Σχόλιο για τις αμερικανικές εκλογές

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

1. Για να ορίσεις κάτι ως άκρο, θα πρέπει να ορίσεις πρώτα το κριτήριο του κέντρου, ώστε είτε η έλλειψή του, είτε η υπερβολή του να γίνονται άκρα.

2. Για την πολιτική των ΗΠΑ, ορίζω ως κέντρο τη συνεισφορά στην παγκόσμια ειρήνη. Ορίζω ως κέντρο το κριτήριο ιεράρχησης των διεθνών “προβλημάτων”. Η δική μου ιεράρχηση (τις απόψεις μου γράφω) θέτει ως πρώτο πρόβλημα την καταπολέμηση του Ισλαμικού κράτους. Τα άλλα έπονται.

3. Αυτό που κυρίως έπεται, από τη σκοπιά των ΗΠΑ πάντα, είναι η αντιπαλότητα με την Ρωσία. Ειδικά εφόσον ιεραρχώ το συγκεκριμένο ως πρώτο πρόβλημα, μάλλον θέτω ως προϋπόθεση της αμερικανικής συνεισφοράς στην παγκόσμια ειρήνης τη βελτίωση των σχέσεων ΗΠΑ – Ρωσίας. Εννοώ ουσιαστικά. Όχι για τα πρωτοσέλιδα.

4. Με βάση τα παραπάνω, θεωρώ την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον ως την πιο ακραία υποψηφιότητα. [Το άλλο άκρο θα ήταν ένας παγερός απομονωτισμός].

Δεν ξεχνώ ότι ο άντρας της, Μπιλ Κλίντον διέλυσε τα Βαλκάνια όταν ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Δεν ξεχνώ ότι η ίδια οργάνωσε επί δύο χρόνια (2009-2010) την Αραβική Άνοιξη, ως υπουργός εξωτερικών στην πρώτη θητεία του Ομπάμα. Η Αραβική Άνοιξη ξεκίνησε στις αρχές του 2011 και τη διαχειρίστηκε η Κλίντον, η οποία την οργάνωσε. Προκάλεσε βίαιες ανατροπές καθεστώτων και έφερε διαρκείς πολέμους σε 5 χώρες. Μία από αυτές η Συρία. Παράπλευρη επίπτωση η ενδυνάμωση του Ισλαμικού κράτους.

Δεν παραβλέπω ότι όλοι οι πολεμικοί γυπαετοί των ΗΠΑ στοιχίζονται πίσω από την Κλίντον.

5. Οι τυχάρπαστες δηλώσεις του Trump δεν απειλούν ούτε κατ’ ελάχιστον την παγκόσμια ειρήνη, σε σχέση με το πολεμοκάπηλο από τη γέννησή του “σύστημα Κλίντον”. Εξάλλου, ο Trump απευθύνεται σήμερα στο εσωτερικό ακροατήριο των Ρεπουμπλικάνων. Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι θα αλλάξει τροπάριο αν στεφθεί υποψήφιος και απευθυνθεί σε όλους τους ψηφοφόρους, ούτε ότι θα αλλάξει ξανά τροπάριο εάν εκλεγεί Προεδρος. Το γεγονός ότι η ραχοκοκαλιά του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων τον αντιπαθεί, μάλλον πιστώνεται υπέρ του.

Ταυτόχρονα, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι η Κλίντον θα συνεχίσει τον ώμο αμερικανικό παρεμβατισμό και μάλιστα θα τον κλιμακώσει.

6. Σε κάθε περίπτωση, οι υποψήφιοι δεν είναι δύο. Είναι δύο ισχυροί υποψήφιοι ανά κόμμα. Δεν μου πέφτει λόγος στις Αμερικανικές εκλογές. Αν μου έπεφτε, θα προτιμούσα τον Bernie Sanders, τον έτερο υποψήφιο των Δημοκρατικών. Ο Sanders είναι κι αυτός ανεξάρτητος. Εκλεγμένος για δεκαετίες ως ανεξάρτητο. Γράφτηκε μέλος στους Δημοκρατικούς μόνο πέρυσι, ώστε να κατέβει υποψήφιος Πρόεδρος. Θα ρωτήσουν πολλοί: μα αυτός είναι σκληρός αριστερός. Οι ορισμοί είναι σχετικοί. Εξάλλου, κάθε χώρα χρειάζεται την αριστερά της. Οι ΗΠΑ σε τούτη τη στιγμή έχουν ανάγκη την κοινωνική δικαιοσύνη που υπόσχεται ο Sanders. Καμία σχέση με το δικό μας τσίρκο ανίκανων και αγκυλωμένων ιδεολογικά καφενείων αριστερών. Οι ΗΠΑ έχουν ανάγκη τη βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία.

