ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ(ΠΛΑΚΙΔΑΣ),Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ Η ΘΕΟΠΙΣΤΗ(ΤΑΤΙΑΝΗ) ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΠΙΣΤΟΣ.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΥΣ ΑΓΙΑΣΑΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΩΣ.

ΒΛΕΠΕΤΕ ΔΕΝ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΣΟΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΙ ΘΕΟ ΤΟΥΣ.

Βίος Αγίου Ευσταθίου
Ο Άγιος Ευστάθιος η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του στις 20 Σεπτεμβρίου μαζί με την σύζυγο του Θεοπίστη και τα παιδιά του Αγάπιο και Θεόπιστο.



Ο γενναίος Στρατηγός
Ήταν αξιωματούχος εξαίρετος, διακεκριμένος. Ήταν επίσης ξακουστός για την υψηλή καταγωγή του και τα άφθονα πλούτη του... Ήταν εγκρατής στις επιθυμίες του. Δεν επέτρεπε στις ορέξεις του σώματος του να κυριαρχούν. Ήταν σώφρων Αγαπούσε την δικαιοσύνη. Έκανε ότι μπορούσε για ν’ ανακουφίσει τον πόνο και τη δυστυχία των φτωχών. Ήταν με μια λέξη ενάρετος. Ο Πλακίδας είχε δύο γιούς, πού του μοιάζανε στην αρρενωπή σωματική διάπλαση και στο χαρακτήρα. Είχε και την ενάρετη γυναίκα του πού ονομαζόταν Τατιανή.

Το μεγάλο θαύμα
Μια μέρα είχε βγει με τους στρατιώτες στο δάσος για κυνήγι. Ξαφνικά βλέπει ανάμεσα στους πυκνόφυλλους θάμνους εκεί κοντά του ένα μεγαλόσωμο ελάφι Πλημμυρίζει από χαρά ο στρατηγός και μονολογεί:
- Μάλιστα! Αυτό είναι κυνήγι... Δεν πρέπει να το χάσω! Το ελάφι όμως αρχίζει να τρέχει. Δρασκελίζει τους θάμνους μ’ ευκολία και φεύγει. Ο στρατηγός Πλακίδας κάνει συναγερμό στους στρατιώτες του και καβάλα όπως είναι στο άλογο του, ακολουθεί κατά πόδι το ελάφι.
Ξαφνικά, ενώ ίδρωτας λούζει τον ίδιο και το άλογό του, φθάνουν μπροστά σ’ ένα χάσμα. Είναι ένα αδιάβατο σημείο. Ένας επικίνδυνος απότομος λάκκος. Και το σημείο αυτό το περνάει εύκολα το ελάφι.

Αντιθέτως, για το άλογο είναι αδύνατο το πέρασμα. Κοιτάζει επίμονα ο στρατηγός να βρει κάποιο άλλο σημείο για να συνέχιση το κυνήγι του.
Ξαφνικά καθώς κοιτάζει προς την κατεύθυνση του ελαφιού και τα χάνει. Το ελάφι είναι εκεί απέναντι του, στην αντίπερα όχθη του λάκκου. Στέκεται εκεί σαν ήμερο. Ο στρατηγός αρχίζει ξαφνικά να χλωμιάζει και μένει εκστατικός, διότι τώρα βλέπει και κάτι άλλο. Στη μέση των κεράτων του ελαφιού βλέπει να λαμποκοπάει ένας Σταυρός.
Ο Σταυρός είχε επάνω του την θεία μορφή του Εσταυρωμένου Χριστού και άστραφτε σαν τον ήλιο.
Πάνω στην ταραχή του ακούει ο στρατηγός από το σημείο του Σταυρού μια φωνή να του λέγει:
- Γιατί, Πλακίδα με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον οποίον συ τιμάς με τάς έργα και την αρετή σου, αν και δεν με γνωρίζεις, μολονότι, δεν είσαι χριστιανός!... Για σένα, ώ ΓΙλακίδα, φανερώθηκα πάνω στο ζώο. Πρέπει να γνωρίζεις, ότι είναι πάντοτε μπροστά μου οι καλοσύνες σου και οι ελεημοσύνες πού κάνεις. Ήρθα, λοιπόν, εδώ για να σε αμείψω για την αρετή. Ήρθα να σε πιάσω στα δίχτυα της φιλανθρωπίας μου. Δεν είναι σωστό εσύ ο καλός και δίκαιος να μένεις στην πλάνη των ειδώλων και να λατρεύεις αναίσθητα αντικείμενα...

