Ο ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ Β΄ ΜΕΡΟΣ

Η ταυτότητά μας

Ροποτό: Το χωριό - φάντασμα που βουλιάζει, έγινε ντοκιμαντέρ στους Greek Reporter

Το Ροπωτό Τρικάλων κάποτε ήταν γεμάτο ζωή, πλέον στέκει ερειπωμένο και ερημωμένο. Το 2012 μετά από μια καθίζηση, έχει μετατραπεί μετατραπεί σε χωριό- φάντασμα καθώς μέρα με τη μέρα το καταπίνει η γη.
Με τον τίτλο "Ροποτό: Η πόλη φάντασμα της Ελλάδας που βουλιάζει" το Greek Reporter γυρίζει όποιους δρόμους απέμειναν μαζί με τον πρόεδρο του συμβουλίου του χωριού που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτό.
Το 12 λεπτών, ντοκιμαντέρ εξηγήσει πως ακριβώς συνέβη η καθίζηση. Το 2012, συντρίμμια είχαν απομείνει σε περισσότερα από 50 σπίτια στο χωριό, αριθμός που με τα χρόνια μεγάλωσε.
Ροποτό είναι ορεινός οικισμός (υψόμομετρο 700 μ., 276 κάτοικοι) του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, στα όρια με τον νομό Καρδίτσης, στις βορειοανατολικές κλιτύς της κορυφής Καραβούλας της Νότιας Πίνδου, ΝΔ της πόλης των Τρικάλων. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Πύλης. Μέχρι το 1940 η γραφή του οικισμού ήταν Ροπωτό 
πηγή

Η «θυσία» του Αντρέι Ταρκόφσκι

Μ.Ε.Λαγκουβάρδου 

Τι θα πρόσφερες στο Θεό, για να μη γίνει ποτέ ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, που θα αφανίσει τη ζωή από τη γή; Θα μπορούσες να προσφέρεις στο Θεό τις προσκολλήσεις σου στα δικαιώματα σου στην οικογένεια, στην ιδιοκτησία, στη φήμη, στα χρήματα, στις ανέσεις; Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της αριστουργηματικής κινηματογραφικής ταινίας του Αντρέι Ταρκόφσκι «Η Θυσία». Μια θυσία που μοιάζει με την αποταγή των μοναχών, που με αντάλλαγμα τη σωτηρία της ψυχής τους προσφέρουν τα πάντα στο Θεό, στον Οποίο άλλωστε ανήκουν. Αυτό σημαίνουν τα λόγια «Τα σα εκ των σων».

Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει, λέει ο Χριστός. Και όποιος αγαπάει τη γυναίκα του και τα παιδιά του και την ιδιοκτησία του περισσότερο από Αυτόν δεν είναι άξιος να λέγεται μαθητής Του. «Πήγαινε πούλησε τα κτήματά σου και ακολούθησε με» είπε στο νέο, που ήθελε να γίνει μαθητής του. Και στη Μάρθα την αδελφή του φίλου του Λάζαρου είπε «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζει περί πολλά», δηλαδή ασχολείσαι με ένα σωρό δευτερεύοντα πράγματα, ενώ ένα πράγμα, το πιο σημαντικό από όλα σου διαφεύγει: η ψυχή σου. «Τι θα δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής του;»

Ο ήρωας της ταινίας, ο Αλεξάντερ, ένας δημοσιογράφος, προσεύχεται στο Θεό να αποτρέψει την πυρηνική καταστροφή και Του προσφέρει ως θυσία ό,τι πολυτιμότερο έχει στη ζωή του. Σαν τον μοναχό παραιτείται από όλα του τα δικαιώματα, από το δικαίωμα να έχει οικογένεια, γυναίκα, παιδιά και από το δικαίωμα να έχει ιδιοκτησία.

Σαν τον μοναχό, που είναι ο μόνος άνθρωπος που κληρονομείται εν ζωή. Ο μοναχός χάνει τη ζωή του για χάρη του Χριστού και του Ευαγγελίου πιστεύοντας στα λόγια του Χριστού, πως αυτός που θέλει να σώσει τη ζωή του πρέπει να τη χάσει. Ο ήρωας της ταινίας βάζει φωτιά στο σπίτι του, ένα αρχοντικό σπίτι στην εξοχή, που όπως φαίνεται χρειάστηκε τους κόπους ολόκληρης ζωής για να το αποκτήσει και εγκαταλείπει την οικογένειά του τηρώντας την εντολή του Χριστού, ως τη μοναδική οδό σωτηρίας μπροστά στην απειλή μιας ολοκληρωτικής καταστροφής.

Ο Ταρκόφσκι είναι Ρώσος ορθόδοξος χριστιανός. Στην ταινία του «Η Θυσία» διαπραγματεύεται ένα θέμα, που είναι η πεμπτουσία της ορθόδοξης πίστης: την προσφορά αυτών που αγαπάει στο Θεό είτε ως ευχαριστία, είτε ως θυσία για να είναι η αγάπη του έμπρακτη και η ικεσία του αληθινή. Η Εκκλησία έχει το αποκλειστικό προνόμιο της θείας Ευχαριστίας και της ευχαριστιακής ζωής. Μετέχοντας στην Εκκλησία αναγνωρίζομε ότι ο κόσμος είναι δημιουργία του Θεού και ότι εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες, αλλά διαχειριστές της πρόθυμοι κάθε στιγμή να προσφέρουμε τα πάντα σ' Αυτόν που του ανήκουν τα πάντα.