7. Πολλοί θα πουν ότι ο Sanders δεν έχει ελπίδα εκλογής επειδή υπολείπεται 800 και πλέον εκλεκτόρων. Λάθος! Ουσιαστικά υπολείπεται μόνο περίπου 200 από τους εκλεγμένους εκλέκτορες (pledged delegates). Οι υπόλοιποι είναι οι λεγόμενοι super delegates, οι όποιοι στηρίζουν αναφανδόν Κλίντον, και οι οποίοι είναι τα μεγαλομεσαία στελέχη του κόμματος. Το ζουμί είναι το εξής: αν ο Sanders κερδίσει την Κλίντον και σε ποσοστά και σε αριθμό ψήφων και σε εκλεγμένους εκλέκτορες, τότε οι super delegates είναι αρκετά πιθανό να αλλάξουν στάση και να στηρίξουν στο συνέδριο τον πιο δημοφιλή υποψήφιο. Ο Sanders κέρδισε με μεγάλες διαφορές τις 6 από τις 9 πολιτείες. Προχθές είχε 13.5% διαφορά από την Κλίντον στο Wisconsin. Στις δημοσκοπήσεις βρισκόταν μπροστά μόνο 2-3%. Στην αρχή της κούρσας, ήταν πίσω 10-15%. Έχει την ορμή. Σε 10 ημέρες περίπου η μάχη στη Νέα Υόρκη. Έδρα της Χίλαρι, αλλά και τόπος γέννησης του Sanders. Αν κερδίσει έστω και με μία ψήφο, όλα μπορούν να ανατραπούν, διότι το ψυχολογικό αβαντάζ θα επηρεάσει τις εκλογές στις επόμενες μεγάλες πολιτείες με πολλούς εκλέκτορες.

Παραμένει αουτσάϊντερ, όμως όχι ξεγραμμένος ο Bernie Sanders. Έχει κερδίσει όμως τη συμπάθειά μου με τον σεμνό αγώνα του από την μάλλον περιορισμένη οπτική μου στα πράγματα των ΗΠΑ.

πηγή 

Η εκλογική πανωλεθρία της γερμανικής αριστεράς

Ένα κόμμα μπροστά στον γκρεμό!

