν θέλομε να το προσδιορίσομε απλά λέγεται «εκκοσμίκευση». Εκκοσμικευτήκαμε εμείς οι Ορθόδοξοι και ως πρόσωπα και ως συλλογικότητα. Δηλαδή, χάσαμε την ελπίδα μας στο Θεό και θελήσαμε και μεις να ζήσομε και να ρυθμίσομε τη ζωή μας όπως και οι άλλοι, οι άγευστοι Χριστού. Και αφού χάσαμε το Χριστό, που είναι το μόνο μας πραγματικό στήριγμα και η μόνη σιγουριά μας, τότε αρχίσαμε να εξιδανικεύομε το κάθε κοσμικό φληνάφημα, ειδικά αν ήταν εσπέριο. Αφού έτσι το κάνουν τα πεφωτισμένα γένη της εσπερίας, να το κάνομε και μεις. Και φυσικά αυτό δεν αφορά τις εξελίξεις της επιστήμης. Αφορά στον τρόπο οργάνωσης όλων των εκφάνσεων της ζωής μας, στην παιδεία μας, στη δικαιοσύνη μας, στα ιερά μας κλ. Δε χάσαμε την κουλτούρα μας, ή την ιδιοπροσωπία μας. Χάσαμε το Χριστό, την πηγή της ζωής μας.

Και τι είναι ο Λαός του Θεού, χωρίς το Θεό; Ένα τίποτα. Περίγελος του κόσμου. Τι είναι ο Ισραήλ χωρίς τον Λόγο; Ένα ασύντακτο κοπάδι που ταλαιπωρείται, ως μη όφειλε, για σαράντα χρόνια στην κάθε έρημο, αντί να βρεθεί εντός ολίγων ημερών στη Γή της Επαγγελίας. Τα πράγματα είναι απλά. Εάν δεν ήμασταν Ορθόδοξοι, ας δίναμε ό,τι κοσμικές λύσεις και ας κάναμε όσες κοινωνικές συμβάσεις κάνουν και οι άλλοι. Αυτοί για τους εαυτούς τους, καλά τα κάνουν. Είναι το καλύτερο και το μέγιστο που τους επιτρέπει η παράδοση και η ταυτότητά τους. Εάν δεν ήμασταν λοιπόν Ορθόδοξοι ας τα προσεγγίζαμε και ας τα αναλύαμε τα πράγματα και μεις όπως και οι άλλοι. Τη στιγμή όμως που θέλομε να λεγόμαστε Ορθόδοξοι, που θεωρούμε εαυτούς το Νέο Ισραήλ, το Λαό του Θεού, για μάς δεν υπάρχει άλλος τρόπος ύπαρξης παρά μόνο ο θεανθρώπινος, ο ασυγχήτως και αδιαιρέτως, ο με τριαδολογικές σχέσεις, ο εν ησυχία και μετανοία. Ή θα γίνομε πυρός φλόγα, ή δεν έχει νόημα. Το να είμαστε χλιαροί είναι δυό φορές επιζήμιο για μάς. Από το να είμαστε χλιαροί, θα ήταν καλύτερο για μάς να ξεχνούσαμε εντελώς την ύπαρξή Του. Να διώξομε παντελώς το Χριστό από κοντά μας, όπως στη χώρα των Γαδαρηνών. Να μείνομε μόνοι μας με τη φθορά μας, τις όποιες ρυθμίσεις του ματαίου πετύχομε όπως οι άλλοι και να ζήσομε, όσο ζήσομε, με το κοσμικό μας φρόνημα και τον χωρίς ελπίδα σωτηρίας σκοτασμό μας.

Όμως πώς να Τον ξεχάσομε που καθημερινά συναναστρεφόμαστε μαζί Του και μετέχομε των ακτίστων ενεργειών Του; Που καθημερινά Τον βλέπομε, Τον ψαύομε, Τον γευόμαστε; Που καθημερινά οι προσευχές των προγόνων και αγίων μας Τον παρακαλούν να μη μάς αφήσει; Δε γίνεται, είναι αδύνατον.

Χριστός όμως σημαίνει τρέλα και γκρέμισμα κάθε λογικής του κόσμου τούτου. Να είσαι ο δημιουργός των πάντων και να γεννιέσαι ξένος και περιφρονημένος στο κρύο και στις ερημιές. Να περπατάς στα κύματα, να ξεκινάς στο παραπέντε και να απολαύεις όλο το μισθό, να είσαι τελευταίος και να γίνεσαι πρώτος, να είσαι ληστής και να μπαίνεις πρώτος στον Παράδεισο, να μην έχεις τίποτα και να τα έχεις όλα, να μην έχει σημασία αν είσαι Έλληνας ή Ιουδαίος, να είσαι κτιστός και να μπορείς να γίνεις κατά Χάριν Θεός. Τρέλα, αγάπη, ελευθερία και ένα ατέλειωτο πανηγύρι. Ένα ατέλειωτο πανηγύρι με πρώτο στο χορό τον ίδιο το Χριστό.

Και τα ξεχάσαμε όλα αυτά. Και απογοητευτήκαμε και φοβηθήκαμε. Τώρα φοβόμαστε και τη σκιά μας. Και τρέχομε πίσω από τον κάθε νάνο διαχειριστή της φθοράς για λίγη «ασφάλεια». Υπογράφομε το ένα μετά το άλλο τα συμβόλαια της σκλαβιάς μας για μερικούς ακόμα μήνες «ευταξίας». Κάνομε παρέα με αυτή τη συμμορία αποικιοκρατών και εκμεταλλευτών των λαών και νομιμοποιούμε τα εγκλήματά τους για ένα «φιλικό» χτύπημα στην πλάτη. Εθελοτυφλούμε και δεν θέλομε να παραδεχτούμε το γεγονός ότι το έθνος-κράτος και η διακυβέρνησή του έχει πλέον καταστεί ο πιο αποτελεσματικός διαχειριστικός, εκτελεστικός  βραχίονας της παγκόσμιας επιβλέπουσας αρχής, οδηγώντας μάς με γοργά βήματα στον πλήρη εξανδραποδισμό μας. Τι είναι ο Λαός του Θεού χωρίς το Θεό; Θέατρο και περίγελος του κόσμου.

Γι’ αυτό μάς πιέζει πνευματικά ο Θεός. Από τη μεγάλη αγάπη του για μάς και όλο το ανθρώπινο. Να αναστοχαστούμε τα του εαυτού μας, να δούμε τη λάθος πορεία και τα αδιέξοδά μας, να αλλάξομε, να δούμε τα σημαντικά, να Τον ξαναθυμηθούμε προσωπικά και συλλογικά, να προσευχηθούμε και πάλι και να θέσομε το νου μας στο μετά, εν αγάπη, ελευθερία και ησυχασμώ. Να ξαναγίνομε αυτό που οφείλομε να είμαστε, όχι μια άχρηστη σκουριασμένη μάχαιρα, αλλά μια πυρωμένη μάχαιρα δυνάμενη την όποια ανατροπή και το γκρέμισμα της κάθε ταφόπλακας του κόσμου τούτου. Και για μάς τους ίδιους, το Λαό του Θεού, και για όλο το ανθρώπινο. Ζωή εν τάφω, ανάσταση και Θεανθρωπία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να γίνει μια παρένθεση προς άρση παρεξηγήσεων. Εκτός από την Ελληνιστική και την Εβραϊκή Παλαιοδιαθηκική παράδοση, η δικιά μας Ρωμαίικη παράδοση έχει ακόμα και ένα τρίτο θεμελιακό άξονα: τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική παράδοση. Και οι τρεις παραδόσεις μεταμορφώθηκαν από την πίστη μας στο Χριστό και αποτελούν συστατικά μας στοιχεία. Είμαστε πολυσύνθετοι. Και η Ρωμαϊκή λοιπόν παράδοση είναι απολύτως δική μας παράδοση. Και αυτή η παράδοση σηματοδοτεί και ζητεί, σύν τοις άλλοις, πραγματισμό, ρεαλισμό, γνώση των κινδύνων, στρατηγικό σχεδιασμό, ισχυρή διοίκηση, χειρισμό και έλεγχο των πόρων και της κοσμικής δύναμης, και φυσικά σκληρή πειθαρχία και εφαρμογή των νόμων. Δεν είμαστε ξέφραγο αμπέλι να μπαίνει όποτε θέλει ο οποιοσδήποτε και να πηγαινοέρχεται στην επικράτεια ανεξέλεγκτα. Τουναντίον. Ούτε είμαστε αιθεροβάμονες να πετάμε χαλαρά και απερίσκεπτα από «ουμανιστικό» σε «ουμανιστικό» συννεφάκι. Τουναντίον. Πάντα προσπαθούμε μεν να είμαστε «ακέραιοι ως αι περιστεραί», αλλά ταυτόχρονα επιδιώκομε να είμαστε και «φρόνιμοι ως οι όφεις».

