Μαθητές μιας τάξης έμαθαν νοηματική για να μιλούν στον κωφό συμμαθητή της!

Ο Zedj ζει στη Βοσνία, στο Σεράγεβο συγκεκριμένα, και είναι μόλις 6 ετών. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ήρθε η ώρα να φοιτήσει στο Δημοτικό και η μητέρα του από το καλοκαίρι φρόντισε να ρωτήσει εάν ο κωφός γιος της μπορούσε να παρακολουθήσει στο σχολείο. Αξίζει να σημειωθεί πως στη Βοσνία τα παιδιά με ειδικές ανάγκες μπορούν να γραφτούν σε κανονικό σχολείο και να έχουν μαζί τους βοηθούς που θα τους διευκολύνουν στη μάθηση αλλά και στην κατανόηση.

Η δασκάλα Sanela Ljumanovic απάντησε καταφατικά και έτσι ο μικρός πήγε στο σχολείο. Από την αρχή όμως φάνηκαν οι δυσκολίες παρά την καλή θέληση όλων. Το παιδί καθόταν μόνο του και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με κανέναν. Τη νοηματική γλώσσα δεν την γνώριζε ούτε η δασκάλα, ούτε τα παιδιά ούτε καν ο μικρός. Η δασκάλα προσπάθησε να βρει τρόπους και κόλπα επικοινωνίας αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό.

Τότε τα παιδιά αποφάσισαν να δράσουν και ζήτησαν από τον διευθυντή να μάθουν τη νοηματική. Μέσα σε τρεις μήνες έγιναν όλοι ξεφτέρια μαζί και ο Zedj, και πλέον όλοι επικοινωνούν άριστα. Ο μικρός έγινε πλέον ένα κοινωνικό παιδί που δεν βλέπει την ώρα να πάει στο σχολείο, ενώ, όπως λέει η μητέρα του, πριν δεν έδειχνε κανένα ενδιαφέρον να μάθει τη νοηματική, παρόλες τις προσπάθειες που εκείνη είχε κάνει…


πηγή

Υιοθετεί μωρά που δεν τα θέλει κανένας. Ο λόγος που το κάνει είναι υπέροχος!

Η Κόρι Σάλτσερτ αποκαλεί το σπίτι που μοιράζεται με τον σύζυγό της, Μάρκ, «το σπίτι της ελπίδας». Και υπάρχει σοβαρός λόγος που επέλεξε αυτό το όνομα.
Το 2002, η μητέρα οκτώ βιολογικών παιδιών ξεκίνησε να υιοθετεί παιδιά που δεν τα ήθελε κανένας. Παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ασθένειες που σύντομα θα οδηγήσουν στον θάνατό τους.
Η Κόρι μίλησε στην TODAY σχετικά με την απόφασή της να προσφέρει καταφύγιο σε παιδιά που διανύουν τις τελευταίες τους μέρες.«Όταν κάθομαι στο τραπέζι της τραπεζαρίας, και ακούω το βουητό από τον αναπνευστήρα του Τσάρλυ, αισθάνομαι ότι πρέπει να πάω λίγο πίσω, στο σημείο όπου ξεκίνησε αυτό το πάθος για τα παιδιά. Γιατί, σε γενικές γραμμές, ένα κομμάτι της ιστορίας μας είναι θλιβερό, ναι. Αλλά αν επικεντρωθείς μόνο σε αυτό, έχεις χάσει το 95% της ιστορίας μας που είναι γεμάτο χαρά.
Όταν η μικρή μου αδελφή μου, η Άμι, ήταν βρέφος, αρρώστησε από μηνιγγίτιδα. Ο υψηλός πυρετός από τη μόλυνση κατέστρεψε ένα μεγάλο κομμάτι της λειτουργίας του εγκεφάλου της, αφήνοντας την ανάπηρη τόσο νοητικά όσο και σωματικά. Έτσι, πήγε να ζήσει σε ένα σπίτι με άλλα παιδιά που είχαν παρόμοια προβλήματα.
Όταν η Άμι έγινε έντεκα, άνοιξε μια ξεκλείδωτη πόρτα του σπιτιού, βγήκε έξω και πνίγηκε σε μια λίμνη που υπήρχε κοντά. Πιθανότατα στις τελευταίες της στιγμές προσπαθούσε να καταλάβει γιατί δεν μπορούσε να αναπνεύσει και γιατί δεν υπήρχε κανείς εκεί για να την βοηθήσει.
Για όλη μου τη ζωή μου, πάλεψα με το ερώτημα: «Πού ήταν εκείνη τη στιγμή ο Θεός, τότε που η αδελφή μου τον χρειάζονταν όσο ποτέ;»
Στα ενήλικα χρόνια μου, άκουσα ένα τραγούδι: «Μπορεί να είναι μην έχει εκπληρωθεί, μπορεί να μην έχει αποκατασταθεί, αλλά οτιδήποτε είναι θρυμματισμένο και βρίσκεται ενώπιον του Θεού, δεν θα υποδουλωθεί ποτέ».
Ήταν αυτό το τραγούδι που άλλαξε τις προσευχές μου. Αντί να ρωτάω τον Θεό ξανά και ξανά γιατί τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν, άφησα μπροστά στον θεό τον πόνο μου και την απογοήτευση και του είπα: «Ορίστε, πάρτα και υποδούλωσε τα».
Και το έκανε – με τρόπους πέρα ​​από κάθε λογική.
Όλα τα χρόνια κατά τα οποία εργάστηκα ως νοσοκόμα, ήρθα σε επαφή με κάθε είδους ασθενείς. Οι αγαπημένοι μου ήταν τα νεογέννητα και οι ετοιμοθάνατοι.

