Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αθλητισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αθλητισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

Αρνήθηκε (!) να υπογράψει με τη Nike, γιατί "...δεν δέχτηκε να βάλει στα παπούτσια, που θα διαφήμιζε, το αγαπημένο του απόσπασμα από τη Βίβλο..."


(Σχόλιο amf & Bill: Όλο το "πακέτο" έχει τελικά ο Steph...Και παιχταράς & "ένας από μας" & πιστός!!!)

 " πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ...."
Φιλιππησίους 4.13

Η εταιρία αθλητικών ειδών NIKE προσέγγισε τον Stephen Curry για να εγκρίνει τα παπούτσια τους, αλλά ο Steph είπε ότι θα υπογράψει με την προϋπόθεση <<να βάλω το αγαπημένο μου απόσπασμα από τη Βίβλο

(Φιλιππησίους 4.13 
" πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ....
Τα πάντα μπορώ & κατορθώνω,  με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού...").

Η ιδέα αυτή δεν άρεσε στην NIKE...
Βρέθηκε όμως αμέσως η εταιρία 
(Η Under Amour),
που θα αποδεχόταν τον όρο του "Στεφανή"...
  Τα παπούτσια του είναι πλέον το γρηγορότερα πωλούμενο εμπόρευμα της Under Armour...

Μια άλλη φορά, ο Steph Curry είχε δηλώσει (δες φωτο):
<<Ο Άνθρωπος που πέθανε 
για τις ψυχές μας στο σταυρό...
Ξέρω ότι έχω μια θέση στον Παράδεισο 
να με περιμένει, 
εξαιτίας Του και αυτό είναι 
κάτι που καμία γήινη τιμή ή 
τρόπαιο δεν μπορεί να προσεγγίσει.>>

 ORIGIN:On 18 February 2016, a Facebook post appeared claiming that NBA star Steph Curry refused to sign a contract with Nike because the shoe company wouldn't allow him to put Bible verses on his sneakers...

Δες το πρωτότυπο άρθρο 

Επιλογή άρθρου: Neki
Μετάφραση - επιμέλεια: Bill
πηγή

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016

Έπος !!

Αναμέτρηση στη Θεσπρωτία διακόπηκε προσωρινά καθώς μία γιαγιά αποφάσισε να κόψει δρόμο μέσα από το γήπεδο. Δείτε το απίστευτο βίντεο!


Πέμπτη 14 Ιανουαρίου 2016

Με τη Σμύρνη στη φανέλα αγωνίζεται ο ΑO ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ


bb3c4b01424ee5d572e5d289a124d9e9_436405

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ!

Συνήθως τέτοιες εμφανίσεις είναι συλλεκτικές αλλά οι υπεύθυνοι της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ Καισαριανής αποφάσισαν πως τη νέα αγωνιστική περίοδο έχουν χρέος να αγωνιστούν όλη τη σεζόν με την εικόνα της καταστροφής της Σμύρνης στη φανέλα τους. Ο ιστορικός ποδοσφαιρικός Σύλλογος των Μικρασιατών της Καισαριανής που αναγεννήθηκε μόλις τα τελευταία χρόνια, με νέους ανθρώπους τόσο στη διοίκηση όσο και στα τμήματα των ακαδημιών καταφέρνει να πρωταγωνιστεί στις τοπικά πρωταθλήματα και σήμερα αγωνίζεται στην Α” κατηγορία της Αθήνας.

Ο Σύλλογος εμπνέεται από μια νέα φιλοσοφία που δεν είναι μόνο καθαρά αθλητική. Οι ανθρωποί του κατανοούν ότι φέροντας αυτόν τον βαρύ τίτλο, δεν αποτελούν μόνο κομμάτι της ιστορίας της Καισαριανής, αλλά κομμάτι της ιστορίας όλων των Προσφύγων της Μικράς Ασίας και κάθε τους ενέργεια είναι ελάχιστος φόρος τιμής για εκείνους που άφησαν τις ζωές τους αλλά και για εκείνους που ξεριζώθηκαν από τις πολυαγαπημένες πατρίδες. Πρόσφατα έδωσαν νέες ονομασίες στα τμήματα υποδομής. Οι πολυπληθείς Ακαδημίες τους πλέον δεν έχουν νούμερα αλλά ονόματα πόλεων της Μικράς Ασίας. Αττάλεια, Ικόνιο, Νίκαια, Καισάρεια, Αιβαλί, Τραπεζούντα, Πέργαμος, Φιλαδέλφεια, Βουρλά, Σμύρνη, Αμάσεια, Χαλκηδόνα, Εφεσος, Προύσα, Μάκρη, Νικομήδεια είναι πλέον τα ονόματα με τα οποία τα παιδιά εγγράφονται στα τμήματα των Ακαδημιών που συγκαταλέγονται στις καλύτερες της Αθήνας .

Φέτος είχαμε χρέος μας απέναντι στους φιλάθλους μας να δημιουργήσουμε με ξεχωριστή εμφάνιση για την πρώτη μας ομάδα και στη συνέχεια για τις ακαδημίες μας, μια ιστορική εμφάνιση με σημείο αναφοράς την Σμύρνη και τις τελευταίες σκηνές της καταστροφής και του δράματος της προσφυγιάς των προγόνων μας, τόνισε στο Δίκτυο Μικρασιάτης ο πρόεδρος του Μικρασιατικού Δημήτρης Αναγνώστου.

Ο Μικρασιατικός είναι νέα ομάδα, με πολλά παιδιά στις ακαδημίες μας. Καταφέραμε τα δύο προηγούμενα χρόνια να κάνουμε πρωταθλητισμό, ανεβήκαμε στην πρώτη κατηγορία της Αθήνας και φιλοδοξούμε νας μας αγκαλιάσουν όλοι οι φίλαθλοι που έχουν μικρασιατική καταγωγή και να φτάσουμε την ομάδα όσο πιο ψηλά μπορούμε τονίζει, ο Γενικός Διευθυντής Βαγγέλης Ζαγοράκης.

