κουτάκια

Της είπαν,  πως θα μπορούσαν να περάσουν όλα απαρατήρητα και πως μια χαρά θα συνεχιζόταν και έτσι η ζωή της.

Αυτή όμως ξεμπέρδεψε τα κουβάρια της και τα τακτοποίησε σε κουτάκια..  ένα προς ένα,  χρειάστηκε καιρός μα όλα τα χρήσιμα,  βρήκαν τη θέση τους,  απέκτησαν όνομα αλλά και ιδιότητες.  Κάποια άλλα,  όχι λίγα,  τα άφησε για λίγο στο πάτωμα κι έπειτα τα κλώτσησε,  πρώτα με το ένα πόδι,  μετά με το άλλο και μετά και με τα δύο μαζί δυνατά,  ώσπου έφυγαν πολύ μακριά,  το ένα στη δύση,  το άλλο στην ανατολή,  ακριβώς πού καθόλου δεν την ενδιέφερε.

Κι έτσι,  έζησε αυτή καλά και φαντάζομαι πως και όλοι οι υπόλοιποι,  καλύτερα!

 

 με το φεγγάρι αγκαλιά

"Γι΄αυτό, τις Κυριακές κοιτάζω από το παράθυρο..."

Της Κυριακής...

Ένα γύρω οι άνθρωποι φεύγουν, άλλοι πεθαίνουν και άλλοι μας ξέχασαν.

Αυτοί που μας λησμονούν είναι η θεραπεία του εγωισμού μας, εκείνοι που πέθαναν είναι η πληγή μας.

Πονούν και τα δύο πολύ. 

Γι΄αυτό τις Κυριακές κοιτάζω από το παράθυρο: 

Υποκρίνομαι πως κάποιον περιμένω, 

ενώ Αυτός στον οποίο ελπίζω είναι στο εικονοστάσι μου, 

στο χολ και (ίσως) στην ψυχή μου...

 

 πηγή

Όταν σε πολιορκούν άνθρωποι και λογισμοί που απειλούν ν' αλώσουν το πρόσωπό σου και σε κάνουν μάζα, απόστρεψε τους οφθαλμούς σου και προσηλώσου στη γραφή, που μαζί με τα οστά είναι η πιο αιώνια έκφανση του ανθρώπου̇ γράφοντας διαφυλάσσεις τη μοναδικότητά σου και διασκορπίζεις τον πλάνο χορό των δημαγωγών.

Γαβριὴλ Νικολάου Πεντζίκης,ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΧΕΙ ΡΕΠΟ, ΑΡΜΟΣ 2013, σελ. 104

Μονόλογος Ευαίσθητου

 

Μεγάλη δυστυχία είναι να έχη κανείς πολύ καλήν καρδίαν. Το ηξεύρω εκ πείρας διότι μ’ έκαμεν ο Θεός παραπολύ ευαίσθητον. Δεν ημπορώ να ιδώ άνθρωπον να πάσχη και να κλαίη, χωρίς να γείνουν τα νεύρα μου άνω κάτω, ούτε να εννοήσω πως κατορθώνουν άλλοι να παρευρίσκωνται εις λυπηρά θεάματα. Αν τύχη ν’ αποθάνη γνώριμός των, τρέχουν εις την κηδείαν, ακόμη και αν χιονίζη. Αλλ’ εγώ δεν ημπορώ να ίδω αποθαμμένον άνθρωπον όπου εγνώρισα ζωντανόν, χωρίς να με ταράξη η σκέψις ότι κ’ εγώ θ’ αποθάνω. Έπειτα, αν οι συγγενείς του εφαίνοντο φρόνιμοι και παρηγορημένοι, τούτο θα μ’ επείραζε, διότι δεν αγαπώ τους εγωιστάς, αν πάλιν έκλαιαν και εθρήνουν, το θέαμα θα μου έκοπτε την όρεξιν ή θα εχαλούσε την χώνεψίν μου. Το στομάχι μου είναι κ’ εκείνο ευαίσθητο και δύο πράγματα δεν ημπορεί να χωνέψη, τον αστακόν και τας συγκινήσεις. Τας συγκινήσεις εύκολον είναι να τας αποφύγω, να μη τρώγω όμως αστακόν θα ήτο θυσίαν τόσον μεγάλην, ώστε μου συμβαίνει πολλές φορές να ξεχάσω πως είναι βαρυστόμαχος και να θυμηθώ ότι πρέπει κανείς να συγχωρή εις όσους αγαπά τα ελαττώματά των. 