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από τη Ρήξη φ. 122

Η διαπίστωση είναι προφανής, αψεγάδιαστη και αποδεκτή απ’ όλους: Στις πρόσφατες εκλογές σε τρία γερμανικά κρατίδια, όλα τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο γερμανικό κοινοβούλιο και εκπροσωπούν την πολιτική της «ανοιχτής αγκάλης» στο μεταναστευτικό ηττήθηκαν κατά κράτος και θριάμβευσε μόνο ένα, το αντιευρωπαϊκό και ξενοφοβικό «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Μια πραγματικότητα που στα γερμανικά ΜΜΕ παρουσιάστηκε με χαρακτηρισμούς φυσικών φαινόμενων («σεισμός», «κατολίσθηση» κ.ά.) και μάλιστα υπό το πρίσμα της δαιμονοποίησης του AfD, η ραγδαία ισχυροποίηση του οποίου ανησυχεί ιδιαίτερα τους ετερόκλητους υποστηριχτές του μερκελισμού: από την Εκκλησία, τους τραπεζίτες και τους βιομήχανους, μέχρι τους παγκοσμιοποιημένους Πράσινους, τους αριστερούς αντικαπιταλιστές και τους antifa.
Κι ενώ άπαντες εστίασαν την προσοχή τους στην εκκωφαντική «σφαλιάρα» που δέχτηκε το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, λόγω της –μέχρι πρότινος– μερκελικής πολιτικής των ανοιχτών συνόρων, αλλά και την αποξένωση του CDU (και του SPD) από πλατιά στρώματα της γερμανικής κοινωνίας ή και εξεπλάγησαν από τον καταποντισμό της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, που απώλεσε τον τίτλο του «λαϊκού κόμματος» (Volkspartei) ακόμα και σε περιοχές της Δυτικής Γερμανίας (Βάδη Βυρτεμβέργη), ελάχιστα ήταν τα δημοσιεύματα για την πανωλεθρία της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke), η οποία είναι πλέον ένα κόμμα «μπροστά στο γκρεμό»: Κάτω από 3% σε Βάδη Βυρτεμβέργη και Ρηνανία-Παλατινάτο και μόνο 16,3% στη Σαξονία-Άνχαλτ (από 23,7% το 2011), όταν προεκλογικά απέβλεπε ακόμη και στη συγκυβέρνηση κατά το πρότυπο του συνασπισμού στο κρατίδιο της Θουριγγίας. Πώς αλλιώς μπορεί όμως να χαρακτηριστεί το εκλογικό αποτέλεσμα για την Αριστερά όταν οι μαζικότερες απώλειες της σημειώθηκαν στα παραδοσιακά εκλογικά της προπύργια; Το 30% των εργατών στη Σαξονία-Άνχαλτ ψήφισαν AfD (Die Linke: 16%), όπως και το 20% των ιδιωτικών υπαλλήλων (Die Linke: 18%), ενώ το 17% των ψηφοφόρων του AfD προέρχεται από την παραπαίουσα διεθνιστική Αριστερά. Για πολλά χρόνια το «Die Linke» αντλούσε τη δύναμή του κυρίως από ψηφοφόρους φίλα προσκείμενους στο άλλοτε «Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας» (SED) της τέως Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Τώρα, όχι μόνο μοιράζεται αυτούς τους ψηφοφόρους με το AfD, αλλά κινδυνεύει να τους χάσει όλους.
Συχνά, όταν ένα κόμμα υφίσταται μια καταστροφική εκλογική ήττα, έχει την τάση, πέρα από την αναμενόμενη εσωστρέφεια, να ωραιοποιεί την κατάσταση και να διακατέχεται από μια αδυναμία αντίληψης των δραματικών εξελίξεων που, κατά κανόνα, φέρνουν ακόμα μεγαλύτερη εκλογική συρρίκνωση. Για τη γερμανική Αριστερά, ένα κλασικό κλειστό κόμμα στελεχών, που έφτασε στο σημείο να είναι διατεθειμένο να απαλλαγεί οικειοθελώς από ύποπτους για ξενοφοβία ψηφοφόρους του, αυτή η αδυναμία έγινε αντιληπτή ήδη τη βραδιά της εκλογικής πανωλεθρίας, καθώς, εμμένοντας σταθερά στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων, παραμένει η «ουρά της Μέρκελ» και άνευ όρων υποστηριχτής μιας πολιτικής που κατέρρευσε μετά το προσφυγικό ντηλ Μέρκελ-Ερντογάν.
Το πρόβλημα βέβαια με τη γερμανική Αριστερά είναι ότι οι ψηφοφόροι της κατεβαίνουν μαζικά στις συγκεντρώσεις της ισλαμοφοβικής Pegida, αλλά και ότι δύο ηγετικά -και πιο προβεβλημένα- στελέχη της (η συμπροεδρεύουσα του κόμματος Βάγκενκνεχτ και ο σύζυγός της Λαφονταίν) διαφοροποιούνται ανοιχτά, παρά τις λοιδορίες των συντρόφων τους, με την προσφυγική πολιτική και τη Willkommenskultur του κόμματός τους, κατηγορώντας παράλληλα τη Μέρκελ ως τη βασική υπαίτιο για τον βαθύ διχασμό της γερμανικής κοινωνίας και την ανάδειξη του AfD σε μοναδική αντιπολιτευτική δύναμη στη Γερμανία. Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλα, εξίσου προβεβλημένα στελέχη, όπως ο Γκύζι, που πλέον δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να συγκυβερνήσουν με τη Μέρκελ, τότε δεν είναι παράξενο που οι δημοσκοπήσεις για το κρατίδιο Μέκλενμπουργκ- Φορπόμμερν, όπου το ερχόμενο φθινόπωρο θα γίνουν οι επόμενες εκλογές στη Γερμανία, δείχνουν πλέον την Αριστερά στο 19%, με καθοδική πορεία, και 16% για το AfD, το οποίο μόνο κατά τους τελευταίους δύο μήνες αύξησε τα ποσοστά του κατά 10%.
Οι αιτίες για τη συντελούμενη αλλαγή του γερμανικού εκλογικού τοπίου δεν είναι εντελώς καινούριες, αφορούν όλο το εκλογικό φάσμα και σχετίζονται με τις στρατηγικές αλλαγές του CDU, υπό τη Μέρκελ, η οποία, αφού πρώτα «έκλεψε» όλο το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα (σύνταξη στα εξήντα τρία, σύνταξη μητέρων, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κατάργηση της στρατιωτικής θητείας στην πράξη κ.α.), εδώ και αρκετό καιρό το παρουσιάζει εντέχνως ως δικό της. Επιπλέον, η «πράσινη καγκελάριος» δεν οικειοποιήθηκε μόνο «πράσινες πολιτικές», όπως η σταδιακή έξοδος από το πυρηνικό πρόγραμμα της Γερμανίας και αποδέχτηκε πολλά από τα παγκοσμιοποιητικά προτάγματα των Πρασίνων, αλλά προωθεί, χωρίς αναστολές, και «αριστερές πολιτικές» για τους ομοφυλόφιλους, τους μετανάστες ή το σύμφωνο συμβίωσης. Στο πλαίσιο αυτό ο οποιοσδήποτε που δεν προσαρμόζεται εν τω συνόλω στο μερκελικό περιβάλλον –και ιδιαίτερα στο μεταναστευτικό ζήτημα– στοχοποιείται από τα «έγκυρα» γερμανικά ΜΜΕ με τους γνωστούς –και στην Ελλάδα– χαρακτηρισμούς. Το βέβαιο είναι πάντως ότι κυρίως λόγω του προσφυγικού έχει δημιουργηθεί ένας τεράστιος κενός χώρος στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, τον οποίο καταλαμβάνει ταχύτατα ένα νεοσύστατο κόμμα, το οποίο μπορεί με αξιοσημείωτο δυναμισμό να πείθει τους ψηφοφόρους ισχυριζόμενο ότι, σε αντίθεση με τα λοιπά «κόμματα του κατεστημένου», είναι ένα «εθνικό-κοινωνικό» κίνημα «της κοινωνικής ειρήνης», με δυνατότητες να προσελκύει, σαν «κόμμα-σκούπα», ψηφοφόρους απ’ όλα τα λαϊκά κόμματα και κοινωνικά στρώματα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, αυτό που διακυβεύεται για τη γερμανική Αριστερά είναι κυριολεκτικά η πολιτική της επιβίωση. Η μεγάλη και ραγδαία άνοδος του AfD, ιδιαίτερα στα ανατολικά κρατίδια, αποτελεί έναν άμεσα υπαρξιακό κίνδυνο για το «Die Linke», για το οποίο η ανάδειξή του σε «λαϊκό κόμμα» της Ανατολικής Γερμανίας είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Παρά το αδιαμφισβήτητο πολιτικό και ρητορικό ταλέντο της Βάγκενκνεχτ, η συρρίκνωση της γερμανικής Αριστεράς φαίνεται προς το παρόν μη αναστρέψιμη, λόγω έλλειψης ξεκάθαρης στρατηγικής. Είναι σαφές ότι αν και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση διεξαχθεί με τη μορφή μιας μετωπικής αντιπαράθεσης με το AfD, στη βάση κάποιων θολών αξιακών παραμέτρων με ανούσια και αντιφατικά ηθικολογικά χαρακτηριστικά, με κορόνες μιας ανέξοδης «αριστερής προοδευτικότητας» και με παρωχημένες αναφορές στην «αντικαπιταλιστική οικονομία» για μια «πιο δικαία κοινωνία» θα είναι για το «Die Linke» χαμένη εκ προοιμίου.