Είμαστε από τις πολυπληθέστερες ακαδημίες στην Αθήνα, με πάνω από 250 παιδιά, είμαστε νέοι με όρεξη να δουλέψουμε και να βελτιώσουμε τα παιδιά αθλλητικά αλλά και να διαμορφώσουμε σωστούς χαρακτήρες. Γίνεται μια πολύ μεγάλη προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν άνθρωποι οι οποίοι αφιερώνουν τον πολύτιμο χρόνο τους και μπορεί να είμαστε ερασιτεχνικός Σύλλογος αλλά προσπαθούμε να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη οργάνωση και να βελτιωνόμαστε καθημερινά, τόνισε από την πλευρά του ο προπονητής και υπεύθυνος των ΑκαδημιώνΚώστας Σταμπουλίδης.
πηγή


Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΟΣ!
Από πρόσφυγες στην Καισαριανή
γεμάτους από όνειρα, όραμα και ψυχή
ιδρύθηκε ένας σύλλογος που είναι αθλητικός
και τ’ όνομά του είναι: ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Να το θυμάστε τ’ όνομα αυτό
θ’ αφήσει ιστορία και ένδοξη πορεία
στο χόρτο τη φανέλα μας σαν δεις να την τιμάς
έχει βραχεί μ’ ιδρώτα και δάκρια χαράς.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Θαυμάστε την ομάδα τα έντεκα παιδιά
που παίζουνε με δύναμη και καρδιά
ο ρόλος της κερκίδας πολύ σημαντικός
γ’αυτό φωνάξτε δυνατά: ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!

Κι αν οι φωνές γίνουν πολλές, μια μέρα, θα ταξιδέψουν μακριά μαζί με τον αέρα και τα’ όνομά μας θ’ ακουστεί, κι αυτό έχει σημασία μέχρι και στα παράλια στη Μικρά Ασία.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ – ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ!
Σύνθεση & Τραγούδι: Γιάννης Κερμανίδης
Στίχοι: Λίλια Θώδου

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ των ομάδων του κατηχητικού Αγ. Αθανασίου Κατούνας και του μικρού τμήματος της ομάδος του Παναιτωλικού.


   Την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου και ώρα 3 το μεσημέρι στο Αθλητικό Συγκρότημα ¨EMILEON¨ πραγματοποιήθηκε φιλικός ποδοσφαιρικός  αγώνας μεταξύ των ομάδων του Κατηχητικού Σχολείου της ενορίας Αγίου Αθανασίου Κατούνας και της ομάδος του μικρού τμήματος του Παναιτωλικού. Τα παιδιά δώσανε μήνυμα ότι ο αληθινός αθλητισμός ενώνει τους ανθρώπους, δημιουργεί φιλίες ανάμεσα σε έθνη και λαούς, κάνει τον ανθρωπο να είναι ελεύθερος από σκοπιμότητες και προσωπικά ωφέλει, τον ψυχαγωγεί όπως πρέπει και δημιουργεί αληθινές σχέσεις αγάπης, αλληλοσεβασμού και εκτίμησης μεταξύ των ανθρώπων.
   Ευχόμαστε, τα παιδιά μας οι αυριανοί αθλητές να καταλάβουν το αληθινό ιδανικό του αθλητισμού και να αγωνίζονται στην ζωή να κρατούν τους εαυτούς τους καθαρό από την αμαρτία και το κακό.                










πηγή

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015

Μία εικόνα 1000 λέξεις: Έτσι γεννήθηκε το μπάσκετ

Πριν από 124 χρόνια, τέτοιες ημέρες, σε ένα κλειστό γυμναστήριο στην Μασαχουσέτη γεννιόταν το άθλημα που έμελλε να γίνει από τα πλέον διάσημα στον πλανήτη

Adtech Ad
Τι ακριβώς κάνουν αυτοί οι δύο ηλικιωμένοι με το καλάθι και την μπάλα; Προφανώς προσπαθούν να θυμηθούν τα νιάτα τους. Στην φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1928 πρωταγωνιστές είναι ο καθηγητής Τζέιμς Νάισμιθ με την σύζυγο του Μόουντ. Τι τους κάνει ξεχωριστούς ο πρώτος είναι ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το basketball και η κυρία Μόουντ μία απο τις πρώτες γυναίκες που έπαιξαν εκεί πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Εκεί που θα μεταφερθούμε για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Δεκέμβριος του 1891 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης. Οι σκληρές καιρικές συνθήκες κρατούν για άλλη μία περίοδο εντός του μικρού κλειστού γυμναστηρίου τους σπουδαστές του Κολεγίου της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων. Έχουν περάσει αρκετές πάνω από τον ίππο, έχουν σκαρφαλώσει στα σχοινιά αλλά τόσο στους σπουδαστές όσο και τους καθηγητές τους είναι κοινό μυστικό ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι βαρετή. Ο διευθυντής του σχολείου, ένας ανοιχτόμυαλος παιδαγωγός είχε στείλει τον γυμναστή του σχολείου, τον τριαντάχρονο Τζέιμς Νάισμιθ, να παρακολουθήσει σεμινάρια σουηδικής γυμναστικής σε μία προσπάθεια να τα εντάξουν στο πρόγραμμα. Παράλληλα όμως του ανέθεσε να βρει ένα ομαδικό άθλημα που να μπορεί να παιχτεί σε κλειστό χώρο υπό τον όρο ότι δεν θα προκαλούσε τραυματισμούς σε όσους συμμετείχαν και δεν κατέστρεφε τον χώρο. Ο νεαρός καθηγητής αποδέχθηκε την πρόκληση και άρχισε να πειραματίζεται. Αρχικά προσπάθησε να φέρει αθλήματα που διεξάγονται σε ανοιχτούς χώρους εντός του γυμναστηρίου. Η αποτυχία ήταν παταγώδης. Τα πιο βίαια αθλήματα όπως το ράγκμπι γίνονταν ακόμη πιο επικίνδυνα στο σκληρό δάπεδο της αίθουσας ενώ οι προσπάθειες να μειωθούν τέτοια προβλήματα κατέληγαν σε φιάσκο με τους φοιτητές να συμμετέχουν απρόθυμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η προσπάθεια να παίξουν ποδόσφαιρο με μαλακά παπούτσια ώστε να μην τραυματίζουν τους αντιπάλους. Η μπάλα στα σουτ έφευγε και έσπαγε τα τζάμια.

