Από αυτήν την ζωή και αυτόν τον κόσμο περάσανε βασιλιάδες, πατριάρχες, επίσκοποι, πάπες, αυτοκράτορες. Έγιναν συναντήσεις, πρες κόμφερανς, δημόσιοι διάλογοι, διακηρύξεις. Όλοι στον τάφο κατέληξαν, όπου ούτε βασιλεύς, ούτε στρατιώτης, ούτε πλούσιος, ούτε πένης, ούτε δίκαιος ή αμαρτωλός δεν γλύτωσαν.Ποιός τους θυμάται;. Τους θυμόμαστε μόνο ή προς μακαρισμόν ή προς αναθεματισμόν οταν μερικοί άνθρωποι με ειδικά ενδιαφέροντα βρίσκονται να πούν τα δικά τους και να διασταυρώσουν τα ξίφη τους.Ποιός έμεινε ζωντανός; Ο Ιησούς ο Ναζωραίος, ο μαραγκός ο εσταυρωμένος και κάτι ταπεινοί καλόγεροι, νέοι, νέες και παπάδες πού αγίασαν και μπροστά τους κλίνουν γόνυ οι ισχυροί και οι σπουδαίοι της ημέρας. Ο άγιος Σάββας σε ποιούς ήταν γνωστός; Σε μερικές καλογριούλες και στις γιαγιάδες μας πού πήγαιναν και τους εξομολογούσε. Σε απλούς ανθρώπους του λαού πού δεν τους πιάνει το μάτι των περισπούδαστων και ευγενών του βίου. Και πάνε σήμερα όλοι και τον προσκυνάνε στον αγιασμένο καλογεράκο, το ταπεινό στρουθίο του Θεού, πού η ακτινοβολία του είναι παγκόσμια. Σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται πώς δύο ημέτεροι επίσκοποι και ένας λατίνος βρέθηκαν στην Λέσβο για να πούν σπουδαία και βαρυσήμαντα πράγματα. Το σπουργιτάκι του Θεού όμως θα μακαρίζεται και θα τιμάται και σε εκατό και σε χίλια χρόνια και ως να βαστάξει ετούτη η γής. Και το μνημόσυνον του ενώπιον του Θεού των ταπεινών αιώνιον....

παροιμιών το ανάγνωσμα

ὁ σοφὸς ὑιὸς δέχεται τὴν διδασκαλίαν τοῦ πατρός· ὁ δὲ χλευαστὴς δὲν ἀκούει ἔλεγχον.

ἐκ τῶν καρπῶν τοῦ στόματος αὐτοῦ ὁ ἄνθρωπος θέλει φάγει ἀγαθά· ἡ δὲ ψυχὴ τῶν ἀνόμων ἀδικίαν.

ὁ φυλάττων τὸ στόμα αὐτοῦ διαφυλάττει τὴν ζωὴν αὐτοῦ· ὁ δὲ ἀνοίγων προπετῶς τὰ χείλη αὐτοῦ θέλει ἀπολεσθῆ.

ἡ ψυχὴ τοῦ ὀκνηροῦ ἐπιθυμεῖ καὶ δὲν ἔχει· ἡ δὲ ψυχὴ τῶν ἐπιμελῶν θέλει χορτασθῆ.

ὁ δίκαιος μισεῖ λόγον ψευδή· ὁ δὲ ἀσεβὴς καθίσταται δυσώδης καὶ ἄτιμος.

ἡ δικαιοσύνη φυλάττει τὸν τέλειον την ὁδόν· ἡ δὲ ἀσέβεια καταστρέφει τὸν ἁμαρτωλόν.

ὑπάρχει ἄνθρωπος ὅστις κάμνει τὸν πλούσιον, καὶ δὲν ἔχει οὐδέν· καὶ ἄλλος ὅστις κάμνει τὸν πτωχόν, καὶ ἔχει πλοῦτον πολύν.

Παροιμίαι ιγ΄, 1-7

Μουσουλμάνοι της Συρίας: O ISIS τους βομβαρδίζει κι αυτοί απαντούν στρεφόμενοι στον Χριστιανισμό

