Πόσο ελληνικός είναι ο «ελληνικός τουρισμός»;

Αφίσα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού

Του Αλέξανδρου Αγγελόπουλου*
Θα ξεκινήσω επισημαίνοντας ότι δεν συμφωνώ με τις διθυραμβικές δηλώσεις περί αύξησης του τουριστικού ρεύματος στη χώρα μας, πρώτον γιατί στερούνται ποιοτικής ανάλυσης και άρα είναι εντελώς αναξιόπιστες, και δεύτερον γιατί δεν διασταυρώνονται επαρκώς, δεν επιμερίζονται και δεν καταλήγουν σε ασφαλή συμπεράσματα για το τελικό οικονομικό όφελος από την τουριστική δραστηριότητα στο σύνολο της χώρας. Πλην της πολύπαθης Αθήνας και μικρών εξαιρέσεων, πληγήκαμε ανεπανόρθωτα. Ο χειμώνας αναμένεται θερμός.

Η εισαγωγή αυτή κρίνεται απαραίτητη αν σκεφτεί κανείς ότι η «κτηνοτροφικής λογικής» καταμέτρηση ταιριάζει μεν απόλυτα στο μοντέλο που έχει υιοθετήσει η χώρα και ασπαστεί η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου, αλλά στερείται οράματος και πλάνου, όπως στερείται και ποιοτικών χαρακτηριστικών που κρίνονται απαραίτητα στη διαμόρφωση πολιτικής. Πού είναι λοιπόν η Ελλάδα σε όλο αυτό και πώς την επαναφέρουμε στο προσκήνιο;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

1. Το 2015 ήταν χρονιά ρεκόρ σε ότι αφορά τις προσφορές τιμής. Σε πολλές περιπτώσεις το κόστος φιλοξενίας των επισκεπτών μας ήταν υπερδιπλάσιο της τιμής πώλησης. Θυμίζει μεταναστευτικό περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Ήρθαν για την τιμή, όχι για την Ελλάδα.

2. Ακόμη και σήμερα δεν έχει γίνει καταγραφή του αποτυπώματος της τουριστικής οικονομίας στην εθνική. Πόσοι κλάδου επηρεάστηκαν; Πώς; Τι άλλαξε στον τρόπο που βλέπουμε και αντιμετωπίζουμε τον κλάδο; Πόση σημασία δίνεται στην προστιθέμενη αξία του τουρισμού στην εθνική οικονομία; Πώς αλληλεπιδρά ο τουρισμός με τους λοιπούς κλάδους της οικονομίας; Εν συντομία, αν και οφείλουμε να αφήσουμε τις απαντήσεις για τον αναγνώστη, δεν μπορούμε ή δεν έχουμε απαντήσει στα παραπάνω. Πολύ περισσότερο που οι απαντήσεις διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή και από περίοδο σε περίοδο.

3. Ο αθάνατος και απόλυτα απαραίτητος πρωτογενής τομέας είναι στο επίκεντρο κάθε συζήτησης για εξαγωγές, αλλά δεν συνδέεται επαρκώς με τον τουρισμό, που είναι η κυρία εξαγωγική μας δραστηριότητα. Αποτέλεσμα είναι να μην παράγουμε ούτε αρκετά, ούτε με πρόγραμμα, ούτε τελικά με τρόπο τέτοιο που να διατηρεί το ισοζύγιο εισαγωγών- εξαγωγών σε υγιές επίπεδο. Για να το εξηγήσουμε περαιτέρω: Για τουλάχιστον ένα εξάμηνο η χώρα υποδέχεται περίπου δύο φορές τον πληθυσμό της σε επισκέπτες. Για να συντηρήσουμε το μοντέλο φιλοξενίας μας εισάγουμε πρώτες ύλες σε ποσοστό που ξεπερνάει το 50% (δεν έχει καταγραφεί λεπτομερώς) των αναγκών μας. Απαιτείται μια σύνθετη φόρμουλα για να αποδείξει κάποιος ότι το τουριστικό μοντέλο συνεισφέρει στο σύνολο της οικονομίας, χωρίς διαρροές προερχόμενες από εισαγωγές που γίνονται για να εξυπηρετηθούν οι επισκέπτες της χώρας. Μήπως οφείλουμε να αυξήσουμε τα εγχώρια παραγόμενα;

