Δεν υπάρχουν ψηφία και πίνακες 
ν' αθροιστούν οι κραυγές , να γραφτεί
το μαρτύριο. Κύριε!Κι ο ουρανός 
αν γραφόταν θα γινόταν  ολόκληρος 
μια μαύρη σελίδα. Ζυγίζεις το αζύγιστο,
προσπαθείς να συλλάβεις το ασύλληπτο
κι απορείς πώς ακόμη κ' οι πέτρες
δεν ένιωσαν δέος , δε λάβαν φωνή,
να θρηνούν κατά τόπους  ή να λιώνουν 
κατά καιρούς. Πώς ακόμη 
δεν άρχισαν να κραυγάζουν τα δέντρα.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Όμορφη και παράξενη Πατρίδα.. Ωσαν αυτή που μου`λαχε δεν είδα!

Ο. Ελύτης

 

Έχω τόσα αισθήματα
Που συχνά πείθω τον εαυτό μου
Ότι είμαι αισθηματίας,
Αλλά αναγνωρίζω, μετρώντας τον
Ότι όλο αυτό είναι σκέψη
Πού εγώ δεν ένιωσα τελικά.
Έχουμε, όσοι ζούμε,
Μια ζωή πού είναι ζωντανή
Και μιαν άλλη πού σκεπτόμαστε,
Και η μόνη οπού ζούμε
Είναι εκείνη που είναι μοιρασμένη
Ανάμεσα στη βέβαιη και την περιπλανώμενη.
Στην οποία περισσότερο από πραγματική
Η περιπλανώμενη το όνομα αρμόζει
Κανείς δε θα το ξέρει να το εξηγήσει,
Και ζούμε κατά τρόπο
Που η ζωή που κάποιος έχει
Είναι εκείνη που έχει να σκέπτεται.

 

Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονής, μπορούνε με χίλιους τρόπους.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ «ΥΠΟΘΗΚΑΙ»

ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑΤΙΚΟ

Ὅ,τι ἔχεις μέσα σου παιδιάτικο

σὰ θησαυρό νὰ τὸ φυλάξεις·

τοὺς λογισμούς, τοὺς πόθους σου ἄλλαζε,

μὰ αὐτό ποτὲ νὰ μὴν τ’ ἀλλάξεις.

Ὅποτε τῆς ζωῆς τὰ ψεύτικα

κι ἄσχημα σφίγγουν τὴν καρδιά σου,

μὲς σ’ ὅ,τι φύλαξες παιδιάτικο

θὰ βρίσκεις τὴν παρηγοριά σου.

Κι ὅταν χλωμοφυλλιάσει ἡ ὄψη σου

καὶ στὰ μαλλιά σου πέσουν χιόνια,

μόνο ὅ,τι φύλαξες παιδιάτικο

θὰ μείνει ἀπείραχτο ἀπ’ τὰ χρόνια.

Γεώργιος Δροσίνης

πηγή 

Το έκανε κι αυτό ο Φίλης & όσοι τον βάζουν να τα κάνει...Έβγαλε εγκύκλιο, με την οποία καλεί μαθητές και εκπαιδευτικούς να ασχοληθούν την εβδομάδα αυτή με ποιήματα, τραγούδια, και εκδηλώσεις, ΟΧΙ ΟΜΩΣ για την 25η Μαρτίου, αλλά για την ... 21η Μαρτίου!!!

21η Μαρτίου!!

 "Ημέρα Ποίησης και Αντιρατσισμού"!! 

Η ΕΡΧΟΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ είναι "χρωματισμένη" από τον εορτασμό της μεγάλης Εθνικής Επετείου της 25ης Μαρτίου, και σε όλα τα σχολεία γίνονται οι σχετικές προετοιμασίες για τις εκδηλώσεις.
Πάνω στην ώρα, έβγαλε κι ο Υπουργός Παιδείας εγκύκλιο, με την οποία καλεί μαθητές και εκπαιδευτικούς να ασχοληθούν την εβδομάδα αυτή με ποιήματα, τραγούδια, και εκδηλώσεις, ΟΧΙ ΟΜΩΣ για την 25η Μαρτίου, αλλά για την ... 21η Μαρτίου!!

Είμαι σίγουρη ότι δεν ξέρετε τι είναι η 21η Μαρτίου, που θα επισκιάσει την 25η ...