Ο Νάισμιθ άλλαξε τακτική και από τον πειραματισμό κατέφυγε στην μίξη ήδη αθλημάτων που υπήρχαν με τους όρους και τις δυνατότητες που είχε στα χέρια του. Το άθλημα που άρχισε να σχεδιάζει είχε στοιχεία από το ράγκμπι. Οι δυο βασικές διαφορές ήταν ότι μπάλα δεν θα έπρεπε να μένει στα χέρια του παίκτη ώστε να αποφεύγονται οι συγκρούσεις και ότι η μπάλα δεν θα πήγαινε μόνο πίσω αλλά προς όλες τις κατευθύνσεις. Μετά βρήκε την κατάληξη. Κάθε άθλημα έχει είτε μία γραμμή τερματισμού ή ένα τρόπο σκοραρίσματος. Στην περίπτωση του το σκοράρισμα θα ήταν να μπει η μπάλα σε ένα κουτί, στο τέλος του γηπέδου. Και πως θα άρχιζε; Η σκέψη του ήταν ανάμεσα σε αυτή του πόλο όπου η μπάλα είναι στο κέντρο και οι αθλητές μετά το σφύριγμα του διαιτητή προσπαθούν να την διεκδικήσουν ξεκινώντας από τις δύο αντίθετες άκρες του γηπέδου, και του αμερικανικού ποδοσφαίρου όπου η μπάλα ρίχνεται ανάμεσα στις δύο ομάδες και γίνεται προσπάθεια διεκδίκησης της. Για να αποφύγει τους τραυματισμούς αποφάσισε την δεύτερη περίπτωση με μία τροποποίηση, την μπάλα θα την διεκδικούσε ένας παίκτης από κάθε ομάδα. Το νέο παιχνίδι είχε αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά στο μυαλό του νεαρού καθηγητή ο οποίος ετοιμάζονταν να δει και στην πράξη αν είχε εφαρμογή η ιδέα του. O Nάισμιθ ζήτησε από τον επιστάτη του σχολείου να του φέρει στο γυμναστήριο δύο κουτιά με άνοιγμα 18 ιντσών. Ο επιστάτης του ανέφερε ότι δεν είχε αλλά στην αποθήκη υπήρχαν δύο κοφίνια που μαζεύαν τα ροδάκινα. Ο Νάισμιθ αφού δείλιασε για μία στιγμή του είπε να τα φέρει τελικά στο γυμναστήριο και να τα κρεμάσει σε ένα ξύλο στα 10 πόδια (περίπου 3 μέτρα) και ο ίδιος κατευθύνθηκε προς το γραφείου του. Πήρε ένα κομμάτι χαρτί και μέσα σε λιγότερο από μία ώρα ανέπτυξε τους 13 κανόνες του θα διέπουν το νέο παιχνίδι.

1. Η μπάλα μπορεί να ριφθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση με το ένα ή και τα δυο χέρια. 2. Η μπάλα μπορεί να αναπηδά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση είτε με το ένα, είτε με τα δυο χέρια, αλλά ποτέ με γροθιά.
3. Ένας παίκτης δεν μπορεί να τρέξει με την μπάλα. Ο παίκτης πρέπει να πασάρει την μπάλα από τη θέση στην οποία έπιασε τη μπάλα, αλλά επιτρέπεται να υποδεχθεί την πάσα ακόμα κι όταν τρέχει.
4. Η μπάλα πρέπει να κρατείται στα χέρια, χωρίς τη χρήση των βραχιόνων ή του σώματος.
5. Απαγορεύεται το χτύπημα με αγκώνα, το κράτημα, το σπρώξιμο ή η τρικλοποδιά με κάθε τρόπο στον αντίπαλο. Η πρώτη παραβίαση αυτού του κανονισμού απ’ ένα παίκτη θα μετρά ως φάουλ. Με τη δεύτερη ίδια παραβίαση, ο παίκτης θα αποβάλλεται μέχρι να μπει το επόμενο καλάθι ή αν υπάρχει καταφανής πρόθεση να τραυματίσει τον αντίπαλό του, για τον υπόλοιπο αγώνα και απαγορεύεται η αντικατάστασή του.
6. Καταλογίζεται φάουλ εάν κάποιος χτυπήσει την μπάλα με γροθιά, στις παραβάσεις των κανονισμών 3 και 4 και ό,τι περιγράφεται στον κανονισμό 5.
7. Εάν μια από τις δυο ομάδες κάνει τρία συνεχόμενα φάουλ θα μετρά ως καλάθι για τους αντιπάλους. Συνεχόμενα φάουλ σημαίνει χωρίς ο αντίπαλος εν τω μεταξύ να κάνει φάουλ.
8. Καλάθι επιτυγχάνεται όταν κάποιος παίκτης πετάξει την μπάλα από το έδαφος μέσα στο καλάθι κι αυτή μείνει εκεί . Απαγορεύοντας στην αμυνόμενη ομάδα να ακουμπήσει ή εμποδίσει την μπάλα από τη στιγμή που μπήκε μέσα στο καλάθι. Εάν η μπάλα μείνει στην άκρη του καλαθιού και οι αντίπαλοι μετακινήσουν το καλάθι, θα μετράει κανονικά.
9. Όταν η μπάλα βγαίνει εκτός γηπέδου, η επαναφορά θα γίνεται από τον πρώτο παίκτη που θα την ακουμπήσει. Σε περίπτωση διαφωνίας, ο επόπτης είναι αυτός που θα την επαναφέρει στον αγωνιστικό χώρο. Η επαναφορά της μπάλας θα πρέπει να γίνεται από τον παίκτη μέσα σε 5 δευτερόλεπτα. Αν την κρατήσει παραπάνω, αλλάζει κατοχή. Αν μια ομάδα προσπαθήσει να καθυστερήσει το παιχνίδι, ο επόπτης θα καταλογίσει φάουλ εις βάρος της.
10. Ο επόπτης είναι υπεύθυνος για τους παίκτες και ο απόλυτος υπεύθυνος για να κρατά σημειώσεις για τα φάουλ και για να υποδεικνύει στον διαιτητή πότε μια ομάδα συμπληρώνει τρία συνεχόμενα φάουλ. Έχει τη δύναμη να αποβάλει ένα παίκτη αν παρέβη τον κανονισμό νούμερο 5.
11. Ο διαιτητής είναι υπεύθυνος για την μπάλα και αποφασίζει πότε η μπάλα είναι «ζωντανή», εντός αγωνιστικού χώρου, ποια ομάδα έχει την κατοχή και κρατά και τον χρόνο του αγώνα. Αποφασίζει πότε έχει επιτευχθεί καλάθι, κρατά το σκορ κι έχει οποιαδήποτε άλλη εξουσία που συνήθως αφορά ένα διαιτητή.
12. Ο χρόνος του αγώνα είναι δυο ημίχρονο των 15 λεπτών με πέντε λεπτά διάλειμμα μεταξύ τους.
13. Η ομάδα που πετυχαίνει τα περισσότερα καλάθια σ’ αυτό το διάστημα αναδεικνύεται νικήτρια.