Ο στρατηγός συγκλονισμένος από το όραμα και την θεϊκή φωνή, δεν μπορεί να συγκρατηθεί στο άλογό του και πέφτει στη γη. Ύστερα από λίγο συνέρχεται. Παίρνει θάρρος. Κοιτάζει ολόγυρα του και φωνάζει με δυνατή φωνή.
— Ποιος είσαι συ, πού μου μιλάς; Τίνος είναι η φωνή πού ακούω; Πες ποιος είσαι. Φανερώσου σ' εμένα για να σε πιστέψω!
Τότε ακούστηκε επιγραμματική η φωνή του Κυρίου:
— Είμαι ο δημιουργός του Ουρανού και της γης, Πλακίδα... Είμαι ο Χριστός πού σταυρώθηκα, πού τάφηκα και αναστήθηκα εκ νεκρών...
Σεισμός ψυχοσωτήριος γίνεται εκείνη την στιγμή στη ζωή του στρατηγού. Συγκινημένος και ταραγμένος δεν ξέρει πώς να ευχαριστήσει τον Κύριο. Το πρόσωπο του πέφτει στο χώμα και γεμάτο ευγνωμοσύνη και πίστη ομολογεί τον Χριστό:
— Πιστεύω, Κύριε, ότι πράγματι Συ είσαι ο κτίστης και Δημιουργός του κόσμου. Πιστεύω ότι Συ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός και κανείς άλλος!... Και τότε ακούει ο στρατηγός την θεία φωνή να του λέγει:
— Και τώρα, πού όπως λέγεις πιστεύεις, πήγαινε στον Αρχιερέα της Πατρίδος σου να βαπτιστής χριστιανός, όπως βαπτίζονται τόσοι και τόσοι...
Αναθαρρεί τότε ο στρατηγός και ρωτάει αν μπορεί, αν επιτρέπεται ν’ ανακοινώσει όλα αυτά στην οικογένειά του για να πιστέψουν στο Χριστό και η γυναίκα του και τα παιδιά του.
— Ναι, του απαντάει η θεία φωνή. Να βαπτισθείτε όλοι και έπειτα να ξαναέρθεις εδώ για να σού φανερώσω τί θα σού συμβεί εις το μέλλον...



Ο Πλακίδας βαπτίζεται και ονομάζεται Ευστάθιος
Συγκινημένος από το όραμα και τα λόγια του Χριστού έφθασε το βράδυ στο σπίτι του ο Πλακίδας. Άρχισε έπειτα γεμάτος παλμό να διηγείται όσα είδε και άκουσε την ημέρα εκείνη. Η γυναίκα του τον άκουγε με προσοχή και χωρίς να χάσουν χρόνου έτρεχαν στον Αρχιερέα για να τους βαπτίσει.
Βάπτισε πρώτα τον στρατηγό Πλακίδα, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος... και του έδωσε το χριστιανικό όνομα Ευστάθιος. Ακολούθως βάπτισε την Τατιανή και της έδωσε το νέο όνομα Θεοπίστη. Εν συνεχεία βαπτίστηκαν τα παιδιά τους τα οποία ονομάσθηκαν Αγάπιος και Θεόπιστος.

… «Θα πάθης όσα και ο Ιώβ»...
Λουσμένος με τη χάρι του Θεού πλέον ο Ευστάθιος έτρεξε προς το σημείο όπου είχε δει το όραμα. Πήγε, λοιπόν και γονάτισε εκεί απ’ όπου είχε ακούσει την προηγουμένη ημέρα την θεία φωνή. Γονάτισε μπρούμητα κλαίγοντας και ευχαριστώντας τον Θεό.
Άκουσε τότε την γνώριμη υπερκόσμια φωνή να του λέγει:
— Ευτυχής είσαι Ευστάθιε, διότι δέχθηκες το σωτήριο Βάπτισμα και κατετσάκισες την δύναμη του πονηρού διαβόλου. Να ξέρης όμως ότι ο διάβολος θα σου κηρύξει σκληρό πόλεμο. Δεν θα πάψει να σού προετοιμάζει πειρασμούς. Σχέδιο του και σκοπός του είναι να σε αναγκάσει να βλασφημήσεις, ν’ αρνηθείς την πίστη σου και να κολασθείς αιώνια.
Θα πάθεις όσα ο Ιώβ τον καιρό εκείνο, τελικώς όμως θα νικήσεις τον διάβολο...
— Αγωνίσου με ανδρεία Ευστάθιε υπέρ των καλών έργων. Η χάρις μου θα σε συνοδεύει και σένα και την συντροφιά σου και θα φυλάξει τις ψυχές σας από τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού...

Οι δοκιμασίες αρχίζουν
Ο φθονερός Σατανάς κηρύττει ανοικτό πόλεμο εναντίον του. Ένα είδος χολέρας πέφτει στο μέρος εκείνο και οι δούλοι του καθώς και οι συγγενείς του πεθαίνουν. Δεν απογοητεύεται ο Άγιος. Δίνει κουράγιο στη γυναίκα του και στα παιδιά του... Προτού όμως συνέλθει από το κτύπημα αυτό πέφτει μια άλλη αρρώστια και ψοφάνε όλα τα ζωντανά του... Για ν’ απαλύνει την θλίψη, πού απλώνεται από τα αλλεπάλληλα κτυπήματα, παίρνει την οικογένειά του και πηγαίνει στην εξοχή. Κατά την διάρκεια της απουσίας εκείνης όμως, μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι τους και το ερημώνουν. Έτσι από πλούσιοι έμειναν φτωχοί και αξιολύπητοι!