Όταν άρχισα να δουλεύω περισσότερο στον τομέα της μητρότητας, σκέφτηκα να σταματήσω να ασχολούμαι με ετοιμοθάνατους ασθενείς. Αλλά κάπου τότε συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν πολλά περισσότερα από όσα νόμιζα όταν μια μητέρα έρχεται στο νοσοκομείο για να φέρει το παιδί της και φεύγει μόνη της, γιατί το μωρό πέθανε στη μήτρα ή λίγο μετά τη γέννηση.
Αποφάσισα λοιπόν να βοηθήσω αυτές τις μητέρες. Αυτές τις οικογένειες. Εκεί λοιπόν που οι περισσότερες νοσοκόμες αποφεύγουν να εργάζονται για να μην βλέπουν πεθαμένα μωρά, εγώ προσπαθώ να κάνω την εμπειρία για αυτές τις μητέρες λιγότερο τραυματική. Όχι με το να φτιάχνω αυτό που σπάει, αλλά με την συμπεριφορά μου. Φέρομαι στις οικογένειες με αγάπη και μένω μαζί τους για να μοιραστώ την θλίψη τους αντί να βγω από το δωμάτιο για να ξεφύγω.Στη συνέχεια ξεκίνησα έναν οργανισμό, την «Ελπίδα μετά την απώλεια». Είναι ένας οργανισμός που δημιουργήθηκε για να προσφέρει ελπίδα σε οικογένειες που έχασαν τα μωρά τους.
Περίπου πριν από πέντε χρόνια, χτυπήθηκε και η δική μου υγεία. Αγωνίστηκα ενάντια σε πολλές αυτοάνοσες ασθένειες, και υποβλήθηκα σε αρκετές χειρουργικές επεμβάσεις για να αποκατασταθεί η ζημιά στο πεπτικό μου σύστημα. Υπέφερα κλινήρης, δεν μπορούσα να λειτουργήσω και βρέθηκα πάλι να φωνάζω στον Θεό: «Λοιπόν, πώς σκοπεύεις να μου το εξαργυρώσεις αυτό;»
Δεν άργησε να μου απαντήσει.. Τον Αύγουστο του 2012 χτύπησε το τηλέφωνο. Μας ρώτησαν αν είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε σπίτι μας ένα κοριτσάκι δύο εβδομάδων που ήταν ανώνυμο και δεν είχε κάποιον να το φροντίσει.
Η πρόγνωση του μωρού ήταν ζοφερή, αφού είχε γεννηθεί χωρίς το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου της. Οι γιατροί είπαν ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα. Μου είπαν ότι ήταν σε κατάσταση φυτού – δεν μπορούσε να δει ή να ακούσει, και αντιδρούσε μόνο στα επώδυνα ερεθίσματα.
Δεν το σκεφτήκαμε ιδιαίτερα. Φέραμε την Έμμαλυν σπίτι μας (μας δόθηκε το προνόμιο να τη βαφτίσουμε) και της προσφέραμε το ανεκτίμητο δώρο της οικογένειας.

Θα μπορούσε να είχε πεθάνει στο νοσοκομείο, τυλιγμένη σε μια κουβέρτα. Αλλά τη φέραμε στο σπίτι για να ζήσει. Και έζησε.
Η Έμμαλυν έζησε σπίτι μας περισσότερα πράγματα σε 50 ημέρες, από όσα ζουν οι περισσότεροι σε όλη τους τη ζωή. Δεν είχε ποτέ οικογένεια, και ξαφνικά είχε άλλα 8 μεγαλύτερα αδέλφια. Την είχαμε μαζί μας συνεχώς και την πήγαμε παντού.
Ώσπου ήρθε ένα βράδυ, που η υγεία της άρχισε να ξεθωριάζει. Όλη η οικογένεια μας ήταν δίπλα της, της κρατούσαμε τα χεράκια και την φιλούσαμε.
Την τύλιξα με ένα ζεστό μπουρνούζι, την κράτησα στο στήθος μου και της τραγούδησα μέχρι που κατάλαβα ότι είχε σταματήσει να αναπνέει. Την ακούμπησα στο κρεβάτι της, την κοίταξα και είδα ότι αυτό το όμορφο πλάσμα είχε φύγει. Δεν υπόφερε, δεν πόνεσε και σίγουρα δεν ήταν μόνη. Τις πρώτες μέρες ήταν οδυνηρό. Σταδιακά συνειδητοποιήσαμε ότι ήμασταν τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε έστω αυτές τις λίγες στιγμές μαζί της. Ήταν ένα πολύτιμο δώρο για την οικογένεια μας.

Και καθώς θρηνούσαμε την απώλεια της αρχίσαμε να εξετάζουμε το ενδεχόμενο να πάρουμε σπίτι μας ένα ακόμη μωρό.
Τον Οκτώβριο του 2014, πήραμε τον, τεσσάρων μηνών, Τσάρλι. Ο Τσάρλι έχει άσχημη διάγνωση αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα πεθάνει. Ωστόσο, τα παιδιά με αυτόν τον τύπο βλάβης του εγκεφάλου πεθαίνουν συνήθως δύο ετών.
Ο Τσάρλι είναι ήδη σε μηχάνημα υποστήριξης της ζωής, και έχει κοντέψει να πεθάνει τουλάχιστον δέκα φορές.