Όπως ανέφερε ο ίδιος χρόνια μετά πήρε αρκετή ώρα στους παίκτες να καταλάβουν και να συνηθίσουν τους κανόνες κάνοντας συνέχεια φάουλ με αποτέλεσμα κάποιες στιγμές οι μισή ομάδα είναι εκτός αγωνιστικού χώρου λόγου τιμωρίας. Το πιο σύνηθες λάθος που έκαναν ήταν να σπρώχνουν τους αντιπάλους τους συνηθισμένοι από το ράγκμπι. Σε λίγη ώρα όμως «έπιασαν το νόημα» με τους επιθετικούς να προσπαθούν να πετύχουν το καλάθι και τους αμυνόμενους να προσπαθούν να κρατήσουν τους αντιπάλους μακριά από το δικό τους. Η επίτευξη καλαθιού σε αυτό τον πρώτο αγώνα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη καθώς για κάθε ομάδα αγωνίζονταν 9 παίκτες. Τελικά επετεύχθη ένα καλάθι λίγο πριν την λήξη του χρόνου που ήταν και το μοναδικό που μπήκε στον πρώτο αγώνα μπάσκετ στην ιστορία που έλαβε χώρα στα μέσα Δεκεμβρίου του 1891. Πρώτος σκόρερ ιστορικά καταγράφηκε ο Ουίλιαμ Τσέις. Σε αντίθεση με τα άλλα παιχνίδια που είχαν δοκιμαστεί και είχαν αποτύχει το συγκεκριμένο «νέο παιχνίδι» κέρδισε τους παίκτες και τους ελάχιστους θεατές, με αποτέλεσμα να θέλουν να παίξουν παραπάνω αν και η ώρα είχε περάσει και έπρεπε να μπουν στις τάξεις για το επόμενο μάθημα. Στις επόμενες ημέρες το παιχνίδι εξελίχθηκε – άνοιξαν τα καλάθια – και όλο και περισσότεροι ήθελαν να συμμετάσχουν ή να το παρακολουθήσουν. Στις διακοπές των Χριστουγέννων οι σπουδαστές που επισκέπτονταν τους δικούς μιλούσαν στους φίλους τους για το νέο σπορ το οποίο σε χρόνο ρεκόρ διαδόθηκε από άκρη σε άκρη στην Αμερική.

Λίγο μετά το τέλος του πρώτου αγώνα οι κανόνες που είχαν αναρτηθεί στον πίνακα ανακοινώσεων του γυμναστηρίου. Στον Νάισμιθ δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όμως δύο εβδομάδες μετά ένας μαθητής, ο Μάχαν πλησίασε τον γυμναστή και του ανέφερε ότι ήταν αυτός ο οποίος είχε πάρει τους κανόνες από τον πίνακα καθώς πίστευε ότι αυτό το άθλημα σύντομα θα γινόταν διάσημο και ήθελε να τους κρατήσει ως αναμνηστικό. Τους έδωσε στον Νάισμιθ ο οποίος τους κράτησε στο αρχείο του για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Μάχαν πρότεινε στον καθηγητή του άθλημα να πάρει το όνομα του και να λέγετε «Naismith-ball». O Νάισμιθ που φημίζονταν για το χιούμορ του είπε ότι με «το όνομα αυτό ήταν η σίγουρη μέθοδος να καταδικαστεί το παιχνίδι πριν ακόμη ξεκινήσει». Στην δεύτερη πρόταση που ήταν το basket-ball (σ.σ. παρέμεινε ως δύο ξεχωριστές λέξεις έως το 1921) ο Νάισμιθ ήταν θετικός και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία.  - Με πληροφορίες από το βιβλίο James Naismith. The man who invented basketball

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου


Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Ο μαραθώνιος της άμμου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, διοργανώνεται μία φορά κάθε χρόνο στο Μαρόκο της Αφρικής.
Όσοι πάρουν μέρος σε αυτόν, καλούνται να διανύσουν μια απόσταση περίπου 240 χιλιομέτρων (που ισοδυναμεί με περίπου 5,5 κανονικούς μαραθώνιους αγώνες) σε μία από τις πιο αφιλόξενες ερήμους του πλανήτη, τη Σαχάρα.
Ο αγώνας διαρκεί συνήθως 6 ή 7 ημέρες, κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες τρέχουν κάτω από θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 50 βαθμούς Κελσίου, κουβαλώντας μάλιστα σε σακίδιο στην πλάτη τους ό,τι μπορεί να χρειαστούν, όπως τροφή, ρουχισμό και φυσικά σκηνές τις οποίες στήνουν οι ίδιοι κάθε βράδυ για να κοιμηθούν. Το νερό διανέμεται σε μερίδες, μόνο σε συγκεκριμένα σημεία κατά τη διαδρομή.

Για να γίνει κανείς δεκτός στον – τουλάχιστον – περίεργο αυτό αγώνα, θα πρέπει να πληρώσει εκτός από τα δικά του έξοδα (ταξιδιωτικά εισιτήρια, εξοπλισμό κλπ) και ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό σαν συμμετοχή. Το σύνολο των χρημάτων που συγκεντρώνονται κάθε φορά από τις συμμετοχές και χορηγίες, δίνονται σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις της Αφρικής.
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
πηγή

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2015

Αγιασμός της Ομάδας Ποδοσφαίρου του Κατηχητικού Σχολείου της Ενορίας Αγίου Αθανασίου Κατούνας.

 
     Την Κυριακή 15 Νοεμβρίου και ώρα 3 το μεσημέρι στο γήπεδο του χωριού μας τελέσθηκε  Αγιασμός για την έναρξη των αθλητικών δραστηριοτήτων της Ποδοσφαιρικής Ομάδας του Κατηχητικού μας. 
Τον Αγιασμό τέλεσε ο εφημέριος της ενορίας μας π. Νεκτάριος ο οποίος ευχήθηκε στα παιδιά να αγαπήσουν τον υγιή αθλητισμό και όλα αυτά που απορρέουν από αυτόν. Ο υγιής αθλητισμός δημιουργεί φιλίες ενώνει τους ανθρώπους δείχνει στα παιδιά το δρόμο της αλληλεγγύης και του σεβασμού στο πρόσωπο του άλλου χωρίς σκοπιμότητες και προσωπικά συμφέροντα.   Τελειώνοντας ο π. Νεκτάριος ευχήθηκε στα παιδιά να αθλούν το σώμα τους αλλά και να ψυχαγωγούνται κατά Θεόν.     
Προπονητής των ομάδων ( Μικρής – Μεγάλης ) ορίστηκε ο κ. Αθανάσιος Καρύδας και υπεύθυνος παράγοντας ο κ. Δημήτριος Σεραφής ο οποίος είναι και επίτροπος της ενορίας μας.                     












πηγή

Δευτέρα 3 Αυγούστου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ ΜΙΛΗΣΕ!



