Γιατί γίνεται αὐτὴ ἡ συνάντηση στὴν Λέσβο; Κερδισμένοι καὶ Χαμένοι.

Του Πρωτοπρεσβ. Θεόδωρου Ζήση

 Εἶναι πολλὰ τὰ συμφέροντα ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἡ συνάντηση τῶν μεγαλοσχήμων· κερδίζουν ὅλοι, καὶ οἱ μόνες χαμένες εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἡ πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα. Κερδίζει ἐν πρώτοις ἡ ἄθεη κυβέρνηση τοῦ Ἀλ. Τσίπρα, ἡ ὁποία δέχεται σκληρὴ κριτικὴ γιὰ τὴν κακὴ διαχείριση τοῦ ποσφυγικοῦ ζητήματος. Ἐμφανίζει τώρα νὰ ἐπευλογοῦν καὶ νὰ ἐπιστηρίζουν τὸ ἀνθρωπιστικὸ ἔργο της οἱ κορυφαῖοι ἡγέτες τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ὁ «πρῶτος» τοῦ Παπισμοῦ καὶ ὁ «πρῶτος» τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ συμπλήρωμα καὶ τόν «πρῶτο» τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλάδος. Κερδίζει ἀκόμη καὶ ἰδεολογικά, διότι ἐμφανίζεται στοὺς ἀνιστόρητους καὶ ἰδεολογικὰ προκατειλημμένους ὀπαδούς της ὅτι αὐτὴ δὲν μεροληπτεῖ ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν, προστατεύει καὶ τοὺς Μουσουλμάνους, δὲν κάνει διακρίσεις θρησκευτικὲς ἢ ρατσιστικές, δὲν τὴν ἐνδιαφέρουν ἡ ἑλληνικότητα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία.

Κερδισμένος περισσότερο ἀπὸ ὅλους εἶναι ὁ πάπας, διότι ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἡ πρόσκλησή του σημαίνει πὼς τὸν ἀναγνωρίζουμε ὡς «πρῶτο», ὡς κορυφὴ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, καλούμενο μάλιστα ἀπὸ δύο Ὀρθοδόξους ἡγέτες, τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη καὶ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο τῶν ὁποίων ἀπορρίπτεται σταθερὰ τὸ «πρωτεῖο» ὁποιουδήποτε ἐπισκόπου, πολὺ περισσότερο ἑνὸς αἱρετικοῦ, ἐπὶ πλέον τὸν ἐμφανίζουμε καὶ ὡς ἀθώα περιστερὰ καὶ προστάτη τῶν ἀδικημένων καὶ τῶν κακοπαθούνων, ἐνῶ εἶναι γνωστὴ καὶ καταγεγραμμένη ἡ εὐθύνη τοῦ Βατικανοῦ ὡς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς δύναμης στὶς παγκόσμιες ἀναταραχὲς καὶ ἀνακατατάξεις. Κερδίζει ἀκόμη, διότι τοῦ δίνουμε τὴν δυνατότητα τοῦ «διαίρει καὶ βασίλευε», εἴτε μὲ τὶς διενέξεις μεταξὺ Κωνσταντινούπολης καὶ Μόσχας, εἴτε μὲ τὴν διένεξη μεταξὺ Κωνσταντινούπολης καὶ Ἀθήνας γιὰ τὴν δικαιοδοσία στίς «Νέες Χῶρες», ἡ ὁποία εἶναι ἐμφανὴς στὴν περίπτωση τῆς Λέσβου, ποὺ ἀνήκει στὶς λεγόμενες «Νέες Χῶρες». Μὲ ποιὰ ὄντως ἁρμοδιότητα ἐκάλεσε ὁ οἰκουμενικὸς τὸν πάπα στὴν Λέσβο; Γι᾽ αὐτὸ ἔσπευσε καὶ ὁ Ἀθηνῶν νὰ τὸν καλέσει συγχρόνως, καὶ συμφώνησε τόσο εὔκολα καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος; Αὐτὰ μᾶς ἐνδιαφέρουν, καὶ ὄχι ἡ ἐκκλησιαστικὴ νομιμοποίηση ἑνὸς αἱρεσιάρχη;

Πολλὰ κέρδη ἀποκομίζει καὶ ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος. Ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, τῆς ὁποίας κύριος στόχος εἶναι νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς αἱρετικοὺς τῆς Δύσεως ὡς ἐκκλησίες, ὅπως ἀπροκάλυπτα ὁμολόγησε προβεβλημένος συνεργάτης του, ὁ μητροπολίτης Γαλλίας Ἐμμανουήλ, ἀλλὰ καὶ ὅπως συνάγεται καὶ ἀπὸ πολλὲς διακηρύξεις τοῦ ἰδίου, ἔχει τὴν δυνατότητα στὴν Λέσβο νὰ παρουσιάσει τὸν «Ἁγιώτατο ἐπίσκοπο Ρώμης, κ. Φραγκῖσκο» ὡς ἀγαπητὸ ἀδελφὸ ἐν Χριστῷ καὶ συνεπίσκοπο, ἐνώπιον τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, γιὰ νὰ ἀμβλυνθοῦν οἱ ἀντιδράσεις κάποιων “ζηλωτῶν ὑπερορθοδόξων”, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ θεωροῦν τὸν Παπισμὸ ὡς αἵρεση. Στὴν Λέσβο τοῦ ἀντιπαπικοῦ Ἁγίου Ραφαὴλ καὶ τοῦ ἀντιπαπικοῦ Φώτη Κόντογλου ὁ αἱρεσιάρχης πάπας ἐμφανίζεται ὡς κανονικὸς καὶ νόμιμος ἐπίσκοπος Ρώμης ἀπὸ τοὺς ἰδικούς μας φιλοπαπικοὺς καὶ λατινόφρονες, ὡς προοίμιο τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Ἡ ὑποτίμηση τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ εἰσπήδηση στὴν δικαιοδοσία της εἶναι ἐπίσης μεταξὺ τῶν κερδῶν τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν τὶ κερδίζει; Δείχνει ἐν πρώτοις σὲ παγκόσμια κλίμακα τὸν φιλοπαπισμό του καὶ τὴν συμπόρευσή του μὲ ὅλους τοὺς Οἰκουμενιστάς, πρὸς μεγάλη χαρὰ ὅλων τῶν φίλων καὶ συνεργατῶν του μὲ τοὺς ὁποίους ἀποδομεῖ σιγά-σιγὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή. Δὲν ἀφήνει ἔπειτα μοναδικὸ παίκτη τὸν οἰκουμενικὸ πατριάρχη στὸ ἔδαφος τῶν «Νέων Χωρῶν», ἀλλὰ μὲ τὴν παρουσία του δείχνει ὅτι δὲν πρόκειται νὰ παραιτηθεῖ τῶν δικαιωμάτων της ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Περισσότερο ὅμως δείχνει ὅτι στηρίζει τὴν κυβέρνηση στὸ θέμα τῆς διαχείρισης τοῦ προσφυγικοῦ καὶ τὴν ἄψογη συνεργασία καὶ συμμαχία του μὲ τοὺς ἀθέους κυβερνῆτες; Ποῦ θὰ μᾶς βγάλει αὐτὴ ἡ συμμαχία;

Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη ὅμως βλάπτεται καὶ καταρρακώνεται, διότι ἐξαφανίζονται τὰ ὅρια μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ αἱρέσεως, διότι ἀκυρώνονται ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ καταπατοῦνται οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ποὺ ἀπαγορεύουν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, διότι ἀμβλύνεται τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο τῶν πιστῶν, ὥστε νὰ μὴ διακρίνουν πλέον μεταξὺ ἱεροῦ καὶ βεβήλου, διότι διχάζεται καὶ διαιρεῖται τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα σὲ φιλοπαπικοὺς καὶ ἀντιπαπκούς. Βλάπτεται ἐπίσης πολλαπλῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ποὺ εἶχε ἐπὶ αἰῶνες τὴν εὐλογία καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προστασία τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ καὶ τῶν Ἁγίων. Μεταβάλλεται σὲ μία ἄθρησκη πολυπολιτισμικὴ χώρα, συγκρητιστικὴ καὶ νεοεποχίτικη, ἀποχριστιανίζεται κατὰ τὸ παράδειγμα τῆς ἄθεης Εὐρώπης, γκρεμίζει τὶς πολύτιμες ἀξίες τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ παρελθόντος της. Σὲ λίγο θὰ νιώθουμε ξένοι στὸν τόπο μας, θὰ γίνουμε μειοψηφία, ἀφοῦ ἡ ἔλλειψη πρόνοιας γιὰ τὸ δημογραφικὸ πρόβλημα, ἡ ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα καὶ τὴν δημιουργία πολύτεκνων οἰκογενειῶν, ποὺ ἐνισχύονται ἀπὸ τὴν σχεδιασμένη φτωχοποίηση τῶν Ἑλλήνων, καὶ ὁ σχεδιασμένος ἐποικισμὸς τῆς χώρας μὲ Μουσουλμάνους πρόσφυγες ὁδηγοῦν μὲ βεβαιότητα στὸν ἀφελληνισμὸ καὶ στὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς Ἑλλάδος. Φοβόμασταν μήπως πάθει ἡ Θράκη μας αὐτό πού ἔπαθε τό Σερβικό Κοσσυφοπέδιο, τό Ὀρθόδοξο Κόσσοβο, μέ τήν στήριξη τοῦ πάπα, καί τώρα κινδυνεύει ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα νά γίνει Κοσσυφοπέδιο. Μέσα στή χαρά τους τό Βατικανὸ καί ὁ πάπας, πού σπεύδει νά «βοηθήσει» στή Λέσβο. Θὰ δοῦμε ἆραγε κάποια συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, τοῦ πατριάρχη τοῦ Γένους, καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν μὲ στόχο νὰ ἐνισχύσουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, γιὰ νὰ σταματήσει ἡ ἀθεϊστικὴ πλυμμυρίδα καὶ ἡ ἠθικὴ παρακμὴ καὶ ἐξαχρείωση; Μολονότι ὅλα δείχνουν τὸ ἀντίθετο, ἐμεῖς δὲν θὰ παύσουμε νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ ἐλπίζουμε ὄχι σὲ ἀνθρώπινες συμμαχίες, ἀλλὰ στὴν δύναμη καὶ βοήθεια τοῦ Θεοῦ: «Μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε, ὅτι μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός».

ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ;

     