Η πράξη αυτή του ήρωα του Ταρκόφσκι φαίνεται σαν ένας παραλογισμός, σ' αυτόν που κρίνει επιπόλαια . Τον παραλογισμό αυτόν θέλει να υποδηλώσει η εικόνα στην αρχή της ταινίας, όπου ο ήρωας μαζί με τον ανήλικο γιο του, που έχει προσωρινά χάσει τη μιλιά του, φυτεύουν ένα ξεραμένο δέντρο, με την ελπίδα ότι ποτίζοντάς το, ύστερα από μακρά επιμονή, το ξεραμένο δέντρο θα ανθίσει. «Εν αρχή είναι ο λόγος» Με τα λόγια αυτά του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου αρχίζει η ταινία και με αυτά τα λόγια που τα ψιθυρίζει ο γιος του ήρωα, όταν ξαναβρίσκει τη λαλιά του, τελειώνει. «Εν αρχή ην ο λόγος. Γιατί ήταν έτσι μπαμπά;» ρωτάει τον πατέρα που λείπει.

Είναι παραλογισμός να χάνεις τη ζωή σου, για να τη σώσεις; Η εμπειρία της τέλειας αγάπης διδάσκει πως όταν θυσιάζεις στο Θεό για χάρη των συνανθρώπων σου, ανακαλύπτεις, ότι δεν χάνεις, αλλά κερδίζεις. Όταν αντίθετα δεν θυσιάζεις, το μόνο που κερδίζεις σίγουρα είναι η πίκρα της αποξένωσης. Πόσοι από αγάπη στην περιουσία τους αποξενώθηκαν ακόμα κι από τους οικείους τους;

πηγή

ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΥ

Πάντα βρέχει

Το καταπληκτικό βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση μας ταξιδεύει στις φυσικές ομορφιές στην Ευρυτανία σε τοπία μοναδικά όπως καταρράκτες, ορμητικά ποτάμια και εντυπωσιακά φαράγγια.

Μία από τις πιο εντυπωσιακές και όμορφες περιοχές του νομού Ευρυτανίας είναι το φαράγγι Πάντα Βρέχει που βρίσκεται μεταξύ των χωριών Ροσκά και Δολιανά ή διαφορετικά Στουρνάρα (Δολιανά και Στουρνάρα είναι το χωριό) νότια του νομού.

 



Η ονομασία του οφείλεται στο ότι σε μία περιοχή του φαραγγιού η οποία δεν ξεπερνά σε μήκος τα 80m παγωμένα νερά που έρχονται από το απόκρημνο βουνό της Καλιακούδας στην προσπάθεια τους να γίνουν ένα με τα νερά του Κρικελιώτη ποταμού βρίσκουν διέξοδο από πηγές στις κορυφές του φαραγγιού δημιουργώντας όμορφους καταρράκτες, λόγο του μεγάλου ύψους τους όμως η ροή τους δεν συνεχής και συμπαγής αλλά διασπάται σε μία μεγάλη ακτίνα σε μικρές και μεγάλες σταγόνες δημιουργώντας μία συνεχή τεχνητή βροχή μετατρέποντας το ήδη πανέμορφο τοπίο σε μαγευτικό.

Λόγια της πλώρης-Στα καλντερίμια του Αγίου Όρους Α΄ μέρος

Ο οικουμενικός αγιορείτης Άγιος Γέροντας Παΐσιος

Μία μοναδική ταινία ρωσικής παραγωγής σε 6 συνέχειες που περιδιαβαίνει τα μέρη όπου γεννήθηκε, έζησε, ασκήτεψε και δίδαξε ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. 
Επεισόδιο 4ο: Επιστροφή στον Άθω 
Παραγωγή: ΕΠΕ Παραγωγικό Κέντρο "POKROV", 2012

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ

«Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μηλιά που αγαπούσε ένα αγοράκι». Έτσι αρχίζει αυτό το όμορφο παραμύθι που το διαβασμά του αφήνει τη γεύση μιας αξέχαστης ευαισθησίας. Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε στη μηλιά κι έτρωγε τα μήλα της, έκανε κούνια απ τα κλαδιά της, σκαρφάλωνε στον κορμό της... κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα όσο το αγόρι μεγάλωνε, τόσο περισσότερα ζητούσε απ το δέντρο και το δέντρο έδινε, έδινε, έδινε αδιάκοπα...

Στα γυρίσματα του «Ουζερί Τσιτσάνης»