Έφηβοι από χρυσάφι! Η Ελλάδα έκανε μια απίστευτη ανατροπή (προηγήθηκε για πρώτη φορά στο 36'04"), επικράτησε της Τουρκίας με 64-61 και επέστρεψε στην κορυφή της Ευρώπης μετά το 2008! 
η συνέχεια εδώ

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2015

Σεμνά, ταπεινά και ζόρικα ο Αντετοκούμπο! Η ζωή του Γιάννη Αντετοκούμπο δεν είναι παραμυθένια. Είναι αληθινή. Η ζόρικη πορεία, ο ρατσισμός, η μοναξιά των Αμερικανών και η τράπεζα που δεν έχει χρόνο να πάει. Η οικογένεια, η γλώσσα, η αθωότητα και το ταλέντο, τα «όπλα» του...


Σεμνά, ταπεινά και ζόρικα ο Αντετοκούμπο!

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν προλαβαίνει να μαρκάρει τους αντιπάλους του. Λάθος. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν προλαβαίνει να πάει από τη μία άκρη της ρακέτας στην άλλη. Λάθος. Δεν προλαβαίνει να μάθει τα συστήματα του προπονητή του Τζέισον Κιντ. Λάθος. Αυτό που δεν προλαβαίνει είναι να πάει στην τράπεζα! Δεν έχει χρόνο. Το πιο αναπάντεχο εμπόδιο στην προσαρμογή του στις ΗΠΑ. Το δήλωσε σε δημοσιογράφο της εφημερίδας «Guardian» που τον συνάντησε λίγο πριν τον αγώνα Νικς-Μπακς.
Η απάντηση τον κάνει ακόμη πιο «γήινο», πιο κοσμικό και ταπεινό. Αληθινό. Βέβαια, με όσα έχει ζήσει και έχει καταφέρει, δεν είναι αυτό που περιμένεις να ακούσεις. Ή μήπως όχι; Ο Γιάννης είναι 21 χρόνων και προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ένα άκρως απαιτητικό επαγγελματικό πρόγραμμα και να φέρει εις πέρας ευθύνες που ίσως δεν αναλογούν στην ηλικία του. Είναι φυσιολογικό λοιπόν. Ακόμη και για κάποιον που η ζωή του μόνο τέτοια δεν ήταν.
Γοητευτικός και αθώος
Ο Γιάννης, με την αθωότητα που τον διακρίνει, «απολογείται» στον εκπρόσωπο της βρετανικής εφημερίδας λέγοντας «συνέχεια λέω θα πάω την επόμενη φορά. Την επόμενη μέρα. Κι αυτό επειδή είμαι κουρασμένος από τα ταξίδια και τις προπονήσεις και ο χρόνος δεν φτάνει». Η φωνή του «σβήνει», κοιτά στον ορίζοντα, τρίβει τα γόνατα και παίζει με τα παπούτσια του. Από τον Αντετοκούμπο μόνο να κερδίσεις μπορείς. Είτε τον γνωρίσεις από κοντά είτε τον δεις να παίζει. Η συνεσταλμένη του ματιά, τα όσα κάνει στο παρκέ… Όχι όμως μόνο γι’ αυτά. Είναι γοητευτικός, ειλικρινής και απροκάλυπτα αθώος ακόμη κι όταν πρέπει να απαντήσει στις ίδιες, επαναλαμβανόμενες, τετριμμένες ερωτήσεις.
Παρ’ όλα αυτά, το πιο ελκυστικό κομμάτι της ζωής του είναι η ίδια του η ζωή. Το παρασκήνιο της. Μοιάζει με σκηνή από αμερικάνικη ταινία της δεκαετίας του ’40. Ο νέος που εργάζεται σε αναψυκτήριο και ξαφνικά επιλέγεται για να υπογράψει πολυετές συμβόλαιο για τέσσερις ταινίες.
Η ζόρικη πορεία
Η φαντασία και το μελόδραμα του κινηματογράφου συναντώνται με τη ζόρικη πορεία του Γιάννη. Το «OnMilwaukee.com» αποτύπωσε σε λίγες γραμμές τον ταραχώδη βίο της οικογένειας Αντετοκούμπο. «Ο Γιάννης, όπως και τα αδέλφια του Θανάσης, Κώστας, Αλέξανδρος, γεννήθηκε στην Ελλάδα. Μολαταύτα, ως παιδιά νιγηριανών μεταναστών δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ως Ελληνες. Τίποτα δεν ήταν σταθερό και δεδομένο γι’ αυτούς. Αντιμετώπισαν εξώσεις και συχνά άλλαζαν τόπο διαμονής. Επιβίωσαν δρώντας όλοι μαζί. Τα αγόρια πουλούσαν γυαλιά ηλίου, τσάντες, καπέλα στον δρόμο. Η Βερόνικα φύλαγε μωρά, ο Τσαρλς έκανε διάφορες δουλειές. Όταν ο Γιάννης με τον Θανάση ξεκίνησαν το μπάσκετ, μοιράζονταν το ίδιο ζευγάρι παπούτσια».
Ο ρατσισμός
Φυσικά, δεν «ερωτεύτηκαν» όλοι τον Αντετοκούμπο. Αμέσως μετά την επιλογή του στο ντραφτ, ο Νικόλαος Μιχαλολιάκος, αρχηγός της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή, δήλωσε περιφρονητικά: «Εάν δώσεις σε χιμπατζή στον ζωολογικό κήπο μια μπανάνα και την ελληνική σημαία, γίνεται Ελληνας;».
