ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΙΠΛΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΟΛΙΟΦΘΟΡΑΣ Σοβαρή επιδείνωση των ρωσοτουρκικών σχέσεων: Τουρκικό πλοίο κτύπησε την υπό κατασκευή γέφυρα που θα ενώσει την Κριμαία με την Ρωσία

Οριστική φαίνεται να είναι η απόφαση της Ρωσίας για σύγκρουση με την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα μετά και την απίστευτη διπλή τουρκική πρoσπάθεια δολιοφθοράς που οδήγησε τον Β.Πούτιν να συγκαλέσει έκτακτο πολεμικό συμβούλιο θέτοντας τις στρατηγικές πυρηνικές και αερομεταφερόμενες δυνάμεις σε συναγερμό καθώς τουρκικό φορτηγό πλοίο κτύπησε την υπό κατασκευή γέφυρα των Στενών του Kerch που θα συνδέει την Κριμαία με την υπόλοιπη Ρωσία! –

Το άγνωστο μέχρι τώρα στο κοινό περιστατικό έγινε στις 19 Μαρτίου στις 11.25pm ώρα Μόσχας και οδηγεί σε δραματικές εξελίξεις σε ότι αφορά τις ρωσοτουρκικές σχέσεις…

Συγκεκριμένα, το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Lira» ή «Lear» με σημαία Παναμά που ανήκει στην εταιρεία Turkuaz Shipping Corp, παρέκλινε από την προκαθορισμένη πορεία του κοντά στην σημαδούρα 21 και 23α όταν περνούσε από το κανάλι Kerch-Enikalsky και κτύπησε τα υποστηρικτικά «πόδια» της υπό κατασκευής γέφυρας.

Ως αποτέλεσμα καταστράφηκε εντελώς ο πόλος κατασκευής 80 και οι 79-81 υπέστησαν σοβαρές ζημιές μαζί με ένα σωρό από κατασκευαστικά υλικά όπως δοκάρια διαμέτρου 1,020 και 58 μέτρων κτλ

Το τουρκικό φορτηγό πλοίο μεταφέρθηκε στο λιμάνι του Taganrog και το πλήρωμα συνολικά εννέα άτομα με καπετάνιο Τούρκο είναι υπό κράτηση με κατηγορίες για ηθελημένη ζημιά μιλώντας ξεκάθαρα για προσπάθεια δολιοφθοράς

Η εισαγγελία της περιοχής του Ροστόφ άνοιξε φάκελο διερεύνησης περαιτέρω της υπόθεσης ενώ έχει ζητηθεί αποζημίωση για την ζημιά που προκάλεσε ύψους 120 εκατ ρουβλίων.

Οι Ρωσικές αρχές διαβεβαιώνουν ότι η προσπάθεια δολιοφθοράς δεν θα επηρεάσει τον αρχικό σχεδιασμό δημιουργίας της γέφυρας κατά μήκος των Στενών του Kerch που θα συνδέει την περιοχή του Krasnodar με την Κριμαία και αναμένεται να τελειώσει τον Δεκέμβριο του 2018 με κόστος 211,9 δισ ρούβλια

Oι Τούρκοι ισχυρίζονται πως δεν γνώριζαν την περιοχή και ότι το φορτηγό πλοίο ήταν…ακυβέρνητο ενώ η τουρκική εταιρεία Turkuaz Shipping προσπάθησε να αποποιηθεί κάθε ευθύνη λέγοντας ότι δεν της ανήκει το φορτηγό πλοίο «Lira» και δεν είναι καν στην…λίστα τους.

Εξαιρετική σημασία παρουσιάζει το πότε συνέβη η προσπάθεια δολιοφθοράς καθώς ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, κατά την δεύτερη επέτειο της ένωσης της Ρωσίας με την Κριμαία επισκέφτηκε και επιθεώρησε τα έργα κατασκευής της γέφυρας ενώ συνομίλησε με τους εργάτες

Η επίσκεψη του Β.Πούτιν έγινε μια ημέρα πριν, στις 18 Μαρτίου, και ενώ είχαν παραδοθεί 3 εκατ. τόνοι φορτίου από τους συνολικά 12,5 τόνους που απαιτούνται για την κατασκευή της γέφυρας.

Ο Β.Πούτιν τόνισε την «ανάγκη δημιουργίας ενός δημοσίου συμβουλίου για την κατασκευή, επιτήρηση του περιβάλλοντος, χρηματοδότησης και συμμόρφωσης με τους όρους του πρότζεκτ».

Ταυτόχρονα επιθεώρησε τις εργασίες κατασκευής της γέφυρας ενώ πέταξε με ελικόπτερο πάνω από το έργο.

Η γέφυρα του Kerch είναι ζωτικής σημασίας και αποτελεί στρατηγικό έργο. Θα δημιουργηθεί αυτοκινητόδρομος όπου υπολογίζεται ότι θα τον διασχίζουν 40.000 αυτοκίνητα την ημέρα και σιδηρόδρομος διπλής κατεύθυνσης.

Στην απαγορευμένη πλέον περιοχή οι Τούρκοι προσπάθησαν δεύτερη φορά να προχωρήσουν σε διολοφθορά με το φορτηγό πλοίο «Sormovo-48″ σημαίας Άγιου Χριστόφορου και Νέβις.

Και αυτό το φορτηγό πλοίο ανήκει στην τουρκική εταιρεία Ir-Bir Denizcilik ve Ticaret με πλήρωμα 11 ατόμων.

 Πλέον στο σημείο περιπολούν διαρκώς ρωσικά σκάφη τύπου Raptor 03160. –  πηγη

Στρατηγός ακυρώνει την Τουρκία για τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο!

Ο Στρατηγός και πρώην Α/ΓΕΣ Κωνσταντίνος Ζιαζιάς με κείμενό του και με το χάρτη αυτό καταρρίπτει τους “γκρίζους” τουρκικούς ισχυρισμούς στο Αιγαίο!

Διαβάστε το κείμενο του Στρατηγού Ζιαζιά:

Ο χάρτης αυτός αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο που ακυρώνει οποιαδήποτε προκλητική και αισχρή αμφισβήτηση των Τούρκων, οι οποίοι, μετά το 74 κυρίως, επιθυμούν να μεταβάλλουν το “status quo”του Αιγαίο. Σύμφωνα με τον χάρτη αυτόν οριοθετούνται με κάθε λεπτομέρεια τα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δυο πλευρών και φέρει μάλιστα την υπογραφή της Ιταλοτουρκικής Συμφωνίας, η οποία έλαβε χώρα στις 28/12/1932. Πρόκειται για τον επίσημο χάρτη της Χαρτογραφικής Υπηρεσίας του τέως Υπουργείου Αποικειών. Είναι ένα ιστορικό δείγμα.

Μάλιστα πριν παραχωρηθούν τα Δωδεκάνησα στην ΕΛΛΑΔΑ απο την Ιταλία ,με το άρθρο 14 του Παραρτήματος της Συνθήκης της Λωζάνης, 23/7/1923, η Τουρκία είχε παραιτηθεί από όλα τα δικαιώματα που έφερε μέχρι τότε για το σύνολο των Δωδεκανήσων, τα οποία πέρασαν υπό Ιταλική κατοχή.

Εν συνεχεία ενσωματώθηκαν στην ΕΛΛΑΔΑ, λίγο μετά την Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού 10/2/1947

Τότε ,η συμφωνία έθεσε ως διάδοχο των νησιών την ΕΛΛΑΔΑ, η οποία θα συνέχιζε να έχει διεθνώς αναγνωρισμένα κυριαρχικά ,νομικα και πολιτικά δικαιώματα για αυτα.

Στην Τουρκία παραχωρήθηκαν μόνο δυο νησίδες,Καρα Άντα,και Οράκ.

Η Τουρκία δίνοντας όμως τις δικές της ερμηνείες αμφισβητεί γενικής αποδοχής κανόνες του διεθνούς δικαίου η τους εφαρμόζει όπου και όπως τη συμφέρει.

Μετά τα Ίμια στο τουρκικό κυβερνητικό πρόγραμμα συναντάμε τη φράση:” Turkey will abide by all international agreements it has signed.However the implementation of these against the national security and interest will not be allowed”, δηλαδή ”Η Τουρκία θα τηρήσει όλες τις διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει. Εντούτοις δεν θα επιτρέψει η εφαρμογή τους να ειναι αντίθετη στην εθνική της ασφαλείας και τα ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ”. Επισημαίνουμε την χαρακτηριστική λέξη “συμφέροντα της” που αντικατοπτρίζει τη θέση της απέναντι στην εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών που εχει υπογράψει.

Πρέπει να τονισθεί ότι η έκφραση “Γκρίζες Ζώνες” είναι μονομερής όρος που χρησιμοποιεί η τουρκική εξωτερική πολιτική για εξυπηρέτηση των παράλογων και παράνομων επιδιώξεων της στο Αιγαίο.

Επομένως τα Θαλάσσια Σύνορα μας είναι επακριβώς οροθετημένα, με βάση το διεθνές δίκαιο αλλά και τις ισχύουσες συνθήκες και τα γνωρίζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας.

Militaire.gr
ΠΗΓΗ

Η υψηλή στρατηγική της Τουρκίας, το έλλειμα ηγεσίας της Ευρώπης και η ελληνική ανικανότητα.

 

 

 

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

 Η Τουρκία φιλοξενεί 2.7 εκατομμύρια Σύριους από το 2011. Φαίνεται ότι ήταν συνειδητή επιλογή να διευκολύνει να στείλει μεγάλους αριθμούς στην Ελλάδα το 2015 και όχι νωρίτερα. 70 χιλιάδες το 2014, 850 χιλιάδες το 2015 μέσω Ελλάδας. 

Δεν ήταν τυχαίο. Εκτιμώ ότι προβλέφθηκε η αλλαγή μεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης και κρατήθηκε ανοιχτή η δυνατότητα αύξησης της ροής.

Οι τεράστιοι αριθμοί των μεταναστευτικών ροών αποσκοπούσαν στο να αναδείξουν την εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ίσως και όλης της Ευρώπης από την Τουρκία. Αυτός ήταν ο πρωταρχικός στόχος της Τουρκικής υψηλής στρατηγικής. Το πόσα και ποια κράτη θα έκλειναν τα σύνορα, το πόσο θα σκλήρυνε η στάση ορισμένων χωρών στη φύλαξη συνόρων και το πόσους πρόσφυγες επρόκειτο να δεχθεί η Ευρώπη συνολικά δεν θα επηρέαζαν τον κεντρικό στόχο. Ήταν δευτερεύοντα.

Αυτός είναι ο λόγος που η Ευρώπη εμφανίστηκε υποχωρητική απέναντι στην Τουρκία και της έδωσε χρήματα και υποσχέσεις για βίζα και ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας ένταξης, ενώ ταυτόχρονα αγνόησε την καταπίεση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον αυταρχισμό απέναντι στον τύπο και την δεσποτική διακυβέρνηση.

Κανείς δεν υποχωρεί χωρίς λόγο, ούτε για λόγους συμπαθείας ή επειδή εκτελείς εντολές τρίτου. Υποχωρείς όταν εβρισκόμενος απροετοίμαστος να αντιμετωπίσεις μία κατάσταση, δέχεσαι την εξάρτησή σου από τη συμπεριφορά αυτού απέναντι του οποίου υποχωρείς.

Εν προκειμένω και η Ευρώπη και η Ελλάδα πιάστηκαν στον ύπνο. Εδώ άπτεται το έλλειμα ηγεσίας, όχι ως μία ρηχή επισήμανση εκ των υστέρων, ούτε ως κριτική στα ηγετικά πρόσωπα της Ευρώπης αυτά καθ’ εαυτά, αλλά ως προϊόν των πολιτικών δομών της Ευρώπης. Δηλαδή: ακόμα και να διέθετε ανθρώπους με στόφα μεγάλων ηγετών, ποιος θα διαμόρφωνε την υψηλή στρατηγική; Ποιος θα διαμόρφωνε μακροπρόθεσμη πολιτική; Ποιος θα ερευνούσε και θα ανέλυε τα δεδομένα; Ποιος και με ποια κριτήρια θα προέκρινε τους αντικειμενικούς στόχους της Ευρώπης; Ποιος θα όριζε τα συμφέροντα της Ευρώπης, πέραν των στενών κρατικών ή εθνικών συμφερόντων του κάθε μέλους;

Το «έλλειμα ηγεσίας» είναι μία εγγενής αδυναμία των δομών της Ευρώπης, η οποία δίνει την ευκαιρία σε οργανωμένα κράτη με αυτογνωσία και μακροπρόθεσμους στόχους, όπως η Τουρκία να αποκομίζουν γεωστρατηγικά οφέλη όταν βρίσκουν την ευκαιρία.

Τα οφέλη δεν εξαντλούνται στις σχέσεις με την Ευρώπη, αλλά και στα ελληνοτουρκικά. Καταλύτης σ’ αυτό η ελληνική ανικανότητα με σοβαρότερες συνέπειες. Το ΝΑΤΟ φαίνεται να υιοθετεί για πρώτη φορά στα χρονικά τις τουρκικές θέσεις στο ακέραιο: την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, τις γκρίζες ζώνες στα Δωδεκάνησα και τα 6 αντί των 10 ναυτικών μιλίων εθνικού εναέριου χώρου.

Να προσθέσουμε και ένα ακόμα δεδομένο στη ζοφερή εικόνα. Το προσφυγικό πρόβλημα ανέδειξε από τη διπλωματική αφάνεια και τη γείτονα χώρα εκ βορρά. Με την εξωφρενική ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης σε όλα τα επίπεδα, κινδυνεύουμε να υποχρεωούμε σε δυσμενή λύση του ζητήματος της ονομασίας των Σκοπίων (Βαρντάσκα). Ξεθάρρεψε και ο Νίμιτς και «μετά από μακρά περίοδο κενού», ετοιμάζεται να επανέλθει για να λύσει το θέμα μια και καλή με αφορμή το μεταναστευτικό.
πηγή 

Υπεύθυνη για το λουτρό αίματος των Βρυξελλών είναι η Τουρκία – Ορίστε οι αποδείξεις!