Μου κόβεται η ανάσα κάθε φορά που μετράω τις φορές που παραλίγο να τον χάσουμε. Τις φορές που αναστήθηκε. Η σκέψη είναι αποπνικτική. Να ξέρεις ότι πρέπει να αναπνεύσει μέσα από ένα μικρό καλαμάκι.. αυτή είναι η πραγματικότητα του Τσάρλι … και είναι δύσκολη για μένα.
Όπως και στην περίπτωση της Έμμαλυν κάνουμε ό, τι μπορούμε. Λατρεύουμε τον Τσάρλι και τον παίρνουμε μαζί μας παντού, όπου μπορούμε.

Για χρόνια, φρόντιζα μωρά με σοβαρά προβλήματα υγείας όπως ο Τσάρλι ή ετοιμοθάνατα όπως η Έμμαλυν. Είναι υπέροχο δώρο να είμαστε μέρος της ζωής τους, να διευκολύνουμε τον πόνο τους, να τα αγαπάμε και να μας αγαπούν, ακόμη κι αν δεν είναι σε θέση να μας δώσουν κάτι πίσω. Ένα χαμόγελο ως αντάλλαγμα για τις προσπάθειές μας.
Επενδύουμε βαθιά, και πονάμε τρομερά όταν αυτά τα παιδιά πεθαίνουν, αλλά οι καρδιές μας είναι σαν τα βιτρό παράθυρα. Αυτά τα παράθυρα είναι κατασκευασμένα από σπασμένο γυαλί που έχει σφυρηλατηθεί ξανά. Και αυτά τα παράθυρα είναι ακόμη πιο γερά και πιο όμορφα, επειδή ακριβώς έχουν σπάσει».
πηγή

Σερβία: Πάμφτωχη κληρονόμησε 600.000 ευρώ και τα χάρισε στους συγχωριανούς της!

Η γυναίκα που ζούσε με μια σύνταξη των 65 ευρώ το μήνα, επέλεξε να συνεχίσει να ζει με τον ίδιο τρόπο, και έδωσε τα χρήματα που κληρονόμησε από το θάνατο του συζύγου της, στους ανθρώπους που της έφερναν τρόφιμα και ξύλα, όλο αυτόν τον καιρό

Μια απίστευτη ιστορία είδε το φως της δημοσιότητας, καθώς μια 86χρονη, πάμφτωχη γυναίκα που ζει κάτω από άθλιες συνθήκες σε μια ορεινή περιοχή κοντά στο Μπόλιεβατς της ανατολικής Σερβίας, ενημερώθηκε ότι κληρονόμησε 940.000 δολάρια Αυστραλίας (611.000 ευρώ) από τον σύζυγό της ο οποίος πέθανε το 2011 στη χώρα αυτή, γράφει η εφημερίδα Vecernje Novosti.

Η ηλικιωμένη ζούσε με μια πενιχρή σύνταξη, ύψους 65 ευρώ τον μήνα. Αντί όμως να κάνει όνειρα πώς να ξοδέψει τα χρήματα, προτίμησε να συνεχίσει την ταπεινή ζωή της, στο ίδιο ερειπωμένο σπίτι όπου έμενε, και να δώσει τα χρήματα στους ανθρώπους που την έχουν στηρίξει τόσα χρόνια.

Οι φίλοι της Μαρίγια ζουν σε ένα γειτονικό χωριό, σε απόσταση δύο ωρών με τα πόδια από το καλύβι της. Την επισκέπτονται όμως πολύ συχνά για να της δώσουν τρόφιμα και ξύλα για τη σόμπα της.

«Δεν χρειάζομαι χρήματα, για αυτό τα χάρισα. Αυτοί, τα έχουν ανάγκη. Η σύνταξή μου των 8.000 δηναρίων (65 ευρώ) μου αρκεί», είπε η Ζλάτιτς.

Η Μαρίγια και ο σύζυγός της ο Μομτσίλο, που ήταν μαραγκός, μετανάστευσαν το 1956 στην Αυστραλία. Εκείνη όμως επέστρεψε στη Σερβία δύο χρόνια αργότερα, για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, και δεν ξαναέφυγε ποτέ από τη χώρα. Είχε μόνο σποραδική επαφή με τον Μομτσίλο ο οποίος, όπως πίστευαν οι συγχωριανοί της, είχε αποκτήσει πολλές φάρμες με βοοειδή στην Αυστραλία, αφηγήθηκε στην εφημερίδα ένας από τους φίλους της Ζλάτιτς

«Όχι, δεν θα σας χαρίσω το μίσος μου»…

Το Μήνυμα

«΄Οχι, δεν θα έχετε το μίσος μου», είναι το μήνυμα που στέλνει στους τρομοκράτες του Isis, με ανοιχτή επιστολή, ένας γάλλος δημοσιογράφος που έχασε τη γυναίκα του στην σφαγή του Bataclan.