Δυστυχώς, υπάρχουν κι άλλοι που φέρονται ρατσιστικά απέναντι στον Γιάννη. Πριν το τζάμπολ του αγώνα γυναίκα δημοσιογράφος, όχι από Ελλάδα ή ΗΠΑ, που ήταν στα αποδυτήρια και περίμενε δηλώσεις απ' αυτόν, εξέφρασε σε συνάδελφο της την έκπληξη της  για το γεγονός ότι ο Αντετοκούμπο μιλά άπταιστα ελληνικά. Ο τελευταίος ξαφνιάστηκε. “Ναι. Φυσικά και μιλά. Είναι Έλληνας”απάντησε. Η έκπληκτη δημοσιογράφος ανοιγόκλεισε τα μάτια και σαρκαστικά ανταπάντησε: “Δεν νομίζω”.
Τον έσωσε το μπάσκετ
Η πραγματικότητα στην Ελλάδα παραμένει σκληρή. Πάνω από 200 χιλιάδες άνθρωποι ζουν στην Ελλάδα δίχως να έχουν πατρίδα. Ανήμποροι να λάβουν ιθαγένεια, αν και γεννήθηκαν στη χώρα. Ο Αντετοκούμπο, και η οικογένεια του, θα ήταν σε αυτούς αν δεν τον έσωζε η ικανότητα του στο μπάσκετ. Οι δυνατότητες του έλαμψαν και τον έσωσαν.
Αφού τον εντόπισε σκάουτερ στην Ελλάδα, τα προσόντα και το ταλέντο του ήταν αναπόφευκτο να τον οδηγήσουν στο ΝΒΑ. Από τον Φιλαθλητικό στη Σαραγόσα και από κει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Άφησε την Ευρώπη. Επιλέχθηκε στο νούμερο 15 του ντραφτ από τους Μιλγουόκι Μπακς και έκτοτε μόνο ομαλή είναι η πορεία του. Χαρούμενη και ενθουσιώδης, όπως επιτάσσει το νεαρό και άδολο της ηλικίας του. Τουιτάρισε γεμάτος χαρά τη δοκιμή του πρώτου του smoothie. Εν τω μεταξύ δεν σταματά να παίρνει ύψος και στο διαδίκτυο γίνεται χαμός με κάθε ενέργεια που δικαιολογεί το προσωνύμιο “The Greek Freak”. Το ταλέντο του “φώναζε” και υποψίαζε το φίλαθλο κοινό για αυτά που θα έβλεπε από τον Γιάννη.
Σε αφοπλίζει
Πριν τον αγώνα προετοιμάζει τον εαυτό του. Έχει να ασχοληθεί και με τους εκπροσώπους του Τύπου. Όπως πάντα είναι ευγενικός και βάζει ρεπόρτερ να καθίσει δίπλα του. Δεν γνωρίζουμε αν το κάνει για να ξεπεραστεί η διαφορά ύψους ή είναι απλά φιλικός. Το σίγουρο είναι ότι σε αφοπλίζει. Αληθινός ή όχι, σε κάνει να αισθάνεσαι φίλος και πραγματικά θέλει να μιλήσετε.
Ο αγώνας με τους Νικς έχει τελειώσει πριν αρχίσει. Η Νέα Υόρκη κατεβαίνει με ελλείψεις. Αυτό δίνει την ευκαιρία στο κοινό να εστιάσει περισσότερο στον Αντετοκούμπο. Δεν κάνει εξωπραγματικά πράγματα, όμως υπάρχουν πολλά για να θαυμάσεις. Το πιο σημαντικό, αγωνιστικά, είναι ότι δουλεύει πάνω σε αυτά που υστερεί. Όπως το σουτ. Προσπαθεί να βελτιώσει την κίνηση και γενικά ιδρώνει για να ελέγξει τις ικανότητες του. Οι Μπακς πειραματίστηκαν μαζί του και η χρησιμοποίηση του στη θέση “1” αποδίδει.
Το… ελληνικό διάλειμμα
Μετά το νικηφόρο παιχνίδι με τους Νικς, ο Γιάννης συναντά τον αδερφό του Θανάση και φεύγουν μαζί από το γήπεδο. Ο Θανάσης παίζει στην αναπτυξιακή λίγκα και τη θυγατρική της Νέας Υόρκης. Ερωτώνται από τον δημοσιογράφο του “Guardian” τι ήταν αυτό που τους απογοήτευσε στις ΗΠΑ.  “Όταν ήρθα εδώ μου έκανε εντύπωση η πολυκοσμία” αναφέρει ο Γιάννης για να συμπληρώσει ο αδελφός του. “Ναι και δεν είναι ότι αγγίζει ο ένας τον άλλο...” και μιμείται την κίνηση των ανθρώπων που προσπαθούν να αποφύγουν ο ένας τον άλλο.  “Κανείς δεν κοιτάει τίποτα” δηλώνει ο Θανάσης. Μετά ξεκίνησαν να μιλάνε ελληνικά. Ηταν η στιγμή της απομόνωσης. Της “εξαφάνισης” του σύμπαντος και της στάσης του χρόνου. Η γλώσσα τους ενώνει και τους κρατά μακριά από τη βουή του κόσμου. Φυσικά ο χρόνος κυριαρχεί και πρέπει να χωριστούν. Να χαθούν στο πλήθος που πάντα αγρυπνά και πάντα κινείται. Μόνο του. Σε αυτό το “ελληνικό” διάλειμμα μπορεί να έλεγαν οτιδήποτε. Μπορεί να σχεδίαζαν να πάνε στην τράπεζα…