 Είναι ...  
"Ημέρα Ποίησης και Αντιρατσισμού"!!

Γι' αυτό λοιπόν "καλούνται οι Σύλλογοι Διδασκόντων να σχεδιάσουν, την ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΥΡΙΟ, δραστηριότητες υπό τον γενικό τίτλο 

«Με την ποίηση πολεμάμε τον ρατσισμό»!!

Δηλαδή, να μην ασχοληθούμε με την Εθνική Επέτειο, την εβδομάδα που μας έρχεται, αλλά με δραστηριότητες για τον "Ρατσισμό"!!
Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τον αντιρατσιστικό ...οίστρο που έχει καταλάβει την κυβέρνηση και που προσπαθεί πάση θυσία να τον επιβάλει στον ελληνικό λαό!
Επιτέλους, ας μας πει η κυβέρνηση: Πού βλέπει τον ρατσισμό;; Στους Έλληνες; Που συνεχώς μαζεύουν τρόφιμα, ρούχα κ.λπ. για τους μετανάστες; Τι άλλο θέλει η κυβέρνηση και δεν μας το λέει; Να αλλάξει χέρια η Ελλάδα, να μετατραπεί σε ασιατικό/αφρικανικό κράτος, και να μη διαμαρτυρηθούν οι Έλληνες; Εκεί αποσκοπούν όλα τα "αντιρατσιστικά" κηρύγματα;; Αυτό σημαίνει "αντιρατσισμός";; Κι όσοι δεν το θέλουν αυτό είναι οι "ρατσιστές" που πρέπει να τους πατάξουμε;; Ας απαντήσει όποιος ξέρει...

Μπέτη Μπιζά

Τρελή ποιός σ’ εἶπε κι ἄνθισες, προτοῦ Καλοκαιριάσει;
Δέν λογαριάζεις τἄχατες, ἐσύ χιόνια κι ἀνέμους;
Ἤ μήπως ἕρμη πρόσμενες, τό κρῦο νά μεριάσει,
μήν τοῦ κηρύξουν τ’ ἄνθη σου, ἐνάντιους πολέμους;

Καλά τά λές καί σκέφτεσαι, φωνή προσκυνημένη,
ἐμένα ὅμως τ’ ἄνθη μου, γιά Τόν Θεό ἀνθίζουν
κι ἄν γιά αὐτό τους τ’ ἄνθισμα κι ἡ γῆς κι ἡ Οἰκουμένη,
τά πολεμήσει… πιότερο, θέ νά μοσχομυρίζουν.

Ὅτι σ’ Αὐτοῦ τό θέλημα, μονάχα ὑπακοῦνε
κι ἐγώ ἀκόμ’ ἄν πρόσταζα, ἐνάντια νά κάνουν,
μήτε ἐμένα θ’ ἄκουγαν, καθότι προσκυνοῦνε,
Σαρακοστή τά πάθη Του κι ἄς εἶναι νά πεθάνουν.

Ἔτσ’ εἶπε κι ἔτσι λάλησε, ἡ μυγδαλιά τοῦ κόσμου
κι ἀπόμεινα νά σκέφτομαι, τά λόγια τά δικά της,
πού σάν μέ μῦρο στάξανε καί Πασχαλιά ἐντός μου
κι Ἀνάσταση π’ εὐώδιαζε, στά φύλλα τά λευκά της.

Γ.Μ.

Ποιός θά θερίσει τήν θάλασσα;.

Γ. Σαραντάρης

Ο... καημένος!

Στὸ λιβάδι ξεχασμένος

ἕνας γάιδαρος βοσκοῦσε,

τίποτ’ ἄλλο δὲν ζητοῦσε

ὁ καημένος.

Τὸ χορτάρι του μασοῦσε

κι ἦταν τρισευτυχισμένος,

καὶ τὸ ξύλο λησμονοῦσε

ὁ καημένος.

Καὶ τὴν τύχη εὐχαριστοῦσε,

ποὺ δὲν ἧταν φορτωμένος,

καὶ τὰ δυό του αὐτιὰ κουνοῦσε

ὁ καημένος.

Τοὺς ἐχθρούς του συγχωροῦσε

κι ἤτανε συγχωρεμένος,

καὶ τὸν κόσμο ἀγαποῦσε

ὁ καημένος.