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα «Ινφογνώμων Πολιτικά» του Σάββα Καλεντερίδη.

 

Το πρωτοσέλιδο της τουρκικής εφημερίδας Star, που είναι κανονικό φερέφωνο του Ερντογάν, με τίτλο Βέλγιο Χώρα-Τρομοκράτης. Για όσους έχουν αμφιβολίες, κυκλοφόρησε χθες το πρωί, 22 Μαρτίου 2016, λίγο πριν σκάσουν οι βόμβες στις Βρυξέλλες

 

Όταν οι κάθε είδους τρομοκράτες επιλέγουν έναν στόχο, με την ενέργειά τους θέλουν να δώσουν ένα μήνυμα.

Μάλιστα, τις περισσότερες φορές το μήνυμα είναι αυτό που τους ενδιαφέρει και όχι η καταστροφή που θα προκαλέσουν με την τρομοκρατική ενέργεια.

Κι αυτό γιατί πάντα, επειδή θεωρούν ότι είναι αποκλεισμένοι από τα συμβατικά ΜΜΕ, μέσα από μια τρομοκρατική ενέργεια, είτε μέσα από τις προκυρήξεις είτε μέσα από το θόρυβο που προκαλείται, τους δίνεται η ευκαιρία να μπουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης στην οποία απευθύνονται.

Στην περίπτωση της διπλής τρομοκρατικής επίθεσης των Βρυξελλών μπορεί να υπάρχουν και άλλα μηνύματα, που σχετίζονται με την ίδια την ύπαρξη της Ε.Ε., όμως το ΚΕΝΤΡΙΚΟ μήνυμα ήταν αυτό που αρνιόταν να πάρει η κυβέρνηση του Βελγίου, από τις επανειλλημμένες προειδοποιήσεις και διαβήματα που έκανε προς αυτήν η τουρκική κυβέρνηση και οι κρατικές και παρακρατικές ομάδες, στις οποίες πλέον συμπεριλαμβάνονται και οι τουρκικές εφημερίδες.
Ο ίδιος ο Ερντογάν, την ημέρα που συνήρχετο η Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε. μαζί με τον Τούρκο πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, έξανε σφοδρή επίθεση εναντίον της Ε.Ε., επειδή φιλοξενεί και στηρίζει τις οργανώσεις του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος.
Η εφημερίδα Star, κανονικό φερέφωνο του Ερντογάν, στις 22 Μαρτίου 2016, δηλαδή την ημέρα των επιθέσεων στις Βρυξέλλες, κυκλοφόρησε με τον πηχιαίο τίτλο “Βέλγιο Χώρα-Τρομοκράτης” και φωτογραφίες Κούρδων που έχουν στα χέρια τους σημαίες της Ροζάβα, δηλαδή του αυτόνομου κουρδικού κράτους που ιδρύθηκε στη Β. Συρία, το οποίο αποτελεί μείζονα απειλή για την ίδια την Τουρκία.
Στο ίδιο φύλλο υπάρχουν απειλές του ίδιου του Ερντογάν στο Βέλγιο και φυσικά στα σχετικά άρθρα της εφημερίδας.
Στο σημερινή φύλλο η εφημερίδα Star κυκλοφορεί και πάλι με πρωτοσέλιδο αφιέρωμα και τίτλο “Το φίδι που έτρεφε στον κόρφο του το Βέλγιο, τσίμπησε το ίδιο“, με εκτεταμένες και ξεκάθαρες αναφορές στην παρουσία των στελεχών του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος και την προστασία που απαολαμβάνουν από το βελγικό κράτος, για την περίπτωση που δεν κατάλαβαν το μήνυμα της τρομοκρατικής επίθεσης οι Βέλγοι.
Επίσης, στο σημερινό της πρωτοσέλιδο η ισλαμιστική εφημερίδα ΑΚΙΤ, από τα καθογητικά φύλλα του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, έχει τον ίδιο τίτλο με την Σταρ και στη φωτογραφία, σε περίπτωση που δεν έλαβαν το μήνυμα οι Βέλγοι, δεν παραλείπει να βάλει τις φωτογραφίες ενός Κούρδου πολιτικού πρώην βουλευτή, του Ζουμπεΐρ Αϋντάρ, από τα ηγετικά στελέχη του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος, και της Φεχριέ Ερντάλ, που κατηγορείται για τη δολοφονία του Σαμπαντζί, που διαμένουν στο Βέλγιο. Στο… αφιέρωμα αυτό ο τίτλος είναι “Υποστηρικτής τρομοκρατών το Βέλγιο“.
Σε σημερινό του άρθρο με τίτλο “Όποιος κοιμάται με την τρομοκρατία, ξυπνάει μ’ αυτήν“, ο βασικός αρθρογράφος της πιστής στον Ερντογάν ηλεκτρονικής εφημερίδας ΙΝΤΕΡΝΕΤΧΑΜΠΕΡ, Χαντί Όζισικ, αναφέρει επί λέξει:
“Η κυβένηση που διοικεί τη χώρα αυτή, παρά τις διαμαρτυρίες και τις ενστάσεις της Τουρκίας, δίνει άδεια και επιτρέπει το ΡΚΚ να κάνει την προπαγάνδα του. Δεν έβγζε άχνα όταν το ΡΚΚ ΄΄εστηνε αντίσκηνο και έκανε συγκεντρώσεις με τους οπαδούς του.
Από την άλλη πλευρά, η βελγική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας τις Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας* (YPG), που θεωρείται ο πιο μεγάλος εχθρός του “Ισλαμικού Κράτους” στο Ιράκ και τη Συρία, ήταν σαν να έλεγε στους τζιχαντιστές “Ελάτε να μου βάλετε βόμβες“.
Υπάρχουν κι άλλα ντοκουμέντα και στοιχεία, όπως υπάρχουν και στοιχεία για τις επιθέσεις στη Γαλλία, που κι εκείνες έγιναν για να δώσουν το μήνυμα στον Ολάντ, επειδή υποδέχτηκε στο Προεδρικό Μέγαρο της Γαλλίας με τις στρατιωτικές τους στολές τους ηγέτες του YPG, στο Παρίσι.
Μην δίνετε σημασία στο ποιοι ήταν οι τρομοκράτες και σε ποια ομάδα ανήκαν.
Η Τουρκία αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο του ISIS και έχει τη δυνατότητα να δίνει την “εργολαβία” απευθείας στην ηγετική ομάδα του κι από κει να αρχίζει η αντίστροφη διαδικασία και η αντίστροφή μέτρηση.
Όλα αυτά ελπίζω να τα διαβάσουν και να τα αναλύσουν σωστά ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί της κυβέρνησής του, που με τις ενέργειές τους έχουν παραδώσει την πατρίδα μας όμηρο στα χέρια της Τουρκίας και αν δεν αφυπνιστούν, θα βρεθούν προ εξελίξεων που ούτε καν μπορούν να φανταστούν.

*Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας* (YPG), είναι ο στρατός που έχει συγκροτηθεί μετά από εντολή του Αμπντουλλάχ Οτζαλάν στη Ροζάβα (Β. Συρία), ο οποίος έχει κατανικήσει τους τζιχαντιστές και έχει απελευθερώσει όλα τα εδάφη που κατοικούν Κούρδοι στη Συρία. Αποτελεί εχθρό και μείζονα απειλή για την Τουρκία, γιατί έχει κερδίσει τη συμμαχία των ΗΠΑ και αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ίδρυσης του δεύτερου κουρδικού κράτους στην περιοχή.

Πηγή

Οι Τούρκοι φιλάνε τα πόδια όποιου δεν σκύβει το κεφάλι

Τα γεγονότα των Βρυξελλών συγκροτούν βαρύ ράπισμα  στην Ευρώπη της παρακμής , του μηδενισμού, της υλιστικής ευζωίας, των απονεκρωμένων αξιών ζωής.
Τα παιδιά του ισλαμοφασισμού που ανδρώθηκαν στα πολυπολιτισμικά γκέτο της Δύσεως, ποτισμένα από μίσος που τους εμπνέει το τζιχαντικό Ισλάμ, τυφλωμένα από παραισθησιογόνα μιας πίστης που διακηρύσσει εαυτήν ισχυρότερη πασών, θα σκοτώνουν και θα ρημάζουν μέχρι η Ευρώπη να ανακτήσει τις χαμένες αξίες του πολιτισμού της.
Να σταματήσουν Ομπάμα, Πούτιν και Μέρκελ το δράμα της Συρίας. Μπορούν.  Τότε θα  γυρίσουν  οι πρόσφυγες στα σπίτια τους και θα γλυτώσουμε από την μετάσταση και τη διαιώνιση του δράματος, εμείς πρωτίστως που πληρώνουμε το μάρμαρο και οι Ευρωπαίοι παρότι, ποιούν την νήσσαν . Ιδού  το «δέον» αυτής της ώρας.
Απόγονοι ηρώων αδυνατούμε να συλλάβουμε τη δύναμη της ψυχής εκείνων που επαναστάτησαν στα 1821 εναντίον του βάρβαρου κατακτητή και γονάτισαν την ισχυρότερη τότε αυτοκρατορία της Ευρασίας, την Οθωμανική.
Ο επαναστατημένος τότε Ελληνισμός πάλεψε ανένδοτα εναντίον του προαιώνιου εχθρού του και της ανίερης Ιεράς Συμμαχίας που ο Σολωμός συγκεφαλαίωσε:
«Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, σπαθί Τουρκιάς μολύβι.
Πέλαγο μέγα βράζ΄ ο εχθρός προς το φτωχό καλύβι».
( Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Β, 5).
Ο Καζαντζάκης συνόψισε  το θαύμα  της  Παλιγγενεσίας: «Η  πιο στοιχειώδης λογική αντιστάθηκε στην άγια τούτη παραφροσύνη. Πώς μια φούχτα άνθρωποι ξαρμάτωτοι, πεινασμένοι, ανοργάνωτοι μέσα σε μια Ευρώπη λυσσαλέα  αντιδραστική, μπόρεσαν να σηκώσουν κεφάλι και να ελπίσουν ελευθερία;».
Μήπως άλλαξε τάχατες  η Ευρώπη και από λυσσαλέα αντιδραστική, έγινε, όχι βέβαια παράφορα, αλλά  στοιχειωδώς φιλική; Αλλοίμονο…
Η διαβόητη Συμφωνία των Βρυξελλών είναι lex imperfecta = νόμος που η παράβασή του δεν συνεπάγεται καμμιά κύρωση για τους παραβάτες.  .
Ζούμε μήπως το τέλος της Ευρωενωσιακής Ουτοπίας; Αφερέγγυα  η πρόσφατη Συμφωνία. Οι πλούσιοι της Ευρώπης έστειλαν τον λογαριασμό στην πτωχευμένη Ελλάδα.
Ελλειμματικού διαμετρήματος ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν συνειδητοποίησαν τις διαστάσεις του προβλήματος, ή φαντάστηκαν ότι μπορούν να το απωθήσουν μακριά από την αυλή τους. Θα το βρουν μπροστά τους. Η Ευρώπη των οραμάτων  απέχει έτη φωτός… Ζούμε την Ευρώπη της διάλυσης, και ας μην το μολογάμε.
Η Τουρκία  σπανίως υπογράφει συμφωνίες. Αρνείται π.χ. επιμόνως να συνυπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση του δικαίου της θάλασσας.  Και όταν υπογράψει,  το κάνει για να μην τις εφαρμόσει! Τα παραδείγματα άπειρα.
Όσοι έχουν στοιχειώδη επίγνωση των συμβαινόντων γνωρίζουν ότι η αποκαλούμενη προσφυγική κρίση  είναι καθαρά Τουρκικό Σχέδιο.
Γι΄ αυτό, πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο νεοοθωμανός διπλασίασε τις ροές όπως άλλωστε και τις παραβιάσεις. Δεν σκέφτηκε ο πρωθυπουργός να αξιώσει την κατ΄ ευθείαν από Τουρκία προς Ευρώπη μετακίνηση προσφύγων με τσάρτερ; Θα ήταν μια κατ’ αρχήν λύση.
Η Συμφωνία νομιμοποιεί τους εγκληματίες διακινητές που μοιράζονται με το τουρκικό κράτος τις αιματηρές οικονομίες των δυστυχισμένων.
Στην κρίσιμη  Σύνοδο δεν ακούστηκε  ωστόσο καμία φωνή για την ανάγκη άμεσου τερματισμού του συριακού δράματος. Απολογισμός του: 470.000 νεκροί,  4.500.000 πρόσφυγες, 500.000 πολιορκημένοι,  6.600.000 εσωτερικά εκτοπισμένοι, 13.500.000 αποζούν από ανθρωπιστική βοήθεια.
Ο Ερντογάν πρωταγωνιστεί στην συριακή τραγωδία. Όσο πάντως αυτή συνεχίζεται, το προσφυγικό θα μετεξελιχθεί σε καρκίνωμα για την Ε.Ε.  Δικό της το πρόβλημα, ήθελέ τα και έπαθέ τα! Αλλά ο εγκλωβισμός απροσδιόριστου αριθμού στην Ελλάδα των μνημονίων είναι μια άλλη απερίγραπτη,  η δική μας τραγωδία. Ποιος θα τους θρέψει , ποιος θα τους νοσηλεύσει, πώς θα ελέγξει την αναπόφευκτη παραβατικότητά τους;
Ο Τούρκος αναγνωρίσθηκε ισότιμος και στρατηγικός εταίρος της Ε.Ε. Ευρώπη το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει…
Εισπράττει πακτωλό ευρωχρήματος. Αυτοί που ξέμειναν και όσοι τους ακολουθούν είναι ανεπιθύμητοι παντού. Αποθηκεύονται εδώ. Δικό τους και δικό μας δράμα.
Τα μόνα ανοιχτά σύνορα πια είναι τα ελληνικά. Υπάρχει η ανθρωπιστική πλευρά του προσφυγικού και ο λαός μας την τίμησε . Η γεωπολιτική όμως όψη του προβλήματος αφορά την εθνική μας ασφάλεια και υπόσταση. Το σκέφτονται οι κυβερνώντες;
Να αποκρούσομε το σαδιστικό παιχνίδι της Τουρκίας που απεργάζεται την καταστροφή μας. Ό,τι δεν κατάφερε ο Οθωμανισμός στα 500 χρόνια της δουλείας το επιχειρεί ο νεοοθωμανισμός με μεταμοντέρνα τεχνική. Όλοι έκλεισαν τα σύνορά τους, όλοι πλην της Ελλάδος.
Αν ο Αχμέτ ήταν όντως φίλος του Αλέξη , όφειλε να του μάθει την σοφότερη από όσες τουρκικές παροιμίες γνωρίζουμε , αυτήν εδώ: «Φιλάμε τα πόδια εκείνου που δεν σκύβει το κεφάλι». Ο εστί μεθερμηνευόμενον , εκείνον που σκύβει τον ποδοπατάμε… Αλλοίμονό μας!
Μέρες Εθνεγερσίας να επιβεβαιώσουμε τους Εθνεγέρτες:
«Ω Έλληνες, ω θείαι
ψυχαί, ΄που εις τους μεγάλους
κινδύνους φανερώνετε
ακάμαντον ενέργειαν
και υψηλήν φύσιν».
( Κάλβος, Τα Ηφαίστια).
πηγή 

Οι Τούρκοι φοβούνται τους 15.000.000 κρυπτοχριστιανούς

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Oι Τούρκοι φοβούνται δύο πράγματα: Τις υψηλές πωλήσεις της Αγίας Γραφής στην Τουρκία και την ύπαρξη 15.000.000 Αλεβιτών (σιιτική αίρεση με χριστιανικές προεκτάσεις) οι οποίοι θεωρούνται εν δυνάμει Χριστιανοί σε κάποια μελλοντική συγκυρία.

