Η άγνωστη, “σουρεαλιστική” ανατολική Αφρική

Εντυπωσιακές εικόνες από την Ανατολική Αφρική με τοπία που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Ένα ιδιαίτερα τραχύ αλλά συνάμα εντυπωσιακό περιβάλλον.
1. Φέρνοντας στο νου μια σκηνή από τη βιβλική εποχή, καραβάνια φτάνουν στα αλατωρυχεία της λίμνης Asele, 381 πόδια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για αιώνες ποσότητες αλατιού χρησιμοποιήθηκαν σε όλη την Αιθιοπία ως χρήμα.
2.Εργάτες στη λίμνη Afrera της Αιθιοπίας επεξεργάζονται το αλάτι. Η παραγωγή διακόπηκε για ένα περίπου χρόνο όταν μια έκρηξη ηφαιστείου στην Ερυθραία, κάλυψε την περιοχή με ηφαιστειακή τέφρα.
3. Εγκατάστάσεις εξαγωγής αλατιού στη βόρεια Αιθιοπία. Νερό από την αλμυρή λίμνη Afrera αντλείται σε δεξαμενές εξαέρωσης.
4. Αρχαίες ροές λάβας κοντά στον ποταμό Awash στην Αιθιοπία μοιάζουν με τη ραχοκοκκαλιά ενός απολιθωμένου θηρίου.
5. Η παρουσία θείου και άλγης μετατρέπει θερμές πηγές σε χρωματιστές… πισίνες! Καθώς το νερό εξατμίζεται άλατα και μέταλα δημιουργούν μια… απόκοσμη κρούστα.
6.Το νερό του υπεδάφους θερμαίνεται έως τη θερμοκρασία βρασμού δημιουργώντας ένα είδος γκέιζερ στη λίμνη Abbe.
7. Μια λίμνη από λάβα κυριολεκτικά βράζει στο Erta Ale, το πιο ενεργό ηφαίστει της περιοχής.
8. Ένας ιδιότυπος σχηματισμός φαραγγιών από ηφαιστειακή δεαστηριότητα στο δρόμο από την Αιθιοπία στο Τζιμπουτί.
9. Εντυπωσιακοί αμμόλοφοι που σχηματίζονται από τους ανέμους που πνέουν από ανατολάς προς δυσμάς σχηματίζοντας μια ιδιότυπη θάλασσα.
10. Τείχη από αλάτι, λάσπη και κάλιο, σε ένα λαβύρινθο από φαράγγια και απόκρημνα βράχια στις πλαγιές του βουνού Dallol.
11. Προεξοχές του εδάφους που αποκαλούνται καμινάδες και διαμορφώθηκαν από ατμούς που μεταφέρουν μέταλλα από υπόγειους θαλάμους μάγματος.
12. Λίμνη Assal στο Τζιμπουτί είναι μια από τις αλμυρότερες λίμνες του κόσμου.
13. Η λίμνη Assal είναι επίσης το χαμηλότερο σημείο της αφρικανικής ηπείρου, 152 μέτρα κάτω από την επιφάνει της θάλασσας.

πηγή

Η εκλογική πανωλεθρία της γερμανικής αριστεράς

Ένα κόμμα μπροστά στον γκρεμό!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από τη Ρήξη φ. 122