Μ. Μανουσάκης:«Τέσσερα χρόνια πολεμάμε να κάνουμε για αυτή ταινία» 
Βυθισμένοι μέσα στην κάπνα του «Ουζερί Τσιτσάνης», οι θαμώνες γλεντούν υπό τις μελωδίες της «Σκληρόκαρδης», που ερμηνεύει το νέο αστέρι του μαγαζιού, η Λέλα. Δίπλα της, ο Βασίλης Τσιτσάνης παίζει μπουζούκι, χρωματίζοντας με το ταλέντο του τη βραδιά, λίγο πριν η κυκλοφορία απαγορευθεί στη νυχτερινή γερμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη του 1942.
Ενορχηστρωτής της παραπάνω κινηματογραφικής σκηνής, που εκτυλίχθηκε εχθές το μεσημέρι στο «Σχολείον της Αθήνας - Ειρήνη Παππά», ήταν ο αγαπημένος Ελληνας σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης, ο οποίος εδώ και έναν μήνα έχει ξεκινήσει γυρίσματα για την νέα του ταινία «Ουζερί Τσιτσάνης».
Χθες είχαμε την ευκαιρία να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στα σκηνικά του ιστορικού στεκιού, το οποίο έχει στηθεί στον όμορφο χώρο της οδού Πειραιώς 52, και να μιλήσουμε με τους συντελεστές αυτής της μεγάλης κινηματογραφικής παραγωγής, που υπολογίζεται ότι θα βγει στις σκοτεινές αίθουσες τον Δεκέμβριο του 2015, από τη Feelgood Entertainment.
«Την ταινία αυτή πολεμάμε να την κάνουμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια» δηλώνει στη «δημοκρατία» ο σκηνοθέτης Μανούσος Μανουσάκης. «Μπορεί να είναι δύσκολες οι εποχές, αλλά τότε είναι που γίνονται περισσότερα πράγματα. Αλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι και ο Τσιτσάνης σε δύσκολες εποχές δημιούργησε».
Κάτω από τη σκηνοθετική ματιά του, οι ηθοποιοί παίρνουν τις θέσεις τους στο πλατό και κινούνται μέσα στον χώρο ακούγοντας με προσοχή τις συμβουλές του πολύπειρου δημιουργού. «Το βιβλίο του Σκαμπαρδώνη μού άρεσε πάρα πολύ» λέει ο κ. Μανουσάκης. «Ηταν ζυγισμένο ανάμεσα στον Βασίλη Τσιτσάνη και τον απαγορευμένο έρωτα ενός χριστιανού και μιας Εβραίας. Μάλιστα, ο έρωτας αυτός δεν ήταν σε πρώτο πλάνο στο βιβλίο. Ηταν δική μας επιλογή να αποκτήσει πιο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία».
Οι δυο ερωτευμένοι του φιλμ είναι ο Γιώργος (Χάρης Φραγκούλης) και η Εστρέα, την οποία υποδύεται η 22χρονη Χριστίνα Χειλά. Για τη νεαρή ηθοποιό, μάλιστα, αυτή είναι η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της. «Νιώθω τυχερή που παίζω σ' αυτό το φιλμ. Ο κ. Μανουσάκης λειτουργεί πολύ προστατευτικά απέναντι στους ηθοποιούς του» δηλώνει η ίδια.
Το έτερο πρωταγωνιστικό ζευγάρι της ταινίας είναι ο Βασίλης Τσιτσάνης (Ανδρέας Κωνσταντίνου) και η Λέλα (Βασιλική Τρουφάκου). Η τελευταία υποδύεται μια λαϊκή τραγουδίστρια, η οποία ερωτεύεται με πάθος τον συνθέτη. «Τον θαυμάζει απεριόριστα. Εξάλλου, στο πλευρό εκείνου αναδείχθηκε» λέει η Βασιλική Τρουφάκου. «Τον ερωτεύεται παράφορα, αν και γνωρίζει ότι εκείνος είναι παντρεμένος και ότι δεν πρόκειται ν' αφήσει τη γυναίκα του. Είναι μια δυνατή προσωπικότητα, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της» τονίζει η ηθοποιός, υποστηρίζοντας ότι το πρόσωπο που υποδύεται έχει σίγουρα στοιχεία «από τη Μαρίκα Νίνου, με την οποία είχε σχέση ο Τσιτσάνης».
Δυνατό καστ με την επιστροφή Λάκη Κομνηνού
Τη σύζυγο του Βασίλη Τσιτσάνη, τη Ζωή, υποδύεται η ταλαντούχα ηθοποιός Ξανθή Γεωργίου, η οποία λέει ότι η ηρωίδα της ήταν «μια αγία, που λάτρευε τον συνθέτη, με τον οποίο έζησε τον απόλυτο έρωτα». Στην ταινία παίζουν ακόμη οι Γιάννης Αϊβάζης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Στέλλα Γιαμπουρά, Αλμπέρτο Εσκενάζυ, Πέτρος Ξεκούκης και Λάκης Κομνηνός. Ο τελευταίος, μάλιστα, ο οποίος επιστρέφει στα κινηματογραφικά πλατό έπειτα από περίπου 12 χρόνια, κάνει λόγο «για μια μεγάλη παραγωγή, η οποία είναι συμπτωματικά πολύ επίκαιρη, καθότι δείχνει τη γερμανική Κατοχή αλλά και τα δεινά των Εβραίων».
Γιώτα Βαζούρα

«Ιωάννης Καποδίστριας»: Ταινία αφιερωμένη στον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας

Τον προσεχή Σεπτέμβριο ξεκινούν τα γυρίσματα της ταινίας η οποία θα είναι αφιερωμένη στον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας και επί σειρά ετών υπουργό Εξωτερικών της Ρώσικης Αυτοκρατορίας, Ιωάννη Καποδίστρια.
Η ταινία «Ιωάννης Καποδίστριας», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Έλληνα σκηνοθέτη Τάσου Λέρτα, θα αποτελέσει μεγάλη ελληνορωσική παραγωγή με τη συμμετοχή και της Ελβετίας, καθώς ο Ιωάννης Καποδίστριας, συνέβαλε αποφασιστικά στην οργάνωση και συγκρότηση του ανεξάρτητου κράτους της Ελβετίας, με την καθιέρωση του Συντάγματος των Καντονίων που ισχύει ως σήμερα στην χώρα, όπου θεωρείται εθνικός ήρωας.
Ο Τάσος Λέρτας είναι ο δημιουργός της ταινίας «Ντοκουμέντο – Η μάχη της Αθήνας», που πήρε το βραβείο «Ειρήνης και Φιλίας των Λαών» από 106 χώρες, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, το 1983, και συνδημιουργός, με τον σκηνοθέτη Νίκο Τζίμα, της ταινίας «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο». Σκηνοθέτησε και άλλες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους (Καβάφης, Κρυστάλλης, Κύριλλος και Μεθόδιος κ.λπ.).

Η δολοφονία του Καποδίστρια (πίνακας του Διονύσιου Τσόκου).

Στο πλαίσιο δημιουργίας της ταινίας θα ολοκληρωθεί 20λεπτο ντοκιμαντέρ, που θα προηγηθεί της εξαγωγής της στις κινηματογραφικές αίθουσες, με χαρακτηριστικά αποσπάσματα αναφορά στο σενάριο και στο χρονικό των γυρισμάτων που θα πραγματοποιηθούν σε τόπους όπως η Αθήνα, το Ναύπλιο, η Κέρκυρα, το Παρίσι, η Καλαμάτα, η Αίγινα, η Ζυρίχη, η Αγία Πετρούπολη και άλλες πόλεις της Ρωσίας.