Είναι ο δημοσιογράφος Antoine Leiris του France Bleu και την ανοιχτή επιστολή που ανέβασε στο Facebook αναδημοσιεύει η Libération:
«Την Παρασκευή το βράδυ κλέψατε τη ζωή ενός εξαιρετικού πλάσματος, την αγάπη της ζωής μου, τη μητέρα του γιου μου αλλά δεν έχετε το μίσος μου. Δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν θέλω να το μάθω, είστε νεκρές ψυχές. Αν ο Θεός για τον οποίο σκοτώνετε τυφλά μας έκανε κατ' εικόνα του, κάθε σφαίρα στο σώμα της γυναίκας μου ήταν μια πληγή στην καρδιά του.
Οπότε όχι, δεν θα σας κάνω το δώρο να σας μισήσω. Το θέλετε, το γυρεύετε ,βεβαίως, το μίσος μου, αλλά το να απαντήσεις στο μίσος με οργή θα σήμαινε να κάνουμε υποχώρηση σε αυτήν ακριβώς την άγνοια που σας έκανε αυτό που είστε. Θέλετε να φοβάμαι, θέλετε να κοιτάζω τους συμπολίτες μου καχύποπτα, να θυσιάσω την ελευθερία μου για την ασφάλεια. Χάσατε. Μόνοι σας παίζετε.
Την είδα σήμερα το πρωί. Τέλος πάντων… μετά από νύχτες και ημέρες αναμονής. Ήταν τόσο όμορφη όσο όταν έφυγε την Παρασκευή βράδυ, τόσο όμορφη όσο όταν την ερωτεύτηκα σαν τρελός πριν 12 και παραπάνω χρόνια. Φυσικά είμαι συντετριμμένος από τη θλίψη, σας παραχωρώ αυτή τη μικρή νίκη, αλλά θα είναι σίγουρα μικρής διάρκειας. Ξέρω ότι θα μας συνοδεύει κάθε μέρα και ότι θα συναντηθούμε στον παράδεισο των ελεύθερων ψυχών όπου ποτέ δε θα έχετε πρόσβαση.
Είμαστε δύο, ο γιος μου κι εγώ, αλλά είμαστε πιο δυνατά απ' όλες τις στρατιές του κόσμου. Δεν έχω καθόλου χρόνο να σας αφιερώσω, πρέπει να συναντήσω τον Μελβίλ που ξυπνάει από τη σιέστα του. Είναι μόλις 17 μηνών, θα φάει το απογευματινό, όπως κάθε μέρα, και μετά θα πάμε να παίξουμε όπως κάθε μέρα και όλη του τη ζωή αυτό το μικρό αγόρι θα σας κάνει την προσβολή να είναι χαρούμενος και ελεύθερος. Γιατί όχι, δεν θα έχετε ούτε το δικό του μίσος».
(* Μετάφραση: Δημήτρης Οικονομιδης)
πηγή 

Έτρεξαν μαζί ολόκληρο τον μαραθώνιο: αυτός μπροστά, κρατώντας για 42.195 μέτρα το χέρι της τυφλής συζύγου του!

Απόλυτος σεβασμός...

Από Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη

πηγή

Η κυρία Δέσποινα(Μικρό Συναξάρι)!

Ἰωάννης Φρουδαράκης 

 Εἶναι λίγες οἱ λέξεις γιά νά περιγράψεις μιά γυναὶκα πού θύμιζε τήν Παναγία. Δυό λόγια θά πῶ γιά μνημόσυνο.
  Ὁ πρῶτος γιός της γενήθηκε ἀνάπηρος, μέ πόδια ἀτροφικά.
Ὅλη της τήν ζωή τήν ξόδεψε νά τόν ὑπηρετεῖ, γιατί ἐκεῖνος δέν μποροῦσε νά περπατήσει. Ἡ κ. Δέσποινα διακονοῦσε τόν γιό της μόνη της. Δέν ἤθελε νά τόν ἀφήσει σέ ἵδρυμα. Ἑξήντα πέντε χρόνια δέν βγῆκε ἀπό τό φτωχικό της. Τό ἀπέριτο σπιτάκι της ἤτανε ὁ παράδεισος ὁλόκληρης τῆς γειτονιᾶς. 

  Κάποτε καί ἡ κ. Δέσποινα ἀνήμπορη κι ἐκείνη ἔβαλε τό κρεββάτι της δίπλα στόν γιό της. Ὅταν κοιμότανε, τά κεφάλια τους σχεδόν ἀκουμπούσανε.
  Πρίν λίγο καιρό μοῦ εἶπε ἐτούτη τήν κουβέντα συγκινημένη. Γιάννη, μιά ζωή διακονοῦσα τόν γιό μου, μά τώρα μέ ἀξίωσε ὁ Θεός καί τόν ἔχω συντροφιά. Κάθε βράδυ μοῦ χαϊδεύει μέ τό χέρι του τό κεφάλι μου. Ποιός ἄλλος ἀξιώθηκε τέτοια χάρη ; Δόξα σοι ὁ Θεός. 

 Ὁ γιός της, χαριτωμένος καί αὐτός, κάποτε μοῦ εἶπε ἐτούτο τόν ἀπίστευτο λόγο... Εἶμαι πολύ εὐχαριστημένος ἀπό τήν ζωή μου, ἀδερφέ. Ποτέ δέν περπάτησα καί ἔτσι ὁ Θεός δέν μοῦ στέρησε τίποτα στήν ζωή μου.

Τό δωμάτιο τῆς κ. Δέσποινας ἤτανε γιά μένα καί γιά πολλούς ἄλλους τόπος ἀναπαύσεως, γαλήνης, καταφύγιο, ἀληθινό σχολεῖο, ἕνα πραγματικό νοσοκομεῖο γιά ὅλες τίς ἁρρώστιες τῆς ζωῆς.Κοιμήθηκε τήν Β' Κυριακή τῶν Νηστειῶν, σέ ἡλικία 98 ἑτῶν. Αἰωνία της ἡ μνήμη.