Χάνει την γυναίκα του
Έπιασε λοιπόν λιμάνι η οικογένεια και μπαρκάρησε για την Αίγυπτο. Ο Πλοίαρχος ζήτησε από τον άγιο υπέρογκα ναύλα. Έκανε εκβιασμό γιατί του άρεσε η Θεοπίστη και ήθελε να την κρατήσει σκλάβα του. Οι παρακλήσεις του Αγίου Ευσταθίου και οι υποσχέσεις δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Ο Άγιος επιμένει αγωνίζεται να σώσει την γυναίκα του. Τελικώς τον κατεβάζουν στο πρώτο λιμάνι βίαια με τα δύο παιδιά του. Τότε εκείνος, τα παιδιά του και η γυναίκα του κλαίνε γοερά και σπαραξικάρδια για τον φοβερό χωρισμό.

Χάνει τα παιδιά του
Καθώς προχωρούσαν έπεσαν πάνω στην κοίτη ενός ποταμού πού είχε πολύ νερό. Το ποτάμι αυτό έπρεπε να το προσπεράσουν και γέφυρα δεν υπήρχε πουθενά. Τότε ο Άγιος έκανε το σταυρό του πήρε το ένα παιδί και το έβαλε στην απέναντι όχθη. Γύρισε εν συνεχεία να πάρει και το άλλο. Ενώ δε βρισκόταν στο μέσον του πλάτους του ποταμού, βλέπει ένα λιοντάρι αγριεμένο να ορμάει και του αρπάζει το ένα παιδί. Κι εκεί πού αυτός κραυγάζει απελπισμένος, μη μπορώντας τίποτε άλλο να κάμει συμβαίνει κάτι πιο απελπιστικό.
Ένας μεγαλόσωμος λύκος του αρπάζει από την όχθη και το δεύτερο παιδί του το μικρότερο. Το αρπάζει και φεύγει, εξαφανίζεται σαν αστραπή μέσα στο δάσος.
Έκλαιγε σαν άνθρωπος, στον μεγάλο πόνο του, έκανε ευλαβικά τα παράπονα του στο Θεό, αλλά τελικά με θερμή προσευχή Τον παρεκάλεσε λέγοντάς:
— Κύριε, δός μου θάρρος και υπομονή. Θέλω και τώρα στις δύσκολες στιγμές να μείνω μαζί Σου, να είμαι δικό Σου. Κύριε μη με εγκαταλείψεις. Προστάτεψε την γυναίκα μου και σώσε τα παιδιά μου. Κάνε το θαύμα σου. Βοήθησέ με να ξαναβρώ την οικογένειά μου.
Περπατώντας μέρες ολόκληρες, νηστικός, άυπνος και συντετριμμένος έφθασε σε κάποια πόλη πού την λέγανε Βάδησσο. Εκεί στάθμευσε ο Άγιος και έπιασε δουλειά για να βγάζει το ψωμί του.

Πώς σώθηκαν τα παιδιά του και η γυναίκα του
Το λιοντάρι όταν απομακρύνθηκε από την όχθη το κυνήγησαν μερικοί βοσκοί και έσωσαν το παιδί από τα αιμοχαρή δόντια του. Το ίδιο συνέβη και με τον λύκο. Τον είδαν μερικοί γεωργοί πού κρατούσε το παιδί στο στόμα και τον κυνήγησαν επιμόνως. Τελικώς και ο λύκος πιεζόμενος εγκατέλειψε και το άλλο παιδί του Αγίου σώο. Το ένα, λοιπόν, από τα παιδιά μεγάλωσε μέσα στους τσοπάνους και το άλλο στους γεωργούς.
Αλλά και η γυναίκα του Αγίου γλύτωσε από την ατίμωση, διότι ο πλοίαρχος κατά θεία οικονομία αρρώστησε βαριά την ίδια μέρα πού κατέβασαν τον άγιο Ευστάθιο και τα παιδιά του από το καράβι και έτσι δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την αισχρή επιθυμία του. Όταν μάλιστα έφθασε στην Πατρίδα του πέθανε ο αμαρτωλός εκείνος εκβιαστής.



