Nεoταξίτης Φίλης: Δεν θα επιτρέψουμε μαθητές να κάνουν πορείες κατά των hot spot! Μόνον υπέρ της Τουρκίας κι εναντίον του Άσαντ & των Ποντίων, επιτρέπονται κινητοποιήσεις μαθητών!

Ο νεοταξίτης γερμανοτσολιάς... ξανακτυπάει!
Φίλης: Δεν θα επιτρέψουμε μαθητές να κάνουν πορείες κατά των hot spot
πηγή

Τέτοια βρωμιά είχε να υποστεί η χώρα μας από τον Οκτώβρη του ’44

 Ήταν τότε, στις 12 Οκτώβρη του 1944, που ο αγκυλωτός του ναζισμού κατέβηκε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
Οκτώ δεκαετίες μετά η Ακρόπολη μαγαρίστηκε και πάλι! Το φρόντισαν τα ναζιστοειδή της Χρυσής Αυγής.
Τα χιτλεροειδήπου έφεραν από την…Γερμανία οι χρυσαυγίτες, για να «τιμήσουν» μαζί τους τα Ίμια (!), ανέβηκαν στον βράχο της Ακρόπολης και όπως οι ίδιοι δημοσιοποίησαν στην ιστοσελίδα τους ξεδίπλωσαν τα ναζιστικά τους σύμβολα (Οι ναζιστές προσκεκλημένοι της Χρυσής Αυγής βεβήλωσαν τον ιερό βράχο της Ακρόπολης – ΦΩΤΟ). 
Οι Γερμανοί ναζί, οι ομοϊδεάτες των χρυσαυγιτών, οι καλεσμένοι του Μιχαλολιάκου, του Παππά, του Κασιδιάρη, ήρθαν στην Ελλάδα και ο οικοδεσπότης τους, η Χρυσή Αυγή, φρόντισε να τους εξασφαλίσει και ναζιστικό «τουρισμό». Στην Ακρόπολη… Ο ναζιστικός απόπατος της «αντισυστημικότητας», της «φιλολαϊκότητας» και κυρίως του «πατριωτισμού» της Χρυσής Αυγής, ξεχείλισε. Και πάλι.

Και άλλο φασισταριό έσπευσε να στηρίξει τον Φίλη !

Η αλληλεγγύη των …αναμορφωτών της Ιστορίας…

Έσπευσε ταχύτατα η Μαρία Ρεπούση να στηρίξει τον Φίλη. Καμία έκπληξη. Κάθε «συνδικάτο του εγκλήματος» (του Σόρος) έχει αναπτύξει γρανιτένια, «επαγγελματική» αλληλεγγύη: Η ΣΥΝΟΧΗ της ΣΥΝΕΝΟΧΗΣ…
Βεβαίως δεν θα έχανε την ευκαιρία η κυρία Ρεπούση να βγει στον αφρό της επικαιρότητας. Είναι γνωστή η ναρκισσιστική της αυτό-ικανοποίηση:
Να ασχολούνται οι πάντες μαζί της, έστω και αγρίως αρνητικά (η ηδονή του μαζοχισμού…).

Έσπευσε, λοιπόν, στηρίζοντας τον υπουργό Παιδείας, να μας παραδώσει και κάποια «αντί-εθνικά» μαθήματα:

«Τι δουλειά έχουν τα κοινοβούλια να αποφαίνονται για το παρελθόν; Αυτό είναι ένα πολύ επικίνδυνο μονοπάτι, διότι τα εθνικά κοινοβούλια -δεν μιλάω για τα διεθνή φόρα, ούτε για τον ΟΗΕ-, δεν έχουν δουλειά να αποφαίνονται για το ιστορικό παρελθόν…».

Διαβάστε εδώ
 
Θα είχε κάποια επιστημονική αξία η …διάλεξη της, εάν καυτηρίαζε εξίσου την παραγωγή και την κατασκευή της Ιστορίας από τον ΟΗΕ και τα «διεθνή φόρα»: Τα επιδοτούμενα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης και της πλανητικής Μαφίας (τύπου Σόρος).

Όχι! Για την κυρία Ρεπούση, αυτά τα κέντρα της πλανητικής εξουσίας, νομιμοποιούνται να αποφαίνονται για το «παρελθόν» και να αποφασίζουν για τα ιστορικά γεγονότα.

Στα «εθνικά κοινοβούλια» αρνείται η «επιδοτούμενη» ιστορικός να αποφαίνονται για τα ιστορικά γεγονότα: Τέτοια …επιστημονική αμεροληψία!!!

Για άλλη μια φορά αποκαλύπτεται η κυρία. Κτυπά το «εθνικό» δικαίωμα της «ιστορικής άποψης», ανάγοντας τα όργανα της πλανητικής, ιμπεριαλιστικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ, σε παραγωγούς, κατασκευαστές και …αναμορφωτές της Ιστορίας. Τόσο κυνικά ομολογεί, η κυρία αυτή, όχι μόνο το «μίσος» της εναντίον των εθνικών κρατών, αλλά και την υπαλληλική της σχέση με τα διεθνή κέντρα εξουσίας…

Τόσο ξεδιάντροπα ομολογεί το ρόλο της και τις εμμονές της: Το ρόλο και τις εμμονές της «ιστορικού» στην υπηρεσία της διεθνούς χρηματιστηριακής μαφίας, η οποία θέλει να γράψει ξανά την ιστορία, σύμφωνα με την πλανητική οπτική των ληστών και δημίων του κόσμου.

Γι αυτές τις «εμμονές» αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας κείμενο, γραμμένο το Σεπτέμβριο του 2013.
Μαρία Ρεπούση: Επιδοτούμενες εμμονές…



Η έξαλλη κυρία, Μαρία Ρεπούση, μαζί με τις εθνομηδενιστικές της εμμονές, έχει και την ψύχωση της ναρκισσιστικής αυθάδειας: Θέλει να βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα και να ασχολούνται οι πάντες μαζί της.

Ο μαζοχισμός σ’ αυτήν τη διαβόητη κυρία είναι η υπέρτατη ηδονή…

Νιώθει ψυχωτική αυτοϊκανοποίση όταν την βρίζει όλη η Ελλάδα: Έτσι μόνο ζει και υπάρχει…

Ωστόσο υπάρχει και το πολιτικό υπόβαθρο αυτών των ψυχωτικών εμμονών: Το υπόβαθρο του «επαγγελματία» που επιδοτείται αδρά για να προβάλλει υστερικά (αλλά και προβοκατόρικα) τα ποικίλα «αξιώματα» του πλανητικού φασισμού.