Δε λέω λοιπόν να μην τηρηθούν οι νόμοι. Οι νόμοι και οι διεθνείς συμβάσεις θα πρέπει να τηρηθούν πιστότατα και στο ακέραιο. Αυτό που λέω είναι ότι η «οικονομική κρίση» και το «προσφυγικό» δεν είναι τα μείζονα προβλήματά μας. Ουσιαστικά είναι επιφαινόμενα, που τα επιτρέπει ο Θεός αγαπητικά ως πνευματική πίεση και νύξη για να μπορέσομε να «έρθομε εις εαυτόν». Κατά τα άλλα, τους πραγματικούς πρόσφυγες που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουν ήδη εισέλθει στην επικράτεια, θα πρέπει να τους αντιμετωπίσομε με τη μεγαλύτερη αγάπη, σεβασμό και ζεστή καρδιά. Να βλέπομε το προσφυγόπουλο που πεινάει και κλαίει και να μη φοβόμαστε τις πληθυσμιακές ανατροπές ή αν θα μάς κολλήσει την ίωσή του. Να βλέπομε μπροστά μας το Χριστό και να ανοίγομε την αγκαλιά μας. Και να κάνομε ό,τι μπορούμε. Ακόμα και να λιώσομε όσα ασημικά μάς απέμειναν και να τους τα δώσομε με χαρά. Ως Κράτος, ως Μητροπόλεις, ως Ενορίες, ως επιμέρους συλλογικότητες, ως πρόσωπα. Τι άλλο περιμένομε ακόμα μέσα στο σκοτασμό μας;

Ο Λαός του Θεού δεν κινδυνεύει από τα προσφυγόπουλα που κλαίνε. Κινδυνεύει από τους φράκτες και τα τείχη που χτίστηκαν γύρω μας όλους αυτούς τους αιώνες της πτώσης και αιχμαλωσίας μας και ιδιαίτερα τα τείχη γύρω από τις καρδιές μας. Κατά τα άλλα, όλα στα χέρια του Θεού.

P.S. Το 5-10% των κατοίκων της Συρίας πριν τον πόλεμο ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί και μάλιστα Ρωμηοί, ακριβώς δηλαδή όπως εμείς. Αδέρφια μας, το ίδιο γένος με μάς. Αλήθεια, τους αναζήτησε κανείς, μεταξύ των προσφύγων; Τους κατέγραψε κανείς; Τους έκανε να αισθανθούν σαν να βρίσκονται στην πατρίδα τους; Μήπως θα έπρεπε;

πηγή

Το κλεφταρματολικό σύνδρομο

Η πολυαναμενόμενη συζήτηση στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη δεν απέδωσε όσα ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του ανέμεναν, αλλά ήταν αποκαλυπτική του εκφυλισμού των θεσμών, και μάλιστα της Δικαιοσύνης, και της εξάντλησης των αποθεμάτων της φαρέτρας του πρωθυπουργού στην πολιτική αντιπαράθεση. Έγινε απολύτως σαφές πως όλοι μάχονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την οποία και σέβονται, αλλά με την πρώτη δυσκολία όλοι επιθυμούν και επιτυγχάνουν τον έλεγχό της. Για πολλούς δικαστικούς, παλαιούς και νεότερους, η παρουσία της προέδρου του Αρείου Πάγου στη θέση της αποτελεί αδιάψευστο τεκμήριο αυτής της αρχής. Η τραγωδία είναι ότι του υπουργείου Δικαιοσύνης προΐσταται ένας καθηγητής ο οποίος, πριν γίνει υπουργός, είχε δημιουργήσει καλές εντυπώσεις. Αλλά αρχή άνδρα δείκνυσι.

Η Βουλή και το θέμα που συζητήθηκε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η διαφθορά, ήταν προνομιακό πεδίο για τη νεοπαγή πολιτική εξουσία, αλλά φαίνεται πως πλέον ούτε το ιδεολογικό ούτε το πολιτικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης έχουν αποθέματα.

Η συνέχεια του άρθρου στο Pontos-news

«Τα πρόβατα απεργούν, ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγής»

 

 Δημήτρης Νατσιός,

δάσκαλος Κιλκίς

«Αισχρόν έστι σιγάν, της Ελλάδος πάσης αδικουμένης» Δημοσθένης

 

Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο «δικτάτορας», ο «φασίστας», λίγο μετά το ένδοξο «ΟΧΙ» στον φασίστα Μουσολίνι, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, που έγινε το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, αφού, κάνοντας τον σταυρό του, υπέγραψε τα διατάγματα γενικής επιστράτευσης, ζήτησε από τους υπουργούς του την έγκριση νόμου με μόνο άρθρο του το εξής:

«Ουδείς Έλλην καθίσταται πλουσιώτερος εκ του πολέμου».

(Από το βιβλίο, «1940-Ο άγνωστος πόλεμος: Η ελληνική πολεμική προσπάθεια στα μετόπισθεν», εκδ. «Πατάκης», σελ. 106, της Μαρίνας Πετράκη, η οποία είναι διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Κεντ). Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε:

«Με την κήρυξη του πολέμου, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος μαζικής ανάληψης τραπεζικών καταθέσεων, η Τράπεζα της Ελλάδος, μετά από διαταγή της κυβέρνησης, ειδοποιεί με έγγραφό της όλες τις τράπεζες, να περιορίσουν τις αναλήψεις των καταθετών μέχρι του ποσού των 3.000 δραχμών». (σελ. 127).

Όσο γνωρίζω, από τον πόλεμο του ’40 έως σήμερα, ουδέποτε είχε τεθεί όριο αναλήψεων. (Ως συνήθως, υιοθετήσαμε την ξενική φράση «κάπιταλ κοντρόλς», διότι οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, συνεπικουρούμενοι από την δημοσιογραφική ξεφτίλα, έτσι το αποκαλούν).

Επομένως και σήμερα βιώνουμε έναν ακήρυχτο πόλεμο. Συμμορίες τύπου ΔΝΤ και ευρωπαίων εταίρων, ισλαμικές ορδές επιτίθεται λυσσωδώς στην πατρίδα μας. Μόνο που τώρα, δεν έχουμε τον «φασίστα» Μεταξά στο τιμόνι της χώρας, να νομοθετεί με πυγμή και ανδρεία ότι οι άπληστες ύαινες και τα αρπακτικά της κερδοσκοπίας θα χτυπηθούν αμείλικτα, αλλά αριστερή διακυβέρνηση του κ. Σταθάκη, της κ. Τασίας, του κ. Μουζάλα, του κ. Καρανίκα, του κ. Φίλη και λοιπών παρομοίων δημοκρατών και φιλανθρώπων.

Τότε την διαχείριση της κρίσης δεν την ανέλαβαν Μ.Κ.Ο. (οι λεγόμενοι «εθελοντές» και «φιλεύσπλαχνοι» των Μ.Κ.Ο. αμείβονται με τουλάχιστον 1500 ευρώ, αρκετοί έσπευσαν από τις αναρχικές φωλιές των Εξαρχείων, οι οποίοι, όπως μου διηγείται αστυνομικός, προτρέπουν τους λαθρομετανάστες να επιτίθενται στην αστυνομία).