Ξαναβρίσκει την οικογένεια του
Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός έδωσε εντολή να βρουν τον Πλακίδα για να είναι επικεφαλής στον πόλεμο κατά των βαρβάρων που απειλούσαν την Ρώμη.
Ο άγιος επειδή είδε ότι υπήρχε λίγος στρατός έδωσε διαταγή να στρατολογηθούν και άλλοι, ανάμεσα σε αυτούς που στρατολογήθηκαν ήταν και οι δύο υιοί του. Ο Άγιος εν τω μεταξύ σημείωσε μεγάλες επιτυχίες στην εκστρατεία του εκείνη. Πολλές πόλεις, φρούρια κι οχυρά ελευθέρωσε. Έπειτα αφού πέρασε τον ποταμόν Χρύσπιν, κατεκυρίευσε την χώρα, φθάνοντας στην πόλη, πού ήταν η Θεοπίστη. Έστησε δε κατά θεία συγκυρία την σκηνή του στον κήπο της Θεοπίστης, διότι αυτό ήταν κτήμα του άρχοντα και πλουσίου πλοιάρχου, πού είχε κατακρατήσει την Θεοπίστη στο πλοίο και ο οποίος είχε πεθάνει. Εκεί με την Θεία Οικονομία η οικογένεια αναγνώρισε ο ένας τον άλλον και ξαναέσμιξε.

Πως μαρτυρεί η οικογένεια
Μετά το επιτυχές τέλος των επιχειρήσεων ο Άγιος σταμάτησε τον πόλεμο και γύρισε θριαμβευτής στην Ρώμη. Εν τω μεταξύ είχε πεθάνει ο αυτοκράτορας Τραϊανός και στο θρόνο είχε ανεβεί ο ανεψιός του Αδριανός, γνωστός για το μίσος πού έτρεφε εναντίον των Χριστιανών. Εκείνος βγαίνει να τον υποδεχθεί και να τον συγχαρεί. Τον συμβούλεψε δε να θυσιάσει στον Απόλλωνα και τους άλλους θεούς, διότι του έκανε αυτές τις ευεργεσίες.
Τότε ο Ευστάθιος, ο σταθερός εκείνος και αδαμάντινος οπαδός του Χριστού, γεμάτος ηρωικό μεγαλείο, γεμάτος θάρρος, και πίστη αληθινή ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν λέγοντας:
— Είμαι Χριστιανός αυτοκράτορα. Πιστεύω στο Θεό των Χριστιανών. Μην ελπίζεις λοιπόν, από μένα θυσίες στα ειδωλικά ξόανα, στα σιχαμερά κατασκευάσματα των ανθρώπων.
Ο Αδριανός διέταξε τότε οργισμένος να του βγάλουν την στολή του στρατηγού και συγχρόνως με διάφορα λόγια προσπαθούσε να τους πείσει όλους ν’ αλλάξουν γνώμη, αλλά όλοι τους, όλη η οικογένεια ήταν σταθερή. Μετά απ’ αυτά, τους έβαλε σε μια πεδιάδα κι άφησαν ένα λιοντάρι πεινασμένο να τους κατασπαράξει. Το λιοντάρι τρέχοντας, έφθασε κοντά τους, αλλά δεν τους πείραξε καθόλου. Τουναντίον, γύριζε χαρούμενο γύρω τους σαν ήμερο σκυλάκι.

Στη συνέχεια διατάσσει ο Αυτοκράτορας να κάψουν ένα μεγάλο χάλκινο βόδι και να τους βάλουν μέσα. Έτσι κι έγινε. Προηγουμένως όμως οι Άγιοι εκείνοι και γενναίοι του Χριστού Μάρτυρες παρεκάλεσαν τους στρατιώτες, να προσευχηθούν. Προσευχήθηκαν στο Θεό να τους δώσει δύναμη για να υποφέρουν τα βασανιστήρια και να θάψουν τα σώματά τους όλα μαζί.
Μετά τρεις μέρες άνοιξαν το χάλκινο βόδι κι είδαν με έκπληξη ότι οι μεν ψυχές τους είχαν ταξιδέψει στην αιώνια και ευτυχισμένη κατοικία των ουρανών, αλλά ούτε μία τρίχα δεν είχε θιγή από τα λείψανα των Αγίων. Είδε αυτά ο Αδριανός, φοβήθηκε κι έφυγε.
Ο κόσμος μόλις είδε το θαύμα, φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του:
— Μεγάλος ο Θεός των Χριστιανών. Αυτός μόνον είναι Θεός αληθινός και κανείς άλλος!
Οι χριστιανοί εκμεταλλεύτηκαν το θόρυβο και τη σύγχυση και πήραν τα λείψανα των Αγίων και τους ενταφίασαν μαζί. Όπως ήταν και η επιθυμία τους.




Στίχος
Ευστάθιον δούς παγγενή χαλκούς φλέγει, και παγγενή ου του Θεού σώζεις, Λόγε.
Εικάδι Ευστάθιε γενεή άμα εν βοί καύθη.

