Τα 8 Ψέματα Της Πάμφτωχης Μάνας Μου…

Σίγουρα η αγάπη που νιώθει μία μάνα για το παιδί της, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο είδος αγάπης. Παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια, οι μανάδες πάντα καταφέρνουν να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν…τελευταίες.
Στην ιστορία που ακολουθεί μια μητέρα έπρεπε να πει αρκετά ψέματα στο γιο της για να τον μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τώρα που αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ιστορία της έγινε παγκοσμίως γνωστή.
Έχετε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο για τα παιδιά σας ή θα το κάνατε αν χρειαζόταν; Αν πιστεύετε ότι οι μητέρες αξίζουν μόνο σεβασμό και θαυμασμό, διαβάστε την παρακάτω ιστορία και θα αλλάξετε γνώμη…
“Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω». Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.
Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια».. Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα…
Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ ξύπνησα και την βρήκα με ένα μικρό κερί να δουλεύει ακόμη. Της είπα να έρθει για ύπνο, αλλά μου απάντησε πως δεν είναι κουρασμένη. Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα…
Όταν έφτασαν οι τελικές εξετάσεις ζήτησε άδεια από τη δουλειά της για να με συνοδεύσει. με περίμενε μέσα στη ζέστη για ώρες και όταν τελείωσα ήρθε κοντά μου και μου έφερε ένα μπουκάλι με κρύο νερό. Την είδα κουρασμένη και εξαντλημένη και της είπα να το πιει εκείνη. Η απάντησή της ήταν «Δεν διψάω γιε μου, πιες το εσύ να δροσιστείς». Αυτό ήταν το τέταρτο ψέμα της μητέρας μου…
Μετά το θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τις ανάγκες μας. Η κατάσταση της οικογένειάς μας χειροτέρευε και δυστυχώς όλα τα βάρη περνούσαν από πάνω της. Κάποιοι γείτονες της έλεγαν ότι πρέπει να παντρευτεί ξανά και να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αυτή όμως έλεγε «Δεν είμαι εγώ για τέτοια, είμαι μεγάλη γυναίκα με παιδί και δεν χρειάζομαι την αγάπη κανενός». Αυτό ήταν το πέμπτο ψέμα της μητέρας μου…
Αφού τελείωσα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά, ήταν ώρα για τη μητέρα μου να ξεκουραστεί, αλλά δεν ήθελε. Πήγαινε κάθε μέρα στη λαϊκή αγορά και πουλούσε κάποια λαχανικά για να καλύπτει τις δικές της ανάγκες. Εγώ δούλευα μακρυά και κάθε μήνα με το που έπαιρνα το μισθό μου, της ετοίμαζα ένα δέμα με τρόφιμα και διάφορα καλούδια, της έβαζα και ένα φάκελο με λεφτά και της τα έστελνα. Αυτή όμως τις περισσότερες φορές, κρατούσε τα πάντα εκτός από τα λεφτά. Με την πρώτη ευκαιρία μου τα έστελνε πίσω και μου έγραφε «Αγόρι μου δεν χρειάζομαι χρήματα, δόξα τον Θεό έχω αρκετά για να ζήσω. Κράτησε τα εσύ που είσαι νέος και έχεις ανάγκες». Αυτό ήταν το έκτο της ψέμα…
Μετά από 3 χρόνια δουλειάς και μεταπτυχιακών σπουδών, μία μεγάλη εταιρεία εμφανίστηκε στο δρόμο μου, η οποία με προσέλαβε με πολύ καλό μισθό και μου χρηματοδότησε το διδακτορικό που πάντα ονειρευόμουν. Τότε γύρισα και είπα στη μητέρα μου ότι η τύχη μας χαμογέλασε. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου, να σταματήσει να δουλεύει και επιτέλους να απολαύσει και αυτή κάποιες στιγμές από τη ζωή της. Εκείνη όμως μου είπε, «Άσε με γιε μου στον τόπο μου, εγώ είμαι μια χαρά, κοίτα να κάνεις εσύ τη ζωή σου καλύτερη και μην κοιτάς εμένα». Αυτό ήταν το έβδομο ψέμα που μου είπε…
Στα γεράματά της απέκτησε καρκίνο στο στομάχι. Σε εμένα όμως δεν είπε τίποτα. Μία μέρα όμως αποφάσισα να πάω την δω χωρίς να την προειδοποιήσω. Όταν μπήκα στο σπίτι αμέσως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά… Γερασμένη και εξασθενημένη καθόταν στο κρεβάτι, προσπαθούσε να γελάσει αλλά φαινόταν ότι έκανε υπερπροσπάθεια. Καθώς με κοιτούσε, με έπιασαν τα κλάματα, δεν άντεξα…
Τότε γύρισε και μου είπε «Γιε μου μην κλαις και μην στεναχωριέσαι, εγώ είμαι μια χαρά» και μου κράτησε το χέρι. Αυτό ήταν το όγδοο ψέμα της κι εκείνη τη στιγμή έκλεισε τα μάτια της για πάντα…”
πηγή

Μητέρες χτυπούν πόρτες και παρακαλούν συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, 

ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών

Τα μεγαλύτερα και αθώα θύματα της παρατεταμένης κρίσης στην Ελλάδα και δη στην Πάτρα, είναι τα παιδιά, η πιο ευαίσθητη πληθυσμιακή ομάδα, που αντιμετωπίζει την κατάθλιψη αλλά και την πείνα.

Στην Αχαϊκή πρωτεύουσα πεινάνε 4.000 παιδιά, ηλικίας από 3 μηνών έως 14 ετών, με τις μητέρες να χτυπούν πόρτες και να παρακαλούν συλλόγους και αγνώστους για λίγο γάλα, όπως αποκάλυψε στο patrastimes.gr, ο πρόεδρος από το Φωτεινό Αστέρι, το οποίο από 400 παιδιά που είχε αναλάβει μέχρι τα Χριστούγεννα του 2015, σήμερα καλείται να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες 780 παιδιών.

Αύξηση 100% μέσα σε μόλις δύο μήνες!

Την ίδια ώρα οι κοινωνικοί λειτουργοί του συλλόγου που προσφέρουν εθελοντική εργασία, δίνουν μάχη να βγάλουν τα παιδιά από την κατάθλιψη, αλλά δυσκολεύονται, αφού το μόνο που βιώνουν είναι το δράμα της ανεργίας και της φτώχειας των άνεργων γονέων τους, την ανάγκη να τρέφονται από ξένους και πολλές φορές λόγω μη κατάλληλου πρωινού και ενδυμασίας ντρέπονται να πάνε σχολείο.

Πηγή: patrasTimes.gr

nooz

Ποιο το όφελος αν δημιουργείς πολλούς φτωχούς με την εκμετάλλευση και κατόπιν ανακουφίζεις έναν με την ελεημοσύνη; Αν δεν υπήρχε το πλήθος των εκμεταλλευτών, δεν θα υπήρχε το πλήθος των εξαθλιωμένων.

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Άστεγοι με μεταπτυχιακό κάνουν Χριστούγεννα...

... στους δρόμους της Αθήνας.
Δείτε τις φωτογραφίες...

Σε μία τυχαία βόλτα στη στολισμένη για τα Χριστούγεννα Αθήνα δύσκολα θα ξεφύγουν από το βλέμμα κάποιου τα μικρά υπαίθρια «σπιτάκια» που έχουν στήσει στο κέντρο της πόλης δεκάδες άστεγοι. Κι, όμως, ο ανώνυμος άνθρωπος που προσπερνάς βιαστικά θα μπορούσε να είναι ο ίδιος σου ο πατέρας... Δεν πρόκειται για...
σενάριο βγαλμένο από ταινία, αλλά, δυστυχώς, για μία σκληρή εικόνα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. 

Αυτό συνέβη στην περίπτωση φοιτήτριας από την επαρχία που «έπεσε» πάνω στον άστεγο πατέρα της χωρίς να τον αναγνωρίσει. Ο κ. Παναγιώτης είπε στην οικογένειά του ότι θα φύγει στην Αμερική, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη κι εδώ και μερικά χρόνια ζει μέσα σε μία αθηναϊκή στοά. Η γυναίκα και τα παιδιά του δεν έχουν λάβει νέα του εδώ και καιρό, όμως, η μοίρα του επιφύλασσε ένα περίεργο παιχνίδι...

Εκεί που κοιμόταν το άκουσμα μίας γνώριμης φωνής τον ξύπνησε. Ήταν η φωνή της κόρης του, που είχε καταφέρει να περάσει σε πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας, χωρίς εκείνος να το έχει πληροφορηθεί. Ο κ. Παναγιώτης την αναγνώρισε αμέσως, αλλά δεν της μίλησε από ντροπή. Το ίδιο, εντούτοις, συνέβη και με την κόρη του, που, χωρίς να ρίξει δεύτερη μάτια, πέρασε βιαστικά από δίπλα του, αγνοώντας την ύπαρξή του και περνώντας τον ως έναν ακόμη άστεγο.