Η διαπίστωση είναι προφανής, αψεγάδιαστη και αποδεκτή απ’ όλους: Στις πρόσφατες εκλογές σε τρία γερμανικά κρατίδια, όλα τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο γερμανικό κοινοβούλιο και εκπροσωπούν την πολιτική της «ανοιχτής αγκάλης» στο μεταναστευτικό ηττήθηκαν κατά κράτος και θριάμβευσε μόνο ένα, το αντιευρωπαϊκό και ξενοφοβικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Μια πραγματικότητα που στα γερμανικά ΜΜΕ παρουσιάστηκε με χαρακτηρισμούς φυσικών φαινόμενων («σεισμός», «κατολίσθηση» κ.ά.) και μάλιστα υπό το πρίσμα της δαιμονοποίησης του AfD, η ραγδαία ισχυροποίηση του οποίου ανησυχεί ιδιαίτερα τους ετερόκλητους υποστηριχτές του μερκελισμού: από την Εκκλησία, τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους, μέχρι τους παγκοσμιοποιημένους Πράσινους, τους αριστερούς αντικαπιταλιστές και τους antifa.
Κι ενώ άπαντες εστίασαν την προσοχή τους στην εκκωφαντική «σφαλιάρα» που δέχτηκε το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, λόγω της –μέχρι πρότινος– μερκελικής πολιτικής των ανοιχτών συνόρων, αλλά και την αποξένωση του CDU (και του SPD) από πλατιά στρώματα της γερμανικής κοινωνίας ή και εξεπλάγησαν από τον καταποντισμό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που απώλεσε τον τίτλο του «λαϊκού κόμματος» (Volkspartei) ακόμα και σε περιοχές της Δυτικής Γερμανίας (Βάδη Βυρτεμβέργη), ελάχιστα ήταν τα δημοσιεύματα για την πανωλεθρία της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), η οποία είναι πλέον ένα κόμμα «μπροστά στο γκρεμό»: Κάτω από 3% σε Βάδη Βυρτεμβέργη και Ρηνανία-Παλατινάτο και μόνο 16,3% στη Σαξονία-Άνχαλτ (από 23,7% το 2011), όταν προεκλογικά απέβλεπε ακόμη και στη συγκυβέρνηση κατά το πρότυπο του συνασπισμού στο κρατίδιο της Θουριγγίας. Πώς αλλιώς μπορεί όμως να χαρακτηριστεί το εκλογικό αποτέλεσμα για την Αριστερά όταν οι μαζικότερες απώλειες της σημειώθηκαν στα παραδοσιακά εκλογικά της προπύργια; Το 30% των εργατών στη Σαξονία-Άνχαλτ ψήφισαν AfD (Die Linke: 16%), όπως και το 20% των ιδιωτικών υπαλλήλων (Die Linke: 18%), ενώ το 17% των ψηφοφόρων του AfD προέρχεται από την παραπαίουσα διεθνιστική Αριστερά. Για πολλά χρόνια το «Die Linke» αντλούσε τη δύναμή του κυρίως από ψηφοφόρους φίλα προσκείμενους στο άλλοτε «Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας» (SED) της τέως Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Τώρα, όχι μόνο μοιράζεται αυτούς τους ψηφοφόρους με το AfD, αλλά κινδυνεύει να τους χάσει όλους.
Συχνά, όταν ένα κόμμα υφίσταται μια καταστροφική εκλογική ήττα, έχει την τάση, πέρα από την αναμενόμενη εσωστρέφεια, να ωραιοποιεί την κατάσταση και να διακατέχεται από μια αδυναμία αντίληψης των δραματικών εξελίξεων που, κατά κανόνα, φέρνουν ακόμα μεγαλύτερη εκλογική συρρίκνωση. Για τη γερμανική Αριστερά, ένα κλασικό κλειστό κόμμα στελεχών, που έφτασε στο σημείο να είναι διατεθειμένο να απαλλαγεί οικειοθελώς από ύποπτους για ξενοφοβία ψηφοφόρους του, αυτή η αδυναμία έγινε αντιληπτή ήδη τη βραδιά της εκλογικής πανωλεθρίας, καθώς, εμμένοντας σταθερά στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, παραμένει η «ουρά της Μέρκελ» και άνευ όρων υποστηριχτής μιας πολιτικής που κατέρρευσε μετά το προσφυγικό ντηλ Μέρκελ-Ερντογάν.
Το πρόβλημα βέβαια με τη γερμανική Αριστερά είναι ότι οι ψηφοφόροι της κατεβαίνουν μαζικά στις συγκεντρώσεις της ισλαμοφοβικής Pegida, αλλά και ότι δύο ηγετικά -και πιο προβεβλημένα- στελέχη της (η συμπροεδρεύουσα του κόμματος Βάγκενκνεχτ και ο σύζυγός της Λαφονταίν) διαφοροποιούνται ανοιχτά, παρά τις λοιδορίες των συντρόφων τους, με την προσφυγική πολιτική και τη Willkommenskultur του κόμματός τους, κατηγορώντας παράλληλα τη Μέρκελ ως τη βασική υπαίτιο για τον βαθύ διχασμό της γερμανικής κοινωνίας και την ανάδειξη του AfD σε μοναδική αντιπολιτευτική δύναμη στη Γερμανία. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλα, εξίσου προβεβλημένα στελέχη, όπως ο Γκύζι, που πλέον δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να συγκυβερνήσουν με τη Μέρκελ, τότε δεν είναι παράξενο που οι δημοσκοπήσεις για το κρατίδιο Μέκλενμπουργκ- Φορπόμμερν, όπου το ερχόμενο φθινόπωρο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές στη Γερμανία, δείχνουν πλέον την Αριστερά στο 19%, με καθοδική πορεία, και 16% για το AfD, το οποίο μόνο κατά τους τελευταίους δύο μήνες αύξησε τα ποσοστά του κατά 10%.
Οι αιτίες για τη συντελούμενη αλλαγή του γερμανικού εκλογικού τοπίου δεν είναι εντελώς καινούριες, αφορούν όλο το εκλογικό φάσμα και σχετίζονται με τις στρατηγικές αλλαγές του CDU, υπό τη Μέρκελ, η οποία, αφού πρώτα «έκλεψε» όλο το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα (σύνταξη στα εξήντα τρία, σύνταξη μητέρων, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κατάργηση της στρατιωτικής θητείας στην πράξη κ.α.), εδώ και αρκετό καιρό το παρουσιάζει εντέχνως ως δικό της. Επιπλέον, η «πράσινη καγκελάριος» δεν οικειοποιήθηκε μόνο «πράσινες πολιτικές», όπως η σταδιακή έξοδος από το πυρηνικό πρόγραμμα της Γερμανίας και αποδέχτηκε πολλά από τα παγκοσμιοποιητικά προτάγματα των Πρασίνων, αλλά προωθεί, χωρίς αναστολές, και «αριστερές πολιτικές» για τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Στο πλαίσιο αυτό ο οποιοσδήποτε που δεν προσαρμόζεται εν τω συνόλω στο μερκελικό περιβάλλον –και ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό ζήτημα– στοχοποιείται από τα «έγκυρα» γερμανικά ΜΜΕ με τους γνωστούς –και στην Ελλάδα– χαρακτηρισμούς. Το βέβαιο είναι πάντως ότι κυρίως λόγω του προσφυγικού έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος κενός χώρος στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, τον οποίο καταλαμβάνει ταχύτατα ένα νεοσύστατο κόμμα, το οποίο μπορεί με αξιοσημείωτο δυναμισμό να πείθει τους ψηφοφόρους ισχυριζόμενο ότι, σε αντίθεση με τα λοιπά «κόμματα του κατεστημένου», είναι ένα «εθνικό-κοινωνικό» κίνημα «της κοινωνικής ειρήνης», με δυνατότητες να προσελκύει, σαν «κόμμα-σκούπα», ψηφοφόρους απ’ όλα τα λαϊκά κόμματα και κοινωνικά στρώματα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτό που διακυβεύεται για τη γερμανική Αριστερά είναι κυριολεκτικά η πολιτική της επιβίωση. Η μεγάλη και ραγδαία άνοδος του AfD, ιδιαίτερα στα ανατολικά κρατίδια, αποτελεί έναν άμεσα υπαρξιακό κίνδυνο για το «Die Linke», για το οποίο η ανάδειξή του σε «λαϊκό κόμμα» της Ανατολικής Γερμανίας είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Παρά το αδιαμφισβήτητο πολιτικό και ρητορικό ταλέντο της Βάγκενκνεχτ, η συρρίκνωση της γερμανικής Αριστεράς φαίνεται προς το παρόν μη αναστρέψιμη, λόγω έλλειψης ξεκάθαρης στρατηγικής. Είναι σαφές ότι αν και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση διεξαχθεί με τη μορφή μιας μετωπικής αντιπαράθεσης με το AfD, στη βάση κάποιων θολών αξιακών παραμέτρων με ανούσια και αντιφατικά ηθικολογικά χαρακτηριστικά, με κορόνες μιας ανέξοδης «αριστερής προοδευτικότητας» και με παρωχημένες αναφορές στην «αντικαπιταλιστική οικονομία» για μια «πιο δικαία κοινωνία» θα είναι για το «Die Linke» χαμένη εκ προοιμίου.