Ἀπολυτίκον. Ἦχος ἅ΄. Τῆς ἔρημου πολίτης
Ἀγρευθεῖς οὐρανόθεν πρός εὐσέβειαν ἔνδοξε, τή τοῦ σοί ὀφθέντος δυνάμει, δί’ ἐλάφου, Εὐστάθιε, ποικίλους καθυπέστης πειρασμούς, καί ἤστραψας ἐν ἄθλοις ἱεροῖς σύν τή θεία σου συμβίω καί τοῖς υἱοῖς φαιδρύνων τούς βοώντας σοί• δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ δείξαντι σέ ἐν παντί, Ἰώβ παμμάκαρ δεύτερον.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τή ὑπερμάχω
Ὡς τῆς ἀνδρείας τοῦ Ἰώβ ἔμψυχον ἄγαλμα. Καί τῶν Μαρτύρων κοινωνόν καί ἀκροθίνιον. Ἐπαξίως εὐφημοῦμεν σέ, Ἀθληφόρε• Ὡς ὁ Παῦλος γάρ θεοκλητός γενόμενος. Ἐμεγάλυνας τόν Λόγον δί’ ἀθλήσεως• Ὅθεν κράζομεν, χαίροις Μάρτυς Εὐστάθιε.

Μεγαλυνάρια
Οὐρανόθεν μάκαρ καταυγασθεῖς, στήλη τῆς ἀνδρείας ἀνεδείχθης ἐν πειρασμοῖς, καί πανοικεσία, Εὐστάθιε, ἀθλήσας, τῆς ἄνω βασιλείας ἀξίως ἔτυχες.

Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις ἀνδραγαθῶν, καρτερίας τοῖς πόνοις ὑπεραθλῶν, νέος ἀνηγόρευσαι, Ἰὼβ Μάρτυς πανένδοξε· τῶν γὰρ τερπνῶν τοῦ βίου, παθῶν τὴν ἀφαίρεσιν, σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις, Θεῷ ηὐχαρίστησας· ὅθεν ἐπὶ τέλει, τῶν ἀγώνων ὡς νίκης, βραβεῖον παρέσχε σοι, τὴν τοῦ αἵματος πρόσχυσιν, Ἀθλοφόρε Εὐστάθιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων, ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Ὕμνον μοι δώρησαι ὁ Θεός μου, ἀνυμνῆσαι καὶ λέγειν νυνὶ τοὺς ἀγῶνας τοῦ Ἀθλοφόρου σου Κύριε, ὅπως εὐρύθμως ἐγκωμιάσω τὸν γενναῖον ἐν τοῖς ἄθλοις Εὐστάθιον, τὸν νικητὴν ἐν πολέμοις ἐχθρῶν γεγονότα ἀεί, τὸν μέγαν ἐν εὐσεβείᾳ, καὶ χορῷ τῶν Μαρτύρων ἐκλάμψαντα· σὺν τούτοις γὰρ ψάλλει ἀπαύστως σοι, μετ' Ἀγγέλων ὁ πάνσοφος, λαμβάνων ἐξ ὕψους θείαν ἄφεσιν.

πηγή 

Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας: Άντε και καλή τύχη μάγκες!

Χθες 19-09-2014 συνεδρίασε το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ακτίου – Βόνιτσας, τα οποίο ανέδειξε την διοίκηση του Νομικού Προσώπου του Δήμου «Κέντρο Κοινωνικής Μέριμνας και Ανάπτυξης Δήμου Ακτίου – Βόνιτσας» και απ΄ ότι όλα δείχνουν η νέα δημοτική Αρχή φαίνεται να εφαρμόζει «τά του Καίσαρος τω Καίσαρι», σε απλή απόδοση: πρέπει να αποδίδουμε στον καθένα ό,τι του αρμόζει ή τουλάχιστον κάτι για τον κόπο του! Τόση προβολή, τόσοι χοροί, τόσες φωτογραφίες, τόσοι εναγκαλισμοί, τόσα χαμόγελα!  …«δούναι και λαβείν»…αθάνατη η ελληνική γλώσσα

Ο τίτλος δανεισμένος από τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου

katouna koupepe

Τα "ου φωνητά" του Οιδιπόδειου μύθου

(Συμβολή στη συζήτηση για την ομοφυλοφιλία)

Το αριστούργημα του Σοφοκλή ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ έχει παιχθεί δεκάδες φορές σε θεατρικές σκηνές. Έχουν γραφεί γι’αυτό εκατοντάδες θεατροκριτικές. Έγιναν χιλιάδες θεωρητικές αναλύσεις. Κυκλοφόρησαν γι' αυτό, πολύτομες «Ιστορίες Θεάτρου».
Όμως, από σεμνοτυφία ή από ενοχή παρασιωπάται ο ουσιώδης πυρήνας του μεγάλου ζητήματος.

Του Μητροπ. Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Πριν αναζητήσουμε την κατάρα που κυνηγούσε -μέχρι που εξόντωσε πλήρως- τον Οίκο των Λαβδακιδών, ας υπενθυμίσω το γνωστό σε όλους μας μέρος του μύθου κι έπειτα θα προσθέσω το «ου φωνητό» και περιέργως κρυπτόμενο.

Ο Λάϊος, βασιλιάς των Θηβών, παντρεμένος με την Ιοκάστη, κόρη του Μενοικέως και αδελφή του Κρέοντος, δεν μπορεί να τεκνοποιήσει.