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014

Ο Αθλητισμός ενώνει... Μια μεγαλειώδης Χριστουγεννιάτικη εκεχειρία! (Ξανά, αλλά πιο ολοκληρωμένα...)

 anakwxh1
 Αυτές τις Άγιες μέρες το κάθε μήνυμα που στέλνουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλο διαχρονικά έχει την δική του τεράστια αξία...
Πόσο μάλλον όταν είναι ένα μήνυμα ειρήνης ανάμεσα σε εμπόλεμους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο...
Πόσο μάλλον όταν ο αθλητισμός αποτελεί γέφυρα ειρήνης και ανθρωπιάς ακόμα και δίπλα στα κανόνια και στα χαρακώματα...
.Η περιγραφή που ακολουθεί αναφέρεται σε ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΜΕΝΟ γεγονός και βασίζεται σε στοιχεία που μάζεψα απο πηγές τις οποίες αναφέρω στο τέλος της αφήγησης.
24 Δεκεμβρίου 1914, στην περιοχή Πλούχστιρτ της Φλάνδρας. Εποχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επιχειρήσεις στο Δυτικό Μέτωπο έχουν βαλτώσει. Η προέλαση των Γερμανών έχει ανακοπεί από τις δυνάμεις της Αντάντ. Οι δύο στρατοί επιδίδονται σ’ έναν απάνθρωπο πόλεμο φθοράς μέσα στα χαρακώματα.
Η βραδιά ήταν κρύα και υγρή την παραμονή των Χριστουγέννων. Γύρω στα μεσάνυχτα, βρετανοί στρατιώτες άκουσαν από τις γραμμές των Γερμανών μια χορωδία να ψάλει την «Άγια Νύχτα» και είδαν κεράκια να τρεμοσβήνουν σ’ ένα υποτυπώδες χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Συνηθισμένοι να πυροβολούν και στο παραμικρό φως που εμφανιζόταν στον ορίζοντα, αυτή τη φορά κοντοστάθηκαν. Το πνεύμα των Χριστουγέννων είχε φωλιάσει στις καρδιές τους. Ο σπόρος της ανακωχής είχε ριζώσει.
Οι Βρετανοί ανταπέδωσαν με τα δικά τους κάλαντα.
Οι μαχητές των αντιπάλων στρατευμάτων έρχονται σε επαφή. Η χριστουγεννιάτικη εκεχειρία στα χαρακώματα ήταν γεγονός. Οι άνωθεν εντολές έλιωσαν απ την ζέστη της ψυχής στο παγωμένο μέτωπο. Στα δύο τρίτα της γραμμής του Δυτικού Μετώπου δεν πέφτει ούτε μία ντουφεκιά. Τι και αν σε καιρό πολέμου το έγκλημα είναι τέτοιο που τιμωρείται με θάνατο. Ποιος τον λογαριάζει τον θάνατο. Έρχονται ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
Οι Γερμανοί κράταγαν χριστουγεννιάτικα δέντρα που γράφανε “Merry Christmas” και “You no shoot, we no shoot” (Καλά Χριστούγεννα, Εσύ δεν πυροβολείς, εμείς δεν πυροβολούμε).
Χιλιάδες στρατιώτες πέρασαν στην νεκρή ζώνη σπαρμένη με σαπισμένα νεκρά κορμιά.
Το πρωί των Χριστουγέννων, Άγγλοι και Γερμανοί έθαψαν τους νεκρούς τους, απαγγέλοντας μαζί τον 23ο Ψαλμό του Δαυίδ «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει…». Στη συνέχεια έσφιξαν τα χέρια, φλυάρησαν, είπαν ο ένας στον άλλο τα παράπονά τους, αντάλλαξαν αναμνηστικά δώρα (ουίσκι, μαρμελάδες, τσιγάρα, σοκολάτες και τα σχετικά) και κατέβασαν πολλά λίτρα μπύρας.
Μόνο ο άγγλος μπαρμπέρης στρώθηκε στη δουλειά, αφού είχε να κουρέψει και πολλά γερμανικά κεφάλια. Νωρίς το απόγευμα οι δύο πλευρές βρέθηκαν αντίπαλες σε ποδοσφαιρικό αγώνα.
Η μπάλα που χρησιμοποιήθηκε για τον ποδοσφαιρικό αγώνα ήταν αυτοσχέδια, από άχυρο δεμένο με σπάγκο .Το ίδιο πρόχειρα ήταν και τα τέρματα, για τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ξύλα, χλαίνες και κράνη.
Έγιναν λέγεται αρκετά ματς κατά μήκος του μετώπου. Άλλα ματς διεξάγονταν με 50 παίκτες και άλλα με 10 και διαρκούσαν περίπου μία ώρα. Έπειτα, οι παίκτες, που για μέρες είχαν στερηθεί τον ύπνο, έπεφταν εξαντλημένοι στο παγωμένο έδαφος αναζητώντας λίγη ξεκούραση.

Τη χριστουγεννιάτικη αυτή ιστορία αφηγήθηκαν Βρετανοί και Γερμανοί, που έπαιξαν παρέα ποδόσφαιρο ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1914. «Ολοι και όλα συνηγορούν πως το θρυλικό ματς έγινε, δεν είναι μόνο θρύλος», βεβαιώνει το BBC News.
Εχουν εντρυφήσει ιστορικοί, όπως ο Μάλκολμ Μπράουν και η Σίρλι Σίτον. «Η εκεχειρία των Χριστουγέννων του 1914 συνέβη», γράφουν στο βιβλίο τους οι Μπράουν και Σίτον. «Το ματς αυτό αποτελεί μέρος της ιστορικής πλοκής, όσο και τα δηλητηριώδη αέρια του φρικωδέστερου σύγχρονου πολέμου».
Οτι συναντήθηκαν εχθροί στα χαρακώματα τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς είναι βεβαιωμένο από μαρτυρίες και των δύο πλευρών. Οτι υπήρξε έστω για λίγο γενναιόδωρη ειρήνη στα nο man’s land, όπως λέμε σε έναν πόλεμο την εφιαλτική γη ανάμεσα στα χαρακώματα των εχθρικών στρατευμάτων, που δεν είναι κανενός, αλλά είναι διάσπαρτα με ατομικές νάρκες. Μολονότι Γερμανοί και Βρετανοί ήταν οι κύριοι μετέχοντες, πήραν επίσης μέρος Γάλλοι και Βέλγοι.
Ο Τζον Φέργκιουσον, που μετείχε σε σύνταγμα από τα Χάιλαντς, μνημονεύει: «Τι θέαμα! Μικρά γκρουπ Γερμανών και Βρετανών σε όλο το μήκος του μετώπου. Γέλια, φωτίτσες. Και καθώς δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε λόγω άγνοιας της γλώσσας, συνεννοούμαστε τραγουδώντας…».
Σ’ αυτό ακριβώς το κλίμα, τα αρχεία του γερμανικού 133ου συντάγματος της Σαξονίας αναφέρουν για το ματς που οι Γερμανοί κέρδισαν 3-2 τους Εγγλέζους. Πληροφορία που ισχυροποιεί επιστολή που δημοσιεύτηκε στους «Τάιμς» από Βρετανό επικεφαλής των ιατρικών ομάδων. «Σκέψου», έγραψε ένας Βρετανός, «πως ενώ έτρωγες γαλοπούλα, έβγαινες και έκανες χειραψίες με πολλούς που λίγο πριν προσπαθούσες να σκοτώσεις».