4. Τα πολιτιστικά, πολιτισμικά και αποκλειστικά μας χαρακτηριστικά χάνονται στην ποσοτικοποίηση του τουρισμού μας. Ανεπίτρεπτο! Έπρεπε και πρέπει να συνδεθούν με ένα μοντέλο φιλοξενίας που να είναι στη βάση του ελληνικό. Οφείλουμε να κάτσουμε στο ίδιο τραπέζι με καλλιτέχνες, ιστορικούς, στοχαστές, γιατρούς, αλλά και τη νέα γενιά και να δώσουμε στον κόσμο έναν ελληνικό τουρισμό.

5. Η απασχόληση φεύγει από τα ελληνικά χέρια και πηγαίνει στα φτηνότερα. Μα και η τουριστική εκπαίδευση δεν υποστηρίζεται. Τότε για ποιον δουλεύει αυτό το μοντέλο για το οποίο είμαστε τόσο περήφανοι; Με 30% ανεργία, η χώρα έπρεπε να στραφεί στα μοντέλα απασχόλησης που έχουν παρόν και μέλλον και να αναδείξει τις ευκαιρίες απασχόλησης σε κλάδους που, εν πρώτης, μπορεί να μην μοιάζουν τόσο «σέξι» όσο οι νέες τεχνολογίες, αλλά που, εν τέλει, συντηρούν ένα εξαιρετικό μοντέλο ευημερίας και καταπολεμούν στη ρίζα του το μοντέλο του πλουτισμού. Ο τουρισμός μπορεί να απασχολήσει άμεσα και έμμεσα πάνω από το 25% της παραγωγικής Ελλάδας, τροφοδοτώντας και τροφοδοτούμενος από πλείστους άλλους τομείς της οικονομίας. Ξυλουργοί, τεχνικοί δικτύων, για παράδειγμα, είναι όλοι, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, μέρος της τουριστικής αλυσίδας.

6. Τέλος, τα φυσικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας είναι μοναδικά. Χωρίς την ελληνική φύση, δεν υπάρχει ελληνικός τουρισμός. Συνεχίζουμε, πάραυτα, να βγάζουμε τη χώρα μας και να την εγκαταλείπουμε. Διπλό έγκλημα. Αλόγιστη σπατάλη φυσικής ενέργειας, εγκληματική διαχείριση απορριμμάτων, πολεοδομική αναρχία και αρχιτεκτονική ασυδοσία οδηγούν τη χώρα σε ξεγύμνωμα της Ελλάδας από εκείνα τα συνθετικά της που την κάνουν μοναδική, όμορφη και πλούσια, μέσα ή έξω από το ευρώ.

Ο ελληνικός τουρισμός κάποτε λεγόταν φιλοξενία, ήταν δικός μας και είχε εμάς στο κέντρο. Χρέος μας να γυρίσουμε στα πρότυπα της φιλοξενίας και μιας ελληνικής οικονομίας που τη χρειάζεται γιατί είναι ο συνδετικός της κρίκος.

* Ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος είναι αντιπρόεδρος Aldemar και μέλος του ΔΣ του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΞΕΕ)

Αθηναϊκό Πρακτορείο, ΑΘΗΝΑ
 https://mignatiou.com/2015/09/poso-ellinikos-ine-o-ellinikos-tourismos/

Αφησαν την Αθήνα, ήρθαν στη Σαντορίνη και έφτιαξαν ένα καφενείο υπόδειγμα ομορφιάς -Η ιστορία δύο νέων Ελλήνων που δεν το έβαλαν κάτω

Για τον Παντελή Χατζηκωνσταντή και τον Τάκη Δρόσο, το ταξίδι από την Αθήνα έως τη Σαντορίνη ήταν κάτι παραπάνω από μια θερινή απόδραση κατά τη διάρκεια των διακοπών τους. Έγινε ένα ταξίδι φυγής από το πνιγηρό περιβάλλον της Αθήνας της κρίσης και σηματοδότησε το άνοιγμα των φτερών τους σε ένα επιχειρηματικό πεδίο άγνωστο -μέχρι εκείνη τη στιγμή- γι' αυτούς.