Ζητώντας χρησμό από το Μαντείο των Δελφών, μαθαίνει πως πρέπει να αποφύγει κάθε προσπάθεια γιατί: αν αποκτήσει γιό, το παιδί του αυτό θα τον σκοτώσει και θα πάρει το θρόνο, νυμφευόμενο την ίδια του τη μητέρα.

Μεθυσμένος κάποιο βράδυ, ο Λάϊος, λησμονεί το χρησμό και αφήνει έγκυο την γυναίκα του Ιοκάστη. Το παιδί που φτάνει τελικά στον κόσμο, είναι ο απευκταίος γιός.

Κατατρομαγμένος ο Λάϊος, παραδίδει το βρέφος σε ένα έμπιστό του βοσκό, για να το αφήσει βορά στα θηρία, πάνω στο βουνό Κιθαιρώνα.

Ένας άλλος βοσκός, στις υπηρεσίες του βασιλιά της Κορίνθου, Πόλυβου, βρίσκει το παιδί, κρεμασμένο από τα σφυρά των ποδιών του, που γι’αυτό το λόγο είναι καταπληγωμένα.

Παίρνει να αναθρέψει το βρέφος και στη συνέχεια το προσφέρει στον Πόλυβο και στη γυναίκα του Μερόπη. Αυτοί, επειδή είναι άτεκνοι, το μεγαλώνουν σαν δικό τους και του δίνουν το όνομα: Οιδίποδας (οίδημα + πους) λόγῳ του οιδήματος των ποδιών του.

Μεγαλώνοντας ο Οιδίποδας και πηγαίνοντας στο Μαντείο των Δελφών για να ευχαριστήσει το θεό Απόλλωνα (ως Κουροτρόφο) για την μέχρι τότε προς αυτόν προστασία του, ή (κατ’άλλην εκδοχή) για να πληροφορηθεί αν είναι πραγματικός γιός των Κορίνθιων βασιλέων (επειδή από ακριτομύθια συνομιλήκου του: υποψιάστηκε «κάτι περίεργο» στην ύπάρξή του) έλαβε μιαν άλλη τρομερή απάντηση στο ερώτημά του.

Το φριχτότατο εκείνο χρησμό πως: αν επιστρέψει στο πατρογονικό του, θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του.

Κατατρομαγμένος πλέον ο Οιδίποδας και θεωρώντας ακόμα γονείς του τον Πόλυβο και τη Μερόπη, φεύγει από το Μαντείο του Απόλλωνα, παίρνοντας αντίθετη τώρα κατεύθυνση από το δρόμο του ερχομού του. Την ίδια περίπου χρονική στιγμή, ο βασιλιάς Λάϊος (έχοντας σκοτώσει τον πεθερό του Μενοικέα) φεύγει από τις Θήβες με κατεύθυνση προς το Μαντείο των Δελφών. Σκοπός του είναι να ζητήσει από τους ιερείς του Απόλλωνα συμβουλές για τον καθαρμό του, από το καινούργιο έγκλημα που έχει διαπράξει.

Στη λεγόμενη Σχιστή Οδό (σημερινή Δαύλεια) επέρχεται η μοιραία συνάντηση του Οιδίποδα με το Λάϊο.

Λόγῳ της στενότητος του δρόμου και του ανυποχώρητου και των δύο (στο ποιός πρώτος θα περάσει), συμβαίνει η προγραμματισμένη από τον Απόλλωνα σύγκρουση: πατέρα και γιού, που αφήνει τον Λάϊο νεκρό και τον Οιδίποδα (εν αγνοίᾳ του) πατροκτόνο.

Ενώ ο Οιδίποδας οδοιπορεί προς την κατεύθυνση των Θηβών, εκεί έχουν προηγηθεί άλλα γεγονότα.

Το θρόνο έχει αναλάβει ο Κρέοντας, ενώ στους κατοίκους έχει πέσει καινούργια συμφορά.

Η Σφίγγα (ένα τέρας με πρόσωπο και στήθη γυναίκας, πόδια, σώμα και ουρά λιονταριού και φτερούγες ορνέου) έχει εγκατασταθεί στο Φίκιον όρος, μπροστά από τις Θήβες.

Λέει στους περαστικούς ένα αίνιγμα και τους καταβροχθίζει όλους, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να το λύσει.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο Κρέοντας προσφέρει το βασίλειο και το χέρι της Ιοκάστης, στον όποιον δήποτε θα κατόρθωνε -λύνοντας το αίνιγμα- να απαλλάξει από το κακό τη χώρα.

Ο Οιδίποδας φτάνει σαν από μηχανής θεός και λύνει το αίνιγμα. Η Σφίγγα αυτοκτονεί και τότε προσφέρεται σαν ανταμοιβή στον Οιδίποδα, το βασίλειο των Θηβών και το χέρι της Ιοκάστης.