πηγή 

Ένα μαγικό ταξίδι στα χρώματα του κόσμου!

Ένα χρώμα είναι αυτό που συνήθως χαρακτηρίζει μια χώρα ή μια πόλη μέσα από τα περισσότερα τοπία της, και αυτό αποτυπώνεται στο μυαλό ενός ταξιδιώτη όταν την επισκεφθεί ή όταν δει επιμέρους φωτογραφίες από εκεί. Στην Ανταρκτική, για παράδειγμα, αμέσως φέρνουμε στο νου μας το μπλε, ενώ για την Αφρική σκεφτόμαστε το σκούρο καφέ. Με την ίδια ακριβώς λογική σκεφτόμαστε για το Παρίσι, την Αίγυπτο ή την Ινδία, κάνοντας ένα μαγικό και πολύχρωμο ταξίδι στα χρώματα του κόσμου!
1. Κόκκινο, Παρίσι

2. Μοβ, Τασμανία

3. Κίτρινο, Μοζαμβίκη

4. Μπλε, Ανταρκτική

5. Καφέ, Αφρική

6. Χρυσαφί, Αίγυπτος

7. Πράσινο, Ινδονησία

8. Μαύρο, Νέα Υόρκη

9. Γαλάζιο, Ελλάδα

10. Ροζ, Ολλανδία

11. Λευκό, Ισλανδία

12. Γκρι, Βρετανία


πηγή

10 προορισμοί που είναι ακόμα ωραιότεροι την άνοιξη!

Την άνοιξη αλλάζει όψη η φύση και το φως του ήλιου διαρκεί λίγο παραπάνω… Με αυτά τα δύο βασικά χαρακτηριστικά διάφοροι προορισμοί στον κόσμο είναι ακόμα καλύτεροι την εποχή αυτή με αποτέλεσμα να αποτελούν αγαπημένες τοποθεσίες για τους απανταχού ταξιδιώτες. Τόποι γεμάτοι λουλούδια, γραφικά χωριά αλλά και η ύπαιθρος συναγωνίζονται σε ομορφιά και αναστατώνουν την όραση με την πρώτη ματιά…
Προβηγκία