Την παραπάνω σοκαριστική ιστορία διηγήθηκε στο protothema.gr ο πρόεδρος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης (ΜΚΟ) Praksis, Τζαννέτος Αντύπας, στην οποία απευθύνθηκε ο κ. Παναγιώτης, ζητώντας βοήθεια για να ξανασταθεί στα πόδια του. Όπως επισημαίνει ο κ. Αντύπας, η κρίση ανάγκασε ακόμη και ανθρώπους με ανώτερο μορφωτικό επίπεδο να κοιμούνται σε παγκάκια και όπου αλλού βρουν, ενώ υπολογίζεται πως πάνω από 1.200 άνθρωποι θα περάσουν τις γιορτές μόνοι στους παγωμένους δρόμους της Αθήνας. Εάν προστεθούν σε αυτόν τον αριθμό και οι πρόσφυγες και μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί ή καταφθάνουν συνεχώς στη χώρα μας, τότε έχουμε να κάνουμε με αρκετές χιλιάδες.

«Πλέον, όταν μιλάμε για άστεγο πληθυσμό, δεν εννοούμε τους παραδοσιακούς κλοσάρ μέχρι το 2008 που ήταν συγκεκριμένοι, οι οποίοι κουβαλούσαν τα υπάρχοντά τους σε σακούλες σκουπιδιών και ήταν οι κλασικές φιγούρες των περιθωριοποιημένων αστέγων. Η ανθρωπογεωγραφία του αστέγου πια περιγράφει άτομα των οποίων το πνευματικό/εκπαιδευτικό επίπεδο είναι πάνω από εκείνο του μέσου όρου. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πανεπιστημιακές σπουδές ή ακόμη και μεταπτυχιακό και είναι άστεγοι» υπογραμμίζει ο κ. Αντύπας, προσθέτοντας πως «αυτό το γεγονός υποδηλώνει ότι οι συνθήκες του να μείνουν στο δρόμο προέρχονται από τη βαθύτατη οικονομική κρίση. Έχασαν τη δουλειά τους αιφνίδια κι οι περισσότεροι από αυτούς λαμβάνοντας μία βεβιασμένη απόφαση εγκατέλειψαν τις οικογενειακές τους εστίες και τις επαρχιακές πόλεις όπου συνήθως διέμεναν. Αυτό συνέβη γιατί στην Ελλάδα του 2015 παραμένει η στερεότυπη αντίληψη ότι ο άνδρας πρέπει να είναι ο κουβαλητής που θα φέρει τα βασικά για να μπορέσει να θρέψει την οικογένειά του. Επομένως, όταν κάποιος βρίσκεται άνεργος και αδύναμος να υποστηρίξει την οικογένειά του, επιλέγει να εξαφανιστεί στα μεγάλα αστικά κέντρα από το να αποτελεί βαρίδι. Αυτό συμβαίνει διότι, εάν απουσιάζει ο συγκεκριμένος, η εκτεταμένη οικογένεια στην επαρχία θα φροντίσει τα μέλη που αφήνει πίσω».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο, ΕΔΩ...

Καλύτερη μια πονεμένη φτώχεια, παρά ένας κακός πλούτος.

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Τα οχτώ ψέμματα μιας πάμφτωχης Μάνας

Σίγουρα η αγάπη που νιώθει μία μάνα για το παιδί της, δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο είδος αγάπης. Παρά τις όποιες δυσκολίες και τα εμπόδια, οι μανάδες πάντα καταφέρνουν να βάλουν πρώτα τα παιδιά τους, ακόμη και αν οι ίδιες καταλήξουν τελευταίες.

8 Lies of A Mother

Στην ιστορία που ακολουθεί μια μητέρα έπρεπε να πει αρκετά ψέματα στο γιο της για να τον μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τώρα που αποκαλύφθηκε η αλήθεια, η ιστορία της έγινε παγκοσμίως γνωστή.

Έχετε κάνει ποτέ κάτι παρόμοιο για τα παιδιά σας ή θα το κάνατε αν χρειαζόταν; Αν δεν πιστεύετε ότι οι μητέρες αξίζουν μόνο αγάπη, σεβασμό και θαυμασμό, διαβάστε την παρακάτω ιστορία και θα αλλάξετε γνώμη...

Η ιστορία ξεκίνησε όταν ήμουν παιδί. Η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και ποτέ δεν είχαμε αρκετό φαγητό. Η μητέρα μου πάντα μου έδινε το δικό της πιάτο κι έλεγε «Φάε αυτό το ρύζι γιε μου εγώ δεν πεινάω».
Αυτό ήταν το πρώτο ψέμα της μητέρας μου.

Καθώς μεγάλωνα, η μητέρα μου περνούσε τον ελεύθερο χρόνο της, ψαρεύοντας σε ένα ποτάμι. Έτσι από τα ψάρια που έπιανε, θα μπορούσε να μου προσφέρει ένα καλύτερο φαγητό για την ανάπτυξή μου. Καθώς έτρωγα, κάθονταν δίπλα μου και έτρωγε και αυτή ότι κρέας έμενε στα κόκαλα. Όταν της πρόσφερα από το φαγητό μου, έλεγε «Φάε το φαγητό σου γιε μου, δεν μου αρέσουν εμένα τα ψάρια»
Αυτό ήταν το δεύτερο ψέμα…

Αργότερα για να μπορέσω να σπουδάσω, έψαξε και βρήκε μία δεύτερη δουλειά. Ανακύκλωνε παλιά κουτιά από χαρτόνι και αυτό της έδινε κάποια επιπλέον χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ ξύπνησα και την βρήκα με ένα μικρό κερί να δουλεύει ακόμη. Της είπα να έρθει για ύπνο, αλλά μου απάντησε πως δεν είναι κουρασμένη.
Αυτό ήταν το τρίτο της ψέμα

Όταν έφτασαν οι τελικές εξετάσεις ζήτησε άδεια από τη δουλειά της για να με συνοδεύσει. με περίμενε μέσα στη ζέστη για ώρες και όταν τελείωσα ήρθε κοντά μου και μου έφερε ένα μπουκάλι με κρύο νερό. Την είδα κουρασμένη και εξαντλημένη και της είπα να το πιει εκείνη. Η απάντησή της ήταν «Δεν διψάω γιε μου, πιες το εσύ να δροσιστείς».
Αυτό ήταν το τέταρτο ψέμα της μητέρας μου

Μετά το θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τις ανάγκες μας. Η κατάσταση της οικογένειάς μας χειροτέρευε και δυστυχώς όλα τα βάρη περνούσαν από πάνω της. Κάποιοι γείτονες της έλεγαν ότι πρέπει να παντρευτεί ξανά και να φτιάξει τη ζωή της από την αρχή. Αυτή όμως έλεγε «Δεν είμαι εγώ για τέτοια, είμαι μεγάλη γυναίκα με παιδί και δεν χρειάζομαι την αγάπη κανενός».
Αυτό ήταν το πέμπτο ψέμα της μητέρας μου…

Αφού τελείωσα τις σπουδές μου και έπιασα δουλειά, ήταν ώρα για τη μητέρα μου να ξεκουραστεί, αλλά δεν ήθελε. Πήγαινε κάθε μέρα στη λαϊκή αγορά και πουλούσε κάποια λαχανικά για να καλύπτει τις δικές της ανάγκες. Εγώ δούλευα μακρυά και κάθε μήνα με το που έπαιρνα το μισθό μου, της ετοίμαζα ένα δέμα με τρόφιμα και διάφορα καλούδια, της έβαζα και ένα φάκελο με λεφτά και της τα έστελνα. Αυτή όμως τις περισσότερες φορές, κρατούσε τα πάντα εκτός από τα λεφτά. Με την πρώτη ευκαιρία μου τα έστελνε πίσω και μου έγραφε «Αγόρι μου δεν χρειάζομαι χρήματα, δόξα τον Θεό έχω αρκετά για να ζήσω. Κράτησε τα εσύ που είσαι νέος και έχεις ανάγκες».
Αυτό ήταν το έκτο της ψέμα…

Μετά από 3 χρόνια δουλειάς και μεταπτυχιακών σπουδών, μία μεγάλη εταιρεία εμφανίστηκε στο δρόμο μου, η οποία με προσέλαβε με πολύ καλό μισθό και μου χρηματοδότησε το διδακτορικό που πάντα ονειρευόμουν. Τότε γύρισα και είπα στη μητέρα μου ότι η τύχη μας χαμογέλασε. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου, να σταματήσει να δουλεύει και επιτέλους να απολαύσει και αυτή κάποιες στιγμές από τη ζωή της. Εκείνη όμως μου είπε, «Άσε με γιε μου στον τόπο μου, εγώ ¨είμαι μια χαρά, κοίτα να κάνεις εσύ τη ζωή σου καλύτερη και μην κοιτάς εμένα.»
Αυτό ήταν το έβδομο ψέμα που μου είπε…

Στα γεράματά της απέκτησε καρκίνο στο στομάχι. Σε εμένα όμως δεν είπε τίποτα. Μία μέρα όμως αποφάσισα να πάω την δω χωρίς να την προειδοποιήσω. Όταν μπήκα στο σπίτι αμέσως κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Γερασμένη και εξασθενημένη καθόταν στο κρεβάτι, προσπαθούσε να γελάσει αλλά φαινόταν ότι έκανε υπερπροσπάθεια. Καθώς με κοιτούσε, με έπιασαν τα κλάματα, δεν άντεξα...
Τότε γύρισε και μου είπε «Γιε μου μην κλαις και μην στεναχωριέσαι, εγώ είμαι μια χαρά» και μου κράτησε το χέρι. 
Αυτό ήταν το όγδοο ψέμα της κι εκείνη τη στιγμή έκλεισε τα μάτια της για πάντα.