πηγή 

Ίντριγκες και μπάχαλο στις εκλογές της Ν.Δ. στο Δήμο Ακτίου Βόνιτσας. Αλλού οι ψηφοφόροι αλλού οι εκλογικοί κατάλογοι! Αδέρφια φωνάξτε κάποιον από το «βαθύ» παλιό ΠΑΣΟΚ να σας λύσει τα προβλήματα…

Αποτέλεσμα εκλογών στη ΝΔ

Πανωλεθρίαμβος…

Με γαϊδούρι και άλογα πήγε αγρότης στο Ναύπλιο για να ψηφίσει

 

 

Ο κ Τσιρίκος διάλεξε αυτό τον τρόπο για να διαμαρτυρηθεί για τα μέτρα που προβλέπει για τους αγρότες το τρίτο μνημόνιο Καβαλώντας ένα γαϊδούρι προσήλθε, στο ειδικό Γυμνάσιο Αργολίδος στα Λευκάκια του Δήμου Ναυπλιέων, ο αγρότης Αριστείδης Τσιρίκος για να ασκήσει σήμερα το εκλογικό του δικαίωμα. Ο κ Τσιρίκος διάλεξε αυτό τον τρόπο για να διαμαρτυρηθεί για τα μέτρα που προβλέπει για τους αγρότες το τρίτο μνημόνιο. Τον κ. Τσιρίκο συνόδευαν έφιπποι με άλογα, μικρά παιδιά φίλοι και συγγενείς του που διάλεξαν να του συμπαρασταθούν σε αυτή την ιδιότυπη διαμαρτυρία.


















πηγή

Ν. Διαμαντούρος: κύκλοι τον θέλουν πρωθυπουργό κοινής αποδοχής

του Ανδρέα Σταλίδη

αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα «Αντίβαρο»

Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος δέχθηκε την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Ποταμιού με την υπόσχεση ότι αυτός θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις εκλογές.

Ταυτόχρονα, ασκούνται ασφυκτικές πιέσεις στα δύο μεγαλύτερα κόμματα, στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Δημοκρατία.

Το όνομά του είναι πολύ γνωστό, ως Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, μία πραγματικά πολύ υψηλή θέση στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά πολύ λίγες πληροφορίες είναι ευρύτερα γνωστές.

Η πραγματικότητα είναι ότι έχει κάνει μία πολύ προσεκτική δουλειά στο υπόβαθρο,

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο λοιπόν, κρίνουμε ότι θα πρέπει να γνωρίζουν οι Έλληνες ψηφοφόροι τις ιδεολογικές του καταβολές, το συγγραφικό του έργο, το στίγμα του και την οπτική του στα πράγματα. Η θέση του στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αρκεί.

Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος είναι ένα από τα ελάχιστα πρόσωπα που διαμόρφωσαν το φιλοσοφικό και ιστορικό υπόβαθρο του πολιτικού ρεύματος, το οποίο ονομάστηκε «εκσυγχρονισμός» και το οποίο χρεώθηκε στον Κώστα Σημίτη. Υπήρξαν και άλλα πρόσωπα στο ίδιο περιβάλλον. Ο Νικηφόρος Διαμαντούρος αποτελούσε έναν από τους μέντορες του τέως πρωθυπουργού.