Οι δύο νέοι γνωρίζονται από το πανεπιστήμιο και έτσι δεν χρειάστηκε να περάσουν μεταξύ τους το στάδιο της προσαρμογής. Όταν ο Παντελής παράτησε τη δουλειά του στην τράπεζα, η απόφαση είχε ληφθεί: έφυγαν για την Οία με σκοπό να ανοίξουν το πρώτο παραδοσιακό καφενείο που θα προσφέρει μόνο ελληνικά προϊόντα -τα ξένα απαγορεύονται διά ροπάλου. Να σκεφτεί κανείς πως στον κατάλογό τους δεν έχουν καν την κλασική... Coca-Cola.

Τη στιγμή που δεν μπορούσαν να βρουν καμία προοπτική στην πρωτεύουσα και σε αντίθεση με τους περισσότερους συνομηλίκους τους που επιδιώκουν μια σταθερή δουλειά, εκείνοι ανοίχτηκαν στην περιπέτεια.
Αν και διάλεξαν ένα κοσμοπολίτικο νησί που προσελκύει χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο, ο δικός τους στόχος ήταν να... τραβήξουν τους Έλληνες. Όπως λένε και οι ίδιοι στο Greek Reporter, οι περισσότεροι ξένοι συνήθως αναζητούν σε ένα νησί κάτι πιο χλιδάτο και πιο ευρωπαϊκό. Το δικό τους καφενείο επιθυμούν να ακολουθήσει πιστά την παράδοση, προσφέροντας ντόπια προϊόντα.

«Πιστεύουμε στην Ελλάδα και στα προϊόντα που βγάζει η γη της. Καπνιστά αλλαντικά, λουκάνικα, ελιές από την Καλαμάτα, το φημισμένο σαλάμι της Λευκάδας ή τα τυριά της Νάξου. Επίσης, τα κρασιά και τα ποτά. Τίποτα το ξένο δεν μπαίνει στο μαγαζί μας», λένε και οι δύο με καμάρι.

Η επιλογή της Σαντορίνης δεν ήταν τυχαία, καθώς θεωρούσαν πως είναι το ιδανικό μέρος για να λειτουργήσει με επιτυχία το σχέδιό τους. «Η Σαντορίνη είναι μια διαφορετική Ελλάδα. Η ζωή είναι εύκολη στο νησί. Μπορείς να δουλέψεις επί ώρες δίχως να νιώσεις κούραση. Δεν έχει τον γιγαντισμό της Αθήνας», λέει ο Τάκης.

Όσο για το οικονομικό ρίσκο, το αποδέχονται, ξέρουν πως υφίσταται, αλλά πιστεύουν πως θα τα καταφέρουν.

πηγή 

Ελενα Μαγείρου: Εγκατέλειψε τον καλό μισθό της πολυεθνικής και έκανε παραδοσιακό ξενώνα στα Κύθηρα [εικόνες]

Στο μεσαιωνικό χωριό του Μυλοπόταμου, που είναι ξακουστό για τον καταρράκτη του (τη «Νεράιδα») και τους 22 νερόμυλούς του, έστησε τον παραδοσιακό ξενώνα της, την «Πορφυρούσα», η Eλενα Μαγείρου.

Aλλη μία που, κατά τον στίχο του Σεφέρη, «πήραμε τη ζωή μας˙λάθος! κι αλλάξαμε ζωή» στα Κύθηρα, με ή χωρίς άνω τελεία.