Ο σκηνοθέτης Τάσος Λέρτας με τον διευθυντή του Πολιτιστικού και Επιστημονικού Κέντρου της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα, Πιότρ Κούπρικοφ.

Ήδη πραγματοποιήθηκαν οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ελληνική και τη ρωσική πλευρά, ώστε η ταινία να ολοκληρωθεί στο τέλος του 2016, έτος σταυροδρόμι για τις σχέσεις των δυο χωρών Ελλάδας και Ρωσίας, καθώς τη συγκεκριμένη χρονιά η Ελλάδα θα είναι τιμώμενη χώρα στην Ρωσία και αντίστροφα. Συγκεκριμένα, ο διευθυντής του Πολιτιστικού και Επιστημονικού Κέντρου της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα Πιότρ Κούπρικοφ υποδέχτηκε στο γραφείο του τον Έλληνα σκηνοθέτη  και  συζήτησαν για την ελληνορωσική συνεργασία δίνοντας βάρος στο θέμα των γυρισμάτων της ταινίας «Ιωάνννης Καποδίστριας», τα οποία θα πραγματοποιηθούν τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ρωσία, ενώ δεν θα λείψουν και σταθμοί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.  Σύντομα θα ανακοινωθούν οι πρωταγωνιστές, καθώς και το ποιος θα ενσαρκώσει τον Ιωάννη Καποδίστρια.
πηγή

«ΝΟΤΙΑΣ»

12 χρόνια μετά την «Πολίτικη κουζίνα» ο Τάσος Μπουλμέτης επιστρέφει με νέα ταινία

Με μια κωμωδία που αφηγείται την ιστορία ενός επινοητικού μυαλού και τη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, ο σκηνοθέτης Τάσος Μπουλμέτης επιστρέφει με μια νέα ταινία, ακριβώς 12 χρόνια μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της θρυλικής πλέον ταινίας του «Πολίτικη κουζίνα».
Την ανακοίνωση έκανε ο σκηνοθέτης μέσω facebook γράφοντας στις 20 Μαρτίου: «Πριν από 12 χρόνια τέτοιες μέρες τελείωναν τα γυρίσματα της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ κουζίνας. Την Δευτέρα ξεκινούν τα γυρίσματα της επόμενης, με τίτλο,"ΝΟΤΙΑΣ". Με αντίξοες για την εποχή και την ψυχολογία συνθήκες, ένα επιτελείο άξιων συνεργατών, με πολύ κέφι θετική ενέργεια και ταλέντο, πλαισιώνει την νέα μας προσπάθεια. Είναι μια κωμωδία με θέμα την ενηλικίωση ενός εφήβου στην δεκαετία του 70, ενός μικρού ζιζάνιου, με επινοητικό μυαλό που για να δικαιωθεί καταφεύγει στην φαντασία και την μυθοπλασία. Καλό μας ταξίδι...»

 Σύμφωνα με τη σύνοψη της ταινίας, από τη μέρα που εμφανίζονται στον Σταύρο οι πρώτες ερωτικές ανησυχίες φουντώνει και η επιθυμία του να λέει ιστορίες με ένα δικό του, ανατρεπτικό, τρόπο. Οι ταραχώδεις, αλλά και ταυτόχρονα πολλά υποσχόμενες για την Ελλάδα, δεκαετίες του ‘60,’70 και ‘80 πυροδοτούν την φαντασία του ασταμάτητα. Στο ταξίδι από την εφηβεία προς την ενηλικίωση, για να κατακτήσει αυτά που ποθεί, θα σκαρφιστεί ιστορίες για αρχαίους μύθους, μακρινά ταξίδια και όμορφες γυναίκες. Όταν έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, θα κάνει τις ιστορίες του εικόνες, και θα ανακαλύψει τον εαυτό του.

Τον Σταύρο υποδύεται ο Γιάννης Νιάρρος, ενώ στο πλευρό του πρωταγωνιστή θα δούμε πολλούς ταλαντούχους ηθοποιούς, μεταξύ τον οποίων τους: Θέμη Πάνου, Μαρία Καλλιμάνη, Ταξιάρχη Χάνο, Αργύρη Ξάφη, Ερρίκο Λίτση, Όμηρο Πουλάκη, Μελισσάνθη Μάχουτ, Xαρά Μάτα Γιαννάτου, Γιώργο Βουρδαμή, Δημήτρη Ήμελλο και τον μικρό Φοίβο Ταραμπίκο. Σε μια εμφάνιση-έκπληξη θα ξαναδούμε στη μεγάλη οθόνη τη Zωζώ Σαπουντζάκη, σε έναν καταλυτικό για την πλοκή της ταινίας ρόλο.
Οι συντελεστές:
Σενάριο - Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης
Παραγωγός: ΟΝΙΟΝ ΦΙΛΜΣ – Τάσος Μπουλμέτης
Σε συμπαραγωγή με: ΟΤΕ TV, VIEW MASTER, MAGIKON, Τάσο Μπουλμέτη, ROSEBUD21

Εκτέλεση Παραγωγής: View Master Films
Οργάνωση Παραγωγής: Κώστας Λαμπρόπουλος - Γιώργος Κυριάκος
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Καραντάνης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής
Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης
Σκηνογράφος: Σπύρος Λάσκαρης
Ενδυματολόγος: Εύα Νάθενα

 απολαύστε την Πολίτικη κουζίνα  εδώ

Τουρκικές Φιλμικές Θηριωδίες

Του Κωνσταντίνου Κυρίμη*

Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 στην Τουρκία γυρίστηκαν πολλές “rip-off” ταινίες. Με τον όρο “rip-off” περιγράφονται ταινίες που αντιγράφουν, και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία, μεγάλων επιτυχιών του Hollywood. Κατά κανόνα, τα rip-off’s είναι κακέκτυπα των πρωτότυπων, με μηδαμινή αξία παραγωγής. Το φαινόμενο των rip-off’s δεν αποτέλεσε αποκλειστικό προνόμιο των «γειτόνων» μας. Χώρες όπως οι Φιλιππίνες ή η Ινδονησία, διακρίθηκαν σε αυτόν τον τομέα. Όμως, η παραγωγή rip-off’s στην Τουρκία, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, λαμβάνοντας στοιχεία «εθνικής παράκρουσης». Οι εν λόγω προσπάθειες, ενώ φιλοδοξούσαν να αποτελέσουν το «αντίπαλο δέος» στις δυτικές υπερπαραγωγές, κατέληξαν να γίνουν περιζήτητες στους κύκλους των οπαδών των «τόσο κακές, ώστε να είναι διασκεδαστικές» ταινιών.