Συχνά η «τρέλα» και οι «εμμονές» είναι και αυτά επιδοτούμενα ή αποτελούν το υποπροϊόν μιας μανιακής προσήλωσης (με το αζημίωτο) στο έργο που σου έχουν αναθέσει τα μεγάλα αφεντικά και οι σπόνσορες του χρήματος…

Όπως και να έχει, η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…

Ας συνοψίσουμε κάποιες κραυγαλέες "επιδοτούμενες" εμμονές:

Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τους άθλους της με την εθνομηδενιστική «γιάφκα» του υπουργείου της Άννας Διαμαντοπούλου (άλλη διαβόητη υπάλληλος της Νέας Τάξης) είχαμε (20 Μαΐου 1912) ένα νέο κτύπημα της Ρεπούση: Τη ΒΕΒΗΛΩΣΗ, με προκλητική αυθάδεια, των θυμάτων της κεμαλικής κακουργίας.

Κατόπιν ζήτησε πάλη με προκλητική αυθάδεια να μην περάσουν στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ως Γενοκτονίες, αυτές της Μικράς Ασίας και τον Ποντίων!...

Για όλα αυτά διαβάστε ΕΔΩ
 
Αμέσως μετά (Μάιος 2013) έβγαλε νέα στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!
Διαβάστε σχετικά εδώ
 

Σήμερα η έξαλλη κυρία καταλήφτηκε από νέες εμμονές: Ζητά την κατάργηση σχολικών βιβλίων (η προαιρετική επιλογή στην πράξη σημαίνει κατάργηση).

Άρχισε από τα Θρησκευτικά και προχώρησε στα Αρχαία Ελληνικά, διότι μας λέει η «παντογνώστρια» ότι είναι «νεκρή γλώσσα».

Ο Αλέκος Αλαβάνος της απάντησε, καταλυτικά, με τον Ελύτη

«Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές.
Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας.
Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών.
Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να τι είναι το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα ελληνική ποίηση».

απο ΕΔΩ
 

Σημείωση: Ο Αλαβάνος σήμερα θυμήθηκε την ιστορική μας κληρονομιά και τα «εθνικά».

Όταν, όμως, ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (του πιο εθνομηδενιστικού κόμματος) ΟΧΙ μόνο είχε καταπιεί τη γλώσσα του και ανεχόταν τις υστερίες πολλών στελεχών του εναντίον του έθνους, της ιστορίας, των πολιτιστικών ιστών κ.λπ, αλλά και τις πριμοδοτούσε πολιτικά: Να θυμηθούμε μόνο τη θέση του ίδιου του Αλαβάνου για τον Εθνικό μας Ύμνο, καθώς και άλλες αντιεθνικιστικές κραυγές του…

Η ιστορική αλήθεια, φυσικά, όπως κάθε αλήθεια, δεν καθορίζεται από τις πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες της εκάστοτε συγκυρίας: Αυτό αποτελεί ακραίο καιροσκοπισμό και τυχοδιωκτισμό…

Σήμερα αγκαλιάζουν και την εκκλησιαστική εξουσία…

Κλείνοντας με την Ρεπούση θα λέγαμε ότι, είναι πολύ πιθανό, αύριο να καταληφθεί από τις εμμονές ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ της Δημόσιας Παιδείας, αφού τα «παραρτήματα» των μαφιόζων του χρήματος θα δίνουν πιο «ζωντανή» και «χρήσιμη μόρφωση»: τη «μόρφωση» της Νέας Τάξης…

πηγή

Η επάνοδος του Φασισμού: Η ουγγρική Βουλή αποφάσισε ο στρατός να πυροβολεί τους πρόσφυγες!

Η επάνοδος του Φασισμού: Η ουγγρική Βουλή αποφάσισε ο στρατός να πυροβολεί τους πρόσφυγες!

"Δεν μπορείς να απαντήσεις σε ένα χαστούκι με ρουκέτα", είπε ο Ούγγρος υπουργός Άμυνας Ιστβαν Σίμιτσκο... Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν ξέσπασε  σε νέο ξενοφοβικό παραλήρημα εναντίον των προσφύγων στην ουγγρική εθνοσυνέλευση.

Η κυβέρνηση της Ουγγαρίας αποφάσισε σήμερα, με πλειοψηφία δύο τρίτων ο στρατός να χρησιμοποιεί στο εξής και πραγματικά πυρά εναντίον όσων προσφύγων επιχειρήσουν να περάσουν τα σύνορα της χώρας.

"Ο στρατός θα επεμβαίνει άμεσα, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για τη βίαιη καταστολή των προσφυγικών ρευμάτων που εισρέουν στην Ουγγαρία", αναφέρει η απόφαση της ουγγρικής εθνοσυνέλευσης.

πηγή

Όταν ο Φασισμός είναι στην αριστερά!

Χωρίς την Κάρτα, τι;

 Αυτή η φωτογραφία από τους σημερινούς NYT είναι προφητική! Με την Κάρτα Πολίτη, την Κάρτα Συναλλαγών (Χρεωστική/ Πιστωτική), την Κάρτα Σίτισης, το Κράτος με τις Τράπεζες-συνεργάτες του, θα βρίσκεται σε δεσπόζουσα/ συντριπτική θέση ισχύος και απενεργοποιώντας κάποια ή κάποιες από αυτές τις Κάρτες θα μπορεί να θέτει όποιον πολίτη επιθυμεί, "εκτός κοινωνίας"...

Αυτή είναι η Δημοκρατία που ευαγγελίζεται η "αριστερή διακυβέρνηση;" Εάν ναι, σε τι διαφέρει από την δεξιά/κεντρώα διακυβέρνηση που γνώρισε έως σήμερα ο τόπος μας;;;

πηγή

ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΣΑΚΙ..

Εντός 30 ημερών σχέδιο περιορισμού του φυσικού χρήματος στην Ελλάδα και επιβολή των ψηφιακών συναλλαγών με έξυπνη κάρτα.

