Πρέπει να σκέφτεται κανείς σαν ήρωας, για να μπορεί να συμπεριφέρεται σαν ένας απλά αξιοπρεπής άνθρωπος. May Sarton

Ο συνεταιρισμός ΘΕΣγάλα-Πιές, ένα επιτυχημένο παράδειγμα παραγωγικού συνεταιρισμού

Από την Άλκηστη Γεωργίου

 

Πηγή: www.lifo.gr

 

Πριν από πέντε μήνες εμφανίστηκαν στην Θεσσαλονίκη οι πρώτοι 24ωροι αυτόματοι πωλητές γάλακτος, οι πρότυποι σταθμοί διανομής που κατάφεραν να δημιουργήσουν τόσο ντόρο μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, αλλά και να αλλάξουν ριζικά το τοπίο στον τρόπο με τον οποίο προμηθευόμαστε πλέον το γάλα. Πολύ γρήγορα έβλεπες ουρές να σχηματίζονται έξω από τους πωλητές, ενώ όλο και περισσότερα καταστήματα άνοιγαν σε κάθε σχεδόν γειτονιά της πόλης. Κι ενώ απέκτησαν σχεδόν άμεσα ένα φανατικό κοινό πολλοί ήταν και εκείνοι που αρχικά δεν καταλάβαιναν περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Ήταν μία αξιόλογη καινοτόμα επιχειρηματική προσπάθεια; Μία ακόμα μόδα που θα ξεφούσκωνε γρήγορα, ή ένα ιδιωτικό franchise μεγάλης εταιρείας; Και τι συμβαίνει τελοσπάντων με τον “πόλεμο του γάλακτος” που έχει ξεσπάσει τις τελευταίες ημέρες μετά την εμφάνιση των πρώτων αυτόματων πωλητών της Αθήνας; Συναντήσαμε τον Κυριάκο Κατσαρό, διευθυντή του δικτύου καταστημάτων της Θεσσαλονίκης, ο οποίος μας μίλησε για τον συνεταιρισμό “ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς” πού βρίσκεται από την πρώτη στιγμή πίσω από το εγχείρημα, και μας έλυσε όλες τις απορίες.

Ο συνεταιρισμός “ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς” είναι μία φιλόδοξη ομάδα εκατό ελλήνων αγελαδροτρόφων και γαλακτοπαραγωγών που ιδρύθηκε το 2011 και έχει εξελιχθεί στον πρώτο Πρότυπο Παραγωγικό Συνεταιρισμό αγελαδινού γάλακτος της χώρας. Σήμερα μετρά 55 μονάδες παραγωγής, παράγει σε καθημερινή βάση 120 τόνους φρέσκου γάλακτος (ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 10% της εγχώριας παραγωγής) και προμηθεύει μερικές από τις μεγαλύτερες επώνυμες γαλακτοβιομηχανίες.

Το φθινόπωρο του 2013 ο συνεταιρισμός αποφάσισε να εξετάσει καινούριους τρόπους για τη διάθεση του γάλακτος απευθείας από τους ίδιους τους παραγωγούς, και με όρους που θα έθεταν μόνοι τους στην αγορά. Η πρόταση που επικράτησε ήταν η ίδρυση για πρώτη φορά στην Ελλάδα 24ωρων αυτόματων πωλητών γάλακτος, και τα πρώτα τέσσερα καταστήματα στη Λάρισα ήταν γεγονός. Η επιτυχία τους ήταν πρωτοφανής, “πολύ μεγαλύτερη των προσδοκιών μας”, όπως λέει ο κ. Κατσαρός, κι έτσι το επόμενο βήμα ήταν η επέκταση στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα η Θεσσαλονίκη μετράει 13 ξεχωριστά καταστήματα (με δύο καινούρια καταστήματα που θα ανοίξουν αμέσως μετά το Πάσχα να συμπληρώνουν τον στόχο των 15) ενώ η πόλη της Λάρισας έχει καλυφθεί πλήρως με τον αριθμό των καταστημάτων να έχει ανέλθει στα 15. Κάθε κατάστημα αυτόματων πωλητών “ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς” πουλά σήμερα έναν περίπου τόνο γάλακτος ημερησίως.

Αυτόματοι πωλητές γάλακτος υπάρχουν σε αρκετές χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης αλλά όπως μας εξηγεί ο κύριος Κατσαρός χρησιμοποιούνταν σε ένα πλαίσιο πιο “ερασιτεχνικό”: Μεμονωμένοι παραγωγοί διέθεταν το προϊόν τους – νωπό, πριν παστεριωθεί, όπου η νομοθεσία το επιτρέπει – μέσω ενός αυτόματου πωλητή στην πλατεία του χωριού. «Εμείς, λοιπόν, πήραμε την ιδέα αυτή και της δώσαμε “βιομηχανική” υπόσταση. Κανείς δεν είχε σκεφτεί να χρησιμοποιήσει τους αυτόματους πωλητές για αλλάξει τον τρόπο διάθεσης του γάλακτος στην αγορά. Η καινοτομία του Συνεταιρισμού είναι ότι έβαλε τους πωλητές σε δίκτυο μαζικής πώλησης στον αστικό ιστό, καλώντας τους καταναλωτές να αλλάξουν συνήθεια. Αυτός ήταν ο στόχος μας, και νομίζω πως σε ένα βαθμό το έχουμε πετύχει». Όλα τα καταστήματα των αυτόματων πωλητών ανήκουν στο Συνεταιρισμό, οποίος μέχρι στιγμής δεν έχει προχωρήσει στην πολιτική του franchise.

Η φιλοσοφία του εγχειρήματος: Εξαιρετική ποιότητα σε ανταγωνιστική τιμή

«Η βασική φιλοσοφία είναι να μπορούν οι ίδιοι οι παραγωγοί να διαθέτουν το προϊόν τους στους καταναλωτές, χωρίς το μεσολαβητικό κόστος που διαμόρφωνε την τελική τιμή του προϊόντος – τιμή που δεν ωφελούσε ούτε τον παραγωγό ούτε τον καταναλωτή. Το δυναμικό στοιχείο του συνεταιρισμού δεν είναι τόσο η καινοτομία των αυτόματων πωλητών, όσο η ποιότητα του γάλακτος. Διαπιστώσαμε ότι το ποιοτικό γάλα είναι πιο ακριβό επειδή ενσωματώνεται σ’ αυτό το κόστος της συσκευασίας και της διανομής. Καταργώντας λοιπόν αυτό το επιπλέον κόστος καταφέραμε να προσφέρουμε ποιοτικό γάλα σε εξαιρετικά ανταγωνιστική τιμή. Υπάρχουν τρόποι να απολαμβάνει ο Έλληνας καταναλωτής ποιοτικά προϊόντα σε χαμηλές τιμές. Οι τιμές στο ράφι του σούπερ μάρκετ δεν έχουν πέσει, το αντίθετο! Ο Συνεταιρισμός απαντώντας σε αυτή την κατάσταση αποφάσισε να προωθήσει συνέργειες σ’ ολόκληρο το φάσμα του πρωτογενούς τομέα, αλλά και της κοινωνίας».

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το target group του συνεταιρισμού, και πόσο προσιτοί ή και εύχρηστοι μπορούν να είναι οι ηλεκτρονικοί πωλητές στους μεγαλύτερους σε ηλικία καταναλωτές ή στις παραδοσιακές νοικοκυρές. «Η στόχευση μας αφορά το σύνολο του πληθυσμού, οι έρευνες μας ωστόσο δείχνουν ότι το πλέον δυναμικό κομμάτι των καταναλωτών μας είναι νέα ζευγάρια με μικρά παιδιά. Ωστόσο και στις υπόλοιπες ηλικίες έχουμε αρκετά μεγάλη απήχηση. Χαρακτηριστικό είναι ότι από τις πρώτες κιόλας μέρες λειτουργίας στη Λάρισα άνθρωποι κάθε ηλικίας ερχόταν με το “στικάκι”* τους για να πάρουν γάλα!»

Φρέσκο γάλα ημέρας: Το ταξίδι του γάλακτος από τη φάρμα στον αυτόματο πωλητή

Το γάλα αρμέγεται δύο φορές την ημέρα, το πρωί και το απόγευμα. Συγκεντρώνεται σε ειδικούς χώρους και μεταφέρεται με ψυκτική ομπρέλα (σε σταθερή θερμοκρασία δηλαδή) στο χώρο παστερίωσης. Μόλις παστεριωθεί, οδηγείται και πάλι υπό ψυκτική ομπρέλα, προς τους αυτόματους πωλητές. Αυτή η διαδρομή γίνεται σε λιγότερο από 24 ώρες. Στους αυτόματους πωλητές υπάρχει έκδοση απόδειξης στην οποία υπάρχουν όλες οι χρήσιμες πληροφορίες για το προϊόν (ημερομηνία λήξης και παστερίωσης) οι οποίες δεν αναγράφονται στο μπουκάλι. Η διαδικασία των αυτόματων πωλητών είναι εξαιρετικά απλή: Ο κάθε καταναλωτής μπορεί να φέρει το δικό του μπουκάλι. Διαφορετικά μπορεί να το αγοράσει ένα καινούριο από τον αυτόματο πωλητών μπουκαλιών. Τα πλαστικά μπουκάλια είναι μίας χρήσεως, και κοστίζουν 20 λεπτά. Τα γυάλινα κοστίζουν 50 λεπτά και μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν αφού έχουν πλυθεί στο πλυντήριο ή διαφορετικά έχουν βυθιστεί σε βραστό νερό – ακριβώς όπως τα βρεφικά μπιμπερό. Το γάλα είναι ζωντανός οργανισμός και η σωστή αποστείρωση των δοχείων είναι σημαντική. Έπειτα βάζουμε το μπουκάλι στον ειδικό θάλαμο του αυτόματου πωλητή, ρίχνουμε τα χρήματά μας στην ειδική υποδοχή (το μηχάνημα δίνει ρέστα), και επιλέγουμε να το γεμίσουμε με μισό ή ένα λίτρο γάλα. Το μισό λίτρο κοστίζει 0,60 ευρώ ενώ το ένα λίτρο 1,10 ευρώ. Αν χρησιμοποιήσουμε προπληρωμένη κάρτα (*το λεγόμενο “στικάκι”, που το αγοράζουμε με 3 ευρώ από το μηχάνημα των μπουκαλιών) εξασφαλίζουμε ακόμα χαμηλότερη τιμή.

24ώροι αυτόματοι πωλητές: Μα ποιος αγοράζει γάλα βραδιάτικα;

Οι αυτόματοι πωλητές “ΘΕΣγάλα-ΠΙΕς” είναι υπό συνεχή παρακολούθηση από τα control rooms του συνεταιρισμού, αλλά και από εταιρείες φύλαξης. Αν και εκτεθειμένοι, εδώ και ενάμιση χρόνο δεν έχουν υποστεί το παραμικρό. «Σύμφωνα με τα στοιχεία ο μεγάλος όγκος των πελατών προτιμά τις εργάσιμες ώρες, αλλά από τη στιγμή που οι πωλητές είναι αυτόματοι δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη λειτουργούν όλο το 24ωρο. Πέραν αυτού μας δίνουν κι ένα σημαντικό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό», λέει ο Κ. Κατσαρός.

Η σχέση του Έλληνα με το γάλα

Σύμφωνα με τον κ. Κατσαρό οι Έλληνες αγαπάνε πολύ το γάλα, και κατέχουν μία από τις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη σε κατανάλωση φρέσκου γάλακτος. «Δυστυχώς όμως είμαστε από τους τελευταίους σε παραγωγή φρέσκου γάλακτος, με τις εγχώριες ποσότητες να μειώνονται συνεχώς. Αρκεί να σας αναφέρω ότι στην Ελλάδα παράγεται περίπου το 55% της κατανάλωσης ενώ το υπόλοιπο εισάγεται.»

