Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πάσχα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 20 Απριλίου 2015
Σάββατο 18 Απριλίου 2015
Ένα πασχαλινό έθιμο στα Καυσοκαλύβια
+Αρχιμ. Χερουβείμ
...Απλότης και αγάπη χαρακτήριζαν
τα Καυσοκαλύβια. Επάνω σ’ αυτή στηριζόταν κι ένα ωραίο τους πασχαλινό έθιμο:
Κάθε Πάσχα οι πατέρες εσχημάτιζαν ομάδες και περιήρχοντο τις καλύβες, για να
χαιρετήσουν, να αλληλοευχηθοΰν και να ανταλλάξουν το «Χριστός Ανέστη».
Έτσι κι εκείνο το Πάσχα, από το
ησυχαστήριο των διδασκάλων μου, έβλεπα τους πατέρες καθ’ ομάδας, σαν τα
παιδάκια πού λένε τα κάλαντα, να πηγαίνουν από καλύβα σε καλύβα και να ψάλλουν
όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», το «Ό άγγελος έβόα» και άλλους πασχαλινούς
ύμνους μ’ένα πηγαίο ενθουσιαστικό παλμό.
Μερικές μάλιστα ομάδες συνέπεσε να
συναντηθούν στην καλύβη του γέροντα Μιχαήλ, του καλοκάγαθου εκείνου νησιώτη
μοναχού με την πλούσια καλωσύνη. Μετά τα συνήθη αναστάσιμα τροπάρια, κάθησαν
όλοι για κέρασμα έξω στην αυλή της καλύβης. Από το ησυχαστήριο μας φαίνονταν
πολύ καθαρά. Ήσαν καθισμένοι σε ξύλινα παγκάκια. Επάνω στο υπαίθριο τραπέζι
είχαν παρατεθεί πασχαλινά κόκκινα αυγά, τυρί, κρασί…
Όταν πλέον διετράνωσαν την χαρά
και τη νικητήρια ιαχή της πίστεως, το «Χριστός Ανέστη», και με τα επίγεια
αγαθά, πήραν στα χέρια τους μουσικά βιβλία κι έψαλαν με άφθαστη χάρη. Θα τους
ζήλευαν και οι άγγελοι ακόμη στον ουρανό! Οι φωνές τους αγνές, χαρμόσυνες,
πανηγυρικές, στο αυθόρμητο παραλήρημα της Αναστάσεως, αντιλαλούσαν στην
χαράδρα, κατέβαιναν στην γαλανή θάλασσα, υψώνονταν επάνω κι από τον Άθω ως τ’
αστέρια του ουρανού…
Πηγή: Αρχιμ. Χερουβείμ,
“Νοσταλγικές αναμνήσεις από το περιβόλι της Παναγία”, εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου
Εκατοντάδες πύρινοι σταυροί εμφανίστηκαν στην τελετή του Αγίου Φωτός του 2015
Εκατοντάδες πύρινοι σταυροί εμφανίστηκαν πάνω από τις αναμμένες λαμπάδες των πιστών στην πρόσφατη τελετή του Αγίου Φωτός του 2015. Το μοναδικό αυτό φαινόμενο αποτυπώνεται σε ένα βίντεο που τραβήχτηκε μέσω iphone από μία νεαρή νηπιαγωγό αρμενικής καταγωγής, την Hasmig Kalaydjian, η οποία είναι μόνιμη κάτοικος της Ιερουσαλήμ. Πάνω από τις αναμμένες λαμπάδες διακρίνονται πύρινοι φωτεινοί σταυροί, οι οποίοι βγαίνουν μέσα από τις φλόγες των λαμπάδων και έχουν ύψος 2-3 μέτρα. Στην ουσία κάθε πιστός που κρατάει μια αναμμένη λαμπάδα, χωρίς να το γνωρίζει, κρατάει και έναν πύρινο σταυρό Αγίου Φωτός. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται ένα τόσο ξεχωριστό φαινόμενο.
Πέμπτη 16 Απριλίου 2015
"Δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμηση..."
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
Εις το όνομα του Κοιμητηρίου
ΕΠΕ 35,636-650
ΤΑΛΑΝΤΟ, ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ
Πολλές φορές συζήτησα με τον εαυτό μου, για ποιόν λόγο τάχα οι πατέρες μας παρέβλεψαν τους άλλους ναούς, που έχουμε στις πόλεις, και όρισαν να εκκλησιαζόμαστε σήμερα εδώ έξω από την πόλη. Νομίζω όμως πως το έπραξαν αυτό όχι χωρίς σκέψη ή τυχαία. Γι’ αυτό και στη συνέχεια ερεύνησα να βρω την αιτία. Ανεκάλυψα όμως ότι με τη χάρη του Θεού είναι δίκαιη, εύλογη και ταιριαστή με την παρούσα εορτή…
Πρόσταξε ο απόστολος Παύλος κι εμείς υπακούσαμε και βγήκαμε έξω από την πόλη. Για ποιο λόγο όμως ερχόμαστε σε τούτον το ναό του μάρτυρα κι όχι σε κάποιον άλλον; Διότι με την χάρη του Θεού η πόλη μας είναι από κάθε πλευρά περιτειχισμένη με Ιερά Λείψανα αγίων. Γιατί πάλι οι πατέρες μας όρισαν να συναζόμαστε σε τούτο κι όχι σε άλλο μαρτύριο; Διότι εδώ είναι θαμμένοι πολλοί κεκοιμημένοι.
Επειδή ο Ιησούς σαν σήμερα κατέβηκα στους νεκρούς γι’ αυτό κι εμείς συγκεντρωνόμαστε εδώ. Γι’ αυτόν τον λόγο ο τόπος αυτός ονομάζεται κοιμητήριο. Για να μάθεις ότι πόσοι πέθαναν και θάφτηκαν σε τούτον τον τόπο, δεν πέθαναν, αλλά πλάγιασαν και κοιμήθηκαν.
Προτού να έλθει ο Χριστός ο θάνατος ονομαζόταν θάνατος. Λέγει, «κατά την ημέρα που θα φάτε από τον καρπό του δέντρου αυτού , θα πεθάνετε»(Γένεσι 2,17). Και σε άλλο σημείο λέγει, «ο άνθρωπος που αμαρτάνει θα πεθάνει» (Ιεζεκιήλ 18,20). Κι ο Δαβίδ λέγει, «ο θάνατος των αμαρτωλών είναι κουραστικός» (Ψαλμός 33,22). Και σε άλλο σημείο «Τίμιος ενώπιον του Κυρίου είναι ο θάνατος των οσίων του» (Ψαλμός 115,6). Και ο Ιώβ λέγει, «ο θάνατος για τον άνθρωπο είναι ανάπαυση» (Ιωβ 3,23) Όχι όμως μόνο θάνατος αλλά και Άδης ονομάζεται . Άκουσε και τον Δαυίδ να λέγει, «ο Θεός όμως θα λυτρώσει την ψυχή μου από τον Άδη , όταν θα με πάρει». (ψαλμός 48,16 και Ιώβ 17,16). Τέλος ο Ιακώβ λέγει, «Θα κατεβάσετε τα γηρατειά μου με πολλή λύπη στον Άδη» (Γένεσι 42,38).