Στον ακόλουθο σύνδεσμο βλέπουμε κείμενά του και ομιλίες του από το 1992 στο «Αρχείο Σημίτη». Δυστυχώς, τα κείμενα δεν είναι όλα προσβάσιμα στο ευρύ κοινό.

Στα μέσα του 2000, όταν η περίοδος Σημίτη ήταν στην κορύφωσή της, έχοντας μάλιστα ήδη κερδίσει στο νήμα τη δεύτερη θητεία της, τον βλέπουμε να συμμετέχει (μαζί με τον Γ.Α.Παπανδρέου) στη συνεδρίαση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Πρόσωπα που εκφράζουν το βάθος ορισμένων κυβερνήσεων καλούνται εκεί περιστασιακά για να δώσουν το στίγμα και την πορεία της χώρας στα σταθερά μέλη. Εδώ ο σύνδεσμος από τα επίσημα πρακτικά με όλους τους συμμετέχοντες όπως ανακοινώθηκαν.

Στις αρχές του 2003 διαβάζουμε την είδηση ότι με 293 ψήφους εξελέγη στη θέση του Ευρωπαίου Συνηγόρου του Πολίτη (Ombudsman). Αυτή είναι η γνωστότερή του ιδιότητα.

Θα σταχυολογήσουμε ορισμένους άξονες των παρεπόμενων του «εκσυγχρονισμού» και της σφραγίδας που άφησε στην ελληνική κοινωνία.

Ιδρυτική πράξη της περιόδου διακυβέρνησης Σημίτη ήταν η υπόθεση των Ιμίων και το «ευχαριστώ την κυβέρνηση των Αμερικανών», σε συνδυασμό με τη συμφωνία της Μαδρίτης, τα οποία όλα μαζί εγκαινίασαν τον όρο «γκρίζες ζώνες» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στις διπλωματικές μάχες που ακολούθησαν την περίοδο αυτή του 1996/97. Επακόλουθο αυτής της περιόδου ήταν η παράδοση Οτσαλάν τον Φεβρουάριο του 1999 στις Τουρκικές αρχές από την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα.

Μετά το 2000, οι άνθρωποι του περιβάλλοντος Σημίτη ανέβασαν στροφές σε έναν εσωτερικό πόλεμο αξιών με την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες και την περίφημη συνέντευξη του Μιχάλη Σταθόπουλου, ο οποίος λειτούργησε ως αφέτης μίας επιθετικής πολιτικής του κράτους εναντίον της Εκκλησίας σε μία πλειάδα θεμάτων. Η επιθετική αυτή πολιτική σταμάτησε λίγο μετά, λόγω των αντιδράσεων που προκλήθηκαν, όμως το υπόβαθρο είχε αρχίσει να χτίζεται από τότε.

Αργότερα, συλλήβδην όλοι οι άνθρωποι του εν λόγω περιβάλλοντος συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις και στη συγγραφή, αλλά στο τέλος και στη δημόσια υπεράσπιση του Σχεδίου Ανάν για τη λύση του Κυπριακού. Μία λύση, η οποία κατόπιν του εκκωφαντικού ΟΧΙ του Κυπριακού λαού θεωρήθηκε άδικη ακόμα και από διεθνείς παράγοντες που προσπαθούσαν να την επιβάλλουν.

Στον χώρο της παιδείας, είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση Σημίτη παρήγγειλε τη συγγραφή περίπου 150-200 σχολικών εγχειριδίων, τα οποία αργότερα γράφτηκαν, έγιναν αποδεκτά από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, και έγιναν δεκτά από την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας να εισαχθούν στα σχολεία της χώρας. Ένα από αυτά ήταν το περιβόητο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού. Στην ύλη αυτών των βιβλίων γλώσσας των σχολικών αυτών εγχειριδίων συμπεριελήφθηκε μέχρι και κείμενο του ιδίου του Κώστα Σημίτη (βιβλίο Γλώσσας Γ Γυμνασίου). Ο συνεργάτης του Αντίβαρου δάσκαλος Δημήτρης Νατσιός έχει ασχοληθεί εκτενώς στην αρθρογραφία του με τα σχολικά εγχειρίδια αυτής της περιόδου.

Ο χώρος της Ιστορίας ήταν προνομιακό πεδίο για τον ίδιο τον Νικηφόρο Διαμαντούρο. Το πόνημά του «Οι απαρχές της συγκρότησης του σύγχρονου κράτους στην Ελλάδα 1821-1821», το οποίο αν δεν κάνω λάθος ήταν το αντικείμενο της διδακτορικής του διατριβής, εκδόθηκε το 2002. Το βιβλίο αυτό δέχθηκε τη σκληρή κριτική του Κωστή Παπαγιώργη στο Άρδην τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους (το άρθρο βρίσκεται και εδώ) από την άποψη ότι ευνοεί την ανάγνωση της ιστορίας από τη σκοπιά των «εκσυγχρονιστών» (εκείνης της εποχής).