Τότε «πλάτες» στο κράτος έβαλε ο ίδιος ο λαός, σύσσωμος. Οι διανοούμενοι δεν ήταν ξεσκονίστρες και φερέφωνα της εξουσίας, αλλά διαγωνίζονταν ποιος θα γράψει τον ωραιότερο ύμνο για την πατρίδα και τα στρατευμένα παιδιά της. Πολλοί πολεμούν στην πρώτη γραμμή. «Σου γράφω καθισμένος τριακόσια μέτρα απέναντι από τους Ιταλούς. Όμως ούτε οι σφαίρες ούτε οι οβίδες με κάνουν να ξεχνώ τους αγαπημένους μου κόσμους όπου ζούσα και για τους οποίους τώρα μάχομαι…» γράφει ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Οδυσσέας Ελύτης στον Γ. Θεοτοκά. (Γ. Θεοτοκάς, «Τετράδια ημερολογίου, 1939-1953», σελ. 241). Οι τωρινοί ψευτοδιανοούμενοι διαγωνίζονται ποιος θα ξεράσει τις περισσότερες αναθυμιάσεις του κατά της πατρίδας και του έθνους. Στα θέατρα, μεγάλοι ηθοποιοί-και όχι ατάλαντοι τζιτζιφιόγκοι απροσδιορίστου φύλου-όπως ο Μάνος Κατράκης, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Παντελής Ζερβός, ανεβάζουν παραστάσεις με τις οποίες τονώνουν το φρόνιμα του λαού. Και τώρα, έπρεπε να ξεσηκωθούν και οι πέτρες, για να αναγκαστεί ο φερόμενος ως υπουργός Πολιτισμού κ. Μπαλτάς, να αποσύρει τον ανισόρροπο Βέλγο και τους βλαμμένους ημίανδρους, που χοροπηδούσαν επιδεικνύοντας, σαν τα να σκυλιά, την γυμνή παράνοιά τους.

Τότε, την ώρα της μεγάλης κρίσης, που έφταναν στα νοσοκομεία χιλιάδες ηρωικοί στρατιώτες, με πόδια κομμένα και τα σπίτια των Ελλήνων λάμβαναν από το ΓΕΣ το παράσημο ανδρείας για τον σκοτωμένο λεβέντη τους, οι γυναίκες του λαού υπομένουν καρτερικά την θυσία και επιτελούν το χρέος τους προς το Έθνος-ένα χρέος αυτονόητο, χωρίς προσδοκία ανταμοιβής.

Σε πρωτοσέλιδο του τότε «Ελεύθερου Βήματος» (σήμερα είναι σκέτο «Βήμα». Εδώ και χρόνια… βηματίζει με αταλάντευτη συνέπεια πίσω από τα πουγκιά, τα θαλασσοδάνεια και τις επιδοτήσεις της εκάστοτε εξουσίας), διαβάζουμε:

«Για τον ηρωισμό αυτό δεν συνηθίζεται να τονίζονται ύμνοι. Εξοικειωθήκαμε τόσο πολύ με την προσφορά της γυναίκας του λαού […] Όλη η ζωή της δεν είναι παρά σιωπηλή αυταπάρνηση και ανθρώπινη θυσία. Και όμως δεν έχει αποκτήσει ακόμα αυτό που της οφείλεται. Το μνημείο της […] Παράπλευρα στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν απαθανατίστηκε ακόμη και η Άγνωστη Μητέρα, έτσι όπως την ξέρουμε, με την ποδιά και τα τσόκαρα, με τα παιδιά ολόγυρά της, ανασκουμπωμένη επάνω από τη σκάφη, ενάρετη, περήφανη, καρτερική, σεμνή, των καλών και των κακών ηρωίδα».

Η ίδια «Άγνωστη Μάνα» εναντιώθηκε στην πείνα, στον κάματο και στα στοιχεία της φύσης για να συντρέξει τα «παιδιά» στον μεγάλο εθνικό αγώνα.

Και για τούτο έμειναν στη συνείδηση του λαού μας ως υπέρτατο σύμβολο, ως Παναγιές, όπως τις έσωσε αριστοτεχνικά η πένα του πολεμιστή Νικ. Βρεττάκου: «Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ’ ανέβαιναν/ με την ευχή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν/ και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένος…».

Τότε, σ’ εκείνον τον πόλεμο, ο λαός, και οι πολεμιστές της πρώτης γραμμής  και οι άμαχοι μαχητές των μετόπισθεν πίστευαν στην νίκη γιατί την πάσαν ελπίδα τους την είχαν αναθέσει στην Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους και όχι στην διαπραγματευτική ικανότητα του… Γιάνη του Αλέξη ή του Ευκλείδη με τα θυμηδιογόνα αγγλοελληνικά του.

«Σε όλο το μέτωπο απ’ άκρη σ’ άκρη ο ελληνικός στρατός άρχισε να έχει παντού το ίδιο όραμα. Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να προβαδίζει, ψιλόλιγνη, αλαφροπερπάτητη, με την καλύπτρα της αναριγμένη από κεφάλι στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από πάντα, του την είχανε τραγουδήσει σαν ήτανε μωρό κι ονειρευότανε στην κούνια. Ήταν η μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η Υπέρμαχος Στρατηγός». (Άγγελος Τερζάκης, «Ελληνική εποποιία, 1940-41», εκδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 85).

Τότε πρωθυπουργοί, όπως ο Αλέξανδρος Κορυζής, αρνούμενοι, για λόγους ευθιξίας, να μείνουν στην ιστορία ως πρωθυπουργοί που παρέδωσαν την χώρα τους στα ναζιστικά καθάρματα, αυτοκτονούσαν.

Τώρα βάζουν υπογραφές, με χέρια και ποδάρια, σε απανωτά μνημόνια λεηλασίας της πατρίδας, κάποιοι χωρίς να τα διαβάσουν, άλλοι να καυχώνται κιόλας. (Πόσα χρόνια, μάλλον δεκαετίες έχουμε να ακούσουμε την φράση «παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας». Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι αγνοούν τι σημαίνει η λέξη!).

Τότε πολεμούσε ένας λαός με «παλληκαρίσια ψυχή». Τώρα ένα δειλό σκορποχώρι λεπτεπίλεπτο και εξουθενωμένο από τις πολλές καταχρήσεις, εξαρτήσεις και… ειδήσεις παρακολουθεί την εισβολή, την εξ ανατολών επίθεση και επιδίδεται σε δακρύβρεχτες αγαπολογίες.

Γράφει κάπου ο Ντ. Χριστιανόπουλος: «τα πρόβατα απήργησαν και ζήτησαν καλύτερες συνθήκες σφαγής». Κάπως έτσι είμαστε σήμερα…

Αλήθειες...

Τί κρύβεται πίσω από την αποκάλυψη των Wikileaks;