Αυτά τα ονόματα είχε ο θάνατος μας προτού να έλθει ο Χριστός. Αφότου όμως ήλθε ο Χριστός και σταυρώθηκε για την σωτηρία του κόσμου, δεν ονομάζεται πλέον θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμηση. Το ότι όμως καλείται κοίμηση, αποδεικνύεται από όσα είπε ο Χριστός, «ο Λάζαρος ο φίλος μας εκοιμήθη» (Ιωάννου 11,11). Δεν είπε «απέθανε», αν και ήταν νεκρός. Για να μάθεις όμως ότι το όνομα της κοιμήσεως ήταν άγνωστο , πρόσεξε πως ταράσσονται οι μαθητές και τι απαντούν.
«Κύριε, αν εκοιμήθη, θα αναλάβει τις δυνάμεις του» (Ιωάννου 11,12). Τόσο δεν γνώριζαν τι τους έλεγε. Και ο Παύλος λέγει σε κάποιους, «Άρα όσοι εκοιμήθησαν, χάθηκαν» (Ά Κορινθίους 15,18). Και σε άλλο σημείο λέγει για τους νεκρούς, «Εμείς οι ζώντες λέγει δεν θα προφτάσουμε τους κοιμηθέντες» (Ά Θεσσαλονικείς 4,15). Και πάλι αλλού, «Ξύπνα συ που κοιμάσαι». Για να δείξει όμως ότι αναφέρεται σε νεκρό, πρόσθεσε, «Και αναστήσου από τους νεκρούς» (Εφεσίους 5,14). ["Ν": Για τις παραπομπές στην Καινή Διαθήκη δες εδώ & εδώ (μετάφραση)].
Πρόσεξε λοιπόν ότι παντού ο θάνατος ονομάζεται ύπνος, γι αυτό και ο τόπος τούτος ονομάζεται κοιμητήριο. Είναι χρήσιμο το όνομα για μας και γεμάτο με πολλά νοήματα. Γι' αυτό, όταν φέρεις εδώ ένα νεκρό, μην ολοφύρεσαι (=μη θρηνείς απελπισμένα). Δεν τον έφερες στον θάνατο αλλά για να κοιμηθεί. Ακόμη και το όνομα σου είναι αρκετό για παρηγοριά της συμφοράς.
-Μάθε, που τον φέρεις. -Στο κοιμητήριο.
-Και πότε τον φέρεις;
-Μετά από τον θάνατο του Χριστού, που κόπηκαν τα νεύρα του θανάτου.
Ώστε λοιπόν μπορούμε να λάβουμε πολλή παρηγοριά από τον τόπο αλλά και από το καιρό. Ο λόγος μας απευθύνεται ιδιαίτερα προς τις γυναίκες επειδή θλίβονται περισσότερο και γλιστρούν εύκολα στην αθυμία. Τώρα όμως έχεις ως δυνατό φάρμακο κατά της αθυμίας το όνομα του κοιμητηρίου. Γι’ αυτόν τον λόγο συναζόμαστε εδώ.
Τετάρτη 15 Απριλίου 2015
Η ιερά λιτάνευση της θαυματουργού εικόνος της Παναγίας της Πορταϊτίσσης στην Ιερά Μονή των Ιβήρων, την Τρίτη της Δικαινησίμου

Εορτάσθη και φέτος, την Τρίτη
ημέρα της Διακαινησίμου, μέσα σε κλίμα Αναστάσιμης χαράς και συμφώνως προς την
Αγιορειτική παράδοση η κατά θαυμαστόν τρόπον εύρεση της θαυματουργού εικόνος
της Παναγίας της Πορταϊτίσσης στην Ιεράν Μονήν των Ιβήρων - Αγίου Όρους.
Πλήθος ευλαβών προσκυνητών από
πολλά μέρη της υφηλίου προσήλθαν με κατάνυξη για να λάβουν τη χάρη και την
ευλογία της Υπεραγίας Θεοτόκου, της επονομαζόμενης και Πορταϊτίσσης, στης οποίας
τη μορφή διαγράφεται μια πλούσια δέσμη ευγενών και δυνατών αισθημάτων ενώ η
αυστηρή έκφραση του Ιερού Προσώπου Της, τονιζομένη από την επιβλητική και
καθηλωτική ματιά Της, προξενεί το δέος.
Την παραμονή της εορτής ετελέσθη
στο Καθολικό της Ιεράς Μονής των Ιβήρων ο Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός
χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης π.
Ιωάννου.
Την επομένη ετελέσθη κατά τις πρώτες πρωινές ώρες η Ακολουθία του Όρθρου και ο
Αγιασμός στη Φιάλη της Μονής, χοροστατούντος του Επισκόπου Αμορίου π.
Νικηφόρου και εν συνεχεία η περισπούδαστος Εικόνα της Παναγίας, με τη συνοδεία
όλων των προσκυνητών, λιτανεύτηκε στα κτήματα και στα παρεκκλήσια πέριξ του
Μοναστηριού.
Η ιερά λιτάνευση κατέληξε στο
Κάθισμα της Μονής όπου ετελέσθη η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης Ιωάννου και
συλλειτουργούντος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αμορίου Νικηφόρου και με τη
συμμετοχή του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτου π. Ναθαναήλ,
του προηγουμένου π. Βασιλείου, καθώς και άλλων ιερομονάχων και διακόνων από
πολλές Μονές της Αθωνικής Πολιτείας.
Εν συνεχεία η Εικόνα μεταφέρθηκε
στο Αγίασμα και τοποθετήθηκε στο σημείο όπου σύμφωνα με την παράδοση την
ακούμπησε ο όσιος Γαβριήλ το 1004, όταν την πήρε από τη θάλασσα. Εκεί έγινε και
η διανομή του Αντιδώρου και κατόπιν και πάλι λιτανευτικώς επέστρεψε στην Ιερά
Μονή όπου και τοποθετήθηκε στο Καθολικό της Ιεράς Μονής των Ιβήρων, προτού
επιστρέψει μετά από λίγες ημέρες στο Ιερό Παρεκκλήσιό Της, από όπου και
φυλάττει συνεχώς τους μοναχούς αλλά και όλους τους ευλαβείς Χριστιανούς
μεσιτεύοντας αδιαλείπτως προς τον Υιόν και Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Ακολούθησε εόρτια Αγιορειτική
πανηγυρική τράπεζα.
πηγή
Τρίτη 14 Απριλίου 2015
αυτός που μπόρεσε την Ανάσταση
Αυτός όμως, το Σάββατο το βράδυ της Ανάστασης, πήγε μόνος του στην εκκλησία του διπλανού χωριού, στον Αι Γιώργη....
Οι άλλοι στο σπίτι ήταν κουρασμένοι, τα μικρά άρρωστα... αποφάσισε να πάει μόνος του.
Θα αργήσω, τους είπε, θα μείνω να μεταλάβω....συγχωρέστε με.... μη με περιμένετε, να φάτε....
Στην εκκλησία συνάντησε κι άλλους, οι περισσότεροι με τις γυναίκες και τα παιδιά τους, κάμποσοι άνθρωποι, γνωστοί όλοι μεταξύ τους, ο νέος παπάς και δύο ψάλτες αμετακίνητοι.