Η κύρια γενεσιουργός αιτία αυτών των ταινιών, ήταν μια μεταπολεμική νομοθεσία, που επέβαλε βαρύτατους φόρους στις εισαγόμενες ταινίες, καθιστώντας συχνά το κινηματογραφικό εισιτήριο, ένα «απλησίαστο αγαθό» διασκέδασης. Και ενώ οι (παραδοσιακά εύποροι) κάτοικοι της δυτικής ακτής, μπορούσαν αν απολαύσουν αυτήν την πολυτέλεια, δεν ίσχυε το ίδιο για τον (πολύ φτωχότερο) πληθυσμό της ασιατικής ενδοχώρας. Έτσι, η ύπαρξη ενός κοινού που διψούσε για «δυτικό κινηματογράφο» με «ανατολίτικη φορολογία» έδωσε ώθηση στη δημιουργία μιας ολόκληρης βιομηχανίας αντιγραφών, (σχόλιο: αυτή η επιθυμία της γείτονος, για «αυτάρκεια» σε οποιονδήποτε τομέα, δεν είναι ανεξάρτητη από τις τεράστιες βιομηχανικές αμυντικές επενδύσεις, των τελευταίων δεκαετιών). Με την έννοια των «πνευματικών δικαιωμάτων» να χαίρει ίσης εκτίμησης, όπως η «ελευθερία έκφρασης», ή η «ανεξιθρησκεία», οι ανατολίτες παραγωγοί δε δίσταζαν να αντιγράψουν (ακόμα και καρέ-καρέ) κάθε νέα εισπρακτική επιτυχία που προερχόταν από την Αμερική. Ενίοτε δε, συνέθεταν την τελική rip-off ταινία, χρησιμοποιώντας ανάμεικτες σκηνές από το πρωτότυπο, μαζί με σκηνές εγχώριας παραγωγής.

Ίσως το ενδεικτικότερο παράδειγμα τέτοιων ταινιών, είναι «Ο άνθρωπος που έσωσε τον κόσμο» γυρισμένο το 1982. Στους κινηματογραφικούς κύκλους, είναι περισσότερο γνωστό ως «Τούρκικος Πόλεμος των Άστρων». Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για την χειρότερη ταινία όλων των εποχών. Αν και αυτός ο χαρακτηρισμός είναι μάλλον αναληθής, εντούτοις δεν είναι και εντελώς αστήρικτος. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ο θεατής μπαίνει στο πνεύμα του τι θα ακολουθήσει. Ο τούρκος πιλότος ενός διαστημικού καταδιωκτικού, βρίσκεται μπλεγμένος σε μια αερομαχία. Αντιγραφή μιας κλασσικής σκηνής από τον αυθεντικό «Πόλεμο των Άστρων», η οποία (στο πρωτότυπο) είχε κοστίσει μια μικρή περιουσία προκειμένου να γυριστεί. Όμως στην Τουρκία, τα πράγματα ήταν ασφαλώς πιο απλά. Παίρνεις τον πρωταγωνιστή και του φοράς ένα κράνος μοτοσυκλετιστή, πάνω στο κράνος, κολλάς ακουστικά από Walkman (τα μεγάλα, με τα «σφουγγαράκια») και έτοιμος ο «πιλότος διαστημικού καταδιωκτικού»! Ακριβώς από πίσω, προβάλεις εικόνες από την αυθεντική ταινία του 1979, με διαστημόπλοια να αλληλοεπιτίθενται, έτοιμη και η «σκηνή δράσης»! Ενίοτε, για να δοθεί και λίγο περισσότερη δράση, ο πρωταγωνιστής αναφωνεί «κατεβαίνω για επίθεση!» και απλώς ... σκύβει το κεφάλι του μπροστά στην κάμερα, προσπαθώντας να μας πείσει ότι βλέπουμε ένα διαστημόπλοιο να εκτελεί βύθιση. Και σκεφτείτε ότι αυτές είναι από τις πιο «καλογυρισμένες» σκηνές του έργου.