Ένας απίστευτος αριθμός μουσουλμάνων που ζουν στην εμπόλεμη Συρία έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν τον Ιησού μετά την εμπειρία της αγάπης Του που έζησαν από πρώτο χέρι με θαυματουργές θεραπείες!
Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν μέσα ή κοντά στην εμπόλεμη ζώνη, πολλοί είναι αυτοί που αγωνίζονται να επιβιώσουν, επειδή δεν υπάρχουν αρκετά τρόφιμα, σύμφωνα με την οργάνωση Christian Aid.
Μια Σύρια μητέρα, με το όνομα Majida, προσευχήθηκε στο Θεό αφότου η οικογένειά της βγήκε έξω σε αναζήτηση τροφίμων.
Εκείνη προσευχήθηκε λέγοντας,"Κύριε, ξέρω ότι ποτέ δεν μας απογοήτευσες ποτέ, χρειαζόμαστε τροφή για την οικογένειά μας" αφηγείται εκπρόσωπος της Christian Aid. "Καθώς περπατούσε αργότερα την ίδια ημέρα, βρήκε κάποια χρήματα στο δρόμο μπροστά της. Ήταν τόσο ευχαριστημένη που ο Θεός είχε απαντήσει την προσευχή της με ένα τέτοιο τρόπο που άρχισε να πηδά πάνω κάτω με χαρά." Η Majida έσπευσε να αγοράσει ψωμί για την οικογένειά της, και όταν οι γείτονές της την ρώτησαν που είχε βρει τα χρήματα, είπε, "Εστάλησαν από τον Θεό."
"Την πίεσαν να τους πει πως ήταν δυνατό κάτι τέτοιο, κι έτσι αυτή πήγε για να μοιραστεί την πίστη της και να προσευχηθεί μαζί τους", είπε ακόμη ο εκπρόσωπος της οργάνωσης.
Απελπισμένοι μουσουλμάνοι που ακούν για θαυματουργές θεραπείες από Χριστιανούς έχουν προσεγγίσει για να μάθουν περισσότερα. Μια μητέρα που ονομάζεται Nivine έφερε την παράλυτη, 2χρονη κόρη της σε μια συνάντηση μιας από τις ομάδες που συνδέονται με την αποστολή Christian Aid. Ο επικεφαλής της ομάδας ενημέρωσε την Nivine ότι προσεύχονται στο όνομα του Ιησού.
"Ό, τι χρειάζεται", απάντησε εκείνη, με δάκρυα στα μάτια. "Μόνο κάντε την καλύτερα!"
"Όταν προσευχόμαστε, προσευχόμαστε σε ένα ζωντανό Θεό," της απάντησε ο επκεφαλής της ομάδας.. Στη συνέχεια της εξήγησε το ευαγγέλιο και εκείνη δέχτηκε τον Χριστό.
Κατόπιν η Nivine ξεκίνησε πιστά να παρακολουθεί τις συναντήσεις με την παράλυτη κόρη της. Η ομάδα συνέχισε να προσευχεται για το παιδί τις επόμενες ημέρες.Περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, η Nivine βρισκόταν σε μια συνάντηση με την κόρη της δίπλα της. Είχε τα ματιά στραμμένα προς τα κάτω και παρατήρησε την κόρη της που χαμογελούσε. Τότε συγκλονισμένη είδε ότι τα χέρια της κινούνταν. Θα μπορούσε αυτό να είναι ένα όνειρο; Αλλά η κόρη της συνέχισε να κινείται. Ήταν αλήθεια, είχε γιατρευτεί από τη δύναμη του ζωντανού Θεού!
Μια άλλη μητέρα, Aveen, μαζί με τον σύζυγό της, Mohamad, και τα επτά παιδιά τους, αποτελούν μέρος μιας εκκλησίας σε άλλη πόλη στη Συρία. Ο Mohamad έχασε πρόσφατα τη δουλειά του."Αυτό που μας εκπλήσσει περισσότερο για αυτή την οικογένεια είναι ότι οι Aveen και Mohamad, και οι δύο προέρχονται από πολύ φανατικές μουσουλμανικές οικογένειες που επιθυμούν να τυος πετροβολήσουν μέχρι θανάτου και όμως εξακολουθούν να εμφανίζουν άφοβα έντονη την αγάπη τους για τον Κύριο. Παρά τη δυσκολία επιβιώνουν χωρίς δουλειά και με την απειλή της δίωξης " ανέφερε ο εκπρόσωπος της οργάνωσης.
Τα επεισόδια της θεραπείας και της σωτηρίας δεν σταματούν εδώ όμως...
Εν μέσω των φρικαλεοτήτων του πολέμου, ένας μουσουλμάνος που ονομάζεται AMAD άκουσε για ένα σημείο στην πόλη του, όπου οι άνθρωποι προσεύχονται και μερικοί γιατρεύονται. Η επιδείνωση της νόσου του δέρματος σε ένα από τα παιδιά του, τον οδήγησε εκεί
"Σε μια στιγμή ανδρείας, έφερε το γιο του στον τόπο συνάντησης, και οι πιστοί εκεί προσευχήθηκαν γι 'αυτόν", δήλωσε ο εκπρόσωπος της Christian Aid. "Την επόμενη μέρα το παιδί ξύπνησε χωρίς κανένα πρόβλημα στο δέρμα του! Ήταν αναμφισβήτητα ένα θαύμα. Όλη η οικογένειά του πλέον πιστεύουν στον Κύριο, και θέλουν να βαφτιστούν."
 πηγή

Ναναι αυτό η μεγάλη  πρόκληση  για τους χριστιανούς της Ελλάδας, μήπως ο καλος  θεός  μέσα  απο χιλιάδες  τρόπους  θέλει να φέρει  ψυχές  κοντά του;  ας είναι η κρυφή  μας ελπίδα  και η προσευχή!