πηγή 

Ακραίες μορφές ανισότητας στον πλανήτη - Η αύξηση των πλουσίων, η επιδείνωση της φτώχειας, τα ναρκωτικά και οι αυτοκτονίες

ΦΟΒΟΙ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΝΤΑΣΕΙΣ

Η κρίση οδηγεί σε ακραίες μορφές ανισότητας τον πλανήτη. Ετσι την στιγμή που ο αριθμός των πλουσίων αυξάνεται, για άλλους -και περισσότερους- η απόγνωση από τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που συνδέονται με την κρίση φτάνει στο κατακόρυφο με αποτέλεσμα οι αυτοκτονίες και η χρήση φτηνών ναρκωτικών να καταγράφουν σημαντική άνοδο.

Αυτό δείχνουν μελέτες που δημοσιοποιήθηκαν στην διάρκεια του τελευταίου μήνα και οι οποίες εξετάζουν την εξέλιξη: του παγκόσμιου πλούτου, του αριθμού των αυτοκτονιών και της χρήσης των ναρκωτικών κατά την περίοδο της κρίσης.

Όλα δείχνουν ότι ο πλανήτης βρίσκεται πλέον στην δίνη έντονων ανισοτήτων και αυτό όπως επισημαίνουν διεθνείς οργανισμοί μπορεί μελλοντικά να προσλάβει διαστάσεις μάστιγας και θα οδηγήσει σε κοινωνικές –και όχι μόνο –εντάσεις.

Οι πλούσιοι

Οι εκατομμυριούχοι έγιναν περισσότεροι και πιο πλούσιοι, το 2013.Αυτό καταγράφει Έκθεση για τον Παγκόσμιο Πλούτο (2014 World Wealth Report των εταιρειών Capgemini και RBC Wealth Management. Ο αριθμός των εκατομμυριούχων , σύμφωνα με την έκθεση ανέρχεται στα 14.000.000 και η

περιουσία τους έφτασε τα 52,6 τρισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή 30 φορές μεγαλύτερη από όση αναλογεί στα 3,5 δισεκατομμύρια των πιο φτωχών κατοίκων του πλανήτη (σύμφωνα με στοιχεία της Oxfam International όπως καταγράφονται στην έκθεση “Working for the Few”).

Σχεδόν οι μισοί εκατομμυριούχοι του πλανήτη βρίσκονται σε Ηνωμένες Πολιτείες και Ιαπωνία.Γερμανία και Κίνα συμπληρώνουν την πρώτη τετράδα.

Στις τέσσερις αυτές χώρες βρίσκεται το 60% των εκατομμυριούχων όλου του κόσμου.

Το μεγαλύτερο μέρος του νέου πλούτου οφείλεται στο «ράλι» των χρηματιστηρίων και στην «έκρηξη» στις τιμές των ακινήτων.

Η έρευνα διαπιστώνει ότι όλο και περισσότεροι προσπαθούν να τα αυξήσουν, αναζητώντας πιο επικερδείς επενδύσεις.

Οι σούπερ εκατομμυριούχοι (ultra HNWIs με επενδύσιμη περιουσία πάνω από $30 εκατομμύρια) παραμένουν πιστοί στα γούστα τους: επαύλεις, υπερπολυτελείς θαλαμηγοί και ιδιωτικά τζετ βρίσκονται στην κορυφή των αγορών τους.

Αυτοκτονίες

Η οικονομική κρίση και η ύφεση των τελευταίων ετών στην Ευρώπη είχε ως συνέπεια, μεταξύ άλλων, την αύξηση των αυτοκτονιών σε πολλές χώρες, σύμφωνα με μια νέα έρευνα βρετανών επιστημόνων.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής, ανέλυσαν στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας από 24 χώρες της Ευρώπης, τις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μόνο μεταξύ 2008 -2010 η κρίση οδήγησε σε περισσότερες από 10.000 αυτοκτονίες. Όπως επισημαίνεται, ενώ οι αυτοκτονίες εμφάνιζαν διαχρονικά μείωση στην Ευρώπη έως το 2007, στη συνέχεια η τάση αντιστράφηκε. Το 2009, εμφάνισαν αύξηση 6,5% και ανάλογη ήταν η αύξηση έως το 2011.

Η αύξηση των αυτοκτονιών ήταν τετραπλάσια μεταξύ των ανδρών σε σχέση με των γυναικών, κυρίως επειδή η ανεργία και οι άλλες οικονομικές δυσκολίες πλήττουν ψυχολογικά πιο σοβαρά το θεωρούμενο παραδοσιακά ως «ισχυρό» φύλο.

Οι επιστήμονες υπολόγισαν ότι στην Ευρώπη υπήρξαν σχεδόν 8.000 αυτοκτονίες παραπάνω από αυτές που θα συνέβαιναν, αν συνεχίζονταν οι προηγούμενες τάσεις. Επεσήμαναν επίσης ότι σε μερικές χώρες, που είτε επλήγησαν λιγότερο από την κρίση, είτε εφάρμοσαν πιο αποτελεσματικές πολιτικές, αποφεύχθηκε η αύξηση των αυτοκτονιών. Στη Σουηδία και στην Φινλανδία οι αυτοκτονίες παρέμειναν σταθερές, ενώ στην Αυστρία μειώθηκαν, παρά την αύξηση της ανεργίας.

Στις ΗΠΑ, οι αυτοκτονίες εμφάνιζαν αυξητική τάση και πριν την κρίση, αλλά μετά το 2008 η αύξηση (της τάξης του 4,8% ετησίως) ήταν ακόμη μεγαλύτερη, οδηγώντας σε περίπου 4.750 πρόσθετους θανάτους.

Ναρκωτικά

Όλο και πιο πολύπλοκο γίνεται το ζήτημα των ναρκωτικών στην Ευρώπη, καθώς εξαιτίας της κρίσης εμφανίζονται νέες προκλήσεις που εγείρουν ανησυχίες για τη δημόσια υγεία.

Σε αυτή τη διαπίστωση καταλήγει η ευρωπαϊκή έκθεση για τα ναρκωτικά για το 2014 που δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Οργανισμό της ΕΕ για τα ναρκωτικά (EMCDDA), στη Λισαβόνα. Παρότι στην έκθεση καταγράφονται ορισμένες θετικές ενδείξεις όσον αφορά τις «γνωστές» ουσίες, στο μεγαλύτερο μέρος της διαπιστώνει νέες απειλές που προέρχονται από τις συνθετικές ουσίες, περιλαμβανομένων των διεγερτικών ουσιών, των νέων ψυχοδραστικών ουσιών και των φαρμακευτικών προϊόντων, που αποκτούν όλο και πιο σημαντική θέση σε μια ευρωπαϊκή αγορά ναρκωτικών, η οποία συνεχώς μεταβάλλεται.

Οι ειδικοί όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και πανευρωπαϊκά, εκτιμούν ότι η ενέσιμη χρήση πολλών ναρκωτικών ουσιών θα αυξάνεται τα προσεχή χρόνια, ενώ ήδη μετά το 2012 στην Ελλάδα φαίνεται να αυξάνεται ελαφρώς και η ενέσιμη χρήση ηρωίνης, η οποία εμφάνιζε μικρή αλλά σταθερή μείωση τα προηγούμενα χρόνια.