πηγή

Είμαι η Λυδία κι έχω σύνδρομο DOWN

Γεννήθηκα πριν από 22 χρόνια αλλά φαίνομαι μικρότερη.
Οι γιατροί είπαν πως θα παραμείνω για πάντα παιδί.
Είμαι από τους τυχερούς, κι ας λένε τη μάνα μου άτυχη.
Ο πατέρας μου μας εγκατέλειψε λίγο μετά τη γέννηση μου.
Θα είχε τους λόγους του.
Κάποτε τον συνάντησα στο δρόμο.
Τον αναγνώρισα από μια φωτογραφία που είδα κάποτε σ' ένα άλμπουμ που ανακάλυψα κρυμμένο στην κασέλα της γιαγιάς.
Ήταν ντυμένος γαμπρός και στεκόταν δίπλα στη μάνα μου χαρούμενος, ευτυχισμένος με ένα πελώριο χαμόγελο. Όταν βρέθηκε στο δρόμο μου τον χαιρέτησα αλλά μάλλον θα ήταν αφηρημένος και δε με άκουσε ούτε με είδε.
Όταν πηγαίνω βόλτες οι άνθρωποι με κοιτούν με θλίψη κι εγώ αναρωτιέμαι μήπως η κορδέλα που φοράω στα μαλλιά δεν τους αρέσει και τους προκαλεί μελαγχολία. Τότε τους χαρίζω το πιο μεγάλο μου χαμόγελο για να μην στεναχωριούνται που εκείνοι μεγαλώνουν κι εγώ παραμένω ακόμα παιδί.
Κάθε μέρα μαζεύω κι ένα αδέσποτο στο σπίτι. Έχω πέντε γατιά και τρία σκυλιά. Τα βλέπω να γυρνάνε μόνα τους, να κρυώνουν και δε μου κάνει καρδιά να τα αφήσω αβοήθητα. Το βράδυ έρχονται να χουχουλιάσουν όλα μαζί δίπλα μου και να μοιραστούμε τα όνειρα μας. Κι εγώ δεν τους χαλάω το χατίρι. Τ' αγκαλιάζω κι ακούω τα παραμύθια τους μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Μου αρέσουν τα παραμύθια και οι ιστορίες. Η γιαγιά μου είναι σπουδαία παραμυθατζού. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά και μου λέει τα πιο όμορφα παραμύθια, μα καμιά φορά νιώθω τα δάκρυα της να βρέχουν το κεφάλι μου και μπερδεύομαι αφού όλα έχουν ευτυχισμένο τέλος. Θα έχει κι αυτή τους λόγους της.
Μου αρέσουν πολύ τα γλυκά και οι σοκολάτες. Γλυκαίνεται ο ουρανίσκος μου και νιώθω απέραντη ευτυχία. Η μαμά όμως γκρινιάζει και λέει ότι δεν πρέπει να τρώω πολλά. Μα πώς γίνεται να βάζουν απαγορεύσεις οι μεγάλοι για πράγματα τόσο σπουδαία που σε γεμίζουν χαρά; Είμαι πολύ τυχερή που δε θα γίνω ποτέ μεγάλη!
Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω. Σχεδιάζω πουλιά και λουλούδια και σπίτια με κήπους και χαμογελαστούς ανθρώπους. Όλες τις ζωγραφιές μου τις χαρίζω σε εκείνους που μου χαϊδεύουν το κεφάλι και μου χαμογελούν. Μου αρέσουν οι χαμογελαστοί και οι ευγενικοί άνθρωποι. Με κάνουν να μη φοβάμαι.
Το χειμώνα φοβάμαι πολύ τις αστραπές και τις βροντές. Μου θυμίζουν ανθρώπους θυμωμένους που αστράφτουν και βροντούν με τις φωνές τους. Βάζω τα χέρια και κλείνω τα αυτιά και τραγουδώ δυνατά για να ακούω την απόλυτη σιωπή. Ίσως γι’ αυτό να λέει και η μαμά πως κάποιοι άνθρωποι είναι κακοί σαν τις αστραπές.
Κάποτε θα γίνω ουράνιο τόξο.
Θα γεμίσω τον κόσμο χρώματα και φως.
Θα βρω τον τρόπο.
Εξάλλου έχω παιδική καρδιά και τα παιδιά ξέρουν καλύτερα πράγματα από τους λυπημένους μεγάλους.
Με λένε Λυδία κι έχω σύνδρομο DOWN.
Δεν είμαι μογγολάκι.
Μπορώ και αγαπώ αυτά που εσείς δεν βλέπετε κι ακούω μονάχα αυτά που εγώ θέλω.
Τα υπόλοιπα τα απομονώνω και είμαι ευτυχισμένη.
Τα όνειρα μου είναι έγχρωμα και οι ιστορίες μου έχουν ευτυχισμένο τέλος. Μου αρέσει να αγκαλιάζω τους ανθρώπους και να τους χαρίζω φιλιά και χαμόγελα. Αχ! πόσο πολύ μου αρέσει η ζωή!

πηγή 

Όταν η θέληση & η αγάπη νικούν τη σωματική αδυναμία!