Έχεις κάνει ένα λάθος.
Το ότι το κατάλαβες είναι πολύ καλό.
Μην το παιδεύεις όμως πολύ.
Μην αρχίζεις να το αναλύεις.
Μην μπαίνεις στην διαδικασία συζήτησης με τον λογισμό σου.
Έκανες το λάθος και το κατάλαβες.
Τώρα πάνε παρακάτω.
Μην μένεις στο λάθος, στην αμαρτία σου.
Μην αρχίζεις να μιζεριάζεις. Αυτό δεν είναι μετάνοια.
Η μετάνοια έχει αρχοντιά, όχι μιζέρια.
Μετανόησε και άσε το λάθος σου πίσω.
Πολλές φορές δυστυχώς ακόμα και την μετάνοιά μας την κάνουμε επιτηδευμένη.
Μπαίνουμε δηλαδή σε μία διαδικασία διεξοδικής ανάλυσης της αμαρτίας με αποτέλεσμα να μένουμε στην αμαρτία, να ασχολούμαστε με την πτώση μας και δεν προχωρούμε στην ανάστασή μας.
Ασχολούμαστε με την πληγή μας, την ξύνουμε, την περιεργαζόμαστε και δεν προχωρούμε στην ίασή της.
Πολλοί είναι εκείνοί που ενώ έχουν καταλάβει την αμαρτία τους, ενώ λένε ότι έχουν μετανοήσει δεν επισφραγίζουν την μετάνοιά τους με το Μυστήριο της Εξομογήσεως.
Και αυτό συμβαίνει διότι ενώ συνειδητοποιούν το σφάλμα τους δεν έχουν την ταπείνωση να ζητήσουν βοήθεια και έλεος.
Προφασίζονται ότι δεν είναι άξιοι να προσέλθουν στο Μυστήριο, ότι είναι τόσες πολλές και βαριές οι αμαρτίες τους που ο πνευματικός δεν θα τις αντέξει, ότι ο Θεός δεν μπορεί να τις συγχωρήσει.
Πλάνη. Εγωισμός.
Είναι κρίμα οι άνθρωποι αυτοί που ενώ κατάλαβαν την αμαρτία τους να μένουν στην αμαρτία τους από ντροπή και εγωισμό απαριθμώντας δικαιολογίες για να μην βγούνε από το σκοτάδι στο φως.
Όταν συνηθίσεις να ζεις μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο είναι επίπονο να βγεις έξω στην ηλιόλουστη φύση. Στην αρχή τα μάτια σου δεν θα αντέχουν το φως, μπορεί να νιώσεις δυσφορία και πόνο όμως μετά από μερικά λεπτά θα δεις τι έχανες τόσο καιρό, θα δεις τα χρώματα της ζωής, θα νιώσεις την θέρμη του φωτός.
Όλοι είμαστε αμαρτωλοί, κάποιοι ταπεινώνονται και ομολογούν την αμαρτία τους και καθαρίζονται δια του Μυστηρίου και κάποιοι άλλοι απλά συνεχίζουν να ζούνε μέσα στην μιζέρια της ταπεινοσχημίας τους, έχοντας αναγάγει την μετάνοια σε μία συναισθηματική κατάσταση.
Αμάρτησες; Μην καθυστερείς. Σήκω.
Έκανες ένα λάθος, χίλια λάθη. Ε, και;
Υπάρχει η μετάνοια και η εξομολόγηση.
Υπάρχει ελπίδα.
Ο Θεός πάντα μας δέχεται. Πάντα μας περιμένει.
Αρκεί να θέλεις και εσύ να γυρίσεις πίσω σ’Αυτόν.
Γι’αυτό πάψε να μιλάς για την αμαρτία σου.
Πάψε να είσαι κολλημένος στο παρελθόν.
Η ζωή σου ανοίγεται μπροστά σου.
Είσαι αυτός που θα γίνεις. Όχι αυτός που ήσουν.

«… Και ξαφνικά ένα πρωί, βρεθήκαμε να επιλέγουν άλλοι για μας …»

Ξαφνικά διαπιστώσαμε ότι είμαστε ύπό κατοχή - κοιτάς καί λες που είναι ή Ελλάδα; Που είναι οι Έλληνες; Ποιοί μάς πούλησαν; Ποιοί μάς αγόρασαν; Βιώνοντας ένα σκληρό παιχνίδι πίσω από τήν πλάτη μας καί πάντα εις βάρος μας… Βλέπουμε πώς δέν είμαστε άμοιροι της τύχης μας…

Φταίμε όλοι…(διότι) καταργήσαμε τόν Θεό… Στήν θέση τής ’Εκκλησίας βάλαμε τίς στοές, αντικαταστήσαμε τό Γάμο μέ συμβολαιογραφική πράξι… Τήν Μάνα μέ τήν τηλεόραση… τά παιδιά μέ τά σκυλιά… τόν πνευματικό μέ τά μέντιουμ (καί τόν ψυχολόγο), τήν Λειτουργία μέ κολυμβητήρια, φροντιστήρια, τήν προσευχή μέ γιόγκα, τήν Νηστεία μέ δίαιτες καί τον Χριστόν μέ τον χρυσό…

(Ετσι) άδειασε ή ψυχή μας… Αδελφοί μου ομοιοπαθείς καί συμπένητες ή κρίση ή μεγάλη δέν είναι πού δέν ευημερούμε, είναι πού δέν μετανοούμε… Δέν είναι η οφειλή των δανείων, είναι η οφειλή των δακρύων… Πάμε ολοταχώς πρός τά πίσω… πού μυρίζει λιβάνι, πρόσφορο… καντήλι… σαρανταλείτουργα… προ­σκομιδή··· νερά αγιασμένα… πόρτες άσφαλισμένες μέ τό σημείο του Σταυρού από τήν λαμπάδα της Ανάστασης. Εσύ απελπισμένε αδελφέ… πίστεψε με… δέν υπάρχει άβυσσος, γιατί υπάρχει Παναγία… Καμμιά άβυσσος δέν θά ρυθμίζει τη ζωή μας… Σήκω έχεις μάνα… Η Παναγιά θά ’ρθεί καί τήν άβυσσο Παράδεισο θά κάνει καί σέ έξοδο τό αδιέξοδο θά αναδείξει… Πίστεψέ με έχει χιλιάδες φορές ξαναγίνει…».
πηγή

Η ομορφιά είναι στα μάτια αυτού, που την βλέπει.

Σε τι διαφέρει η χθεσινή μέρα απο την σημερινή;; «ΧΡΙΣΤΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ»

Η αλλαγή του χρόνου είναι μία στιγμιαία ανικανοποίητη φυγή του χρόνου προς την επόμενη στιγμή, ενώ η προηγούμενη στιγμή είναι ζωντανή. Ένα δευτερόλεπτο αρκεί για να μεταπηδήσει η αίσθηση του ανεκπλήρωτου στην πλήρωση του ρόλου που έρχεται να διαδραματίσει μία νέα ημερολογιακά συνάντηση. 