Ο θυμόσοφος ελληνικός λαός με τον χαριέστατο δημώδη παροιμιακό λόγο, αποδίδει με θαυμαστή ακρίβεια, γεγονότα-συμβάντα που αναφέρονται σε πρόσωπα που εμπλέκονται στην πολιτική και θρησκευτική ζωή του τόπου μας.
    Σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνει το lexigram.gr η παροιμία- κατά το πρώτο της μέρος-μεταφράζεται ως εξής : «παρεμβαίνω σε ζήτημα που δεν με αφορά άμεσα… δεν είμαι το αρμόδιο πρόσωπο ή ασχολούμαι με πράγματα που δεν ξέρω ή που δεν είναι στην αρμοδιότητά μου». Των φρονίμων ολίγα…
    Σε τούτες τις δίσεχτες ημέρες για την Πατρίδα αλλά και την Ορθοδοξία μας, που έντονα μυρίζουμε τα ίχνη του αντιχρίστου, έρχεται - ως μη ώφειλε - ο δίκερως γίγας, ο αρχηγός του κράτους του Βατικανού, ο αιρεσιάρχης και πάσης ιερωσύνης εστερημένος Πάπας Φραγκίσκος, στην πολλαπλά αγιασμένη νήσο  της Λέσβου. Όμως προηγήθηκαν της επισκέψεώς του διάσημοι χολιγουντιανοί ηθοποιοί! Άρα πολύ άργησαν τόσο ο Πάπας όσο και οι δικοί μας…
    Πρέπει να ξεκινήσουμε από δύο τραγικά λάθη όλων των εμπλεκομένων στην φιέστα του Σαββάτου. Το πρώτο λάθος, η επιλογή της αγιοτόκου Λέσβου ως τόπου επισκέψεως των προσφύγων και μεταναστών, που είναι στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι. Εκεί δηλαδή όπου η ενθρονισμένη εφέστια εικόνα της Παναγίας Αγιάσου αγιάζει, αλλά και προστατεύει ολόκληρη την αγιοτόκο νήσο από ορατούς και αοράτους εχθρούς. Άριστο θα ήταν η επίσκεψη να αρχίσει από τον φρικτό, μαρτυρικό λόφο των Καρυών, όπου οι πρόγονοι των σημερινών –κατατρεγμένων!– μουσουλμάνων έσφαξαν, έκαψαν τους συγκλονιστικούς νεοφανείς μάρτυρες, Ραφαήλ Νικόλαο και Ειρήνη. Είναι μάλιστα γνωστό, ότι οι δύο πρώτοι εγκατέλειψαν τους θεολογικούς διαλόγους με τους παπικούς και αργότερα εδιώχθησαν από την Κωνσταντινούπολη, διότι αρνήθηκαν το ενωτικό συλλείτουργο που επρόκειτο να τελεστεί λίγο προ της Αλώσεως.
Κάποιος δε, να υπενθυμίσει στον κ. Φραγκίσκο τον λόγο του Γέροντος Γαβριήλ Καθηγουμένου Ι. Μ. Αγίου Διονυσίου Αγίου Όρους για την «σβέσιν των εν Ανατολή επτά χριστιανικών λυχνιών της Αποκαλύψεως από αλλοπίστους υπό τα ενθουσιώδη χειροκροτήματα του Καθολικού κόσμου… και την ένανγχον ένοχον σιγήν της «Χριστιανικής Δύσεως» επί τοις βανδαλισμοίς εις την ατυχή βασιλίδα των πόλεων»!
Το δεύτερο λάθος. Ο παράκαιρος χρόνος της επίσκεψης. Η συγκυρία των ωρών και των ημερών δεν δίνουν περιθώρια για πολυδάπανα ταξίδια και παραθέσεις πολυτελεστάτων τραπεζών εν μέσω Μ. Τεσσαρακοστής εφόσον όλο το κλίμα των ημερών είναι βαρύτατα πένθιμο, αφού βρισκόμαστε και σε απόσταση αναπνοής από την Μ. Εβδομάδα! Κάτι ακόμα πιο σημαντικό: πλείστοι όσοι αδελφοί μας, και μάλιστα μικρά παιδιά, υποσιτίζονται (επίσημος πίνακας διαδικτυακού τόπου δείχνει, χιλιάδες οικογένειες σε κοινωνικά παντοπωλεία και συσσίτια… χιλιάδες μαθητές είναι άποροι), και εμείς προκαλούμε με τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος, για ξέφρενες και ασυλλόγιστες δαπάνες, για τυχόν πολιτικά οφέλη και τέλος τις ακατανόητες όσο και θλιβερές αντιπαραθέσεις Αθηνών και Φαναρίου, κατά τα άλλα «λίαν αγαπητών εν Χριστώ αδελφών»!
Φημολογείται έντονα ότι ο Ορθόδοξος Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος και ο αιρετικός Ποντίφηκας θα αναπέμψουν κοινή δέηση - κοινώς συμπροσευχή - επί καταφρονήσει και καταπατήσει των ιερών της Εκκλησίας μας Κανόνων, για τα θύματα του Αιγαίου. Το απλό και άδολο ερώτημα του ορθοδόξου χριστιανού είναι: ποια «εκκλησιαστική» γλώσσα θα χρησιμοποιηθεί για την ανάπαυση των «υγρών» ανθρωπίνων θυμάτων για τα οποία συμπονεί οπωσδήποτε κάθε ορθόδοξη καρδιά; Ο Πατριάρχης μας για την ανάπαυσή τους - πέραν της σοβαροτάτης δογματικής αποκλίσεως αφού είναι αλλόθρησκοι ή αιρετικοί - θα επικαλεσθεί την Τριαδική Θεότητα. Ο Ποντίφηκας όμως σε ποιόν Θεό θα προσευχηθεί αφού πριν από ολίγον καιρό ενώπιον του προέδρου Ομπάμα έκαμε την παρακάτω βλάσφημη δήλωση – την οποία ούτε ο ίδιος ο διάβολος θα σκεφτόταν – και αυτόχρημα άρνηση του Τριαδικού μας Θεού; «Ο Ιησούς Χριστός, ο Ιεχωβά, ο Αλλάχ, αυτά όλα είναι τα ονόματα για να περιγράψουν μια οντότητα που είναι σαφώς η ίδια σε όλο τον κόσμο»! Εάν όμως αποτραπούν όλες οι παραπάνω συμπροσευχές, ασφαλώς μεγίστη ανακούφιση θα δεχθούν οι ψυχές μας…
Κλείνουμε με το γνωστό νομικό ρωμαϊκό ερώτημα: «τις ωφελείται»; Με απλά λόγια, ποια η πρακτική ανάγκη της παρουσίας πολιτικών και θρησκευτικών αρχηγών; Μήπως η έστω και προσωρινή ανακούφιση με γενναία οικονομικά ποσά για τις πολλαπλές ανάγκες των προσφύγων; Αλλά οι ορθόδοξοι αδελφοί της Λέσβου, άξιοι και αυτού του βραβείου  Νόμπελ, ξεπέρασαν τον εαυτό τους με την  σαμαρειτική τους αγάπη σε χρήμα, ρούχα, τρόφιμα και μάλιστα σε καθημερινή βάση, έστω και αν σε πολλές περιπτώσεις το αντίδωρο των προσφύγων ήταν η αχαριστία, με πολλές δαιμονικές εκδηλώσεις: οι καθημερινές εξεγέρσεις εναντίων των πιστών στα πλείστα των hotspots, με πρόφαση τη θέα του Σταυρού τον οποίον με καύχηση (!) φορούν, επιβεβαιώνουν την αλήθεια των λεγομένων.
Τα φώτα της δημοσιότητας με εκτενείς αναφορές στις εν πολλαίς πολυδάπανες φιέστες, θα στραφούν επάνω τους με αβέβαια τα αποτελέσματα  υπέρ των προσφύγων, διεκδικώντας και πιθανά πολιτικά οφέλη - ως μη ώφειλε…
Με το στημένο, ανούσιο και προκλητικό πανηγύρι, οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες θέλουν να αποσπάσουν τα χειροκροτήματα και την εύνοια των ευρωπαίων αρχόντων, αυτών δηλαδή που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και υπήρξαν οι αρχιτέκτονες του προσφυγικού κινήματος με δισεκατομμύρια κέρδη από τους επιτηδείους.
Θα υπήρχε κάποια νότα παρηγοριάς και χαράς εάν όλοι οι παραπάνω ανελάμβαναν δυναμικές πρωτοβουλίες επαναπροώθησης όλων ανεξαιρέτως των προσφύγων, έστω και με επώδυνες οικονομικές θυσίες. Όμως το πράγμα το βλέπουμε δυστυχώς πολύ χλωμό…
Τελικά για να επιτρέψει ή ανεχθεί ο Θεός την επώδυνη έλευση του κ. Φραγκίσκου στην δεύτερη αγία Σιών, την Λέσβο του αγίου Ραφαήλ και του Αρχαγγέλου του Μανταμάδου,  αλλά και την άκριτη συμμετοχή Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, σημαίνει ότι έχουμε πολύ ακόμα δρόμο μετανοίας. Ο ληστής του Σταυρού σηματοδοτεί την αιτία του  κακού και της συμφοράς που μας περιμένει: «άξια ων επράξαμεν απολαμβάνομεν».  Και επράξαμε πολλά και φοβερά, με αποκορύφωμα την μονιμοποίηση των σοδομικών διαστροφών, από ορθοδόξους έλληνες βουλευτές, προπαραμονή Χριστουγέννων,  με  την ένοχη σιγήν ιχθύος από την πλειονότητα της εκκλησιαστικής μας ιεραρχίας!
Επειγόντως ζητείται ένας Ιωνάς για ένα αφυπνιστικό κήρυγμα: «έτι τρείς ημέραι και Νινευΐ καταστραφήσεται…», μήπως έτσι δει ο Θεός τη μετάνοιά μας  και στείλει το έλεός του. Αναζητάμε τρείς θαρραλέες ψυχές, εκκλησιαστικούς ηγέτες, που θα αναλάβουν επάνω τους όλα τα αμαρτήματά μας. «Ημάρτομεν, ηνομίσαμεν, ηδικήσαμεν ενώπιόν σου…» για να αποφύγουμε μια νέα ελληνική βαβυλώνια αιχμαλωσία από έθνη της Άγαρ και όχι μόνο…