Όπως γράφει ο Ραφαήλ Καλυβιώτης, συνεργάτης του Αντίβαρου σε πρόσφατο άρθρο για τον Νικηφόρο Διαμαντούρο, (στο άρθρο θα βρείτε και μία σύνοψη σε άλλο σύγγραμά του σχετικά με τη «μεταρρυθμιστική» και «παρωχημένη» παράδοση στην Ελλάδα):

Πυρήνας της «εκσυγχρονιστικής» ιδεολογίας είναι η αντίληψη ότι το Έθνος είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα των Δυτικών Κρατών επέκεινα της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης και όχι κάτι προϋπάρχον. Άρα, για αυτούς το νεολληνικό Έθνος δεν προϋπήρχε της Γαλλικής Επανάστασης. Κατά αυτόν τον τρόπο, το «εκσυγχρονιστικό» ρεύμα προσπάθησε με επίμονο τρόπο να ταυτίσει τον Πατριωτισμό με τον εθνικισμό, τον σωβινισμό και τον ρατσισμό. Πιστεύει δε και στον «φεντεραλισμό», την δημιουργία δηλαδή «ευρωκράτους» χωρίς σύνορα και στην μετατροπή των Εθνών – Κρατών σε νομαρχίες.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν, αυτό που κατήγγειλε ότι συνέβαινε στα χρόνια της περιόδου Σημίτη, ο τέως κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών κ. Εμ. Μικρογιαννάκης. Το κατήγγειλε στην ημερίδα του Αντίβαρου για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού τον Μάϊο του 2007. Είπε λοιπόν ο κ. Μικρογιαννάκης (ηχητικό) ότι στη συγκεριμένη σχολή υπήρχαν 2 θέσεις για υποτροφίες στην Ιστορία με θέμα την ελληνική επανάσταση. Τότε, έφυγε ο ίδιος για ακαδημαϊκή άδεια στην Κίνα (όπου θα δίδασκε) και όταν επέστρεψε διαπίστωσε ότι υπήρχε λίστα με 200 υποψήφιους διδάκτορες! Συνειδητοποιήσε ότι επρόκειτο για ένα φυτώριο ιστορικών, οι οποίοι θα άλωναν, στην κυριολεξία, τα πανεπιστημιακά τμήματα Ιστορίας όλης της χώρας, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και άλλες θέσεις με σκοπό να εμπεδωθεί από την κοινωνία μία συγκεκριμένη ιστορική ανάγνωση των πραγμάτων. Βεβαίως, δεν σημαίνει ότι όλοι αυτοί ακολούθησαν τη συγκεκριμένη γραμμή, όμως η γενική κατεύθυνση είχε δοθεί.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, δεν είναι περίεργο ότι ο Νικηφόρος Διαμαντούρος είναι πρώτος υποψήφιος στη λίστα επικρατείας του Ποταμιού, στέλεχος του οποίου και εισηγητής της αναθεώρησης του Συντάγματος είναι ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Σταύρος Τσακυράκης, ο οποίος στη σχετική πρότασή του, πέραν του κόπου του και της αξιοπρόσεκτης εργασίας του για το ίδιο θέμα, εκπλήσσει τους αναγνώστες με τις ρηξικέλευθες προτάσεις, 1ον, να καταργηθεί το προοίμιο του Συντάγματος (το οποίο υπάρχει ανελλιπώς από το πρώτο ως το τελευταίο), 2ον, να καταργηθεί η λέξη «έθνος» στο άρθρο ένα διότι «προκαλεί σύγχυση και παρερμηνείες» και 3ον, να καταργηθεί ολόκληρο το άρθρο 3 (περί σχέσεων εκκλησίας-κράτους) χωρίς καν να προτείνει οτιδήποτε για την αντικατάστασή του!

Όλα αυτά τα αναφέρουμε με σκοπό, όπως γράφτηκε πιο πάνω, να γνωρίζουν οι ψηφοφόροι το περιβάλλον και το υπόβαθρο του προτεινόμενου ως υποψήφιου πρωθυπουργού σε μία κυβέρνηση συνεργασίας την επόμενη Δευτέρα.

πηγή 

χωρίς σχόλιο

«κουτσοί, στραβοί στον Αγιο Παντελεήμονα».