Ο Chen Xinyin κατάγεται από την Κίνα και είναι σήμερα 48 ετών. Σε ηλικία μόλις 7 χρόνων έχασε και τα δύο του χέρια χτυπημένος από ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ στα 20 ο πατέρας του πέθανε. Παρά τις δυσκολίες δεν θέλησε ποτέ να το βάλει κάτω και το σημαντικότερο, δεν άφησε την αναπηρία να τον καταβάλλει. Έμαθε να αυτοεξυπηρετείται και να κάνει ένα σωρό δουλειές χωρίς τα χέρια του και κυρίως έχει βρει τον τρόπο να φροντίζει μόνος του την ηλικιωμένη 91χρονη μητέρα του.
Πρώτα έμαθε να μαγειρεύει και στη συνέχεια να κάνει όλες τις αγροτικές δουλειές, το κοπάδι με τα 24 πρόβατα, δύο βουβάλια και τέσσερις κότες που έχει υπό την επίβλεψή του. Σήμερα φροντίζει τη μητέρα του που είναι σχεδόν παράλυτη, ταΐζοντάς την στο στόμα, ενώ αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τη θέληση και την αγάπη του που τον έκαναν να νικήσει τη σωματική αδυναμία που έχει.




πηγή

Η αγαπημένη μου Joni…

Την ξέρετε; μεγάλωσα μαζί της… με τα βιβλία της, με μια κασσέτα με τα τραγούδια της… Ίσως και να της χρωστάω το θάρρος που έδειξα, όταν έπρεπε να αντιμετωπίσω μια μεγάλη οικογενειακή δυσκολία όταν ήμουν παιδί… Αυτό πρώτη φορά το σκέφτομαι… Της χρωστάω πολλά…

Ίσως άλλη φορά να σας πω πολλά γι’ αυτήν, τώρα όμως θα σας παραπέμψω απλά σε ένα άρθρο που είχε γράψει το ’13, και που μόλις διάβασα, για την επέτειο από το ατύχημα που την άφησε τετραπληγική…

Δείτε θάρρος, δείτε πίστη, δείτε Ζωή!

πηγή

ΕΔΩ

…Πίστις, ελπίς, αγάπη… μείζων δε τούτων η Αγάπη!

Σήμερα πήγα στο Παίδων, επίσκεψη στην κόρη μιας πολύ καλής μου φίλης. Πολύ χαιρόμουν που θα πήγαινα, όχι μόνο γιατί ήθελα να συμπαρασταθώ στη φίλη μου, αλλά γιατί θα πήγαινα κάπου, όπου υπάρχει Ζωή! Μπορεί να ακούγεται λιγάκι οξύμωρο, γιατί ένα νοσοκομείο περικλείει στους τοίχους του πολύ αρρώστια, πόνο, ακόμα και θάνατο! Όμως όλα αυτά ανήκουν 100% στη ζωή, ακόμα κι αν εναντιώνονται σ’ αυτήν… Είναι αληθινοί οι άνθρωποι αυτοί, οι έγνοιες τους, τα βογγητά τους…

Ενώ έξω, στην «άλλη» ζωή, όλοι! νέοι-γέροι, άντρες-γυναίκες, μιλούν για το δημοψήφισμα… Οι φίλοι, οι συγγενείς, γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί στο facebook, όλοι συζητούν κάτι σχετικό με την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας. Λογικό. Απολύτως λογικό θα έλεγα. Αλλά όμως δεν παύει να είναι μια θεωρητική συζήτηση όλη αυτή, και μάλιστα από μη ειδήμονες. Θα μου πεις, δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων για να έχει γνώμη σ’ ό,τι αφορά την ίδια του τη ζωή. Σύμφωνοι.

Όμως αυτό που βρήκα εγώ σαν παρήγορη στάση σ’ όλον αυτό τον πανικό που ζούμε, είναι ν’ ασχοληθώ με την πραγματική ζωή που έχω τώρα, στο παρόν, και να χαρώ όσο μπορώ τους ανθρώπους που αγαπώ, μες στη χειροπιαστή καθημερινότητά μας! Απέχω όσο μπορώ από πολιτικές συζητήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχω άποψη, και προσπαθώ να εκμεταλλευτώ αυτή τη δύσκολη στιγμή για να κάνω μια ευχή παραπάνω και να νιώσω το Θεό ως «Κύριο και Δέσποτα» της ζωής μου… Όχι τυχαία, θυμήθηκα τώρα μια φράση από μια προσευχή που ήξερα μικρή: Βοήθα με, Θεέ μου, να δεχτώ με ηρεμία όλα όσα θα μου φέρει η σημερινή ημέρα… με την πεποίθηση οτι προέρχονται από Σένα…

Οι οικογένειές μας, οι φίλοι μας, οι συνάνθρωποί μας είναι δίπλα μας κι είναι ζωντανοί! Ας δείξουμε σ’ αυτούς αγάπη, υπομονή, αλλυλεγγύη – και πού ξέρεις; «Μικρά ζύμη, όλον το φύραμα ζυμοί». Αν ο μικρός κοινωνικός μας ιστός είναι υγιής και γερός, ίσως να έχει κάποια ελπίδα και η ελληνική κοινωνία, ν’ αντέξει τον πόνο, ν’ αποφύγει το διχασμό και να βγει νικητής, σ΄όποιες συνθήκες κι αν βρεθεί…

Αμήν (=μακάρι…)!

 πηγή

Να μην ξεχνάς να αγαπάς.

Μουσική - Στίχοι: Στέργιος Παρίζας | Για όλα όσα μου έμαθες....

Ο μικρός μου ο Μιχάλης, είναι καλό παιδί
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, είναι ο δικός μου ο μαθητής
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, σα βγαίνει στην αυλή
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, πετάει σαν πουλί
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, έχει πολλούς φίλους
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, αγαπάει και τους σκύλους
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, χαμογελάει πολύ
Ο μικρός μου ο Μιχάλης, μου κάνει όμορφη τη ζωή!