Πολλά από τα επώνυμα προϊόντα που κυκλοφορούν σήμερα στην αγορά παράγονται με το γάλα του συνεταιρισμού. Οι ελληνικές γαλακτοκομικές εταιρείες με τις οποίες ήδη συνεργάζεστε δεν αντιδρούν στον καινούριο αυτό ανταγωνισμό, από τον ίδιο τον συνεταιρισμό; Δεν βλέπουμε ανταγωνιστικά καμία από τις μεγάλες εταιρείες -οι οποίες έχουν το μερίδιο της αγοράς που κατέκτησαν όχι μόνο από την πώληση γάλακτος, αλλά του συνόλου των γαλακτοκομικών προϊόντων-και καθώς είμαστε συνεργάτες με τις περισσότερες εξ’ αυτών τιμούμε ως σοβαρή εταιρεία τα συμβόλαια που συνάπτουμε. Δεν θα μπορούσα να μη σας ρωτήσω, τέλος, για τον λεγόμενο “πόλεμο του γάλακτος” που έχει προκύψει. Τι ακριβώς έχει συμβεί και γιατί κινηθήκατε νομικά εναντίον των αυτόματων πωλητών που εμφανίστηκαν στην Αθήνα; Η ένσταση μας, για την οποία άλλωστε δικαιωθήκαμε από την προσωρινή διαταγή της προέδρου Πρωτοδικών Λάρισας, αφορούσε τα σύμβολα του εν λόγω καταστήματος τα οποία παρέπεμπαν ευθέως στο συνεταιρισμό μας, χωρίς εμείς να έχουμε καμία σχέση. Με την προσωρινή διαταγή η εταιρεία που δημιούργησε το κατάστημα στην Αθήνα υποχρεώθηκε να αποσύρει τα σύμβολα με τα οποία προφανώς προσπαθούσε να οικειοποιηθεί την αναγνωρισιμότητα και την επιτυχία του Συνεταιρισμού “ΘΕΣγάλα – Πιές”. Κοιτάξτε, το γάλα είναι ένα ευαίσθητο προϊόν και οι αυτόματοι πωλητές τώρα μπαίνουν στην αγορά. Με την σύγχυση αυτή υπήρχε ο κίνδυνος να “χρεωθούμε” εμείς αστοχίες ή προβλήματα που δεν μας ανήκουν και έτσι να πληγεί το κύρος τόσο του Συνεταιρισμού όσο και του εγχειρήματος των αυτόματων πωλητών. Αυτή είναι η ένσταση μας, και γι’ αυτή δικαιωθήκαμε. Κατά τα άλλα, ο Συνεταιρισμός μας βλέπει θετικά όλες τις επιχειρηματικές και ιδιαίτερα τις συνεταιριστικές προσπάθειες που προσφέρουν ποιοτικά προϊόντα σε χαμηλές τιμές προς όφελος των καταναλωτών. Είμαστε όμως αδιαπραγμάτευτοι σε ζητήματα υγιούς ανταγωνισμού, ποιότητας και ασφάλειας των προϊόντων, και διαφάνειας κανόνων.

Επόμενα σχέδια Σκέψεις για το μέλλον υπάρχουν πολλές, αλλά θα έρθουν στην ώρα τους. Χρησιμοποιώντας μια φράση Έλληνα πολιτικού, θα σας πω ότι “υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται”. Είμαστε ενθουσιασμένοι, αλλά ταυτόχρονα και γεμάτοι αίσθημα ευθύνης για να ανταποκριθούμε στην εμπιστοσύνη των ανθρώπων, αλλά και στις απαιτήσεις τους.

Το πρώτο εργοστάσιο στέβιας στην Ευρώπη βρίσκεται στην Καρδίτσα!

Γλυκιά πανευρωπαϊκή πρωτιά για την πόλη – Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας από την Καρδίτσα ήδη δέχεται μηνύματα από αγορές του εξωτερικού

Ορμώμενο εκ Καρδίτσας είναι το πρώτο εργοστάσιο στέβιας στην Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια η πόλη της Θεσσαλίας έχει μετατραπεί σε πόλο έλξης καινοτόμων επιχειρηματικών ιδεών, όσον αφορά στο κομμάτι της πρωτογενούς παραγωγής. Η συγκεκριμένη «γλυκιά» επένδυση αναμένεται να έχει πολλαπλά οφέλη τόσο για τους αγρότες της ευρύτερης περιοχής, όσο και για την τοπική κοινωνία στο σύνολό της, αφού μιλάμε για πλήρως καθετοποιημένη παραγωγή, από την καλλιέργεια στον ελληνικό αγρό, μέχρι την τελική μεταποίηση και διανομή του προϊόντος.

Πίσω από το φιλόδοξο επιχειρηματικό εγχείρημα βρίσκεται ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας, ο οποίος ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2012, έπειτα από μια ημερίδα στην οποία παρουσιάστηκαν τα οφέλη του φυτού της στέβια, και ο οποίος αποτελείται από 64 αγρότες που ένωσαν τις δυνάμεις τους για έναν κοινό σκοπό. Όπως αναφέρει στο fortunegreece.com ο Πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Στέβιας, Γιώργος Κουλοσούσας, οι γλυκοζίτες στέβιας είναι 300 φορές πιο γλυκές από τη ζάχαρη, χωρίς θερμίδες και ιδανικές για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και δεν επιτρέπεται να καταναλώνουν ζάχαρη, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του διαβήτη.

Για τη συνέχεια εδω

Ένα μεγάλο Μπράβο στους Καρδιτσιώτες!!! Το πρώτο εργοστάσιο στέβιας στην Ευρώπη

*Σε μια εποχή αποβιομηχανοποίησης της χώρας μας και μηδαμινών επενδύσεων, τέτοιες ενέργειες αξίζουν συγχαρητηρίων και βοηθούν τα μέγιστα την τοπική κοινωνία, αλλά και την προβολή των Ελληνικών προϊόντων διεθνώς. Εξάλλου η Ελληνική γη έχει πάρα πολλά να προσφέρει και να βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη της χώρας.

Καρδίτσα: Το πρώτο εργοστάσιο στέβιας στην Ευρώπη.
Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας Καρδίτσας ετοιμάζεται να θέσει σε πλήρη λειτουργία έως τα τέλη Φεβρουαρίου το πρώτο εργοστάσιο στην Ευρώπη.
Γλυκιά πανευρωπαϊκή πρωτιά
Μπορεί η Ελλάδα να έχει παράδοση στις αρνητικές πανευρωπαϊκές πρωτιές, ωστόσο, μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, η χώρα θα μπορεί να διεκδικήσει μια θετική και… γλυκιά διάκριση: θα αποκτήσει το πρώτο, επί ευρωπαϊκού εδάφους, εργοστάσιο παραγωγής γλυκαντικών και προϊόντων στέβιας. Με αυτόν τον τρόπο, η στέβια μπαίνει σε πλήρως καθετοποιημένη παραγωγή, από την καλλιέργεια στον ελληνικό αγρό μέχρι την τελική μεταποίηση και διανομή, με προφανή τα οφέλη τόσο για το ίδιο το προϊόν όσο και για τους παραγωγούς που το καλλιεργούν.
Η μονάδα, που ολοκλήρωσε πολύ πρόσφατα ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας Καρδίτσας, και θα παράγει –για πρώτη φορά στην Ευρώπη– γλυκοζίτες στέβιας, είναι εγκατεστημένη στον οικισμό Κόμπελο στο Φανάρι του Δήμου Μουζακίου στην Καρδίτσα. Στηρίζεται σε ελληνική ερευνητική τεχνογνωσία, που φέρει ανάλογη πατέντα, έχοντας την «υπογραφή» του ΤΕΙ Θεσσαλίας (Τμήμα Τεχνολόγων), ενώ υποστηρίχθηκε από το Leader. Βρίσκεται, δε, στο στάδιο των μεταποιητικών δοκιμών και αναμένεται να τεθεί σε πλήρη παραγωγική λειτουργία μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου.
Όπως μετέφερε, μιλώντας στην «ΥΧ», ο πρόεδρος του συνεταιρισμού, Γεώργιος Κουλοσούσας, ήδη για το τελικό προϊόν έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον εταιρείες τροφίμων και ποτών της Μεγάλης Βρετανίας και της Γερμανίας, ενώ μεγάλη ζήτηση εκφράζεται και από ελληνικές επιχειρήσεις. Στόχος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Στέβιας, ο οποίος υλοποιεί με αργά και σταθερά βήματα ένα ολοκληρωμένο πλάνο για την αξιοποίηση της στέβιας, είναι τα τελικά προϊόντα να διανέμονται –σε πρώτο στάδιο– στη χονδρική αγορά. Απώτερος σκοπός του δραστήριου συνεταιρισμού, που μετρά μόλις τρία χρόνια ζωής, είναι η παραγωγή της μονάδας να υποστηρίξει, σε επόμενο χρόνο, και τη μεταποίηση της στέβιας για την παραγωγή προϊόντων, που θα απευθύνονται στη λιανική.
«Μόλις τρία χρόνια από την ιδρυτική μας συνέλευση, χάρη στο πείσμα των παραγωγών του συνεταιρισμού, καταφέραμε κάτι που φάνταζε ακατόρθωτο» εξηγεί ο κ. Κουλοσούσας. Ο ίδιος υπογραμμίζει ιδιαίτερα το γεγονός ότι για τις ανάγκες της μονάδας παραγωγής γλυκοζιτών στέβιας έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους Έλληνες παραγωγοί, ελληνικό ερευνητικό δυναμικό, ενώ ακόμη και ο υπερσύγχρονος μηχανολογικός εξοπλισμός αποτελεί προϊόν ελληνικής τεχνογνωσίας. Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας Καρδίτσας.
Η μονάδα, που ολοκλήρωσε πολύ πρόσφατα ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας Καρδίτσας είναι εγκατεστημένη στον οικισμό Κόμπελο στο Φανάρι του Δήμου Μουζακίου στην Καρδίτσα.
Όραμα, σχεδιασμός και… αυτοχρηματοδότηση
Σε μια εποχή, που τα «φουγάρα» στην Ελλάδα σβήνουν με απελπιστικά ταχείς ρυθμούς, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Στέβιας, με ορμητήριο την Καρδίτσα, στέλνει το δικό του αισιόδοξο μήνυμα. Αποδεικνύει στην πράξη ότι ο παραγωγικός ιστός της χώρας μπορεί να ανασυνταχθεί, αποκτώντας, μάλιστα, μια κατεύθυνση απόλυτα προσανατολισμένη στις ανάγκες της ελληνικής και της διεθνούς αγοράς.
Η παραγωγή γλυκαντικών στέβιας και προϊόντων στέβιας αποτελεί ένα πρότζεκτ, που μπορεί να λειτουργήσει ως σηματωρός για το πώς η χώρα μπορεί να δει την άκρη του τούνελ της κρίσης, στηριζόμενη σε εξαιρετικά προϊόντα, που παράγει η ελληνική γη και οι Έλληνες αγρότες. Τα προϊόντα αυτά μεταποιούνται χάρη στην ελληνική τεχνογνωσία και στον εξοπλισμό και διανέμονται μέσα από ίδιες δυνάμεις των παραγωγών στην εγχώρια και διεθνή αγορά.
Περιγράφοντας την τριετή πορεία προς την ολοκλήρωση του εγχειρήματος, ο κ. Κουλοσούσας μας εξηγεί ότι, από το «βήμα μηδέν» μέχρι την τελική περάτωση της μονάδας, ο συνεταιρισμός σχεδίασε τη στρατηγική του με στόχο ένα υψηλής ποιότητας τελικό προϊόν, ικανό να ανταποκριθεί και στις πιο υψηλές απαιτήσεις του καταναλωτή. Μάλιστα, μεγάλο μέρος της επένδυσης αυτοχρηματοδοτήθηκε από τους ίδιους τους παραγωγούς, οι οποίοι αρχικά ξεκίνησαν με τη δοκιμαστική καλλιέργεια της στέβιας σε μεγάλη κλίμακα, μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.
Η ολοκλήρωση της μονάδας επιτρέπει στα 64 μέλη του Αγροτικού Συνεταιρισμού Στέβιας όχι μόνο να οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον για την παραγωγή τους, αλλά και για τη χώρα. Σύμφωνα με τον κ. Κουλοσούσα, εφόσον το εγχείρημα στεφθεί με επιτυχία και δημιουργηθεί αγορά για το τελικό προϊόν, τα 40 στρέμματα, που αρχικά καλλιεργήθηκαν, θα αυξηθούν σε 1.200 ήδη από τη νέα περίοδο. Μάλιστα, οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο ακόμη και για περαιτέρω διπλασιασμό ή και τριπλασιασμό της παραγωγής σε επόμενο χρόνο.
Γλυκιά πανευρωπαϊκή πρωτιά
Υψηλή τεχνολογία
Η μονάδα θα παράγει γλυκοζίτες στεβιόλης με εκχύλιση ξερών φύλλων, που παράγονται από φυτά στέβιας, τα οποία καλλιεργούνται από τα μέλη του συνεταιρισμού. Η διαδικασία της μεταποίησης ανταποκρίνεται στα πιο υψηλά στάνταρ τεχνογνωσίας, καθώς η παραγωγή θα γίνεται με τη χρήση εξειδικευμένης τεχνολογίας μεμβρανών και βιομηχανικής χρωματογραφίας. Η συγκεκριμένη μέθοδος αποτελεί προϊόν πολύχρονης έρευνας του Εργαστηρίου Μηχανικής Μεταποίησης του ΤΕΙ Θεσσαλίας, το οποίο, με επικεφαλής τον καθηγητή Κωνσταντίνο Πετρωτό, παρείχε –και θα συνεχίσει να παρέχει και κατά το στάδιο της λειτουργίας– αμισθί την υποστήριξή του στο όλο εγχείρημα. Ο τεχνολογικός εξοπλισμός φέρει, επίσης, ελληνική υπογραφή.
Νατάσα Φραγκούλη
  πηγή