Σαββίδης Παύλος
Θεολόγος – καθηγητής
pavlos_sav11@yahoo.gr

Τα δύο προσωπεία της αγαπολογίας και ο σύγχρονος άνθρωπος

Αδαμάντιος Τσακίρογλου

Οι οπαδοί της παναίρεσης του οικουμενισμού για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους διαστρεβλώνουν και διαστρέφουν την κορυφαία έκφραση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, την αγάπη αναπτύσοντας μία νέα αγάπη, την «αγαπολογία». Το κύριο επιχείρημά τους είναι, ότι ο ο νόμος της αγάπης μας διδάσκει, ότι δεν πρέπει να κοιτάμε, τι μας χωρίζει από τους αιρετικούς αλλά τι μας ενώνει. Και χρησιμοποιούν αποκομμένα χωρία της Αγίας Γραφής για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους και για να πλανέψουν τους πιστούς, όπως «ο Θεός αγάπη εστίν», «ίνα εν ωσιν», κλπ. υποκρύπτοντας παράλληλα τον πραγματικό χαρακτήρα της αγάπης του Θεού, όπως μας τον παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Το ότι η αγαπολογία αποτελεί διαστρέβλωση και διαστροφή φανερώνει το γεγονός, ότι ενώ φορούν το προσωπείο της αγάπης ως προς τους αιρετικούς, ως προς τους ορθόδοξους φορούν ένα άλλο προσωπείο, αυτό της ακραίας αυστηρότητας και του χλευασμού, καταδικάζοντας και υβρίζοντας οποιονδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει και να απορρίψει αυτήν τους την στάση.

Ο επιφανής κληρικός Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος σε επιστολή του του έτους 1969 προς τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, τονίζει ακριβώς τα δύο προσωπεία της «αγάπης» του Οικουμενισμού:

«Παναγιώτατε,Ψάλλετε και Υμείς και οι ακολουθούντες υμίν, εις πάντας τους ήχους το τροπάριον της "Αγάπης". Αγάπη, Αγάπη, Αγάπη! "Αγάπη άνευ όρων και ορίων". Εν ονόματι της Αγάπης τούτο, εν ονόματι της Αγάπης εκείνο, εν ονόματι της Αγάπης το Άλλο ... Περίεργον όμως! Εφ' όσον η καρδία υμών εκχειλίζει εξ αγάπης και εξ αυτών εκπηγάζουσι πολύρροα ρεύματα, φθάνοντα μέχρι των εσχατιών της Δύσεως και δημιουργούνται πελάγη, εις α (σ.σ. τὰ ὁποῖα) ανέτως και μετ' ευφροσύνης κολυμβώσι πασών των αποχρώσεων οι αιρετικοί, πως δεν διατίθενται ολίγαι σταγόνες αγάπης και δια τους ταλαιπώρους Ορθοδόξους; Δι' εκείνους εκ των Ορθοδόξων, οίτινες σκανδαλίζονται, βλέποντες τον Ορθόδοξον Πατριάρχην Κων/λεως να αθετή –εν ονόματι της Αγάπης!– ιερούς Κανόνας, να ανατρέπη αιωνοβίους Παραδόσεις, να κρημνίζη τείχη ασφαλείας, να μεταίρη όρια, α έθεντο αγιώτατοι Πατέρες της Εκκλησίας; Δι΄ αυτούς εστείρευσαν αι πηγαί της αγάπης Υμών, Παναγιώτατε; Δι΄ αυτούς δεν υπάρχει ούτε μόριον στοργής; Ούτε καν ίχνος ευσπλαγχνίας ή οίκτου; Αγάπη λοιπόν προς τους αιρετικούς, αλλ' αδιαφορία και περιφρόνησις προς τους Ορθοδόξους!... ».

Στις αναφορές των υπερμάχων του οικουμενισμού για τους πιστούς που διαμαρτύρονται δεν βλέπουμε ούτε μία λέξη για αυτά που μας ενώνουν ούτε διακρίνουμε μία διάθεση αυτοκριτικής όπως στους οικουμενιστικούς διαλόγους, που συχνά αναφέρεται η άποψη για να «φωτιστούμε» και εμείς.. από τους άλλους (τους εκτός εκκλησίας). Αντιθέτως στα κείμενα τους και τις δηλώσεις τους επικρατεί έπαρση χλευασμός, ειρωνεία, ύβρις και καμία ένδειξη θέλησης κατανοήσεως των αντιδράσεων των πιστών.

Επιτίθενται απροκαλύπτως εναντίον όσων δεν δέχονται τον οικουμενισμό, τους ονομάζουν άσχετους, φανατικούς, τυφλούς, ανυπάκοους, εσωστρεφείς, κοντόφθαλμους, τους απειλούν με τιμωρίες και αφορισμούς και παρουσιάζονται οι ίδιοι ως οι μοναδικές αυθεντίες σε θέματα πίστεως και δόγματος.

Παράλληλα όμως συμπροσεύχονται και συμπράττουν χωρίς καμία διαμαρτυρία και καταδίκη, όπως παραπάνω, με τους αιρετικούς υβριστές του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων και αναγνωρίζουν ως αδελφούς, αυτούς που εμπαίζουν τα ιερά μυστήρια και τους ιερούς κανόνες.

Αυτά είναι τα δύο ολέθρια προσωπεία του οικουμενισμού.

Κανείς αληθινός Ορθόδοξος δεν χαίρεται γι’ αυτήν την τραγική κατάσταση, παρά μόνο θλίβεται και προσεύχεται για την εξάλειψη αυτών των προσωπείων. Από την άλλη όμως ξέρει, ότι τέτοια προσωπεία δεν γνωρίζει ούτε θέλει να γνωρίσει η Ορθοδοξία. Γιατί ο αλήθινος Ορθόδοξος γνωρίζει, πως μόνο η αληθινή αγάπη θα σώσει τους αιρετικούς και θα τους γυρίσει την Μία Εκκλησία. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής γράφει:

«Δεν πρέπει λοιπόν τους αιρετικούς με κανένα τρόπο να τους βοηθούμε, ως αιρετικούς, ακόμη κι αν είχε επιτραπή σε όλους να κάνουν αφόβως τα πάντα· τόσο για τις προαναφερθείσες αιτίες, ώστε να μη προσκρούσουμε στο Θεό, δίχως να το συνειδητοποιήσουμε· και επειδή δεν είναι καλό να τους δίνουμε την ελευθερία να περιφέρονται πανηγυρικά με το ψεύδος τους και να ξεσηκώνονται εναντίον της ευσεβείας· ώστε να μη μπορέσουν να σαλεύσουν από την ασφαλή βάση της Πίστεως κάποιους από τους αφελεστέρους με το δάγκωμα της απάτης, ωσάν τα φίδια, εμφανιζόμενοι μέσα από εμάς· και ευρεθούμε και εμείς, όπως δεν θέλουμε, να συμμετέχουμε στην τιμωρία που κρέμεται πάνω τους για αυτό. [.....] Αυτά δεν τα γράφω, θέλοντας να θλίβονται οι αιρετικοί, ούτε χαίροντας για την κάκωσή τους –μη γένοιτο– αλλά περισσότερο χαίροντας και συναγαλλόμενος με την επιστροφή τους. Διότι τι είναι πιο τερπνό στους πιστούς, από το να βλέπουν τα τέκνα του Θεού τα διασκορπισμένα, να συνάγονται «εις εν»; Ούτε πάλιν παραινώντας να προτιμάτε τη σκληρότητα από τη φιλανθρωπία –να μη τρελαθώ τόσο!– αλλά παρακαλώντας με προσοχή και δοκιμασία να κάνετε και να ενεργείτε τα καλά σε όλους τους ανθρώπους και να γίνεσθε «τα πάντα τοις πάσι», κατά τον τρόπο που καθένας έχει την ανάγκη σας. Όμως θέλω και εύχομαι να είστε παντελώς σκληροί και αμείλικτοι ως προς το να βοηθήσετε τους αιρετικούς, με αποτέλεσμα την υποστήριξη της φρενοβλαβούς δοξασίας τους. Διότι εγώ βεβαίως ορίζω ως μισανθρωπία και χωρισμό από τη θεία αγάπη το να δοκιμάζετε να δώσετε ισχύ στην πλάνη, προς περισσότερη φθορά εκείνων που έχουν καταληφθή από αυτήν» (Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, Επιστολή (ΙΒ΄) Προς Ιωάννην κουβικουλάριον, Περί των ορθών της Εκκλησίας του Θεού δογμάτων και κατά Σεβήρου του αιρετικού).

Είναι φανερό, ότι η αγάπη της Μίας Εκκλησίας διαφέρει τελείως από αυτήν την κοσμική οικουμενιστική «αγάπη», γιατί δεν στηρίζεται στην ανεκτικότητα, στον μινιμαλισμό, σε μία κοινωνική ηθική και σε ένα κίνημα ειρηνισμού όπως αυτή των οικουμενιστών, αλλά στην εν Χριστώ αλήθεια, όπως Αυτή μας αποκαλύφθηκε και μας παραδόθηκε από τους Άγιους Αποστόλους και Πατέρες, και στην κοινή ομολογία Της. Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλλει στις επιστολές του στους πιστούς να αυξάνουν πνευματικώς εν Χριστώ «αληθεύοντες εν αγάπη» (Εφ. 4, 15) ενώ ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, χαίρει γιατί οι Πιστοί «περιπατούν εν αληθεία» (Β΄Ιω. 4) χάρις στην οποία «πάντες οι εγνωκότες την αλήθειαν» αγαπούν τους αδελφούς «εν αληθεία» (Β΄Ιω. 1.2). Αυτή η αληθινή αγάπη έχει σαν αποτέλεσμα την αναζήτηση και της πολυπόθητης ειρήνης όπως λέει και ο Μέγας Βασίλειος: «Ζήτησον λοιπόν ειρήνη, απόλυση από τους θορύβους του κόσμου τούτου· απόκτησε νου γαλήνιο, κατάσταση της ψυχής ακύμαντη και ατάραχη, που ούτε από πάθη σαλεύεται, ούτε σε ψευδή δόγματα έλκεται να συγκατατεθή –τα οποία την προκαλούν με ευλογοφάνεια– για να αποκτήσεις την ειρήνη του Θεού, η οποία υπερέχει πάντα νουν» (Φιλ. 3, 8).

Γιατί όμως, θα ρωτήσει κάποιος, φθάσαμε στο σημείο τόσοι «ορθόδοξοι» να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί στην εκκοσμίκευση και στην ίδια την φύση του σύγχρονου ανθρώπου. Αυτοί οι «ορθόδοξοι» αγάπησαν τον κόσμο πιο πολύ από τον Θεό, θεωρούν την εκκλησία ως υποταγμένη στο παλιό, θεωρούν τους αγίους και τους πατέρες που καταδίκασαν τους αιρετικούς «θύματα του αρχέκακου όφεως» και για αυτό θέλουν ως άνθρωποι του σημερινού κόσμου να την εκσυγχρονήσουν. Ποιός είναι ο σύγχρονος σημερινός άνθρωπος; Ο προφητικός πάτηρ Σεραφείμ Ρόουζ τον παρουσιάζει στο βιβλίο του «ο μηδενισμός» ρεαλιστικά και υπέροχα: Είναι ο έκριζος άνθρωπος, αυτός που βρίσκεται σε ασυνέχεια με το παρελθόν που κατέστρεψε ο μηδενισμός, η πρώτη ύλη του ονείρου κάθε δημαγωγού. Ο «ελευθέρως σκεπτόμενος» και σκεπτικός, που αποκλείει την αλήθεια αλλά είναι δεκτικός σε κάθε νεό λόγιο ρεύμα, επειδή ο ίδιος δεν διαθέτει τέτοια θεμέλια. Ο «τυχοδιώκτης» κάποιας «νέας αποκάλυψης» έτοιμος να πιστέψει κάθε τι καινούργιο, διότι η αληθινή πίστη του έχει εξαλειφθεί. Ο σχεδιάζων και πειραματιζόμενος που λατρεύει το γεγονός, διότι έχει εγκαταλείψει την αλήθεια, καθώς αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα ευρύ εργαστήριο στο οποίο είναι ελεύθερος  να προσδιορίσει τι είναι δυνατόν. Ο αυτόνομος άνθρωπος που προσποιείται ότι είναι μετριόφρων μόνο επειδή ζητά τα «δικαιωματά του», ενώ είναι γεμάτος από την υπερηφάνεια που του υπόσχεται, ότι κάθε τι πρέπει να του προσφέρεται σε έναν κόσμο, όπου δεν υπάρχουν καθορισμένες από τις αρχές απαγορεύσεις. Ο άνθρωπος της στιγμής χωρίς συνείδηση και αξίες και κατά συνέπεια στο έλεος του ισχυρότερου ερεθίσματος. Ο επαναστάτης που μισεί κάθε πίεση και εξουσία, διότι ο ίδιος ο εαυτός του είναι ο μοναδικός και μόνος θεός του. Ο άνθρωπος της μάζας, αυτός ο νέος βάρβαρος ο τελείως υποβιβασμένος και απλοποιημένος και ικανός για τις πλέον στοιχειώδεις ιδέες, και από την άλλη πλευρά αυτός που απεχθάνεται κάθε ένα που αναδεικνύει υψηλότερα πράγματα ή την αληθινή πολυπλοκότητα της ζωής.

Ο πάτηρ Σεραφείμ Ρόουζ δεν περιγράφει με τα παραπάνω λόγια μόνο τον σημερινό άνθρωπο αλλά και την πιο μοντέρνα έκφραση του, τον οικουμενιστή. Δηλαδή τον άνθρωπο που αποκήρυξε το παρελθόν του δηλ. την Ιερά Παράδοση και τους Άγιους Πατέρες, αποκλείει ως μη αρκετή την Μία Αλήθεια, καταργεί την μοναδικότητά της και εισάγει κενοδόξως κακόδοξα μία «νέα αποκάλυψη», τον οικουμενισμό.