Ποτέ να μην ξεχνάς να αγαπάς
Τα όνειρά σου μην τα παρατάς
Ποτέ να μην ξεχνάς να βλέπεις με τα μάτια της ψυχής
Και όταν λες πως δεν μπορείς τα λόγια μου αυτά να θυμηθείς

Ποτέ να μην ξεχνάς και να πετάς
Στα σύννεφα κι ακόμα πιο ψηλά
Να ζωγραφίζεις τα φτερά και μη σε νοιάζει ο ήλιος αν θα βγει
Και όταν λες πως δεν μπορείς τα λόγια μου αυτά να θυμηθείς

Ποτέ να μην ξεχνάς να κολυμπάς
Σε λίμνες που δεν έχεις δει ξανά
Ταξίδεψε όσο μπορείς και φτιάξε τη βαλίτσα στη στιγμή
Και όταν δεις τις ομορφιές τα λόγια μου αυτά να θυμηθείς

Ποτέ να μην ξεχνάς και να νοιαστείς
Για όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή
Να δίνεις πάντα απλόχερα όσα μπορείς να μοιραστείς
Και θα 'σαι πάντα πλούσιος με ένα πολύ γλυκό γλυκό φιλί.

 

Ο χορός έδωσε φτερά σε 3χρονο με σύνδρομο Ντάουν... (φωτογραφίες)

 

Ο μικρός Archie Aspin γεννήθηκε με Σύνδρομο Ντάουν και οι γιατροί είχαν πει στη μητέρα του πως θα αντιμετώπιζε σημαντικά κινητικά προβλήματα και πως θα δυσκολευόταν ακόμα και να περπατήσει. Στα τρία του χρόνια ωστόσο ο Archie κάνει πολλά περισσότερα: χορεύει!
Η μητέρα του Amanda τον πήγε σε μαθήματα μπαλέτου για μωρά βοηθώντας στην ενίσχυση της αυτοπεποίθησης του μικρού και πλέον ο Archie περπατάει, πηδάει και χοροπηδάει, κάτι που κάποτε θα θεωρείτο σχεδόν ακατόρθωτο.

Ο 3χρονος περνά 45 λεπτά την εβδομάδα κάνοντας μάθημα σε σχολή χορού κοντά στο σπίτι της οικογένειας στο Χάλιφαξ της Βρετανίας, κάνοντας αξιοσημείωτη πρόοδο.

«Από τότε που άρχισε το μπαλέτο για μωρά η αυτοπεποίθησή του ενισχύθηκε απίστευτα. Οι σωματικές του δυνατότητες είναι πολύ μεγαλύτερες απ’ ό,τι νόμιζα. Μερικές φορές είναι ασταθής αλλά προσπαθεί πολύ», λέει στη Daily Mail η μητέρα του.

Μπορεί οι γιατροί να προέβλεπαν άλλα για την εξέλιξη του Archie αλλά η 39χρονη μητέρα του είχε διαφορετικές σκέψεις για το γιο της. Τα παιδιά της, η 8χρονη Emily, η 5χρονη Tillie και ο Archie κάνουν όλα μαθήματα μπαλέτου και απολαμβάνουν τα οφέλη του χορού.

«Εξακολουθούμε με τον σύζυγό μου να τον αντιμετωπίζουμε όπως κάθε φυσιολογικό παιδί και τον φτάνουμε στα όριά του. Το καταπληκτικό με το μπαλέτο για μωρά είναι πως εκεί είναι πλήρως αποδεκτός», εξηγεί η μητέρα του. «Τον έχει βοηθήσει πολύ, ειδικά στη σωματική του ανάπτυξη. Αν δεν έκανε μπαλέτο δεν νομίζω πως θα είχε φτάσει εδώ που είναι».

Ο ιθύνων νους πίσω από το μπαλέτο για μωρά είναι η 41χρονη Claire O’Connor. Το πάθος της άρχισε από την ηλικία των δύο ετών στη σχολή χορού της μητέρας της. Ήταν μια ταλαντούχος χορεύτρια αλλά μεγαλώνοντας άρχισε να δυσφορεί με την ανταγωνιστική φύση του μπαλέτου. «Έπρεπε να είσαι η καλύτερη, η πιο αδύνατη. Ήμουν τότε μια χαρά, το σώμα μου ήταν μια χαρά, αλλά επειδή συνέκρινα τον εαυτό μου με τις πολύ αδύνατες μπαλαρίνες, έθετε έναν μη ρεαλιστικό στόχο. Ένιωθα πως δεν ήμουν αρκετά καλή. Κι έτσι σταμάτησα στα 14. Αλλά όλοι μπορούν να κάνουν μπαλέτο, όλοι μπορούν να το απολαύσουν.

Μετά τη γέννηση του πρώτου της παιδιού, άρχισε τα μαθήματα για παιδιά προσχολικής ηλικίας κατά τα οποία μάθαιναν να χορεύουν μόνο για τη διασκέδαση σε ένα περιβάλλον χωρίς πίεση.

«Το μπαλέτο δίνει πολλά στον Archie, πολλά οφέλη. Κοινωνικοποίηση, να μοιράζεται, να νοιάζεται, να μαθαίνει να δέχεται οδηγίες. Για να φτάσεις στην κορυφή πρέπει να είσαι απόλυτα πειθαρχημένος. Αλλά όταν είναι χόμπι, είναι μια καταπληκτική εμπειρία για όλα τα παιδιά», εξηγεί.