Πέτρος Σταυρακάκης - Θεματοφύλακας μιας ξεχασμένης Τέχνης

O Πέτρος Σταυρακάκης γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1979.

Κόντρα στους καιρούς αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του τον οποίο και αντικατέστησε μόλις στα 19 του.Γνωρίζει καλά τη δουλειά και την αγαπά αλλά όντως ανήσυχο πνεύμα διαβάζει ερευνά και εξελίσσεται.Ανέβηκε για λίγο στην Αθήνα όπου και μετα απο  ένα μικρό χρονικό διάστημα απαρνήθηκε τη νοοτροπία του τσαγκαράδικου ταχείας εξυπηρέτησης κι επέστρεψε στην πόλη μας. Ο Τσαγκάρης είναι ένα απο τα επαγγέλματα που θυσιάστηκε στο βωμό της προόδου και του κατα συρροήν  βιομηχανοποιημένου ετοιματζίδικου. Όμως τίποτε δε συγκρίνεται με το χειροποίητο..απο τη μυρωδιά του τσαγκαράδικου μέχρι τις σχέσεις εμπιστοσύνης που αναπτύσσονται μεταξύ του Πέτρου και των ανθρωπων που θέλουν αληθινή ποιότητα. Πέρισυ μαθήτευσε στην Κριτσά  κοντά στον Γιώργο Δετορακη την τέχνη του χειροποιητου κρητικού στιβανιου.Ο Πέτρος δουλεύει με γνώση και πολύ μεράκι αλλα με ταπεινοφροσύνη και αγάπη στο απλό. Η μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή γι' αυτον είναι να κοιτά έντιμα κατάματα τον ευχαριστημένο πελάτη. Όπως λέει ο ίδιος απο μικρός έμαθε ότι δεν πρέπει να λυπάσαι τον κόπο και τον χρόνο σου όταν θέλεις να πετύχεις κάτι.Ο Πέτρος επέλεξε απο πολύ νωρίς το δύσκολο δρόμο και μέσα στο χρόνο αποδείχτηκε ότι επέλεξε σωστά.Τωρα πια στο εργαστήριο του με τη μόνιμη συντροφιά και επίβλεψη του υπέροχου Μπρούνο ενός λαμπραντόρ που τα μάτια του σου μιλάνε πράγματα που οι άνθρωποι ξεχάσανε πια να λένε , δημιουργει κατα παραγγελία αποκλειστικά χειροποίητα υποδήματα και διανέμει παραγγελίες και μέσω   Ιντερνετ.Ο Πέτρος ανήκει στον Αγροτικό Οικοτεχνικό Συνεταιρισμό Χειροτεχνών Ιεράπετρας "ΧΕΙΡΟ-ΠΟΙΗΣΗ" βοηθώντας με τον τρόπο του την λαϊκή τέχνη και συμβάλει ενεργά  στην διάσωση των παραδοσιακών χειροτεχνικών δεξιοτήτων.

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πηγή

Η αναγέννηση των συνεταιρισμών σε Γαλλία και Ιταλία

Φιλοξενούμε δύο συνοπτικά κείμενα, με στοιχεία για την τόνωση της συνεταιριστικής δραστηριότητας στη Γαλλία και την Ιταλία –ενώ αντίστοιχη είναι η εικόνα και για την Ισπανία. Η άνοδος των συνεταιρισμών, καθώς και η βαρύτητά τους στο συνολικό οικονομικό τοπίο αυτών των οικονομιών, είναι μικρή, αλλά σταθερή, ενώ αξιοσημείωτη είναι και η ανθεκτικότητα που επιδεικνύουν εν μέσω της οικονομικής κρίσης

Στην Ελλάδα, οι συνεταιρισμοί απέκτησαν τη δική τους αίγλη στις συζητήσεις τμημάτων της κοινωνίας, προς αναζήτηση διεξόδων από την κρίση. Ωστόσο, μόνον εξαιρέσεις (ΑΣΕΠΟΠ Βελβεντού, ΘεσΓάλα, ΘεσΓΗ, Bios Coop, αλλά και οι διάσπαρτοι κυρίως γυναικείοι συνεταιρισμοί της περιφέρειας) μπόρεσαν να διαφύγουν από τη βάσανο του παρασιτισμού. Κατά τα άλλα, τα περισσότερα συνεταιριστικά εγχειρήματα που ξεπήδησαν μέσα στις μεγάλες πόλεις ήσαν… μπαρ και εστιατόρια. Γεγονός που δεικνύει, ότι δυστυχώς, στη χώρα μας ο παρασιτισμός «μολύνει» προς το παρόν ακόμα και τις ενάρετες οικονομικές πρακτικές…

Ρήξη

Ιταλία: Συνεταιρισμοί σε άνοδο

Σωτήρια η λειτουργία τους για την γυναικεία εργασία

Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ερευνητικό Ινστιτούτο για τους Συνεταιρισμούς και τις Κοινωνικές Επιχειρήσεις (EURICSE), οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας αντιπροσωπεύουν το 44,5% των συνολικών θέσεων εργασίας, που δημιουργήθηκαν σε αυτούς τους κλάδους, στην Ιταλία. Επιπλέον, μεταξύ του 2008 και του 2013, η αύξηση των θέσεων εργασίας στους συνεταιρισμούς αποδίδεται εντελώς στην υγεία και στις άλλες υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας: Έχουν υπερκαλύψει τη μείωση της απασχόλησης στη βιομηχανία και ιδιαίτερα στις κατασκευές. Ο αριθμός των κοινωνικών συνεταιρισμών διπλασιάστηκε μεταξύ του 2001 και του 2011 (από 5.674 σε 11.624) και οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν σε αυτούς κατά 129,4% (από 159.144 σε 365.006).
Η Τρίτη Έκθεση για τους Συνεταιρισμούς που προσφάτως δημοσιοποίησε η EURICSE, δείχνει πως οι τάσεις των κοινωνικών συνεταιρισμών κατά τη διάρκεια της κρίσης αποτελούν σημαντικό δείκτη της βιωσιμότητάς τους. Πολλοί υποστήριξαν κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ότι η ανάπτυξη των κοινωνικών συνεταιρισμών βασίστηκε όχι στα εγγενή χαρακτηριστικά αυτού του μοντέλου επιχειρήσεων –που συνδυάζει μ’ έναν καινοτόμο τρόπο την επιχειρηματικότητα με τον κοινωνικό σκοπό–, αλλά στις πολιτικές υπεργολαβιών που υιοθέτησε το κράτος για την παραγωγή κοινωνικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Εάν όντως συνέβαινε έτσι, η ανάπτυξη θα είχε καμφθεί, ιδιαίτερα έπειτα από τις περικοπές στον κρατικό προϋπολογισμό. Αντίθετα με τις εκτιμήσεις, τα στοιχεία που περιέχονται στην έκθεση δείχνουν ότι όχι μόνον αυτή η κάμψη δεν συνέβη, αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο.
Πέρα από την εντυπωσιακή ανάπτυξη των κοινωνικών επιχειρήσεων, η εργασιακή βαρύτητα των συνεταιρισμών είναι υψηλή σε ολόκληρο τον τομέα των υπηρεσιών: Στον τομέα των μεταφορών αντιπροσωπεύουν το 19,7% του συνόλου και στις λοιπές υπηρεσίες το 11,6%. Επίσης, ο τομέας των υπηρεσιών είναι εκείνος στον οποίο οι συνεταιρισμοί καταγράφουν μεγαλύτερες επιδόσεις πάνω στον έμμεσο αντίκτυπο που ασκούν σε άλλες επιχειρήσεις (π.χ. στη ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών από συνεταιρισμούς σε μη συνεταιριστικές επιχειρήσεις, όπου οι πρώτες ενεργοποιούν το 9,5% του συνολικού παραγόμενου προϊόντος του κλάδου).
Στο πεδίο της μεταφοράς επιχειρήσεων στους εργαζόμενους, 252 μεταβιβάσεις πραγματοποιήθηκαν στην Ιταλία από τη δεκαετία του 1980 (πάνω από το 80% στη βιομηχανία, τις υπηρεσίες και τις κατασκευές) και η πλειονότητά τους είναι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Το ποσοστό επιβίωσής τους ήταν υψηλό και αρκετές από αυτές κατάφεραν όχι μόνο να επιβιώσουν, αλλά να διευρύνουν τις δραστηριότητές τους αυξάνοντας τις θέσεις απασχόλησης. Μεταξύ των συνεταιρισμών που ιδρύθηκαν κατά τα τέλη του ’80 και τις αρχές του ’90, το 36% είναι ακόμα ενεργοί. Υποστηρίχτηκαν και από τις κατάλληλες πολιτικές (τον Νόμο Μάρκορα) και άλλα ιδιαίτερα εργαλεία που διαμόρφωσαν οι συνεταιριστικές συνομοσπονδίες.
Aπόδοση των συνεταιρισμών
Στο τέλος του 2013, υπήρχαν 70.000 συνεταιρισμοί που προσέφεραν 1.257.213 θέσεις εργασίας, δηλαδή το 9,5% των συνολικών θέσεων στις ιδιωτικές, μη αγροτικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, το 76,8% αυτών των θέσεων ήταν σταθερές εργασίες (συμβάσεις αορίστου χρόνου) και 51% από τους απασχολούμενους στις συνεταιριστικές επιχειρήσεις ήταν γυναίκες. Αυτές οι επιχειρήσεις επέδειξαν ισχυρή ανθεκτικότητα στους καιρούς της κρίσης. Από το 2008 μέχρι το 2013, η απασχόληση στους συνεταιρισμούς αυξήθηκε κατά 6,8%, έναντι 5% στις μη συνεταιριστικές, ιδιωτικές επιχειρήσεις. Το ποσοστό αύξησης ήταν ιδιαίτερα υψηλό σε ό,τι αφορά στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και στη γυναικεία απασχόληση.
Η καλή επίδοση των συνεταιρισμών δεν είναι αποτέλεσμα των υποτιθέμενων χρηματοοικονομικών πλεονεκτημάτων που απολαμβάνουν οι συνεταιρισμοί στην Ιταλία. Αντίθετα, οι πιέσεις ρευστότητας ήταν αισθητά υψηλότερες για τους συνεταιρισμούς, σε σύγκριση με άλλες επιχειρήσεις (το 2013, 7,7% για τις πρώτες, έναντι 6,8% για τις δεύτερες), κυρίως εξαιτίας της μεγαλύτερης πίεσης που υπέστησαν οι κοινωνικές δαπάνες και η φορολογία του εισοδήματος από την εργασία. Μεταξύ του 2007 και του 2013 η συνεισφορά σε ρευστότητα των συνεταιρισμών αυξήθηκε, ενώ εκείνη των ανώνυμων εταιρειών μειώθηκε.