Γρήγορα είπαν το Χριστός Ανέστη, ανάψανε τις λαμπάδες, έπαιξε η καμπάνα χαρμόσυνα, κάποιοι πετάξανε λίγες φωτοβολίδες, τα παιδιά έκαψαν τον αυτοσχέδιο Ιούδα, τα έθιμα των χωριών που κρατάνε ακόμα.... λίγα ήταν εφέτος τα φιλιά, λιγότερες οι αγκαλιές, δυο τρεις ευχήθηκαν και σ' αυτόν... γρήγορα η εκκλησία σχεδόν άδειασε...πήγε ο καθένας σπίτι του.
Αυτός έμεινε με τέσσερις ακόμα, οι ψάλτες και ο παπάς νέος και ψηλός, καλλίφωνος με τα άσπρα του άμφια....
Ο Χριστός Αναστημένος και η εκκλησία κατάφωτη.
"Φωτίζου, φωτίζου, η νέα Ιερουσαλήμ..."
Κάθισε σ' ένα τελευταίο στασίδι απόμερο, πίσω από μια κολώνα, να μην τον βλέπουν.... κρατούσε αναμμένο το άσπρο κερί του ανάμεσα στα πλεγμένα χέρια ... στα χέρια του που πέφτανε κόμποι τα δάκρυα... ο κάθε ψαλμός, η κάθε ωδή του φέρνανε δάκρυα, ταράσσοταν, θαρρείς και κάποιος θαμμένος, από μέσα χτυπούσε κι έσπρωχνε την πλάκα του στήθους και πλάτης του, να την συντρίψει...
Το βάρος μιας ζωής... ή άλλων ζωών που έζησαν πριν απ' αυτόν, κι άλλων που ζουν τώρα μαζί του... το βάρος του θανάτου μας...
τίς αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου; ... ήν γαρ μέγας σφόδρα...
το Ευαγγέλιο του Ιωάννη Εν αρχή ην ο Λόγος .....κι ένιωθε να γίνεται γιός κάποιου άλλου πατέρα...
όσοι δε έλαβον αυτόν, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι,
τοις πιστεύσουσιν εις το όνομα αυτού, οι ούκ εξ αιμάτων, ουδέ εκ
θελήματος σαρκός, ουδέ εκ θελήματος ανδρός αλλά εκ Θεού εγεννήθησαν.
Όσοι έλαβον Αυτόν....
Ναι, είχε χρόνια να μεταλάβει.... πολλά χρόνια, από μικρό παιδί.
Τώρα όμως ήταν ένα ορφανό παιδί, ήταν μόνος του, μόνος του πήγε στην εκκλησία ή μήπως ήταν πάντα ορφανός και μόνος;
Είχε σταματήσει να κλαίει....
Είπε το Επικράνθη και γαρ κατηργήθη... Επικράνθη και γαρ ενεπαίχθη... Επικράνθη και γαρ ενεκρώθη...Επικράνθη και γαρ εδεσμεύθη....
Ψέλλιζε το Εξομολογείσθε τω Κυρίω.. ότι στον αιώνα το έλεος Αυτού...
Ναι, είχε χρόνια να μεταλάβειΕίχε εξομολογηθεί, είχε νηστεύσει...
Είχε ρωτήσει : μπορώ;
Κι όταν ο παπάς είπε : Σώμα Χριστού μεταλάβετε, πηγής αθανάτου γεύσασθε..
Αυτός ο μοναχός, ο πικραμένος άνθρωπος, βγήκε έξω από το στήθος του για να κλείσει για πάντα μέσα του την Ανάσταση κι έκλεισε μέσα στο στήθος του όλους, όλους όσους ήταν για πάντα έξω του... Μπορούσε να καταλαβαίνει, να μη θυμώνει, να αγαπάει, να μην κρίνει, να στηρίζει, να μην αντιστέκεται...να χαμογελάει, να μην φοβάται...
Αυτός ο συντριμμένος άνθρωπος μπορούσε επιτέλους την Ανάσταση!
Αυτός ο άνθρωπος, ο γιός ενός Πατέρα που πολύ τον αγάπησε, ελεύθερος...
Μόλις τελείωσε η θεία λειτουργία, ευχήθηκαν οι λιγοστοί άνθρωποι και φύγανε...
Αυτός έμεινε μόνος του, ... να περπατήσει όλο τον δρόμο πίσω στο χωριό του κι η ώρα ήταν περασμένες δύο.
Πήρε το δρόμο με τα πόδια κρατώντας το κερί του που είχε λιγοστέψει πολύ και προσέχοντας να μη του σβήσει... Ίσως να μην προλάβαινε να το πάει αναμμένο στο σπίτι του, αλλά ήταν σίγουρος....
Ένας ψυχρός αέρας πάγωνε το πρόσωπο του, χαμογελούσε στη νύχτα που κύκλωνε κάθε του βήμα και στο μυαλό του μπερδεύονταν οι ψαλμοί χαρμόσυνοι Μεγάλυνον, ψυχή μου... με τα ποιήματα τα αγαπημένα της ζωής του:
Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος!
Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος.
Τον κρατάς όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου
και μετράς το σφυγμό του πάνω σε τούτο το σημάδι
που άφησαν οι χειροπέδες!
Κανονικός σφυγμός, σίγουρο χέρι.
Κανονικός σφυγμός, σίγουρος δρόμος!
Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ! Πολύ μακρύς αδερφέ μου.
Οι χειροπέδες βάραιναν τα χέρια. Τα βράδια που ο μικρός
γλόμπος
κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας "πέρασε η ώρα"
εμείς διαβάζαμε την ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα
σε κάποιες χρονολογίες σκαλισμένες με το νύχι στους τοίχους
των φυλακών, σε κάτι παιδιάστικα σχέδια των μελλοθάνατων.
Μια καρδιά, ένα τόξο, ένα καράβι που `σκιζε σίγουρα το
χρόνο,
σε κάποιους στίχους που `μειναν στη μέση για να τους
τελειώσουμε,
σε κάποιους στίχους που τελειώσαν για να μην τελειώσουμε.
Περπατούσε για να φτάσει στο σπίτι του και ήταν σίγουρος ότι Αληθώς Ανέστη!
ΥΓ: Το ποίημα είναι από το "Καπνισμένο Τσουκάλι" του Γιάννη Ρίτσου
Περπατούσε για να φτάσει στο σπίτι του και ήταν σίγουρος ότι Αληθώς Ανέστη!
ΥΓ: Το ποίημα είναι από το "Καπνισμένο Τσουκάλι" του Γιάννη Ρίτσου
Πανήγυρις Ιστορικής Ιεράς Μονής Παναγίας ( Αγία Δευτέρας ) Κατούνας.
Με τη δέουσα λαμπρότητα και επισημότητα πανηγύρισε και φέτος η Ιστορική
Ιερά Μονή Παναγίας (Αγία Δευτέρα) Κατούνας Αιτωλοακαρνανίας. Χθές Δευτέρα του Πάσχα το πρωί τελέσθηκε η ακολουθία του Όρθρου και η
Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά θείου κηρύγματος.