ΕΔΩ

Η κάλπη της «εθνικής συνενοχής»

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

Οι εκλογές, που προκάλεσε ο Τσίπρας, θεωρώ ότι είναι οι εκλογές της ιδεολογικής μνημονιακής συναίνεσης. Πολλοί θα επενδύσουν πολιτικά, ώστε οι εκλογές αυτές, μετεκλογικά, να εμφανιστούν ως έκφραση «εθνικής ενότητας και ομοψυχίας», ιδιαίτερα στην (πολύ πιθανή) περίπτωση που η συγκυρία οδηγήσει σε «συνεταιριστικά» κυβερνητικά σχήματα. Όμως, θα είναι οι εκλογές της «εθνικής συνενοχής» για την πλήρη και τελική εθνική και οικονομική εγκαθίδρυση της νεοαποκιοκρατίας στη χώρα, με ένα μνημόνιο «δημοκρατικά» αποδεκτό και ψηφισμένο από τους πολίτες της.
Π ροσβλέποντας στην πολιτική του επιβίωση πρωτίστως, θεωρώ ότι ο Τσίπρας διάλεξε τον δρόμο της κάλπης. Και τούτη η κάλπη στέλνει ένα μήνυμα «προς τα έξω», δίνει σινιάλο στους δυνάστες-δανειστές και ιδιαίτερα στη γερμανική ηγεμονία (αλλά και στις Η.Π.Α), ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε αξιόλογο στρατηγικό εταίρο, που κατανοεί τα αρχικά σχέδιά τους για κυβερνήσεις «εθνικής συναίνεσης», ώστε να εφαρμοστούν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, με τη λιγότερο δυνατή κοινωνική ένταση. Άλλωστε, οι εκλογές στις αποικίες γίνονται πάντα με τη συνειδητή έγκριση των αποικιοκρατών. Απλά, στις μέρες μας, συντελούνται με μεταμοντέρνο, δήθεν δημοκρατικό πρόσωπο. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εγγυηθεί την αναβάθμιση της απολυταρχικής γερμανικής Ε.Ε μέσω της «δημοκρατίας» που τόσο έχει εσωτερικά καταστρατηγήσει, συνεχίζοντας το έργο των προκατόχων του, αλλά εντέλει θέλει να την υπερασπιστεί (μύλος η υπόθεση). Στην περίπτωση που επιπλεύσει ως κυρίαρχος πολιτικά πόλος και προωθηθούν οι αλλαγές που θέλουν οι ξένες και ντόπιες ολιγαρχίες, ευελπιστεί στη μεγαλοψυχία των ηγεμόνων του, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να διεκδικήσει εκ νέου την αυτοδύναμη εξουσία, με δώρο κάποιες κοινωνικές ελαφρύνσεις και χαλάρωση του κορσέ της αντιλαϊκής λιτότητας.
Το μήνυμα «προς τα μέσα», έχει πολλαπλές κατευθύνσεις και… πονταρίσματα:
α. Ο Τσίπρας θα μοντάρει το προφίλ της «εντιμότητας» και της «σταράτης» επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους.  Έκλεισε συμφωνία «για το καλό της χώρας» και θεωρεί ότι πρέπει να τη φέρει στην κρίση του λαού, έστω και εκ των υστέρων. Έτσι, η προεκλογική ρητορεία και η εξαπάτηση των μαζών περνά σε δεύτερη μοίρα, καθώς θα προέχει το «καθαρό πρόσωπο» του πολιτευτή, ενάντια στο βρόμικο παρελθόν του παλιού πολιτικού κόσμου. Η νέα δημαγωγία χειρίζεται την «εντιμότητα» και την «ευθύτητα» κατά το δοκούν, γνωρίζοντας την πραγματική ανάγκη του λαού για μια στοιχειώδη κάθαρση. Όσον αφορά στην πρόσφατη ιστορία, τον τυχοδιωκτισμό, την εξουσιομανία, τους ερασιτεχνισμούς, κ.ά., θα ξεχαστούν καθώς: … πρωταρχική επιδίωξη της θεαματικής κυριαρχίας ήταν να εξαλείψει την ιστορική γνώση και καταρχήν όλες τις πληροφορίες και τα εύλογα σχόλια σχετικά με το πιο πρόσφατο παρελθόν, (…) Το θέαμα οργανώνει με μαεστρία την άγνοια για όσα συμβαίνουν και, αμέσως μετά, τη λήθη όσων μολαταύτα κατόρθωσαν να γίνουν γνωστά. («Σχόλια πάνω στην κοινωνία του θεάματος» – Γκυ Ντεμπόρ). Επιπλέον, ως γνήσια εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθεί να κριθεί σε σχέση με τους εχθρούς του («αριστερούς» και «δεξιούς»), παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά του.
Στην παραπάνω προσπάθεια, έχει ήδη σύμμαχους, το συγκρότημα …Ψυχάρη, μιντιακό αειθαλή πυλώνα της διαπλοκής, και την προπαγανδιστική μεταστροφή της Εφημερίδας των Συντακτών, του ρ/σ «στο Κόκκινο» και μιας πλειάδας δημοσιογράφων που φορούν την καινούρια προβιά τους.
β. Ο Τσίπρας και το επιτελείο του πετά το μπαλάκι στους αντιπάλους του και ιδιαίτερα στη Ν.Δ, φέρνοντάς την μπροστά σε νέα διλήμματα και αντιφάσεις.
Αν η Ν.Δ πάρει αυτοδυναμία ή την πρωτιά, αναλαμβάνει τη βασική ευθύνη υλοποίησης του νέου εγκληματικού μνημονίου, μόνη της ή με κυβέρνηση συνεργασίας. Αν ο νέος ΣΥΡΙΖΑ συνεργαστεί σε τέτοιο σχήμα, θα μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του «φρουρού των κοινωνικών διεκδικήσεων», μέσω της νέας συγκυβέρνησης και με το «ηθικό έρεισμα» ότι δεν κράτησε την εξουσία, αλλά νοιάστηκε για το καλό της… δημοκρατίας, αφήνοντας τον λαό ν’ αποφασίσει.
Αν δεν συνεργαστεί, θα ξαναγίνει η «κριτική αντιμνημονιακή» φωνή του λαού, σε μια νέα έκδοση του Σαμαρά, ο οποίος δήλωνε αντιμνημονιακός μέχρι το 2011, ψηφίζοντας σχεδόν όλους τους εφαρμοστικούς νόμους. Η πρόσφατη δήλωση του Βούτση είναι χαρακτηριστική: «Αν δεν τύχουμε μίας νέας έγκρισης (σ.σ. από τον λαό) δεν είναι απαραίτητο να μετέχουμε στην υλοποίηση του προγράμματος που ψηφίσαμε, αλλά μπορούμε να στηρίξουμε ή να ψηφίζουμε συγκεκριμένα μέτρα για τα οποία έχουμε δεσμευθεί».
Στην περίπτωση, βέβαια, που ο νέος ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει αυτοδυναμία ή έρθει πρώτο κόμμα, θα εφαρμόσει το μνημόνιό του με … λαϊκό έρεισμα και επιδίωξη να περνούν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της παγκοσμιοποίησης με κεντροαριστερό λίφτινγκ. Επιπλέον, θα μπορεί να επιλέγει στρατηγικούς συμμάχους ή κυβερνητικούς εταίρους από τα υπόλοιπα κόμματα-οπαδούς της λογικής του: «δεν υπάρχει άλλη λύση».
γ. Με τις εκλογές αυτές καθαρίζει τους διαφωνούντες, που περίμεναν το συνέδριο, για «να τα πουν από κοντά» και «μεταξύ τους». Η εκκαθάριση συντελείται με τη ρετσινιά στους λαφαζανικούς ότι έριξαν την κυβέρνηση, και πραγματοποιείται μέσω του «υπέρτατου όπλου» του λαού, που είναι οι εκλογές. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απλώς διέγραφε, ο νέος δημαγωγός Τσίπρας δεν διαγράφει ποτέ, γιατί η «δημοκρατική ψήφος» λύνει αυτά τα αδιέξοδα, παραδίδοντας στην κρίση του λαού τους ακραίους διαφωνούντες.
Οι εκλογές αυτές θα λειτουργήσουν ως άλλοθι του νέου απολυταρχισμού, που ξεκίνησε με δύναμη το 2010, με απροκάλυπτες συνταγματικές εκτροπές και καταστολή, και συνεχίζεται με αριστεροχουντικές πραξικοματικές λογικές, δικαιολόγησης των πάντων.
Τέλος, θα διαμορφώσουν το μετα-μνημονιακό κράτος των κομμάτων, στο οποίο η κόντρα και η αντιπαράθεση ενσωματώνονται σε μια μακρά συμμαχία επικράτησης με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, του νεοφιλελευθερισμού, ως έκφραση της κρίσης και σήψης του καπιταλισμού και των αλλαγών που επιχειρούνται στις γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες του πλανήτη.