Γαλλία: Νέες θέσεις εργασίας

Συνεταιριστικά εγχειρήματα με ανθεκτικότητα στην κρίση

Το 2014 δημιουργήθηκαν 2.800 νέες θέσεις εργασίας, στις οποίες περιλαμβάνονται και 1.940 σε νέους εργατικούς συνεταιρισμούς στη Γαλλία, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που ανακοίνωσε η γαλλική συνομοσπονδία εργατικών συνεταιρισμών Cg Scoop. «Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα του 2014 και ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία.
Το 2014 ιδρύθηκαν 277 νέοι συνεταιρισμοί. Ενώ οι ιδρύσεις εκ του μηδενός παραμένουν πλειοψηφικές, υπάρχει και ένα ιστορικό μεταβιβάσεων υγιών επιχειρήσεων. Το 20% των εργατικών συνεταιρισμών που δημιουργήθηκαν τον προηγούμενο χρόνο ήταν αποτέλεσμα μεταβίβασης της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων», λέει ο Πατρίκ Λενακέρ, πρόεδρος της CG Scoop.
Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο αφορά όλους τους οικονομικούς κλάδους, οι οποίοι με τα χρόνια έχουν καταστεί περισσότερο διαφοροποιημένοι. Σχεδόν το 46% των συνεταιρισμών ενεργοποιούνται στον κλάδο των υπηρεσιών, το 18% στις κατασκευές και το 14% στη βιομηχανία, ενώ ακολουθούν από κοντά το εμπόριο και η εκπαίδευση, η υγεία και η κοινωνική δράση. Οι μισές ιδρύσεις συνεταιρισμών πραγματοποιήθηκαν στις υπηρεσίες, όπου αντιστοιχούν περίπου 1230 εργατικοί και κοινωνικοί συνεταιρισμοί και 18.300 θέσεις εργασίας.
Επιπρόσθετα, αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο έχει να επιδείξει ένα τριετές ποσοστό επιβίωσης της τάξης του 76%, έναντι 71% για τις άλλες γαλλικές επιχειρήσεις. Στην 5ετία, το ποσοστό είναι 64% έναντι του 50% όλων των γαλλικών εταιρειών, δείκτης που καταδεικνύει τη γενικότερη οικονομική αποδοτικότητα του μοντέλου.

πηγή 

Καλλιεργούν μανιτάρια σε... ανακυκλωμένο κατακάθι του καφέ

Γράφει: Βάσω Μιχοπούλου
To Jugaad στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι η καθημερινότητα, είναι μια τακτική επιβίωσης που στηρίζεται σε τεχνικές διαχείρισης των αποβλήτων και των άχρηστων υλικών  με στόχο την βιώσιμη επαναχρησιμοποίησή τους.
Πάνω σε αυτήν ακριβώς τη φιλοσοφία στηρίχτηκε και η ιδέα της εταιρίας "recyworks" (www.recyworks.com), η οποία χρησιμοποιεί ως "όχημα" χαμηλού κόστους τα μανιτάρια, τα οποία καλλιεργεί σε ανακυκλωμένο κατακάθι καφέ, αναδεικνύοντας ένα νέο μοντέλο για το μέλλον της βιώσιμης ανάπτυξης τροφίμων στις πόλεις. "Πρόκειται για ένα παράδειγμα κυκλικής οικονομίας, αφού σχεδόν όλα τα υλικά επαναχρησιμοποιούνται. Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο μπορεί να αναπαραχθεί σε όλο τον κόσμο", εξηγεί ένας από τους ιδρυτές της εταιρίας Παναγιώτης Δρακούλης, ο οποίος προέρχεται από το χώρο του μάρκετινγκ.
Η ιδέα για τo ευρηματικό αυτό start up "γεννήθηκε" τον περασμένο Μάρτιο από μια ομάδα τεσσάρων ατόμων, οι οποίοι είδαν μέσα σε αυτό έναν τρόπο παραγωγής τροφής υψηλής διατροφικής αξίας (35% πρωτεΐνη), μέσα στην πόλη, με μικρό κόστος και στη λογική της "πράσινης" ανάπτυξης. H "recyworks" δεν εκφράζει τίποτε άλλο εκτός από την επιδίωξη των εμπνευστών της, που είναι η ανακύκλωση (recy-) και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης (-works). Oι ίδιοι επιθυμούν να "στήσουν"  αστικές  φάρμες -μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις- με ελάχιστο κόστος και πολλαπλάσιο όφελος μέσα σε εγκαταλειμμένα κτίρια ή μέσα σε οποιονδήποτε χώρο (ελάχιστη επιφάνεια τα 500 τ.μ) στις πόλεις, που δεν αξιοποιείται.  Οι Έλληνες ξοδεύουμε πάνω από 550 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για τον καφέ μας και κατέχουμε την 13η θέση στην παγκόσμια κατάταξη με κατανάλωση 5,33 kg μέσο όρο τον χρόνο ο καθένας. Το μεγαλύτερο μέρος από το κατακάθι του καφέ καταλήγει στα σκουπίδια και κατόπιν  αποσυντίθεται παράγοντας μεθάνιο,  που είναι 25 φορές πιο βλαβερό για την ατμόσφαιρα της γης από ότι το διοξείδιο του άνθρακα. Αυτό το κατακάθι θα μπορούσε να ανακυκλωθεί. Η μετάβαση στην κυκλική οικονομία μπορεί να δημιουργήσει 580.000 θέσεις εργασίας στην Ευρώπη, ενώ, παράλληλα να συμβάλει στη μείωση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι, μέσω της κυκλικής οικονομίας, οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μπορούν να μειωθούν κατά 450 εκατομμύρια τόνους μέχρι το 2030. " Το ζήτημα της αστικής φτώχειας και του υποσιτισμού εισάγεται πλέον στην ατζέντα των πολιτικών και στην Ευρώπη γιατί η παρατεταμένη οικονομική κρίση δημιουργεί  θύλακες φτώχειας σε όλες τις μεγαλουπόλεις των ανεπτυγμένων χωρών, οι οποίοι θα διογκωθούν, αφού τα προβλήματα αυξάνονται. Εμείς προτείνουμε  την ανάπτυξη αστικής μικροφάρμας , την οποία θα διαχειρίζονται οι κάτοικοι της πόλης με σκοπό την οικιακή χρήση. Χρησιμοποιώντας φυσικούς πόρους της πόλης, στη συγκεκριμένη περίπτωση,  το κατακάθι του καφέ, θα επιστρέφουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους στους κατοίκους της πόλης και θα ενισχύουν την αστική οικονομία. Ένα κιλό  κατακάθι καφέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπόστρωμα για την παραγωγή 200 gr. μανιταριών. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πως μια τέτοια αστική μικροφάρμα θα μπορούσε να προσδώσει διατροφική αυτάρκεια σε  ένα ίδρυμα στο οποίο φιλοξενούνται άτομα υπό ένταξη ή μικρά παιδιά. Είναι αξιοσημείωτο πως στη χώρα μας το 70% περίπου των μανιταριών που καταναλώνονται είναι προϊόν εισαγωγής. Νομίζω πως είναι μια διαδικασία που μόνο θετικά μπορείς να τη δεις ", συμπληρώνει ο Πάνος Δρακούλης.

Η εταιρία "recyworks", ένα μήνα μετά την ίδρυσή της, είχε ήδη βγάλει πιλοτικά την πρώτη σοδειά μανιταριών μέσα σε υπόστρωμα από κατακάθι καφέ και είχε κερδίσει ένα επιχειρηματικό βραβείο σε ελληνικό διαγωνισμό για την "πράσινη επιχειρηματικότητα". Τον περασμένο Σεπτέμβριο υπήρξε η μια από τις τρείς ελληνικές ομάδες που συμμετείχαν στον ημιτελικό του πανευρωπαϊκού διαγωνισμού ClimateLaunchpad 2015 (www.climatelaunchpad.org) που πραγματοποιήθηκε στο Άμστερνταμ (στο ClimateLaunchpad 2015 υποβλήθηκαν αρχικά επτακόσιες επιχειρηματικές ιδέες (αριθμός ρεκόρ) από 28 χώρες, για να φτάσουν στον ημιτελικό 81 από αυτές). Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε για δεύτερη χρονιά από το Climate-KIC, (που είναι μια από τις τρείς πρώτες Κοινότητες Γνώσης και Τεχνολογίας του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Καινοτομίας και Τεχνολογίας που δημιουργήθηκε το 2010), το οποίο προωθεί ιδέες και προϊόντα για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της Κλιματικής Αλλαγής (www.climate-kic.org). Πρόκειται για τον μεγαλύτερο διαγωνισμό επιχειρηματικών ιδεών της Ευρώπης στον τομέα της "πράσινης ανάπτυξης". Επόμενος σταθμός της recyworks ήταν το Funjicamp στο Παρίσι , η συνάντηση επιχειρηματιών, παραγωγών και φαν των μανιταριών, όπου συζητούνται οι εξελίξεις και οι νέες τάσεις στις καλλιέργειες μανιταριών. Η ελληνική συμμετοχή υπήρξε η μοναδική ανάμεσα σε δεκαεπτά  εταιρίες από οκτώ ευρωπαϊκές χώρες.
Η  αστική μικροφάρμα, αυτή τη στιγμή αποτελεί θέμα συζήτησης παγκοσμίως. Πολλοί είναι αυτοί που οραματίζονται  μελλοντικές  πόλεις με πολυώροφα θερμοκήπια μέσα στα οποία τα φυτά θα αναπτύσσονται με υδροπονικές μεθόδους και σε φυσικά ανακυκλώσιμα υποστρώματα. Ο καθηγητής Δημόσιας Υγείας στο πανεπιστήμιο Columbia, Dr. Despommier,  υποστηρίζει πως μια εγκατάσταση 30 ορόφων (διαστάσεις ενός οικοδομικού τετραγώνου), θα είναι σε θέση  να παράγει τροφή για 50.000 ανθρώπους, ενώ 160 τέτοια κτήρια θα μπορούσαν να θρέψουν όλους τους κατοίκους της Νέας Υόρκης!
Η "recyworks" φιλοδοξεί μέσα στην επόμενη πενταετία να έχει δημιουργήσει 35 μικροφάρμες μέσα στην Αθήνα. Ξεκινάει, προς το παρόν μέσα σε ένα εγκαταλειμμένο βιομηχανικό χώρο που της  παραχώρησε ο Δήμος Αθηναίων. Να σημειωθεί πως αρκετοί είναι οι δήμοι της Αττικής που έχουν απλώσει χέρι συνεργασίας και έχουν δει θετικά αυτή τη μέθοδο "ολιγαρκούς" καινοτομίας. Το ζήτημα είναι πως η υλοποίηση του σχεδίου "σκοντάφτει", ως συνήθως στη χώρα μας, στον πολυκερματισμό των υπηρεσιών και στη γραφειοκρατία και έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος. Στον ίδιο χρόνο που οι δημιουργοί της "recyworks" προσπαθούν να παρακάμψουν τα εμπόδια, Ολλανδοί και Δανοί συνάδελφοί τους έχουν "στήσει" τις φάρμες και έχουν ξεκινήσει την παραγωγή μανιταριών. Η ομάδα, παρότι δέχεται προτάσεις για συνεργασία στο εξωτερικό δεν επιθυμεί να φύγει από την Ελλάδα. "Έχουμε αποφασίσει να μείνουμε εδώ και να το παλέψουμε. Βλέπουμε ότι είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να το προσπαθήσουμε. Τώρα, που είμαστε ακόμη νέοι για να έχουμε και μπόλικο χρόνο ακόμη και για να αποτύχουμε! ", συμπληρώνει ο Πάνος Δρακούλης. 
πηγή