Σκωτία

Cinque Terre, Ιταλία

Κορνουάλη

Ρόβινι, Κροατία

Φλωρεντία

Βαρκελώνη

Σαν Σεμπαστιάν

Αρλ, Νότια Γαλλία

Rotherburg, Γερμανία

πηγή

Πληθυσμιακές εξελίξεις, «Δύση» και μετα-εκκοσμίκευση

Άμεσα σχετιζόμενο κείμενο: Εισαγωγή στην εποχή της μετα-εκκοσμίκευσης

Α. Η χαραυγή της εποχής της μετα-εκκοσμίκευσης

Το πέρας του λεγόμενου ψυχρού πολέμου σηματοδότησε την άνοδο ενός είδους αναρχίας που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση νέων μορφών σύγκρουσης με βάση τη θρησκεία και την εθνικότητα στο εσωτερικό των κρατών παρά την απαρχή μιας φιλελεύθερης ιεραρχίας μεταξύ των κρατών. Ακόμα και έτσι όμως, ο κοσμοπολίτικος φιλελευθερισμός του Φουκουγιάμα και η φιλελεύθερη δημοκρατική παγκόσμια τάξη βασισμένη στο «Τέλος της Ιστορίας», ισχυρίζονται ορισμένοι, δεν είναι νεκρή, αλλά φαίνεται να κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος του ανεπτυγμένου, «πολιτισμένου» κ.λπ. κόσμου: οι πολιτικοί ολοένα και περισσότερο αντιμάχονται εκλογικά στη βάση της διαχειριστικής επάρκειας ή της «ορθολογικής» διαχείρισης παρά στη βάση των ιδεών, οι άνθρωποι έχουν γίνει πιο φιλελεύθεροι, πιο κοσμικοί και σέβονται περισσότερο τη διαφορετικότητα. Ίσως να είναι απλά θέμα χρόνου προτού ο αναπτυσσόμενος κόσμος προφτάσει τον ανεπτυγμένο, όπως πρότεινε ο Φουκουγιάμα.
Ενάντια σε μια τέτοια -αισιόδοξη- άποψη, η οποία βασίζεται σε μια συγκεκριμένη αντίληψη περί «παγκοσμιοποίησης» που -θεμελιώνεται την περίοδο της κυβέρνησης Κλίντον και- έχει ξεπεραστεί προ πολλού, θα υποστηρίξω, σε επόμενο σημείωμα, ότι ο αναπτυσσόμενος κόσμος όχι μόνο δεν θα καλύψει τη διαφορά με τον ανεπτυγμένο ως προς το ζήτημα της εκκοσμίκευσης και του φιλελευθερισμού, αλλά αντίθετα, και κατά ειρωνεία της τύχης, είναι η λεγόμενη «Δύση» που θα αρχίσει να προσομοιάζει με τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Μέσα στις στις επόμενες δύο ή τρεις δεκαετίες (πριν από το 2050) οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του ανεπτυγμένου κόσμου θα αντιστρέψουν την πορεία του κοσμικού κράτους αναιρώντας την κεντρική ιδεολογία των δυτικών κοινωνιών -ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης-, δηλαδή το μύθο της «αέναης» και συνεχώς αυξανόμενης ανθρώπινης προόδου (που θα οδηγήσει σε κάποιο αίσιο τέλος, π.χ. τη κυριαρχία του Λόγου κ.λπ)
Ποιος είναι ο λόγος για μια τέτοια εξέλιξη; Η δημογραφία και οι ρυθμοί γονιμότητας τόσο στη σχέση της λεγόμενης «Δύσης» με το εξωτερικό της (μετανάστευση, ακόμα και εάν αυτή μειωθεί) όσο και στο εσωτερικό της (διαφορά στους ρυθμούς γονιμότητας ανάμεσα σε κοσμικιστές και θρησκευόμενους). Το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο από τις περί τρομοκρατίας κυρίαρχες αντιλήψεις οι οποίες από κάποια στιγμή και ύστερα λειτουργούν αποπροσανατολιστικά. Όπως είχα γράψει και παλαιότερα -για την περίπτωση της Γαλλίας-, θα γίνει αντιληπτό πως το πραγματικό διακύβευμα είναι ο λεγόμενος «κοσμικός πολιτισμός».
Αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας είναι η προσπάθεια προσαρμογής σε μια δημογραφική ήττα. Ορισμένες φορές μπορεί να χρειάζεσαι τον πόλεμο προκειμένου να αποκρύψεις πως ηττήθηκες στην ειρήνη.
Ζούμε τη χαραυγή της εποχής της μετα-εκκοσμίκευσης.

—–

Αυτή τη στιγμή ζούμε σε συνθήκες δημογραφικής και οικονομικής ύφεσης (σε ορισμένες περιπτώσεις συνοδεύεται από πολιτική ανεπάρκεια και κυριαρχία μετριοτήτων, έλλειμμα νομιμοποίησης -τα προηγούμενα βαφτίζονται «εξορθολογισμός» της πολιτικής-, ηθική εξαχρείωση, άνοδο του ανορθολογισμού, κυριαρχία φαραωνικού τύπου αντιλήψεων ως αυτονόητες ή φυσιολογικές κ.λπ). Είναι μάλιστα η -διαρκής- δημογραφική ύφεση που επιτάχυνε την πορεία προς την οικονομική ύφεση. Επίσης, ο δημογραφικός δυναμισμός βοηθά στην έξοδο από μια οποιαδήποτε ύφεση ενώ η δημογραφική απίσχανση ενισχύει την οποιαδήποτε στασιμότητα.

Β. Παγκόσμιες πληθυσμιακές εξελίξεις και «Δύση»

Χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να φτάσουμε το ένα (1) δισεκατομμύριο (1804). Για να φτάσουμε τα δύο (2) δισεκατομμύρια χρειάστηκαν 123 χρόνια (1927). Για να φτάσουμε τα τρία (3) δισεκατομμύρια χρειάστηκαν μόλις 33 χρόνια (1960). Συγκεκριμένα η εξέλιξη του παγκόσμιου πληθυσμού έχει ως εξής:

1 δισεκατομμύριο το 1804
2 δισεκατομμύρια το 1927 (123 χρόνια αργότερα)
3 δισεκατομμύρια το 1960 (33 χρόνια αργότερα)
4 δισεκατομμύρια το 1974 (14 χρόνια αργότερα)
5 δισεκατομμύρια το 1987 (13 χρόνια αργότερα)
6 δισεκατομμύρια το 1999 (12 χρόνια αργότερα)
7 δισεκατομμύρια το 2012 (13 χρόνια αργότερα)

Ποιο είναι το ζήτημα; Το ζήτημα είναι πως η λεγόμενη «Δύση» (θα συγκεκριμενοποιήσω τι ακριβώς εννοώ παρακάτω) το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 50% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Το 2010, εξήντα χρόνια μετά, η «Δύση» αντιπροσώπευε περίπου το 14% του παγκόσμιου πληθυσμού και πάνω από το 30% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά τα πληθυσμιακά μεγέθη, η Βόρεια Αμερική το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 6,8% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 5,0%. Η Ευρώπη το 1950 αντιπροσώπευε περίπου το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού ενώ το 2010 περίπου το 9%.