Και ξαφνικά, την ημέρα επιστροφής της τρόικας και δύο ημέρες πριν από την έναρξη της τελικής διαπραγμάτευσης, σκάει αυτό το μείζον θέμα με τον Πόλ Τόμσεν και τη συνομιλία του με τον προστατευόμενή του Ντ. Βελκουλέσκου. Στη συνομιλία φαίνεται ο αυτόνομος ρόλος του ΔΝΤ που ουσιαστικά απειλεί με χρεοκοπία την Ελλάδα αν δεν συμφωνήσει σε σκληρά μέτρα. Γνωστή λίγο – πολύ η στάση του Ταμείου που ζητά καταστροφή της χώρας με νέα υφεσιακά μέτρα και μετά να κουρευτεί το χρέος, μόνο που αυτό δεν βάζει τα λεφτά αλλά η Ευρώπη.Πολύ περίεργη συγκυρία η αποκάλυψη της υπόθεσης από τα Wikileaks όπως λένε κάποιοι ότι συνέβη γιατί υπάρχουν κι άλλοι που υποστηρίζουν ότι μπορεί να μην έχουν γίνει έτσι τα πράγματα.
Κατ’ αρχάς η συνομιλία που κατεγράφη έγινε στις 19 Μαρτίου, την παραμονή της αποχώρησης των δανειστών από την Αθήνα για το καθολικό Πάσχα. Ήταν δηλαδή σε ελληνικό έδαφος, όπερ σημαίνει ότι θα μπορούσαν να καταγράφουν συνομιλίες και ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Υπάρχουν ήδη φήμες ότι ίσως και στην Ελλάδα έγινε η καταγραφή και από τη χώρα μας έγινε η διαρροή της υπόθεσης που αναμφισβήτητα βολεύει την κυβέρνηση.
Η υπόθεση αυτή δημιουργεί μείζον θέμα για το ΔΝΤ και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην απομάκρυνση του Πολ Τόμσεν από το ελληνικό ζήτημα. Η κυβέρνηση, σαν έτοιμη από καιρό, αντέδρασε έντονα, ο Τσίπρας έκανε έκτακτες συσκέψεις, μίλησε με τον Παυλόπουλο, με τον Βούτση, θα μιλήσει με τους πολιτικούς αρχηγούς. Λες κι έχουμε… πολεμική σύρραξη και πρέπει να βγούμε όλοι με τ’ άρματα. Σιγά το πράγμα δηλαδή. Οι ανεκδιήγητοι χαρτογιακάδες του Ταμείου επιβεβαίωσαν όσα γνωρίζαμε. Ότι είναι ανάλγητοι, δεν υπολογίζουν ούτε την κατάσταση της χώρας, ούτε τα λάθη που έχουν κάνει.
Να θυμίσουμε ότι εντελώς τυχαία τις τελευταίες εβδομάδες και ο Τσίπρας, και ο Τσακαλώτος και άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι καταφέρθηκαν με σκληρότητα κατά του ΔΝΤ και ουσιαστικά προανήγγειλαν ρήξη. Τυχαίο; Δεν ήξεραν τίποτε και απλά υποψιάστηκαν ότι ο Τόμσεν και η… Δρακουλέσκου θα βάλει φουρνέλο στη διαπραγμάτευση;
Υπάρχει και το άλλο σενάριο που κυκλοφορεί ευρέως στην πιάτσα. Ότι η κυβέρνηση της αριστεράς έχει πέσει εδώ και μήνες στα τέσσερα, ότι έχουν συμφωνηθεί νέα φορολογικά μέτρα 5,4 δις ευρώ, τουλάχιστον. Ότι η κυβέρνηση της αντίστασης και ο αντιμνημονιακός Αλέξης έχουν γίνει οι χειρότεροι Μερκελιστές και θα κάνουν ό,τι τους ζητήσει η τρόικα. Χαρακτηριστική περίπτωση η ανακοίνωση ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα πάει την Παρασκευή στο λιμάνι για να υπογράψει τη συμφωνία πώλησης στην Cosco. Ποιος ο Τσίπρας και πιθανότατα ο Δρίτσας που είχαν κάνει προεκλογική σημαία το… ξεπούλημα του ΟΛΠ. Όμως, έδωσε εντολή η Άνγκελα προφανώς και όλα θα γίνουν όπως πρέπει από τους… αγωνιστές της Αριστεράς.
Άραγε, υπάρχει καλύτερος φερετζές για την ξεφτίλα τους να φέρουν τα μέτρα για τους φόρους και για τις συντάξεις στη Βουλή από έναν «πόλεμο» με το ΔΝΤ; Θα τρώει σανό ο κόσμος βλέποντας πώς το ΔΝΤ φεύγει ή πώς ο Τόμσεν ο κακός Δανός διαπομπεύεται. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα συσπειρωθούν απέναντι στους κακούς του Ταμείου και θα τρέξουν να ψηφίσουν τα μέτρα. Πόσο βολικό είναι αυτό; Και πόσο βολικό να γίνουν σ’ αυτή τη χρονική στιγμή.
Αν υπάρχει σχέδιο όντως καλά μελετημένο μπράβο τους που το σκέφτηκαν. Και μπράβο τους που ίσως έχουν εμπλέξει τις μυστικές υπηρεσίες και κάνουν υποκλοπές συνομιλιών.
Αν όμως δεν έχουν σχέδιο αλλά είναι μια ακόμη κυβερνητική μπαρούφα που μπορεί να οδηγήσει σε νέα δεινά θα πρέπει να το γνωρίζουμε. Αν είναι μια επικοινωνιακή ανοησία για να περάσουν εύκολα τα μέτρα και ο λαός να βλέπει πόσο… αντιστάθηκε ο Τσίπρας τότε είναι σίγουρη η χρεοκοπία, δε χρειάζεται να μας το πει ο Τόμσεν. Η αλήθεια είναι μία: Ότι η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει στα σκληρά μέτρα του μνημονίου. Κι ότι ανεξαρτήτως αν υπέκλεψαν τη συνομιλία τα Wikileaks ή κάποιος Κυπατζής εδώ στην Ελλάδα, η ουσία είναι ότι έτσι βγαίνει από πάνω η κυβέρνηση και ζητά εξηγήσεις.
Όλα όμως βγαίνουν στο φως, ουδέν κρυπτόν από τον ήλιον και σύντομα θα μάθουμε το κόλπο που στήθηκε.
πηγή 

Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία

 

«salus patriae suprema lex esto»
Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία και εθνοπροδοσία

του Γιώργου Καραμπελιά από το Άρδην τ. 103 που κυκλοφορεί

Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων –τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά. Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτήν τη σύνθεση των παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του. Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, ακόμα και η μήτρα των εθνικομηδενιστικών ρευμάτων στην Αριστερά, το ΚΚΕ εσωτερικού, είχε παρ’ όλα αυτά ως σύμβολό του την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο. Βέβαια στο ιδεολογικό πεδίο, ιδιαίτερα στην Αριστερά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αυτή η προτεραιότητα ήταν υπονομευμένη από την υποταγή της πατριωτικής συνιστώσας στη δήθεν «κοινωνική», ωστόσο κουτσά στραβά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το Νταβός του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τουργκούτ Οζάλ, εμφανιζόταν μία συστοίχιση των δύο αυτών διαστάσεων.