Άνεργος στα 50: Οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς

Το WE μιλά με τους ανθρώπους πίσω από τους αριθμούς της μακροχρόνιας ανεργίας. Οι πενηντάρηδες που έκαναν 'επάγγελμα' την αναζήτηση εργασίας και η λάθος συνταγή ενός κράτους που αφήνει ένα κομμάτι του ενεργού του πληθυσμού να 'σαπίζει'

Ιωάννα Μπρατσιάκου

«Όλοι μιλάνε για την ανεργία των νέων, έχεις ακούσει να μιλάει κανείς για την ανεργία των πενηντάρηδων; Αυτό είναι το μεγάλο μου παράπονο. Είναι σαν να μην υπάρχουμε. Νιώθω ότι βρίσκομαι στη ζώνη του λυκόφωτος», μου λέει ο Σπύρος Βούλγαρης, 55 ετών και άνεργος τα τελευταία 5 χρόνια. Η ζωή του άλλαξε ριζικά όταν έκλεισε η εταιρία εκδόσεων όπου εργαζόταν επί μία εικοσαετία. Η (μάταιη) αναζήτηση εργασίας έγινε η νέα του εργασία και οι εφιάλτες πήραν συγκεκριμένη μορφή. Για το ελληνικό κράτος, όμως, ο κύριος Σπύρος είναι ακόμα ένας από τους 1.180.141 ανέργους που κατέγραψε η ΕΛΣΤΑΤ στην τελευταία της τριμηνιαία έκθεση και δεν ανήκει καν στην πλειοψηφία. Είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι άνεργοι της χώρας, περίπου 8 στους 10, είναι νέοι έως 29 ετών. Η πενηντάρηδες όμως κατέχουν μια άλλη θλιβερή πρωτιά, αυτή της μακροχρόνιας ανεργίας, καθώς αποτελούν το 93,6% των «παλαιών» ανέργων. Με άλλα λόγια, αν μείνεις άνεργος στα 50, εξαιρετικά δύσκολα θα ξαναβρείς δουλειά. Πολύ πιθανό να μην συμπληρώσεις ποτέ τα ένσημα για να βγεις στη σύνταξη. Αλλά ας πούμε ότι τα έχεις ήδη.

Για τη συνέχεια News247

Ο αγροτικός κόσμος συρρικνώνεται

Του Βασίλη Γαλούπη από το Ποντίκι

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Μεταπολεμικά, και ειδικά μετά το 1990, η πτώση του αγροτικού πληθυσμού της χώρας ήταν ραγδαία σε όλα τα επίπεδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για το παραγωγικό σκέλος, αλλά και για τη συνεισφορά του στο ΑΕΠ. Στα χρόνια της κρίσης η κατάσταση έγινε ακόμη δυσκολότερη. Οι επιβαρύνσεις στους αγρότες και το κόστος παραγωγής αυξάνονται, ενώ τα έσοδα μειώνονται.

Η χαρτογράφηση του αγροτικού χώρου από το 1821 μέχρι σήμερα είναι άκρως διαφωτιστική για το τι πραγματικά έχει συμβεί αυτά τα σχεδόν 200 χρόνια στη χώρα μας σε όλα τα στάδια και τους τομείς της παραγωγικής διαδικασίας στη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Το 1838 ο οικονομικώς ενεργός πληθυσμός ανδρών της Ελλάδας, σύμφωνα με την απογραφή που είχε γίνει εκείνη τη χρονιά, έφτανε τους 233.273, σε συνολικό πληθυσμό 651.000. Απ’ όσους εργάζονταν, οι 95.069 ήταν γεωργοί και οι 27.366 κτηνοτρόφοι. Δηλαδή ο ένας στους δύο εργαζομένους, και συγκεκριμένα σε ποσοστό 55%, ασχολούνταν με τη γεωργία – κτηνοτροφία.

Επειδή ασφαλώς υπάρχει κι ένα ιστορικό ενδιαφέρον σ’ αυτήν την εργασιακή χαρτογράφηση αμέσως μετά την απελευθέρωση, έτσι όπως την εντοπίσαμε στην έκδοση «Στατιστικαί Μελέται 1821-1971» του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, από τον Σύλλογο Υπαλλήλων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος, να αναφέρουμε ακόμα ότι στους άλλους τομείς απασχολούνταν κατά το 1838: μηχανικοί 15.343, έμποροι και τραπεζικοί 276, έμποροι χονδρικού εμπορίου 5.090, καταστηματάρχες 12.196, ιδιοκτήτες μεγάλης έκτασης γης 2.755, ιδιοκτήτες μικρής έκτασης γης 45.234, στρατιωτικοί 4.566, ναυτικοί 13.679, δημόσιοι υπάλληλοι 1.391, δικηγόροι 110, γιατροί 208.

Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύθηκαν αρχικά στα αγγλικά το 1842 από τον Φρέντερικ Στρονγκ με τίτλο «Greece as a Kingdom, A statistical description of that country».

Σε μια πιο εκτενή μελέτη που έγινε το 1853 και φέρνει στο φως τα πρώτα επίσημα στατιστικά στοιχεία που διασώζονται στη χώρα μας, με τίτλο «Στατιστικαί πληροφορίαι περί Ελλάδος» (Εθνικό Τυπογραφείο), διαπιστώνεται ότι ο αγροτικός πληθυσμός αποτελεί το 89,7% του συνολικού πληθυσμού στην Ελλάδα, αν συμπεριλάβει κανείς και τις γυναίκες, αλλά και τα παιδιά που δούλευαν με τις οικογένειές τους στα χωράφια.

Στις απαρχές του 20ού αιώνα η κατάσταση ήδη είχε αλλάξει αρκετά. Στην απογραφή του 1907 ο πληθυσμός ξεπερνούσε τα 2,6 εκατ. Το ποσοστό των ανδρών που εργάζονταν ήταν 51,2% και των γυναικών μόλις 4,3%!

Στη γεωργία απασχολούνταν 257.000 άνθρωποι, στην αλιεία 6.144 και στην κτηνοτροφία 70.560. Συνολικά, το 45% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας. Η βιοτεχνία (βιομηχανία, χειροτεχνία, χειρωνακτική) είχε ανέλθει πια σε 189.443 εργαζόμενους και στο 25,7%, ενώ το εμπόριο ήταν στο 11,1%.

Ελάχιστες οι διαφορές και στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό στην απογραφή του 1920, που περιελάμβανε άτομα ηλικίας 10 ετών και άνω, σε αντίθεση με την προηγούμενη απογραφή που αποτελούνταν από άτομα ανεξαρτήτως ηλικίας. Η γεωργία απασχολούσε το 44,9% των εργαζομένων, η κτηνοτροφία το 4,3% και η αλιεία το 0,08%.

Τραύματα

Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο γεωργικός πληθυσμός της Ελλάδας τους δυο τελευταίους αιώνες έχει υποστεί βαθύτατα δημογραφικά τραύματα. Βασική αίτια ήταν, βέβαια, οι μεγάλες εθνικές περιπέτειες και οι πόλεμοι, όμως επίδραση σημαντική είχαν κατά καιρούς και άλλα οικονομικά, κοινωνικά, καιρικά, αλλά και διεθνούς φύσης αίτια (κρίσεις κ.λπ.). Σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία, ο αγροτικός πληθυσμός στην Ελλάδα το 1928 ήταν 3,3 εκατ. σε σύνολο 5 εκατ. κατοίκων και το 1940 είχε φτάσει στα 3,8 εκατ. σε συνολικό πληθυσμό 7,3 εκατ. Η γη μετά το 1929 ήταν διαμοιρασμένη ως εξής:

◆ Το 36,96% των αγροτών είχε έκταση μέχρι 1 στρέμμα.

◆ Το 35,09% των αγροτών καλλιεργούσε 1-3 στρέμματα.

◆ Το 23,45% των αγροτών 3-10 στρέμματα.

◆ Το 3,87% των αγροτών 10-100 στρέμματα.

◆ Το 0,15% των αγροτών πάνω από 100 στρέμματα.

Μέχρι το 1936 μοιράστηκαν από το κράτος 1,7 εκατ. στρέμματα σε 305.000 αγροτικές οικογένειες συνολικά.

Συνέπεια της αγροτικής μεταρρύθμισης ήταν η αύξηση της παραγωγής, αλλά και η εξέλιξη της εμπορευματοποίησής της. Ανάμεσα στο 1915 και το 1931 τα σπαρμένα με σιτάρι εδάφη αυξήθηκαν από 736.000 σε 1.356.000 στρέμματα, με καπνά από 17.500 σε 84.400 στρέμματα και η παραγωγή σιταριού ανέβηκε κατά 200.000 τόνους! Περίπου το 70% της καλλιεργούμενης γης είχε σιτηρά, αλλά η απόδοση ήταν πολύ χαμηλή εξαιτίας της έλλειψης κεφαλαίου και γνώσεων.

Παρά ταύτα υπήρχαν ακόμα περιθώρια βελτίωσης στην εντατικοποίηση της γεωργίας. Αποτρεπτικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι η πλειοψηφία των κτημάτων ήταν μικρά και κατακερματισμένα. Όπως και να είχε, ο αγροτικός κόσμος εξακολουθούσε να τα φέρνει βόλτα δύσκολα. Υπολογίζεται ότι το 1936 το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα των αγροτών ήταν 4.200 δραχμές, όταν το κατά κεφαλήν εισόδημα στις πόλεις έφτανε τις 14.525 δραχμές.

Όσον αφορά τις εξαγωγές, το μεγαλύτερο βάρος έπεφτε στη σταφίδα, με ετήσια παραγωγή 127.000 τόνους, λίγο πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεύτερο εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν ήταν ο καπνός, με τη Γερμανία και τις ΗΠΑ να απορροφούν πάνω από το 70% του προϊόντος. Ακόμη υπήρξαν κρατικά μέτρα για την προώθηση της βαμβακοβιομηχανίας, με την παραγωγή να αυξάνεται μετά τον αμερικανικό εμφύλιο, όταν μειώθηκαν οι εξαγωγές από τις ΗΠΑ προς την Ευρώπη. Το 1911 στην Ελλάδα καλλιεργούνταν 9.061 στρέμματα βαμβακιού και το 1939 είχαν φτάσει τα 65.200 στρέμματα.

Αν συνοψίσουμε την κατάσταση της γεωργίας στην προπολεμική περίοδο, θα διαπιστώσουμε ότι με την αγροτική μεταρρύθμιση καταργήθηκαν οι φεουδαρχικές συνθήκες, όμως δημιουργήθηκε η μικροκαλλιέργεια, που με τη σειρά της δεν επέτρεπε την εντατικοποίηση της παραγωγής.