Ως «Δύση», ορίζεται η Βόρεια Αμερική (Η.Π.Α, Καναδάς δίχως το Μεξικό) και η Ευρώπη. Επειδή τα στοιχεία προέρχονται από τον Ο.Η.Ε (I – II) θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας τα εξής: Στην Ευρώπη συμπεριλαμβάνεται και η ευρωπαϊκή Ρωσία τα πληθυσμιακά μεγέθη της οποίας (περίπου εκατό εκατομμύρια στο ευρωπαϊκό της τμήμα) έχω αφαιρέσει. Ωστόσο στα πληθυσμιακά μεγέθη της Ευρώπης συμπεριλαμβάνονται χώρες όπως η Λευκορωσία και η Ουκρανία και περιοχές όπως τα δυτικά Βαλκάνια. Οπότε τα πληθυσμιακά -κυρίως, αλλά και τα οικονομικά- μεγέθη που αφορούν την Ε.Ε είναι σαφώς μικρότερα – για την Ευρωζώνη είναι πολύ μικρότερα (I – II).
Πόσοι άνθρωποι, άραγε, γεννήθηκαν στην «Δύση» και πόσοι σε πλανητική κλίμακα από την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα;
Μέσα σε λιγότερο από 15 χρόνια από έξι (6) γίναμε επτά (7) δισεκατομμύρια. Την ώρα που στον πλανήτη υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση κατά περίπου… σαράντα εκατομμύρια (στην Γερμανία δεν υπήρξε πληθυσμιακή αύξηση, υπήρξε μείωση).
Στην τελευταία πληθυσμιακή μεγέθυνση της ανθρωπότητας ή στην 7η -δισεκατομμυριοστή- περίοδο της, η «Δύση» πρακτικά δεν συμμετείχε.
Κανένας δεν υποτιμά την τεχνολογία (αντίθετα πολλοί -υποτίμησαν και συνεχίζουν να- υποτιμούν τη δημογραφία) αλλά εθελοτυφλούν όσες και όσοι διακατέχονται από κάποιου είδους τεχνολογικό μεσσιανισμό. Τα δημογραφικά στοιχεία που παρέθεσα υπερβαίνουν τεχνολογικές εξελίξεις, οικονομικά δεδομένα και παραγωγικά πρότυπα όπως τα αντιλαμβανόμαστε (τεχνολογικά και παραγωγικά μέσα διαθέτουμε, τρόπους σκέψεις δεν διαθέτουμε). Οι τελευταίες τρεις δεκαετίες, από το ψυχορράγημα του διπολικού συστήματος μέχρι σήμερα, δημογραφικά -και όχι μόνο- ήταν συγκλονιστικές. Δε νομίζω πως έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την έκταση αυτών των αλλαγών.

Οι βασικές γραμμές των πολιτικών μας ιδεών μας, προέρχονται από αντιλήψεις και έργα της δεκαετίας του 1970 και του 1990 (και παλαιότερα, αλλά ας μείνουμε σε αυτές τις δεκαετίες). Είναι ενδεικτικό πως όταν κυκλοφόρησε το -αφελές- έργο του Francis Fukuyama, Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, ήμασταν, περίπου, κατά δύο δισεκατομμύρια λιγότεροι. Θα το επαναλάβω. Δε νομίζω πως έχουμε προλάβει να αντιληφθούμε την έκταση αυτών των αλλαγών.

Γ. Δημογραφία και μετα-εκκοσμίκευση

Το 97% της συνολικής παγκόσμιας πληθυσμιακής αύξησης λαμβάνει χώρα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου το 95% του πληθυσμού είναι θρησκευόμενο. Ο πλανήτης, ως όλον (as a whole), γίνεται περισσότερο -και όχι λιγότερο- θρησκευόμενος. Σύμφωνα με τη World Religion Database (WRD), το ποσοστό των θρησκευόμενων ανθρώπων αυξήθηκε από 81% που ήταν το 1970, σε 85% σήμερα (κυρίως λόγω της κατάρρευσης του ”Ανατολικού Μπλόκ”) και εντός της επόμενης δεκαετίας υπολογίζεται πως θα φτάσει το 87% (*).
Όμως η δημογραφική διαφορά ανάμεσα σε κοσμικούς και θρησκευόμενους δεν παρατηρείται μονάχα στο εξωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής (με τους Υπολοίπους) ή μεταξύ Παγκόσμιου Βορρά και Νότου, αλλά και στο εσωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής και του Παγκόσμιου Βορρά. Ακόμα και στο ιστορικό τρίγωνο της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας, δηλαδή μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών -όπως επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες-, παρατηρείται πως οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί έχουν πλεονέκτημα στα ποσοστά των ρυθμών γονιμότητας έναντι των μη θρησκευόμενων (οι θρησκευόμενες ρωμαιοκαθολικές Γαλλίδες και Ισπανίδες έχουν μισό βαθμό γονιμότητας περισσότερο από τις μη θρησκευόμενες-κοσμικές, μη φιλελεύθερα προτεσταντικά δόγματα έναντι φιλελεύθερων προτεσταντών ή σεκιουλαριστών στις Η.Π.Α, καλβινιστικά χωριά στην Ολλανδία κ.λπ).
Υπολογίζεται πως η δημογραφική διαφορά ή ανισότητα μεταξύ θρησκευόμενων πληθυσμών, που αυξάνονται στον Παγκόσμιο Νότο, και γερασμένων κοσμικών πληθυσμών που δεν μπορούν να αναπαραχθούν, στον Παγκόσμιο Βορρά, θα κορυφωθεί τις επόμενες δύο ή/και τρεις δεκαετίες (μέχρι το 2050). Εάν η πορεία αυτή συνεχιστεί, είναι φανερό πως ο κοσμικισμός (secularism) οδεύει προς κρίση -λόγω εξωτερικών και εσωτερικών δημογραφικών πιέσεων- και πως όσα ζούμε, δεν αποτελούν παρά τη χαραυγή της Εποχής της Μετα-Εκκοσμίκευσης.