Η ανάγκη που δημιούργησε η οικονομική κρίση για πιο «φθηνά» ναρκωτικά στην Ελλάδα, έφερε το sisa. Ένα πολύ οικονομικό ναρκωτικό που εισπνέεται συνήθως μέσα από γυάλινη πίπα. Πρόκειται για μεθαμφεταμίνη που αναμιγνύεται με αιθυλική αλκοόλη, υδροχλωρικό οξύ, αλλά και υγρά μπαταρίας. Εκτιμάται, ότι η αύξηση της χρήσης του sisa σχετίζεται με το γεγονός ότι είναι δέκα φορές φθηνότερο από την ηρωίνη και προτιμάται από χρήστες, ανάμεσα στις κοινότητες των εξαρτημένων του δρόμου που δεν διαθέτουν χρήματα. Οι ίδιοι οι χρήστες λένε ότι είναι δέκα φορές πιο δραστικό από την ηρωίνη, με αποτέλεσμα να το χρησιμοποιούν παρότι γνωρίζουν ότι τελευταία καταγράφονται θάνατοι από τη χρήση του.

πηγή 

Το συγκλονιστικό βίντεο της σύγχρονης σκλαβιάς...

Η φωτογράφος Λίσα Κριστίν έχει ταξιδέψει ανά 

τον κόσμο, καταγράφοντας την αβάσταχτα 

σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης 

σκλαβιάς. Με τις φωτογραφίες της προσπαθεί 

να ρίξει φως στηv συμφορά 27 εκατομμυρίων 

σκλαβωμένων ψυχών παγκοσμίως.

 Παράλληλα προσπαθεί να φωτίσει και να 

αφυπνίσει και τις δικές μας συνειδήσεις...

Δες το συγκλονιστικό βίντεο:

https://www.youtube.com/watch?v=huOtr16S2Xg

Πώς είναι να ζεις στο Ντιτρόιτ που πτώχευσε

 
Η ιστορία ενός 56χρονου εργαζόμενου που έκανε την Αμερική να κλάψει
Πάνω από 33 χιλιόμετρα. Είναι η απόσταση που διανύει με τα πόδια, καθημερινά, ο Τζέημς Ρόμπερτσον, ένας αφρικανός μαύρος 56 ετών, για να πάει στη δουλειά του από το Ντιτρόιτ, την πόλη που πτώχευσε, στο διπλανό Μίτσιγκαν.
Σε ένα μεγάλο άρθρο που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 1η Φεβρουαρίου στην Detroit Free Press ανέβηκε το πορτρέτο αυτού του άνδρα που δείχνει τι ζουν οι κάτοικοι του Ντιτρόιτ που ήταν στην κορυφή της αυτοκινητοβιομηχανίας, από τη στιγμή που πτώχευσε θεαματικά και κατέρρευσε.

Είτε φυσάει είτε βρέχει, είτε χιονίζει, ο κ. Ρόμπερτσον πρέπει να διανύσει όλα αυτά τα χιλιόμετρα με τα πόδια από τη στιγμή που το παλιό αμάξι του Χόντα χάλασε, το 2005. Από τότε δεν μπόρεσε να αγοράσει νέο αυτοκίνητο γιατί στοιχίζουν πάρα πολύ οι ασφάλειες αυτοκινήτων στο Ντιτρόιτ αφού στοιχίζουν 5.000 δολάρια (4.400 ευρώ) το χρόνο. Ο μισθός του είναι 10,55 δολάρια  (9,3 ευρώ) την ώρα (αν σκεφτεί κανείς ότι στο Μίτσιγκαν πληρώνονται 8,15 δολάρια την ώρα, 7,2 ευρώ) και δεν του επιτρέπει να πληρώσει κάτι τέτοιο.
Ο κ. Ρόμπερτσον εργάζεται σε αυτοκιντοβιοτεχνία στο Μίτσιγκαν, μετά την πτώχευση της πόλης του Ντιτρόιτ.

Η πόλη του αυτοκινήτου δεν έχει λεωφορεία
Ολα θα πήγαιναν καλά αν η πόλη του Ρότσεστερ Χιλς, στο Ντιτρόιτ, όπου ζει ο κ. Ρόμπερτσον δεν είχε μειώσει τα δρομολόγια των λεωφορείων. Για να πάει στη δουλειά του ο κ. Ρόμπερτσον πρέπει να περάσει μια ολόκληρη περιοχή που δεν έχει λεωφορείο και αυτό συνέβη γιατί οι ψηφοφόροι τριών πόλεων δεν πλήρωσαν για να έχουν τέτοια πολυτέλεια! Στο Ντιτρόιτ, την αμερικανική πόλη που θεωρείτο υπ'αριθμόν ένα κατασκευάστρια πόλη των ΗΠΑ το να μην υπάρχουν λεωφορεία είναι πραγματικά σκληρό.
Μετά από 33 χιλιόμετρα περπάτημα ο κ. Ρόμπερτσον φτάνει στο λεωφορείο:

Μερικές φορές κάποιος τον παίρνει με το αυτοκίνητο:

Εκλαψε η Αμερική
Το άρθρο της τοπικής εφημερίδας κάνει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που έχει πολύ κουράγιο και αξία γιατί φτανει πάντα στην ώρα του στη δουλειά παρά την θύελλα που κάνει συχνά. Είναι ολιγαρκής και πλέκει το εγκώμιο της συζύγου του αφεντικού του που μαγειρεύει νόστιμα και τρώνε στη δουλειά. Αυτή η εικόνα του εργαζομένου-πρότυπο συγκίνησε την Αμερική.
Από την επόμενη ημέρα της δημοσίευσης του άρθρου 80.000 δολάρια (70.500 ευρώ) συγκεντρώθηκαν στο όνομά του μέσα από τα social media. Την ιδέα ξεκίνησε ένας φοιτητής  στο Wayne State University το οποίο συγκέντρωσε 30.000 δολάρια (26.500 ευρώ). Πολλά άτομα πρότειναν να προσφερουν στον κ. Ρόμπερτσον ένα αυτοκίνητο της επιλογής του ή του πρόσφεραν ακόμη και το δικό τους αυτοκίνητο καθώς και χρήματα για να πληρώσει την ασφάλεια.

Αλλοι πρότειναν να πληρώσουν μίνι λεωφορεία που να μεταφέρουν τον κ. Ρόμπερτσον. Ο ίδιος απάντησε σε αυτή την πρόσκληση:
«Θα προτιμούσα να χρησιμοποιήσω αυτά τα χρήματα για να δημιουργηθεί ένα συνεχές δρομολόγιο και όχι μόνο ένα λεωφορειάκι για μένα. Αυτή η πόλη έχει ανάγκη από λεωφορεία που να κυκλοφορούν καθημερινά, όλη μέρα. Μπορείτε να μεταφέρετε στον δήμαρχο ό,τι σας είπα;»

Πηγή

Το Σκλαβοπάζαρο στην Ελλάδα καλά κρατεί...

ΕΞΑΠΛΑΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΚΛΑΒΟΙ - ΜΕΙΩΘΗΚΕ ΤΟ TRAFFICKING

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εστιάζουμε στο κεφάλαιο της ντροπής.

Της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα - Queen.gr

Ισχύει και εδώ ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης. Στα χρόνια του μνημονίου, η ανάγκη για φτηνή και αδήλωτη εργασία εκτόξευσε στα ύψη τον αριθμό των παιδιών-σκλάβων στη χώρα μας ενώ την ίδια στιγμή, η έλλειψη ρευστού έχει μειώσει δραματικά το εμπόριο λευκής σαρκός.
Τα παιδιά-θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα σχεδόν εξαπλασιάστηκαν.
Mειώθηκε, όμως, ο αριθμός των γυναικών που πέφτουν θύματα trafficking.
Το παραπάνω συμπέρασμα, προκύπτει από τα στοιχεία που μας παραχώρησαν η ΜΚΟ «Άρσις», ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ) και η ΜΚΟ «Α21», με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Την εξαετία 2003-2009 εντοπίσαμε 450 παιδιά στον δρόμο. Το 2013, εντοπίσαμε 427. Και φέτος, δυστυχώς ο αριθμός θα είναι περίπου ο ίδιος» λέει η Βαλμπόνα Χυστούνα, υπεύθυνη για τα θέματα εμπορίας ανηλίκων του Κέντρου Υποστήριξης Νέων της «Άρσις». Εδώ και έντεκα χρόνια, η ίδια και η ομάδα της δουλεύει καθημερινά στο δρόμο, διάφορες ώρες της ημέρας και προσεγγίζει παιδιά-θύματα. Ενδεικτικά, έπειτα από 15ήμερη εντατική έρευνα στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, εντόπισαν 76 παιδιά μόνο στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας και 61 στη Θεσσαλονίκη.

Σχεδόν καθημερινά περίπου 100 παιδιά βρίσκονται σταθερά στους δρόμους των δύο μεγάλων πόλεων, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Από τον Γενάρη μέχρι τον Σεπτέμβριο, εντοπίστηκαν στην Θεσσαλονίκη, 96 παιδιά αλβανικής καταγωγής, 81 παιδιά από τη Βουλγαρία, 51 από την Ελλάδα και 6 από τη Ρουμανία.