Το ερώτημα που διαγράφεται παραπάνω είναι αστείο. Μπορείς να γνωρίζεις την ποιότητα και τα «συστατικά» της σημερινής ημέρας (τα γεγονότα, τις στιγμές της), δεν μπορείς ως να έχεις όχι πλήρη αλλά έστω την ελάχιστη γνώση της αυριανής ημέρας. Αυτό είναι κάτι που αύριο θα το γνωρίζουμε, κάτι που αύριο θα το βιώσουμε. Σαν στιγμές, σαν αλήθεια, σαν κατάσταση, σαν ενάργεια. 

Η αίσθηση που υπάρχει σχετικά με την παροδικότητα και τη διαχρονικότητα, αφήνει πληγές στο γυμνό σώμα ψυχής του σύγχρονου ειδικά ανθρώπου. Και χρησιμοποιούμε  τον όρο «σύγχρονος» όχι για να συγκρίνουμε την ανθρώπινη υπόσταση και την έννοια του προσώπου στο παρελθόν και στις μέρες μας, αλλά για να εστιάσουμε  στη εύθραυστη πραγματικότητα που γεννά η αλλοτριωμένη προοπτική των ημερών. Ημερών πικρών, λύπης, πένθους, απούσης της πνευματικής διαύγειας που μπορεί να επιτρέψει με άνεση την «εισβολή» της αγιοσύνης στους ανθρώπινους προσανατολισμούς. 

Η υφή του κόσμου και η γεύση των ηδονών που επαναλαμβάνονται και χωρίς όρια ξεγυμνώνουν την ψυχή του ανθρώπου και τον κάνουν πιο φτωχό σε συναισθήματα, πολιορκεί τη γέννηση κάθε τι νέου πνευματικού στοιχείο της φύσης που αναδύεται από την ζώσα εκκλησιαστική ζωή και που αποτελεί ανόθευτη, αναλλοίωτη και αιώνια εμπειρία βιωμάτων και ζωής για τον άνθρωπο της σύγχρονης κουλτούρας. Είναι σίγουρο πως για έναν αδιάφορο άνθρωπο που δεν πρωταγωνιστεί στη ζωή της ζωής του και στη ζωή της κτίσης, η αυριανή ημέρα δεν θα διαφέρει από τη σημερινή. Όπως και η τελευταία μέρα του ερχόμενου έτους από την αυριανή ή χθεσινή κ.ο.κ. 

Εξαρτάται κάθε άνθρωπος τι θέλει να βάλει στην ιστορική πορεία του χρόνου ως πινελιά διαμορφωτική και ανάλογη του ρόλου που ο ίδιος καλείται να διαδραματίσει. Ένας άνθρωπος βαριέται και το σήμερα και την επόμενη μέρα και όλες τις μέρες. Ένας χριστιανός ως μέτοχος της αέναης κίνησης προς την ετερότητα που μοιάζει απλησίαστη και απρόσιτη, αλλά ενσαρκώνεται ως κάτι που δεν του ανήκει αλλά κατά χάριν τον κάνει Θεό, δεν μονάζει σε απέραστα λεπτά. Αντίθετα η ιδιοσυγκρασία του που έχει μάθει να μυρίζει Θεό και να ζει Θεό, δεν του δίνει την πολυτέλεια να επαναπαύεται στην αταραξία και στη στωικότητα εκείνου που γεννά το αδημιούργητο και εύκολα προσπελάσιμο. 

Για έναν άνθρωπο του Θεού όλες οι μέρες είναι Γέννηση, Σταύρωση και Ανάσταση. Από τα μάτια της χωμάτινης ζωής του περνάει με ταχύτητα ο ανεκπλήρωτος πόθος που δημιουργείται στην πλειοψηφία όσων αγνοούν τον Θεό από τη ζωή τους και δεν Του επιτρέπουν να εισέλθει στο βάθος των ψυχών τους. Κάθε μέρα η αγία μας Εκκλησία δίνει δυνατότητες, δίνει κλειδιά στον άνθρωπο, τα Ιερά της Μυστήρια και τις Ιερές της Ακολουθίες που είναι η απαραίτητα ανάσα για τον άνθρωπο. Εσπερινός, Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Ευχαριστιακή Σύναξη, Ιερό Ευχέλαιο, Αγιασμός, όλες αυτές οι μυστηριακές χαρές δεν αδειάζουν την ψυχή του ανθρώπου. Δεν την αφήνουν μόνη. Δεν τον κάνουν να νιώθει άδειος. Δεν μετατρέπουν τη ζωή του σε μία ανιαρή υπόθεση αλλά σε μία πλήρωση αγιαστική. Ηδονή κοινωνίας με τον Θεό. 

Ο Χριστός σήμερα,  που ξημέρωσε η νέα χρονιά και όλες τις μέρες δεν είναι ένας άλλος Χριστός. Είναι ο Ίδιος Χριστός μέσα στο χρόνο που γεννάται και σταυρώνεται στο λειτουργικό «σήμερον». Άχρονο και χρονικό. Άσαρκο και σαρκούμενο. «᾿Ιησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Ενώ όλα αλλάζουν ο Χριστός δεν αλλάζει. Ο πόθος, ο έρωτας, η αγάπη για τον Θεό φλέγονται και βαδίζουν στην οδό του Παραδείσου, που δεν είναι ουτοπία, μήτε ποιητικός καημός, μα ωραιότητα και ευλογία. 