Όμως, από τη δεκαετία του 1990 –και, ακόμα περισσότερο εκείνη του 2000–, στην παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς ιδιαίτερα, καθώς και του αριστερισμού, που αποτέλεσαν και τα συστατικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, η κοινωνιοκεντρική αντίληψη και ο πατριωτισμός άρχισαν να παίρνουν, οριστικά, διαζύγιο μεταξύ τους. Η ανανεωτική Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ταυτιστούν σταδιακά με τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, ιδιαίτερα στον χώρο των πανεπιστημίων, της νεολαίας και της διανόησης. Αντίθετα, ο πατριωτισμός στο εσωτερικό των αριστερών κομμάτων και σχηματισμών συρρικνωνόταν διαρκώς. Στο ΠΑΣΟΚ θα κυριαρχήσει ο σημιτικός εθνομηδενισμός και θα περιθωριοποιηθούν οι πατριωτικές φωνές (Χαραλαμπίδης, Τσοβόλας, Παπαθεμελής), ενώ και στον χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ επίσης, οι πατριωτικές φωνές (Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Γλέζος) είτε θα σιγήσουν είτε θα προσαρμοστούν στην κυρίαρχη εθνομηδενιστική αντίληψη. Τόσο ώστε, ο Λαφαζάνης και ο Αλαβάνος, να υπογράψουν κείμενο υπεράσπισης της Μαρίας Ρεπούση! Όσοι επιμέναμε στην παραδοσιακή σύνθεση κοινωνιοκεντρισμού, οικολογίας και πατριωτισμού είχαμε γίνει μειοψηφία και, μάλιστα, η κυρίαρχη τάση ήταν να εκδιώκονται και να αποβάλλονται οι πατριωτικές φωνές από τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και η οικολογική ευαισθησία να ταυτίζεται με τον αντιπατριωτισμό.
Αυτή η εξέλιξη, η οποία κατέστη ηγεμονική στις δεκαετίες 1990 και 2000, απέκοψε ουσιαστικά, και στο επίπεδο των λαϊκών στρωμάτων, τον πατριωτισμό από την Αριστερά. Σε πατριωτική κατεύθυνση έμεναν περισσότερο τμήματα της λαϊκής Δεξιάς ή της Εκκλησίας, ενώ ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς συναγωνιζόταν εκείνον της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς. (Καθόλου τυχαία, με το σχέδιο Ανάν θα συνταχθεί ο Σημίτης και οι περί αυτόν, η Μπακογιάννη και ο Μητσοτάκης, ο Συνασπισμός και ο Κωνσταντόπουλος, ενώ θα αντιδράσουν οι μικρές δυνάμεις της πατριωτικής Αριστεράς και της λαϊκής Δεξιάς.)
Αντίθετα εμείς, στο Άρδην, ξεκινούσαμε πάντα από τη διαπίστωση πως η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία εξαρτημένη από τις παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης και ταυτόχρονα απειλείται κατ’ εξοχήν από τον τουρκικό επεκτατισμό. Γι’ αυτό και θεωρούσαμε πάντοτε πως ήταν πρωταρχική η εμμονή στην πατριωτική διάσταση, διότι χωρίς ανεξάρτητη πατρίδα δεν μπορεί να υπάρχει ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δημοκρατικά δικαιώματα, ούτε… προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι, για είκοσι τουλάχιστον χρόνια, από το 1993 και μετά, όταν καταρρέει το ανατολικό στρατόπεδο και κυριαρχεί η αμερικανοκεντρική παγκοσμιοποίηση, θέτουμε ως κεντρικό πολιτικό ζήτημα της χώρας το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, γι’ αυτό και συμμετέχουμε ενεργά σε όλους τους μεγάλους αγώνες, για την υπεράσπιση της κατακρεουργούμενης Γιουγκοσλαβίας, για τη συμπαράσταση στους μόνους αυθεντικούς συμμάχους μας στην Τουρκία, τους Κούρδους και στον Οτσαλάν, προπαντός δε για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο. Στο ιδεολογικό πεδίο, κύρια μέριμνά μας γίνεται η αποδόμηση των εθνοαποδομητών και του εθνομηδενισμού που κυριαρχεί σταδιακά στον χώρο της διανόησης και της Αριστεράς. Παραδειγματική υπήρξε η αντίθεσή μας στο βιβλίο της Ρεπούση και γενικότερα στην αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας, που απεργάζονται από κοινού οι ΜΚΟ του Σόρος και οι ψευδοαριστεροί.
Οι «συριζαίοι» αντίπαλοί μας και οι συνοδοιπόροι τους μας επέκριναν όλα αυτά τα χρόνια ως «εθνικιστές» και «εθνοπατριώτες», που εγκαταλείπουν δήθεν την κοινωνική προτεραιότητα προτάσσοντας την εθνική. Βέβαια, το πόσο ψευδής ήταν αυτή η ιδεολογική αντίληψη φάνηκε με το ξέσπασμα της κρίσης, όταν απεδείχθη ότι η ανεργία και η κατακρεούργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των Ελλήνων ήταν συνέπεια του αποικιακού χαρακτήρα των σχέσεών μας με τη Δύση. Γι’ αυτό εξάλλου και πρωτοστατήσαμε στις κινήσεις ενάντια στο μνημόνιο, με τους Αγανακτισμένους και τη «Σπίθα». Η κοινωνική κρίση στην Ελλάδα υπήρξε συνέπεια του παρασιτικού και εξαρτημένου χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο νεαρός λαοπλάνος αρχηγός του, ενδύθηκαν πρόσκαιρα, μετά το 2012, τη λεοντή του πατριωτισμού. Άρχισαν να μιλάνε για «πατρίδα» και «πατριωτισμό», εξαπατώντας ακόμα και ένα τμήμα της εναπομείνασας πατριωτικής Αριστεράς. Εμείς δεν παρασυρθήκαμε από αυτά τα απατηλά λόγια, αλλά εξακολουθούσαμε να υπενθυμίζουμε –έστω και εάν φανήκαμε για ένα διάστημα μονότονοι και ιδεοληπτικοί– πως ο εθνομηδενιστής, του οποίου το ιδεολογικό σύμπαν κινείται σε έναν «μεταεθνικό κόσμο», και του οποίου η πατρίδα βρίσκεται στο Λονδίνο του Τσακαλώτου και του Παππά ή την Αμερική του Βαρουφάκη, δεν μπορεί να γίνει πατριώτης, ούτε μπορεί να υπερασπιστεί αυθεντικά τα κοινωνικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, τα οποία προϋποθέτουν ακριβώς την εθνική ανεξαρτησία.
Για να το κάνουμε πιο λιανά, σε μια χώρα που αποτελεί παρασιτικό εξάρτημα της Δύσης και απειλείται άμεσα από τον τουρκικό επεκτατισμό, η εθνική πατριωτική αντίληψη είναι προϋπόθεση και για οποιαδήποτε κοινωνιοκεντρική πολιτική. Και αυτό φάνηκε πολύ καθαρά μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Άνθρωποι που δεν αγαπάνε την πατρίδα τους δεν μπορούν και να αγαπάνε τον λαό της. Άνθρωποι που θεωρούν τους Έλληνες «Ελληνάρες», «εθνικιστές», «καθυστερημένους», «θρησκόληπτους», δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν απέναντι στους «πολιτισμένους» Αμερικανούς, Γερμανούς ή Ολλανδούς πολιτικούς και επιχειρηματίες, που σαν τον Σάυλοκ απαιτούν ένα κομμάτι σάρκας από τους Έλληνες, και ακόμα λιγότερο μπορούν να αντισταθούν στον Ερντογάν που θέλει να παγιώσει και de jure την κατοχή της Κύπρου. Γι’ αυτό και εν τέλει οι δήθεν αντιμνημονιακοί και κοινωνιοκεντρικοί ψευδοαντικαπιταλιστές γλείφουν με τόση επιμέλεια τις μπότες της Μέρκελ και της Λαγκάρντ και εφαρμόζουν το χειρότερο μνημόνιο εις βάρος του ελληνικού λαού.
Εξάλλου, αφού διάβηκαν τον Ρουβίκωνα του μνημονίου, τον Ιούλιο του 2015, ξεδιπλώνουν με τη μεγαλύτερη αναισχυντία και την εθνομηδενιστική ιδεολογία τους. Δηλώσεις του Φίλη για τους Ποντίους, αλλαγή των βιβλίων της ιστορίας από την Αναγνωστοπούλου, ανακήρυξη του εθνομηδενιστή (και πρόεδρου του σημιτικού ΟΠΕΚ) Λιάκου σε υπεύθυνο για τη μεταρρύθμιση της παιδείας (!), απόλυτη αδιαφορία για τις συνέπειες του προσφυγικού και μεταναστευτικού κύματος στην ελληνική κοινωνία. Και επειδή όλα πρέπει να πηγαίνουν μαζί, ακολουθεί η προσπάθεια οριστικού ενταφιασμού του κυπριακού ελληνισμού, με ένα νέο σχέδιο Ανάν, στο οποίο πρωταγωνιστούν ανενδοίαστα.
Τι έχουν να χάσουν πλέον; Τα λαϊκά στρώματα, που τους πίστεψαν και τους ψήφισαν προς στιγμήν, τα έχουν ήδη απολέσει, καθώς και ένα μεγάλο μέρος της ίδιας της κομματικής τους βάσης – ιδιαίτερα εκείνους που κάτι πίστευαν από τις εξαγγελίες τους. Επομένως, μια και δεν έχουν πουθενά αλλού να στηριχθούν, θα πρέπει να στηριχθούν αποκλειστικά στις ξένες καγκελαρίες και να γίνουν οι πιστότεροι τοποτηρητές των συμφερόντων των αφεντικών τους. Γι’ αυτό εξάλλου και αυτοί τους ανταμείβουν: Καμιά άλλη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν είχε τόσο μεγάλη στήριξη από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, διότι ως γνωστόν οι αποστάτες είναι πάντοτε προτιμότεροι ακόμα και από τους ομοϊδεάτες. Αυτά που κάνει ο Κατρούγκαλος στο ασφαλιστικό, ο «μαρξιστής» των λονδρέζικων σαλονιών και της Μπλακ Ροκ, Τσακαλώτος, η Χριστοδουλοπούλου στο μεταναστευτικό, δεν μπορούσαν να τα κάνουν ούτε κατά διάνοιαν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή ο Αντώνης Σαμαράς. Και ήταν έτοιμοι από καιρό: Η εθνομηδενιστική ιδεολογία τούς είχε προετοιμάσει για να είναι οι καλύτεροι υπηρέτες των ξένων και μάλιστα με εκσυγχρονιστικό πασπάλισμα για δικαιώματα των μειονοτήτων, αντιρατσισμό, υπέρβαση των «εθνικών στερεοτύπων» και άλλα ηχηρά παρόμοια.
Και όσο χάνουν τη λαϊκή στήριξη, τόσο πιο επικίνδυνοι γίνονται, γιατί το μόνο που τους απασχολεί είναι το να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα. Γιατί ξέρουν πως, αν απομακρυνθούν από αυτή –την εξουσία– δεν έχουν κανένα μέλλον και καμία τύχη. Θα αποσυντεθούν πολύ χειρότερα και από το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ. Γι’ αυτό και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι για κάθε είδους υποταγή, για κάθε είδους προδοσία.
Ελπίζω, έστω κατόπιν εορτής, αυτοί που θεωρούν «προδότη» του αντιμνημονιακού αγώνα τον Τσίπρα, να αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως όσοι αντιπαραθέτουν κοινωνικά δικαιώματα και πατριωτισμό, ή θέτουν τον πατριωτισμό σε δεύτερη μοίρα στην Ελλάδα, θα εισπράττουν αναπόφευκτα έναν ΓΑΠ ή έναν Τσίπρα. Εδώ, σε αυτόν τον τόπο, είσαι πριν απ’ όλα ή πατριώτης ή εθνομηδενιστής και μετά οτιδήποτε άλλο. Αυτό σε τελική ανάλυση επικαθορίζει και τα υπόλοιπα.