Ωστόσο η χριστουγεννιάτικη αυτή εκεχειρία είδε το φως της δημοσιότητας στην Αγγλία μόνο το 1915, όταν έφταναν από το μέτωπο οι επιστολές. Στη Γερμανία επίσης δόθηκε δημοσιότητα.
Το 1916 ο σερ Αρθουρ Ντόιλ δημοσίευσε την ιστορία, αποκαλώντας τη χριστουγεννιάτικη εκεχειρία με το ποδόσφαιρο «θέαμα εκπληκτικό» και χαιρετίζοντας το «ανθρώπινο αυτό συμβάν εν μέσω των φρικαλεοτήτων».
Παραθέτουμε αποσπάσματα από επιστολή γερμανού στρατιώτη: «Οι στρατιώτες μας είχαν υψώσει χριστουγεννιάτικα δέντρα με κεριά πάνω από τα χαρακώματα. Οι εχθροί, βλέποντας τα φώτα, σκέφτηκαν ότι είμαστε έτοιμοι για επίθεση. Αλλά όλα ήταν ήρεμα. Το επόμενο πρωί, κάποιος πετάχτηκε έξω για να πει πως Γερμανοί και Σκοτσέζοι είχαν βγει από τα χαρακώματα και συναδελφώνονταν κατά μήκος του μετώπου.
»Αρπαξα τα κιάλια, και κοιτάζοντας προσεκτικά, είδα το απίστευτο θέαμα των στρατιωτών μας που αντάλλασσαν τσιγάρα, ποτά και σοκολάτες με τον εχθρό. Ξαφνικά ένας σκοτσέζος στρατιώτης εμφανίστηκε με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Φάνηκε να έρχεται από το πουθενά. Λίγα λεπτά μετά ξεκίνησε ένας πραγματικός αγώνας ποδοσφαίρου. Ηταν πολύ δύσκολο να παίζεις στο παγωμένο έδαφος, αλλά συνεχίσαμε, τηρώντας αυστηρά τους κανονισμούς, παρά το γεγονός ότι δεν είχαμε διαιτητή.
»Ολοι, παρότι ερασιτέχνες, και κουρασμένοι, έπαιξαν με τεράστιο ενθουσιασμό. Εμείς οι Γερμανοί ουρλιάξαμε όταν ένα μεγάλο μπουρίνι αποκάλυψε ότι οι Σκοτσέζοι δεν φορούσαν εσώρουχα κάτω από το κιλτ τους! Το σκορ αυτού του καταπληκτικού ματς ήταν 3-2 υπέρ του Φριτς και σε βάρος του Τόμι. Αλλά όταν το έμαθε ο διοικητής μας, διέταξε να το λήξουμε αυτό. Λίγο μετά έληξε κι η συναδέλφωση».
Ένας από τους τελευταίους επιζώντες του Α’ Παγκοσμίου πολέμου ήταν ο Μπέρτι Φέλσταντ, ο οποίος μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, το φθινόπωρο του 2001, και σε ηλικία 106 ετών, θυμόταν με πολλές λεπτομέρειες την ιστορική ανακωχή: «Τα όπλα σίγησαν και οι στρατιώτες άρχισαν να βγαίνουν από τα χαρακώματά τους .Αφήσαμε και εμείς τα όπλα μας και συναντήσαμε τον εχθρό. Απ’ όσο θυμάμαι, οι Γερμανοί βγήκαν πρώτοι και άρχισαν να έρχονται προς το μέρος μας. Τους αντιγράψαμε αυθόρμητα. Χαιρετηθήκαμε και αρκετοί από εμάς άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Μην φαντάζεστε τίποτα οργανωμένο. Μια αυτοσχέδια μπάλα βρέθηκε από το πουθενά και περίπου 50 άτομα αλλάζαμε πάσες».
Ένας ακόμα άνθρωπος που έζησε το ιστορικό συμβάν λέει:
“Το όνομά μου είναι Φράνσις Τόλιβερ και κατάγομαι από το Λίβερπουλ. Ήταν Χριστούγεννα στα χαρακώματα και η παγωνιά κρεμόταν τόσο πικρά. Τα παγωμένα λιβάδια της Γαλλίας ήταν ακίνητα, δεν τραγουδιόταν κανένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Οι οικογένειές μας πίσω στην Αγγλία έπιναν στην υγειά μας εκείνη τη μέρα. Ήμουνα ξαπλωμένος με το φίλο μου πάνω στην κρύα και βραχώδη γη, όταν πέρα από τις γραμμές της μάχης ήρθε ένας παράξενος ήχος. Λέω , ακούστε τώρα, παιδιά μου!”
Κάθε στρατιώτης τεντώθηκε ν’ ακούσει, ενώ μια νεαρή γερμανική φωνή τραγουδούσε καθαρά. “Τραγουδάει πολύ ωραία, το ξέρεις ;” μου λέει ο φίλος μου. Σύντομα, μια μια οι γερμανικές φωνές ενώθηκαν σε αρμονία. Τα κανόνια ήταν σιωπηλά, δεν κινούνταν τα σύννεφα αερίων, καθώς τα Χριστούγεννα μας καθυστερούσαν από τον πόλεμο. Μόλις τέλειωσαν μια ευλαβής παύση πέρασε. “Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριοι”, πετάχτηκαν κάτι παιδιά από το Κεντ. Το επόμενο που τραγούδησαν ήταν το Stille Nacht, “Αυτό είναι το ʼΑγια Νύχτα”, είπα, και με δύο γλώσσες το ίδιο τραγούδι γέμισε τον ουρανό. Το όνομά μου είναι Φράνσις Τόλιβερ και μένω στο Λίβερπουλ. Κάθε Χριστούγεννα που έρχονται μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, θυμάμαι εκείνη τη νύχτα. Το έμαθα καλά το μάθημά μου: ότι αυτοί που διαφεντεύουν τον κόσμο δεν θα ‘ναι στους νεκρούς και τους σακάτες κι ότι από κάθε μεριά του τουφεκιού είμαστε το ίδιο».

Από τις βελγικές ακτές ως τα ελβετικά σύνορα όλοι γιόρτασαν εκείνα τα Χριστούγεννα. Εκτός από έναν Βρετανό ταγματάρχη, που υποστήριζε ότι «το Γερμανό πρέπει να τον σκοτώνεις και όχι να κάνεις φιλίες» διατάζοντας τους πάντες να επιστρέψουν στις θέσεις τους, αλλά και έναν Αυστριακό δεκανέα, σύμφωνα με τον οποίο «τέτοιες συνεννοήσεις μεταξύ απλών στρατιωτών θα έπρεπε να απαγορεύονται».
Ο Βρετανός ταγματάρχης έμεινε για πάντα ανώνυμος. Ο Αυστριακός δεκανέας απέκτησε παγκόσμια… φήμη λίγα χρόνια αργότερα. Τον έλεγαν Αδόλφο Χίτλερ και προφανώς ούτε μπάλα ήξερε ούτε καλά Χριστούγεννα πέρασε…
*Ο ιστορικός Μαλκομ Μπράουν, λέει ότι υπήρξαν αρκετά περιστατικά φιλίας μεταξύ εχθρών σε πολέμους.Στον πόλεμο της Κριμαίας, Βρετανοί, Γάλλοι και Ρώσοι ζεσταίνονταν στην ίδια φωτιά. Στον αμερικανικό εμφύλιο Γιάνκις και Νότιοι αντάλλασσαν καπνό. Στον πόλεμο των Μπόερς σε μια ευκαιρία συνάντησης των αξιωματικών, οι εμπόλεμοι έπαιξαν φιλικό αγώνα φούτμπολ!
Ωστόσο η «Χριστουγεννιάτική εκεχειρία του 1914 ήταν το πιο μεγαλειώδες απ όλα…
Την παραπάνω πραγματική ιστορία από τα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αφηγείται η κινηματογραφική ταινία «Καλά Χριστούγεννα» του Κριστιάν Καριόν. Αν ποτέ σας δοθεί η ευκαιρία, αξίζει να την δείτε…
πηγή