Μεταπολεμικά πια, μεταξύ 1951 και 1961, ο συνολικός πληθυσμός της χώρας αυξήθηκε από 7,6 εκατ. σε 8,3 εκατ., όμως ο αγροτικός παρέμεινε ουσιαστικά αναλλοίωτος στα 3,6 εκατ., όπως πάνω – κάτω και πριν από τον πόλεμο (3,8 εκατ. το 1940). Εξακολουθούσε, πάντως, να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, σε μια εποχή που άρχισε να σαρώνει η αστυφιλία με τα κύματα εσωτερικής μετανάστευσης προς τις μεγαλουπόλεις, ενώ ξεκινούσε πια και η μετανάστευση προς το εξωτερικό.

Σε φάση μεταβολής

Την περίοδο μετά τον πόλεμο, 1950 – 1965, η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική προσπάθησε να μεταθέσει την καλλιέργεια από τα σιτηρά στην παραγωγή των λεγόμενων βιομηχανικών φυτών, ωστόσο χωρίς επιτυχία, καθώς διατηρήθηκε εν τέλει η πολιτική για τα σιτηρά, που αποτελούσαν το βαρύ πυροβολικό. Η παραγωγή σιταριού αυξήθηκε κατά 40% αυτήν τη 15ετία. Του ρυζιού διπλασιάστηκε, όπως και του βαμβακιού, ενώ του καπνού ανέβηκε κατά 30% και των λαχανικών κατά 100%.

Η ελληνική γεωργία εξακολούθησε να βρίσκεται σε μια φάση αργής μεταβολής. Οι μονοκαλλιεργητικές ή ολιγοκαλλιεργητικές συνθήκες βαθμιαία καταργήθηκαν. Ο καπνός εξακολουθούσε να κατέχει κεντρική θέση στις εξαγωγές, η θέση της σταφίδας όμως είχε υποχωρήσει. Ένα μεγάλο τμήμα της συνολικής παραγωγής αγροτικών προϊόντων έφτανε πια στην αγορά.

Το 1957 οι συνολικές εξαγωγές εξακολουθούσαν να αποτελούν μόλις το 41,8% των εισαγωγών. Περίπου το 80% των εξαγωγών αποτελούνταν το 1960 από αγροτικά προϊόντα. Η Ελλάδα μέχρι εκείνη τη χρονιά βρισκόταν σε ένα προπαρασκευαστικό στάδιο κι από τότε προσπαθούσε να εξουδετερώσει την «οπισθοδρομική» αγροτική διάρθρωση και να προωθήσει τον εκσυγχρονισμό σε όλες τις φάσεις της παραγωγής.

Ωστόσο, είχε αρχίσει να φθίνει ήδη η συμβολή της γεωργίας στο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, αφού μειώθηκε κατά 5% μεταξύ 1958-1965.

Τα πολύ δύσκολα, λοιπόν, για τον πρωτογενή τομέα αρχίζουν μετά τον πόλεμο. Το 1948 το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ήταν 19,1 δισ. δρχ. και ο Πρωτογενής τομέας (γεωργία) 5,8 δισ., με τον Δευτερογενή στα 3,7 δισ. Η εξέλιξη και η αναλογία ανά δεκαετία μέχρι το 1990, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία και τους Εθνικούς Λογαριασμούς Ελλάδας, ήταν:

◆ 1958: ΑΕΠ 83,7 δισ., Πρωτογενής τομέας 21,6 δισ., Δευτερογενής 19,7 δισ.

◆ 1968: ΑΕΠ 202,6 δισ., Πρωτογενής τομέας 39,5 δισ., Δευτερογενής 59,3 δισ.

◆ 1978: ΑΕΠ 1,01 τρισ., Πρωτογενής τομέας 177 δισ., Δευτερογενής 312,9 δισ.

◆ 1988: ΑΕΠ 6,5 τρισ., Πρωτογενής τομέας 1,08 τρισ. Δευτερογενής 1,8 τρισ.

Όσο για τον Τριτογενή τομέα; Από 10 δισ. το 1948, στο μισό του ΑΕΠ, εκτινάχθηκε στα 3,6 τρισ. το 1988, υπετριπλάσιο ποσοστό την ίδια χρονιά! Η γεωργία έχει όλο και μικρότερη συμβολή στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν.

Συρρίκνωση

Η έναρξη της παγκοσμιοποίησης μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη επιρροή της αγροτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα μέσω επιδοτήσεων, αλλά και τρομερών αλλαγών, οδήγησε σε συρρίκνωση του αγροτικού κλάδου σε όλα τα επίπεδα.

Σύμφωνα με την Eurostat, σχετικά με την απασχόληση στον αγροτικό τομέα αλλά και την αλιεία το 2012, οι απασχολούμενοι στον αγροτικό κλάδο, έπειτα από διαρκή πτώση τις τελευταίες δεκαετίες, έφταναν τους 400.000, αντί των 3,6 εκατ. του 1961! Συνολικά 23 εκατ. άνθρωποι απασχολούνται ως αγρότες στην Ε.Ε. των 27 κρατών-μελών.

Οι κακές ειδήσεις, όμως, δεν τελειώνουν εδώ. Σωρευτικά την εξαετία 2006-2011 το αγροτικό εισόδημα στην Ελλάδα, όπως εκτιμάται από την Eurostat, μειώθηκε κατά 22,6%, ενώ στο ίδιο διάστημα, συγκριτικά, το αγροτικό εισόδημα στην Ε.Ε. αυξήθηκε κατά 19% και στις χώρες της ευρωζώνης κατά 5% περίπου.

Στην Ελλάδα τη δεκαετία του 2000 οι αγρότες μειώθηκαν κατά 35%! Έτσι, από το 17% το 2000 πήγαν στο 11% του ενεργού πληθυσμού το 2009, ποσοστό που σήμερα είναι μικρότερο. Η συμμετοχή του αγροτικού τομέα στη συνολική Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία από 6,6% έπεσε στο 3% το ίδιο διάστημα (2000-2010) και το αγροτικό εισόδημα μειώθηκε κατά 19%. Οι εισαγωγές αγροτικών προϊόντων, που δυνητικά θα μπορούσαν να παραχθούν εντός Ελλάδας, έφταναν κάθε χρόνο τα 5-6 δισ. ευρώ.

Οι εξελίξεις τα τελευταία 25 χρόνια ήταν ραγδαίες σε παγκόσμιο επίπεδο στο σύστημα παραγωγής, μεταποίησης και διακίνησης των αγροτικών προϊόντων. Όμως η ελληνική γεωργία και το κράτος σε επίπεδο εθνικής πολιτικής δεν παρουσίασαν τα απαιτούμενα αντανακλαστικά για τον διαρθρωτικό και θεσμικό εκσυγχρονισμό που απαιτούνταν. Οι προστατευτικοί μηχανισμοί της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μάλιστα, έδρασαν συχνά ως αποτρεπτικοί παράγοντες για τη βελτίωση της παραγωγικής εικόνας της ελληνικής γεωργίας και η κρίση έδωσε το τελειωτικό χτύπημα, μέσα σε έναν λαβύρινθο στρεβλώσεων, υπερβολών και παθογενειών.

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε η ΠΑΣΕΓΕΣ το 2013, οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν στον αγροτικό τομέα την τριετία 2010-2012 αγγίζουν τις 58.300, παρά το γενικό προσκλητήριο για επιστροφή στη γη ως μέσο καταπολέμησης της ανεργίας και δυνατότητας εύρεσης ενός εισοδήματος.

Η σημαντική άνοδος του κόστους παραγωγής και των φόρων είχαν συνέπεια το αγροτικό εισόδημα σωρευτικά, το διάστημα της πενταετίας 2009-2013, να μειωθεί κατά 13%, πτώση η οποία σε απόλυτο μέγεθος αντιστοιχεί σε απώλεια της τάξεως των 922 εκατ. ευρώ περίπου. Από τα 6,537 δισ. ευρώ που ήταν το 2014 το σύνολο του γεωργικού εισοδήματος στη χώρα μας, τα 3,017 δισ. ευρώ αποτέλεσαν χρήματα που ήρθαν από τις Βρυξέλλες, με συνέπεια η εξάρτηση από τις κοινοτικές επιδοτήσεις να μεγαλώνει αντί να μικραίνει.

Όσον αφορά το τι παράγει η χώρα μας, το διάστημα 2009-2013 το προβάδισμα ως προς την κατανομή της αξίας κατέχουν τα φρούτα και τα κηπευτικά, με ποσοστά 16,6% και 18% αντίστοιχα. Ακολουθούν το γάλα (11,2%), οι αροτραίες καλλιέργειες (10,2%), το ελαιόλαδο (9,3%), το αιγοπρόβειο κρέας (8,3%) και τα σιτηρά (7,5%). Η αξία των εξαγωγών τροφίμων, εξάλλου, αυξήθηκε μεταξύ 2008-2014 κατά 22%.

Με όλα αυτά δεν είναι δυσεξήγητο το ότι το ποσοστό των νέων αγροτών το 2012, καταμεσής της κρίσης και της έξαρσης της ανεργίας, ήταν στην Ελλάδα μόλις το 7%, ενώ των ηλικιωμένων αγροτών 57,2%! Όχι μόνο γερνάει, αλλά δεν ανανεώνεται κιόλας ο αγροτικός πληθυσμός… Η χώρα μας, τελικά, συρρίκνωσε την αγροτιά της! Και οι καιροί για όσους θέλουν να επιστρέψουν στη γη γίνονται όλο και δυσκολότεροι.

πηγή 

Η εργασία της ημέρας πρέπει να είναι σύμφωνη με την εργασία της νύχτας»Τί εννοεί;

 

 Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

– Γέροντα, ο Αββάς Ισαάκ λέει: «Η εργασία της ημέρας πρέπει να είναι σύμφωνη με την εργασία της νύχτας»* Τί εννοεί;  

– Εννοεί ότι, όπως την νύχτα προσεύχεται κανείς και ο νούς του είναι στον Θεό, έτσι και την ημέρα να προσπαθή να μην ξεχνιέται και φεύγη ο νούς του από τον Θεό. Αν δεν προσέχης μέσα στην ημέρα, μαζεύεις σαβούρα, και άντε μετά να την πετάξης! Εύκολο είναι;
Μία απροσεξία να κάνης, πόσο δυσκολεύεσαι την ώρα της προσευχής, όταν πάς να συγκεντρωθής! Η προσοχή και η παρακολούθηση έχουν μεγάλη σημασία. Μπορεί κανείς να προσεύχεται ώρες, αλλά, αν δεν προσέχη και δεν παρακολουθή τον εαυτό του, δεν κάνει τίποτε. Όταν όμως η προσευχή συνοδεύεται με την παρακολούθηση, τότε χτυπάμε προς εκείνη την κατεύθυνση που μας χτυπάει περισσότερο ο εχθρός.
 

– Γιατί, Γέροντα, ο νούς μου είναι μονίμως σκορπισμένος και δεν μπορώ να τον μαζέψω;   
– Τον έχεις αφήσει αχαλίνωτο όλα τα χρόνια και τώρα δεν μπορείς να τον κυβερνήσης. Χρειάζεται προσοχή, διότι ο νούς την μια στιγμή μπορεί να σε πάη στον Παράδεισο και την άλλη, εάν δεν προσέξης, να σε πάη στην κόλαση. Όσο μπορείς, να προσπαθής να συγκεντρώνης τον νού σου σε σκέψεις καλές, άγιες, που αγιάζουν τον άνθρωπο.

* Βλ. Αββά Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος ΚΘ΄, σ. 107.

πηγή

Χίλιους νοσηλευτές/τριες, με πολύ καλή αμοιβή και παροχές, ζητά η Ιρλανδία

επιμέλεια Κλεοπάτρα Ζουμπουρλή, 

Η Ιρλανδία ζητά 1000 Έλληνες νοσηλευτές/τριες για να καλύψει τις ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες της. Οι Ιρλανδοί γνωρίζουν ότι η χώρα μας, με τους χιλιάδες ανέργους νοσηλευτές, αποτελεί αστείρευτη πηγή για εύρεση αξιόλογου, καταρτισμένου προσωπικού.