Πρώτη
αναφορά για Μοναστήρι της Παναγίας στην Κατούνα έχουμε σε Τουρκικά
απογραφικά αρχεία το 1521, όπου αναφέρεται ως Μονή katouna Kuskari.
Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία της οφείλεται σε μια νίκη των
Ξηρομεριτών εναντίον των Τούρκων τη Δευτέρα του Πάσχα του 1585 στην
Κατούνα.
Η μάχη, με κέντρο τη μονή, διήρκησε 111 μέρες και λέγεται πως υποχρέωσε τους Τούρκους να παραχωρήσουν στο Ξηρόμερο ειδικά προνόμια μεταξύ αυτών και την απαλλαγή του από το παιδομάζωμα. Λέγεται πως σε ανάμνηση αυτής της νίκης χτίστηκε το Μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία και ονομάστηκε Παναγία της Αγίας Δευτέρας.
Το
Μοναστήρι διατηρήθηκε ενεργό σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και
μέχρι το 1824-25, που οι Τούρκοι, με αρχηγό τον Τσελεπή Τσελέμπεη, το
λεηλάτησαν, το έκαψαν και κρέμασαν 25 άτομα στη θέση Καρυά. Το καθολικό
ξαναχτίστηκε και πριν από μερικά χρόνια. Γνωστοί ηγούμενοι της Μονής
ήταν: ο Συμεών Καβάσιλας, ο Ραφαήλ Καυσοκαλυβίτης, ο Ιάσαφ, Δωρόθεος και ο Αγάπιος
Ο
αείμνηστος Βυζαντινολόγος καθηγητής Αθανάσιος Παλιούρας αναφέρει πως
πριν την τελευταία ανακαίνιση ήταν ημιερειπωμένη, περιτειχισμένη με
μαντρότοιχο χτισμένο με αργολιθοδομή, ενώ τα γωνιάσματα ήταν χτισμένα με
πελεκημένες ασβεστόπετρες. Το μικρό καθολικό αποτελείται από απλή
δίρριχτη στέγη. Επίσης αναφέρει πως το 1974 στον ερειπωμένο χώρο των
κελιών, με τη βοήθεια των μαθητών του, ξέχωσε μια λίθινη επιγραφή όπου
ήταν σκαλισμένο το όνομα του ΑΓΑΠΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ και την παρέδωσε στο
Μουσείο Αγρινίου.
Ο
Αγάπιος μοναχός είναι ο ίδιος που συναντάμε στις 29 Δεκεμβρίου του
1800, που ήταν και ηγούμενος της Παναγίας στη Βαρετάδα Βάλτου και είναι
αυτός που φρόντισε για τον τοιχογραφικό διάκοσμο του Ναού. Τότε ήταν
μητροπολίτης ο Ιγνάτιος, που έγινε ύστερα Ουγγροβλαχίας και είναι
γνωστός για τη δράση του στον Απελευθερωτικό αγώνα του έθνους. Ο μοναχός
Αγάπιος της Αγίας Δευτέρας διώχτηκε από τον Αλή πασά επειδή σχετιζόταν
με το Μητροπολίτη Ιγνάτιο, καθώς και για τη φιλία του με το γνωστό
κλέφτη Κατσαντώνη. Επί Αγάπιου μοναχού η Μονή υπήρξε κέντρο διεργασιών
και μυστικών διαβουλεύσεων καπεταναίων Ξηρομεριτών και Βαλτινών για την
προετοιμασία της απελευθέρωσης του Έθνους.
Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς: "Κανένα ἄλλο γεγονός τῆς παγκοσμίου ἱστορίας δέν στηρίζεται σέ τόσες ἀδιάσειστες μαρτυρίες ὅσο τό μοναδικό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας"
Ἐν
Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου τῇ 1ῃ Ἀπριλίου 2015
Ἀριθ. Πρωτ.: 303
Π Α Σ Χ Α 2 0 1 5
Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η Ε Γ Κ Υ
Κ Λ Ι Ο Σ
(ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 74)
Ο ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ Κ Ο Σ Μ Α Σ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Πρός τόν ἱερόν κλῆρον, τίς μοναστικές
ἀδελφότητες
καί τόν
εὐσεβῆ λαό τῆς καθ’ ἡμᾶς θεοσώστου
Ἱερᾶς Μητροπόλεως
«Ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως…» (Λουκ. κδ, 34)
Τά λόγια αὐτά δέν εἶναι μιά ἁπλῆ
φράσις τήν ὁποία εἶπαν οἱ συγκεντρωμένοι στό Ὑπερῶον τῆς Ἱερουσαλήμ Ἀπόστολοι
τοῦ Κυρίου στούς ἐπιστρέψαντας μαθητάς ἀπό τούς Ἐμμαούς.
Εἶναι ἡ πίστις καί τό φρόνημα τῆς
Ἐκκλησίας μας ἡ ὁποία ἐπί εἴκοσι αἰῶνας, δέν παύει νά διακηρύσσῃ καί νά ζῇ τήν
μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός ἀνέστη τριήμερος ἐκ τοῦ τάφου καί ὅτι εἶναι ὁ
ἀρχηγός τῆς ζωῆς.
Ναι, ἀγαπητοί, σήμερα Κυριακή τοῦ
Πάσχα ἄς στερεώσουμε τήν ἀκράδαντο πίστι στήν καρδιά μας, τήν πίστι στήν ἐκ
νεκρῶν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου καί ἄς ὁμολογήσουμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις: «Ἠγέρθη
ὁ Κύριος ὄντως…».
Ἀνέστη ἀφοῦ προηγουμένως διά τοῦ
θανάτου Του, συνέτριψε τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
Τά ἁγιογραφικά κείμενα ἀποδεικνύουν
καί ἐπιβεβαιώνουν, τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας.
«Μετά τό πάθος του καί τό θάνατό του
παρουσιάσθηκε σέ αὐτούς τούς ἴδιους τούς Ἀποστόλους ζωντανός», γράφει στό
βιβλίο τῶν Πράξεων ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς. Καί συνεχίζει: «Καί μέ πολλές ἀποδείξεις
ὁ Ἀναστημένος Κύριος τούς βεβαίωσε, ὅτι πραγματικά ἦταν ζωντανός. Καί ἐπί
σαράντα ἡμέρες ἐμφανιζόταν σέ αὐτούς κατά διαστήματα καί τούς μιλοῦσε γιά τίς
ἀλήθειες καί τά μυστήρια, πού ἀναφερόταν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Πραξ. α΄, 3).
Κατά τίς αὐθεντικές πληροφορίες τῶν
ἱερῶν εὐαγγελίων, οἱ αὐτόπτες μάρτυρες, οἱ Ἀπόστολοι, δέν πίστευσαν εὔκολα καί
ἀβασάνιστα, στό ἱστορικό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως.
Μαρτυροῦν οἱ ἄγγελοι ὅτι Χριστός
ἀνέστη, μαρτυροῦν οἱ μυροφόρες ὅτι εἶδαν τόν Ἀναστάντα, συμμαρτυροῦν οἱ δύο
πρός Ἐμμαούς μαθηταί, συνεπιμαρτυρεῖ ὁ Ἀπ. Πέτρος καί ὅμως ὅταν ὁ Χριστός μετά
ἐμφανίζεται στό Ὑπερῶο κεκλεισμένων τῶν θυρῶν καί προσφωνεῖ τούς Ἀποστόλους
λέγοντας: «Εἰρήνη ὑμῖν», αὐτοί καταπτοοῦνται καί νομίζουν ὅτι βλέπουν φάντασμα.