Ο ανυποψίαστος θεατής, θα αντιμετωπίσει ένα πραγματικό πολιτισμικό σοκ, ερχόμενος σε επαφή με την εν λόγω ταινία. Τι να πρωτοαναφέρει κάποιος ; Τον Τούρκο Chewbacca που θυμίζει χαλί μπάνιου-με-πόδια; Τα ρομπότ που θυμίζουν αναποδογυρισμένους κάδους σκουπιδιών; Τον Τούρκο Darth Vader, με τη στολή που θυμίζει σκουριασμένο ψύκτη στο Ι.Κ.Α. Κερατσινίου; Τις σπηλιές με τοιχώματα από πεπιεσμένο-χαρτόνι; Ή τις «διαστημικές μούμιες» που είναι μπανταρισμένες (μάλλον) με χαρτί υγείας; Σε ένα δε, κρεσέντο φιλμικού pastiche, στην ταινία εμφανίζονται φουτουριστικά διαστημόπλοια και ατίθασα άλογα της στέπας, ακτινοπίστολα και μαγικά σπαθιά, διαστημικοί σταθμοί και υποχθόνιες σπηλιές, μεταλλαγμένες ταραντούλες και ασημένιοι νίντζα, αλτρουιστές αστρομαχητές και διαπλανητικές χανούμισσες. Οτιδήποτε μπορεί να χωρέσει σε 90’ φιλμ, ενσωματώνεται αδιακρίτως στην πλοκή. Όσο για τη μουσική, αυτή είναι κλεμμένη από τον Πόλεμο των Άστρων, τον Σούπερμαν, το Γκαλάκτικα, τον Ιντιάνα Τζόουνς και 2-3 ακόμα ταινίες. Ακόμα και «στοκ» σκηνές από ντοκυμαντέρ της NASA, χρησιμοποιούνται ώστε να συμπληρωθούν τα απαραίτητα καρέ. Η ιδιαιτερότητα αυτής της ταινίας (όπως και σχεδόν όλων των τουρκικών rip-offs) είναι ότι δε γυρίστηκε ως «απόπειρα διακωμώδησης» του αυθεντικού έργου (όπως π.χ. συνέβαινε με αντίστοιχες ελληνικές ταινίες της περιόδου). Αντιθέτως, οι συντελεστές στόχευαν σε μια «σοβαρή ταινία», γεγονός που καταμαρτυρά αρκετά για την ψυχοσύνθεση αυτού του λαού. Ασφαλώς όμως, κάθε τούρκικη ταινία που σέβεται τον εαυτό της, θα ήταν ελλιπής χωρίς μια γενναία δόση προπαγάνδας, έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι οι αστρομαχητές που καλούνται να σώσουν τον πλανήτη από τους εξωγήινους, είναι τούρκοι, ενώ ένας μύστης σε έναν μακρινό πλανήτη, δε θα χάσει την ευκαιρία να πλέξει το εγκώμιο του Κορανίου και του Ισλάμ.

Στο ίδιο περίπου πνεύμα, κινήθηκε και το «Τούρκικο Star-Trek». Γυρισμένο το 1973 υπό τον διακριτικό τίτλο «Όμηρος, ο τουρίστας του διαστήματος». Η πολύχρονη προσπάθεια της Τουρκίας να παρουσιάσει τον Όμηρο ως «Τούρκο», βρίσκει σε αυτή την περίπτωση ένα ακόμα προσφιλές «όχημα». Παρά τον πρωτότυπο V τίτλο, η ταινία είναι 100% αντιγραφή της γνωστής σειράς επιστημονικής φαντασίας. Η πλοκή θέλει τον Όμηρο να επιβιβάζεται στο Star Trek και να συμμετέχει σε διαστημικές περιπέτειες. Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι και μόνο η θέα του «Τούρκου Spock» επαρκεί για να εξασφαλίσει cult-status στη συγκεκριμένη ταινία. Διαρκώς, κοιτάζει επίμονα στην κάμερα, σηκώνοντας χαρακτηριστικά το φρύδι του, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μοιάσει στον Leonard Nimoy, από πλευράς γελοιότητας, ακολουθεί (με μικρή διαφορά) η σκηνή όπου το πλήρωμα «τηλεμεταφέρεται» σε έναν πλανήτη. Ποτέ ένα ειδικό εφέ, δεν υπήρξε φθηνότερο και πιο κακογυρισμένο, ίσως το μόνο χειρότερο στην ταινία, είναι ο χαρακτήρας του «Ομήρου»: ένας τραγικός μουσάτος τύπος, με ένα άθλιο τσαλαπατημένο καπέλο. Επίσης, πιστοί στο δόγμα του «αχταρμά», οι παραγωγοί φρόντισαν να εμφανίσουν και τον ... Γκοτζίλα στην αφίσα της ταινίας! Το ότι δεν εμφανίζεται στο τελικό προϊόν, ήταν μάλλον μια «ασήμαντη λεπτομέρεια».

Άλλη μια «κλασσική» ταινία του είδους, είναι ο «Τούρκος Spiderman» (γυρισμένος το 1973 με τον διακριτικό τίτλο «Τρεις σπουδαίοι άντρες»). Εδώ, οι γείτονες μεγαλουργούν. Κατά το σενάριο, ο Captain America, με τη βοήθεια του Ε1 Santo (πρωτοπαλαιστή, και λαϊκού ήρωα από το Μεξικό) αντιμετωπίζει τον Spiderman και εδώ εισέρχεται μια απίθανη σεναριακή πρωτοτυπία. Ο τούρκος Spiderman, όχι μόνο δεν ανήκει στο στρατόπεδο των «καλών», αλλά δεν έχει καν κάποια «υπερφυσική» δυνατότητα. Πρόκειται για ένα κοινό ρεμάλι (παρά τη φανταχτερή στολή του), μαφιόζο και πλαστογράφο που αρέσκεται στο να σουγιαδιάζει μπαμπέσικα τους αντιπάλους του και όταν επιθυμεί έναν πιο φαντασμαγορικό θάνατο για όσους τον αντιστρατεύονται, φροντίζει να τους καταστήσει βορά σε ορδές ποντικιών. Το τελικό αποτέλεσμα της ταινίας; Άλλος ένα γνωστός χαρακτήρας «βιάζεται» κινηματογραφικά, από τους «ευφάνταστους» παραγωγούς.