Τον άνθρωπο, που προσποιείται τον μετριόφρονα,  που υπερασπίζεται την ελευθερία, που παραβλέπει τα λάθη και τις κακοδοξίες των αιρετικών και των αλλοδόξων αλλά παράλληλα, με υβριστική έπαρση και χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, καταδικάζει και διώκει αυστηρότατα κάθε αντίθετη στάση των πιστών, από τους οποίους απαιτεί την τυφλή υπακοή, αγνοώντας την διδασκαλία των Πατέρων περί υπακοής σε θέματα της Πίστεως. Απομονώνει από την Εκκλησία τους λαϊκούς, επιτρέποντάς τους μόνο το δικαίωμα συμμετοχής στην Θεία Λειτουργία, στην διεξαγωγή εράνων και στην απονομή χρηματικών ποσών.

Τον άνθρωπο, που μιλάει για αγάπη και δικαιώματα αλλά ενώ στους πιστούς υπενθυμίζει συνεχώς τις αμαρτίες τους και τους μιλάει για μετάνοια, είναι επιεικέστατος και δουλικότατος στους ισχυρούς και δυνάστες αυτού του κόσμου, γιατί επιθυμεί και αυτός την ίδια ισχύ και δυναστεία.

Οι οικουμενιστές εισάγουν μία «νέα αποκάλυψη», μία «νέα αλήθεια», μία «νέα εκκλησία», μία «νέα αγάπη».. Αν εμείς τα μέλη της Εκκλησίας δεν την καταδικάσουμε όχι μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις ανάλογες με την διδασκαλια των Αγίων Πατέρων και τους Ιερούς Κανόνες, τότε γινόμαστε και εμείς συνήγοροι του εγκλήματος κατά της Εκκλησίας, που διαπράτεται, και εχθροί της Μίας Αλήθειας δηλαδή του ίδιου του Χριστού.

«Έως θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου» (Σοφ. Σειρ. 4, 28)
πηγή

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΨΑΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Θρησκευτικά”, από το ιστολόγιο Ενωμένη Ρωμηοσύνη, την ακόλουθη ανακοίνωση του Γέροντα της Καλύβης της Αναστάσεως της Καψάλας του Αγίου Ορους, Ιερομόναχου Ευθυμίου:

“Ἐκ μέρους τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου, Γέροντος τῆς Ἱερᾶς Καλύβης Ἀναστάσεως, Καψάλα Ἁγίου Ὄρους, μέ ἀφορμή συζητήσεις σχετικές μέ τό τεῦχος τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων: «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως».

«Ἡ πρόσφατη ἔκδοση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως» (Ἅγιον Ὄρος 2014), ἀποτελεῖ πολύ καλή ἔκδοση καί σωστή ἀναφορά στίς παλαιές ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καί στά ὁμολογιακά κείμενα τῶν ὁσιολογιωτάτων Ἡγουμένων καί παλαιῶν Γεροντάδων. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τίς ἀποφάσεις αὐτές καί τά κείμενα. Αὐτό εἶναι τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας καί ἡ Παράδοση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἔτσι δείχνουμε τή στάση μας ἀπέναντι στούς ἑτεροδόξους καί στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἄν ἐμεῖς ἀλλάξουμε τώρα τό φρόνημά μας, θά προδώσουμε τούς Πατέρες, τούς Γεροντάδες μας. Αὐτή εἶναι ἡ συνείδηση τοῦ Ἁγίου Ὄρους».

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος

Ἱερά Καλύβη Ἀναστάσεως, Καψάλα”

Εκφράζουμε την πιο ειλικρινή μας χαρά επειδή μας ανέπαυσε τη συνείδηση απολύτως η μεγάλη αυτή μορφή του σύγχρονου Αθωνικού μοναχισμού, ο Ιερομόναχος Ευθύμιος, Γέροντας της Καλύβης της Αναστάσεως της Καψάλας, ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να συνταχθεί δημόσια με όσους Αγιορείτες Πατέρες εξέδωσαν το βιβλίο εναντίον των ορυμαγδού του αίσχους των οικουμενιστικών εκτροπών που παρατηρούνται τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικά όσων συνέβησαν κατά την πρόσφατη μετάβαση του Πάπα Φραγκίσκου στο Φανάρι για την Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Θρόνου.

Ως γνωστόν οι μοναχοί του Αγίου Ορους, αλλά και οι ανά την Οικουμένη παραδοσιακοί πιστοί, λαμβάνουν πάρα πολύ σοβαρά υπόψη όσα λέγει ο Ιερομόναχος Ευθύμιος, επειδή γνωρίζουν και θαυμάζουν τα ασκητικά του παλαίσματα, την αγία βιοτή του, την πατερική του κατάρτιση και το ορθόδοξό του φρόνημα. Ως εκ τούτου η Ανακοίνωσή του έχει λίαν βαρύνουσα σπουδαιότητα στη συνείδησή τους.

Οι πιστοί, με άφατο πόνο ψυχής, παρακολουθούν   απολύτως αποκαρδιωμένοι και βαθύτατα σκανδαλισμένοι την προκλητικά απαράδεκτη σιωπή των Αγιορειτικών Μονών (με μοναδική εξαίρεση την Ιερά Μονή Ζωγράφου) για τα φοβερά οικουμενιστικά αίσχη που συνέβησαν πρόσφατα στο Φανάρι.

Γι’ αυτό χαίρονται και αγάλλουν όταν καθολικού κύρους μορφές του Αθωνικού μοναχισμού, όπως ο Ιερομόναχος Ευθύμιος, ρίχνουν  αποφασιστικά το τεράστιο πνευματικό βάρος τους στη μάχη εναντίον του Οικουμενισμού.

Ελπίζουμε ότι τούτο θα έχει βαρύνουσα σημασία για τη λήψη απόφασης από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Ορους ώστε το σύνολο της Αθωνικής μοναχικής πολιτείας να καταδικάσει επίσημα -και με τη δέουσα αυστηρότητα- τις οικουμενιστικές παρεκτροπές που σημειώθηκαν.
πηγή

Ο Πάπας σούπερ - σταρ και τα "νώτα" των Ορθοδόξων

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Όταν χαμηλώσουν τα φώτα των εκατοντάδων τηλεοπτικών καμερών, όταν σταματήσουν τα αμέτρητα φλάς των δημοσιογράφων, όταν τελειώσουν οι ψαλμωδίες, όταν σβήσουν οι πολυέλαιοι, όταν θα έχουν αποχωρήσει οι μπάντες και οι επίσημοι, τι θα έχει απομείνει;
Ίσως μια μεγάλη αμηχανία για την εικόνα αυτών που τάχτηκαν να εκπροσωπήσουν την εκκλησία και εμφανίστηκαν όπως εμφανίστηκαν, χρυσοποίκιλτοι, για να προκαλέσουν ευχάριστες και «όμορφες» εντυπώσεις, για να καθηλώσουν την παγκόσμια προσοχή με μεγαλοπρεπείς εναγκαλισμούς, με θεαματικές προσφωνήσεις και με εντυπωσιακές λειτουργικές παραστάσεις.