Στην Τουρκία ανησύχησαν σφόδρα όταν τα προγούμενα αχρόνια πωλήθηκαν 8.000.000 αντίτυπα της Αγίας Γραφής προκαλώντας φόβο ότι κάποιοι έψαχναν τις ρίζες τους και ήταν πάρα πολλοί αυτοί.

Θεωρείται ότι πολλοί Χριστιανοί προσχώρησαν στον Αλεβιτισμό ο οποίος έχει σαφείς χριστιανικές επιροές (δέχονται τον Τριαδικό Θεό) για να αποφύγουν την βαριά φορολόγηση και τους κινδύνους της ζωής μέσα στο οθωμανιό κράτος.

Επειδή η Οθωμανική Αυτκρατορία ήταν πολυεθνική και πολυφυλετική επεδίωκε με κάθε μέσο να έχει θρησκευτική ομοιογένεια, ή τουλάχιστον γλωσσική.

Έτσι έβαζε βαρύτατους φόρους στους Χριστιανούς με αντάλλαγμα την γλώσσα ή την θρησκεία για την απαλλαγή τους. Αυτός είναι και ο λόγος της ύπαρξης των Ελληνορθόδοξων Γκαγκαούζιων που μιλούν όμως τουρκικά διότι επέλεξαν να "δώσουν" την γλώσσα όχι όμως την Θρησκεία.

πηγή

Ηρωίνη και Μεταναστευτικό (2) - Η λαθραία εξαγωγή οπίου στις ΗΠΑ από την Τουρκία και οι λαθροδιακινητές που θησαυρίζουν

Προηγούμενο άρθρο: Ηρωίνη και Μεταναστευτικό - Διαβάστε πώς το λαθρεμπόριο ηρωίνης στις ΗΠΑ, οδήγησε στην ανατροπή του Ντεμιρέλ

Σάββας Καλεντερίδης

Στο άρθρο μας της Παρασκευής παρουσιάσαμε εν συντομία το ιστορικό της κρίσης στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, που έλαβε χώρα στα τέλη της δεκαετίας του '60, αρχές '70, με αφορμή την καλλιέργεια του οπίου και την ηρωίνη που εξήγαγε λαθραία η Τουρκία στις ΗΠΑ, από την οποία εθίστηκαν και βρήκαν τον θάνατο δεκάδες χιλιάδες νέοι Αμερικανοί.

Από την όλη υπόθεση εξάγεται το συμπέρασμα ότι τα συμφέροντα των κρατών είναι αυτά που τελικά υπερισχύουν και παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των διακρατικών σχέσεων, αφού οι ΗΠΑ στην ουσία υπαναχώρησαν και δεν πίεσαν όσο θα έπρεπε και όσο άξιζαν οι ζωές δεκάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, λόγω της τεράστιας αξίας που είχε η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας, για την αντιμετώπιση της κομμουνιστικής απειλής κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, η Τουρκία κατοχύρωσε τον ρόλο του διακινητή ηρωίνης και τις επόμενες δεκαετίες, επεκτείνοντας το πεδίο δράσης της και σε άλλες κερδοφόρες αγορές, κυρίως αυτήν της Ευρώπης. Και όταν λέμε Τουρκία δεν εννοούμε τίποτα περιθωριακούς βαρόνους της ηρωίνης, αλλά το ίδιο το κράτος, με τους προέδρους της δημοκρατίας, τους πρωθυπουργούς, τους υπουργούς, τους προέδρους των ανώτατων δικαστηρίων, τους στρατηγούς του στρατού, της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας, αλλά και τους διπλωμάτες που υπηρετούσαν σε ευρωπαϊκές χώρες, να είναι βουτηγμένοι μέχρι τον λαιμό στη λαθραία διακίνηση ηρωίνης στην Ευρώπη. Οι διπλωματικοί σάκοι και τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας, που έκαναν «εκπαιδευτικά» ταξίδια στα νατοϊκά λιμάνια της Ευρώπης, ήταν ο πιο ασφαλής τρόπος για τη μεταφορά της ηρωίνης.

Τον ρόλο αυτόν παίζει χρόνια τώρα η Τουρκία με τη λαθραία διακίνηση μεταναστών μέσω του εδάφους της προς τις χώρες της Ευρώπης. Μάλιστα, για να αυξήσει την «πελατεία» της, η Τουρκία κατήργησε τις θεωρήσεις εισόδου σχεδόν από όλες τις χώρες που αποτελούν κυριολεκτικά πηγή μεταναστών, ενώ ταυτόχρονα δρομολόγησε και αεροσκάφη των Τουρκικών Αερογραμμών, για να... καθετοποιήσει τη διαδικασία και να αυξήσει το κέρδος.

Ολα αυτά τα προηγούμενα χρόνια γίνονταν με τις ελληνικές Αρχές να σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος για την καταπολέμηση του φαινομένου. Ομως, ο πακτωλός των χρημάτων δημιούργησε και στην Ελλάδα εστίες διαφθοράς σε κρατικές υπηρεσίες, καθώς και μηχανισμούς που σε συνεργασία με τους αντίστοιχους στην Τουρκία περνούσαν λαθραία μετανάστες στην πατρίδα μας και στη συνέχεια στην Ευρώπη.

Καθοριστικό ρόλο σ' αυτό το «μεγάλο παιχνίδι» έπαιζαν διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, σε αρκετές από τις οποίες φέρεται ότι εμπλέκονται στελέχη και σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, υπουργών και πρώην υπουργών συμπεριλαμβανομένων.
Αν δούμε το παιχνίδι που παίχτηκε στη Βίλα Αμαλία και στην πλατεία Συντάγματος, όπου στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συμπλήρωναν κάθε μέρα με νέους... παράτυπους μετανάστες την Πλατεία, σε αντικατάσταση εκείνων στους οποίους χορηγούσε νομιμοποιητικά έγγραφα το υπουργείο Εσωτερικών, μπορούμε να καταλάβουμε πολλά.

Το παιχνίδι αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο, όταν η υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου, η οποία φέρεται ότι έχει σχέση με κάποια ΜΚΟ, σε συνεννόηση με τον πρωθυπουργό εφάρμοσε την πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Τότε οι μηχανισμοί των λαθροδιακινητών και οι μηχανισμοί του τουρκικού κράτους βρήκαν την ευκαιρία που αναζητούσαν για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Βλέποντας τις πόρτες ανοιχτές, άρχισαν να ξεσηκώνουν τους Σύρους πρόσφυγες που ήταν επί δύο τρία χρόνια εγκατεστημένοι στην Τουρκία τάζοντάς τους ευρωπαϊκό διαβατήριο και καλή ζωή στη Γερμανία...

Ετσι, σταδιακά το τουρκικό κράτος με την -εξ αντικειμένου- συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης, χρησιμοποιώντας ακριβώς τους ίδιους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς με εκείνους της διακίνησης ηρωίνης, ανέβασε τους 70.000 που είχαν εισέλθει παράνομα στη χώρα μας το 2014 στους 880.000. Αναλόγως ανέβηκαν και τα κέρδη των εν Τουρκία και Ελλάδι διακινητών καθώς και τα κέρδη των δεκάδων ντόπιων και ξένων ΜΚΟ, που φύτρωσαν σαν μανιτάρια σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης.
Ομως δεν ανέβηκαν μόνο τα κέρδη, ανέβηκαν και οι πνιγμοί σε ελληνικά και τουρκικά χωρικά ύδατα. Ξεπερνούν κατά πολύ τους χίλιους, με τους υπευθύνους να μη νιώθουν ίχνος τύψης, γιατί υπερτερεί η «αριστερή ευαισθησία και ανωτερότητα». Στα λόγια...

Οσο για το ανατολίτικο παζάρι των Βρυξελλών, θα έχει την ίδια κατάληξη με εκείνο της Ουάσινγκτον. Θα επικρατήσουν τα συμφέροντα των κρατών, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πνίγονται, οι ΜΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα θησαυρίζουν και η Ελλάδα θα καταστρέφεται...

Καληνύχτα σας...

Σάββας Καλεντερίδης
δημοκρατία

Η Τουρκία βγάζει το Τσεσμέ στο Αιγαίο πριν «στεγνώσει» το μελάνι της συμφωνίας

Σύμφωνα με μια σειρά ναυτικών ειδοποιήσεων ΝΑVTEX 226/16 (NAVTEX) την οποία που εξέδωσε η Τουρκική Υδρογαρική Υπηρεσία στις 15:01 το μεσημέρι της Παρασκευής 18 Μαρτίου, το υδρογραφικό-ωκεανογραφικό (Υ/Γ-Ω/Γ) πλοίο του τουρκικού ΠΝ ÇESME (Α-599) θα εκτελέσει έρευνες από 21 Μαρτίου έως 8 Απριλίου 2016 σε διεθνή ύδατα στο Κεντρικό Αιγαίο, στην περιοχή που μπορείτε να δείτε στον χάρτη.

Την στιγμή που στην περιοχή της Λέσβου και του Κεντρικού Αιγαίου πλέουν πολεμικά σκάφη του ΝΑΤΟ, η Άγκυρα προχωρά σε μια προσπάθεια επίδειξης κυριαρχίας στον θαλάσσιο χώρο ανάμεσα στη Χίο και τη Σκύρο, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζει τις εργασίες πόντισης καλωδίων και βυθοκόρησης στην υφαλοκρηπίδα ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελόριζο.

Η περιοχή που δεσμεύει βρίσκεται εντός των μονίμων πεδίων βολής (ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ) της Πολεμικής μας Αεροπορίας οι περιοχές των οποίων έχουν δεσμευτεί με NAVTEX της ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας για όλη τη διάρκεια του τρέχοντος έτους.

Το ÇESME:

Ναυπηγήθηκε το έτος 1965 για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και χορηγήθηκε στην Τουρκία το έτος 2000. Είναι 1 από τα 2 συνολικά πλοία που διαθέτει το τουρκικό ΠΝ (το άλλο πλοίο είναι το CUBUKLU A-594), αναφέρει το militaire.gr.

Nα σημειωθεί ότι πρόσφατα το Υφυπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας (SSM) εξέδωσε πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την ναυπήγηση 1 πλοίο Υ/Γ-Ω/Γ για τις ανάγκες του ΤΠΝ.