Τὸν Θεὸ παρακαλοῦσε,

γιὰ νὰ μείνῃ ἐκεῖ δεμένος

καὶ νὰ βόσκῃ ὅσο θὰ ζοῦσε

ὁ καημένος

(Ποίημα του Ευρυτάνα λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου, 1887-1940)

ΥΓ. Και ο νοών νοείτω!

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Μα αυτός εκεί, απ' τ' άλλο πλάι σου, ποιός είναι;

 

Ποιός είναι ο τρίτος που βαδίζει πάντα πλάι σου;

Όταν μετρώ, υπάρχουμε μόνο εσύ κι εγώ
Μα όταν κοιτάζω εμπρός στον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που βαδίζει πλάι σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε μια σκούρα κάπα, κουκουλωμένος
Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα
-Μα αυτός εκεί, απ' τ' άλλο πλάι σου, ποιός είναι;
Ποιος είναι αυτός ο ήχος ψηλά στον αέρα

Μουρμουρητό μητρικού θρήνου

Ποιες είναι αυτές οι ορδές που συνωστίζονται κουκουλωμένες
Σ' απέραντες πεδιάδες, σκοντάφτοντας στη ραγισμένη γη
Ζωσμένες απ' τον χαμηλό ορίζοντα μονάχα
Ποια είναι η πόλη πέρα απ' τα βουνά
Διασπάται, μετασχηματίζεται, εκρήγνυται μες στον μενεξεδένιο
αέρα
Πύργοι που πέφτουν
Ιερουσαλήμ, Αθήνα, Αλεξάνδρεια
Βιέννη, Λονδίνο
Εξωπραγματικές

T. Eliot

Η ομορφιά είναι μια υπόσχεση ευτυχίας

Stendhal

Ἡ συνείδηση εἶναι τὸ βάθος τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πλάτος του. 
Ν. Βρεττάκος

Φωτο: Κώστας Μπαλάφας - "Στο δρόμο για τα χειμαδιά, Πίνδος (1959)"

Ποτέ δεν απόσωσες ακέριο

εν΄ άσπρο καρβέλι χαράς

στη ζωή σου

κι’ η ξερή μπομπότα της πίκρας σου

έδωσε το χρώμα της στα παιδιά σου.

Σε ποιο βράχο απίθωσες τα όνειρά σου

και ξέχασες το μονοπάτι που σ’ οδήγησε ;

Σε ποια κρυόβρυση του βουνού σου

πλένεις τις λαβωματιές σου με τις πετροπέρδικες

και δεν αφίνουν σημάδια

τα αίματά σου ;

Σε ποιο πηγάδι της καρδιάς σου

βυθίζεις τον πόνο σου

για να δείχνεις ήσυχος σαν το γιαλό

που καρτεράει Γενάρη ν’ αγριέψει ;

Βοήθεια ! Βοήθεια ! Βοήθεια !

Αυτό δεν είναι κραυγή που ζητάει

ένα χέρι σωτηρίας

είναι μια πανάρχαιη επίκληση

του τόπου σου

που κόλλησε στις στουρναρόπετρες

και μπαίνει στα θεμέλια των σπιτιών

στις φωνές των τσοπάνων

και στα τραγούδια των γεωργών

που σπρώχνουν το σιδερένιο υνί

του παρελθόντος

ίσια στην καρδιά του μέλλοντος…

Βοήθεια ! Φωνάζουν τα νεογέννητα

που στριφογυρίζουν αλευρωμένα

στην ανάποδη ενός σαμαριού.

Βοήθεια ! Τα μαθητούδια που γράφουν

με τον κοντυλοφόρο του μνημονικού τους.

Βοήθεια ! Τα παιδιά που κινάνε

να ξενοδουλέψουν στις πολιτείες

μ’ έναν τρουβά γιομάτον νοσταλγία

και ξερό ψωμί

Βοήθεια ! Αυτοί που μένουν. Αυτοί που φεύγουν

για την ξενητειά ή για τον κάτω κόσμο

Βοήθεια ! Βοήθεια ! Βοήθεια !

Μπήκε στο αίμα τους και κυλάει η επίκληση.