Η κατάρα του Οίκου των Λαβδακιδών βυθίζει το μαχαίρι της, όλο και πιό βαθειά, στο κόκκαλο.

Ακολουθούν προϊόντα της αιμομειχτικής σχέσεως, τα τέσσερα παιδιά του Οιδίποδα, ο Ετεοκλής, ο Πολυνείκης, η Ισμήνη και η Αντιγόνη.

Το «πλήρως συντελεσθέν» ανουσιούργημα, προκαλεί πια την οργή των θεών.

Ένας φοβερός λοιμός διατρέχει ολόκληρη τη χώρα των Θηβαίων: καταστρέφει τις αναγεννητικές ικανότητες κάθε εμβίου όντος, ανθρώπων και ζώων και απορρίπτονται τα κυοφορούμενα. Έτσι, ο βασιλιάς Οιδίποδας αναγκάζεται να στείλει τον Κρέοντα στο Μαντείο, να του φέρει καινούργιο χρησμό για την «μήνιν των αθανάτων».

Ο Απόλλωνας αναγγέλλει, σαν μόνο μέσο σωτηρίας την απομάκρυνση του φονιά του Λαΐου από τη χώρα.

Οι έρευνες του Οιδίποδα για την ανακάλυψη του ενόχου, συγκλίνουν όλο και περισσότερο προς τον ίδιο.

Τέλος, ο μάντης Τειρεσίας, του αποκαλύπτει πλήρως την ενοχή του και τις συνυφασμένες με αυτήν βδελυρότητες: την πατροκτονία και την αιμομειχτική του σχέση.

Η Ιοκάστη αυτοκτονεί. Ο Οιδίποδας αυτοτυφλώνεται, φεύγει από τις Θήβες και οδοιπορεί τραγικά μέχρι το θάνατό του. Οι δυό γιοί του, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, αλληλοσκοτώνονται. Η κόρη του Αντιγόνη θανατώνεται (καταδικάζεται για απείθεια στους ανθρώπινους Νόμους, πιστεύοντας ακράδαντα πως υπερασπίζεται τους θείους). Η Ισμήνη χάνεται στην αχλύ του μύθου.

Πράγματι, φαντάζουν εντελώς παράλογα όλα τα τραγικά δεινοπαθήματα του Οιδίποδα και τελείως ανεξήγητη η σκληρότητα του θεού Απόλλωνα!

Η «κάθαρση του άγους» πραγματοποιείται και το καταραμένο γένος των Λαβδακιδών εξαφανίζεται ολόκληρο από το πρόσωπο της γης.

Όμως, ποιά είναι η κατάρα εκείνη που το ξεθεμελίωσε, και που με τόση «επιμέλεια» αποκρύπτεται μέχρι τις μέρες μας;
Θα χρειαστεί να ξετυλίξουμε το κουβάρι του μύθου από την άλλη του μεριά.

ΟΣΑ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ...
ΤΑ «ΟΥ ΦΩΝΗΤΑ»

Ο Λάϊος, γιός του Λαβδάκου και διάδοχος του θρόνου των Θηβών, εκθρονισμένος, σε πολύ μικρή ηλικία, από τους Αμφίωνα και Ζήθο, ζητάει καταφυγή στον Ήλειο βασιλιά Πέλοπα.

Όταν ανδρώνεται (μέσα στη βασιλική αυλή του Πέλοπα) ο Λάϊος διαπράττει ένα πρωτοφανές έγκλημα στα χρονικά, του μέχρι τότε ελληνοευρωπαϊκού γεωγραφικού χώρου. Συγκεκριμένα κατονομάζεται σαν ο πρώτος άντρας που ερωτεύεται άτομο όμοιο προς το φύλο του, ρέποντας σεξουαλικά προς αυτό.

Τα συμβάντα έχουν ως εξής: Ο Λάϊος εκπαιδεύοντας στην αρματοδρομία τον «εκπάγλου καλλονής» νεαρότατο γιό του Πέλοπα, Χρύσιππο, κυριεύεται από ένα πλήθος συναισθημάτων τα οποία αδυνατεί να δαμάσει.

Τη μοιραία εκείνη ημέρα της αρχής των δεινών, ο Λάϊος σε μια έκρηξη του αλλόκοτου και ιδιώνυμου -έκτοτε- πάθους του, τον μεταχειρίζεται σαν σεξουαλικό όργανο αντίθετο με την αντρική φύση του.

Ο Χρύσιππος, μετά ταύτα, αντιλαμβανόμενος «την ολεθριότητα του συμβάντος» και «το ανεπανόρθωτο της εγκληματικής πράξεως κατά της προσωπικότητός του», αυτοκτονεί, μη μπορώντας να αντέξει τη φρικαλεότητα της ατιμώσεώς του.

Ο Λάϊος ξαναβρίσκοντας τις πρόσκαιρα χαμένες φρένες του και διαβλέποντας το βέβαιο και οικτρό τέλος του, σε περίπτωση σύλληψής του από τον Πέλοπα, δραπετεύει αρματοδρομώντας με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα.