«Τελεσίγραφο» στην Ελλάδα περιορισμού των συναλλαγών με ρευστό χρήμα! Με τους επικεφαλής τεσσάρων συστημικών τραπεζών συναντήθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Γιάννης Δραγασάκης, δημιουργώντας ομάδα με σκοπό εντός 30 ημερών να εκπονήσει σχέδιο για την ανάπτυξη των ψηφιακών συναλλαγών στη χώρα μας και τον δραστικό περιορισμό της κυκλοφορίας του φυσικού χρήματος.

Ενώ λοιπόν τα βλέμματα είναι στραμμένα στις… «διαπραγματεύσεις» και όλοι κοιτούν φοβισμένοι την πορεία της πραγματικής οικονομίας, δίνεται τελεσίγραφο στην Αθήνα να εφαρμόσει τις συναλλαγές με ψηφιακό χρήμα μέσω έξυπνης Κάρτας, η οποία μετά θα αντικατασταθεί γιατί όχι από βιοτσίπ. Πολιτικοί και οικονομολόγοι πιστεύουν εσφαλμένα ότι έτσι θα καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή.

Έτσι με αφορμή την πολυδιαφημισμένη Ελλάδα της κρίσης οι παγκοσμιοποιητικές λύσεις θα δοθούν απλόχερα σε όλον τον κόσμο.

Οι εξελίξεις τρέχουν αλλά η πραγματική ενημέρωση είναι ελάχιστη και ελάχιστοι την εκτιμούν…

Χαιρετισμούς από τη Βόρεια Κορέα!

 
Βορειοκορεάτες προσκυνούν τα κολοσσιαία αγάλματα των νεκρών ηγετών της δυναστείας των Κιμ!! (από εδώ)

Από το ιστολόγιο της Σταυρούλας

Με αφορμή ένα πολύ συγκινητικό video, το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ, με τη μαρτυρία μιας πολύ χαριτωμένης νεαρής φυγάδος, έψαξα λίγο το θέμα στο διαδίκτυο και κυριολεκτικά ανατρίχιασα.
Πρόκειται για το πιο στεγανό, αδιαπέραστο και συγχρόνως το πιο τυραννικό καθεστώς της υφηλίου.
Η δυναστεία των Κιμ (Κιμ Ιλ Σουνγκ, Κιμ Γιονγκ Ιλ, Κιμ Γιονγκ Ουν) κατάφερε να εμπεδώσει ένα υπερσυγκεντρωτικό, απολύτως ανελεύθερο, μιλιταριστικό σύστημα εξουσίας που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης. Η προπαγάνδα βασιλεύει. Υπάρχει μόνο ένα κρατικό κανάλι τηλεόρασης που όλο το εικοσιτετράωρο προβάλλει τις δραστηριότητες και τα επιτεύγματα και λιβανίζει τον απόλυτο Μονάρχη. Δεν υπάρχει από τους ιδιώτες πρόσβαση στο internet. Τα σύνορα είναι σφραγισμένα. Θεωρείται εθνική προδοσία η απομάκρυνση από τη χώρα έστω για ένα τουριστικό ταξίδι. Δεν γίνονται εισαγωγές ξένων προϊόντων. Το 1990 έγινε φοβερός λιμός, πέθαναν 3.000.000 άνθρωποι και μόνο τότε ζητήθηκε βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα.
Οι πιο τρελές απαιτήσεις των μοναρχών πρέπει να πραγματοποιούνται αδιαμαρτύρητα.
Παραδείγματα: Κανένας σ' όλη τη χώρα δεν μπορεί να φέρει το όνομα Κιμ ή Γιονγκ Ουν.
Υπάρχουν 28 κουρέματα εγκεκριμένα από το κράτος Οι άνδρες δεν μπορούν να μακρύνουν τα μαλλιά τους περισσότερο από 12 εκατοστά. Οι ηλικιωμένοι άνδρες μπορούν να φτάσουν την κόμη τους έως 7,6 εκατοστά. Οι γυναίκες μπορούν να επιλέξουν ένα από 14 διαφορετικά είδη, ανάλογα με το αν είναι παντρεμένες ή όχι.
Η ακρόαση δυτικής μουσικής απαγορεύεται επί ποινή θανάτου.
Η τηλεφωνική επικοινωνία με το εξωτερικό απαγορεύεται επί ποινή θανάτου.
Αν κάποιος κριτικάρει την κυβέρνηση αποστέλλεται σε "στρατόπεδο επανεκπαίδευσης" όπου ...στρώνει!.
Απαγορεύεται κάθε θρησκεία. Το 2013 εκτελέστηκαν δημοσίως ογδόντα Χριστιανοί επειδή στην κατοχή τους βρέθηκε η Βίβλος.
Αλκοόλ καταναλώνεται μόνο σε κάποιες ελάχιστες ημέρες εθνικών επετείων.
Τα τελευταία δύο χρόνια εκτελέστηκαν περισσότεροι από εκατόν τριάντα άνθρωποι γιατί παρακολουθούσαν κανάλια της Νότιας Κορέας.

Θυμόμαστε όλοι το βαρύτατος πένθος, το παραλήρημα ενός ολόκληρου λαού, στην κηδεία του προηγούμενου ηγέτη του το 2011. Μπορείτε να δειτε εδώ τις εκδηλώσεις πένθους ή ...φόβου του λαού!Κηδεία του Κιμ Γιονγκ Ιλ


 
Η μέτρηση των ετών στη Βόρεια Κορέα μετρά από τη γέννηση του Κιμ Ιλ Σουνγκ. Δηλαδή η χώρα βρίσκεται στο έτος 103. 


 
Η νεολαία έχει ένα πρότυπο, ένα ίνδαλμα, έναν θεό... Τα παιδιά στα σχολεία μελετούν τη σοφία των Κιμ και τρέφονται με τόση προπαγάνδα που κυριολεκτικά αλλοιώνει, μπλοκάρει τον εγκέφαλό τους για πάντα!


 
Αυτή η εικόνα του απόλυτου συγχρονισμού λέει πολλά...
Για όλο τον κόσμο η Βόρεια Κορέα ήταν μέχρι την εμφάνιση του ISIS [τζιχαντιστών] ο υπ' αριθμόν ένα κίνδυνος ["Ν": εκτός από τις οικονομικές αυτοκρατορίες που ήδη κυβερνούν τον κόσμο, φυσικά], γιατί παραμένει εκτός διεθνών οργανισμών και συνθηκών και διεθνούς δικαίου, διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο και έχει υπερφίαλους και αλαζονικούς ηγέτες.
Συμπέρασμα: Είμαστε πολύ-πολύ καλά στην Ελλάδα μας!!!!
 