Κατά μέσο όρο τα παιδιά εργάζονται συνεχώς από 6 έως και 12 ώρες την ημέρα. Σύμφωνα με την κ. Χυστούνα, παλιότερα η πλειοψηφία των παιδιών, ήταν αλβανικής καταγωγής ενώ σήμερα, είναι Ρομά. Στην Θεσσαλονίκη τα περισσότερα παιδιά των δρόμων είναι ρομά από τη Βουλγαρία και την Αλβανία, ενώ στην Αθήνα, ρομά από τη Ρουμανία και την Αλβανία. «Εδώ και δύο χρόνια συναντάμε και Ελληνάκια στους δρόμους» τονίζει η ίδια.

Στο παρελθόν το φαινόμενο είχε επεκταθεί παντού. Πλέον, τα παιδιά έχουν συγκεντρωθεί στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη.
«Μετακινούνται από την Ελλάδα προς την Βουλγαρία» όπως λέει η ερευνήτρια της «Άρσις», «αλλά και από Βουλγαρία σε άλλες χώρες. Τα Ελληνάκια, μετακινούνται εσωτερικά: από την Ξάνθη στην Θεσσαλονίκη και από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα. Και το καλοκαίρι στα νησιά».

Παιδιά σκλάβοι, ηλικίας ημερών μέχρι 18 ετών. Έχουν «ζήτηση» οι κερδοφόρες ηλικίες. Αυτές θεωρούνται ότι είναι από 5 έως 12 ετών. Μέσα στην κρίση, αυξήθηκαν τα παιδιά-σιδεράδες. Αυτά που βουτάνε μέσα στους κάδους και βγάζουν έξω σίδερα και ανακυκλώσιμα, για να τα δώσουν στους μεγαλύτερους

«Έχουν φύγει από τα φανάρια. Το ίδιο ζήσαμε το 2007-2010, όταν σε κάθε φανάρι της χώρας υπήρχαν παιδιά. Τώρα μεταφέρονται στις πλατείες, στις καφετέριες, στις ταβέρνες, εκεί όπου ο άλλος θα δώσει πιο εύκολα. Ζητιανεύουν σε μεγάλους δρόμους ή σε εμπορικά κέντρα, πουλάνε λουλούδια, αναπτήρες, μπρελόκ, καθαρίζουν σε κάποια σημεία τζάμια» αναφέρει η κ. Χυστούνα. Η ομάδα της αποτελείται από δύο άτομα, τα οποία μιλάνε τη γλώσσα των παιδιών. Χαρτογραφούν το φαινόμενο- τα σημεία όπου κακοποιούνται τα παιδιά και στη συνέχεια παρατηρούν υπό ποιες συνθήκες βρίσκεται το παιδί σ' αυτό το σημείο, παρατηρούν αν και ποιοι του δίνουν εντολές και πώς του συμπεριφέρονται» συμπληρώνει.

Σύμφωνα με την ερευνήτρια της «Άρσις», «παλιότερα, οι διακινητές, έπαιρναν τα παιδιά...
 από βαλκανικές χώρες με την έγκριση των γονιών τους και με την υπόσχεση ότι θα κερδίσουν πολλά χρήματα, τα έφερναν στην Ελλάδα και τα έβγαζαν στο δρόμο. Τώρα είναι οι οικογένειες που τα βγάζουν στο δρόμο. Πλέον τα παιδιά πιστεύουν σ' αυτό που κάνουν. Θεωρούν ότι είναι οι σωτήρες των οικογενειών τους που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Πολλά κακοποιούνται και σωματικά».
Σε περιπτώσεις που η ομάδα της «Άρσις» θεωρήσει ότι το παιδί κινδυνεύει απευθύνεται στον Εισαγγελέα ανηλίκων. Μόλις πάρει την απόφαση ο Εισαγγελέας, το παιδί φιλοξενείται στον ξενώνα της οργάνωσης, μέχρι να πάει σε ένα ίδρυμα μόνιμης διαμονής- αν υπάρχουν θέσεις. Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει εθνικό σχέδιο δράσης για την προστασία ανηλίκων.
«Έχω ζήσει πολλές στιγμές ματαίωσης και στιγμές επιτυχίας. Ένα παιδί τέλειωσε την Νοσηλευτική, ένα άλλο πήγε σε σχολή μαγειρικής. Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα. Μπορεί να μην είναι τεράστιος αριθμός αλλά είναι στιγμές που λες ότι είσαι αποτελεσματικός».

Επιστρέφουν στη χώρα καταγωγής τους
«Το trafficking ακολουθεί τους όρους της αγοράς. Αυξομειώνεται ανάλογα με την προσφορά και τη ζήτηση» τονίζει ο πρόεδρος του ΔΟΜ, Δανιήλ Εσδράς.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο αριθμός των γυναικών που «εργάζονται» διά της βίας ως σκλάβες του σεξ, έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια. «Το φαινόμενο δεν είναι πια σε έξαρση σε αντίθεση με το εργασιακό trafficking» τονίζει ο ίδιος.
«Μέσα στο 2014 το 59% των θυμάτων που ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα της ΜΚΟ «Α21» επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής τους ή σε κάποια χώρα, όπου διέμεναν συγγενείς τους» ισχυρίζεται η Χριστίνα Χριστίδου, μέλος της «Α21» που από το Δεκέμβριο του 2008 μέχρι σήμερα έχει βοηθήσει πάνω από 200 θύματα trafficking από 21 εθνικότητες. «Η μικρότερη κοπέλα που έχει φιλοξενηθεί στον ξενώνα μας ήταν 11 χρονών και η μεγαλύτερη 38. Ο μέσος όρος ηλικίας των θυμάτων είναι μεταξύ 18 και 25 ετών» λέει η κ. Χρηστίδου. Τα περισσότερα θύματα στην Ελλάδα, προέρχονται από την Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Ρωσία ενώ κάθε χρόνο τα μέλη της οργάνωσης, συναντούν «μία ή δύο καινούριες εθνικότητες».
Η Α21 συνεργάζεται με την Ελληνική Αστυνομία, κρατικούς φορείς και άλλες ΜΚΟ για την αναγνώριση θυμάτων. Με κάποια από τα θύματα έρχονται σε επαφή μέσω της τηλεφωνικής Γραμμής Πληροφόρησης για την Εμπορία Ανθρώπων 1109, η οποία είναι μία πρωτοβουλία της Α21 που δίνει την δυνατότητα για ανώνυμες καταγγελίες σχετικές με περιστατικά εμπορίας ανθρώπων.
«Είναι δύσκολο να απαντήσουμε με σιγουριά στο κατά πόσο τα πρώην θύματα εμπορίας ανθρώπων έχουν επανενταχθεί στην κοινωνία, καθώς είναι μια μακροχρόνια διαδικασία» αναφέρει η υπεύθυνη της οργάνωσης «Α21» η οποία προσφέρει στις κοπέλες (αφού ολοκληρώσουν την τρίμηνη διαμονή τους στον ξενώνα φιλοξενίας στην Ελλάδα) ένα ατομικό πρόγραμμα μετάβασης, το οποίο έχει σαν στόχο να υποστηρίξει την κάθε κοπέλα στα επόμενά της βήματα. «Για παράδειγμα, αν αποφασίσει ότι θέλει να σπουδάσει ή αν χρειάζεται βοήθεια στο να βρει εργασία ή στέγαση, τη στηρίζουμε, είτε αποφασίσει να μείνει στην Ελλάδα, είτε να επιστρέψει στη χώρα της», λέει η κυρία Χριστίδου.
Μέσα στο 2014, το 92% των πρώην θυμάτων που ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα του ξενώνα της Α21 συνέχισαν στο πρόγραμμα μετάβασης και της επιστροφής τους σε μια νέα ζωή!

πηγή 

Πάνω από 100 παιδιά υποσιτίζονται στα σχολεία του δήμου Μεσολογγίου!

 

Μέλη του Συλλόγου Γονέων του 2ου Δημοτικού Σχολείου ήδη πληρώνουν το πρωινό 10 παιδιών

Σοβαρή είναι η κατάσταση και στα σχολεία του Μεσολογγίου, στα οποία αρκετά παιδιά πηγαίνουν νηστικά, αλλά επιπρόσθετο δεν έχουν ούτε χρήματα για να αγοράσουν από το κυλικείο το πρωινό τους.
Έχουν διαπιστωθεί αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, όμως, είναι δύσκολο να διαπιστωθούν στο σύνολο τους, γιατί υπάρχει στη μέση και η ντροπή των οικογενειών που δεν αποκαλύπτουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Είναι φυσικό, κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι πρότινος, κατάφερναν να ζουν αξιοπρεπώς, τώρα που αντιμετωπίζουν προβλήματα, να μην θέλουν να τα βγάλουν προς τα έξω.
Το γεγονός ότι αρκετοί έμειναν άνεργοι δεν σημαίνει ότι έπαψαν να είναι αξιοπρεπείς και ότι πρέπει να κρύβουν το πρόβλημά τους, γιατί, δυστυχώς, στην εποχή που διανύουμε, οι πιθανότητες να βρεθούν σε κατάσταση ανάγκης, είναι ίδιες για όλους τους πολίτες...
πηγή 

Φτωχά παιδιά σε πλούσιες χώρες

Deutsche Welle 

Aκόμα και στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες, υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας. Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων δεν τα άφησε ανεπηρέαστα.  