Το κυρίαρχο πρόσημο του νέου πολιτικού πόλου θα είναι ο πατριωτισμός

Θυμούμαστε ότι όταν εγκαινιάστηκε η μεταπολίτευση, ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε να εκφράσει την κοινωνική πλειοψηφία των Ελλήνων με μια διττή συνθηματολογία: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και «κοινωνική δικαιοσύνη». Μια συνθηματολογία που «έπιανε» και εξέφραζε την ελληνική ιδιαιτερότητα, όπως εξάλλου και η κοινωνική συμμαχία πάνω στην οποία τη θεμελίωνε: στους «μη προνομιούχους Έλληνες».
Ωστόσο, και παρά τα «πατριωτικά» και τριτοκοσμικά συνθήματα του ΠΑΣΟΚ, η μεταπολίτευση σφραγίστηκε από την προτεραιότητα των «κοινωνικών» αιτημάτων και την υποτίμηση τελικώς της εθνικής διάστασης. Αυτό φαίνεται καθαρά και από τη στάση όλου του πολιτικού κόσμου απέναντι στην τουρκική εισβολή και την κατοχή της Κύπρου. Όλοι αποδέχονταν το status quo που είχε δημιουργήσει η εισβολή και όλοι εν τέλει συνηγορούσαν στον διάλογο με τους εισβολείς. Θα λέγαμε μάλιστα πως η μεταπολίτευση οικοδομήθηκε ακριβώς πάνω στην αποδοχή αυτού του ακρωτηριασμού, όπως εν μέρει είχε συμβεί μετά το 1922. Γι’ αυτό και σταδιακώς τα «πατριωτικά» αιτήματα και χαρακτηριστικά της ελληνικής πολιτικής ζωής άρχισαν να υποχωρούν και μετά τη «δεκαετία της παγκοσμιοποίησης», τη δεκαετία του 1990, υποχώρησαν μέχρις εξαφανίσεως.
Και οι βασικές παράμετροι της διεθνούς και εσωτερικής πολιτικής της χώρας οδηγούσαν ακριβώς στην υπέρβαση του εθνικού παράγοντα και την αναβάθμιση της ατομικής, αν όχι και ατομικιστικής ευημερίας. Στην Ευρώπη, για τριάντα ή σαράντα χρόνια, μέχρι την κρίση του 2008, θα ενισχύεται η στρατηγική της υπέρβασης των εθνικών ταυτοτήτων, η οποία θα καταστεί κυρίαρχη στην Ελλάδα από τον Σημίτη μέχρι τον ΓΑΠ. Η ελληνική Αριστερά σε όλες της τις συνιστώσες –άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο– θα εγκαταλείψει το πεδίο του πατριωτισμού προς όφελος του δικαιωματισμού και της προώθησης της λογικής των «κινημάτων», των μειονοτήτων, της προτεραιότητας του ατομικού έναντι του συλλογικού. Έσχατη και κυρίαρχη έκφραση αυτής της εξέλιξης υπήρξε ο εθνομηδενισμός.
Με την οικονομική κρίση που άνοιξε το 2010, και την έσχατη πολιτική μορφή της, τον Σύριζα, ολοκληρώνεται η ανατροπή των θεωριών περί μιας υπερεθνικής και ισότιμης Ευρώπης, προς την κατεύθυνση της μεταβολής της Ελλάδας σε αποικία χρέους, ενώ μέσα από το προσφυγικό-μεταναστευτικό αναδεικνύεται η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα και οι κίνδυνοι τους οποίους εγκυμονεί. Στην Ευρώπη, η παλιά ανέξοδη ευρωπαϊστική φρασεολογία έχει αντικατασταθεί από την ενίσχυση του εθνικού, ακόμη και του εθνικιστικού λόγου, από την Πολωνία και την Ουγγαρία μέχρι το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, και την απειλή εξόδου της Αγγλίας από την Ε.Ε. Στα ανατολικά μας, η Τουρκία, μέσα σε σαράντα χρόνια, μεταβλήθηκε σε σημαντική περιφερειακή δύναμη, ενώ ο αραβικός κόσμος, από πυλώνα της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει μεταβληθεί σε μια ανεξάντλητη πηγή πολέμων, εμφύλιων σπαραγμών, προσφύγων και μεταναστών. Επιπλέον, στο εσωτερικό πεδίο, η μεταπολιτευτική παρασιτική ευημερία έχει οδηγήσει σ’ έναν γερασμένο πληθυσμό, σε δημογραφική κρίση και καταστροφή του παραγωγικού ιστού.
Υπό αυτές τις συνθήκες, το τέλος της μεταπολίτευσης, που σηματοδοτεί η υπό αποχώρηση κυβέρνηση Τσίπρα, ανοίγει τον δρόμο σε μια νέα ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης θα απορροφηθούν, ή μάλλον θα εκφραστούν, ολοκληρωτικά μέσα από το αίτημα και τη διεκδίκηση της εθνικής επιβίωσης. Η «μετά-μεταπολιτευτική» περίοδος θα σφραγιστεί από την αγωνία του ελληνισμού να επιβιώσει – είναι πολύ χαρακτηριστική η διαρκής αναζωπύρωση της οικονομικής κρίσης και τα επαναλαμβανόμενα μνημόνια που μεταβάλλουν την Ελλάδα σ’ ένα «οικονομικό Ιράκ ή Συρία της Ευρώπης»: δηλαδή μια χώρα που δεν κατορθώνει να εξέλθει από την κρίση και, σε μια καθοδική σπείρα, επαναλαμβάνει τη μνημονιακή τραγωδία χωρίς τέλος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, όπως προείπαμε, η κοινωνική διεκδίκηση απορροφάται στρατηγικά από εκείνην της εθνικής επιβίωσης. Και εδώ βρίσκεται το απίστευτο, το αβυσσαλέο κενό των πολιτικών και πνευματικών ελίτ της χώρας. Καμία πολιτική δύναμη, ούτε καν οι φασίστες της Χ.Α., δεν προτάσσει στην πραγματικότητα την ανάγκη της εθνικής σωτηρίας ως το κεντρικό διακύβευμα της περιόδου, το δε μεγαλύτερο χάος και η μεγαλύτερη σύγχυση κυριαρχούν στον χώρο της Αριστεράς και της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Εδώ, ακόμα και οι πατριωτικές εξάρσεις προσλαμβάνουν έναν οικονομίστικο και ψευδοταξικό χαρακτήρα, που εμμένει στη διασφάλιση της ευημερίας αδυνατώντας να κατανοήσει πως, σ’ αυτήν τη νέα εποχή, η σωτηρία της πατρίδας θα καταστεί ο υπέρτατος νόμος. (salus patriae suprema lex esto) και τα κοινωνιοκεντρικά αιτήματα θα εκφράζονται ως αναγκαία συνιστώσα του πατριωτισμού.
Και όμως, όπως είχε συμβεί τηρουμένων των αναλογιών και στην περίοδο 1940-1944, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κατ’ εξοχήν η Αριστερά είναι ανέτοιμες για κάτι τέτοιο. Ας θυμηθούμε τι συνέβη με την κατάρρευση της Ευρώπης του Μεσοπολέμου και της φρασεολογίας της ταξικής πάλης που χαρακτήριζε την ελληνική κομμουνιστική Αριστερά. Θα χρειαστεί ένας βίαιος επανακαθορισμός της τακτικής της προς μία εθνικοαπελευθερωτική κατεύθυνση, την οποία όμως, κατά βάθος, αυτή η ίδια δεν θεωρούσε πρωτεύουσα, αλλά παράγωγη της σύγκρουσης της σοβιετικής πατρίδας με τον ναζισμό – για να ηγηθεί σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για τον οποίο όμως δεν διέθετε τα πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία ώστε να τον ολοκληρώσει αποτελεσματικά.
Άραγε και στη νέα αυτή ιστορική περίοδο, όπου τα αιτήματα δεν αφορούν απλώς μια απελευθέρωση, αλλά την ίδια την εθνική επιβίωση, θα συμβεί κάτι ανάλογο; Δηλαδή, θα τον διεξαγάγουν, τσάτρα πάτρα και κουτσά στραβά, δυνάμεις που δεν έχουν καν συνείδηση του τι διακυβεύεται στην πραγματικότητα; Έχουμε πολλές φορές μιλήσει για την πανουργία της ιστορίας, η οποία αναθέτει συχνά τα ιστορικά αιτήματα που τίθενται από τη συγκυρία σε δυνάμεις που δεν έχουν συνείδηση γι’ αυτά. Πρόκειται όμως για τη συνταγή μιας τελικής αποτυχίας, ιδιαίτερα όταν τα ζητήματα είναι τόσο περίπλοκα όσο σήμερα.
Μόνο όσοι θέτουν ως άξονα του προβληματισμού τους την απόλυτη προτεραιότητα, στη σημερινή συγκυρία, της εθνικής διάστασης των αντιθέσεων, μπορούν και να κατανοήσουν το τι ακριβώς συμβαίνει και ποια ακριβώς βήματα χρειάζονται να γίνουν. Το γεγονός ότι, στη διάρκεια του 2015, το Άρδην υπήρξε η μόνη δύναμη που κατανόησε, ακόμα και στις λεπτομέρειές τους, την εξέλιξη των γεγονότων, οφείλεται αποκλειστικά στο ότι είναι η μόνη πολιτική δύναμη η οποία θέτει ως προτεραιότητα την εθνική επιβίωση και κατά συνέπεια μπορεί από αυτήν τη σκοπιά να κατανοεί τις εξελίξεις. Ίσως δε και η πρότερη «μαρξιστική» παιδεία μας, πάνω στον χαρακτήρα της κύριας αντίθεσης, μας βοήθησε αποτελεσματικά. Ταυτόχρονα όμως, τα ισχνά μεγέθη μας και η αδυναμία ακόμα και συντρόφων μας να κατανοήσουν αυτή την πραγματικότητα, καταδεικνύουν και τη δυσκολία του εγχειρήματος.
Πάντως, για να περάσουμε στη μεγάλη εικόνα: με τον έναν ή άλλον τρόπο, με πλήρη συνείδηση ή ψαχουλευτά, στην ιστορική περίοδο που ανοίγεται, οι πατριωτικές αντιλήψεις και δυνάμεις δεν διεκδικούν έναν μειοψηφικό και περιθωριακό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό, αλλά διεκδικούν αντίθετα έναν ρόλο πρωταγωνιστικό, ως του ηγεμονικού και πολιτικού πόλου του ελληνισμού, στη διάρκεια του πρώτου μισού του εικοστού πρώτου αιώνα.
Στη νέα ιστορική περίοδο, είτε θα κατορθώσουμε να εκφράσουμε, μαζί με την πλειοψηφία των Ελλήνων, ένα αίτημα εθνικής επιβίωσης και κατά συνέπεια και κοινωνικής ισορροπίας –μια και μόνο οι λαϊκές και παραγωγικές τάξεις μπορούν να εκφράσουν πραγματικά αυτό το αίτημα απέναντι στις μεταπρατικές και ξενόδουλες ελίτ της χώρας–, είτε ο ελληνικός κόσμος θα αποσυντεθεί δραματικά.
Έχουμε ήδη εισέλθει σε αυτήν τη νέα ιστορική περίοδο και αυτό που απαιτείται από εμάς είναι να μην αφήσουμε να επαναληφθεί ο «καημός της ρωμιοσύνης», δηλαδή το ανολοκλήρωτο και αδιέξοδο όλων των προηγούμενων ιστορικών προσπαθειών, διότι αυτήν τη φορά δεν θα υπάρξει άλλη ιστορική ευκαιρία.