Ταπεινώνεται ὁ Ἀναστάς Κύριος,
δείχνει τίς πληγές τῶν χεριῶν καί τῶν ποδιῶν του, καταδέχεται νά ψηλαφίσῃ τήν
λογχευθεῖσα πλευρά του, ὁ Ἀπ. Θωμᾶς, γιά νά πιστεύσουν. Καί γιά νά ἄρῃ τήν
παραμικρή ἀμφιβολία ἀπό τίς ψυχές τους, ζητεῖ καί τρώει, ἀναστημένος πλέον,
«ἰχθύος ὁπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου» (Λουκ. κδ΄, 42).
Γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος πρός Κορινθίους:
«Ἀνέστη ὁ Κύριος κατά τάς Γραφάς καί ἐμφανίσθηκε μετά τήν Ἀναστασί του στόν
Κηφᾶ (Πέτρο) κι ἔπειτα στούς δώδεκα Ἀποστόλους. Ἔπειτα ἐμφανίσθηκε γιά μιά φορά
συγχρόνως σέ περισσότερους ἀπό πεντακοσίους ἀδελφούς , ἀπό τούς ὁποίους βέβαια
μερικοί πέθαναν, οἱ περισσότεροι ὅμως ζοῦν ἕως τώρα.
Ἔπειτα ἐμφανίσθηκε στόν Ἰάκωβο καί
ὕστερα σέ ὅλους τούς Ἀποστόλους. Καί τελευταία ἀπό ὅλους, ἐμφανίσθηκε καί σέ
μένα, σάν σέ ἔκτρωμα» (Α΄ Κορ. ιε΄, 5-7).
Κανένα ἄλλο γεγονός τῆς παγκοσμίου
ἱστορίας δέν στηρίζεται σέ τόσες ἀδιάσειστες μαρτυρίες ὅσο τό μοναδικό γεγονός
τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας.
Παρ’ ὅτι ἔδειξαν δυσπιστία σάν
ἄνθρωποι οἱ Ἀπόστολοι, ἐφ’ ὅσον ἔζησαν τήν Ἀνάστασι, εἶδαν τόν Ἀναστάντα Κύριο
ἐμπρός τους, ἀνάμεσά τους, συνέφαγαν μαζί Του μετά τήν ἀνάστασι Του,
παραδόθηκαν στήν ὑπακοή Του, ἔζησαν μέ ἀπόλυτη ὑπακοή καί συνέπεια τό θέλημά
Του, ἔγιναν μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Του «ἐν Ἱερουσαλήμ ἐν πάσῃ Ἰουδαίᾳ καί
Σαμαρείᾳ, ἀλλά καί ἕως ἐσχάτων τῆς γῆς» (Πράξ. α΄, 8). «Ὅ ἀκηκόαμεν, ὁ ἑωράκαμεν
τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν …ἀπαγγέλομεν
ὑμῖν» (Α’ Ἰω. α΄, 1-2), ὁμολογεῖ ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης.
Καί δέν ἔγιναν μόνο μέ τά λόγια τους
μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεως οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ἔγιναν καί μέ τό φρικτό μαρτύριό
τους. Ἀλήθεια, ἦταν δυνατόν οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου, ἄν δέν ἦταν βέβαιοι γιά
τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας, νά ὑποστοῦν τόσους κόπους γιά τήν διάδοσι τοῦ
Εὐαγγελίου, ἀλλά καί νά χύσουν τό αἵμα τους διά τοῦ μαρτυρίου γιά ἕνα ψεῦδος;
Ἕνας φανατικός Φαρισαῖος πρίν, ἕνας
φοβερός διώκτης τῶν χριστιανῶν, ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἦταν ποτέ δυνατόν νά προσφέρῃ
τόσα γιά τό Χριστό καί νά πεθάνῃ μαρτυρικά γιά τό Χριστό, ἄν δέν ἦταν βέβαιος
γιά τήν Ἀνάστασι;
«Ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως»,
ἀγαπητοί, γιά νά μᾶς χαρίσῃ ζωή, ἀφθαρσία, ἀθανασία, αἰώνια ζωή στήν ἀνέσπερο
παραδείσια δόξα.
«Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή…»
(Ἰω. ια΄, 26) διακηρύσσει ὁ Ἀναστάς Χριστός. Αὐτός εἶναι «ὁ διδούς πᾶσι ζωήν
καί πνοήν καί τά πάντα…» (Πραξ. ζ΄, 25) φωνάζει ἀπό τήν Πνύκα ὁ Ἀπ. Παῦλος.
Ὡς δημιουργός προσφέρει ζωή ἐπίγειο, ἀνατέλει τόν ἥλιο,
βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους, ἀνοίγει τά πατρικά του χέρια καί μᾶς προσφέρει
κάθε εὐλογία.
Μᾶς προσφέρει καί τήν πνευματική
ζωή, τή ζωή τήν ἀληθινή καί συνειδητή τῆς ψυχῆς. Μᾶς δίνει τήν δυνατότητα νά
ζοῦμε ἐν πνεύματι ἁγίῳ μέσα στήν ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας, νά ζοῦμε τίς ἅγιες
ἐντολές Του, νά ἐλευθερώνουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό τά πάθη μας μέ τή θεία χάρι
Του, νά καλλιεργοῦμε ἀρετές, νά γινώμαστε σύσσωμοι καί σύναιμοι Χριστοῦ μέ τό
πανάχραντο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, νά ἑνωνόμαστε μαζί Του, νά γινώμαστε
κατά χάριν Θεοί.
Μᾶς προσφέρει, ὅμως, μέ τήν Ἀνάστασί
Του ὁ Ἀναστάς Κύριος καί τήν δυνατότητα τῆς πρσωπικῆς μας ἀναστάσεως καί τήν
αἰώνια ζωή τῆς ἐνδόξου βασιλείας Του. «…Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν
κεκοιμημένων ἐγένετο…» (Α΄ Κορ. ιε΄, 20) διαλαλεῖ ὁ Ἀπ. Παῦλος.
«Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε πρῶτος ἀπό
τούς ἄλλους καί βεβαιώνει μέ τήν Ἀνάστασί Του ὅτι θά ἀκολουθήσῃ ἔπειτα ἡ
ἀνάστασι καί τῶν ἄλλων νεκρῶν». «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλι, ἀλλά τήν μέλλουσαν
ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ 14), γράφει πρός Ἑβραίους πάλι ὁ Ἀπ. Παῦλος. Δέν ἔχουμε
ἐδῶ μόνιμη καί διαρκῆ πατρίδα καί πόλι, ἀλλά μέ πόθο ζητοῦμε τήν μελλοντική,
τήν οὐράνια πατρίδα.