 το στειλε το mail

Η αρετή της φτώχειας και το αίσθημα της επιφανείας

...καὶ μέσα σ' αὐτό, ὁ πλοῦτος ποὺ κράτησε μέχρι τὴ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ, ἄρχισα νὰ πτωχεύω, καὶ ἡ συνέχεια ἤτανε νὰ μπαίνω στὴν ἀρετὴ τῆς φτώχειας, λίγο - λίγο, πράγμα ποὺ μὲ ἄλλαξε τὴν ζωὴ, καὶ ὑπομένοντάς το αὐτὸ ἄρχισα νὰ διακρίνω σιγὰ - σιγὰ ἔναν ἄλλο κόσμο, τὸν κόσμο πιὰ ποὺ εἶναι ὁ καθαρὰ πνευματικός, ὁ κῆπος τῆς ζωῆς μας, λοιπόν, κι ἀπάνω ἐκεῖ πρέπει νὰ ἐνταχθεῖ ὅλη μου ἡ ἐργασία,
γιατὶ μιὰ καὶ καταγίνομαι στὴ λογοτεχνία καὶ σ' αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀναξίως, πρέπει κι ὄμως αὐτὰ τὰ ἀνάξια ὡς λογοτεχνήματα νὰ φανοῦν. Ὡς ἔργα ζωγραφικῆς, ἄμα δεῖτε πὼς ζωγραφίζουν οἱ ζωγράφοι, θὰ δεῖτε ὅτι δὲν ἔχω διόλου ταλέντο ζωγραφικό, ἀλλὰ ξέρω νὰ γεμἰζω τὴν ἐπιφάνειά μου, πράγμα ποὺ δὲν τὸ ξέρουν οἱ περισσότεροι ζωγράφοι σήμερα, γιατὶ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο.
Κι αὐτὴν τὴν ἰδιὀτητα τὴν εἶχα ἀπὸ νέος, δηλαδὴ ὅταν γέμιζα μιὰ κάσα μὲ φάρμακα ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀποσταλοῦν, δὲν χρειάζονταν νὰ βάζω ἢ χαρτιὰ ἢ χορτάρι γιὰ νὰ μὴν σπάσουν τὰ μπουκάλια, τὰ σκευάσματα τὰ διἀφορα, γιατὶ τὰ τοποθετοῦσα τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο τόσο σωστὰ ὥστε δὲν κουνιόντουσαν καὶ γέμιζαν. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴσθημα ποὺ ἔχω τῆς ἐπιφανεῖας, καὶ εἶναι ἴσως τὸ μόνο ταλέντο ποὺ πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ στὴ ζωγραφική μου ἢ καὶ στὸ γράψιμό μου.

 Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης 

ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

Τα Χριστούγεννα αποτελούν τη δεύτερη μεγάλη γιορτή του ορθοδόξου χριστιανικού κόσμου. Η Εκκλησία μας ορίζει, όπως και για κάθε μεγάλη γιορτή της, περίοδο προετοιμασίας. Αυτή για τα Χριστούγεννα διαρκεί σαράντα ημέρες και είναι γνωστή ως μικρή Σαρακοστή σε αντίθεση προς τη
μεγάλη, την προ του Πάσχα.

Κύριο γνώρισμα της προετοιμασίας είναι η νηστεία που υποβοηθά στην πνευματική ανάταση, ώστε να συλλάβουμε το νόημα της γιορτής. Βέβαια η Εκκλησία δεν επιβάλλει τη λήθη των βιοτικών αναγκών, γι’ αυτό και πολλά από τα έθιμα, τα συνυφασμένα με τις γιορτές της είχαν παλαιότερα βιοτικό χαρακτήρα. Αναφέρω ενδεικτικά τη «γουρνοχαρά», την οποία μάταια επιχειρούν να αναβιώσουν κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι φίλοι της παράδοσης χωρίς όμως να καταβάλλουν προσπάθεια να τη συνδέσουν με το πνεύμα της γιορτής, στην οποία ήταν ενταγμένο το έθιμο. Τότε έσφαζαν βέβαια το γουρούνι την παραμονή της γιορτής, δεν έσπευδαν όμως να γευθούν, όσο και αν ποθούσαν, το νοστιμότατο κρέας, πριν κοινωνήσουν κατά τη χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία. Και οι μανάδες τόνιζαν και ξανατόνιζαν στα παιδιά, που ξυπνούσαν άγρια χαράματα, για να αναγγείλουν το χαρμόσυνο μήνυμα με αμοιβή την κουλούρα και λίγους ξηρούς καρπούς: «Προσέξτε καλά, μη γευθείτε κάτι αρτύσιμο απ’ αυτά που θα σας προσφέρουν. Κάντε υπομονή μία ημέρα ακόμη»!

Από τότε που ο λαός μας σύρθηκε από τους ασκήσαντες την εξουσία στο δρόμο της Δύσης, άλλαξαν άρδην τα πάντα γύρω από την προετοιμασία για τη γιορτή. Εκεί από καιρό δεν γιορτάζουν απλά προετοιμάζονται. Προετοιμάζονται για κάτι που δεν περιμένουν, καθώς έχουν πάψει από καιρό να πιστεύουν και να ελπίζουν. Όμως η ψυχή λαχταρά ακόμη τη γιορτή καθώς είναι βυθισμένη στο υπαρξιακό κενό. Κι αυτό επιχειρούν να πληρώσουν οι οπαδοί της θρησκείας του καταναλωτισμού με πράγματα, που ήδη έχουν επιφέρει στους πολλούς πλησμονή. Έτσι ήδη από την αρχή της Σαρακοστής για την τόνωση της αγοράς, όπου προσφέρονται θυσίες στο πλήθος των ναών του καταναλωτισμού, προστίθενται φώτα στα φώτα, θόρυβος στον θόρυβο, αγορές στις αγορές, δώρα στα δώρα, υπέρκορος φαγητού στον καθημερινό κόρο! Και όμως όλα αυτά γίνονται ως προετοιμασία για τη γιορτή που φέρει ακόμη το όνομα Χριστούγεννα!