"Ν": Με το τελευταίο συμπέρασμα δεν μπορώ να συμφωνήσω. Φυσικά, είμαστε πολύ καλά ΣΕ ΣΧΕΣΗ με τη Β. Κορέα (και αυτό προφανώς εννοεί η συνάδελφος, άρα δεν διαφωνούμε επί της ουσίας), όμως δεν παύουμε να είμαστε υποχείρια των ίδιων διεθνών κολοσσών που ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ το καθεστώς της Β. Κορέας, επεμβαίνουν σε τρίτες χώρες όταν οι ίδιοι έχουν συμφέρον και όλο τον υπόλοιπο πλανήτη τον κρατάνε δέσμιο των συμφερόντων τους.

Θυμηθείτε το Μπούτοβο. Το «πεδίο βολής» των μπολσεβίκων

Το Μπούτοβο, περιοχή που βρίσκεται κοντά στη Μόσχα, έγινε κατά την περίοδο της μπολσεβίκικης θηριωδίας, τόπος μαζικών εκτελέσεων «εχθρών του λαού» και ιδιαίτερα ορθοδόξων χριστιανών, αρχιερέων, κληρικών και απλών πιστών της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, που μαρτύρησαν κατά τα έτη των σταλινικών διωγμών στην Ρωσία. 20.000 πολιτικοί κρατούμενοι πυροβολήθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τρομοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης και μετά μεταξύ 1938-1953. Το 96% των θυμάτων ήταν άνδρες και 4% γυναίκες. 18 θύματα ήταν ηλικίας άνω των 75 ετών και 10 ήταν 15 ετών και κάτω. Άνθρωποι από σχεδόν 90 χώρες εκτελέστηκαν και θάφτηκαν εδώ. Από την περιβόητη «καρτοθήκη του θανάτου» που με περισσή επιμέλεια κρατούσαν οι εκτελεστές της NKVD, της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας ασφαλείας και πληροφοριών, τεκμηριώθηκε ότι στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο (στα ρωσικά: Бутовский полигон), εκτελέστηκαν και 17 άτομα που είτε ήταν Έλληνες κατά το γένος και την υπηκοότητα, είτε είχαν γεννηθεί στα ελληνικά εδάφη. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία απέκτησε την κυριότητα του οικοπέδου το 1995 και έκτισε εκεί μια μεγάλη εκκλησία – μνημείο προς τιμήν των νεομαρτύρων.

Η περιοχή αναφέρεται στα μοσχοβίτικα χρονικά από τα μέσα του 16ου αιώνα. Τελευταίος ιδιοκτήτης της ήταν ο Ι. Ι. Ζίμιν, αδελφός του ιδιοκτήτη ενός θεάτρου όπερας της Μόσχας, του Σ. Ι. Ζίμιν.  Μετά τα τραγικά γεγονότα του 1917, η περιοχή και το αγρόκτημα περιήλθαν στην ιδιοκτησία των στρατευμάτων εσωτερικής τήρησης της τάξης, δηλαδή στην τρομερή μυστική αστυνομία του μπολσεβίκικου καθεστώτος, γνωστή ως OGPU. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930 εδώ είχε εγκατασταθεί μια φάρμα παραγωγής αγροτικών προϊόντων, τα οποία προορίζονταν για κατανάλωση από τα στελέχη της υπηρεσίας. Το 1934 όμως καταργήθηκε και όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτή απομακρύνθηκαν. Στα τέλη του 1935, αρχές του 1936, ιδρύθηκε το «πεδίο βολής» του Μπούτοβο, όπου σχεδόν αμέσως, ξεκίνησαν οι εκτελέσεις και η ταφή διαφόρων ανθρώπων που έπεσαν στη δυσμένεια του καθεστώτος. Σύμφωνα με απολύτως εξακριβωμένα στοιχεία, αποτέλεσμα των μακροχρόνιων ανασκαφών στην περιοχή, αλλά και των εξετάσεων DNA, στο «πεδίο βολής» του Μπούτοβο, εκτελέστηκαν 20.756 άνθρωποι.

Οι υπόλοιποι χώροι του πρώην αγροκτήματος καταλήφθηκαν από ένα κολχόζ και το εξοχικό σπίτι του εβραϊκής καταγωγής διαβόητου κομμουνιστή σφαγέα και διευθυντή της NKVD, Γκένρικ Γιάγκοντα (Genrikh Yagoda - Διάβασε : Ο μεγαλύτερος σφαγέας της ανθρωπότητας για τον οποίο δεν ακούσατε τίποτα ΠΟΤΕ)

Σύμφωνα με πληροφορίες η πιο «δραστήρια» ημέρα στο «πεδίο βολής» ήταν η 28 Φεβρουαρίου 1938, όταν 562 άνθρωποι εκτελέστηκαν την ίδια ημέρα. Η περιοχή παρέμεινε πολύ καλά φυλασσόμενη από τους σοβιετικούς και αργότερα την μυστική αστυνομία μέχρι το 1995, όταν πωλήθηκε στη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τις εκτελέσεις δεν τις αποφάσιζαν τα δικαστήρια της χώρας, αλλά εξωδικαστικώς οι περιβόητες «τρόικες», (η τρόικα είναι ρωσική λέξη) δηλαδή τριμελείς επιτροπές του «Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων» (NKVD), αποτελούμενες από τον περιφερειακό διευθυντή της NKVD, τον περιφερειακό γραμματέα του Κόμματος των Μπολσεβίκων και τον περιφερειακό εισαγγελέα. Σπανίως, οι αποφάσεις λαμβάνονταν από τη «Δυάδα», δηλαδή από τον περιφερειακό διευθυντή της NKVD και τον αντίστοιχο εισαγγελέα. Με άλλα λόγια, μέσα σε μια συνεδρίαση ολίγων ωρών, τα μέλη της «Τρόικας» αποφάσιζαν τις εκτελέσεις και τις μακροχρόνιες φυλακίσεις στα στρατόπεδα εξόντωσης του σταλινικού ζόφου εκατοντάδων ανθρώπων κάθε φορά, δίχως την παρουσία του κατηγορούμενου, κάποιου συνηγόρου του, στερώντας του τις βασικές δικονομικές ελευθερίες, αλλά και τη δυνατότητα άσκησης έφεσης ή την αίτηση απονομής χάριτος.