Άλλος ένας γνωστός υπερ-ήρωας που υπέφερε στα χέρια τούρκων παραγωγών, ήταν ο Σούπερμαν. Η ταινία «Ο Σούπερμαν επιστρέφει» (1979) κάνει τις βιντεοταινίες με τον Πάνο Σουπιάδη να μοιάζουν με υπερπαραγωγές. Το φιλμ ξεκινάει, θέλοντας να αφηγηθεί στον θεατή, την ιστορία του πλανήτη Κρύπτο (γενέτειρα του υπερήρωα), εκεί που οι ανόητοι Γιάνκηδες θα ξόδευαν μια περιουσία, οι Τούρκοι βρήκαν την εύκολη λύση. Ενα δωμάτιο βαμμένο μαύρο, αναπαριστά το «αέναο σύμπαν», η κάμερα ταξιδεύει αργά, ανάμεσα σε κρεμασμένα χριστουγεννιάτικα αστεράκια (οι κλωστές είναι περισσότερο από ορατές) και τελικά καταλήγει σε μια μεγάλη Χριστουγεννιάτικη μπάλα: είναι (όπως μας πληροφορεί ο αφηγητής) ... ο πλανήτης Κρύπτο! Ότι και να πούμε για τη συγκεκριμένη ταινία (χρησιμοποιούμε τον όρο, με τη χαλαρή έννοια του) είναι λίγο. Παραβλέποντας το γεγονός ότι ο «ηθοποιός» που υποδύεται τον κυβερνήτη του Κρύπτο, είναι φαφούτης (του λείπουν αρκετά δόντια, δυστυχώς μπροστινά), αξίζει να σταθούμε στα «ειδικά εφέ». Το πέταγμα του Σούπερμαν, αναπαρίσταται ως εξής : Ο πρωταγωνιστής, δεμένος με ένα τεράστιο καλώδιο, κρέμεται ατσούμπαλα. Πίσω του, προβάλλονται (σε κακής ποιότητας φιλμ) πλάνα της Κωνσταντινούπολης (προφανώς κλεμμένα από το υπουργείο τουρισμού). Σε κάποια πιο μακρινά πλάνα, αντί για τον ηθοποιό, βλέπουμε μια (πασιφανώς ψεύτικη) κούκλα, στο ίδιο μοτίβο.

Ούτε και ο γνωστός ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ ξέφυγε από τη μανία «οικειοποίησης» της τουρκικής σινε-βιομηχανίας. Ο «Τούρκικος Εξορκιστής» γυρίστηκε το 1974, υπό τον πρωτότυπο τίτλο “Seytan” (Σατανάς). Η πλοκή θέλει τη 12χρονη Γκιούλ να κυριεύεται από τον «έξω-από-εδώ». Στη συγκεκριμένη ταινία, οι συντελεστές βρέθηκαν προ μεγάλου διλλήματος. Από τη μια, δε μπορούσαν να αφήσουν ανεκμετάλλευτη εμπορικά την ευκαιρία. Από την άλλη, δεν τους πήγαινε καρδιά να έχουν χριστιανούς ιερείς ως ήρωες. Η συμβιβαστική λύση, δεν άργησε να βρεθεί. Οι δύο πρωταγωνιστές συστήνονται ως «δόκτωρ της ψυχολογίας» (ο ένας) και (αορίστως) «μελετητής δαιμονικών φαινομένων» (ο δεύτερος). Οι προσπάθειες της παραγωγής, να μιμηθούν το κλίμα της αυθεντικής ταινίας, καταλήγουν σε έναν φιλμικό κόλαφο. Για τη σκηνή που το δαιμονισμένο κορίτσι χτυπιέται πάνω στο κρεβάτι του, επιστρατεύεται ένα ... τραμπολίνο (σκεπασμένο με ένα σεντόνι, ώστε να μοιάζει με κρεβάτι) ! Όσο για την (διαβόητη, στο πρωτότυπο) σκηνή, όπου το κεφάλι του κοριτσιού περιστρέφεται 360 μοίρες, κάποιος πρέπει να δει την αντιγραφή της, για να την πιστέψει.

Μια ακόμα διαβόητη διασκευή, είναι το “Badi” (1983) περισσότερο γνωστό ως «Turkish Ε.Τ.». Ναι, ο συμπαθέστατος εξωγήινος, διασύρεται ανεπανόρθωτα σε αυτό το κινηματογραφικό ανοσιούργημα. Για την πλοκή δε χρειάζεται να αναφερθούν πολλά, καθώς είναι σχεδόν πιστή αντιγραφή του πρωτότυπου. Εντούτοις, ο τούρκος Ε.Τ. είναι κάτι το εξωφρενικό. Βλέποντάς τον, κάποιος που δε γνωρίζει ποιόν ήρωα προσπάθησαν να μιμηθούν, δε μπορεί παρά να απορήσει: Τι είναι άραγε αυτό το καφέ πράγμα που περιφέρεται στην οθόνη; Ένα χαλασμένο πιροσκί, από καντίνα σε συνοικιακό κινηματογράφο; Ένα μισοφαγωμένο ντόνατ; Ή μήπως μια απλή έκκριση του πεπτικού συστήματος; Ειλικρινά, μόνο ο εκάστοτε θεατής μπορεί να απαντήσει σε αυτό το (ρητορικό) ερώτημα. Προσωπικά, βλέποντας των «τούρκικο Ε.Τ.» έφτασα στο σημείο να αναπολώ τον «παλιό, καλό -και ποιοτικό- τούρκικο κινηματογράφο», της εποχής του “Turkish Star Wars” και “Turkish Star Trek”!

Επίσης «διακεκριμένη» ταινία, είναι ο «Τούρκος Ράμπο» του 1986. Ο πρωταγωνιστής τα βάζει με μια ομάδα από Κούρδους «τρομοκράτες» με ορμητήριο τα αφιλόξενα βουνά της Τουρκίας. Και (σε αντίθεση με τον αληθινό τουρκικό στρατό) στο τέλος κερδίζει. Διόλου δε θα πρέπει να ξενίσει τον θεατή, το γεγονός ότι οι Κούρδοι παρουσιάζονται σαν αδίστακτοι και αιμοδιψείς (αλλά και ελαφρώς «ανίκανοι») πολεμιστές. Δυστυχώς όμως, η προπαγάνδα και η πραγματικότητα, σπανίως συγκλίνουν. Έτσι, όσοι (από το άρρεν κοινό) αποπειράθηκαν να αναπαράγουν τις ανδραγαθίες του «Τούρκου Ράμπο» στο ορεινό Κουρδιστάν, μάλλον βρέθηκαν προ (δυσάρεστων) εκπλήξεων.