Το κείμενο και ο σχετικός χάρτης, καθώς επίσης και χάρτης με τα ΠΒ ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ:

Το κείμενο και ο σχετικός χάρτης, καθώς επίσης και χάρτης με τα ΠΒ ΨΑΘΟΥΡΑΣ και ΑΝΔΡΟΥ:

ΚΕΙΜΕΝΟ ΝΑVΤΕΧ 226/16

ZCZC  IZMIR TURK RADIO

181301 UTC MAR 16

TURNHOS N/W 226/16

AEGEAN SEA

SCIENTIFIC RESEARCH BY TCG CESME BETWEEN 21 MAR- 08 APR 16 ON INTERNATIONAL WATERS OF AREA BOUNDED BY

38 17.00N, 024 27.00E

38 38.00N, 024 27.00E

38 38.00N, 024 42.00E

38 44.00N, 024 50.00E

38 44.00N, 025 16.00E

38 36.00N, 025 14.50E

38 28.00N, 025 23.30E

38 17.00N, 025 23.30E

CAUTION ADVISED

Δείτε σε διαδραστικό χάρτη τις περιοχές

http://cyprusnews.eu/
πηγή 

Τα Αλάτσατα και οι φόβοι της Τουρκίας

Του Γιάννη Σιδεράτου* από τη Ρήξη φ. 121

Θα περίμενε ποτέ κάποιος, επισκεπτόμενος τη «Μύκονο της Τουρκίας» να ακούσει μουσικούς ήχους όπως τη «Φραγκοσυριανή», προερχόμενους από εγκαίνια εστιατορίου και μάλιστα ονόματι «Κρητικός»; Πώς όμως έγινε ένα χωριό, το οποίο έναν σχεδόν αιώνα πριν είχε αμιγώς Ελληνικό Ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό, να γίνει σήμερα το κέντρο του θερινού λαϊφστάιλ όλης της Τουρκίας;
Το χωριό των Αλατσάτων ιδρύθηκε από Έλληνες μετανάστες στα μέσα του 17ου αιώνα, κατά τα μέσα του 18ου αιώνα γνώρισε ιδιαίτερη οικονομική, πολιτιστική και πνευματική ανάπτυξη και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο σημαντικά αγροτικά κέντρα των μικρασιατικών παραλίων. Τον Σεπτέμβριο του 1922 οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από τον τουρκικό στρατό. Αρκετοί από αυτούς έμειναν στον προσφυγικό συνοικισμό του Βαρβασίου, της πόλης της Χίου, όπου υπάρχει και οδός, με την ονομασία οδός Αλατσάτων.
Η Τουρκία έχει μία μοναδική «ικανότητα» να καταστρέφει το πανέμορφο φυσικό της περιβάλλον για οικιστικούς κυρίως σκοπούς, κατασκευάζοντας τεράστια σε όγκο, ομοιόμορφα ξενοδοχειακά συγκροτήματα. Έτσι, όλο το παραλιακό της μέτωπο –από την Ίμβρο μέχρι τον νότο, έναντι της Κύπρου– έχει υποστεί ανεπανόρθωτες παρεμβάσεις. Πιθανολογώ ότι τα Αλάτσατα τη γλίτωσαν εξαιτίας του ότι δεν βρίσκονται πλησίον της θάλασσας, παράλληλα όμως βρίσκονται σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από δύο παραλίες (βορείως και νοτίως, με το χωριό ανάμεσα σε αυτές). Πριν περίπου τριάντα χρόνια το ανακάλυψαν εύποροι Τούρκοι από την Κωνσταντινούπολη και αγόρασαν εκεί τις θερινές τους κατοικίες. Η μοναδικότητα των Αλατσάτων συνίσταται στο ότι, ενώ διαθέτουν παραδοσιακά κτίσματα με κομψούς κιοσέδες (κλειστά μπαλκόνια) και πέτρινα όμορφα σοκάκια, παράλληλα έχουν μεγάλους ενοποιημένους ακάλυπτους, λόγω του πρότινος αγροτικού χαρακτήρα του χωριού. Έτσι δεν γίνεται αισθητή η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στα περισσότερα ελληνικά χωριά, εξαιτίας της οχυρωματικής αρχιτεκτονικής που αναγκαστικά ακολουθούσαν.
Τα περισσότερα παραδοσιακά σπίτια έχουν μετατραπεί σε μπουτίκ μικρά ξενοδοχεία, με μέση τιμή διανυκτέρευσης 150-200€. Ακριβά εστιατόρια (πολλά με ελληνικά ονόματα, όπως Κάππαρη, Εφλατούν = Πλάτωνας, Κρητικός κ.ά.), μπαράκια, γκαλερί, καταστήματα με είδη πολυτελείας συνιστούν πόλους έλξης για τις διακοπές των πλούσιων, και όχι μόνο, Τούρκων, προερχόμενων κυρίως από την Κωνσταντινούπολη. Λέγεται ότι το όνειρο πολλών νέων κοριτσιών από την Πόλη είναι να βρεθούν εκεί, ώστε να ζήσουν το κοσμοπολίτικο όνειρο – θυμίζοντας αντίστοιχα τα δικά μας περασμένα μεγαλεία της Μυκόνου. Δυστυχώς, η οικιστική πίεση (τα μικρά ξενοδοχεία πλησιάζουν σε αριθμό τα 500) έχει αλλοιώσει τη μορφή του και έχει εκτοξεύσει τις τιμές γης σε αστρονομικά νούμερα.

Τα τουριστικά Αλάτσατα

Οι φόβοι της Τουρκίας

Ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής, βέβαια, δεν συνάδει με μουσουλμανική χώρα, παρ’ όλο που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν επιδιωκόμενη, πάση θυσία, η διαφύλαξη του κοσμικού της χαρακτήρα. Η στροφή της Τουρκίας προς το ισλάμ, εκτός του ότι ήταν εσκεμμένη, ώστε να εξυπηρετήσει το δόγμα του νεοθωμανισμού, επιπλέον συμβάδιζε απόλυτα με την ιδεολογία του ισλαμοσυντηρητικού της ηγέτη, κ. Ερντογάν. Η στροφή αυτή πραγματοποιήθηκε με σκοπό την προσέγγιση των συντηρητικών σουνιτών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, ώστε η Τουρκία να καταστεί εν τέλει η περιφερειακή υπερδύναμη. Εξυπηρετούσε, δηλαδή, πλήρως τον γεωστρατηγικό της σχεδιασμό. Οι κοσμικοί κεμαλιστές, αλλά και μία ολοένα μεγαλύτερη ανερχόμενη μεσαία τάξη, η οποία λατρεύει τον δυτικό τρόπο ζωής, θα είναι οι μεγάλοι πολέμιοι της νέας πολιτικής. Ο πληθυσμός της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης είναι φανατικός αντίπαλος του κυβερνώντος κόμματος. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση έλαβε στα μικρασιατικά παράλια σχεδόν το μισό ποσοστό ψήφων έναντι άλλων περιοχών. Επίσης, ένα ποσοστό σκεπτόμενων Τούρκων ψήφισαν (κυρίως στις πρώτες εκλογές του Ιουνίου 2015) τον Κούρδο ηγέτη Ντεμιρτάς, ώστε να καταφέρει να υπερβεί το φράγμα του 10% και να μπει στη Βουλή, αποδυναμώνοντας έτσι το πρώτο κόμμα.
Η τωρινή ηγεσία της Τουρκίας, προς παραδειγματισμό, προέβη το 2013 σε οικονομικό έλεγχο σε διυλιστήριο της οικογένειας Κοτς. Τα μέλη της οικογένειας έχουν συχνά στηρίξει ανοικτά τα πιο κοσμικά στοιχεία της τούρκικης πολιτικής. Οι δύο πλευρές είχαν ήδη αντιπαρατεθεί με αφορμή τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί, όταν σε ξενοδοχείο του ομίλου Κοτς, είχαν βρει καταφύγιο διαδηλωτές. Μετά τον έλεγχο, επιβλήθηκε πρόστιμο μαμούθ 5 δισ. δολαρίων και αργότερα το υπουργείο Άμυνας ακύρωσε σύμβαση 2 δισ. με εταιρεία του ομίλου. Το πρόστιμο ήταν αδύνατο να πληρωθεί από τον όμιλο Κοτς, παρότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες αντιστοιχούν σχεδόν στο 10% του τουρκικού ΑΕΠ! Ως εκ τούτου, αναγκάστηκε να πουλήσει τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης τα οποία διέθετε και μετά τις πωλήσεις αυτές το πρόστιμο μειώθηκε κατά 80%! Αναλόγως, η τουρκική ηγεσία επεκτάθηκε σε επιβολή κυρώσεων ή, αντιθέτως, σε λήψη προστατευτικών μέτρων προς το σύνολο του επιχειρηματικού κόσμου, ανάλογα με τη στάση του. Η εντολή είναι σαφής: Όποιος εναντιώνεται, καταστρέφεται οικονομικά. Παράλληλα, προωθείται ο σταδιακός εποικισμός των μικρασιατικών παραλίων, αποβλέποντας στην αλλοίωση του εκλογικού σώματος και στη γενικότερη στροφή προς το συντηρητικό ισλάμ.
Στα Αλάτσατα, πρωτεύουσα της κοσμικής ζωής, σχεδιάζεται στην πιο κεντρική πλατεία του χωριού, στο παλαιό δημαρχείο, η δημιουργία μουσουλμανικού σχολείου, ενώ όλο και περισσότερες μαντίλες είναι εμφανείς το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η καθολική χειραγώγηση του Τύπου, εντάσσεται στον ίδιο σχεδιασμό, αλλά από την άλλη αναδεικνύει και τους μεγάλους φόβους που υπάρχουν, της μη, δηλαδή, αποδοχής της συγκεκριμένης κατεύθυνσης από μεγάλη μερίδα κόσμου. Η δραματική απώλεια εσόδων της τουριστικής βιομηχανίας θα διευρύνει το κύμα αντιπάθειας προς το κυβερνών κόμμα.

Επίλογος

Τα Αλάτσατα απέχουν μόλις 15 χιλ. από τον Τσεσμέ, ο οποίος έχει σχεδόν καθημερινή ακτοπλοϊκή σύνδεση με το λιμάνι της Χίου. Οι Τούρκοι επισκέπτες και τουρίστες, που έρχονται στη Χίο, προσελκύονται από την άφιξή τους στην «Ευρώπη». Αν και δεν έχουν τουριστική κουλτούρα, τους αρέσει το φυσικό περιβάλλον και τα μεσαιωνικά χωριά της Χίου, οι ελληνικές συνήθειες και γεύσεις. Αγοράζουν μετά μανίας ευρωπαϊκά προϊόντα, λατρεύουν την ποιοτική ελληνική μουσική και την κοσμικότητα του νησιού. Καταναλώνουν αλκοόλ και μπορούν να φορέσουν ό,τι θέλουν, μακριά από τα επικριτικά βλέμματα της «μαντίλας». Νιώθουν, δηλαδή, την αίσθηση της ελευθερίας σε μία ξένη χώρα, και όχι στην πατρίδα τους.
Θα πρέπει, λοιπόν, οι «αλληλέγγυοι» υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας να κοιτάξουν τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή στη γειτονική χώρα και να μας εξηγήσουν πώς ένα κράτος, το οποίο πρεσβεύει το πιο «ήπιο» ισλάμ, δεν έχει καταφέρει να θεμελιώσει βασικές αξίες της δημοκρατίας, κοινωνικής συνοχής μεταξύ των πολιτών και συμβίωσης άλλων εθνών μέσα σε αυτό, τα τελευταία εκατό χρόνια.

Υ.Γ. Οι μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται στη Χίο καθημερινά και μετρούν εκατοντάδες αφίξεις. Ο αριθμός των ατόμων που έχουν εγκλωβιστεί ξεπερνά τις 3.000. Προφανώς πρέπει να πιαστούν οι ευρωπαϊκοί «στόχοι», με την δέσμευση των 50.000 ατόμων —επισήμως έχουμε 33.320. Τα πλοία του ΝΑΤΟ έχουν ξεκινήσει τις περιπολίες από το Σάββατο (5/3/2016), αλλά οι τοπικές αρχές δεν έχουν καμία επικοινωνία ή ενημέρωση. Στα μικρασιατικά παράλια γίνονται όλο και πιο συχνές αναφορές ότι οι Τούρκοι ψαράδες κυκλοφορούν πλέον με Mercedes και BMW, επαληθεύοντας τη διάσημη δήλωση του ποδοσφαιριστή Γκάρι Λίνεκερ ότι στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί…

*πρόεδρος των Πολιτικών Μηχανικών Χίου

πηγή 

Ελίφ Σαφάκ: Εμείς οι Τούρκοι έχουμε γίνει ένα δυστυχισμένο έθνος

Για το πώς τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει μετατραπεί από μια χώρα που ατένιζε με αισιοδοξία το μέλλον σε μια χώρα διχασμένη και βυθισμένη στον φανατισμό γράφει στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian» η διάσημη συγγραφέας τουρκικής καταγωγής Ελίφ Σαφάκ. «Η Αγκυρα, η πόλη στην οποία πέρασα μεγάλο μέρος των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα της σύγχρονης Τουρκίας αλλά και το κέντρο της τουρκικής πολιτικής και του στρατού. Φιλοξενεί επίσης έναν τεράστιο πληθυσμό - φοιτητές, επαγγελματίες και ακτιβιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων - με κοσμική αντίληψη και φιλελεύθερο τρόπο ζωής. Ηταν εδώ που εξερράγη η βόμβα σε ώρα αιχμής στις 17 Φεβρουαρίου κοντά στο τουρκικό Κοινοβούλιο, σκοτώνοντας 28 άτομα και τραυματίζοντας πάνω από 60. Πρόκειται για την τελευταία από μία σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων που έχουν συγκλονίσει τη χώρα από το καλοκαίρι» γράφει η Σαφάκ.

Και προσθέτει: «Οταν πληροφορήθηκα τα νέα για την έκρηξη, καθόμουν σε ένα τραπέζι με φίλους στην Κωνσταντινούπολη, σε ένα μικρό, μποέμικο διαμέρισμα με θέα στον Βόσπορο. Στους τοίχους ήταν πίνακες καλλιτεχνών από τη Μέση Ανατολή και απέναντί τους ένα πορτρέτο του Ντέιβιντ Μπόουι, τυπωμένο πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας - μια απεικόνιση των πολλών χρωμάτων και συγκρούσεων της τουρκικής ταυτότητας».

«Κάποτε ήμασταν μοντέρνοι, πλέον κανένας δεν μας ζηλεύει»

Στο άκουσμα της είδησης, γράφει η τουρκάλα συγγραφέας, δεκάδες ερωτήματα κατέκλυσαν την παρέα. Ποιος ήταν πίσω από την επίθεση; Γιατί οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν μια επίθεση μόλις λίγα μέτρα μακριά από κυβερνητικά κτίρια; Θα καταφέρει η Τουρκία να επανέλθει ή θα καταλήξει σαν τη Συρία; «Κάποτε ήμασταν το καμάρι ολόκληρου του μουσουλμανικού κόσμου. Ημασταν μοντέρνοι, Δυτικοί. Κάθε χρόνο Πακιστανοί, Ιρακινοί, Ιρανοί έρχονταν στην Τουρκία για να αναπνεύσουν ελευθερία. Αλλά όχι πια. Πλέον κανένας δεν μας ζηλεύει» είπε στους προσκεκλημένους του ο οικοδεσπότης.

Για τη Σαφάκ ένα πράγμα είναι βέβαιο: «Εμείς οι Τούρκοι πάσχουμε συλλογικά από κατάθλιψη. Εχουμε γίνει ένα δυστυχισμένο έθνος. Πριν από λίγο καιρό έμοιαζε σχεδόν πιθανό η Τουρκία να γίνει μέλος της ΕΕ, να αποκτήσει ένα πλουραλιστικό σύνταγμα και να ενισχύσει τη δέσμευσή της στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Η χώρα θεωρούνταν υπόδειγμα που θα μπορούσε να γεφυρώσει την Ευρώπη με τη Μέση Ανατολή. Η δυτική δημοκρατία και το πολιτισμικό Ισλάμ θα συνυπήρχαν εδώ ειρηνικά. Ούτε καν οι υποστηρικτές της κυβέρνησης δεν εκφράζουν τέτοια όνειρα πια».