Μπήκε στην καρδιά τους και χτυπάει ρυθμικά

ταξιδεύει με το υπομονετικό γαϊδουράκι

γκρεμίζεται στις σάρες και τις γιδόστρατες

πέφτει απ’ τα δέντρα που κόβει κορφάδες

για τα ζωντανά

χάνεται στα ξένα αναζητώντας

ένα φτηνό μεροκάματο

Μπαίνει στα γράμματα και σφραγίζεται

με το βουλοκέρι της πίκρας :

«υγείαν έχω

μα δεν έχω να στείλω λίγη καφοζάχαρη

για τη βάβω...»

(Απόσπασμα από το ποιητικό έργο με τίτλο «ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ» - του μεγάλου διανοητή συμπατριώτη  μας Μιχάλη Σταφυλά)

"Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του,

σφίγγει τα δόντια. Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

Ρίτσος Γιάννης - Ρωμιοσύνη 

(από τα Ποιήματα, B', Kέδρος 1961)

Και κάθε μέρα στην ώρα του

Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε.
Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος.
Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο. Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα. Περνάμε και ξεχνιόμαστε.
Κι ο ήλιος έρχεται κάθε μέρα στην ώρα του.

FERNANDO PESSOA

Απόψε...

 

Ἄκου, ψυχή μου - ἀπόψε ἀγγέλοι ψάλλουν

    καὶ στὰ γαλάζια τ' ἄπειρου χερουβικοὶ χοροὶ

τ' Ὄνομα ὑμνολογοῦν τοῦ Τρισμεγάλου.

Ὢ παντοδύναμη, ἄφθαρτη, τρανή,

 τοῦ κόσμου Αἰτία, π' ἁρμονικὰ τὴ δόξα Σου ἱστορεῖ

κι' ἡ γῆ ἡ φθαρτὴ κι' οἱ ἄφθαρτοι οὐρανοί·

 

   καθὼς ἀπόψε φεύγοντας γοργοὶ

τῶν ἄστρων οἱ φωτόγραφτοι, τρανοί, γιγάντιοι γύροι,

ὕμνους σὲ Σὲ θὰ λὲν ὣς τὴν αὐγή,

κάποιο γλυκοχαρμόσυνο σκοπὸ

θὰ τραγουδήσ' ἡ λύρα μου κι' ἡ πούλια ὅσο νὰ γείρη

τὸν ὕμνο τῶν ἀγγέλων θὰ Σοῦ πῶ.

Γ. Βερίτης
Πηγή: Ἄπαντα Ποιήματα, Γ. Βερίτη, «Ἡ Δαμασκός», σελ. 126.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://hamomilaki.blogspot.gr/

Μην πεις ποτέ σου: "Είναι αργά"!
κι αν χαμηλά έχεις πέσει,
κι αν λύπη τώρα σε τρυγά,
κι έχεις βαθιά πονέσει....

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά
κι έρημος έχεις μείνει,
μην πεις ποτέ σου "είναι αργά"
τ΄ακούς; Ό,τι κι αν γίνει.
Μην πεις ποτέ σου
τις δυο απελπισμένες λέξεις,
κι αν έμπλεξες με το κακό
και πάλι θα ξεμπλέξεις.
Ποτέ, ποτέ δεν είναι αργά,
πρέπει να το πιστέψεις,
και με την πίστη στην καρδιά,
Εκείνον να γυρέψεις.
Εκείνον που και το ληστή,
μ΄όλα τα κρίματά του,
γιατί είχε μία καρδιά πιστή,
τον κάλεσε κοντά Του.
"Είναι αργά!" λοιπόν μην πεις,
ό,τι κι αν σου συμβαίνει,
φτάνει να προσευχηθείς
κι αμέσως σ΄ανασταίνει.

Αντώνης Σαμαράκης

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου

Κική Δημουλά - Η Περιφραστική Πέτρα

Μίλα .
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
...
Πες:
«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
Αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες,
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ' ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ΄τη νύχτα
στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου.
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.


από "το Λίγο του Κόσμου"

Η ευτυχία απάνω στη γης είναι κομμένη στο μπόι του ανθρώπου. Δεν είναι σπάνιο πουλί να το κυνηγούμε πότε στον ουρανό, πότε στο μυαλό μας. Η ευτυχία είναι ένα κατοικίδιο πουλί στην αυλή μας.