—–

(*) Μάλιστα στο 13% των κοσμικιστών παγκοσμίως συμπεριλαμβάνονται και ΑνατολικοΑσιάτες (πλειοψηφία). Δηλαδή, εάν κάποιος παρατηρήσει το κριτήριο κοσμικό-θρησκευτικό όχι μονάχα σε παγκόσμια αλλά και σε ρεζιοναλιστική-περιφερειακή κλίμακα (όπως πρέπει προκειμένου να μην παραπλανηθεί), μέσα από το πρίσμα του ευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism), τότε γίνεται φανερό πως επίκειται μια μεγάλη κρίση του -λεγόμενου- «κοσμικού πολιτισμού» εντός της ευρύτερης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας.

*Δημήτρης Πεπόνης, δημοσίευση στο ΙΝΣΠΟΛ και στο cosmoidioglossia.

.~`~.
Για περαιτέρω ιχνηλάτηση και πληρέστερη προοπτική

Παγκόσμια, δυτικά και ευρωπαϊκά οικονομικά και πληθυσμιακά μεγέθη κατά τον πλανητικό μετασχηματισμό.

Τρία σχόλια για τον πλανητικό μετασχηματισμό: Περί «Δύσεως», πολυπληθέστερων χωρών και μεγεθών αστικοποίησης.
II) Ανατολική Ασία, Βόρεια Αμερική και Ευρώπη. Μεγέθη και στοιχεία με βάση την οικονομική, πολιτική και ιστορική Γεωγραφία. I) Εξέλιξη ανεπτυγμένων οικονομιών (G7) και αναδυόμενων και αναπτυσσόμενων οικονομίων της Ασίας (Emerging and developing Asia) από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα. Με αφορμή τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Aσιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών (Asian Infrastructure Investment Bank – AIIB).
Τέσσερις Μεγα-Τάσεις που θα καθορίσουν τον 21ο αιώνα.
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία. Ένας ιστορικός κύκλος.
Από το ξύπνημα του ρόδινου ονείρου της Προόδου του 19ου αιώνα σε αυτό του 21ου.
Περί αφέλειας, μη αναστρεψιμότητας και της μυθικής χώρας.
I. Άνοδος και πτώση αυτοκρατοριών. Η.Π.Α – Κίνα – Ρωσία – Η.Β (1820-2020) II. Ασία – Β. Αμερική – Ε.Ε (1950-2020). GDP based (PPP) share of world total (%). Πλανητικός μετασχηματισμός.
There’s nothing you can do, to stop it from happening.
Τέσσερις «σεισμοί» που συνόδευσαν την αυγή του νέου ιστορικού αιώνα και τρεις κατηγορίες χωρών.
Για τα πλανητικά αυτονόητα μας ή την παγκόσμια άγνοια μας ως πρόκληση.
Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) και Πλανητικός Μετασχηματισμός.
πηγή

Καλή Χρονιά από τους Ορθοδόξους του Πακιστάν

HAPPY NEW YEAR 2016!!!!
With blessings of His Eminence Metropolitan Hilarion,first Hierarch of the Russian Church Abroad, Saint Micheal the Archangel Orthodox Mission in Pakistan and Parishioners of St. Sergius of Radonezh Orthodox Church Sargodha Pakistan, wish you all a very HAPPY and BLESSED NEW YEAR!! 
We wish you all good health, well-being and spiritual growth!!! 
Thank you for your passionate feelings and true love with the Orthodox Christians in Pakistan!!!
With love in the Lord,
Fr.Joseph

πηγή 

Το σύμπαν είναι δημιούργημα τύχης;

«Τέτοια θαυμαστή τάξη, ασύλληπτη αρμονία, καταπληκτική ακρίβεια μπορούν να είναι προϊόντα της τύχης…;»

Όταν ακούω κάποιους να μιλάνε με στόμφο για τυχαία γένεση του Σύμπαντος, έχω την εντύπωση πως αυτοί οι άνθρωποι ζούνε σ’ ένα κόσμο ολότελα ξένο από το δικό μας. Τους λυπάμαι πραγματικά. Γιατί ενώ έχουν μάτια – παριστάνουν άλλωστε τους ανοιχτομάτηδες∙ γιατί ενώ έχουνε νου – παριστάνουν άλλωστε τους προοδευτικούς∙ γιατί μιλάνε στ’ όνομα της επιστήμης, όσα

υποστηρίζουν τους αποδεικνύουν τυφλούς, καθυστερημένους, ολότελα ακατατόπιστους στα θέματα της επιστήμης! Γι’ αυτό και δεν υπάρχει λόγος να κουραστεί κανείς ακολουθώντας βήμα προς βήμα τους παραλογισμούς τους.