πηγή

Λάθος το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής

 

 

Λάθος το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, χρειαζόμαστε επειγόντως διπλασιασμό των επενδύσεων, υπογράμμισε ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης. Πώς θα μπορούσαμε να είχαμε ξεφύγει από την ύφεση σε 2-3 χρόνια. Αν είχαμε αύριο εθνικό νόμισμα θα είχαμε υποτίμηση 60%. Στο 800% του ΑΕΠ το χρέος το 2008.

Με μελανά χρώματα περιέγραψε ο κ. Γιώργος Προβόπουλος, πρόεδρος της Bulgaria Post Bank Eurobank Ergasias, από το βήμα της γενικής συνέλευσης του ΣΕΒΤ την κατάσταση που βιώνει σήμερα η ελληνική οικονομία αλλά και την επόμενη μέρα, αναφέροντας πως παρά τις απώλειες των τελευταίων ετών κανείς δεν ξέρει πως και πότε θα βγούμε από το αυτό το αδιέξοδο.
«Πολλά περισσότερα πράγματα έπρεπε να γίνουν που δεν έγιναν. Είναι σαν να έχουμε μπει σε ναρκοπέδιο και δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε από αυτό» είπε για να συμπληρώσει πως αν είχαν γίνει διαρθρωτικές αλλαγές η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε ξεφύγει από την ύφεση μέσα σε 2-3 χρόνια, θα είχε "χαθεί" το 10-13% του ΑΕΠ, από 26% που έχει χαθεί ήδη, "και αυτή τη στιγμή θα είχαμε ανάπτυξη και μεγάλο μέρος της απώλειας του 12-13% του ΑΕΠ θα το είχαμε ανακτήσει".
Ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, ανέφερε πως τα χρόνια της κρίσης "το μόνο που δεν έχει υποστεί απώλεια ήταν οι καταθέσεις so far ", εν αντιθέσει με το ΑΕΠ της χώρας που συρρικνώθηκε 26% και τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων που έχουν υποστεί μεγάλη μείωση –σ.σ. τα ακίνητα έχουν χάσει το 60% της αρχικής αξίας τους, οι μετοχές απώλεσαν το 90% της αξίας τους, κ.α.

Για τη συνέχεια Euro2Day 

Με αφορμή την 25η Μαρτίου: Ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, πού πάμε

Οι εθνικές επέτειοι προσφέρονται για την αποτίμηση της πορείας ενός λαού, όσο διχασμένος και διαλυμένος και αν είναι, σε κρίσιμες συγκυρίες της ιστορικής του διαδρομής.

Υπήρξαν περίοδοι που ο ελληνισμός επέδειξε υψηλές ικανότητες και άφησε το ιστορικό αποτύπωμά του στην ανθρώπινη ιστορία (η πλέον πρόσφατη η επανάσταση του ’21), αλλά και άλλες, όπως η σημερινή, που κυμαίνεται στο ναδίρ των δυνατοτήτων του.
Μια πρώτη αποτίμηση που θα μπορούσε να γίνει, με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου, είναι ότι για να υψωθεί μια κοινωνία στο βάθρο της ιστορίας και του πολιτισμού της ανθρωπότητας πρέπει να συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις. Λαός που είναι αποφασισμένος να συμμετάσχει στις αλλαγές, ανιδιοτελής ηγεσία που έχει ισχυρή θέληση και φρόνημα να αναλάβει την πρωτοβουλία κινήσεων, πνευματική ηγεσία που να βρίσκεται στην πρωτοπορία του διεθνούς προβληματισμού και να μην περιμένει τη σίτισή της από την κρατική συνδρομή, και ακμαία οικονομική τάξη που, πέραν του πλούτου της, έχει εθνική συνείδηση και επιθυμεί να συμμετάσχει στο πολιτισμικό γεγονός.
Τίποτε από αυτά δεν συντρέχει στις σημερινές συνθήκες. Γι’ αυτό και η μεγάλη παρακμή και του ελληνισμού και της Ελλάδας. Το γνωστό επιχείρημα «και οι άλλοι ίδιοι είναι» αρμόζει μόνο στους εξουσιομανείς με τα φτηνά και αγοραία επιχειρήματά τους.

Για να συμβεί η Επανάσταση του 1821 συνέτρεξαν αρκετά χρόνια πριν, ίσως αμέσως μετά την Άλωση, διεργασίες που προετοίμαζαν αυτήν την ημέρα. Το αν πέτυχε ή όχι, φαίνεται από τα σημερινά αποτελέσματα.