Εμμανουήλ Ροϊδης

«Αθόρυβοι άνθρωποι»

Διαβάσαμε για τους <<μεταξωτούς>> ανθρώπους, για τους <<τοξικούς>> ανθρώπους, για τους <<υπέροχους>> ανθρώπους . ΄Λόγια πολλά, άρθρα όμορφα, βγαλμένα από τη ζωή για τη ζωή.

Καμία μνεία όμως πουθενά στο άπειρο για τους <<αθόρυβους>> ανθρώπους; Γιατί; Δεν υπάρχει αυτό το είδος; δεν το έχουμε γνωρίσει; Υπάρχουν;

Άνθρωποι αθόρυβοι.........όχι ήσυχοι, όχι κοιμισμένοι, όχι παραιτημένοι από τη ζωή, απλά αθόρυβοι.

Είναι εκεί είτε σαν φίλοι είτε σαν σύντροφοι και στέκουν δίπλα σου απόλυτα, απελπιστικά, αδυσώπητα, αδιαπραγμάτευτα, χωρίς ήχους, επευφημίες, πιέσεις, ζητωκραυγές, εγωισμούς, χωρίς να στο λένε, χωρίς να θέλουν κάτι, χωρίς να περιμένουν κάτι, χωρίς ΗΧΟ.

Είναι άνθρωποι με απαλό βλέμμα, σιωπηλή αγάπη, με αόρατα αγκάθια στα χέρια που θα σε κρατήσουν, θα σε γραπώσουν χωρίς να σε ματώσουν, που αν θυμάσαι τι έκαναν για σένα θα νιώσουν πως δεν το έκαναν σωστά.

Μισούν τον ήχο, αυτήν την ανθρώπινη συναισθηματική εγωιστική βαβούρα........ μισούν τους βαυκαλισμούς και τους βερμπαλισμούς. Δε θέλουν να τους πει ευχαριστώ, είναι μια λέξη τσαλακωμένη για αυτούς, θέλουν να τους πάρεις αγκαλιά και να τους σφίξεις, ναι να τους σφίξεις μέχρι να σκάσουν.

Αγαπούν την ησυχία, σε μια κουβέντα, σε μια συμβουλή, σε έναν διαπληκτισμό. Φεύγουν όταν λοιδορείται η ησυχία τους, δεν έχουν θέση.

Γενικά αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν θέση πουθενά, δεν εκτιμώνται δεν είναι για τούτη την γη. Χάνονται. Είναι για λίγους, για αυτούς που λαχταρούν τα λόγια τα αληθινά που δε στολίζονται με κίβδηλες υποσχέσεις και κολακείες.

Νιώθω ευγνωμοσύνη που είχα την τύχη να γνωρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο, που μου δίδαξε πως να αγαπώ χωρίς να πνίγω, πως να μαλώνω χωρίς να πληγώνω, πως να είμαι εδώ χωρίς να φαίνομαι, πως να μη γίνω σαν όλους που δίνουν ένα και μιλάνε για εκατό. Νιώθω ευγνωμοσύνη.

ΓΚΕΚΤΣΙΑΝ ΤΑΜΙ

αισιοδοξία

λες και άμα λες σε κάποιον χ ρ ό ν ι α  π ο λ λ ά και Χ Ρ Ο Ν Ι Α  Π Ο Λ Λ Α και χρόνια πολλάααα σε επανάληψη και με όλη σου τη δύναμη,  το φυσάς στα μούτρα του,  φυτεύεις χρόνο στην ψυχή του.

με το φεγγαρι αγκαλια

Οκτώβρης

Θέλω κάποιος να με τρυπήσει και να σκάσω.  Σωστά διάβασες.  Να σκάσω και όχι να ξεφουσκώσω.  Σαν μπαλόνι από κόκκινο λεπτό καουτσούκ.  Με ένα μπαμ.  Να σκάσω.  Να ξεχυθώ.  Να διαλυθώ.    Να φύγει όλος αυτός ο μολυσμένος αέρας.  Να ξελυθεί ο  σπάγγος.    Να μείνουν κάτι ξέφτια και ένα μικρό τόσο δα κομμάτι μου.  Δεν έχει μετά..  Τώρα έχει!  Τώρα και χουφτώνει με κρύο χέρι την καρδιά μου.  Κάνει τρύπα στο στομάχι μου.  Σφίγγει τον αυχένα μου,  γουρλώνουν τα μάτια,  η γλώσσα στεγνώνει.  Ένα σπυρί ουρλιάζει βαθιά στο στόμα μου.  Οκτώβρης είναι και σπάει σα ρόδι παραγινωμένο.  Πεθαίνει σα μήλο σκουλικιασμένο.