Αὐτή τήν οὐρανία ζωή μᾶς χαρίζει ὁ
Κύριός μας, δυνάμει τῆς Ἀναστάσεώς του, γιά νά ζήσουμε αἰωνίως μέ τήν Παναγία
μας, τούς ἁγίους ἀποστόλους, τούς πανενδόξους μάρτυρας, τούς θεοφωτίστους
πατέρας καί προμάχους τῆς ὀρθοδόξίας μας, τούς ὁσίους, τούς ἀσκητάς, τούς
Νεομάρτυρας, μέ ὅλους ὅσους εὐαρέστησαν στόν Κύριο.
«Ἠγέρθη ὁ Κύριος ὄντως»!
Ἀγαπητοί, τά πάντα σήμερα
«πεπλήρωνται φωτός» καί μιλᾶνε γιά τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Παρά ταῦτα ὑπάρχουν καί πολλοί πού
ἔμειναν ξένοι πρός τήν Ἀνάστασι. Καί σήμερα, ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας
πολεμεῖται μέ πάθος. Ἄνθρωποι μέ ἐγωισμό, ἔπαρσι καί θόλωσι, σκοτισμένοι καί
μικρόψυχοι, δέν μποροῦν νά πλησιάσουν, νά πιστέψουν τό ἱστορικό γεγονός καί
θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως.
Δέν βλέπουν ὅτι στόν κόσμο, ἀνά τούς
αἰῶνας, μόνο ἕνας τάφος εἶναι κενός, ὁ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τό ἅγιο φῶς, πού μόνο αὐτό ἀνάβει μόνο του κάθε Πάσχα στόν
κενό τάφο τοῦ Κυρίου.
Μή μᾶς φοβίζει ὁ μανιακός πόλεμος
τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ μας καί τῆς Ἀναστάσεώς του. Ἀλήθεια, ποῦ εἶναι γιά
παράδειγμα ὁ Νέρων, ὁ Διοκλητιανός, ὁ Μαξιμιανός, ὁ Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης καί
τόσοι ἄλλοι, πού πολέμησαν τόν Ἀναστάντα;
Ἐμεῖς, ἄς δυναμώσουμε, ἄς
στερεώσουμε μέσα μας τήν πίστι στόν Ἀναστάντα καί τήν Ἀνάστασί Του. Ἄς κρατοῦμε
καθαρή τήν καρδιά μας ἀπό τά ἁμαρτήματα καί τά πάθη μας, γιά νά μπορεῖ νά
ἀναπαύεται μέσα μας ὁ Χριστός.
Ἄς ζοῦμε γνήσια ἐκκλησιαστική καί
μυστηριακή ζωή γιά νά ἑνώνουμε ἀξίως τόν ἑαυτό μας μέ τόν ἀναστημένο Κύριό μας.
Γιά νά μᾶς χαρίζῃ πλουσία τήν εὐλογία Του στήν ἐπίγειο αὐτή ζωή, νά μᾶς ἐνισχύῃ
μέ τήν χάρι Του στόν πνευματικό μας ἀγῶνα. Γιά νά μᾶς ἀναστήσῃ καί ἐμᾶς κατά
τήν ἔνδοξο Δευτέρα παρουσία Του, γιά νά μᾶς χαρίσῃ τήν αἰώνιο ἀναστημένη καί
ἔνδοξο ζωή.
Τό εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν πατρική
ἀγάπη.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ
Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΡΧΙΑ ! (Σισανίου Παύλος)

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙῼ ΠΑΣΧΑ
Πρός
τόν Ἱερό Κλῆρο
καί τόν εὐσεβῆ λαόν τῆς Μητροπόλεως μας
Πατέρες καί ἀδελφοί μου,
Αὐτή τήν πρόσκληση μᾶς ἀπευθύνει ἡ
Ἐκκλησία μας τό βράδυ αὐτό τῆς Ἀναστάσεως. Ἐλᾶτε νά πάρετε Φῶς ἀπὀ τό
ἀνέσπερο καί ἄδυτο φῶς πού ἀνέτειλε ἀπό τόν Τάφο καί δοξᾶστε τόν Χριστό
πού ἀναστήθηκε ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ νέα Ἀνατολή, ἡ Ἀνατολή
πού δέν τήν περιμένει Δύση γιατί ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς τό ἀληθινό πού
φωτίζει κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στόν κόσμο.
Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ Λαός πού
καθόταν στό πνευματικό σκοτάδι εἶδε φῶς μεγάλο καί γι’αὐτούς πού
καθόντουσαν στή χώρα καί στή σκιά τοῦ θανάτου ἔλαμψε φῶς λαμπρό.
Τώρα τά πάντα γέμισαν φῶς, ὁ οὐρανός, ἡ
γῆ καί τά ὑποκάτω τῆς γῆς. Ἄς γιορτάσει λοιπόν «πᾶσα κτίσις», ὅλη ἡ
δημιουργία, τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατί αὐτή ἡ Ἀνάσταση εἶναι τό νέο
καί ἀληθινό θεμέλιο τοῦ κόσμου.
Τώρα τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ φωτίζει ὅλο τόν
κόσμο. Τώρα ὁ Ἅδης στενάζει καί βογγάει καί λέγει: «Μέ συνέφερε νά μή
δεχθῶ στά σπλάχνα μου τό Γυιό τῆς Μαρίας. Ἄδειασε τούς τάφους ὁ
καρφωμένος πάνω στόν Σταυρό. Ἐγώ Τόν δέχθηκα σάν ἕνα ἀπό τούς νεκρούς
καί Αὐτός κατάργησε τό κράτος καί τήν ἐξουσία μου»!
Μέ τόνο θριαμβικό θά ρωτήσει ὁ Ἱερός
Χρυσόστομος: «Ποῦ εἶναι ἅδη τό κεντρί σου μέ τό ὁποῖο κέντριζες καί
θανάτωνες τόν ἄνθρωπο; Ποῦ εἶναι Ἅδη ἡ ἐξουσία σου; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός
καί σύ νικήθηκες. Ἀναστήθηκες ὁ Χριστός καί κανείς δέν ἔμεινε στά
μνήματα»!
Ὁ Χριστός ἔγινε καί εἶναι τό δικό μας
Πάσχα. Τό δικό μας πέρασμα ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Πέρασε ἀπό τόν θάνατο
μας, μᾶς ἕνωσε μαζί Του καί μᾶς «διεβίβασε» μᾶς ὁδήγησε ἀπό τό θάνατο
στή ζωή. Πόσο ὄμορφα ψάλλει ἡ Ἐκκλήσία μας «Πάσχα, Χριστός ὁ Λυτρωτής».
Ἑορτάζουμε τό Πάσχα σέ μιά περίοδο πού
πάλι τό σκοτάδι σκεπάζει τή γῆ καί τίς καρδιές μας. Αὐτοί πού θά ἔπρεπε
νά ἀκτινοβολοῦν τό φῶς ἐκπέμπουν σκοτάδι. Ἡ Παιδεία στόν τόπο μας ἔχει
πλέον τελειώσει καί εἶναι ἀνίκανη νά φωτίσει καί νά νοηματίσει τήν ψυχή
τῶν παιδιῶν μας. Ἡ κοινωνία μας εἶναι ἀκοινώνητη χωρίς φῶς, ἀγάπη καί
ἀλήθεια, τά παιδιά μας βουλιάζουν μέσα στήν πλήξη καί τήν ἀνία, ὅταν δέν
γίνονται ἀντικείμενα αἰσχρῆς ἐκμετάλλευσης. Οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου
παραπαίουν ἀνίκανοι νά ἀντιληφθοῦν τό σήμερα. Χιλιάδες ἄνθρωποι χάνουν
τίς δουλειές τους καί βυθίζονται στήν ἀπόγνωση.