Πηγές: newsbeast.gr-  offsite.com.cy

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ

«Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διαβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας. Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα...

Δεν είναι βαρύς....είναι ο φίλος του.

Στις πλάτες του κουβαλάει εδώ και τρία χρόνια ο 18χρονος Xie Xu τον ανάπηρο φίλο του, τον 19 ετών Zhang Chi, για να βεβαιωθεί ότι δεν θα χάσει την παρακολούθηση κανενός μαθήματος εξαιτίας της σωματικής αδυναμίας του.
Οι δύο φίλοι γνωρίστηκαν όταν ξεκίνησαν να παρακολουθούν μαθήματα στο γυμνάσιο της περιοχής Γιανγκσού, στην Κίνα.

Ο Zhang πάσχει από μυϊκή δυστροφία, μία ασθένεια που
αποδυναμώνει τους σκελετικούς μύες και αδυνατεί να περπατήσει. Ο Xie έχει ύψος 1,73 και αποφάσισε να μεταφέρει τον φίλο του στις πλάτες του για να μην χάσει κανένα μάθημα.

Ο Xie κάνει περίπου 12 δρομολόγια την ημέρα, μεταφέροντας τον φίλο του στις τάξεις όπου γίνονται τα μαθήματα, στην καφετέρια του σχολείου όπου τρώνε το πρωινό τους και στους κοιτώνες τους.

«Και οι δύο νεαροί εργάζονται πολύ σκληρά και είναι κορυφαίοι στην απόδοσή τους» δήλωσε ο υποδιευθυντής του σχολείου, Guo Chunxi

 

 

πηγή

Η αγάπη της μάνας και ο γιος που ντρεπόταν γι’ αυτήν...

Η μητέρα του Γιάννη είχε μόνο ένα μάτι, ήταν μια γυναίκα ηλικιωμένη και καταπονημένη από την ζωή. Ο Γιάννης ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους.
Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας καθαρίστριας με ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.
Μα από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια.
Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένος. «Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου είναι σαν κύκλωπας έχει μόνο ένα μάτι!».
Ήθελε να πεθάνει , ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!».
Αυτή δεν του απάντησε.
«Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι διάβαζα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά για σπουδές και τα κατάφερα, μα ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη για να με βοηθάει. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;» έλεγε αργότερα σ’ ένα φίλο του.

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!
Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.

Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, θύμωσε μαζί της , επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει.
Τότε της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!».

Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους.
Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε. Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:

“Αγαπημένε μου γιέ, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός. 

Βλέπεις όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι...

Ακόμη ένα πράγμα, είχα κάνει και μια μικρή ασφάλεια ζωής σε περίπτωση που μου συνέβαινε κάτι να μπορέσεις να μεγαλώσεις με αξιοπρέπεια, και ευτυχώς δεν μου συνέβηκε κάτι. Στην ασφάλιση αυτή έχουν μαζευτεί κάποια λεφτά και σε παρακαλώ πάρε τα για να σπουδάσουν τα εγγονάκια μου που αγαπώ όσο και εσένα..

Θα σε αγαπώ για πάντα

Η μάνα σου ”

πηγή 

Μια ξεχωριστή φιλία: Κοριτσάκι με τεχνητά μέλη «υιοθέτησε» ανάπηρο σκυλάκι

Η μικρή Sapphyre Johnson από την Νότια Καρολίνα γεννήθηκε με μόνο δύο δάχτυλα σε κάθε της χέρι και ένα δάχτυλο του ποδιού σε κάθε της πόδι. Οι γιατροί αποφάσισαν να ακρωτηριάσουν τα πόδια της όταν ήταν μόλις ενός έτους για να μπορεί να περπατάει με τεχνητά μέλη. Όταν είδε για πρώτη φορά το σκύλο, που πήρε το όνομα «υπολοχαγός Dan» - από τον φίλο του Forrest Gump που χάνει τα πόδια του στην ομώνυμη ταινία- η Sapphyre είπε: «Αυτό είναι το κουτάβι μου. Είναι ακριβώς σαν κι εμένα».

πηγή

Οι εντυπωσιακοί πίνακες ενός τυφλού ζωγράφου!

Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς ότι η τύφλωση για έναν εικαστικό καλλιτέχνη επιφέρει αυτόματα και τη λήξη της δημιουργίας. Όμως στην περίπτωση του John Bramblitt, η τύφλωσή του ήταν εκείνη που πυροδότησε την καριέρα στη ζωγραφική. Εκείνος έχασε την όρασή του το 2011 λόγω επιληψίας και από τότε θεωρείται «λειτουργικά τυφλός», πράγμα που σημαίνει ότι με τα μάτια του μπορεί να διακρίνει μόνο το ηλιακό φως από το σκοτάδι. Πριν από αυτό συνήθιζε να ζωγραφίζει και να δημιουργεί ελαιογραφίες με διάφορα θέματα.
Μετά την τύφλωσή του έχει αναπτύξει έναν νέο τρόπο για να ζωγραφίζει – χρησιμοποιεί την αφή αγγίζοντας με τα χέρια του τα χρώματα και στη συνέχεια η διαίσθησή τους τον οδηγεί στη δημιουργία σχημάτων στον καμβά. «Βασικά, αυτό που κάνω είναι να αντικαταστήσω ό,τι βλέπω με τα μάτια μου με την αίσθηση της αφής”, λέει ο ίδιος. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και οι πίνακές του έχουν λάβει πολλά θετικά σχόλια…








πηγή