 με το φεγγάρι αγκαλιά

μηλόπιτα

Έρχομαι σπίτι και σκέφτομαι πως ίσως είναι η τελευταία θαλασσινή εικόνα η σημερινή.  Ξεπλένω ιδρώτα,  αντιηλιακό και αλάτια.  Τα όνειρα τα φυλάω μέσα μου.  Κράτησα μια απόσταση από την κάλπη.  Ψήνω μηλόπιττα!  Το βιβλίο μου στις τελευταίες του σελίδες.  Ο Φαμπιό μ΄αποχαιρετά.  Μια γραμμή εντελώς φθινοπωριάτικη διαγράφεται εμπρός μου.  Να φτιάξω σχέδια να έχω να τρέχω πίσω από κάτι.

με το φεγγαρι αγκαλια

Ατένιζε τον Σταυρό
και θα δοξολογείς
τον Λυτρωτή σου.
Ατένιζε τον Σταυρό
και θα αγαπάς
τον συνάνθρωπό σου.
Ατένιζε τον Σταυρό
και θα υπομένεις
τις θλίψεις σου.
Ατένιζέ Τον...

τραμπάλα

δεν ξέρω τι γίνεται με σας! εγώ όταν συμβαίνουν τα γεγονότα είμαι εκεί, το παλεύω.. θα περάσει λέω, θα το αντιμετωπίσουμε λέω, όλα θα πάνε καλά λέω μέχρι που φτάνω να σκεφτώ - τί για αυτό θα στεναχωρηθώ;- δεν θα με βάλει εμένα κάτω - και πολλά τέτοια παρεμφερή - και μετά περνάνε οι μέρες και στ αλήθεια όλα πάνε καλά αλλά εκεί κάπου στο -ας χαλαρώσω τώρα - χάνω τον έλεγχο και με δαγκώνει το φίδι και ρέει το δηλητήριο και αρχίζω να με ψάχνω - να δεις που ξέχασα τον εαυτό μου; στο τάδε ή στο δείνα ράφι_

*

και η ψυχή μου κάνει τραμπάλα,  πότε πάνω,  πότε κάτω..

*

υπάρχουν και θετικά:
είναι ακόμη καλοκαίρι
διαβάζω ένα πολύ καλό βιβλίο των εκδόσεων ''πόλις'',  απολαμβάνω την κάθε παράγραφο και κάθε που σκοντάφτω σε ομορφιά.  λέω να τη μεταφέρω εδώ και μετά το μετανιώνω γιατί τι νόημα έχει;
αλλά τις προσεχείς μέρες όλο και κάτι θα γράψω σχετικά - υπόσχομαι

με το φεγγάρι αγκαλιά 

ζητάω / παίρνω

Μου έχει τύχει κατά καιρούς να ζητώ από κάποιον κάτι και να μη μου το δίνει.  Αυτό μπορεί να αφορά από μια ''καλημέρα''  έως και κάποια βαθύτερη προσέγγιση.  Κάποτε,  εξ αιτίας κακών εμπειριών,  κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι δίνουν αυτό που έχουν,  και έτσι ''ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος''..  κάπου εκεί το έληξα το θέμα μέσα μου κι όλα καλά!  Αλλά καμμιά φορά,  ακόμη και μέχρι σήμερα μου συμβαίνει αυτό,  έχω την αίσθηση ότι ο άλλος θα είχε τόσα πολλά πράγματα να μου πει,  αν εγώ θα είχα αυτή την σπουδαία ικανότητα να του τα εκμαιεύσω με τρόπο κατάλληλο,  λεπτό και διακριτικό,  πως θα αρκούσαν οι ιδανικές κινήσεις από τη μεριά μου ώστε να με εμπιστευτεί αυτός που θα ήθελα να μου καταθέσει κατά κάποιο τρόπο την περιγραφή γεγονότων της ζωής του,  ή αυτών που ενδόμυχα σκέφτεται.  Είναι έτσι ή μήπως είναι μια βαθιά,  δική μου αφορμή, για να ρίξω ένα ακόμη μικρό βάρος στο σάκο των αδυναμιών μου;

 

με το φεγγάρι αγκαλιά 

θυμηθήκαμε:

Στην Σίφνο ήταν ένα άσπρο σπίτι με έναν άσπρο κήπο και μια μικρή ξύλινη πόρτα,  περνούσαμε και ξαναπερνούσαμε για τα καθημερινά,  και βλέπαμε μια κοπέλλα να κρεμάει γύρω τριγύρω κάθε τόσο πράγματα και την είχαμε ονομάσει μάγισσα.