Όλα τα προαναφερθέντα αφήνουν την ψυχή να πένεται στο έπακρο. Το υπαρξιακό κενό δεν είναι υλικής φύσεως, ώστε να πληρώνεται με υλικά αγαθά, πολλά από τα οποία είναι καταστροφικά τόσο για το σώμα (η πλησμονή επιφέρει ανήκεστες βλάβες στην υγεία), όσο και για την ψυχή (δώρα ως προϊόντα όχι αγάπης, αλλά κοινωνικού εξαναγκασμού και τυπολατρείας). Η νέα τάξη πραγμάτων, η οποία φροντίζει πριν από μας για μας, εισήγαγε στην «εορτή» νέα στοιχεία. Καθώς η υγιής πίστη είναι απαγορευμένη στο όνομα του «ορθολογισμού» και τα αθώα παιδιά δεν πρέπει να ακούσουν τίποτε για το μήνυμα, το οποίο εκπέμπεται από τη φάτνη, εισάγεται στη γιορτή πλήθος στοιχείων από τις αρχαίες δαιμονικές θρησκείες, τις οποίες ήρθε να συντρίψει το βρέφος της Βηθλεέμ. Ξωτικά και νεράιδες παρελαύνουν προς τέρψη των αθώων παιδικών ψυχών, οι οποίες ήδη έχουν μπουχτίσει από το πλήθος των τεράτων, που παρελαύνουν καθημερινά στη μικρή οθόνη κατά την προβολή «παιδικών εκπομπών». Οι οπαδοί του «υδροχόου» επαίρονται για την πάροδο της εποχής του «ιχθύος» (Χριστού)!

Αν όλα αυτά γίνονταν με ιδιωτική πρωτοβουλία και ιδιωτικό χρήμα ουδέν σχόλιο. Όμως ακόμη και σήμερα, που η οικονομική κρίση έχει ογκωθεί, χωρίς βέβαια να έχει φθάσει στο απόγειό της, φορείς της Πολιτείας, όπως τοπική αυτοδιοίκηση και ΔΕΚΟ, εξοικονομούν χρήματα (πώς τα καταφέρνουν άραγε;) για να συμβάλουν στον μεταχριστιανικό (αποκρυφιστικό) «εορτασμό» των Χριστουγέννων. Και οι φορείς των οργανωμένων αποϊερωμένων εορταστικών εκδηλώσεων απαντούν σε κάποιες φωνές διαμαρτυρίας με μισόλογα σχετικά με το ύψος της δαπάνης αυτών. Κόπτονται μάλιστα για το ενδιαφέρον τους να διασκεδάσουν δωρεάν τα φτωχά παιδιά!

Ας μας έλεγαν λοιπόν πόσα νοικοκυριά, που τσάκισε η κρίση, θα χόρταιναν την ημέρα των Χριστουγέννων με τα χρήματα, που σπαταλήθηκαν για «εορτασμό», που μας απομακρύνει ολοταχώς από την παράδοση. Κάποιοι δημοτικοί άρχοντες δηλώνουν ότι στόχος των «χριστουγεννιάτικων» εκδηλώσεων είναι η ενίσχυση του εμπορικού κόσμου. Αλλά στη χώρα μας γεννήθηκε η αρχαιότερη οικονομική αρχή: «Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» (Λουκιανού «Νεκρικοί διάλογοι»). Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να τονωθεί η αγορά ούτε και είναι λογικό και από τους ακόμη έχοντες, καθώς μας περιμένουν πλέον ζοφερές ημέρες. Είναι καιρός περισυλλογής, όσο και αν είναι αυτό οδυνηρό για τους μικρούς της αγοράς, που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να διατηρήσουν την οικογενειακή τους επιχείρηση. Άλλωστε τη μερίδα του λέοντος, ίσως και μεγαλύτερη ακόμη, αρπάζουν οι κυρίαρχοι της αγοράς, οι πολυεθνικές, οι οποίες από δεκαετίες έχουν επιβάλει τον καταναλωτισμό προβάλλοντας ως πρότυπο τον παχουλό γεράκο, σύμβολο της ευμάρειας, που κατενίκησε τον ισχνό από τη νηστεία άγιο Βασίλειο, υφαρπάζοντας στη χώρα μας ακόμη και το όνομά του!

Οι φορείς, που κόπτονται για το ενδιαφέρον τους προς τόνωση της αγοράς, αντί για οργάνωση «χριστουγεννιάτικων» εκδηλώσεων ας κόψουν δωροεπιταγές για τους αναγκεμένους πολίτες προς ενίσχυση εκείνων των εμπόρων, που δάνεια ή άλλες υποχρεώσεις έχουν γονατίσει και απειλούν με συνθλιβή. Δυστυχώς όμως το πνεύμα όλων μας είναι πλέον παραδομένο στον καταναλωτισμό! Τα χρόνια εκείνα, μετά τη γουρνοχαρά, η μάνα έκοβε κομμάτι χοιρινού και το έστελλε με παιδί της σε κάποιον αναγκεμένο συγχωριανό. Σήμερα το «πνεύμα των χριστουγέννων» υπαγορεύει να περάσουμε εμείς καλά! Ας πάψουμε λοιπόν να αποκαλούμε τις εκδηλώσεις χριστουγεννιάτικες, αφού δεν θέλουμε να προετοιμαστούμε για να ακούσουμε το βρέφος το σπαργανωμένο στη φάτνη.