Οι εκτελέσεις γίνονταν τη νύχτα. Γύμνωναν τους μελλοθανάτους μπροστά σε ανοιχτούς λάκκους και τους εκτελούσαν. Οι μαζικές εκτελέσεις ξεκίνησαν την 8η Αυγούστου 1937, όπου με ένα πυροβολισμό στο σβέρκο θανατώθηκαν 91 άτομα.

Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν, κυριολεκτικά, οι άνθρωποι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ιεράρχες, ιερείς αλλά και απλοί πιστοί. Στο Μπούτοβο εκτελούνταν ο απλός λαός: εργάτες, αγρότες, ιερείς, κουλάκοι, ποινικοί κρατούμενοι και «πρώην άνθρωποι» δηλαδή πρώην ευγενείς, πρώην αξιωματικοί του τσαρικού στρατού, πρώην αξιωματικοί και στρατιώτες της Λευκής Φρουράς και διάφορα άλλα «αντισοβιετικά στοιχεία», σύμφωνα με την κομμουνιστική ορολογία. Τον Ιανουάριο του 1938 με μυστική απόφαση ξεκίνησε η εξόντωση των αναπήρων. Το διάστημα Φεβρουαρίου – Μαρτίου εκτελέστηκαν στο Μπούτοβο 1160 ανάπηροι.

Ο Μητροπολίτης Σεραφείμ. Εκτελέστηκε στο Μπούτοβο

Στο Μπούτοβο μαρτύρησαν 739 ιερωμένοι, μεταξύ των οποίων, 1 μητροπολίτης, 2 αρχιεπίσκοποι, 4 επίσκοποι, 15 αρχιμανδρίτες, 118 πρωθιερείς, 52 ιερομόναχοι, 363 ιερείς, 60 διάκονοι (μεταξύ των οποίων 4 πρωτοδιάκονοι και 1 αρχιδιάκονος), 10 μοναχοί, 58 μοναχές, 14 δόκιμοι μοναχοί και μοναχές, 8 ιερωμένοι, για τους οποίους δεν έγινε δυνατό να προσδιοριστεί ο βαθμός της ιεροσύνης τους. Παράλληλα, εκτελέστηκαν 219 λαϊκοί επειδή αρνήθηκαν να απαρνηθούν την πίστη τους, μεταξύ των οποίων ήταν ψάλτες, αναγνώστες, μέλη ενοριακών επιτροπών, αγιογράφοι, καθαρίστριες των ναών, καντηλανάφτες κ.α.

Η διαδικασία των εκτελέσεων είχε συγκεκριμένο «τυπικό». Ειδικά διασκευασμένα κλειστά φορτηγά αυτοκίνητα, συγκέντρωναν τους προς εκτέλεση από όλες τις φυλακές και τα τμήματα μεταγωγών της Μόσχας και τους μετέφεραν στο Μπούτοβο. Τα φορτηγά αυτά οι σύγχρονοι τα αποκαλούσαν «Ψυχοπνίχτες». Εννοείται πως οι κρατούμενοι δεν ήξεραν ούτε που τους πηγαίνουν, ούτε πολύ περισσότερο γιατί τους μεταφέρουν. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, διοχέτευαν στην καρότσα του φορτηγού τις αναθυμιάσεις της εξάτμισης, ώστε οι κρατούμενοι να χάσουν τις αισθήσεις τους, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πέθαιναν κατά την μεταγωγή. Τα φορτηγά έφταναν από την πλευρά του δάσους. Στο χώρο του «πεδίου βολής» υπήρχαν δύο κτήρια, ένα μικρό λιθόκτιστο σπίτι και ένα μεγάλο, παραλληλόγραμμο ξύλινο παράπηγμα, περιτριγυρισμένα από ψηλά συρματοπλέγματα. Μέσα σε αυτό το ξύλινο παράρτημα τους ανακοίνωναν ομαδικά τις αποφάσεις για τη θανατική τους καταδίκη, έλεγχαν τους φακέλους τους, σύγκριναν με ιδιαίτερη επιμέλεια τα στοιχεία και τις φωτογραφίες των θυμάτων. Στη συνέχεια, έναν – έναν τους οδηγούσαν στο θάνατο με έναν πυροβολισμό στο σβέρκο. Η επιμέλεια στην τήρηση των αρχείων με τα στοιχεία των εκτελεσθέντων εκπλήσσει ακόμη και σήμερα τους ιστορικούς, δεδομένης της «τσαπατσουλιάς» που διέκρινε τη σοβιετική κρατική μηχανή από την πρώτη μέχρι την τελευταία ημέρα της ύπαρξης της.

Αρχικά, έθαβαν τα θύματα σε τάφους που είχαν σκάψει άλλοι κρατούμενοι με φτυάρια. Όταν όμως από τον Αύγουστο του 1937 οι εκτελέσεις στο Μπούτοβο έλαβαν μεγάλες διαστάσεις, αναγκάστηκαν να φέρουν εκσκαφείς και τρακτέρ για τη διάνοιξη τάφων και τη μεταφορά των πτωμάτων. Ανοίχτηκαν ομαδικοί τάφοι βάθους 3 μέτρων και μήκους μεγαλύτερου των 150 μέτρων.

Οι μαζικοί τάφοι ξεχωρίζουν με τα γκαζόν αναχώματα

Ένας τοίχος με πλάκες με χαραγμένα τα ονόματα των εκτελεσθέντων. Υπάρχουν ακόμα μηλιές στην περιοχή από την εποχή που η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για κηπουρική από αξιωματούχους της KGB. Όταν το κτήμα Butovo αγοράστηκε από την KGB, χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή λαχανικών για αξιωματούχους της KGB. Οι εργάτες ήταν φυλακισμένοι που στεγάζονταν σε στάβλους. Οι υπάλληλοι της KGB είχαν επίσης τη δυνατότητα να χτίσουν μικρά εξοχικά σπίτια με κήπους (datchas) σε ένα τμήμα της περιοχής των τάφων.

Μια μικρή ξύλινη εκκλησία είναι χτισμένη στην περιοχή όπου περίπου 1.000 Ρώσοι ορθόδοξοι ιερείς σκοτώθηκαν.