Σέ αὐτή τή δύσκολη ὥρα ἀκούγεται καί
πάλι τό θεσπέσιο μήνυμα: «Χριστός Ἀνέστη!» καί μᾶς γεμίζει ἐλπίδα καί
δύναμη. Μπορεῖ οἱ τύραννοι καί οἱ τυραννίσκοι τῆς ἐποχῆς νά σταυρώνουν
τόν ἄνθρωπο, ἀλλά ὁ Χριστός Ἀνέστη!
Καί ἐμεῖς «Ἀνάστασιν Χριστοῦ Θεασάμενοι»
προσκυνοῦμε Τόν Ἅγιο, τόν Κύριο, τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν μόνο ἀναμάρτητο.
Προσκυνοῦμε τόν Τίμιο Σταυρό Του καί δοξάζουμε τήν Ἁγία Ἀνάσταση Του.
Μέσα ἀπό τό Σταυρό Του ἦλθε ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεως σέ ὅλο τόν κόσμο. Ἡ
προοπτική τῆς ζωῆς μας ἄλλαξε.
Τώρα μέσα ἀπό τόν Σταυρό καί τήν
Ἀνάσταση μάθαμε ὅτι δέν εἶναι ἄξια τά παθήματα αὐτῆς τῆς ζωῆς μπροστά
στή δόξα πού περιμένει τόν ἄνθρωπο. Τώρα μπορεῖ νά μᾶς πικραίνουν οἱ
δοκιμασίες, οἱ ἀρρώστιες, οἱ ἀποτυχίες, ὁ θάνατος, ἀλλά δέν μᾶς
συντρίβουν. Ὁ Σταυρός, ὅπως γιά τό Χριστό, ἔτσι καί γιά μᾶς, δέν θά
εἶναι τό τέλος. Τόν πόνο γιά τόν θάνατο κάποιου ἀγαπημένου μας τόν
γλυκαίνει ἡ βεβαιότητα τῆς συνάντησης του μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό.
Ὁ πόνος πού προκαλεῖ ἡ ἀρρώστια ἡ δική
μας ἤ κάποιου δικοῦ μας καθώς συναντιέται μέ τίς ὀδύνες τοῦ Σταυροῦ τοῦ
Χριστοῦ γίνεται ἀκτίνα ἀναστάσιμη καί δύναμη ὑπομονῆς. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ
Χριστοῦ γίνεται ἡ πηγή μιᾶς ἀκατάβλητης δύναμης πού μᾶς κάνει νά
στεκόμαστε ὄρθιοι στίς δοκιμασίες στίς θλίψεις, στήν ἀνεργία, στά
ἀδιέξοδα μας.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ζοῦμε σέ δύσκολες
ἡμέρες καί ὧρες, ἀλλά ἡμέρες καί ὧρες σημαντικές καί ἀποκαλυπτικές. Ὁ
ἄνθρωπος προσπάθησε καί στίς δικές μας ἡμέρες νά θανατώσει τόν Θεό. Ἀλλά
ὁ Θεός θανατώνει τόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ σύγχρονος ἄθεος κόσμος
προσπαθεῖ διαρκῶς καί μέ κάθε μέσο νά θανατώνει τόν Θεό. Ὅμως ὁ
πολιτισμός αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἶναι ὁ πολιτισμός τοῦ θανάτου καί τῆς
σκουπιδοποίησης τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός ὁ κόσμος τελείωσε, δέν ἔχει νά
προσφέρει τίποτα πλέον στόν ἄνθρωπο παρά μόνο τόν εὐτελισμό καί τήν
ἀπαξίωση του.
Ἀκριβῶς ὅμως σήμερα ὁ Θεός θανατώνει τόν
θάνατο τῶν ἀνθρώπων καί χαρίζει τή ζωή ὅπως περίτρανα ἀποκαλύπτεται στό
πρόσωπο τῶν δύο νέων Ἁγίων μας, τῶν Ὁσίων πατέρων μας Παϊσίου καί
Πορφυρίου. Καί ἐνῶ τά νέα παιδιά μας διερωτῶνται ἄν ὑπάρχει ζωή πρίν
ἀπό τόν θάνατο, ὁ Χριστός στά πρόσωπα τῶν δύο νέων Ἁγίων μας ἀποκαλύπτει
ἕνα θάνατο γεμάτο ζωή. Ἡ σύγκριση εἶναι συντριπτική.
Ὁ Χριστός μᾶς ἔμαθε ὅτι πάντοτε τόν Σταυρό ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση καί τήν θυσία ἀκολουθεῖ ἡ νίκη.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό κατ’ἐξοχήν ἀναρχικό γεγονός πού ἀνατρέπει τίς ἀρχές καί τίς ἐξουσίες τοῦ κάσμου
αὐτοῦ καί ἀποκαλύπτει τήν γύμνια τῶν ψευτοαναρχικῶν κηφήνων τῆς ἐποχῆς
μας. Πρόκειται γιά μιά ἀληθινή, οὐσιασική καί ὀντολογική χαρά πού
ἀνατρέπει τά δεδομένα τοῦ θανάτου καί δίνει νόημα καί ἀξία στή ζωή τοῦ
ἀνθρώπου. Τό νόημα εἶναι τό κατόρθωμα τῆς ζωῆς σάν ἀγάπη καί ἡ θέωση τοῦ
ἀνθρώπου. Νόημα μοναδικό! Ὁπως μοναδικός γιά τόν Θεό εἶναι ὁ κάθε
ἄνθρωπος!
Ἐν εὐχαριστίᾳ πολλῇ λοιπόν πρός τόν
Ἀναστάντα Κύριο, ἄς δώσουμε τόν ἀσπασμό τῆς ἀγάπης ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἄς
ἀφήσουμε τήν καρδιά καί τό νοῦ μας νά γεμίσουν ἀπό τό δικό Του φῶς, ἄς
πάρουμε δύναμη ἀπό τήν δική του δύναμη.
Χριστός Ἀνέστη! Παιδιά μου ἀγαπημένα!
Ὁ Ἐπίσκοπός Σας
Ο Σισανίου και Σιατίστης Παύλος
المسيح قام! حقا قام!
«Θανάτω θάνατον πατήσας»
Η
Ανάσταση του Χριστού είναι το πιο συγκλονιστικό από όλα τα γεγονότα
στην ανθρώπινη ιστορία, επειδή ο θάνατος είναι η πιο μεγάλη τραγωδία της
ανθρωπίνης υπάρξεως. Αλλά θάνατος δεν είναι μόνον ο βιολογικός. Είναι
και ο υπαρξιακός, ο κοινωνικός, ο εθνικός, και κυρίως ο πνευματικός
θάνατος. Στην προσωπική μας ιστορία υπάρχουν στιγμές, τις οποίες χωρίς
Χριστό τις βιώνουμε ως υπαρξιακό θάνατο.