Ήδη στη Δύση είναι αφόρητη η παρουσία του ακόμη και μέσα στην εξωραϊσμένη φάτνη, που δεν θυμίζει σε κάτι τον βρωμερό στάβλο, το αχούρι. Ας δοθεί στις εκδηλώσεις άλλο όνομα, όπως αυτό της του Ερμή γέννας, που εκτός από κερδώος είναι και μυστικιστής, ως «τρισμέγιστος», ή το άλλο, όπως εσωτερισμού, αποκρυφισμού ή μαγείας. Γιατί ενώ επαίρονται κάποιοι ότι ξεπέρασαν τις προκαταλήψεις του παρελθόντος και έχουν απελευθερωθεί από τις δεισιδαιμονίες, δηλαδή την πίστη στον γεννηθέντα, παθόντα και αναστάντα Χριστό, παραδίδουν τη νέα γενιά μέσω της τηλεόρασης, του διαδικτύου και των ποικίλων «καλλιτεχνικών» εκδηλώσεων στη χειρότερη μορφή δουλείας, τη λατρεία του, ανύπαρκτου γι’ αυτούς, σατανά!
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

πηγή

Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να πεινάς και να διψάς

Στις 15 Νοεμβρίου ξεκίνησε  η νηστεία των Χριστουγέννων. Έχει πολλά να ψιθυρίσει αυτή η πορεία προς το ποθούμενο…:
«Νηστεία είναι η τέχνη να πεινάς και να διψάς. Η πείνα και η δίψα είναι πάντα τα σημάδια ότι μια ζώσα ύπαρξη έχει αρχίσει να φθείρεται και δεν θα επιβιώσει αν δεν λάβει απ’ έξω ενίσχυση υπό τη μορφή της τροφής. Στη χριστιανική οπτική, όμως, η πείνα και η δίψα θα μεταμορφωθούν σε αναζήτηση του ουσιώδους για τους ανθρώπους, δηλαδή της τροφής που δεν χάνεται.
Το Ευαγγέλιο λέει ότι ο Χριστός ήρθε αντιμέτωπος με τον διάβολο στην έρημο αφού πρώτα πείνασε. Ήταν ένας πεινασμένος και διψασμένος Θεάνθρωπος αυτός που έδειξε μια νέα έξοδο από τους τρεις μείζονες θρησκευτικοπολιτικούς πειρασμούς του ανθρώπου: το ‘θαύμα’ που σκλαβώνει την ελευθερία, το ‘μυστήριο’ της αυτοεπιβεβαίωσης και την ‘εξουσία’ που υποτάσσει.
Το να είσαι Χριστιανός συμπίπτει με το να πεινάς και να διψάς, δηλαδή με το να είσαι μια ανολοκλήρωτη ύπαρξη, μια ύπαρξη εν τω γίγνεσθαι, καθ’ οδόν μέχρι να στηθεί το τελικό συμπόσιο, σε εμπόλεμη κατάσταση μέχρι την Ανάσταση, πεινασμένος και διψασμένος για δικαιοσύνη. Αν δεν είμαστε σε θέση να μαρτυρήσουμε αυτή την προφητική οπτική, ό,τι θα απομείνει από τον χριστιανικό βίο θα είναι μια υπόθεση διαιτολόγων και μαγείρων. Και σε τέτοια περίπτωση, ας τ’ αφήσουμε σ’ αυτούς».
 
Πηγή: Θανάσης Ν. Παπαθανασίου , «Η χριστιανική νηστεία στη μετανεωτερική κοινωνία», Σύναξη 133 (2015), σσ. 81-97 (το παράθεμα, ο επίλογος)

Ναι, να είσαι Επαναστάτης. Μα μήν γίνεις Επαναστάτης της υλικών αγαθών. Ουδείς εξαρτημένος απο τα δεσμά των υλικών αγαθών, μπορεί να γίνει αληθινά ελεύθερος...

 

...Και ως ''ηγέτης'' να οδηγήσει άλλους στήν ελευθερία. Η γενιά του πολυτεχνείου, εξαρτημένη απο τα πάθη της, σκοτισμένη, απο θεωρίες νεοταξίτικες, βουτηγμένη στο τέλμα της αθεΐας, έδωσε το στίγμα της...
Ονόμασαν ψωμί, την ιδίαν καλοπέραση. Παιδεία την ασυδοσία, και ελευθερία την κάθε μορφή διαστροφή. Χωρίς Χριστό, μήν θαρείς πως είσαι Επαναστάτης... Και ως ''ηγέτης'' να οδηγήσει άλλους στήν ελευθερία, να πονά γνήσια τον συνάνθρωπο, να μην γείνεται σκλάβος ξένων συμφερόντων, και διεθνών τραπεζιτών... Η γενιά του πολυτεχνείου, εξαρτημένη απο τα πάθοι της, σκοτισμένη, αφηνιασμένη απο την θολοκουλτούρα της, τις διεθνείς στοχαστικές νεοταξίτικες θεωρίες, βουτηγμένη στο τέλμα της αθεΐας, έδωσε το στίγμα της...< Μετρήθηκε και βρέθηκε ελλιπής, εως καταστροφική.

Μην γίνεις επαναστάτης χωρίς αιτία, βρές την αιτία την σωστή. Χωρίς Χριστό, μην θαρείς πως είσαι επαναστάτης, πως θα ''αλλάξεις'' τον κόσμο. Εκτός και σου κόβει πιότερο και απο Θεό.... 