Ένα κτίριο που βρίσκεται ακριβώς έξω από το μνημείο και κατασκευάστηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το κτίριο λειτουργούσε ως ένα διεθνές σχολείο για την KGB στο οποίο άτομα από ξένες χώρες εκπαιδεύονταν σε μυστικές δραστηριότητες. Σήμερα χρησιμοποιείται από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

 

πηγή

Μια Μεγάλη Εκδοτική Είδηση στη Γερμανία Η το Κερασάκι στην Τούρτα της Ε.Ε.

Κάτι που έλλειπε ακόμη από την Γερμανία της «Ενωμένης Ευρώπης», της Φράου Μέρκελ και του Χερ Βόλφγκαγκ Σώυμπλε, σύντομα θα ξαναβρεί την περίοπτη θέση που του αρμόζει στις προθήκες των γερμανικών βιβλιοπωλείων.
΄Οπως μετέδωσε προχθές το αμερικανικό δίκτυoCBS News, μια νέα έκδοση του «Μein Kampf» ( «Ο Αγώνας μου») του Αδόλφου Χίτλερ, που είχε απαγορευθεί στην Γερμανία τα τελευταία 75 χρόνια, ετοιμάζεται για επανέκδοση πριν τη λήξη του έτους.
Το CBS ανέφερε ότι ερευνητές εργάζονται πυρεττωδώς για να τελειώσουν κάπου 4.000 σημειώσεις και ιστορικές παραπομπές για την συμπλήρωση της έκδοσης στα γερμανικά, του μανιφέστου του Χίτλερ.

Η επανέκδοση του βιβλίου, που καθιερώθηκε διεθνώς ως « η Βίβλος του Ναζισμού», είχε απαγορευθεί στη Γερμανία με αιτιολογικό την ανησυχία «μήπως αναρριπίσει τα πάθη που εβύθισαν τη χώρα στον ΙΙ Παγκόσμιο Πόλεμο.» 

Το ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας, που έχει τα συγγραφικά δικαίωματα, είχε ως τώρα εγείρει νομικά εμπόδια στην επανέκδοσή του. Αλλά τα δικαιώματα αυτά (copyright) λήγουν τον Δεκέμβριο και η τοπική κυβέρνηση υπολογίζει προφανώς στις προσόδους των πωλήσεων.

Επιπλέον, μετά την ενοποίηση της Γερμανίας και την αναρρίχησή της σε κυρίαρχη δύναμη στη Δυτική Ευρώπη, φαίνεται να εξέλιπε και ο φόβος των συνεπειών της επανέκδοσης.

Ο Χίτλερ συνέγραψε το «Μάϊν Κάμπφ» κατά την φυλάκισή του, μετά την απόπειρα του «πραξικοπήματος της μπυραρίας», το 1923. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία το 1930, το βιβλίο έγινε μπεστ σέλλερ και κατέστησε τον Χίτλερ πλούσιο. Αντίτυπά του μοιράζονταν στους νεοσύλεκτους στο στρατό, στούς νεόνυμφους και σε άλλες κατηγορίες πολιτών ανεβάζοντας την κυκλοφορία του σε 10 εκατομμύρια αντίτυπα.

Η άρση της απαγόρευσης του Μανιφέστου του Χίτλερ στην Γερμανία δεν προκαλεί ιδιαίτερο ενθουσιασμό στην εβραϊκή κοινότητα και στα εκατομμύρια μεταναστών, που καθόλου δεν συμμερίζονται την ερμηνεία ότι έχουν εκλείψει οι λόγοι ανησυχίας για την «αναζωπύρωση των παθών που οδήγησαν στον 20 Παγκόσμιο Πόλεμο».

Η γιγάντωση του κινήματος Pegida κατά των μεταναστών και το αυξανόμενο ρεύμα αντισημιτισμού -για να αντιπαρέλθουμε διπλωματικά  δηλώσεις και συμπεριφορές της σημερινής γερμανικής ηγεσίας και μεγάλης μερίδας του Τύπου- αποδεικνύουν αντίθετα πόσο εύφορο εμφανίζεται και πάλι το γερμανικό έδαφος στην υποδοχή και καλλιέργεια της « Βίβλου του Ναζισμού».

΄Οπως δήλωσε Η Τσαρλότε Κνομπλοχ, πρόεδρος της ισραηλιτικής κοινότητος του Μονάχου, στο αμερικανικό περιοδικό Τάϊμ: «Αυτό το βιβλίο είναι το απόλυτο κακό. Είναι το χειρότερο αντισημιτικό κήρυγμα και ένας οδηγός για το Ολοκαύτωμα»...

Μιχαήλ Στυλιανού 

χωρίς σχόλιο

Η τοπογραφία του τρόμου

Το ότι εβδομηντατόσα χρόνια μετά, πρέπει να εξηγήσεις εξ αρχής τι σημαίνει φασισμός, δεν το λες και μεγάλη πρόοδο. Ένα μίγμα αμορφωσιάς, απόγνωσης και καφρίλας έχει καθηλώσει ένα αδικαιολόγητα ευμέγεθες κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας στην ευκολία των παράλογων επιχειρημάτων. Των βολικών γενικεύσεων. Των ασυνείδητων επιλογών.

Λίγο το κρύο, λίγο η βροχή θυμίζει κάτι από Βερολίνο. Λέω να σε πάω μία βόλτα. Έρχεσαι;



Στο κέντρο του Βερολίνου, υπάρχει μία μεγάλη έκταση που μετά το τέλος του πολέμου, παρέμεινε γιαπί. Βλέπεις, σε ετούτο το σημείο υψώνονταν κάποτες τα κτήρια της Γκεστάπο και των Ες Ες. Ακριβώς εδώ βρισκόταν το διοικητικό κέντρο του Χίτλερ και των συνεργατών του. Οι βομβαρδισμοί των συμμάχων ισοπέδωσαν το μέρος, που εν συνεχεία υπάχθηκε στο Δυτικό Βερολίνο και σχεδόν γιαπί παραμένει μέχρι τις μέρες μας.



Σα να μην του έφθαναν οι ήδη βεβαρυμένες ιστορικές του φορτίσεις, μερικά χρόνια αργότερα, πέρασε από δίπλα του και το τείχος, που έχτισαν οι Σοβιετικοί για να περιφράξουν τον παραλογισμό τους. Πίσω από το τείχος, παραμένουν θλιμμένα κάποια από τα κτήρια του ανατολικού ολοκληρωτισμού, σε μία πόλη με πολλαπλές ταυτότητες και σύνθετα ιστορικά συμπλέγματα.