Για την ίδια, οι κοινές αξίες που θα κρατούσαν ενωμένη την Τουρκία στη δύσκολη περίοδο που βιώνει, με έξαρση της τρομοκρατίας και τον φόβο της αστάθειας, δεν υπάρχουν. Μετά τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2013, η πόλωση στη χώρα είναι μεγάλη. Τις τελευταίες δεκαετίες οι διαιρέσεις στην τουρκική κοινωνία ήταν πιο ξεκάθαρες: κοσμικοί και θρησκευόμενοι, Τούρκοι και Κούρδοι, αλεβίτες και σουνίτες, αριστεροί και εθνικιστές αλλά και ταξικές διαφορές. Σήμερα όμως, εξηγεί η Σαφάκ, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα. Η κυριότερη διαχωριστική γραμμή είναι οι υποστηρικτές του Ερντογάν και οι πολέμιοι του Ερντογάν. Και πολλοί στο πρώτο στρατόπεδο θεωρούν τους δεύτερους «πιόνια των διεθνών δυνάμεων». Οποιοσδήποτε επικρίνει τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θεωρείται αυτόματα προδότης.

Οι μισοί, οι άλλοι μισοί και τα αόρατα γκέτο

«Η Τουρκία έχει εισέλθει σε ένα σκοτεινό τούνελ που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Το μισό του πληθυσμού αντιδρά σε αυτό το τούνελ με τους εξής τρόπους: παραδίνεται (αποδεχόμενο ότι ζει σε μια ταραχώδη περιοχή, αφήνοντας τα πράγματα στα χέρια του Αλλάχ) ή με επιθετικότητα (κατηγορώντας εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς). Στο μεταξύ το άλλο μισό του πληθυσμού αντιδρά ως εξής: με συνειδητή αποπολιτικοποίηση ή με υπερπολιτικοποίηση. Οι αστοί, μοντέρνοι Τούρκοι, συνεχίζουν να κάνουν αυτά που έκαναν πάντα, να συζητούν για τα σχολεία των παιδιών τους, τις δίαιτες χωρίς γλουτένη και τα εμπορικά κέντρα. Ή μιλούν ασταμάτητα για την πολιτική. Επομένως η Τουρκία δεν είναι μόνο βαθιά και απεγνωσμένα πολωμένη. Είναι και διαχωρισμένη σε αόρατα γκέτο - νησιά θυμού, νησιά αδιαφορίας, νησιά υπακοής στην κεντρική εξουσία» γράφει η Σαφάκ.

Η δημοκρατία, συνεχίζει η συγγραφέας, ποτέ δεν ήταν το ατού της Τουρκίας. Αλλά η χώρα έχει πλέον εισέλθει σε αχαρτογράφητα ύδατα. Η κοινωνία πάσχει από συλλογική αμνησία και τείνει να κάνει συνέχεια τα ίδια λάθη. Οι κυβερνώντες συγχέουν τη δημοκρατία με τον πλειοψηφισμό, αγνοώντας έννοιες όπως το κράτος δικαίου, ο διαχωρισμός των εξουσιών, τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων, την πολιτισμική και πολιτική ποικιλομορφία, την ελευθερία του Τύπου και της έκφρασης. «Η Τουρκία αντί να προσπαθεί να αναμειχθεί στη Συρία ή στη Μέση Ανατολή, πρέπει επειγόντως να κοιτάξει τον εαυτό της» καταλήγει η Σαφάκ.

πηγή

ΤΑΓΙΠ, Ο ΑΙΣΧΡΟΣ ΕΚΒΙΑΣΤΗΣ

Ο "Κόλπος των Χοίρων του Erdogan"

Του Κώστα Ράπτη

Η κυρίαρχη ευρωπαϊκή στρατηγική για την διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, όπως τουλάχιστον την εμπνεύστηκε η Γερμανία, στηρίζεται σε ένα παράδοξο: εξαρτά την επιτυχία της (για τη μείωση των "εισροών” και τον διαχωρισμό, κατά το δυνατόν, προσφύγων και μεταναστών) από την συνεργασία της Τουρκίας. Πρόκειται όμως ακριβώς για τη χώρα, η οποία αφενός έχει ενεργό ρόλο στην παρατεταμένη αιματοχυσία και λεηλασία της Συρίας και αφετέρου φέρεται εμπλεκόμενη στα δίκτυα διακίνησης και πάντως εμφανώς εκβιάζει πολιτικά την Ε.Ε. με όχημα το προσφυγικό ζήτημα. Με δεδομένο το πόσο πολλά έχει επενδύσει η Άγκυρα στην "αλλαγή καθεστώτος” στη Δαμασκό, δεν είναι παράδοξο που η "πληθυσμιακή αποψίλωση” (depopulation) της χώρας-στόχου, μόνο ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν αντιμετωπίσθηκε κατά την πρώτη τετραετία της σύρραξης. 

για τη συνέχεια Capital

χωρίς λόγια...

Εντολή Πούτιν: «Ελευθερώστε την Κύπρο»

Πανικός έχει προκληθεί στους Τούρκους, ύστερα από την εντολή του Βλάντιμιρ Πούτιν για ελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου. Μάλιστα ο Πούτιν τόνισε πως αν η Τουρκία τολμήσει να επιτεθεί στη Συρία, τότε οι Ρώσοι κομάντος θα πνίξουν στη θάλασσα τους στρατιώτες της Τουρκίας στα κατεχόμενα.

Η Ρωσία βρίσκεται πλέον με το δάχτυλο στην σκανδάλη και αναμένει το παραμικρό λάθος της Τουρκίας, προκειμένου να τη χτυπήσει. Το θράσος της Τουρκίας έχει εξοργίσει τον Ρώσο πρόεδρο, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, φαίνεται πως δήλωσε ότι σε περίπτωση πολεμικών συγκρούσεων θα χτυπήσει την τουρκική Βάση Ιντσιρλίκ και τις βρετανικές Βάσεις του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας, που βρίσκονται στην Κύπρο.

Πλέον οι αντικατασκοπευτικές υπηρεσίες της Βρετανίας έχουν τοποθετήσει ένα σύγχρονο ραντάρ το οποίο λειτουργεί στο Τρόοδος. Το ραντάρ έχει δημιουργηθεί με βάση τα σύγχρονα πρότυπα ηλεκτρονικού πολέμου και υποκλοπών και με αυτό παρακολουθούν τις κινήσεις των Ρώσων στη Συρία. Για αυτό το λόγο θα χτυπήσει ο Πούτιν εκείνες τις Βάσεις σε περίπτωση συρράξεων.

Όπως και να ‘χει, η Κύπρος αποτελεί σημείο στρατηγικής σημασίας για τους Ρώσους, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στην εμπόλεμη Συρία. Σε περίπτωση νέων συρράξεων, οι Τούρκοι αναμένεται να χάσουν τα κατεχόμενα σε χρόνο ντε τε.

voicenews.gr

«Πού και πώς το πάει» η Άγκυρα στα ελληνοτουρκικά;

(Φωτ.: Στιγμιότυπο από τη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας - Τουρκίας, της 14ης Μαΐου 2010, όπου υπογράφηκαν συμφωνίες συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρκίας. Το δίδυμο Erdoğan - Davutoğlu αντιλαμβάνεται σήμερα ότι έχει απέναντι του μία ανεπαρκή κυβέρνηση και ένα κράτος με έναν λαό σε εσωστρέφεια και περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως.)

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*

Φθάσαμε στο σημείο λόγω «μιθριδατισμού» να αντιμετωπίζουμε τις πρακτικές και τις συνεχείς προκλήσεις της Τουρκίας με τις οποίας προωθεί την αναθεωρητική της πολιτική σε βάρος της Ελλάδας ως καθημερινές και συνήθεις δραστηριότητες. Η εντατικοποίηση όμως και η «ποιοτική αναβάθμιση» των πρακτικών αυτών και προκλήσεων το τελευταίο χρονικό διάστημα, με αποκορύφωμα την ουσιαστική απαγόρευση από την Τουρκία της διπλωματικής υπέρπτησης του πρωθυπουργικού αεροσκάφους κατά το πρόσφατο ταξίδι στο Ιράν και τον διασυρμό που δεχθήκαμε ως κράτος και ως λαός, μας ανησυχεί ιδιαίτερα.

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. H Τουρκία άρχισε από την επομένη κιόλας της Συνθήκης της Λωζάνης (Ιούλιος 1923) να εφαρμόζει ένα μακροχρόνιο στρατηγικό σχέδιο για μία de facto, και γιατί όχι κάποτε de jure, αναθεώρησή της. Τα παρακάτω δύο αποκαλυπτικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Τούρκου πρωθυπουργού, Ahmet Davutoğlu, «Το Στρατηγικό Βάθος» υποδηλώνουν τον διαχρονικό αναθεωρητισμό της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος, είτε αυτή είναι κεμαλική, είτε νέο-οθωμανική:

• «Κανένα από τα σύνορα της Τουρκίας δεν είναι φυσιολογικό και σχεδόν όλα είναι πλασματικά. Βέβαια πρέπει να τα σεβόμαστε ως κράτη έθνη, ωστόσο ταυτόχρονα πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν και οι φυσικές συνέχειες».
• «H συγκέντρωση των νησιών του Αιγαίου στα χέρια της Ελλάδος δημιουργεί το πιο σημαντικό αρνητικό στοιχείο στην πολιτική της Τουρκίας για τον εγγύς θαλάσσιο χώρο της. Η βασική πηγή του προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αθεράπευτη αντίφαση μεταξύ του παρόντος καθεστώτος και της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας.

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός μετά το 1974 έλαβε άλλη μορφή, καθόσον η ρητορική αλλά και οι προκλήσεις και πρακτικές βασίζονταν πρωτίστως στη χρήση ή απειλή χρήσεως στρατιωτικής ισχύος. Η Ελλάδα μέχρι και το 1996-1997 απαντούσε με το «δεν διεκδικούμε, αλλά και δεν παραχωρούμε τίποτα», αποσκοπώντας στη διατήρηση του Status Quo και αναγνωρίζοντας ως μοναδική διαφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, υποστηρίζοντας την πολιτική αυτή με ανάπτυξη αξιόπιστης αποτροπής. Το πιστεύουμε ή όχι, η Τουρκία από το 1974 μέχρι και σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή προβλημάτων για την ελληνική εξωτερική πολιτική και ασφάλεια.

Από την πολιτική της αποτροπής στην πολιτική του κατευνασμού!

Με την ομόφωνη απόφαση της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης το 1995 ότι «η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδος από τα 6 στα 12 Ν.Μ. αποτελεί αιτία πολέμου», το γνωστό «casus belli», o αναθεωρητισμός της Άγκυρας μετατρέπεται σε εμφανή επιθετικότητα και αναγκάζει δυστυχώς την Ελλάδα να «λουφάξει» και να στερηθεί ενός από τα βασικά δικαιώματα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο. Με την ατυχή έκβαση της κρίσης των Ιμίων τον Ιανουάριο 1996 (με τους γνωστούς ερασιτεχνισμούς και την ανυπαρξία στιβαρής κυβέρνησης) η Τουρκία προσθέτει ένα πολύ σοβαρό θέμα στην «ατζέντα των ελληνοτουρκικών (Ε/Τ) διαφορών», την αμφισβήτηση της κυριαρχίας μεγάλου αριθμού νησίδων και μικρονησίδων με αποτέλεσμα «να γκριζάρουν» πολλές περιοχές του Αιγαίου. Τον Ιούλιο 1997 έχουμε το «Κοινό Ανακοινωθέν της Μαδρίτης», με το οποίο αναγνωρίζονται για πρώτη φορά (κυβέρνηση Σημίτη) τα νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αυτό αποτέλεσε μία τεράστια υποχώρηση σε ένα σημαντικό θέμα καθόσον έδωσε τα «πάντα» και δεν «πήρε πίσω» ούτε τουλάχιστον το casus belli, ενώ πέρασε στην ελληνική κοινή γνώμη «έτσι στο ντούκου» μιας και όπως θυμόμαστε η κυβέρνηση Σημίτη διατηρούσε «εξαιρετικές σχέσεις» με τα ΜΜΕ. Η κατευναστική αυτή πράξη ουδόλως μείωσε την τουρκική προκλητικότητα και διεκδικητικότητα.