Στη Σύρο,  μεσημεράκι βόλτα στην αγορά,  μαζί με τα παιδιά,  χαζεύαμε ένα μαγαζί με αντίκες και μια γενική εντύπωση από έντονα και έξαλλα χρώματα,  μπήκαμε μέσα από την ανοιχτή πόρτα και μετά από ώρα κατέβηκε από τη σοφίτα μια πολύ σουρεάλ γυναίκα με συρτές παντόφλες παρέα με μια όμορφη μαύρη γάτα.

Στην Πάτμο,  στα δωμάτια που περικλείονταν από το κάστρο έμενε κόσμος με λεφτά στην τσέπη κι αυτό φαινόταν από το ντύσιμο κυρίως των γυναικών,  τα αξεσουάρ και τα πολλά χρυσά κοσμήματα,  δεν θυμάμαι να είδα ποτέ πιο πολλές σειρές από αλυσίδες και κολιέ.  Είχαμε ζηλέψει ό,τι πιο κοινό και καθημερινό,  όπως ένα μεγάλο ταψί με ένα φρεσκοψημμένο κοτόπουλο και γύρω γύρω λαχταριστές πατάτες,  μας είχε λείψει τόσες μέρες απίστευτα το αληθινά σπιτικό το φαγητό.

Στη Σκόπελο,  πάνω από εκεί που κόβεται απότομα ο βράχος,  ήταν το καφέ με τις ομπρέλλες.  Έτσι το είχαμε ονομάσει.  Ένα πρωινό,  αφήσαμε την ζωή του κέντρου και μπήκαμε μέσα στα στενά και το βρήκαμε,  είμασταν εμείς και τα παιδιά μοναδικοί πελάτες κι ένας τύπος καλοντυμένος αλλά ρέμπελος και με καπέλο.  Εκείνο το πρωινό είχαμε παραγγείλει όλοι ομελλέτες..

με το φεγγαρι αγκαλια

Αντικατοπτρισμοί

Μα πώς να κολυμπήσω 

το χειμώνα

όταν αφαίρεσα τη θάλασσα

από το καλοκαίρι που πέρασε;

Πώς να αφεθώ στο γλυκό αεράκι

όταν αγκάλιασα τον ήλιο

και έγινα αποκαΐδι πάνω στο κύμα;

Η πιο επικίνδυνη συναλλαγή

μέσα στη σχέση:

να ανταλλάσσεις όνειρα

και το δικό σου να γλιστρά

μέσα από τα χέρια του συντρόφου σου.

"Κι αυτή θα ήταν όλη η ιστορία"

αν ένα γιασεμί δε χάιδευε τα διψασμένα μου μαλλιά.

Μα «αν δεν σκύψεις, κανείς δεν ανεβαίνει στην πλάτη σου». Αν δεν σκύψεις, αν δεν υποχωρήσεις, αν δεν εκχωρήσεις δικαιώματα.

Ο αληθινά ταπεινός δεν είναι αυτός που συγκαταβαίνει και υποχωρεί, αλλά αυτός που στην ελευθερία της αγάπης του υποχωρεί ο αρνητικός λογισμός. Κάθε φορά που νιώθω ότι κάποιος κοντινός μου άνθρωπος με παραβιάζει ψυχικά, είναι γιατί ο ίδιος μου του έχω εκχωρήσει ή του εκχωρώ δικαιώματα. Μα ο τόπος της ψυχής όταν έχουμε συνείδηση ότι είναι οικόπεδο δοσμένο, χαρισμένο στον Χριστό – ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί ο Χριστός- δεν μπορεί να δοθεί αλλού, παρά μόνο καταχρηστικά και επομένως να δημιουργήσει προβλήματα.

Ανεξαρτησία μέσα στην σχέση – συναισθήματα και θελήματα σε ανεξαρτησία από τις ψυχικές διαθέσεις και τα θελήματα του άλλου. Τότε και η επένδυση στις σχέσεις είναι πραγματικά ανιδιοτελής, γιατί στοχεύει μόνο στη χαρά της σχέσης, στην χαρά της ζωής εν κοινωνία. Κλαίω με το κλάμα του άλλου και χαίρομαι με την χαρά του, μα και το κλάμα και η χαρά δεν λιμνάζουν μέσα σε μια (οποιαδήποτε) δυαδική σχέση, όταν η αναφορά είναι προς τον μόνον Αγαπημένο - την πηγή της χαράς.