 

πηγή

Λόγια μεγάλων ανδρών

ΕΚΛΟΓΕΣ 2015: Τα ..ευτράπελα των πολιτικών αρχηγών!

 

 

Και σε αυτή την εκλογική διαδικασία δεν έλειψαν τα ευτράπελα, οχι από τους πολίτες αλλά από τους ίδιους τους πολιτικούς αρχηγούς. Ο Σαμαράς ξέχασε να πάρει την ταυτότητά του και τον φώναξε εκλογικός αντιπρόσωπος !
Ο Τσίπρας ανέβηκε σε καρέκλα για να κάνει δηλώσεις στο εκλογικό κέντρο, καθώς οι κάμερες και οι δημοσιογράφοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά το χώρο!
Ο Βενιζελος είδε έναν ηλικιωμένο κύριο να του κάνει ..χειροφίλημα!

Να ποιούς να ψηφίσετε...

"Να προτιμάτε τις ελιές που δεν έχουν δάκο (σ.σ. τα μικρά έντομα που καταστρέφουν τον καρπό της ελιάς). Αν δεν υπάρχουν τέτοιες, να προτιμάτε εκείνες που έχουν λιγότερο δάκο. Φαίνονται αυτές ποιες είναι..."

Όσιος Παΐσιος Αγιορείτης