Από το 1999 και μετά, όπως γράφει και στο σχετικό βιβλίο του ο καθηγητής κ. Άγγελος Συρίγος (και υιοθετώ πλήρως την άποψη του), η κυβέρνηση «των Ιμίων και του Ανακοινωθέντος της Μαδρίτης», με ΥΠΕΞ πλέον τον κ. Γεώργιο Παπανδρέου, εφαρμόζει ένα «πρόγραμμα διαπαιδαγώγησης» του ελληνικού λαού, με το οποίο, εκτός από την προσπάθεια βελτίωσης της εικόνας της Τουρκίας στην ελληνική κοινή γνώμη, επιχειρείται να παρουσιασθεί ότι οι Τούρκοι και οι Έλληνες έχουν ίδιες ευθύνες για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Ε/Τ σχέσεις και έτσι έμμεσα εξισώνεται ο θύτης με το θύμα! Η «διπλωματία των σεισμών» του 1999 και τα ζεμπέκικα του κ. Παπανδρέου με τον Τούρκο ομόλογο του, κ. İsmail Cem İpekçi, επίσης δεν κατάφεραν να κάνουν τους Τούρκους να αναθεωρήσουν… την αναθεωρητική τους πολιτική. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να δείξουν στην Τουρκία ότι ο δυτικός της γείτονας ενδίδει στις πιέσεις της. Ο κατευνασμός έφερε μεγαλύτερο κατευνασμό και η αποτροπή έμεινε χωρίς… αξιοπιστία! Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι γιατί η κυβέρνηση Σημίτη, αφού επέλεξε τον κατευνασμό ως πολιτική, υλοποίησε το γνωστό τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα;

Με τη διακυβέρνηση Κώστα Καραμανλή και με τη «διπλωματία της κουμπαριάς» άρχισε να διαχέεται στην κοινή γνώμη ότι στην Τουρκία υπάρχουν οι κακοί Στρατηγοί με το βαθύ κράτος που μας επιβουλεύονται και μας προκαλούν και από την άλλη μεριά ο… «καλός» και πονόψυχος πολιτικός Erdoğan, που θέλει να τα βρούμε (να βρούμε… τι άραγε;). Η Άγκυρα και πάλι όμως με τον γνωστό… χαβά της, έστω και αν είχε την αμέριστη και άνευ όρων ελληνική στήριξη στην ενταξιακή της πορεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί έτσι νομίζαμε ότι θα εξημερώναμε το θηρίο! Το εξημερώσαμε;

Με την ανάληψη της εξουσίας από τον κ. Παπανδρέου και το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, το επικοινωνιακό του εφεύρημα κ. Davutoğlu περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες βρίσκει ένα καλό άλλοθι για τη συνέχιση της κατευναστικής πολιτικής μας. Η φαντασίωση ήταν «ασφαλέστερη της πραγματικότητας»! Η διακυβέρνηση Σαμαρά, κατά τη γνώμη μου, δεν έκανε το μεγάλο λάθος στα ελληνοτουρκικά, πλην μίας εντελώς ατυχούς τοποθέτησης του κ. Αβραμόπουλου, που ως ΥΠΕΞ αναφέρθηκε σε «σχέσεις - μοντέλο» και διέγνωσε ότι τα ελληνοτουρκικά πάσχουν από ένα «πρόβλημα ψυχολογίας» και τίποτα μα τίποτε άλλο, με την οποία στην πράξη αθώωνε τη συνεχιζόμενη αναθεωρητική πολιτική της Άγκυρας.

Παρούσα κατάσταση, εντατικοποίηση των προκλήσεων και «ποιοτική αναβάθμιση» αυτών

Ας έλθουμε στο σήμερα. Έχουμε μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία στο πρώτο της εξάμηνο μας οδήγησε σε ένα εφιαλτικό από οικονομικής απόψεως καλοκαίρι. Σε αυτό το διάστημα η Άγκυρα «μετρούσε και ζύγιζε» τη νέα ελληνική κυβέρνηση και μπορούμε να πούμε ότι δεν είχαμε εξάρσεις και σημαντικές προκλήσεις από την τουρκική πλευρά εκτός από τις «συνήθεις» και πάγιες δραστηριότητες αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Τον Σεπτέμβριο 2015 ακούμε έκπληκτοι τον Έλληνα πρωθυπουργό να απαντάει στην προκλητική δήλωση του τουρκικού ΥΠΕΞ «ότι δεν υπάρχουν οριοθετημένα θαλάσσια σύνορα μεταξύ των δύο χωρών», με το γνωστό ύφος… «έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε!». Χαράς ευαγγέλια στην Τουρκία! Η Άγκυρα παρακολουθεί επίσης με χαρά την ελληνική κυβέρνηση να προσπαθεί σαστισμένη να αντιμετωπίσει το προσφυγικό πρόβλημα και να διστάζει να την καταγγείλει «στο ότι κατευθύνει τις προσφυγικές ροές προς την Ελλάδα». Στη συνέχεια βλέπουμε έναν κ. Τσίπρα να μεταβαίνει στην Άγκυρα τον Νοέμβριο παντελώς ανέτοιμο και μάλλον ανεπαρκή σε ο,τι αφορά στην αντίληψη των απαιτήσεων και του πλαισίου κανόνων λειτουργίας διεθνούς διπλωματικού περιβάλλοντος. Ίσως εκεί να τον «μαλώνουν».

Το δίδυμο Erdoğan - Davutoğlu αντιλαμβάνεται ότι έχει απέναντι μία ανεπαρκή κυβέρνηση και ένα κράτος με έναν λαό σε εσωστρέφεια και περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως. Η στρατιωτική ισχύς αλλά και οι άλλοι παράγοντες που συνθέτουν τη συνολική εθνική ισχύ, όπως ενεργή και αποτελεσματική διπλωματία, το κύρος της πολιτικής ηγεσίας, οι υγιείς πολιτικοί θεσμοί, η οικονομική ευρωστία, το φρόνημα του λαού, η έρευνα και η τεχνολογία, η αμυντική βιομηχανία αλλά και η μεγίστη δυνατή εκμετάλλευση της συμμετοχής μας σε διεθνείς οργανισμούς, σε συλλογικά όργανα ασφαλείας και σε συμμαχίες είναι «στις κατώτερες τιμές». Η Ελλάδα «αυτοφιλανδοποιείται»!

Μιας και φθάσαμε στο να «περιπολεί» η νατοϊκή ναυτική δύναμη στο Αιγαίο για το…προσφυγικό, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι πάγια τακτική της Τουρκίας είναι να χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ για να προωθεί τις μονομερείς απαιτήσεις της με σχετική επιτυχία και αυτές να καταγράφονται πλέον ως Ε/Τ διαφορές, μιας και η συμμαχία αποφεύγει να παίξει οποιονδήποτε διαιτητικό ρόλο. Ενδεικτικά να πούμε ότι με τη σύμφωνη μάλιστα γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης πέτυχε να εξαιρεθεί η θαλάσσια περιοχή των Δωδεκανήσων από τις περιπολίες ως… αποστρατικοποιημένη περιοχή!

(Φωτ.: 11 Φεβρουαρίου 2016 - Ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος (πίσω σειρά αριστερά), στη Σύνοδο υπουργών Άμυνας του NATO. Πάγια τακτική της Τουρκίας είναι να χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ για να προωθεί τις μονομερείς απαιτήσεις της με σχετική επιτυχία και αυτές να καταγράφονται πλέον ως Ε/Τ διαφορές.)

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τους πολυσύνθετους παράγοντες που συνθέτουν την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει από το στρατηγικό πόκερ που έπαιξε στη Συρία την κάνουν να διοχετεύει μεγαλύτερη επιθετικότητα στον «αδύναμο» δυτικό γείτονα της, την Ελλάδα. Ίσως μία ενδεχόμενη «ήττα» στη Συρία να μπορούσε να εξισορροπηθεί από μία επιτυχία στο Αιγαίο. Με μία ανίσχυρη σε νευρική κρίση ελληνική κυβέρνηση υπό το βάρος των προβλημάτων που αδυνατεί να επιλύσει, με μία αντιπολίτευση μεγάλη και μικρή που ακόμα ψάχνει να βρει τον δρόμο της, η Άγκυρα εντατικοποιεί τις προκλήσεις και τις «αναβαθμίζει ποιοτικά», ασκώντας μία πολιτική ελεγχόμενης έντασης στο Αιγαίο. Έτσι έμπρακτα καταγράφει με «περισσότερο μελάνι» τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Ταυτόχρονα επιδιώκει να «σφίξει» την Ελλάδα, για να μπορεί να κινείται απερίσπαστη στο μέτωπο που έχει ανοίξει στη Συρία.

Ποια είναι όμως τα στοιχεία που διαφοροποιούν την τουρκική προκλητικότητα από τη διαχρονικά… «συνηθισμένη»;

• Οι συνεχείς και μαζικότερες παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου και οι συχνότερες πτήσεις πάνω από ελληνικά νησιά.
• Οι συχνότερες και σε μεγαλύτερη διάρκεια «βόλτες» των τουρκικών πλοίων στο Αιγαίο και οι καθόλου… αβλαβείς διελεύσεις στα ελληνικά χωρικά ύδατα, που με την προβολή σημαίας υποδηλώνουν την παρουσία τους.
• Η συχνότερη έμπρακτη αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αλλά και των διοικητικών ορίων Έρευνας και Διάσωσης με έναν «βομβαρδισμό» NAVTEX.
• Η βιομηχανία ΝΟΤΑΜ (Notice to Airmen/οδηγίες προς αερολαυτιλομένους) που αφορούν στην έμπρακτη αμφισβήτηση των ορίων του FIR Αθηνών αλλά και η για μεγάλο χρονικό διάστημα δέσμευση τεραστίων περιοχών στο Αιγαίο για ασκήσεις που συμπεριλαμβάνουν και ελληνικά νησιά.
• Η ρηματική διακοίνωση προς τον Έλληνα Πρέσβη στην Άγκυρα με την οποία έθεσε το θέμα ότι ο Έλληνας ΥΕΘΑ πήγε σε τουρκική περιοχή (εννοούν την κατάθεση στεφάνου στα Ίμια).
• Η ουσιαστική απαγόρευση διπλωματικής υπέρπτησης του πρωθυπουργικού Α/Φ σε περίπτωση που χρησιμοποιούσε το αεροδρόμιο της Ρόδου για ανεφοδιασμό.
• Μιας και με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας εξαίρεσαν τα Δωδεκάνησα από την περιοχή επιχειρησιακής δραστηριότητας της νατοϊκής ναυτικής δύναμης, άρχισαν τα «κόλπα» κατευθύνοντας προσφυγικές ροές και προς το Καστελόριζο!

Αντί επιλόγου

ΝΑΙ, επιζητούμε σχέσεις καλής γειτονίας με την Τουρκία, αλλά αυτές να εδράζονται σε κλίμα αμοιβαίου σεβασμού και αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Για τα θέματα που αφορούν στην εθνική μας κυριαρχία μας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα υπάρχουν σαφείς και κατηγορηματικές προβλέψεις στις διεθνείς συνθήκες και στο Διεθνές Δίκαιο, ενώ είναι καθορισμένες και οι συντονιστικές - διοικητικές αρμοδιότητες και τα όρια αυτών που έχουν ανατεθεί στη χώρα μας από τους διεθνείς οργανισμούς (FIR Αθηνών, Έρευνας και Διάσωσης κλπ). Επομένως οι μονομερείς απαιτήσεις δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές και να μετατραπούν σε Ε/Τ… διαφορές προς διαπραγμάτευση.

Οι ελληνικές υποχωρήσεις, η πολιτική κατευνασμού και ή απουσία ούτε… αξιόπιστης και το χειρότερο ούτε…αποτροπής είναι αυτά που ανοίγουν την «όρεξη» στην τουρκική επιθετικότητα. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών περιλαμβάνεται και τη αποχή από κάθε απειλή ή χρήση βίας. Είναι προδιαγεγραμμένη η έκβαση της διαπραγμάτευσης εις βάρος του μέρους εκείνου που δέχεται να συνομιλεί υπό τη συνεχή και προκλητική παραβίαση του εθνικού του χώρου και υπό την απειλή στρατιωτικής αντίδρασης όπως το «casus belli».

Η Ελλάδα, χωρίς φοβικά σύνδρομα, αλλά και ανόητους λεονταρισμούς, χωρίς εσωστρέφεια λόγω της δεινής οικονομικής μας κατάστασης, θα πρέπει να καταστήσει σαφές προς όλους ότι δεν αποδέχεται μεθοδεύσεις και πολιτικές που καταλύουν τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου και θέτουν σε αμφισβήτηση τα κυριαρχικά της δικαιώματα, τα οποία, ακόμα και σήμερα, είναι αποφασισμένη με όλα τα διαθέσιμα μέσα να τα διαφυλάξει.

ΥΓ. Το liberal.gr θα αρχίσει τις επόμενες ημέρες να δημοσιεύει μία σειρά άρθρων με τα οποία θα ενημερώσει τους αναγνώστες του για όλα τα θέματα που αφορούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις όπως προκύπτουν με τις μονομερείς απαιτήσεις της Τουρκίας.

* Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Συντονιστής-Υπεύθυνος για τα θέματα Άμυνας και Διπλωματίας στο liberal.gr. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, και υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ. 

πηγή 

Τα Δωδεκάνησα και οι Τουρκικές ορέξεις

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας.

Ο «εθνικά υπερήφανος» κ. Τσίπρας είχε αρχικά σχεδιάσει να πετάξει προς το Ιράν με μία στάση στη Ρόδο για ανεφοδιασμό του κυβερνητικού αεροσκάφους. Η Τουρκία τού απαγόρευσε να σταθμεύσει στη Ρόδο, την οποία θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένη. Ο Πρωθυπουργός δυστυχώς αποδέχθηκε την τουρκική απαγόρευση και δεν ανεφοδιάσθηκε στη Ρόδο. Έδωσε λανθασμένα μηνύματα υποχωρητικότητος στην Τουρκία.

Όπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Άγγελος Συρίγος (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 14.2.2016) η κυβέρνηση αποδέχθηκε την εξαίρεση της Δωδεκανήσου από τις περιπολίες των πλοίων του ΝΑΤΟ για την αντιμετώπιση των μεταναστευτικών ροών. ΝΑΤΟ και Ελλάς υπεχώρησαν μπροστά στις τουρκικές απαιτήσεις.

Δύο φορές μέσα σε λίγες ημέρες η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συναίνεσε στο «γκριζάρισμα» των Δωδεκανήσων. Η ελληνική κυριαρχία στην περιοχή κινδυνεύει να τεθεί υπό μόνιμη αμφισβήτηση λόγω της τουρκικής δολιότητος και των ελληνικών σφαλμάτων. Θυμίζω την αποχώρηση της ελληνικής σημαίας από τα Ίμια του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος το 1996, υπό την εκσυγχρονιστική πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη. Υπογραμμίζω επίσης την εμμονή της Άγκυρας στην ανακίνηση μειονοτικού ζητήματος στα Δωδεκάνησα κατά τα τελευταία χρόνια. Προσπαθούν να μεταφέρουν εκεί το κλίμα της Θράκης με την προβολή υπερβολικών αιτημάτων για τους λίγους Μουσουλμάνους της Ρόδου και της Κω.

Η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται απαράδεκτα ενδοτική απέναντι σε μία Τουρκία, η οποία ταλαιπωρείται από εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα. Αντί να αξιοποιήσουμε τη δύσκολη θέση των γειτόνων, τούς κάνουμε την εξυπηρέτηση να αποδεχόμαστε τα ιταμά αιτήματά τους.