Η λίστα με τις φθηνές τούρκικες αντιγραφές, είναι ατελείωτη : Τούρκος Ρόκυ, Τούρκος Φρανκενστάιν Τζούνιορ, Τούρκος Μάγος του Οζ, Τούρκος Μπάτμαν, Τουρκάλα Χιονάτη, Τούρκικα «Σαγόνια του Καρχαρία», Τούρκος Mad Max, κ.α. Με κάθε μια ταινία ξεχωριστά, να διεκδικεί τη δική της θέση στο «πάνθεον» των «κακών ταινιών». Θα θέλαμε να κλείσουμε με μια διαπίστωση. Στην εποχή μας, την εποχή με τα ζειμπέκικα, τις κουμπαριές, τις εθνικές υποχωρήσεις και την τουρκο- λαγνεία, λίγοι είναι αυτοί που τολμάνε να πούνε την ωμή αλήθεια. Ότι δηλαδή η Τουρκία, δε βαρύνεται μόνο με εγκλήματα κατά άλλων λαών, αλλά κυρίως βαρύνεται με άνευ προηγουμένου εγκλήματα κατά ... της 7ης τέχνης!

πηγή 

Ο μικρός μου αδελφός από το φεγγάρι

 

Τι είναι το διαφορετικό, το ασυνήθιστο, το απροσδόκητο, το δύσκολο, ίσως και το μη φυσιολογικό; Ένα παιδί στο φεγγάρι μήπως; Ένα παιδί σε τόπο που δεν έχει πάει κανείς;  Σαν να λέμε  ένα παιδί με αυτισμό…  

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και ο γάλλος κινηματογραφιστής Frédéric Philibert όταν δημιούργησε την ταινία κινουμένων σχεδίων  με τίτλο: “Mon petit frère de la lune” (Ο μικρός μου αδελφός από το φεγγάρι). Με ευαισθησία και ιδιαίτερα διακριτική διαχείριση του ζητήματος του παιδικού αυτισμού, το θέμα της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα μικρό κορίτσι  που περιγράφει την προσωπικότητα, τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις του μικρού αυτιστικού αδελφού της. Το εξαιρετικό κείμενο της ταινίας σε συνδυασμό με την ευαισθησία και αθωότητα που αποπνέουν οι σκέψεις και τα συναισθήματα ενός παιδιού-παρατηρητή, δημιουργούν μια ξεχωριστή  κατάθεση ψυχής για τον αυτισμό και πώς αυτός βιώνεται κοινωνικά, ενδοοικογενειακά, συναισθηματικά…

 

 

 

* Η ταινία, εκτός των άλλων διακρίσεων, έλαβε το Β’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με θέμα την Αναπηρία “Emotion Pictures”.

πηγή

Η μικρή Μαρία

Μικρά Αγγλία: Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη στο δρόμο για τα Όσκαρ!

Δεν προκαλεί έκπληξη: Η ταίνια του Παντελή Βούλγαρη «Μικρά Αγγλία» που βασίστηκε στο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη και σάρωσε κάθε ελληνικό βραβείο, είναι η ταινία που θα προτείνει επισήμως η Ελλάδα ως υποψήφια για τα Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη είναι η επίσημη υποβολή της Ελλάδας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 87α Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Η «Μικρά Αγγλία» σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Δεκέμβριο του 2013 και καθήλωσε σχεδόν 400.000 θεατές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τον περασμένο Απρίλιο η «Μικρά Αγγλία» απέσπασε 6 Βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με σημαντικότερο αυτό της Καλύτερης Ταινίας. Βραβεύτηκε επίσης για τα σκηνικά, τα κοστούμια, τη φωτογραφία, τον ήχο και το μακιγιάζ. Δύο μήνες αργότερα το 17ο Διεθνές Φεστιβάλ της Σανγκάης επεφύλασσε για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη τριπλή βράβευση: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και γυναικείας ερμηνείας για την πρωταγωνίστρια Πηνελόπη Τσιλίκα (στο ρόλο της Όρσας).

Μέχρι στιγμής 24 χώρες έχουν υποβάλει υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας με καταληκτική ημερομηνία την 1η Οκτωβρίου 2014. Η διαδικασία προβλέπει αρχική επιλογή των ταινιών που πληρούν τις προϋποθέσεις μέσα στον Οκτώβριο του 2014, ενώ τον Ιανουάριο του 2015 θα καταρτιστεί η λίστα των εννιά φιναλίστ και στα τέλη του ίδιου μήνα η τελική πεντάδα που θα διαγωνιστεί για το πολυπόθητο χρυσό αγαλματάκι. Τελευταία φορά που ελληνική ταινία βρέθηκε στην πεντάδα των υποψήφιων ταινιών για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ήταν το 2010 ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου.

Η «Μικρά Αγγλία» αφηγείται τη ζωή των γυναικών της Άνδρου τη δεκαετία του '30 και '40. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Ιωάννας Καρυστιάνη που κυκλοφόρησε το 1997 και τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος.

CHALK Σε ένα σχολείο στην Ινδία, ένα μικρό αγόρι παίρνει μερικές κιμωλίες....

 

Σε ένα σχολείο στην Ινδία, ένα μικρό αγόρι παίρνει μερικές κιμωλίες,....
βγαίνει στο προαύλιο και αρχίζει να ζωγραφίζει κάτι στο δάπεδο μπροστά στα έκπληκτα μάτια του δασκάλου και των συμμαθητών του.
Η έκπληξη του δασκάλου μεγαλώνει όταν πλησιάζοντας ανακαλύπτει τι είναι αυτό που ζωγράφισε ο μικρός μαθητής..
Η ταινία μικρού μήκους με τίτλο «CHALK», έχει δημιουργηθεί στην Ινδία και βασίζεται σε ένα πραγματικό περιστατικό που συνέβη στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ο ΕΘΝΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ Α΄ ΜΕΡΟΣ