Κάποιοι θα κλάψουν, κάποιοι θα παρακολουθήσουν με πόνο τις σκηνές της συνάντησης Πάπα – Πατριάρχη, αλλά και κάποιοι θα ενθουσιαστούν, πολλοί περισσότεροι θα αγαλλιάσουν, θα διαλαλήσουν το ιστορικό γεγονός ότι έγιναν τα σημαντικότερα βήματα για την ένωση των χριστιανών, για την επανένωση της εκκλησίας του Χριστού που διαιρέθηκε, όπως τόνισε ο ίδιος ο Πατριάρχης, από… ανθρώπινες αδυναμίες, από προσωπικές ιδιοτροπίες, από σχισματικές πολιτικές που εξυπηρετούσαν όχι τον Χριστιανισμό, αλλά… στενά τοπικιστικά συμφέροντα.
Η εικόνα των δυο προκαθήμενων που ασπάζονται, από εδώ και πέρα θα μείνει στην ιστορία για άλλους σαν ένα στίγμα, για άλλους σαν μια ωραία και ενωτική σκηνή, γεμάτη χριστιανική αγάπη. Αλλά είναι όλα τόσο ωραία, τόσο ενωτικά, τόσο αρμονικά, τόσο μεστά αγάπης και ειρήνης, τόσο συγχωρητικά, τόσο αναπαυτικά και άγια, τόσο γεμάτα Θεια Χάρη ; Τόσο υποκριτικά!

Ο Άγιος Σεραφείμ Ρόουζ στο εξαίρετο και προφητικό βιβλίο του με τον τίτλο, «Ορθοδοξία και η θρησκεία το μέλλοντος», είχε γράψει από το 1976: Η εποχή μας είναι μια πνευματικά ανισόρροπη εποχή στην οποία πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί βρίσκονται κυμαινόμενοι και παρασυρόμενοι από κάθε άνεμο της διδασκαλίας μέσα στην δολιότητα των ανθρώπων, μέσα στην πανουργία τους προς το σκοπό της μεθοδικής παραπλάνησης, (Εφες 4:140).
Και συνεχίζει ο Αμερικάνος Άγιος, Σεραφείμ : «Φαίνεται πραγματικά να έχει έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία αλλά θα συσσωρεύουν δάσκαλους σύμφωνα με τις δίκες του επιθυμίες, επειδή θα αισθάνονται γαργαλισμό στα αυτιά τους και από μεν την αλήθεια θα αποστρέψουν την ακοή τους, θα τραπούν δε προς τους μύθους».
Με δυο λόγια η θρησκεία της εποχής μας είναι το… να κάνεις το δικό σου, όπως μας διδάσκει και η… Βεδάντα των Ινδουιστών.

Και ποιοι είναι αυτοί οι δάσκαλοι που εναρμονίζονται σύμφωνα με τις προσδοκίες των σύγχρονων ανθρώπων, με τις επιθυμίες τους, με τα προσωπικά τους πρότυπα;
Ο πρώτος και ο τελειότερος, ο Πάπας - σουπερ σταρ! Ο ποντίφικας της Ρώμης.
Ο «αλάθητος», που του αρέσει να κηρύττει πως όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο πράγμα. Πως δεν διαφέρει να προσευχόμαστε σε μια εκκλησία, σε μια συναγωγή, σε ένα τζαμί, ίσως ακόμα και μέσα σε ινδουιστικούς ναούς που λατρεύουν τα…ποντίκια.
Ο «σουπερ σταρ» της Νέας Εποχής. Ποδοσφαιρόφιλος φίλαθλος, ανοιχτός στην διαφορετικότητα, στους ομοφυλόφιλους, στους παιδεραστές ιερείς του, στην κάθε είδους διαστροφή.
Ο προϊστάμενος όλων εκείνων των κυκλωμάτων που συσσωρεύουν κάθε χρόνο από τις τέσσερις άκρες του πλανήτη εκατομμύρια από τις «σκοτεινές» επιχειρήσεις του Βατικανού.
Ο πρωταγωνιστής της ένωσης των εκκλησιών.

Αλλά ποιων εκκλησιών;
Το Πιστεύω αναφέρει μόνο για Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.
Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά μπροστά στην «αγάπη» και στην «ενότητα»;
Τι σημασία έχουν οι πατερικές διδασκαλίες;
Τι σημασία έχουν οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων;
Τι σημασία έχουν οι Άγιοι που μαρτύρησαν κατά των αιρέσεων;
Σημασία για όλους αυτούς ίσως έχει αυτό που διακήρυξε ο Σουάμι Βιβεκανάντα: «Εμείς όχι μόνο ανεχόμαστε απλά, αλλά ενωνόμαστε με κάθε θρησκεία. Προσευχόμαστε στο τζαμί των μουσουλμάνων, λατρεύοντας μπροστά στην φωτιά των Ζωροαστριστών και γονατίζοντας στον σταυρό των Χριστιανών!».
Εδώ σίγουρα δεν ισχύει το, «κανείς δεν έρχεται προς τον Πατέρα παρά μόνο μέσω Εμού», (Α΄ Ιω. 1:1).

Αλήθεια τι σχέση έχει ο Αντίχριστος με όλα αυτά;
Με τον «άρχοντα του σκότους», που μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να έρθει, αλλά όλοι αυτοί προετοιμάζουν με κάθε μέσο τον ερχομό του, με θεατρικές συμπροσευχές «αγάπης», με σιδερόφρακτες αιματοβαμμένες μεραρχίες, με τα αμέτρητα φουσάτα των μυστικών πρακτόρων με μαύρα γυαλιά ταγμένοι στην υπηρεσία του, με τις σφαγές των χριστιανών νεομαρτύρων, με την παγκόσμια προβολή του από όλες τις οθόνες, με την αναμενομένη θριαμβευτική του είσοδο στο ναό της αποστασίας που θα τον λατρέψουν στο τέλος των εποχών;

Μα λέει ο Απόστολος Πέτρος, «θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να μην είχαν γνωρίσει το δρόμο της δικαιοσύνης, παρά, αφού τον γνώρισαν, να στρέψουν τα νώτα προς την αγία εντολή που τους παραδόθηκε», (Β΄ Πέτρου 2: 19-21).
πηγή 

Η πανθρησκεία των ποντικών

Γράφει ο  Νίκος Χειλαδάκης
Πριν από χρόνια ένα καλοκαίρι όταν ήμουν στο Παρίσι αποφάσισα μαζί με ένα συμμαθητή μου που είχε έρθει από την Θεσσαλονίκη για να κάνει το μεταπτυχιακό του σε γαλλικό πανεπιστήμιο, τον Γιώργο, να πάμε στην Χάγη της Ολλανδίας για να επισκεφτούμε την Ελένη που είχε πρόσφατα τότε παντρευτεί έναν Ολλανδό. Αφού φτάσαμε αργά το βράδυ, κοιμηθήκαμε κουρασμένοι και την επόμενη μέρα αρχίσαμε την ξενάγηση στην Χάγη, μια πραγματικά πανέμορφη πόλη. Η Ελένη μας πήγε και σε ένα ναό προτεσταντικό, που όπως μας είχε προετοιμάσει θα εντυπωσιαστούμε από το εσωτερικό του. Αυτό το εσωτερικό ήταν ένας όχι πολύ μεγάλος χώρος με ξύλινους πάγκους που κοίταζαν προς το υποτιθέμενο ιερό του ναού. 