Η σημερινή Τουρκία των Ερντογάν και Νταβούτογλου έχει ανοικτό μέτωπο με τους δικούς της Κούρδους, απειλείται από τις αυτόνομες Κουρδικές περιοχές στη Συρία και στο Ιράκ, έχει εμπλακεί χωρίς επιτυχία στον συριακό εμφύλιο, έχει σοβαρή επιδείνωση σχέσεων με τη Ρωσία και την Αίγυπτο και προβληματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Ο τουρισμός καταρρέει λόγω Κούρδων και ισλαμικής τρομοκρατίας και ήδη έχουν βγει προς πώληση 1300 τουρκικά ξενοδοχεία! Η Κωνσταντινούπολη, η οποία ήταν μέχρι πρότινος κορυφαίος τουριστικός προορισμός, εμφανίζει σήμερα σχεδόν μηδενικές αφίξεις ξένων επισκεπτών.

Μπροστά σ’ αυτή την Τουρκία με τα δεκάδες προβλήματα η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα  δίνει μηνύματα υποχωρητικότητας. Θα έπρεπε να κάνει το αντίθετο. Να διεκδικήσει την πλήρη εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης για την Ίμβρο και την Τένεδο. Να απαιτήσει την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Να καταγγείλει την συνεχιζόμενη απειλή πολέμου -casus belli- αν εφαρμόσουμε το Διεθνές Δίκαιο για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων. Να προβάλει τον άθλιο ρόλο των Τούρκων διακινητών ανθρωπίνων ψυχών. Και να θυμίζει σε όλα τα βήματα ότι δεν μπορεί να απαιτεί αποστρατιωτικοποίηση των Δωδεκανήσων μία χώρα η οποία διαθέτει αποβατικό στόλο στη Σμύρνη και η οποία κατέχει το 40% της Κύπρου.

Η Ελλάς χρειάζεται δυναμική εξωτερική πολιτική.

 Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 21 Φεβρουαρίου 2016

Έτοιμη να πέσει στη ρωσική παγίδα η Τουρκία;

Του Μπουράκ Μπεγκντίλ

Μετά την τολμηρή ρωσική εμπλοκή στην Συρία υπέρ του Άσαντ και του σιιτικού μπλοκ οι περιφερειακές σουνιτικές δυνάμεις, η Τουρκία και η σύμμαχός της Σαουδική Αραβία νιώθουν ότι δεν είναι πλέον ικανές να επηρεάσουν τις εξελίξεις στον εκεί πόλεμο υπέρ των διαφόρων ισλαμικών ομάδων που μάχονται κατά του καθεστώτος.

Τούρκοι και Σαουδάραβες, μετά από μακρόχρονες διαπραγματεύσεις, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εμπλακούν σε έναν μεγαλύτερες έντασης πόλεμο στην Συρία. Η απόφαση αυτή περικλείει κινδύνους για τη Δύση, βασικότερος των οποίων είναι η περαιτέρω εμπλοκή της Ρωσίας και του Ιράν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναμέτρηση Ρωσίας-ΝΑΤΟ.

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, η Μόσχα αξιοποίησε το γεγονός για να ενισχύσει την στρατιωτική της παρουσία στην Συρία, πλήττοντας και τους «μετριοπαθείς ισλαμιστές». Αυτοί είναι οι ισλαμιστές που μάχονται κατά του Άσαντ και υποστηρίζονται από την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Η Μόσχα προχώρησε ακόμα και στην ανάπτυξη προηγμένων αντιαεροπορικών πυραύλων S-400.

Φοβούμενες ότι η Ρωσία θα καταστρέψει τα σχέδια τους για την εγκατάσταση σουνιτικού καθεστώτος στην Συρία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία δηλώνουν τώρα έτοιμες να προκαλέσουν τον συνασπισμό Ρωσίας, Άσαντ και σιιτών από το Ιράν και Λίβανο.

Όπως πάντα ο Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου χρησιμοποίησε επιθετικό τόνο. «Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά οι πανίσχυρες σοβιετικές δυνάμεις μπήκαν στο Αφγανιστάν και πως βγήκαν», είπε. «Το ίδιο θα συμβεί και τώρα στην Συρία», κατέληξε. Με άλλα λόγια ο Νταβούτογλου λέει στους Ρώσους: «Φύγετε από την Συρία γιατί ερχόμαστε». Οι Ρώσοι δεν απάντησαν καν, φυσικά. Απλώς συνέχισαν να βομβαρδίζουν.

Η Τουρκία συνεχίζει να απειλεί ότι θα επαυξήσει τον στρατιωτικό της ρόλο στην Συρία. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ακντογκάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα παραμείνει πλέον στην άμυνα, βλέποντας τα εθνικά της συμφέροντα να τίθενται υπό αμφισβήτηση από τις εξελίξεις στην Συρία.

«Μπορεί μια ομάδα να παίζει πάντα αμυντικά και να κερδίζει; Δεν μπορεί να κερδίσει τίποτα και ίσα-ίσα κινδυνεύει να χάσει τα πάντα. Υπάρχουν δυναμικές εξελίξεις στην περιοχή και πρέπει να αναγνωστούν με τον κατάλληλο τρόπο. Κάποιος πρέπει να υποχωρήσει μέσω του φόβου», είπε.

Είναι λοιπόν η Τουρκία μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ που βαδίζει σε πόλεμο για να εξυπηρετήσει τους σεχταριστικούς, σουνιτικούς της στόχους; Και οι Σαουδάραβες θα ακολουθήσουν; Αν οι σουνιτική συμμαχία δεν μπλοφάρει, τότε οι κινήσεις της μπορούν να εκληφθούν ως σημάδια αυτού που θα εξελιχθεί στο πιο αιματηρό κεφάλαιο του πολέμου δι’ αντιπροσώπων που διεξάγεται στην Συρία.

Τα σημάδια αυτά είναι ξεκάθαρα. Πρώτον η Σαουδική Αραβία έστειλε αεροσκάφη της στο Ιντσιρλίκ για να συμμετάσχουν, όπως ανακοινώθηκε, στις επιχειρήσεις στην Συρία. Δεύτερο και πιο ανησυχητικό, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου, δήλωσε πως Τουρκία και Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν να εμπλακούν σε επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος.

Δήλωσε ακόμα πως οι δύο χώρες μελετούσαν εδώ και καιρό μια χερσαία επέμβαση στην Συρία, αλλά δεν έχουν αποφασίσει ακόμα. Το πρόσχημα θα είναι η συμμετοχή στον αγώνα κατά του ΙΚ, αλλά στην πραγματικότητα για να ενισχύσουν τους σουνιτικές ομάδες που μάχονται εκεί.

Αντίθετα Σαουδάραβες αξιωματούχοι δηλώνουν πιο ξεκάθαρα τις προθέσεις της χώρας τους και εμφανίζονται πιο σίγουροι ότι θα υπάρξει επέμβαση στην Συρία σε συνεργασία με την Τουρκία. Ένας από αυτούς, μάλιστα, δήλωσε πως τις επόμενες ημέρες θα συναντηθούν Τούρκοι και Σαουδάραβες στρατιωτικοί για να καταλήξουν στις λεπτομέρειες, την σύνθεση των εμπλεκόμενων δυνάμεων και τον ρόλο των δυνάμεων κάθε χώρας.

Ο Άσαντ από την πλευρά του δηλώνει πως κάθε απόπειρα εισβολής θα θεωρηθεί επιθετική κίνηση και θα αντιμετωπιστεί με τα όπλα. Η Δύση θα πρέπει να προβληματιστεί καθώς Τουρκία και Σαουδική Αραβία, δύο σημαντικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ αποφασίζουν να πολεμήσουν εναντίον διαφόρων αντιπάλων στο συριακό έδαφος, τις δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ, τους τζιχαντιστές, τις διάφορες σιιτικές ομάδες και κυρίως τη Ρωσία, μόνο και μόνο για να υποστηρίξουν τους «μετριοπαθείς ισλαμιστές». Μια τέτοια κίνηση ίσως αποτελεί την αφετηρία μια μεγαλύτερης της υφιστάμενης καταστροφής στην Συρία, που θα διαρκέσει 10-15 χρόνια.

Ο σουνιτικός τυχοδιωκτισμός πιθανότατα θα υποχρεώσει το Ιράν να εντείνει την στρατιωτική του παρουσία στην Συρία και θα προκαλέσει νέα ένταση μεταξύ Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας και του κατά βάση σιιτικού Ιράκ και πιθανώς θα αποσταθεροποιήσει άλλα μεσανατολικά θέατρα, όπου ο σουνιτικός άξονας Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Κατάρ μπορεί να εμπλακεί σε νέους πολέμους δι’ αντιπροσώπων με τον σιιτικό άξονα και τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ πρέπει να σκεφτούν δύο φορές αν θα επιτρέψουν στους σουνίτες συμμάχους τους να εμπλακούν με τους σιίτες αντιπάλους τους. Ένας τέτοιος πόλεμος ίσως να μην έχει νικητές και να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές και μεγάλες απώλειες. Η εμπλοκή του σουνιτικού άξονα δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος αντιμετώπισης της Ρωσίας στην Ανατολικό Μεσόγειο και σίγουρα δεν εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα.

Τουρκία και Σαουδική Αραβία δεν διαθέτουν την αναγκαία ισχύ για να πλήξουν τα ρωσικά συμφέροντα. Ίσως λοιπόν η πρόκληση να αποτελεί μια ρωσική παγίδα, με τη Μόσχα να ελπίζει πως οι αντίπαλοί της θα πέσουν σε αυτή.

Burak Bekdil is an Ankara-based Turkish columnist writing for Hürriyet Daily News and a Fellow at the Middle East Forum. He has covered Turkey for the U.S. weekly Defense News since 1997. Previously, Bekdil worked as Ankara Bureau Chief for Dow Jones Newswires and CNBC-e television. He contributes to annual national defense sector reviews for anti-corruption institutions like Transparency International and Global Integrity. James Cuno, art historian and President of the J. Paul Getty Trust, describes Bekdil as “a frequent critic of Prime Minister Recep Tayyip Erdogan.” In 2001, a Heavy Crimes Court in Ankara sentenced Bekdil to a suspended, 20-month prison sentence for his column in which he had satirised corruption in the judiciary.

Gatestoneinstitute
Πηγή ΜItgnatiou

ΤΟΥΡΚΑΛΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ!!!

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Με ένα καταληκτικό της άρθρο η γνωστή Τουρκάλα αρθογράφος- κοινωνιολόγος, Leyla İpekçi, και μάλιστα στην φιλοκυβερνητική εφημερίδα Yeni Şafak, προτείνει χάριν της ειρήνης που τελευταία απειλείται έντονα στην ευρύτερη περιοχή, να προχωρήσει η Τουρκία στην παραχώρηση της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης στην ορθόδοξη τελετουργία!
Η Τουρκάλα αρθρογράφος επισημαίνει την τελευταία μεγάλη κρίση στις σχέσεις Τουρκίας Ρωσίας που απειλεί με ολοκληρωτική καταστροφή την ευρύτερη περιοχή, ενώ τα τύμπανα του πολέμου ηχούν όλο και πιο δυνατά και προτρέπει το ίδιο το κυβερνητικό κόμμα να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του, που θα εξομαλύνουν την κατάσταση και θα αναστείλουν τους ανέμους του πολέμου που φυσούν έντονα πάνω από όλη την Τουρκία.
Σαν ένα πρώτο και σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, όπως υποστηρίζει η Leyla İpekçi, θα είναι να δοθεί η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης, αυτό το μεγάλο όπως αναφέρει και η ίδια σύμβολο των Βυζαντινών και της Ελληνορθόδοξης χριστιανοσύνης, να αποδοθεί ξανά σε ορθόδοξη θρησκευτική τελετουργία, (ayin), ένα γεγονός που σίγουρα θα επηρεάσει θετικά την κατάσταση υπέρ της ειρήνης που τόσο απειλείται τελευταία.

Μάλιστα επισήμανε ότι όπως οι άλλες δυο Αγίες Σοφίες της Τραπεζούντιας και της Νίκαιας αποδόθηκαν στο Ισλάμ, έτσι και η Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης που σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο θα μπορούσε να αποδοθεί στην Ορθοδοξία.
Με αυτή την γενναιόδωρη χειρονομία, όπως ισχυρίζεται η Τουρκάλα αρθρογράφος, θα καταδειχτεί στον κόσμο ότι η Τουρκία σέβεται τις άλλες θρησκείες και έτσι θα κερδίσει μεγάλη εκτίμηση που θα συμβάλλει στην εξομάλυνση των σχέσεων της με την Ρωσία και όχι μόνο.
πηγή

Η τελευταία βυζαντινή εκκλησία της τουρκικής πρωτεύουσας τείνει να εξαφανιστεί….

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΛΗΜΗ ΣΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ

 

 Άγκυρα : η τελευταία βυζαντινή εκκλησία της τουρκικής πρωτεύουσας τείνει να εξαφανιστεί ; Στο περιθώριο των βλεμμάτων των περαστικών η ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Κλήμη μοναδικό εύρημα της βυζαντινής εποχής στην Άγκυρα έχει περιπέσει σήμερα σε ερείπια σύμφωνα με το εξειδικευμένο site Arkeofili.

Στην καρδιά της πρωτεύουσας στην ιστορική συνοικία Ulus, τα τελευταία ίχνη αυτού του κτιρίου έχουν κρυφτεί από τα σύγχρονα κτίρια. Από την εκκλησία του Αγίου Κλήμη δεν απομένει πια παρά ένα απομεινάρι από τον τοίχο και ένα bloc μαρμάρινο όπου υπάρχει ένας σταυρός .