Οι υποψήφιοι για τις θέσεις πρέπει να έχουν πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ Νοσηλευτικής, να γνωρίζουν Αγγλικά, ενώ η πείρα δεν είναι απαραίτητη για όλες τις περιπτώσεις

Τα πλεονεκτήματα

7 λόγοι για να ξεκινήσετε την καριέρα σας στην Ιρλανδία

1. Το καλύτερο ξεκίνημα μιας καριέρας νοσηλευτή στον εξωτερικό. Το πιστοποιητικό εργασίας στην Ιρλανδία κάνει πολύ πιο εύκολη  την εύρεση εργασία στη Μ. Βρετανία, στο Ντουμπάι και αλλού. 

2. Εργασία στην Ιρλανδία σημαίνει α) Χαμηλό κόστος ζωής και εξοικονόμηση έτσι 30 με 50.000 Ευρώ από την οικονομία στα έξοδα, σε σχέση με άλλη χώρα.

β) Γρήγορη εξέλιξη στην Ιρλανδία, είτε στην Μ. Βρετανία, Αραβικά Εμιράτα, Αυστραλία.

γ) Γλώσσα τα Αγγλικά.

3. Οι νοσηλευτές που εργάστηκαν στην Ιρλανδία έχουν μεγάλη ζήτηση παγκοσμίως. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που η Ιρλανδία έχει συνεχείς ανάγκες, προσωπικού.

4. Η μετακίνηση και εγκατάσταση είναι επιδοτούμενη. Η πρόσβαση είναι πολύ πιο οικονομική σε σχέση με άλλες χώρες.

5. Σχεδιασμός Καριέρας

6. Αναλαμβάνουν να βοηθήσουν να βρεθεί απασχόληση και για το έτερο ήμισυ 

7. Η Ιρλανδία έχει πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα. Οι Ιρλανδοί είναι κυρίως καθολικοί, είναι φιλικοί και είναι κοντά στην οικογένεια. Εχει χαμηλή εγκληματικότητα Επίσης η Ιρλανδία πέρασε μια πολύ μεγάλη οικονομική κρίση έχοντας το ΔΝΤ, αφού το 2010 μπήκε στο μνημόνιο Το 2014 κατάφερε κατάφερε να βγει από τα μνημόνια. 'Εχει Ευρώ και είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση

8. Σήμερα η Ιρλανδία παρουσιάζει γρήγορη ανάπτυξη στην τεχνολογία και στην οικονομία της. 

Η μηνιαία αμοιβή που παρέχεται είναι 3 με 3.500 Ευρώ (καθαρά), ανάλογη των προσόντων και δεξιοτήτων του κάθε υποψηφίου, και ελκυστικές Κοινωνικές Παροχές. Επίσης θα υπάρχει βοήθεια στην εξάσκηση την ιατρίκης ορολογίας και βελτίωσης της γλώσσας.

Η πλήρης απασχόληση στη Ιρλανδία είναι 39 ώρες την εβδομάδα 

Λίγα λόγια για την Ιρλανδία σήμερα

διαβάστε περισσότερα εδώ για περισσότερες πληροφορίες:medlabgr

Καλλιεργήστε γιατί χανόμαστε!

Ανεκτίμητα προϊόντα της ελληνικής γης και η «αναδιάρθρωση» των καλλιεργειών

Γιώργος Κολέμπας

‘Ενα σωρό αγροτικά προϊόντα της ελληνικής γης βγαίνουν από την αφάνεια, καλλιεργούνται, προωθούνται και αρχίζουν να αποφέρουν αποτελέσματα.

* Ο κρόκος Κοζάνης, το χρυσάφι της ελληνικής γης όπως αποκαλείται, συγκαταλέγεται στα πιο προσφιλή και πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές του ιδιότητες. Ο Συνεταιρισμός Κροκοπαραγωγών Κοζάνης ιδρύθηκε το 1971, απαρτίζεται από 1.500 μέλη και έχει το αποκλειστικό δικαίωμα συλλογής, συσκευασίας και διακίνησης του κρόκου. Η ίδρυση του Συνεταιρισμού δημιούργησε ένα φορέα που έχει τη συνολική ευθύνη της συγκέντρωσης, επεξεργασίας, τυποποίησης και διάθεσης του προϊόντος, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ποιότητά του και να αποφεύγεται η νοθεία που γινόταν στο παρελθόν, από τους εμπορομεσίτες, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση και την αρνητική εικόνα του προϊόντος. Καταναλώτριες χώρες θεωρούνται οι Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ελβετία, Αγγλία, Γερμανία, Σκανδιναβικές και Κάτω Χώρες, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Βραζιλία, Αργεντινή, Ιαπωνία.

* Το σπαράγγι είναι μια από τις πλέον δυναμικές καλλιέργειες για τη χώρα μας. Είναι ένα καθαρά εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν, αφού το 95% της ελληνικής παραγωγής αποστέλλεται στο εξωτερικό. Τα κυριότερα κέντρα παραγωγής στη χώρα μας βρίσκονται στα Γιαννιτσά, την Καβάλα, την Ημαθία, την Εδεσσα, την Ορεστιάδα, την Αιτωλοακαρνανία και την Ξάνθη.

* Μαστίχα Χίου: Η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών είναι αναγκαστικός συνεταιρισμός που ιδρύθηκε το 1938 με τον ιδρυτικό νόμο 1390 και είναι φορέας αποκλειστικής διαχείρισης της φυσικής μαστίχας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αποτελεί τη συλλογική έκφραση 20 πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών των 24 Μαστιχοχωρίων που βρίσκονται στη νότια Χίο. Σήμερα η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών αριθμεί περίπου 5.000 μέλη και είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε μέγεθος οργανισμούς της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Αν και στην τελευταία μεγάλη πυρκαγιά στη Χίο καταστράφηκαν πάρα πολλά μαστιχόδενδρα, η εμπορική δραστηριότητα της Ένωσης είναι κυρίως εξαγωγική, αφού το 60% της ετήσιας παραγωγής της μαστίχας Χίου προωθείται στις αγορές του εξωτερικού -Ευρώπη, Μ. Ανατολή, Αμερική, Αφρική, Αυστραλία, Ασία- ενώ τα σημαντικότερα προϊόντα (μαστίχα, μαστιχέλαιο, τσίκλα Elma) της ΕΜΧ είναι προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ).

* Ροδιά: Στην καλλιέργεια ροδιάς στρέφονται οι αγρότες στην Κεντρική Μακεδονία και όχι μόνο, αναζητώντας εναλλακτική λύση μετά την αναγκαστική εγκατάλειψη παραδοσιακών καλλιεργειών -και λόγω ΚΑΠ- όπως αυτή του καπνού. Στη Γουμένισσα Κιλκίς π.χ. , πρώην καπνοπαραγωγοί συνέστησαν την ομάδα παραγωγών ροδιού «Το Ρόδι» και καλλιεργούν σε περισσότερα από 500 στρέμματα ροδιές, που αναμένεται να αυξηθούν. Η καλλιέργεια ροδιών έχει εξαπλωθεί σε νομούς της Β. Ελλάδας, όπως ο νομός Πέλλας. Αναμένεται όμως αύξηση της καλλιέργειας στο μέλλον γιατί το ενδιαφέρον του κόσμου είναι μεγαλύτερο (θεωρείται ότι κάνει καλό στο καρδιαγγειακό σύστημα), εφόσον αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που παρατηρούνται στη διάθεση ασφαλούς πολλαπλασιαστικού υλικού.

* Στέβια: Μεταξύ των τριών μόνο χωρών που χορηγήθηκε επίσημη άδεια για την καλλιέργεια της στέβιας, που εκτιμάται ότι μπορεί να αντικαταστήσει την καπνοκαλλιέργεια, συγκαταλέγεται η Ελλάδα. Η στέβια είναι ένα μικρό βότανο που φυτρώνει στη βορειοδυτική Παραγουάη και αποτελεί παραδοσιακό γλυκαντικό των αυτοχθόνων Γουαρανών. Είναι 300 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη, χωρίς καθόλου θερμίδες, ενώ μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις για ανεπιθύμητες δράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό. Αντιθέτως, έρευνες του Πανεπιστημίου της Ασουνσιόν στην Παραγουάη έχουν δείξει ότι η στέβια διαθέτει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες. Ενα ακόμα πλεονέκτημα είναι ότι η κρυσταλλική γλυκιά ουσία της στέβια είναι σταθερή σε θερμοκρασία έως και 200 βαθμών Κελσίου, ιδιότητα που επιτρέπει τη χρήση της στη μαγειρική, σε αντίθεση με τη συνθετική ασπαρτάμη.

* Κοινή μηδική (Medicago sativa): είναι πολυετές ψυχανθές φυτό (5-6 έτη) που κατάγεται από τη νοτιοδυτική Ασία και συγκεκριμένα από την περιοχή Ιράν, Ιράκ και Τουρκμενιστάν. Στην Ελλάδα και στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο εισήχθη κατά τους Ελληνοπερσικούς πολέμους, τον 5ο αιώνα π.Χ. Η μηδική είναι το σπουδαιότερο χορτοδοτικό φυτό σε παγκόσμια κλίμακα, γεγονός που οφείλεται στην υψηλή θρεπτική του αξία. Το χόρτο της μηδικής είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, ανόργανα άλατα και βιταμίνες. Χρησιμοποιείται ως χονδροειδής ζωοτροφή στα σιτηρέσια βοοειδών, αιγοπροβάτων, χοίρων και πουλερικών, με τον περιορισμό ότι μπορεί να προκαλέσει τυμπανισμό στα μηρυκαστικά εφόσον καταναλωθεί χλωρή. Τα τελευταία χρόνια, εξαπλώνεται διαρκώς η βιολογική καλλιέργεια της μηδικής, προς κάλυψη των αναγκών των βιολογικά εκτρεφόμενων ζώων, ο αριθμός των οποίων συνεχώς αυξάνεται.

* Τρούφα: Μια εναλλακτική επιλογή καλλιέργειας, με μικρές απαιτήσεις στις δαπάνες έναρξης και φροντίδας αλλά με υποσχέσεις για μεγάλες αποδόσεις. Πρόκειται για το σπάνιο μανιτάρι με το όνομα «τρούφα», το οποίο αναπτύσσεται υπόγεια (7-15 εκ. από την επιφάνεια), στο ριζικό σύστημα ορισμένων δέντρων ή θάμνων, όπως: φουντουκιά, φλαμουριά, πεύκο, καστανιά, ελιά, πλατύφυλλη ή χνουδωτή βελανιδιά, αμυγδαλιά κ.ά. Στα δέντρα αυτά γίνεται μπόλιασμα της ρίζας με τον μύκητα. Σήμερα, το κόστος εγκατάστασης φυτείας ανά στρέμμα κυμαίνεται από 1.000 έως 1.500 ευρώ (προβλέπεται και επιδότηση από τα σχέδια βελτίωσης), ενώ οι αποδόσεις -ύστερα από μια 5ετία- μπορούν να φτάσουν τα 1.500 ευρώ το στρέμμα.

* Φασκόμηλο: Στη Θεσσαλία, στη Ροδόπη αλλά και στο Άγιο Όρος αρχίζει να καλλιεργείται με πολύ καλές αποδόσεις το αρωματικό φυτό με τις ευεργετικές ιδιότητες. Η Salvia officinalis και η Salvia triloba, όπως είναι μερικές από τις επιστημονικές ονομασίες του φασκόμηλου, ήταν γνωστές από την αρχαιότητα, και ο Ιπποκράτης τις χρησιμοποιούσε για θεραπευτικούς σκοπούς. Σήμερα, πάντως, η χρήση της διευρύνθηκε κι εκτός από αφέψημα συναντάται στη φαρμακολογία και στην αρωματοθεραπεία, ενώ ευρεία είναι η χρήση της στην οδοντιατρική, καθώς έχει αποδειχτεί ότι καταπολεμά την οδοντική πλάκα.