«Τα παιδιά της ύφεσης» ονόμασε η UNICEF σε έκθεσή της η οποία αναφέρεται στην κατάσταση των παιδιών που ζουν σε πλούσιες χώρες. Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων είχε σαν αποτέλεσμα δραστικές περικοπές στα συστήματα κοινωνικής προστασίας και δεν άφησε ανεπηρέαστες τις ζωές των παιδιών. Σε 41 από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου ζουν 76,5 εκατομμύρια παιδιά σε σχετική φτώχεια.

Αυτό σημαίνει ότι οι οικογένειες τους διαθέτουν εισόδημα μικρότερο από το 60% του μέσου όρου του ευρωπαϊκού εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τη Λιθουανία και την Ισπανία πάνω από το 36% των παιδιών ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ είναι 32% και στην Ιταλία 30%.

Πέντε είναι οι κύριοι παράγοντες που συμβάλλουν στην παιδική φτώχεια:

1. Η ανεργία των γονιών

Η ανεργία αυξήθηκε κατά πολύ σε πολλές αναπτυγμένες χώρες, κυρίως στην νοτιανατολική Ευρώπη. Όταν οι γονείς χάνουν τη δουλειά τους τα παιδιά υποφέρουν σε πολλά επίπεδα. Τα παιδιά ανησυχούν για τους γονείς τους και αυτό έχει επιπτώσεις ακόμα και στις σχολικές τους επιδόσεις. Στην Ελλάδα τουλάχιστον το 21% των παιδιών δήλωσε πως ο ένας γονιός έχασε τη δουλειά του, ενώ το 27% δήλωσε ότι αυξήθηκε η ένταση στην οικογένεια.

 

2. Περιορισμένη κρατική στήριξη

Κάποιες κυβερνήσεις κατάφεραν πάντως να περιορίσουν τη φτώχεια στη χώρα τους. Ανάμεσα στο 2008 και στο 2012 μειώθηκε ο αριθμός των παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας στην Χιλή, την Πολωνία, την Αυστραλία και την Σλοβακία. Στη Γερμανία η κατάσταση έμεινε αμετάβλητη. Αντίθετα, αυξήθηκε στην Ισλανδία, την Ελλάδα, τη Λιθουανία, την Κροατία και την Ιρλανδία.

3. Μονογονεϊκές οικογένειες

Εκτεθειμένα στη φτώχεια είναι κυρίως τα παιδιά που μεγαλώνουν με ένα γονιό. Ένας λόγος είναι ότι δεν υπάρχει μεγάλη προσφορά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς σε πολλές χώρες. Πολλοί γονείς που μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους δεν μπορούν να έχουν μια κανονική οχτάωρη εργασία με αποτέλεσμα να έχουν μειωμένα εισοδήματα. Εκτός αυτού λείπει από το οικογενειακό εισόδημα ο δεύτερος μισθός, ο οποίος υπάρχει κατά κανόνα όταν οι γονείς είναι μαζί.

4. Παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο

Τα παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο είναι πιο εκτεθειμένα στη φτώχεια από ότι τα άλλα παιδιά. Συχνά τα παιδιά με μεταναστευτικό υπόβαθρο έχουν προβλήματα με τη γλώσσα και την εκπαίδευση και δεν μπορούν να βρουν καλά δουλειές με καλή αμοιβή.

 

5. Πολλά αδέλφια

Τα αδέλφια κάνουν πιο πλούσια τη συναισθηματική ζωή των παιδιών, αλλά αυξάνουν τον κίνδυνο της φτώχειας. Η ανάγκη για περισσότερο χώρο, τροφή και σχολικά είδη αυξάνει με τη γέννηση κάθε παιδιού. Σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF, οι γονείς με δυο παιδιά έχουν 40% περισσότερα έξοδα σε σχέση με τα ζευγάρια χωρίς παιδιά. Όπως υπογραμμίζεται, πάντως, στη μελέτη, η ευτυχία των παιδιών είναι τελικά το μέλλον κάθε κοινωνίας.

Marcus Lütticke / Μαρία Ρηγούτσου

πηγή

Ο ιός του Έμπολα και η πείνα

 

Νέαρχος Παναγή

  Δύο οντότητες άσχετες μεταξύ τους αλλά οι οποίες οδηγούν συνήθως στο ίδιο αποτέλεσμα, το θάνατο.

Τον τελευταίο καιρό, αν και ήταν γνωστό εδώ και χρόνια, αυξήθηκαν τα κρούσματα του ιού του Έμπολα,  ενός θανατηφόρου ιού με θνητότητα άνω του ογδόντα τοις εκατό. Ξεκίνησε από την Αφρική και η υφήλιος φοβάται την εξάπλωσή του. Κινητοποιήθηκαν κράτη, νοσοκομεία, φαρμακοβιομηχανίες, ερευνητές να τον περιορίσουν στην πηγή του, στην Αφρική. Που και που ακούγονται σποραδικά κρούσματα σε χώρες του δυτικού κόσμου. Ο κόσμος και λόγω των μέσων μαζικής ενημέρωσης τρομοκρατείται στην ιδέα της νόσησης από τον ιό. Δικαιολογημένα σίγουρα. Αν και η πιθανότητα στατιστικά να γλιστρήσεις στο μπάνιο και να σκοτωθείς είναι χιλιάδες φορές περισσότερη.

 Από την άλλη πλευρά έχουμε και την πείνα η οποία μαστίζει εκατοντάδες χρόνια την Αφρική και άλλες υπανάπτυκτες χώρες. Η έλλειψη καθαρού νερού φέρνει σε θάνατο  δεκάδες  μωράκια ανά λεπτό. Προσπάθειες γίνονται κυρίως από ομάδες , όπως οι Γιατροί του Κόσμου , Μητροπόλεις, ακόμη και από Ιεραποστολικές εκστρατείες από Ορθόδοξους  Χριστιανούς , Ρωμαιοκαθολικούς κ.λ.π. Τα κράτη κυρίως του δυτικού κόσμου προσφέρουν κάποια υποτυπώδη βοήθεια, μάλλον για τα μάτια του κόσμου. Το ενδιαφέρον τους για την ανάπτυξη στρατιωτικών , διαστημικών εξοπλισμών υπερτερεί κατά πολύ σε σύγκριση με την βοήθεια στους πεινώντας.

 Δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι οι δύο καταστάσεις, αν και καταλήγουν για τον άνθρωπο στο ίδιο θανατηφόρο αποτέλεσμα, αντιμετωπίζονται από τα κράτη του δυτικού κόσμου εντελώς διαφορετικά. Η προσπάθεια γι α εξάλειψη τους είναι πολύ διαφορετική, τα χρήματα που ξοδεύονται το ίδιο, το προσωπικό που ασχολείται, οι υπηρεσίες κ.λ.π.

Ενώ η πείνα σκοτώνει εκατομμύρια κάθε χρόνο και ο Έμπολα έως της παρούσης τέσσερεις  πέντε χιλιάδες,  το ενδιαφέρον της κοινότητας είναι πολύ διαφορετικό στις δυο περιπτώσεις.

Αν ψάξουμε να βρούμε την αιτία θα δούμε ότι όλα ξεκινούν από τον εγωισμό , την φιλαυτία, την αδιαφορία για τον συνάνθρωπό μας , από την υποκρισία, τη δίψα ίσως και για άλλο χρήμα (φαρμακοβιομηχανίες).

 Η πείνα, ως γνωστό,  δεν είναι μεταδοτική και δεν είναι ασθένεια. Αντίθετα ο ιός Έμπολα και άλλοι θανατηφόροι ιοί είναι . Η πείνα δεν μπορεί να μεταδοθεί σαν ένας ιός στις πλούσιες χώρες, στην Αμερική , στη Γαλλία, στην Αγγλία κ.λ.π. Άρα και τον ενδιαφέρον γι ‘ αυτή πολύ περιορισμένο. Αφού είναι αδύνατον να μας ακουμπήσει δεν πολυασχολούμαστε. Αντίθετα ο κάθε λογής θανατηφόρος ιός δεν περιορίζεται. Μπορεί άμεσα να σκοτώσει Αμερικανούς, Άγγλους κ.λ.π. Εκεί δίνουμε το maximum των δυνάμεών μας. Αφορά τον κόσμο μας. Η πείνα όχι.