Αυτή η ορθόδοξη εκκλησία φέρει την επωνυμία του Αγίου Κλήμη επισκόπου της Άγκυρας που μαρτύρησε επί εποχής του ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Αυτή διέθετετ αρχιτεκτονικό ρυθμό της βυζαντινής ναοδομίας “εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο ”, μια τυπική αρχιτεκτονική της βυζαντινής αυτοκρατορίας.Η ημερομηνία της ανέγερσης της εκκλησίας αποτελεί σημείο τριβής για τους ιστορικούς και τους αρχαιολόγους που την τοποθετούν ανάμεσα στον  5^ο και τον 9^ο αι.μ.Χ.. Στο άρθρο (“The Church of ‘St. Clement’: A Lost Cultural Heritage of Byzantine Ankara”), η δρ. Αρχαιολογίας Ufuk Serin εκτιμά ότι η εκκλησία ανοικοδομήθηκε τον 9^ο αι. σε θέση όπου προυπήρχε τόπος χριστιανικής λατρείας.Όπως αναφέρει η ίδια ο Άγιος Κλήμης βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου με το κάστρο και θεωρείται ότι ανηγέρθηκε στον τόπο που αποκαλείται ‘cryptus’, όπου ο Άγιος Κλήμης μαρτύρησε επί Διοκλητιανού (284-305) και ετάφη μαζί μ΄έναν από τους διακόνους του..

Η εφημεριδα Hürriyet μεταφέρει ότι η εκκλησία του Αγίου Κλήμη έχει καταλαγογραφηθεί από την Υψηλή Επιτροπή Έργων και Μνημείων (GEEAYK). Ο χρόνος και η έλλιεψη συντήρησης ωστόσο απειλούν να σβήσουν αυτήν την εκκλησία μέρος της πολιτισμικής κληρομιάς της χώρας όπου σήμερα υπάγεται. Lepetitjournal  11.2.2016

dimpenews.com

Η Τουρκία ετοιμάζεται για πόλεμο στη Συρία

Ο Ερντογάν φαίνεται πως έχει αποφασίσει να τα παίξει όλα για όλα

Από τη Ρήξη φ. 120 που κυκλοφορεί

Η πραγματική αιτία για την οποία η Τουρκία προχώρησε σε παραβίαση της συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί», και απαγόρευσε τις πτήσεις επιθεώρησης από την ρωσική αεροπορία, είναι προφανής σε όλους: οι Τούρκοι κάτι κρύβουν. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε ότι αυτό είναι η προετοιμασία της για την έναρξη στρατιωτικών επιχειρήσεων στις παραμεθόριες περιοχές της Συρίας.
Καθώς ο συριακός στρατός έχει ουσιαστικά ακυρώσει ολόκληρο το σχεδιασμό της Άγκυρας, ο Ερντογάν φαίνεται ότι αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα. «Η άρνηση της Τουρκίας να πετάξουν οι Ρώσοι παρατηρητές συνιστά μια προσπάθεια απόκρυψης της παράνομης στρατιωτικής δραστηριότητάς της στα σύνορα με τη Συρία», δήλωσε την Πέμπτη ο εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας, υποστράτηγος Ίγκορ Κονασένκωφ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τον ίδιο, το ρωσικό υπουργείο Άμυνας δεν πρόκειται να αφήσει χωρίς τη δέουσα προσοχή και την προβλεπόμενη αντίδραση την παραβίαση των όρων της συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί». Όταν, μάλιστα, η Ρωσία εγκαίρως, στους προβλεπόμενους χρόνους σύμφωνα με τη συνθήκη, είχε λάβει την άδεια για πτήσεις από την 1η μέχρι την 5η Φεβρουαρίου. Και την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου, ομάδα Ρώσων παρατηρητών βρέθηκε στο τουρκικό αεροδρόμιο του Εσκισεχίρ όπου παρέδωσε, όπως έπρεπε, βάσει της συνθήκης, στους εκπροσώπους της Τουρκίας, τη διαδρομή της αναγνωριστικής πτήσης. «Ωστόσο, οι εκπρόσωποι του τουρκικού υπουργείου Αμύνης αρνήθηκαν την εκτέλεση της πτήσης στις περιοχές που γειτνιάζουν με τη Συρία και επίσης υπεράνω των αεροδρομίων όπου που βρίσκονται οι αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ», συμπλήρωσε ο αντιστράτηγος. Υπενθύμισε μάλιστα ότι το 2015, στο πλαίσιο της συνθήκης «Ανοιχτοί Ουρανοί», πραγματοποιήθηκαν πάνω από τη Ρωσία τριάντα δύο πτήσεις από εκπροσώπους δυτικών χωρών, σε διαδρομές που είχαν οριστεί από αυτές. Από αυτές οι τέσσερις εκτελέστηκαν από εκπροσώπους της Τουρκίας, ενώ στις δύο από κοινού με Αμερικανούς στρατιωτικούς. […]
Σε ό,τι αφορά στα αεροδρόμια του ΝΑΤΟ, τα πράγματα είναι πιο απλά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μόνο μια βάση, το Ιντσιρλίκ, που το χρησιμοποιούν τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Αμερικανοί. Γενικά, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία υφίσταται μια σύνθετη στρατιωτική συνεργασία. […] Από την αρχή του πολέμου στο Ιράκ, η βάση του Ιντσιρλίκ χρησιμοποιείτο για τη διενέργεια περιπολιών του εναέριου χώρου βορείως του 36ου παραλλήλου. Για τον σκοπό αυτό αναπτύχθηκε εκεί η αμερικανική 39η πτέρυγα μάχης και έως 5 χιλιάδες επίγειο προσωπικό. Την ίδια ώρα, η Τουρκία άρχισε να χρησιμοποιεί τα Boeing KC-135 Stratptanker, για τους δικούς της σκοπούς, βάσει, όπως φαίνεται, διμερούς συμφωνίας των δύο χωρών. Το καθεστώς λειτουργίας της Σμύρνης ως νατοϊκής βάσης, μετά την κυπριακή κρίση, αποκαταστάθηκε, και τώρα αποτελεί την έδρα συντονισμού των δραστηριοτήτων στο νοτιοανατολικό θέατρο πολέμου. Ωστόσο, όπως ήταν λογικό, η ρωσική πλευρά δεν ζήτησε να πετάξει πάνω από τη Σμύρνη, που είναι πολύ μακριά από την πολεμική ζώνη και τα τριακόσια, περίπου, τουρκικά αεροσκάφη που βρίσκονται εκεί επιχειρούν κυρίως εναντίον της Ελλάδος.
Υπάρχει ακόμη μια βάση στο Ικόνιο, όπου έχει αναπτυχθεί ένα σύστημα ραντάρ για παρακολουθήσεις σε μεγάλη ακτίνα δράσης. Συνολικά τα τουρκικά αεροδρόμια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το ΝΑΤΟ σε ειρηνική περίοδο είναι είκοσι ενώ είναι περίπου εκατό αυτά με δυνατότητα χρήσης σε καιρό πολέμου. Στις αεροπορικές βάσεις του Ερζερούμ, του Μπαλικεσίρ και του Ιντσιρλίκ βρίσκονται αποθηκευμένα πυρηνικά όπλα. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, στο έδαφος της Τουρκίας ο στρατός του ΝΑΤΟ διαθέτει μερικές εκατοντάδες πυρηνικές συσκευές ποικίλης ισχύος.
Στα τέλη του 2014, η Τουρκία και οι ΗΠΑ συμφώνησαν για τη χρήση του Ιντσιρλίκ για drones, στο πλαίσιο της υποστήριξης της επιχείρησης του δυτικού συνασπισμού εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Στη βάση, επισήμως, μεταφέρθηκα δύο drones «Reaper» (μετατροπή του «Predator»), αλλά πέρα από αυτό η υπόθεση δεν προχώρησε, καθώς η Άγκυρα, για άγνωστους λόγους αρνήθηκε τη μόνιμη εγκατάσταση στη βάση μεγάλου αριθμού drones. [ ]
Γενικά, το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τη βάση τα τελευταία χρόνια κυμαινόταν. Κατά τις περιόδους που η Ουάσιγκτον αρνιόταν να στηρίξει τους Κούρδους, έκανε χρήση των αεροσκαφών της από αεροπλανοφόρα στον Περσικό Κόλπο. Αλλά όταν άρχιζε η συζήτηση για επίθεση εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο ιρακινό Κουρδιστάν, εμφανιζόταν η ανάγκη για χρήση της βάσης που βρίσκεται εγγύτερα σε αυτό.
Από την πλευρά της η Τουρκία συστηματικά τορπίλιζε τις προσπάθειες των Αμερικανών να ενισχυθούν στο Ιντσιρλίκ, καθώς αυτό θα σήμαινε στενότερη συνεργασία των ΗΠΑ με τους Κούρδους. [ ] Γι’ αυτό η άρνηση της Τουρκίας στην αναγνωριστική πτήση από τη ρωσική αεροπορία πάνω από το Ιντσιρλίκ μαρτυρεί όχι τη «συμμαχική ανησυχία» για τις θέσεις των ΗΠΑ στην περιοχή, αλλά το αντίθετο. Η τουρκική πλευρά χρησιμοποιεί τη βάση του ΝΑΤΟ αποκλειστικά για τα δικά της συμφέροντα.
Επίσης, όχι μακριά από το Ντιγιαρμπακίρ (Τουρκικό Κουρδιστάν, Δυτική Αρμενία), σε μια έκταση πάνω από 46 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκονται εγκατεστημένα πολλά ραντάρ, σταθμοί έγκαιρης ειδοποίησης και δορυφορικές επικοινωνίες. Εκεί βρίσκεται το ισχυρότερο κέντρο παρακολούθησης του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, που έχει ως αποστολή τον έλεγχο του εναέριου χώρου. Από εκεί είναι δυνατή η παρακολούθηση όλης της Λεκάνης της Μεσογείου και επίσης της κίνησης των πλοίων και των αεροσκαφών σε απόσταση αρκετών χιλιάδων χιλιομέτρων. Εκεί λειτουργούν ισχυροί σταθμοί ραντάρ εξοπλι-
σμένοι με συστήματα αυτόματης επεξεργασίας δεδομένων και ικανοί να λαμβάνουν πληροφορίες για εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων.
Τέλος, στην περιοχή της Σινώπης, στις ακτές του Ευξείνου Πόντου, βρίσκεται το κέντρο της ηλεκτρονικής κατασκοπίας του ΝΑΤΟ και τα ραντάρ της που λαμβάνουν πρώτα τις πληροφορίες για τη δραστηριότητα των αεροπορικών δυνάμεων της Ρωσίας στη Συρία για τις εκτοξεύσεις των πυραύλων Κρουζ από την Κασπία και τη Μεσόγειο Θάλασσα. Και αυτές οι θέσεις αποδεικνύεται ότι είναι κλειστές για τις ρωσικές επιθεωρήσεις, αν και τίποτε το τραγικό δεν προκύπτει από τη διενέργειά τους. Το ίδιο το καθεστώς της επιθεώρησης δεν προβλέπει έλεγχο των συχνοτήτων των ραντάρ ή της ισχύος τους. Τις περισσότερες φορές περιορίζεται σε μια οπτική καταγραφή των αντικειμένων της επιθεώρησης. Τι είναι αυτό λοιπόν που φοβίζει;
Η παρακολούθηση ωστόσο της παραμεθόριας ζώνης με τη Συρία είναι άλλο ζήτημα. Εκεί και η απλή οπτική επιθεώρηση είναι αρκετή για να πείσει για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας. Και τα στοιχεία δείχνουν ότι ο τουρκικός στρατός διαμορφώνει τα λεγόμενα ενδιάμεσα σημεία ανεφοδιασμού, ώστε να αποτελέσουν ένα είδος υλικοτεχνικών βάσεων υποστήριξης για τα τμήματα που θα διενεργούν επιθέσεις. Και, αυτός που δημιουργεί ένα τέτοιο σύστημα, είναι βέβαιο ότι ετοιμάζεται όχι για άμυνα, αλλά για επίθεση.
Με άλλα λόγια, υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι ο τουρκικός στρατός, αν δεν είναι ήδη έτοιμος, τότε σίγουρα ετοιμάζεται για επιθετικές επιχειρήσεις στις παραμεθόριες περιοχές της Συρίας. Σ’ αυτό οφείλεται και η εκνευρισμένη στάση απέναντι στις ρωσικές πτήσεις επιθεώρησης. […]
Η ουσία είναι ότι για τη Τουρκία έφθασε η στιγμή της αλήθειας ως προς το συριακό ζήτημα. Σύμφωνα με τον στρατηγικό σχεδιασμό, τον οποίο η εφημερίδα Vzgliad περιέγραψε ήδη πριν από ένα μήνα, τα συριακά στρατεύματα απελευθέρωσαν τους σιιτικούς και χριστιανικούς θύλακες στις επαρχίες Χομς και Χαλέπι, και ταυτόχρονα απέκλεισαν τις οδούς εφοδιασμού και επικοινωνίας των αντικαθεστωτικών με την επαρχία Ιντλίμπ και εν συνεχεία με τη Τουρκία. Η ορμητική επίθεση στην επαρχία της Λαττάκειας επίσης αποκόπτει τους μαχητές από τα τουρκικά σύνορα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και γύρω από το Χαλέπι, στη λεγόμενη τουρκομανική ζώνη, η οποία έχει καταληφθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα κυβερνητικά στρατεύματα. Ως αποτέλεσμα, η Άγκυρα χάνει τη δυνατότητα να επηρεάσει τις στρατιωτικές μονάδες και τους πολιτικούς σχηματισμούς των Κούρδων όχι μόνον στη Συρία, αλλά ακόμη και εντός του εδάφους της. Από την άλλη, οι τζιχαντιστές ήδη κάνουν λόγο για τη μετάβασή τους σε «ανταρτοπόλεμο», που ουσιαστικά σημαίνει διεξαγωγή τρομοκρατικών επιθέσεων. Στην Άγκυρα εμφανίζεται ως απόλυτα λογική η πρόκληση μιας νέας σύγκρουσης, και αν είναι δυνατό σε αυτή να εμπλακούν η Ρωσία και το ΝΑΤΟ.

Από την ιστοσελίδα www.vz.ru
Μετάφραση: Σωτήρης Δημόπουλος

πηγή