Με την Ανάστασί Του ο Χριστός κατενίκησε τον θάνατο (Ρωμ. στ’ 9).
Κατανικά όμως και όλους τους δικούς μας θανάτους, οσάκις η Ζωή Του
γίνεται δική μας ζωή διά της Αναστάσεως (Β’ Κορ. δ’ 10-11). Σε όλους
αυτούς τους θανάτους ο Χριστός απαντά με τον μοναδικό και ανεπανάληπτο
τρόπο, αναστάς εκ των νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας.
Μέσα στο Φως της Αναστάσεως του Χριστού δεν υπάρχει απελπισία, αδιέξοδο,
κατάρρευσις. Τα πάντα ζωοποιούνται, γίνονται καινά. Και ο ίδιος ο
θάνατος, από διαδικασία φθοράς γίνεται εφαλτήριον ζωής. Όπως έλεγε ο
σεβαστός μας Γέροντας, Αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης: «Τί θα ήταν ο
κόσμος χωρίς τον Αναστάντα Χριστόν και την Ανάστασι που περιμένουμε να
μας χαρίση; Ένα απέραντο νεκροταφείο. Και εμείς τι θα είμεθα;
Μελλοθάνατοι που περιμένουμε την σειρά μας να σβήσουμε και να
εξαφανισθούμε. Κανένα νόημα δεν θα είχε η ζωή, κανένα σκοπό. Πολύ σωστά
είπε ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς, ότι δεν θα επίστευε εις τον Χριστόν, εάν ο
Χριστός δεν είχε νικήσει τον θάνατον».
Οι διηγήσεις των αγίων Ευαγγελιστών και η εκκλησιαστική Υμνολογία μας
παραδίδουν ότι ο Χριστός εβάδισε εκουσίως προς το Πάθος, αλλά οι Μαθηταί
Του δεν το είχαν καταλάβει. Οι ώρες του Πάθους δεν τους ήταν καιρός
πρόσφορος για αισιόδοξες σκέψεις και προσδοκίες. Θλίψις και φόβος τους
συνείχαν, δικαιολογημένα. Μόνο μετά την Ανάστασι ανεθάρρησαν οι Μαθηταί.
«Εχάρησαν ουν οι Μαθηταί ιδόντες τον Κύριον» ( Ιω. κ’ 20).
Και οι ώρες των ιδικών μας καθημερινών θανάτων, των πειρασμών, των
αδιεξόδων, των αποτυχιών, δεν είναι εύκολες ώρες. Δεν βρίσκουμε τον
εαυτό μας τότε έτοιμο για αισιοδοξία. Συνήθως τα συναισθήματα μας, οι
λογισμοί μας και τα θελήματά μας δεν είναι ευχάριστα, και κυρίως δεν
είναι θεάρεστα και δεν μας βοηθούν να ζήσουμε τήν χαρά της κοινωνίας με
τον Θεό, την χαρά της κοινωνίας μεταξύ μας, την χαρά της κοινωνίας με
τον ίδιο μας τον εαυτό.
Στις δύσκολες αυτές ώρες έχουμε υποδείγματα ζωής τους Αγίους μας, οι
οποίοι ως υιοί της Αναστάσεως γεύθηκαν τους καρπούς της και έγιναν στην
συνέχεια αδιάψευστοι μάρτυρές της. Από την εμπειρία των Αγίων μας
μαθαίνουμε ότι η εκούσια συμπόρευσις με τον Χριστό προς το Πάθος είναι
το εχέγγυο για την συνανάστασι μαζί Του. Εάν από αγάπη για τον Χριστό
σηκώσουμε εκουσίως και με υπομονή τους καθημερινούς μας θανάτους, αυτοί
γίνονται ευκαιρίες και οδοί προς την εν Χριστώ ανάστασί μας. «Εί γάρ
συναπεθάνομεν, και συζήσομεν εί υπομένομεν, και συμβασιλεύσομεν εί
αρνησόμεθα, κακείνος αρνήσεται ημάς· εί απιστούμεν, εκείνος πιστός
μένει, αρνήσασθαι γάρ εαυτόν ού δύναται» (Β’ Τιμ. β’ 12-13). Τότε η χαρά
και η ειρήνη της Αναστάσεως θα είναι αναφαίρετα δώρα του Χριστού, που
θα μας συνοδεύουν στην πρόσκαιρη ζωή μας και στην αιωνιότητα. Ο άγιος
Γρηγόριος ο Παλαμάς το τονίζει αυτό στην περίφημη επιστολή του Προς την
σεμνότατη Μοναχή Ξένη.
Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που η Πατρίδα μας ανεβαίνει στον
πιο πρόσφατο Γολγοθά της. Οι περισσότεροι αδελφοί μας υποφέρουν από τις
συνέπειες της ποικιλώνυμης κρίσεως. Πολλοί έχασαν το γέλιο, την χαρά,
την γαλήνη, την αισιοδοξία, τα όνειρα, τις προσδοκίες. Γέμισε η
ατμόσφαιρα από κατήφεια, λύπη, απογοήτευσι και οργή. Αλλά ο άνθρωπος δεν
μπορεί να ζή έτσι. Αναζητεί διεξόδους. Ιδίως οι νέοι.
Ας ρίξουμε και εφέτος το βλέμμα μας στον Αναστάντα Χριστό. Θα
αντιληφθούμε ότι Αυτός είναι η λύσις του προβλήματος. Ο Αναστάς Κύριος
φέρνει την αληθινή ειρήνη στις καρδιές και την αληθινή χαρά στα πρόσωπά
μας. Όπως έλεγε ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Ο Χριστός είναι η
πηγή της ζωής, της χαράς, του φωτός του αληθινού. Ο Χριστός είναι το
πάν».
Μάλιστα. Το πάν είναι ο Χριστός της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, της
Ορθοδόξου Παραδόσεώς μας, ο Χριστός των αγίων Πατέρων μας, των
Ομολογητών και των Οσίων, ο Χριστός που τώρα εκδιώκεται από την δύσμοιρη
Πατρίδα μας με τον διαθρησκειακό συγκρητισμό στα νέα σχολικά
προγράμματα με την κατάργησι της Κυριακής αργίας, με την ψήφισι
αντιευαγγελικών νομοθετημάτων, με την ίδρυσι Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών
στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, θέματα που κάνουν πιο μακρύ και πιο
οδυνηρό τον θρήνο του Γένους, και το «εάλω η Πόλις» ένα θρηνητικό
τραγούδι που δεν λέει να τελειώση ακόμη.
Όμως ο ευσεβής λαός μας δεν έχει απεμπολήσει τον Χριστό. Αντιστέκεται
στις μεθοδείες των εχθρών της ελληνορθοδόξου ταυτότητάς του. Μένει
πιστός σε ό,τι παρέλαβε από τούς αγίους διδασκάλους της Εκκλησίας και
του Γένους. Πιστεύει, ελπίζει και υπομένει. Τον τελευταίο λόγο δεν έχει ο
θάνατος, αλλά η Ζωή.
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Αρχιμανδρίτης ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
Καθηγούμενος Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


