* Αγριοαγκινάρες: προτείνεται για λόγους περιβαλλοντικούς, οικονομικούς και ενεργειακούς. Μπορεί να καλλιεργηθεί σε άγονες και ξηρές περιοχές που είναι ακατάλληλες για άλλες καλλιέργειες, γιατί δεν χρειάζεται νερό και λιπάσματα και καθόλου φυτοφάρμακα. Με την καλλιέργεια αυτή έχουμε και αποκατάσταση των εδαφών διότι δεν χρησιμοποιούμε χημικά πρόσθετα. Η αγριοαγκινάρα, μπορεί να εξελιχθεί στο «ελληνικό ντίζελ», δίνοντας τη δυνατότητα στους αγρότες να βρουν μια αποδοτική καλλιέργεια και στους καταναλωτές ένα φθηνό καύσιμο.

* Κτηνοτροφικό ρεβίθι: «Το κουκί και το ρεβίθι» από το δημοφιλές παραμύθι έρχονται στην επικαιρότητα - αυτή τη φορά μέσω της εκστρατείας της Greenpeace για τα κτηνοτροφικά ψυχανθή (κουκί, ρεβίθι, μπιζέλι και λούπινο). Στόχος της καμπάνιας είναι η προώθηση της καλλιέργειας των εν λόγω οσπρίων στη χώρα μας και η αξιοποίησή τους ως πρώτη ύλη για ζωοτροφές. Μέχρι σήμερα τα ζώα της ελληνικής επικράτειας τρέφονται βασικά με εισαγόμενη σόγια. “…Με λίγα λόγια, τα ελληνικά ζωικά προϊόντα, γάλα, γιαούρτι, κρέας και αυγά, αποδεικνύεται ότι μόνο... «ελληνικά και αγνά» δεν είναι, αφού στην παραγωγική διαδικασία μεσολαβεί η εισαγόμενη ζωοτροφή, που πρόκειται ως επί το πλείστον (90%) για μεταλλαγμένη σόγια. Μόνο το 2011 εισαγάγαμε 400.000 τόνους μεταλλαγμένης σόγια, κυρίως από τις ΗΠΑ.” Τα κτηνοτροφικά ψυχανθή  και ιδίως το κτηνοτροφικό ρεβίθι, μπορούν άριστα να αντικαταστήσουν τη σόγια, καθώς η θρεπτική τους αξία είναι παρόμοια τόσο ως προς το ενεργειακό τους περιεχόμενο όσο και ως προς το προφίλ των αμινοξέων τους.( topikopoiisi).

* Κρητικό ραδίκι. Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των άγριων ραδικιών. Στην επιστημονική του ονομασία, το σταμναγκάθι λέγεται Cichorium Spinosum και όσον αφορά τη λεκτική συνύπαρξη της στάμνας με το αγκάθι, λέγεται ότι ευθύνεται μια παλιά συνήθεια των Κρητικών να καλύπτουν με αυτά τα χόρτα τα στόμια των σταμνών με το νερό για να εμποδίζονται τα μαμούνια και τα έντομα να μπαίνουν στο πόσιμο νερό τους. Το χόρτο έχει μια υπέροχη πικράδα μαζί με μια ελαφριά γλυκύτητα, που δεν μοιάζει με κανενός άλλου και είναι σήμα κατατεθέν της κρητικής κουζίνας.

*Αγουρέλαιο: η μονοκαλλιέργεια της ελιάς είναι γεγονός στη χώρα, παράγεται πολύ λάδι. Τελευταία μάλιστα λόγω και της οικονομικής ανέχειας στις πόλεις, οι οικογένειες που είχαν κάποια παρατημένα ελαιοπερίβολα στα χωριά, έχουν αρχίσει να ξαναμαζεύουν τις ελιές για το λάδι τους. Έτσι οι κατ επάγγελμα ελαιοπαραγωγοί πουλάνε πολύ φθηνά το λάδι τους στους συσκευαστές, οι οποίοι-όσοι το εξάγουν-καρπώνονται το μεγαλύτερο μέρος της χρηματικής αξίας αυτού του προϊόντος, που η διατροφική του αξία είναι ανεκτίμητη. Έχει αποδειχθεί από το φαρμακευτικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ότι ειδικά το αγουρέλαιο έχει πολύ σημαντικές αντιοξειδωτικές αντιφλεγμονώδεις ουσίες και είναι φάρμακο, ιδίως αν είναι άθερμο (αν εξάγεται στα ελαιοτριβεία σε χαμηλή θερμοκρασία μέχρι και 27 βαθμών Κελσίου) και χωρίς χημικά πρόσθετα(topikopoiisi).
Ο ελαιόκαρπος συλλέγεται άγουρος και νωρίς, από τα μέσα Οκτώβρη μέχρι τέλη  Νοέμβρη συνήθως και ανάλογα με την περιοχή, πριν ωριμάσει πλήρως και ρυτιδωθεί, διατηρώντας  το πράσινο χρώμα του. Καλύτερη ποιότητα εξασφαλίζεται αν οι άγουρες ελιές μαζεύονται με τα χέρια και όχι με ραβδισμό (ή «πεσιά»), για να μη πληγώνονται και οξειδώνονται. Το όφελος φυσικά έχει να κάνει και με τις τιμές, καθώς το «πρωτόλαδο» πωλείται σε τιμή καλύτερη από ό,τι και το έξτρα παρθένο. Επίσης πέρα από την τιμή ο παραγωγός δεν χάνει εισόδημα από το να του πέσουν οι ελιές κάτω λόγω άσχημου καιρού και αέρα, καθώς τις μαζεύει αρκετά νωρίς το φθινόπωρο. Ακόμη μη ραβδίζοντας ή ραβδίζοντας νωρίς, το δέντρο επανέρχεται πιο γρήγορα, αφού έχει περίπου 6 μήνες ξεκούραση μέχρι την εποχή της καρπόδεσης τον Μάιο. Έτσι μπορεί να δώσει και πάλι μια καλή παραγωγή την επόμενη χρονιά.
Άλλα ξεχωριστά τοπικά προϊόντα που εξακολουθεί να παράγει η ελληνική γη, αλλά τείνουν να τα παρατήσουν οι αγρότες  είναι: η κορινθιακή σταφίδα, ξερά σύκα Μεσσηνίας, Λακωνίας, Εύβοιας και Αττικής, τοματάκι της Σαντορίνης, κουμ-κουάτ της Κέρκυρας, πατάτες Νάξου, πεπόνι της Μυτιλήνης, καρπούζια της Μεσσηνίας, μανταρίνι Καλύμνου, νεροκρέμμυδο Ζακύνθου, η οινοποιήσιμη ποικιλία βαρτζαμί της Λευκάδας, φράουλες της Ηλείας, κάστανα της Λακωνίας και της Αρκαδίας, όσπρια της Δυτικής Μακεδονίας και του Έβρου, πατάτες των Σερρών, της Δράμας του Αμυνταίου και της Πελοποννήσου, οπωροκηπευτικά των Μεγάρων, ακτινίδια της Πιερίας, φάβα της Σαντορίνης, αχλάδια της Λέσβου.
Αφήσαμε για το τέλος την Κλωστική Κάναβη, που μπορεί να γίνει μέσο για την αναζωογόνηση της αγροτικής μας οικογεωργίας. Πέρα από το επίμαχο συνθετικό «κάνναβη», η κλωστική (βιομηχανική) δεν έχει κανένα άλλο κοινό με την Ινδική κάνναβη. Σύμφωνα με τον κανονισμό Ε.Ο.Κ. 619/71 (αρθρο 3, παράγραφος 

1) κλωστική κάνναβη θεωρούνται οι ποικιλίες της Cannabis Sativa (Hemp) με περιεκτικότητα σε THC (Δ9 τετρανδροκανναβινόλη) κάτω από 0,2%. Πρόκειται για φυτό που καλλιεργείται παγκοσμίως [1], καθώς είναι ποικιλία με διεθνώς αναγνωρισμένες οικολογικές ιδιότητες [2] και το σύνολο του υπέργειου μέρους του είναι πλήρως αξιοποιήσιμο και μπορεί να παράγει περισσότερα από 25.000 προϊόντα όπως ίνες για υφαντά, χαρτί, οικοδομικά υλικά, χρώματα – βερνίκια- βαφές, είδη κοσμητικής, φαγητό και συμπληρώματα διατροφής, ενέργεια, βελτιωτικά εδάφους, κα. Μάλιστα, το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ) και το Εργαστήριο Γεωργίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών σε μελέτη με τίτλο «Σχέδιο καλλιέργειας κλωστικής κάνναβης και κλωστικού λιναριού στην Ελλάδα» (2000) σημειώνει συμπερασματικά: «Η κλωστική κάνναβη είναι δυνατόν να αποτελέσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση για αναδιάρθρωση των καλλιεργειών και η μεταποίηση της σημαντικό παράγοντα πράσινης ανάπτυξης».
Επομένως είναι προφανές ότι για να υπάρξει ουσιαστική δυνατότητα  καλλιέργειας του φυτού, που θα μπορούσε να οδηγήσει και σε εξαγωγές αλλά και στην δημιουργία ενός καινούριου παραγωγικού, εμπορικού και μεταποιητικού κλάδου, χρειάζεται να επιτραπούν όχι μόνο τα προϊόντα αλλά και το ίδιο το φυτό. Αυτό θα πρέπει να είναι ένα αίτημα των αγροτών προς την όποια νέα κυβέρνηση προκύψει από τις εκλογές και όχι μόνο η απαλλαγή τους από την εξαντλητική φορολογία που θα προκύψει από την εφαρμογή του 3ου μνημονίου.
Τελειώνουμε με μια παρατήρηση, όσον αφορά στα ελληνικά προϊόντα που πρέπει να προωθηθούν σαν ανταγωνιστικά στη παγκόσμια αγορά, που είναι και η κύρια λογική σε σχέση με την «αναδιάρθρωση» των καλλιεργειών που προτείνει σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα προεκλογικά. Η λογική αυτή των ανταγωνιστικών προϊόντων οδήγησε την ελληνική γεωργία στο να γίνει αντιπαραγωγική και να εισάγουμε πια τα περισσότερα προϊόντα διατροφής-συνεισφέροντας και στη διόγκωση του χρέους, αφού το ετήσιο ισοζύγιο των γεωργικών προϊόντων είναι βαθειά αρνητικό όλα τα τελευταία χρόνια - και να χάσουμε την αυτάρκεια στα περισσότερα από αυτά. Η αναδιάρθρωση που πρέπει να γίνει από τους έλληνες αγρότες-στα πλαίσια και της επερχόμενης διατροφικής κρίσης-δεν είναι η στροφή σε εξεζητημένα ανταγωνιστικά προϊόντα, αλλά σε καλλιέργειες που θα εξασφαλίσουν την διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού και την αυτάρκεια για τις τοπικές κοινωνίες. Και λόγω αύξησης της ζήτησης των προϊόντων διατροφής στη Ν.Α.Ασία, και λόγω μειωμένης παραγωγής-βλέπε κλιματικές αλλαγές- αλλά και λόγω κερδοσκοπικών παιχνιδιών όσον αφορά στις τιμές τους, η κρίση διατροφής θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια. Σκεφτόμενοι παγκόσμια λοιπόν θα πρέπει να δράσουμε τοπικά, ώστε να αποκαταστήσουμε -τουλάχιστον τοπικά- τις παγκόσμιες ανισορροπίες, από τη στιγμή που δεν έχουμε δυνατότητες αρκετές για δράσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Πηγή: Τοπικοποίηση
[1] http://www.thehia.org/facts.html
[2] http://www.eiha.org/attach/643/11-05-13_Ecological_benefits_of_hemp_and_flax.pdf