Η ελληνική εθνότητα αναδύθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία με προϋποθέσεις που δεν δημιουργούσαν ιδιαίτερη αισιοδοξία αφού, από τη διεξαγωγή ακόμη του Αγώνα, οι Έλληνες αγωνιστές εμφάνισαν ορισμένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά τους. Η Επανάσταση οδηγήθηκε σε έναν καταστρεπτικό εμφύλιο, αναγκάστηκε να πάρει δάνειο το οποίο την οδήγησε σε εξάρτηση από τις δυνάμεις, δεν πίστεψε στις δυνατότητές της να μπορέσει να οικοδομήσει το κράτος της χωρίς τους ξένους και, προς το τέλος, δολοφόνησε την πρώτη –και ίσως μοναδική– ελπίδα που είχε, τον Καποδίστρια. Ήταν ο μόνος, ίσως, τότε, που θα μπορούσε να θέσει τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία μιας σύγχρονης, για τον καιρό της, πολιτειακής οντότητας.
Στάθηκε όμως ικανό, το κράτος που δημιουργήθηκε, να εξελληνίσει πληθυσμούς που ήταν διατεθειμένοι να συμπορευτούν με τους Έλληνες και έφτασε στο απόγειο των στόχων του (Μεγάλη Ιδέα) που δεν επιτεύχθηκαν, πάλι λόγω της αιώνιας αδυναμίας του: του διχασμού. Την ώρα που δινόταν η ύψιστη μάχη, η μία από τις ισχυρές πολιτικές ομάδες είχε ως κύριο σύνθημά της την επιστροφή στην πατρίδα, μια άλλη διένειμε προκηρύξεις στο μέτωπο για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και καλούσε τους στρατιώτες να μην πολεμήσουν, και ο λαός καταψήφιζε τον πολιτικό που άρχισε την περιπέτεια και –αν υπήρχε μια δυνατότητα να έρθει σε πέρας– ήταν ο μόνος που θα το κατόρθωνε. Τον Βενιζέλο.
Από τότε ξεκίνησε και η παρακμή με μικρές ζωηρές εξάρσεις, είτε πολιτισμικές (γενιά του ’30), είτε στρατιωτικές (πόλεμος του ’40).
Τα σκαμπανεβάσματα της ιστορικής εξέλιξης επιβεβαιώνουν, απλώς, τη σημερινή τραγική κατάσταση. Σε μια από τις πλέον δύσκολες χωροχρονικές του στιγμές, ο ελληνισμός βρίσκεται χωρίς να συντρέχει καμιά από τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν στην αρχή του κειμένου. Όλα βρίσκονται σε παρακμή και σύγχυση και ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός νέου, ακραίου διχασμού.

Μετά την ολοκλήρωση ενός κύκλου που άρχισε την επομένη της Άλωσης και ολοκληρώθηκε το 1821, ο ελληνισμός αντιμετωπίζει και σήμερα το ίδιο ερώτημα που τον βασάνιζε και το 1453: αφομοίωση από τη Δύση ή δορυφοροποίηση από την Τουρκία;

Κάτι δεν πήγε καλά όλα αυτά τα χρόνια, μετά την Τουρκοκρατία, και χάθηκε η αφομοιωτική δύναμη του ελληνικού πολιτισμού. Και οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα, αλλά οι Έλληνες επικράτησαν πολιτισμικά. Όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Ανατολή, ο ελληνικός πολιτισμός αναδύθηκε υπό νέα μορφή, μετά τη σύμμειξή του με την ορθοδοξία, και κυριάρχησε στο Βυζάντιο για άλλη μια χιλιετία. Με την Τουρκοκρατία τα πράγματα φαίνεται να υποχώρησαν. Το κράτος που προέκυψε από την Επανάσταση του 1821 είχε αναφορές κυρίως στην αρχαία Ελλάδα, αλλά η πραγματική του υπόσταση ήταν βαθιά επηρεασμένη από την Τουρκοκρατία και το Βυζάντιο.
Από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης, ο Ρήγας είχε ως βασική επιδίωξη την αποκατάσταση της ιστορίας του ελληνικού έθνους μέσω της επιβεβαίωσης της ιστορικής συνέχειας και την ενδυνάμωση της εθνικής συνείδησης ως αποτέλεσμα της ενίσχυσης της ιστορικής αυτογνωσίας και αυτοπεποίθησης.
Σήμερα οι αποδομιστές, ζηλωτές της υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας, κατασκευάζουν νέους μύθους για την ελληνική εθνότητα και το ελληνικό έθνος, με κυρίαρχο στοιχείο τις ιδεοληψίες τους, ερχόμενοι σε αντίθεση ακόμη και με τον διαπρεπή μαρξιστή ιστορικό Νίκο Σβορώνο. Ο οποίος, κατά τον Σπύρο Ασδραχά, αποδέχεται το καθιερωμένο σχήμα της συνέχειας του ελληνικού λαού και της «ελληνικότητας», την οποία ονομάζει «ελληνισμό», παρά την αμφισημία του όρου.

Την περίοδο πριν από την Ελληνική Επανάσταση διαμορφώνεται ο διεθνής αποικιοκρατικός καταμερισμός εργασίας.

Η ελληνική αστική τάξη αρχίζει να μορφοποιείται και να δρα με έναν τρόπο διαφορετικό από αυτόν που πραγματοποίησαν οι αντίστοιχες δυτικοευρωπαϊκές. Και αυτό οφείλεται κυρίως στην έλλειψη κρατικής υπόστασης – κάτι που προσδιόρισε το συμβιβασμό της με τους «κοτζαμπάσηδες», και που οδήγησε στο συγκεκριμένο μεταπελευθερωτικό συγκρότημα εξουσίας.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται αργά αλλά σταθερά οι όροι ηγεμονίας του ελληνικού εθνικού στοιχείου. Το ιστορικό βάρος του ελληνικού στοιχείου, η εξάπλωση του ελληνικού αστικού πληθυσμού στα Βαλκάνια, η γλώσσα και η θρησκεία, οι μηχανισμοί κρατικής διοίκησης στους οποίους κυριαρχούσαν οι Έλληνες.
Οι Έλληνες αστοί αποτελούσαν ένα είδος «διαβαλκανικής» αστικής τάξης. Ο ρωμαίικος αστισμός ασκούσε ένα είδος κηδεμονίας επάνω στη νεαρή αστική τάξη όλης σχεδόν της Βαλκανικής. Κηδεμονία βέβαια που δεν ήταν άμοιρη και αρνητικών επιπτώσεων, στο βαθμό που η αυτονόμηση κάθε βαλκανικού έθνους «σφραγίστηκε» από ένα σημείο και πέρα με τον «απογαλακτισμό» από τη μακρόχρονη βυζαντινή/ελληνική επιρροή.
Αυτή η πάλαι ποτέ βαλκανική παρουσία έχει σήμερα συρρικνωθεί στα όρια ενός ελλαδικού κρατιδίου το οποίο άγεται και φέρεται από τις λανθασμένες και ιδεοληπτικές κινήσεις της πολιτικής του ηγεσίας. Και ενός λαού που περιέπεσε σε «πολιτισμική οκνηρία» και δεν μπορεί, ή και δεν θέλει να διαμορφώσει, πρωτίστως, και να αναδείξει νέα πολιτική, οικονομική, και πνευματική ηγεσία.

Γιατί οι ηγεσίες δεν πέφτουν ως μάννα εξ ουρανού, αλλά αναδεικνύονται από τις ζωντανές δυνάμεις των λαών.

Το σημερινό ελλαδικό κρατίδιο βρίσκεται παντελώς απομονωμένο και αποδυναμωμένο, περίγελος γειτόνων του που κάποτε αντιμετώπιζαν το έθνος που το συγκροτεί με σεβασμό.
Οι κίνδυνοι αυτής της απομόνωσης είναι τεράστιοι. Ελπίδες από τον εσωτερικό ελλαδικό χώρο δεν υπάρχουν. Η αναγκαστική όμως, λόγω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, νέα διασπορά, ίσως δημιουργήσει τις προϋποθέσεις μιας νέας Ελληνικής Αναγέννησης.
Το υπόβαθρο του ελληνικού πολιτισμού –στη διαχρονική του διαμόρφωση– μπορεί να δώσει και σήμερα διεξόδους στο ευρωπαϊκό, πλέον, πολιτισμικό και πολιτικό αδιέξοδο.
Κάποιοι, όμως, αψηφώντας τις δυσκολίες, πρέπει να αναλάβουν την πρωτοβουλία.
πηγή