Διαβάζοντας τελευταία σ’ ένα επιστημονικό περιοδικό ένα ωραίο άρθρο με τίτλο «Καινούργιες ιδέες από το Σύμπαν», έμεινα ν’ αποθαυμάζω ακόμα μια φορά τον απέραντο κόσμο τ’ ουρανού με τ’ αμέτρητα μυστήρια. Καθώς προβληματιζόμουνα πάνω σε τούτο το «Μυστηριώδες Σύμπαν» μέσα στο οποίο ζούμε, έπεσε στα χέρια μου μια άλλη, πιο απλουστευμένη μπροσούρα με το ίδιο θέμα. Και τότε είναι που πήγα να πάθω ίλιγγο! Κάποιοι αριθμοί, μερικές αναλογίες που προσφέρονται έξυπνα και πολύ απλά μ’ έκαναν να λυπηθώ πιο πολύ τους φτωχούς ανθρώπους, που δε λένε να απαρνηθούν τη σκοταδιστική θεωρία, που μιλάει για… τυχαία γένεση του Σύμπαντος. Διαβάστε και θα με δικαιώσετε:

Ο ήλιος μας είναι τόσο μεγάλος ώστε, αν ήτανε κούφιος, θα μπορούσε να χωρέσει μέσα πάνω από ένα εκατομμύριο αστέρια του μεγέθους της γης μας. Υπάρχουν στο διάστημα αστέρια τόσο μεγάλα, ώστε θα μπορούσαν να κρατήσουν στην επιφάνεια τους μισό δισεκατομμύριο ήλιους, σαν το δικό μας. Ο ήλιος μας είναι το κέντρο ενός ηλιακού συστήματος, που συγκρινόμενο με το Γαλαξία μας, δεν είναι παρά ένα … μόριο κοσμικής σκόνης! Υπάρχουν περίπου 100 δισεκατομμύρια (10¹¹) αστέρια σ’ ένα συνηθισμένο Γαλαξία και υπάρχουν τουλάχιστον 100 εκατομμύρια (10⁸) Γαλαξίες στο γνωστό μας αστρονομικό χώρο. Ο Αϊνστάιν πίστευε ότι έχουμε διερευνήσει μονάχα το ένα δισεκατομμυριοστό (10⁹) του «θεωρητικού χώρου». Τούτο σημαίνει πως πιθανό να υπάρχουν περίπου 10 οκτάκις εκατομμύρια (10²⁸) αστέρια στο χώρο.

Και μονάχα το ερώτημα: Πως έγιναν όλα αυτά; Είναι ικανό να αποστομώσει εκείνον, που υποστηρίζει ότι έγιναν τυχαία.

Ακόμα από το επιστημονικό άρθρο «Καινούργιες ιδέες από το Σύμπαν» έμαθα και τούτο: Στο μακρινό πέρας ή βάθος, ή όπως θέλετε πέστε το, του Σύμπαντος, που μπορούμε να παρατηρήσουμε – 12.000 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από μας – ανακαλύφθηκαν εδώ και λίγα χρόνια οι κβάσαρς (quasars), αστεροειδή αντικείμενα μεγάλης ενέργειας. Η ενέργεια, που ακτινοβολούν είναι τουλάχιστον 100 φορές περισσότερη από την ενέργεια του δικού μας Γαλαξία των 100.000 εκατομμυρίων αστέρων. Ωστόσο τα φωτεινά κύματα των quasars φτάνουν σε μας τόσο εξασθενημένα, ώστε για να πάρουμε μια αμυδρή φωτογραφική εικόνα χρειάζονται πολλές ώρες παρατηρήσεως με τα πιο ισχυρά τηλεσκόπια που διαθέτουμε.

Οι αστρονόμοι ανακάλυψαν στο διάστημα και κάποιους άλλους πυκνούς αστέρες νετρονίων, που περιστρέφονται ταχύτατα στο Σύμπαν, τους πούλσαρς (pulsars). Η μάζα τους, λένε οι αστρονόμοι, είναι τόσο πυκνή, ώστε ένα μόνο κυβικό εκατοστό απ’ αυτή θα μπορούσε να ζυγίζει εδώ στη γη 100 εκατομμύρια τόνους!

Πέρα απ’ αυτά οι αστρονόμοι ανακάλυψαν ακόμη καταπληκτικότερα αντικείμενα στο διάστημα, τις «μαύρες τρύπες» (Black holes)! Η μάζα τους είναι πυκνότερη κι από εκείνη των πιο ισχυρών πούλσαρς. Τα δε πεδία βαρύτητας στις «μαύρες τρύπες» είναι τόσο ισχυρά, ώστε εξουδετερώνουν όλες τις άλλες φυσικές δυνάμεις. Δεν επιτρέπουν ούτε στο φως ούτε σ’ οποιαδήποτε άλλη ακτινοβολία να περάσει απ’ αυτές…

Κοντά σ’ αυτά πρέπει να λάβουμε υπόψη και τούτο: Είναι τόσο ακριβείς και σταθεροί οι νόμοι της λειτουργίας, του μηχανισμού, της κινήσεως και της περιστροφής αυτών των δισεκατομμυρίων αστερισμών και Γαλαξιών, ώστε μπορούμε να ορίσουμε πριν από χρόνια πότε θα γίνει μια έκλειψη ηλίου ή σελήνης. Ή πότε θα μας επισκεφθεί ένας κομήτης. Ακόμη έχουμε τη δυνατότητα να υπολογίσουμε με μαθηματική ακρίβεια τη θέση οποιουδήποτε άστρου σ’ οποιαδήποτε ώρα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