Η Ελενα Μαγείρου ήταν κάτοικος της Αγίας Παρασκευής και στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, με μισθό 800.000 δραχμές το ‘99.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε γεωπόνος στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ύστερα εργάστηκε ως στέλεχος στο εμπορικό τμήμα σε εταιρεία γαλλικών συμφερόντων παραγωγής και εμπορίας ζωοτροφών, αλεύρων και σπορελαίων. Το 2000 λέει «αντίο» στην Αθήνα για να εγκατασταθεί μόνιμα, μαζί με τη μικρή της κόρη Μυρτώ, στα Κύθηρα. Στο νησί η Έλενα αξιοποιεί το κτήμα της οικογένειάς της καλλιεργώντας βιολογικά από το 1996, ανακαινίζει ένα ενετικό αρχοντικό και το μετατρέπει σε παραδοσιακό ξενώνα στο χωριό Μυλοπόταμος, και δραστηριοποιείται στην προώθηση της βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας στα Κύθηρα και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

«Ηρθα για πρώτη φορά στο νησί έντεκα χρόνων με τον “Κορνάρο”, το πλοίο της γραμμής Πειραιά-Καψάλι.

Δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση.
Επιανε λιμάνι με το βίντσι», θυμάται. «Ερχόμουν διακοπές στο νησί τα καλοκαίρια. Δεκαέξι χρόνων είχα βάλει στο μάτι αυτό το ενετικό αρχοντικό στο Μυλοπόταμο, ερείπιο τότε, που τώρα έγινε ξενώνας.

Δεν μου άρεσε η Αθήνα, η φασαρία,το καυσαέριο.
Ηθελα, πάντοτε να φύγω, γι’ αυτό σπούδασα γεωπόνος. Το “φλασάκι” να κατέβω στα Κύθηρα άναψε όταν η κόρη μου η Μυρτώ, στο σπίτι μας τότε στην Ηλιούπολη, καθόταν στο μπαλκόνι και κοίταζε απ’ έξω μια αροκάρια τόσο μελαγχολικά, λαχταρούσε τη φύση».

Τα υπόλοιπα ήταν μια απόφαση. Στα Κύθηρα ασχολήθηκε με τη βιοκαλλιέργεια.
Μαζί με τον πατέρα της ήταν οι πρώτοι που την εισήγαγαν στο νησί, σε 100 στρέμματα ιδι-όκτητα κτήματα με ελιές, αμπέλια, σιτάρι στην Παλαιόπολη.

«Δεν ήταν εύκολο -λέει- για την αλλαγή. Ομως, νιώθω ενθουσιασμένη που μπορώ να δημιουργώ και το παιδί μου είναι ελεύθερο».

Η Ελενα Μαγείρου ήταν υποψήφια βουλευτής της ΔΗΜΑΡ στη Β Πειραιά στις τελευταίες εκλογές και υπήρξε και υποψήφια δημοτική σύμβουλος στα Κύθηρα.

Πληροφορίες από τον Ελεύθερο Τύπο και από την ιστοσελίδα της Ελενας Μαγείρου.

πηγή

Resort προσφέρει διαμονή σε αντίσκηνα… πολυτελείας!

Το «Pop-Up Hotel» βρίσκεται στο Glastonbury της Μεγάλης Βρετανίας είναι ένα τελείως διαφορετικό ξενοδοχείο από αυτά που συνηθίζουμε να βλέπουμε ή να επιλέγουμε για τη διαμονλη αμς. Πρόκειται στην ουσία για ένα resort με αντίσκηνα, το ένα καλύτερο από το άλλο. Δηλαδή με λίγα λόγια το ξενοδοχείο προσφέρει διαμονή στους επισκέπτες του σε τέντες… πολυτελείας. Πάνω από 150 δωμάτια έχουν διακοσμηθεί με την τελευταία λέξη του design και προσφέρουν όλες τις ανέσεις, εκπληρώνοντας και τις πιο τρελές προσδοκίες.
Ο Mark Sorrill είναι ο εκκεντρικός ιδιοκτήτης του ο οποίος έζησε χρόνια στην Καραϊβική και ξέρει καλά τις απαιτήσεις των επισκεπτών. «Η ιδέα ξεκίνησε βασισμένη στη φιλοσοφία της ελευθεριας αλλά και της απόλυτης εναρμόνισης με τη φύση. Το αντίσκηνο σού προσφέρει αυτό ακριβώς: την επαφή με το περιβάλλον», λέει ο ίδιος για την ιδέα του. Όσο για τις τιμές; Η ακριβότερη αφορά στο κλείσιμο της σουίτας και κοστίζει περί τις 9.000 λίρες.

















πηγή