(17 Νοέμβρη ~ Επέτειος του Πολυτεχνείου)
 
Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης

«Και τα θλιβερά και τα χαρούµενα γεγονότα είναι αφορµές για να δοξολογούµε και να ευχαριστούµε τον Θεό και είναι αµφότερα ωφέλιµα για µας.
Το καλοκαίρι και ο χειµώνας είναι διαφορετικές εποχές, όµως συγκλίνουν στον ίδιο σκοπό· να παράγει
η γη άφθονο καρπό.
Έτσι τα καλά και τα κακά της ζωής µας έχουν τον ίδιο σκοπό·
να δοξολογούµε το Θεό και να προαγόµαστε στην αρετή.

Συνέβησαν καλά;
Ευλόγησε το Θεό και παραµένουν τα καλά.
Συνέβησαν κακά;
Ευλόγησε το Θεό και σταµατούν τα κακά.
Διαφορετικές περιστάσεις το φρόνηµά µας όµως ίδιο.
Τη γενναιότητα του πλοιάρχου ούτε η γαλήνη τη διαλύει, ούτε η τρικυµία την βυθίζει.
Αν κάποιος αντέξει τον πειρασµό µε γενναιότητα τρυγάει απ’ αυτόν και µεγάλο καρπό.
Μη φοβηθείς ποτέ τον πειρασµό, αν έχεις γενναία ψυχή...

Σε άκουσα αδερφέ μου να λες πως τα πάντα γλιστρούν τόσο γρήγορα μέσα από τα χέρια σου.
Ο χρόνος...
Οι καταστάσεις...
Οι ανθρώπινες σχέσεις...
Η δουλειά, η εργασία...
Τα όνειρά σου...
Οι σκέψεις...
Τα συναισθήματά σου...
Και τόσα άλλα...
«Σαν άμμος γλιστρούν μέσα από τα χέρια μου».
Και σε νιώθω, γιατί το έχω νιώσει κι εγώ.
Να μοιραστώ μαζί σου ένα μυστικό;
3 κινήσεις...
Βάλε αντικρυστά τις παλάμες σου. Τη μία πάνω στην άλλη.
Τώρα πλέξε τα δάχτυλά σου.
Σφίξε τα χέρια σου.
Δεν μπορεί πλέον τίποτα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου.
Τα ασφαλίζει η προσευχή σου...

Που να νιώσεις δερβίση μου, αυτά είναι ψηλά νοήματα, αυτά δεν είναι για όλους, είναι για άλλες ψυχές, λεπτές, όχι καθημερινές αλλοτριωμένες, είναι σκόρπιες αυτές οι ψυχές είναι κρυμμένες στη βοή του κόσμου, όταν σμίξουν αυτές οι ψυχές τρίζουν τα σώψυχα, τότε εσύ μόνο να κοιτάς γιατί αν μιλήσεις δε θα ακουστείς, κανείς δε θα σε ακούσει... Πετάνε αυτές οι ψυχές, είναι συνήθως στις άκρες του κόσμου στις εσχατιές, όταν μιλήσουν κρύψου χάθηκες, είσαι λίγος δερβίση, πολύ λίγος να το ξέρεις, το νταηλίκι σου χάνετε, δεν υπάρχει όποιος κι αν θαρρείς πως είσαι, να είσαι σιίγουρος γι' αυτό! Αυτές οι ψυχές Του μιλάνε μυστικά του Χριστού, τώρα μη μιλάς μόνο κοίτα. Σιωπή! (...)

 

Το μυστικό

Μες στη μαυρίλα αρμενίζω και φως πουθενά (άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)

Ερωτάς πώς τα ημέτερα. Και λίαν πικρώς. Βασίλειον ουκ έχω, Καισάριον ουκ έχω, τον πνευματικόν αδελφόν και τον σωματικόν. ";Ο πατήρ μου και μήτηρ μου εγκατέλειπόν με";, μετά του Δαβίδ φθέγγομαι. Τα του σώματος πονηρώς έχει, το γήρας υπέρ κεφαλής, φροντίδων επιπλοκαί, πραγμάτων επιδρομαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλούς εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει. Τί χρή παθείν; Μία μοι των κακών λύσις, ο θάνατος. Και τα εκείθεν μοι φοβερά, τοις εντεύθεν τεκμαιρομένω";.

Επιστολή προς τον ρήτορα Ευδόξιο 

(τοιχογραφία από την μονή Σίμωνος Πέτρας του Άθω)

 Ρωτάς πώς τα πάω -; άσε, πολλή πίκρα. Μού λείπει ο Βασίλειος, ο πνευματικός μου αδερφός, και ο Καισάριος, ο βιολογικός μου αδερφός. «Ο πατέρας και η μητέρα μου μ’έχουν εγκαταλείψει», για να το πω με τα λόγια του Δαυίδ. Σωματικά δεν είμαι καλά, τα γηρατιά επικρέμονται πάνω από το κεφάλι μου, οι υποχρεώσεις με εξαντλούν, τα προβλήματα συσσωρεύονται, οι φίλοι με προδίδουν, η Εκκλησία αποίμαντη. Χάθηκαν τα καλά, έμειναν τα στραβά, μέσα στη μαύρη νύχτα αρμενίζω, και φως πουθενά, ο Χριστός κοιμάται. Τι άλλο πρέπει πια να πάθω; μια μόνο λύση υπάρχει για τα βάσανά μου, ο θάνατος. Αλλά αν κρίνω με βάση τα εδώ, κι εκεί χάλια  θα είναι.