 Η υποκρισία στο ζενίθ της.

Μέσα από αυτά τα δύο προβλήματα μπορεί να διακρίνεις το πρόβλημα του δυτικού κόσμου ο οποίος επικεντρώνεται στο πρόβλημα μόνο το οποίο έχει επίπτωση στον κόσμο του. Εγωκεντρικός τρόπος σκέψης. Τώρα αν τύχει εσύ, μικρό κράτος ,να είσαι μπλεγμένος στο θέμα τότε από σπόντα μπορεί και εσύ να βοηθηθείς. Ας μην περιμένουμε όμως βοήθεια πραγματική. Μαζί με το βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα. Αν είσαι τουλάχιστον γλάστρα κάτι θα πάρεις και εσύ.

Τόσα χρόνια η Κύπρος ταλαιπωρείται από τους Τούρκους. Ενδιαφέρον δεν υπάρχει από μεγάλο κράτος. Τώρα που ανακαλύφθηκαν ενεργειακοί πόροι, φυσικό αέριο κ.λ.π. μ ας θυμήθηκαν δήθεν. Θέλουν λύση οι μεγάλοι, χθες.

Είναι ξεκάθαρη η πολιτική του δυτικού κόσμου, «τα καλά και συμφέροντα ημών». Έχοντας στο νου το κλασικό παράδειγμα του θανατηφόρο ιό και την πείνα ας μην περιμένουμε πολλά από τους μεγάλους. Ό,τι μπορέσουμε να κάνουμε αδέλφια εμείς ανθρωπίνως για το έθνος μας, αλλά και την ελπίδα μας στο Θεό να έχουμε.

πηγή 

Στην απόλυτη φτώχεια 5μελής οικογένεια. Άστεγοι για 18 μέρες στην παραλία με τρία μικρά παιδιά

Το δικό της «Γολγοθά ανεβαίνει» μια πενταμελής οικογένεια στο Ρέθυμνο λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, τα οποία την έχουν φέρει στα όρια της επιβίωσης, αφού πέρα από το πρόβλημα της στέγης έρχεται αντιμέτωπη ακόμη και με την πείνα!

Η απόλυτη φτώχεια μέσα στην οποία ζουν τρία μικρά παιδιά ξεπερνά ακόμη και τα όρια της φαντασίας αφού η οικογένεια έζησε για 18 μέρες στην παραλία, καθώς δεν είχε χρήματα να πληρώσει το ενοίκιο της!

Σ’ ένα υπόγειο μιας πολυκατοικίας στον Πλατανιά έχει βρει καταφύγιο ο 26χρονος Ηρακλής με την 21χρονη σύζυγο του Μαρία και τα τρία παιδιά τους, τη Γαβριέλα 6 ετών, τη Νεκταρία 4 και την Ευθαλία 2 ετών.

Εκείνο που κάνει εντύπωση με την πρώτη ματιά είναι ότι η Μαρία, παρά το νεαρό της ηλικίας και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει, καταφέρνει από το απόλυτο τίποτα να στήσει το σπίτι τους, αξιοποιώντας ό,τι έχουν καταφέρει να μαζέψουν.

Ωστόσο, μπορεί στα πρόσωπα των τριών παιδιών να υπάρχει το χαμόγελο και να είναι εμφανής η περιποίηση που έχουν από τη νεαρή μητέρα τους, όμως το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό καθώς κανείς από τους δύο γονείς δε γνωρίζει αν την επόμενη μέρα θα μπορέσουν να τους προσφέρουν ακόμη και το γάλα τους.

Η αγγελία που έκανε γνωστό το πρόβλημα

Εξαιτίας μιας αγγελίας που δημοσιεύθηκε στον τοπικό τύπο, έγινε γνωστό το πολύ σοβαρό πρόβλημα της οικογένειας του Ηρακλή Μουκάνη, που τις τελευταίες μέρες ζει  σ’ ένα νοικιασμένο υπόγειο στον Πλατανιά. Η αγγελία που αναφέρει: «Άνεργος με 3 κοριτσάκια ζητά να του χαρίσουν babylino, γάλατα, τρόφιμα και ρούχα για τα κοριτσάκια», καταφέρνει να περιγράψει έστω και με λίγες λέξεις το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο άνεργος πατέρας και η σύζυγός του, οι οποίοι δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους ούτε τα βασικά.

Τα τρία τελευταία χρόνια ζουν από τα λίγα χρήματα που ο ίδιος κερδίζει πουλώντας μικροπράγματα στους δρόμους του Ρεθύμνου και από τη βοήθεια κυρίως σε τρόφιμα που τους δίνεται από το Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.

18 μέρες ΑΣΤΕΓΟΙ στην παραλία

Με τρία ανήλικα παιδιά 2, 4, και 6 ετών έζησαν για 18 μέρες στην παραλία του Σταυρωμένου, αφού δεν είχαν χρήματα να πληρώσουν το ενοίκιο τους κι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι που έμεναν.

«Τα τελευταία 7 χρόνια που ζούμε στο Ρέθυμνο, έχουμε κάνει 20 μετακομίσεις, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε συνεπείς στο ενοίκιο μας», είπε ο Ηρακλής τονίζοντας ότι η δυσκολότερη γι’ αυτούς στιγμή, ήρθε φέτος το καλοκαίρι όταν χρειάστηκε να «κατασκηνώσουν» 18 μέρες στην παραλία του Σταυρωμένου, όπου επειδή η θέα της άστεγης οικογένειας ενοχλούσε τους τουρίστες παρακείμενου ξενοδοχείου, προσπάθησαν να κρύψουν τη φτώχεια τους πίσω από το ιερό εκκλησίας που βρίσκεται επίσης στην περιοχή.

«Είχαμε στρώσει δυο κουβερτούλες στην παραλία κι εκεί ζούσαμε με τα παιδιά μέχρι να συμπληρωθούν οι μέρες και να πάρουμε το τριμηνιαίο επίδομα για τους τρίτεκνους, το οποίο και δώσαμε προκειμένου να μπούμε στο σπίτι που είμαστε τώρα».

Η οικογένεια Μουκάνη ήδη λαμβάνει βοήθεια από το Φιλόπτωχο, η οποία μεταφράζεται σε μερικές τσάντες τρόφιμα και λίγα ευρώ το μήνα. Μετά τη δημοσιοποίηση του προβλήματος επιβίωσης που αντιμετωπίζει, της έγινε εγγραφή και στο Κοινωνικό Παντοπωλείο της Π.Ε. Ρεθύμνου.

«Τους ευχαριστώ όλους, αλλά συνεχίζω να ζητώ βοήθεια γιατί οι ανάγκες των τριών παιδιών μου είναι μεγαλύτερες», είπε ο πατέρας τον τριών ανηλίκων.

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η στέγη»

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πενταμελής οικογένεια είναι το πρόβλημα της στέγης αφού λόγω της ανεργίας δεν υπάρχει συνέπεια στην πληρωμή του ενοικίου κι έτσι αναγκάζονται να μετακομίζουν συνέχεια. «Σε κάθε σπίτι ζούμε λίγους μήνες, αλλά πολύ γρήγορα μαζεύουμε τα πράγματά μας και φεύγουμε αφού δεν μπορούμε να πληρώσουμε. Αν λυθεί το πρόβλημα της στέγης πιστεύω ότι όλα θα είναι καλύτερα» είπε πολλές φορές ο ίδιος, τονίζοντας ότι ανησυχεί πολύ για το χειμώνα που έρχεται, καθώς φοβάται μήπως για μια ακόμα φορά βρεθούν στο δρόμο…

«Δεν είχαμε λεφτά για σχολικά και δεν γράψαμε το παιδί στο νηπιαγωγείο»

 Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Ηρακλης Μουκάνης, τόνισε ότι πρώτα έπρεπε να εξασφαλίσει στέγη κι ύστερα να σκεφτεί το νηπιαγωγείο που έπρεπε να γράψει την 6χρονη Γαβριέλα. «Λόγω της αγγελίας μου τηλεφώνησαν ότι θα μου στείλουν σχολικά κι έτσι θα πάει το παιδί στο σχολείο» είπε και συμπλήρωσε: «Από την αγγελία έχουμε δεχτεί αρκετά τηλεφωνήματα για βοήθεια, αλλά μας τηλεφωνούν μόνο μία φορά μας ρωτούν και δεν ξαναπαίρνουν. Μάλλον οι περισσότεροι δε μας πιστεύουν», είπε ο Ηρακλής, «το καταλαβαίνω όμως, γιατί κυκλοφορούν πολλοί απατεώνες αυτή την εποχή».