Οι αστρονόμοι και γενικότερα οι φυσικές επιστήμες μοχθούν ν’ αποκαλύψουν τα κλειδιά των μυστηρίων, που περιβάλλουν το «πεπερασμένον άνευ περάτων» Σύμπαν, που κάποτε θα λάβει τέλος η ύπαρξή του. Καθώς όμως ερευνούν, τα μυστήρια πολλαπλασιάζονται, αντί να λιγοστεύουν! Ενώ ταυτόχρονα τα μεγάλα ερωτήματα μένουν αναπάντητα: Πως προήλθε το Σύμπαν; Πως έχει φθάσει στη σημερινή του διαμόρφωση; Ποια είναι η έσχατη μοίρα του; Τέτοια θαυμαστή τάξη, ασύλληπτη αρμονία, καταπληκτική ακρίβεια μπορούν να είναι προϊόντα της τύχης; Όχι βέβαια! Το Σύμπαν, που είναι αληθινά «κόσμος», δηλαδή στολίδι, πρέπει να είναι έργο πάνσοφου και παντοδύναμου Νου. Αν όμως τόσο θαυμαστά είναι τα έργα ενός τέτοιου Νου, τότε τι θα είναι αυτός ο Ίδιος;

Αλλά που τέτοιοι προβληματισμοί στον… αφελή υποστηρικτή της «τυχαίας γένεσης» του Σύμπαντος! Στον ίδιο αρκεί ότι ζει με τη μακάρια αφέλειά του, ότι κινείται με το σκουριασμένο ή σταματημένο μυαλό του σε κόσμους εξωπραγματικούς. Δεν μπορείτε να το αρνηθείτε. Είναι κι αυτό της κατόρθωμα! Άλλωστε το… «αντί» είναι της μόδας!

Ωστόσο  άνθρωπος που πιστεύει, έχει και την απάντηση στο ερώτημα ποιος δημιούργησε τον κόσμο: Τον δημιούργησε ο απειροτέλειος, πάνσοφος και πανίσχυρος Θεός. Αυτός, η πηγή κάθε ζωής, τον συντηρεί, τον κυβερνά και τον κατευθύνει στο έσχατο τέλος του. Μ’ αυτή την πίστη οπλισμένος κι ο ερευνητής «θεραπεύει» την επιστήμη του, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ατέλειωτη, υπεύθυνη έρευνα για ακριβή γνώση και μάθηση. Κι αυτά συνδέονται άμεσα με τις βαθύτατες εφέσεις της αθάνατης ψυχής μας.

Πηγή: «Καθώς ξανοίγεσαι στη ζωή», Νικολάου Π. Βασιλειάδη, εκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

Το περιοδικό TIME διαλέγει τις κορυφαίες φωτογραφίες του 2015!

Όλες οι φωτογραφίες που απαρτίζουν το Top 10 του περιοδικού TIME για το 2015 επιλέχθηκαν προσεκτικά ανάμεσα από χιλιάδες στιγμιότυπα, από την ομάδα του, παρουσιάστηκαν “χωρίς λογοκρισία” και καθεμιά ξεχωριστά αντανακλά την μοναδική και δυναμική οπτική του κάθε φωτογράφου.... Οι μεγάλοι φωτορεπόρτερ σήμερα τραβούν εξαιρετικέ
ς εικόνες με απύθμενη δύναμη που άλλοτε συμπληρώνουν το “ρεπερτόριο” των δημοσιογράφων που καλύπτουν τα γεγονότα κι άλλοτε λειτουργούν αυτόνομα περιγράφοντας χωρίς λόγια μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Αυτές είναι οι 10 καλύτερες φωτογραφίες του 2015 όπως τις επέλεξε το TIME…

Στον απόηχο του σεισμού στο Νεπάλ μια μητέρα θρηνεί το χαμό της τρίχρονης κόρης της στα συντρίμμια.

Όταν ανακοινώθηκε η νίκη του Muhammadu Buhari, πλήθος πολιτών άρχισε να πανηγυρίζει στους δρόμους της Νιγηρίας. Ο άνδρας στη φωτογραφία στεκόταν δίπλα στο πεζοδρόμιο όταν χτυπήθηκε από ένα διερχόμενο μηχανάκι που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα.

Η ξηρασία στην Καλιφόρνια και οι βαθιές συνέπειές της. 

Η φωτογραφία του τρίχρονου Alan Kurdi που συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη. 

Το χάος στα πρόσωπα των οικογενειών που χωρίζονται μεταξύ τους στα σύνορα Ελλάδας- ΠΓΔΜ. 

Ουκρανοί στρατιώτες στα παγωμένα δάση.

Σαν πίνακας του 19ου αιώνα, η φωτογραφία αποτελεί στιγμιότυπο από την πυρκαγιά ‘Rocky Fire’ στην Καλιφόρνια που κατάφερε να κάψει περισσότερα από 20.000 στρέμματα γης σε λιγότερο από 24 ώρες. 

Η συγκλονιστική φωτογραφία του πατέρα που πήρε στην αγκαλιά τα δυο παιδιά του εν μέσω του πανικόβλητου πλήθους κατά τη διάρκεια ομηρίας στο Παρίσι, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις. 

Φωτογραφία από τον πλανήτη Πλούτωνα όπως τον απαθανάτισε το New Horizons της NASA. Η υψηλής ανάλυσης εικόνα, είναι η πρώτη από πολλές ακόμη που θα δημοσιευθούν τους επόμενους μήνες και τραβήχτηκε 9 χρόνια μετά την αναχώρηση του αεροσκάφους από τη Γη.

πηγή