Περπατώντας εντός της έκτασης και κατά μήκος του τείχους (που σε αυτό του το τμήμα, έχει παραμείνει σχεδόν ανέπαφο, ως ιστορικό τεκμήριο μνήμης και αναστοχασμού), συναντάς κάτω από ειδικές μεταλλικές κατασκευές, τα υπόγεια των κυβερνητικών κτηρίων των Ναζί.



Καλωσήρθατε στην "τοπογραφία του τρόμου". Πιαστείτε όλοι από το χέρι και ας κάμουμε μία σύντομη αναδρομή στην αδυσώπητη και αναπόδραστη αλήθεια της φασιστικής βίας.



Στο μέσον της έκτασης, οι Γερμανοί έχουν φτιάξει πολύ προσφάτως ένα λιτό μουσείο από μέταλλο και γυαλί, για να στεγάσουν το δύσκολο και ενοχικό θέμα του Ναζισμού. Μέσα από μία σειρά φωτογραφικών ντοκουμέντων και σύντομων κειμένων, επιστρέφουν σε μία από τις πλέον καταίσχυντες στιγμές της πανανθρώπινης ιστορίας: την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την πραγμάτωση της φασιστικής ιδεολογίας.

Την ιστορία την ξεύρεις καλά. Όλα ξεκίνησαν μέσα στο χάος και την οικονομική δυσπραγία που επέβαλαν οι δυτικοί στην ηττημένη Γερμανία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η υψηλή ανεργία, η ανέχεια και η απόγνωση των λαϊκών τάξεων αποτέλεσε το πρόσφορο έδαφος για την ανάδειξη του Χίτλερ και την ευρεία υποστήριξη των επιχειρημάτων του: μειονότητες όπως οι Εβραίοι μάς κατατρώνε τον πλούτο, η ανωτερότητα της φυλής μας αποδεικνύεται από τη λαμπρή ιστορία μας, όλοι οι υπόλοιποι λαοί είναι φυλετικά κατώτεροι και άρα θα πρέπει να παταχθούν, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι και αναποτελεσματικοί, η βία κατά πάντων είναι δικαιολογημένη όταν ενδύεται το μανδύα του εθνικού συμφέροντος, χρησιμοποιούμε τη δημοκρατία για να επιβάλουμε τον ολοκληρωτισμό.



Και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα πρώτα ξεσπάσματα βίας. Κατά των "προφανών" εχθρών του λαού: των ξένων. Στην πάνω φωτογραφία, δεν σου κάμει τόσο εντύπωση το πλήθος των όσων συγκεντρώθηκαν για να χαζέψουν το σπάσιμο και την καταστροφή ενός εβραϊκού μαγαζιού. Σου κάμουν μεγαλύτερη εντύπωση, οι χαρούμενες, γελαστές φάτσες των ανθρώπων που γύρισαν να κοιτάξουν το φωτογραφικό φακό, ενόσω εκτυλισσόταν δίπλα τους μία πράξη απροκάλυπτης βίας.



Το ίδιο και στις επόμενες φωτογραφίες. Οι Ναζιστές έχουν καταλάβει την εξουσία και προχωρούν σε εκδιώξεις ή συλλήψεις Εβραίων και κατασχέσεις περιουσιών. Πίσω από το σκοινί, το φιλοθεάμων πλήθος παρακολουθεί και δεν λείπουν τα χαμόγελα.

Ντυμένες με τα καλά τους παλτουδάκια και τα καπέλα τους, οι Εβραίες εγκαταλείπουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, χωρίς να καλογνωρίζουν τι σχέδια έχει στο νοσηρό μυαλό του το νέο καθεστώς, για την περίπτωσή τους. Αστές της εποχής, αξιοπρεπείς στην εμφάνιση και σίγουρα θορυβημένες, έχουν βρεθεί ξαφνικά στο επίκεντρο μίας λαϊκής αρένας που στήθηκε για να τις δει να εξευτελίζονται.



Ηλικιωμένες κυρίες εν σειρά οδηγούνται στο άγνωστο. Εξιλαστήρια θύματα ενός λαού που διψάει για αίμα και αντεκδίκηση.



Οι Ναζί προχωρούν σε παραδειγματικές κατασχέσεις και συστηματικούς εκφοβισμούς. Πρόσεξε και πάλι το πλήθος που παρακολουθεί.



Με τα χαρτιά τους στο χέρι, σε μεγάλες ουρές, περιμένουν να ιδούν τι θα απογίνουν. Βλέπεις στα πρόσωπά τους την κούραση, κάποιο φόβο, ίσως και περιέργεια. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί που θα οδηγήσει το τρενάκι του φασισμού. Ξεκινάει έτσι απλά: από μερικές προσαγωγές, μερικές μικρές νίκες που ικανοποιούν και ανακουφίζουν το λαϊκό αίσθημα. Εν συνεχεία, κλιμακώνει τις δράσεις του, ξεδιπλώνει τα πλοκάμια του και στραγγαλίζει τις ελευθερίες. Στο τέλος, κατατρώγει τα σωθικά όλων όσων έρχονται σε επαφή μαζί του και διασπείρει το μίσος και τον τρόμο. Καταλήγει πάντοτε στην καταστροφή. Έτσι ακριβώς. Και τόσο προβλέψιμα.



Δες προσεκτικά τους ανθρώπους που κάθονται και περιμένουν με την καρτέλα περασμένη στο στήθος τους. Κοίταξέ τους πολύ προσεκτικά. Και ύστερα δες αυτό το παιδί.



Είναι μέρος μίας μεγαλύτερης φωτογραφίας που έχει ως θέμα την εκκένωση μίας συνοικίας Εβραίων. Αλλά έκαμα ζουμ. Και στάθηκα στο βλέμμα του και στην ανάταση των χεριών του. Από πίσω το όπλο του γερμανού στρατιώτη και μπροστά το παιδί. Αυτός είναι ο φασισμός και δεν έχει κανείς ούτε ένα ελαφρυντικό.



Έπειτα εστίασα σε αυτό το ειρωνικό χαμόγελο. Του στρατιώτη που παρακολουθεί με προφανή ικανοποίηση, τον εξευτελισμό ενός ανθρώπου.