Εκεί δοκιμάσαμε πράγματι μια μεγάλη έκπληξη. Το υποτιθέμενο ιερό δεν ήταν άλλο από ένας μεγάλος γκρίζος βράχος που ξεχώριζε για την ανώμαλη επιφάνεια του σε πολλές μεριές, με ένα μεγάλο ξύλινο σταυρό καρφωμένο κάπου στην μέση. Όταν πλησίασα με απορία ενώ οι άλλοι συζητούσαν γι’ αυτό το πρωτότυπο ιερό, μου έκανε εντύπωση μια ανεπαίσθητη δυσωδία και κάτι που διέκρινα στο πάτωμα σε μια άκρη του βράχου. Κάτι μαύρα σημάδια που κινούνταν πολύ γρήγορα. Πλησίασα και άλλο για να δω τις συμβαίνει και τότε δοκίμασα καινούργια έκπληξη. Εκεί στην άκρη του βράχου βρίσκονταν μια φωλιά από… μικρούς ποντικούς που κυκλοφορούσαν αμέριμνοι, σίγουρα καλοταϊσμένοι. 

Γύρισα πίσω λίγο σοκαρισμένος και ρώτησα την Ελένη τι είναι αυτό. Εκείνη προς νέα μου έκπληξη δεν φάνηκε παραξενεμένη και υποστήριξε πως αυτό δείχνει την… ιερότητα του «ιερού» βράχου, αφού οι ποντικοί κυκλοφορούν χωρίς κανένα φόβο. Άλλωστε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της Ελένης, πρώιμης Ολλανδέζας, σε λίγα χρόνια όλε οι θρησκείες θα συγχωνευτούν σε μια ομολογία και όλοι οι ναοί θα είναι τόποι λατρείας για όλους, σύμφωνα με την νέα πανθρησκεία που θα «ενώσει» όλο τον κόσμο κάτω από την αγάπη του «Ένα», του μοναδικού «θεού». Αισθάνθηκα περίεργα και θυμήθηκα ένα ντοκιμαντέρ που είχα δει πριν από λίγο καιρό στην γαλλική τηλεόραση που έδειχνε ένα μεγάλο ναό των Ινδουιστών που ήταν αφιερωμένος στους… ποντικούς. Οι ακαθαρσίες ήταν εκεί το ιερό στίγμα του προσκύνηματικού ναού, όπου χιλιάδες Ινδουιστές πήγαιναν κάθε χρόνο για να προσκυνήσουν τα …ποντίκια.

Αργότερα μετά από χρόνια έχοντας στην θύμηση μου αυτό το περιστατικό έψαξα για τον ναό αυτό και βρήκα πως ο ναός αυτός είναι ο περίφημος και μεγαλοπρεπής ναός, Karni Mata Templ, που βρίσκεται στο μεγάλο ινδικό κρατίδιο του Ρατζαστάν, στην βορειοδυτική Ινδία. Στον ναό αυτό βρίσκονται και ζουν περί τα… 20.000 ποντίκια που ονομάζονται Kabbas. Τα ποντίκια αυτά θεωρούνται ιερά και κυκλοφορούν ανενόχλητα ενώ χιλιάδες προσκυνητές έρχονται και από μάκρυνες αποστάσεις για να τα προσκυνήσουν καθώς και πολλοί «ινδόπληκτοι» τουρίστες από την Δύση. 

Ο μύθος λέει πως τα ποντίκια αυτά ήταν στρατιώτες από κάποια μάχη και για να σωθούν γιατί τους είχαν περικυκλώσει οι εχθροί, η θεά Karni Mata τους έκανε ποντίκια. Ο ναός τελείωσε στις αρχές του εικοστού αιώνα από τον Μαχαραγιά Ganga Singh του Bikaner.

Είναι πραγματικά πολύ χαρακτηριστικές οι σκηνές από τους πιστούς που με μεγάλη ευλάβεια προσκυνούν και τρέφουν τα ποντίκια μέσα στον ναό καθώς το θρησκευτικό στοιχείο κυριαρχεί στις κινήσεις τους. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι οι ξένοι τουρίστες, κυρίως Ευρωπαίοι αλλά και Αμερικανοί, που έρχονται και αυτοί να θαυμάσουν και να… προσκυνήσουν τον ναό των ποντικιών. 
Βασική αρχή του Οικουμενισμού είναι πως όλες οι θρησκείες, όλες οι λατρείες εκφράζουν την «αλήθεια» σε διαφορική μορφή. Άραγε ποια είναι αυτή η «αλήθεια» στον ναό των ποντικιών, που είναι αντικείμενο λατρείας και προσκύνημα δεκάδων χιλιάδων πιστών, ακόμα και πολλών Ευρωπαίων;; Και καλά όλοι αυτοί! Αν είναι δυνατόν όμως εμείς, εμείς που γεννηθήκαμε και ζούμε σε μια Ορθόδοξη χώρα να αποδεχτούμε πως η μόνη αλήθεια μοιράζεται με τέτοιες λατρείες.
Ω μη γένοιτο!

Νέο "φρούτο": Θέλουν Οργανισμό "Ηνωμένων Θρησκειών"!

 

Τί συζήτησαν ο Πάπας και ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ...

Συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο είχε ο πρώην πρόεδρος του Ισραήλ, Σίμον Πέρες στο Βατικανό. Σύμφωνα με πληροφορίες η συνάντηση των δύο ανδρών διήρκησε περίπου 45 λεπτά, κατά την οποία συζητήθηκαν θέματα όπως οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς και το πρόβλημα του αντισημιτισμού στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου της Αγίας Έδρας Φεντερίκο Λομπάρντι, ο κ. Πέρες...

συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο, προκειμένου να τον ενημερώσει για τις δραστηριότητες σε θέματα που αφορούν την ειρήνη στον κόσμο.

Επίσης ο κ. Πέρες αναφέρθηκε και στην πρωτοβουλία με την δημιουργία οργάνωσης με την ονομασία "Ηνωμένες Θρησκείες", η οποία θα είναι σύμφωνα με τα πρότυπα των Ηνωμένων Εθνών.

Το εν λόγω θέμα συζητήθηκε διεξοδικά με τον Πάπα Φραγκίσκο, ενώ σύμφωνα με τον κ. Λομπάρντι είναι ένα θέμα που θα επανεξεταστεί το Βατικανό μετά την ιστορική συνάντηση μεταξύ Πέρες και Μαχμούντ Αμπάς στη Ρώμη.

Πάντως σύμφωνα με τον 91χρονο πρώην πρόεδρο του Ισραήλ κ. Πέρες, η οργάνωση "Ηνωμένων Θρησκειών" θα μπορούσε να συμβάλει στο να σταματήσουν οι πόλεμοι που εξαπολύουν οι φανατικοί θρησκευόμενοι.

 πηγή