Τ.

αύριο;

Μιά βδομάδα έχει σταματήσει ο χρόνος..  τόσο ηχηρά..  τόσο βαρύγδουπα..  με τέτοιο θορυβώδη τρόπο..
Ελπίζω αύριο να μπορούμε να λέμε μεταξύ μας και πάλι μια ζεστή καλημέρα!

με το φεγγαρι αγκαλια

"Καλημέρα, δυνάστη μου!"

Μέσα μου είσαι και σουλατσάρεις.
Εγκατεστημένος από τα τρυφερά μου χρόνια όπου άκουγα
Μόνο το ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ,
παρά το τι μπορώ.

Από τότε που, σπρωγμένος από αόρατους, θολούς φόβους,
ζητάω πανταχόθεν ασφάλεια.

Έτσι είναι η κάθε μας στιγμή. Φόβος και θολούρα.

Μετέωροι περιφερόμαστε, εύκολα γινόμαστε πολτός, εύκολα γινόμαστε τραπουλόχαρτα σε χέρια άνομα.
Τον εσωτερικό μου δυνάστη εξωτερικεύω εφευρίσκοντας
και αναπτύσσοντας καταστάσεις αδιέξοδες,
Ή τον διακρίνω σε πρόσωπα άλλων
«για να μου ανοίγει τα μάτια», να με καθοδηγεί -αλλιώς πώς;

Ένα «πώς» είναι να παραδεχτώ με νηφαλιότητα ότι προϋπάρχει μέσα μου.
Για να τον γνωρίσω και να τον βάλω στη θέση του: Απέναντί μου!
Γιατί δεν είναι εγγενές στοιχείο μου, άρα μη φυσιολογικό.
Ίσως με το «Καλημέρα, δυνάστη μου!»,
να αρχίζω να διαχωρίζομαι από αυτόν,
και να μένω όλο πιο ακέραιος,
όλο πιο σώος, όλο και πιο ο εαυτός μου!
Κι όλα τ' άλλα ταχτοποιούνται!

πηγή 

Πες μου, τι ήτανε για σένα η Αιμιλία;

Όλη η Λαμπρή κλεισμένη σ' έναν άνθρωπο!

Και χρόνια τώρα όποτε της μιλούσα στο τηλ. 

κι άκουγα εκείνο το "τι κάνεις κόρην μου;"  

χαμογελούσε τρυφερά η ψυχή μου..

Πόσο πολύ μου θύμιζες τη γιαγιά μου Αιμιλία 

σε λόγια δε χωρά.

ΣΤΙΓΜΕΣ όμορφες..

 βάλσαμο στην ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

Καλό Παράδεισο γλυκιά μου..

Ο Νίκος σου κι εγω και όλοι όσοι 

ξαπόστασαν στην απλότητα της ψυχής 

και στη γλυκύτητα του είναι σου 

θα σε κρατάμε  άγια μνημη 

στο εικονοστάσι της καρδιάς.

Διότι 

 "Εμείς που ανεβαίνουμε τον ανήφορο της Πίστης

το θάνατο τον λέμε Κοίμηση 

Και τους νεκρούς μας πιο ζωντανούς 

κι απ' τους ζωντανούς ακόμα τους νογάμε. "

αερικό

πόρτες

Βλέπεις μια πόρτα,  με ένα πολύ όμορφο αστραφτερό πόμολο.  Η πόρτα είναι παλιά,  παραμελημένη κι ατημέλητη.  Το πόμολο λάμπει σαν διαμάντι.  Η πόρτα σε τρομάζει,  το πόμολο σε ελκύει.  Το γυρνάς;  Ανοίγεις την πόρτα;  Έχεις την περιέργεια να δεις το κρύβεται πίσω από αυτήν;

Λένε πως ανοίγεις / κλείνεις / περιεργάζεσαι / επιλέγεις ανάλογα με το πόση αγάπη έχεις πάρει από τους γονείς σου σαν παιδί..  Ανάλογα με το πόσο χορτάτος είσαι στην ουσία!

Αληθεύει αυτό;

 με το φεγγάρι αγκαλιά

σαν να μην λείπει κάτι σήμερα, σαν να είναι όλα τα κουμπιά στη θέση τους.. αν και αυτό το φοβάμαι πιο πολύ, φοβάμαι όχι αυτό, αυτούσιο, αλλά την ανατροπή του...

με το φεγγάρι αγκαλιά