Το επόμενο στάδιο είναι η διαπόμπευση. Των όσων δεν εκπληρώνουν τα κριτήρια. Όσων δεν ταιριάζουν στο προκρούστειο κρεβάτι του φαντασιακού ιδεότυπου.



Και η περιφορά τους μπροστά από τα αδηφάγο και αποκτηνωμένο πλήθος. Που συγκαλύπτει την ατομική του ευθύνη μέσα στο συλλογικό ασυνείδητο.

Σφίχτηκε η καρδιά μου, ένιωσα αηδία. Διέκοψα για λίγο την ανάγνωση των φωτογραφιών και κατέφυγα στο εσωτερικό αίθριο του μουσείου για να πάρω μία ανάσα.

Κοίταξα κάτω τα βότσαλα. Ψιλόβρεχε έξω, έχουν αρχίσει και τα κρύα. Υγρές και γκρίζες οι πέτρες δεν αφήνουν να φυτρώσει τίποτα σε ετούτο εδώ το μέρος. 

Επέστρεψα στην έκθεση. Χάζεψα μερικές φωτογραφίες με στελέχη της Γκεστάπο να ποζάρουν γελαστά στη γερμανική ύπαιθρο. Διάβασα με προσοχή τις λεζάντες, τα ονόματα, τα κατορθώματα του καθενός. Άλλος κατέκαψε ανθρώπους, άλλος οδήγησε εκατοντάδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, άλλος συμμετείχε σε δολοφονικές επιθέσεις κατά αμάχων.

Αναρωτήθηκα πώς έφθασαν σε αυτές τις θέσεις όλοι αυτοί. Κάποιος τους ψήφισε  κάποιος τους ανέδειξε, κάποιος παρέλειψε να τους εγκαλέσει όταν άρχιζαν να εκφράζουν δημοσίως τον παραληρηματικό λόγο τους.



Ύστερα μελέτησα την ενότητα για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι, δεν υπάρχει κάτι που δεν ήξευρα ή που δεν φανταζόμουν. Έχω άλλωστε επισκεφθεί το Νταχάου (το σχετικό ποστ, εδώ) και ποτέ δεν θα το ξεχάσω όσο ζω. Εντούτοις, κάθε φορά, τη νιώθω τη γροθιά στο στομάχι.



Ο πατέρας μου που τον έχει ζήσει τον πόλεμο, μου έχει πει ότι κατά τη διάρκεια της κατοχής δεν είχαν ιδέα περί στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν ήξευραν ούτε που οδηγούνταν όλοι όσοι συλλαμβάνονταν, ούτε βεβαίως γνώριζαν περί των φρικαλέων πειραμάτων, των βασανιστηρίων και των φούρνων. Όταν τελείωσε ο πόλεμος και γύρισαν γιομάτοι αγωνία οι όσοι επέζησαν από το Άουσβιτς και το Νταχάου, τότε μόνο αντιλήφθηκε ο κόσμος το μέγεθος του εγκλήματος. Τη συμφορά που προκάλεσε το μίσος.



Αυτός ο χάρτης δείχνει από που μεταφέρονταν συλληφθέντες προς το Άουσβιτς. Ναι, και από την Ελλάδα. Από τη Θεσσαλονίκη, τη Ρόδο, την Αθήνα, την Κέρκυρα και τα Γιάννενα.

Στην Ελλάδα, αφιερώνεται και μία πολύ ενδιαφέρουσα ενότητα. Που περιλαμβάνει φωτογραφίες από τις θηριωδίες στα ελληνικά χωριά, από την πείνα κατά τη διάρκεια της κατοχής και από τον ηρωικό -ναι, ηρωικό- τρόπο που απέκρουσε η χώρα μας το φασισμό.

Ένας ολόκληρος τοίχος καλύπτεται με καρτέλες των εργαζόμενων στα Ες Ες και τη Γκεστάπο. Πολύχρωμες χαρτονένιες καρτέλες. Θα μπορούσε να είναι και ένα εικαστικό αποτέλεσμα, μία σύνθεση ενός μοντέρνου καλλιτέχνη. Αλλά είναι απλώς τα φαντάσματα που στοιχειώνουν ετούτο εδώ το μέρος.

Δυο-τρία πράγματα θέλω να σου δείξω ακόμη και θα σε αφήσω. Το πρώτο είναι αυτές οι φυσιογνωμίες. Είναι γυναίκες δεσμοφύλακες και νοσοκόμες που υπηρέτησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Παρατήρησε τη σκληρότητα και την απανθρωπιά στα βλέμματά τους. Από ένα σημείο και μετά, εάν αφήσεις να σε καταλάβει το μίσος, η όποια ηθική σου υπόσταση ακυρώνεται. Ένα κτήνος γίνεσαι.

Επίσης να σου δείξω αυτή τη φωτογραφία από τις δίκες που ακολούθησαν μετά το τέλος του πολέμου. Οι θαρραλέοι παλικαράδες κρύβουν τώρα τα πρόσωπά τους από το φωτογραφικό φακό. Αλλά δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς καταλαβαίνεις για τι ανθρωπάρια πρόκειται.

Και κάτι ακόμα που θα βρεις πολύ ενδιαφέρον. Σε αυτό το πλήθος όλοι χαιρετούν ναζιστικά.

Όλοι εκτός από έναν.

Και ίσως αυτός ο ένας, να σώζει κάπως τα προσχήματα για τους Γερμανούς που δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν συνειδησιακά αυτή τη δυσβάσταχτη ιστορική ενοχή. Άλλοι είναι σε φάση άρνησης, άλλοι σε φάση αδιαφορίας, άλλοι ειλικρινώς ντρέπονται για τους μπαμπάδες ή τους παππούδες τους που συμμετείχαν σε αυτό το έγκλημα.

Ο βαρύς φθινοπωρινός ουρανός σκέπασε με θλίψη την πόλη. Βγήκα από το μουσείο συντετριμμένος. Αλλά εξαιρετικά σίγουρος. Ότι η ιστορική μνήμη είναι βαρύ καθήκον των λαών. Και ότι η υπευθυνότητα, η λογική και η ευθυκρισία δεν είναι καθόλου δεδομένες. Δυστυχώς, καθόλου δεδομένες.

Εάν είναι να υψώσεις στο μπαλκόνι σου τη σημαία μεθαύριο, ας ξεύρεις τουλάχιστον γιατί το κάμεις. Και ας το κάμεις για τους σωστούς λόγους.

πηγή