«Το ψυγείο μας είναι άδειο»

«Εμείς δεν είμαστε απατεώνες δε λέμε πως δεν έχουμε, ενώ έχουμε» είπε ο πατέρας των παιδιών και σηκώθηκε από θέση του ανοίγοντας ένα μικρό ψυγείο. «Κοίτα τι έχει μέσα» είπε. Το ψυγείο ήταν σχεδόν άδειο, πέρα από μερικές συσκευασίες  γάλα, μια κονσέρβα ντομάτας και απομεινάρια φαγητού, δεν υπήρχε κάτι άλλο.

Ο Ηρακλής με κόπο έκλεισε την πόρτα του ψυγείου, λέγοντας «είναι λίγο χαλασμένη και θέλει κόλπο…»

Δίπλα του βρίσκονταν η Μαρία που χαμήλωσε τα μάτια και χωρίς να κοιτά κανέναν αποσύρθηκε για λίγα λεπτά. Στην επιστροφή της και συνεχίζοντας να κρατά χαμηλά τα μάτια είπε με χαμηλή φωνή. «Δε θέλαμε αυτό, θέλαμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, αλλά είναι δύσκολο. Κοίτα,» είπε, δείχνοντας παιδικές πάνες, «μας τα έφεραν για τη μικρή, εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε γιατί είναι ακριβά».

Πουλάω στυλό και αναπτήρες

Ο για τρία χρόνια άνεργος Ηρακλής πουλάει στυλό και αναπτήρες στο δρόμο προσπαθώντας να εξασφαλίσει μερικά ευρώ, αφού δεν μπορεί να βρει δουλειά πουθενά.

Πριν από τρία χρόνια δούλευε αποθηκάριος σε επιχείρηση τροφίμων για 8 μήνες από την οποία απολύθηκε λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε όταν χτύπησε στη μέση. Για την 8μηνη εργασία του στην επιχείρηση, έλαβε μόλις 8 ένσημα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επισκεφτεί γιατρό.

Προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στα υψηλά έξοδα, ξεκινά από τον Πλατανιά και κατεβαίνει στην πόλη του Ρεθύμνου όπου με μερικά στυλό, αναπτήρες και χαρτομάντιλα προσπαθεί να βγάλει κέρδος και να εξασφαλίσει το φαγητό της ημέρας. Για να μείνουν χρήματα για το ενοίκιο, ούτε λόγος, αφού τα έξοδα της οικογένειας δεν καλύπτονται σε καμία περίπτωση.

Πάντως σε ερώτημα για το αν παίρνουν βοήθεια από τις οικογένειες τους, η απάντηση ήταν ότι και στις δύο οικογένειες, που η μία βρίσκεται στα Χανιά και η άλλη στον Πειραιά, η οικονομική κατάσταση είναι εξίσου τραγική.

«Ζητώ τη συνδρομή των συμπολιτών μου»

«Βρισκόμαστε σε τραγική κατάσταση. Ζητώ τη συνδρομή των συμπολιτών μου αφού μόνος μου, χωρίς δουλειά, δεν μπορώ να στηρίξω την οικογένειά μου. Ακόμη και ένα πακέτο μακαρόνια αποτελεί μεγάλη βοήθεια για εμάς», είπε μεταξύ άλλων ο πατέρας των τριών παιδιών ο οποίος επαναλάμβανε ξανά και ξανά ότι δεν είναι απατεώνας και ότι δε ζητά χρήματα αλλά τρόφιμα ρούχα και πάνες για τα παιδιά του.

Πάντως το τηλέφωνο του Ηρακλή Μουκάνη για όποιον επιθυμεί να βοηθήσει την πενταμελή οικογένεια του, είναι 694 329 36 38.

ΑΘΗΝΑ ΠΕΤΡΑΚΑΚΗ

rethemnosnews

Έδεσε τον κωφάλαλο εγγονό της σε σιδερένια μπάρα για να πάει για δουλειά!

Ο εννιάχρονος Λακάν Κάλε από την Ινδία δεν ακούει και δεν μιλάει. Πάσχει επίσης από εγκεφαλική παράλυση και επιληψία. Η γιαγιά του λοιπόν που τον φροντίζει, τον έδεσε σε μια σιδερένια μπάρα, ώστε να μείνει ασφαλής κι εκείνη να πάει για δουλειά.

Η γυναίκα πουλάει παιχνίδια και λουλούδια στους δρόμους της Μουμπάις, ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει τον εγγονό της, τον οποίο τον μεγάλωσε κάτω από το στέγαστρο μιας στάσης λεωφορείου, αφού δεν έχουν σπίτι για να μείνουν.

«Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να τον δέσω γιατί αν χαθεί δεν μπορεί να μιλήσει», λέει η γυναίκα.

Ο πατέρας του Λακάν πέθανε πριν από πολλά χρόνια και η μητέρα του τον εγκατέλειψε. Μάλιστα μια φωτογραφία του που τον δείχνει δεμένο από την σιδερένια μπάρα δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα, προκαλώντας την ανησυχία σε αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις και την αστυνομία.

Από εκείνη τη μέρα μάλιστα το παιδί βρίσκεται υπό την φροντίδα ενός κρατικού ιδρύματος φροντίδας παιδιών.

Όπως λέει η γιαγιά του εννιάχρονου, ο Λακάν συνηθίζει να τριγυρίζει και συχνά έχει κινδυνέψει από τα διερχόμενα αυτοκίνητα, όσο εκείνη και η εγγονή της βγάζουν τα προς το ζην. Τα βράδια μάλιστα τον έδενε πάνω της όσο κοιμόντουσαν στο πεζοδρόμιο για να μην χαθεί.

«Είμαι μια μόνη ηλικιωμένη γυναίκα. Κανείς δεν μου έδινε σημασία μέχρι που η εφημερίδα έκανε το ρεπορτάζ. Ο Λακάν πήγαινε σε ένα ειδικό σχολείο, αλλά τον έδιωξαν», είπε.

Παρ’ όλ’ αυτά το αγόρι βρίσκεται τώρα σε ένα ίδρυμα για παιδιά με αναπηρίες, που όμως, όπως παραδέχονται οι εργαζόμενοί του, έχει πάρα πολλές ελλείψεις.

Η γιαγιά του πάντως πιστεύει ότι είναι καλύτερα από το να βρίσκεται στον δρόμο και ελπίζει ότι ο μικρούλης θα έχει εκεί ένα καλύτερο μέλλον.

 

πηγή

Τα πρόσωπα και η ζωή των φτωχών του κόσμου!

Ο καθηγητής Thomas A. Nazario και η φωτογράφος Renée G. Byer κυκλοφόρησαν ένα εκπληκτικό βιβλίο με τίτλο «Ζώντας με ένα δολάριο την ημέρα: Η ζωή και τα πρόσωπα των φτωχών του κόσμου», το οποίο περιλαμβάνει φωτογραφίες και ιστορίες φτωχών ανθρώπων που ζουν με λίγα σεντς τη μέρα. Ο Thomas A. Nazario έχει ιδρύσει τη διεθνή Οργάνωση The Forgotten, η οποία έχει ως στόχο να καταδείξει σε ολόκληρο τον κόσμο τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ζουν σε άθλιες συνθήκες και αγωνίζονται για τα προς το ζην. Το βιβλίο περιέχει πολλές ιστορίες ανθρώπων που ζουν σε ακραία φτώχεια στις αναπτυσσόμενες χώρες, αφού αντί να ταξιδεύουν μόνο στην Αφρική, όπου οι κακές συνθήκες διαβίωσης είναι δεδομένες, ο Nazario και η Byer έχουν επίσης επισκεφθεί τη Ρουμανία, το Μπαγκλαντές, το Περού και άλλες χώρες.
1. Η Subadra Devi αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ινδία και εργάζεται τώρα στα Ιμαλάια.

2. Ο 6χρονος Vishal Singh φροντίζει το αδελφάκι του την ώρα που η μητέρα του δουλεύει.

3. 6χρονος βοσκός από τη Γκάνα που δεν έχει τη δυνατότητα να πάει στο σχολείο.

4. Η νεαρή Fati πάσχει από ελονοσία αλλά παρόλα αυτά πρέπει να εργαστεί για να ζήσει.

5. Ο Hora Florin είναι άστεγος και ζει στους υπονόμους στο Βουκουρέστι.

6. Μετά το θάνατο του πατέρα του ο Alvaro βόσκει τα λάμα.

7. Η Hunupa Begum είναι μια 13χρονη τυφλή που ζει με τον αδελφό της στους δρόμους του Νέου Δελχί.

8. Η Ana-Maria Tudor ζει στη Ρουμανία με την οικογένειά της και κινδυνεύουν με έξωση.

9. Γυναίκες στη Γκάνα μαζεύουν σκουπίδια για να ζήσουν.

10. Γυναίκες στη Γκάνα μεταφέρουν τη σοδιά τους.


πηγή