Η μη επάνοδος του Χρυσίππου στα πατρικά του ανάκτορα, οδηγεί τον γεμάτο ανησυχίες πατέρα, σε αναζήτηση που καταλήγει στην ανακάλυψη του ψυχορραγούντος παιδιού του.

Ο Χρύσιππος ψελλίζει προς τον φρίττοντα πατέρα του την «ανδροφονία» που υπέστη και πεθαίνει.

Μανιώδης ο Πέλοπας ξεκινά για την καταδίωξη του Λάϊου, που όμως καταφέρνει να του ξεφύγει και να περάσει στη Στερεά Ελλάδα.

Στο τέλος, απελπισμένος ο Πέλοπας πέφτει και γονυπετής, κοντά στο σημερινό Ισθμό, παρακαλεί τους Άνακτες θεούς του Ολύμπου να τον εκδικήσουν, ξεπληρώνοντας με δίκαιη και ανάλογη αντιμισθία την ανόσια πράξη του Λάϊου.

Τότε ο Ζεύς, με την ανυποχώρητη παρότρυνση της συζύγου του Ήρας (θεότητος που αντιπροσωπεύει την εξέλιξη από την πρωταρχική ενστικτώδη διαβίωση των ανθρωπίνων όντων, στην πολιτισμένη και εδραζόμενη σε νόμους και θεσμούς κοινωνία) δίνει εντολή στον Απόλλωνα για τον μέχρι και του τελευταίου σπέρματος αφανισμό του Οίκου των Λαβδακιδών.

Τα παραπάνω, προηγούμενα του Οιδιπόδειου μύθου, δυστυχώς, δεν μας «αποκαλύπτονται», ίσως από σεμνοτυφία. Όμως, μόνο η αλυσιδωτή γνώση τους ερμηνεύει τα προδιαγεγραμμένα από τον Παντεπόπτη και Απολλύωνα θεό, για την βήμα προς βήμα καθοδική πορεία και το τραγικό τέλος του δυσώνυμου Λάϊου, του τρισδύστυχου Οιδίποδα και των απογόνων του.

Το «ταλαιπωρημένο μυστικό του Οιδίποδα» διαστρεβλώθηκε βάναυσα από ψυχαναλυτές (όπως ο Σίγκμουντ Φρόϋντ).

Όμως, όσο παραμένει τριπλοκλειδωμένο (είτε από άγνοια, είτε από συνωμοσία σιωπής), τόσο η φιλοσοφική σκέψη του μεγάλου Τραγικού του 5ου π.Χ. αιώνα, θα μας διδάσκεται κολοβωμένη.

Οι αιώνες που ακολούθησαν «λογικοποίησαν» ή «επικαιροποίησαν» το μύθο, αφούν τον ξανασύνθεσαν, άλλοτε με σεμνοτυφία κι άλλοτε με ένοχη σιωπή, αξιοποιώντας το φιλοσοφικό και θεολογικό του υπόβαθρο με βάση τις ανάλογες κοινωνιολογικές προεκτάσεις που ήθελαν να του προσδώσουν σε κάθε εποχή.

Έτσι έκαναν ο Σενέκας (30 μ.Χ.), το «ρομάντζο των Θηβών» (1150-1159), ο Χανς Ζακς (1550), ο Κορνήλιος (1659), οι Λη και Ντράϋντεν (1679), ο Βολταίρος (1718), ο Α. φον Πλάτεν (1828), ο Ερρίκος Ίψεν («Βρυκόλακες» 1881), η Λίλιαν Χέλμαν («Η ώρα των παιδιών»1934) και ο Έντουαρντ Ντμίτρικ (1947).

πηγή 

Όλα γκαγκά!..

 

ΕΔΩ

Το ατόπημα της «επετειακής» επιστροφής Καρατζαφέρη

 

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης

Ακούω ότι κάποιοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, με τη συνεργασία μελών της Κ.Ο., προωθούν την ιδέα να μετατρέψουν τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 40 χρόνια από την ίδρυση της ΝΔ σε σόου επιστροφής του προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη. Μεγαλύτερο λάθος από αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει.

Οι εκδηλώσεις με τον γενικό τίτλο «40 χρόνια: Από κρίση σε κρίση», τις οποίες προετοιμάζει ο κομματικός μηχανισμός, άλλον σκοπό έχουν: Σίγουρα να υπενθυμίσουν ότι από το 1974 μέχρι σήμερα οι Έλληνες εμπιστεύονται το «τιμόνι» της χώρας στη συντηρητική παράταξη και στις ηγεσίες της κάθε φορά που ο τόπος περνάει κρίση.
Ασφαλώς θα θυμίσουν ότι η Κεντροδεξιά πιστώνεται όλες τις μεγάλες εθνικές επιλογές και δεν βαρύνεται με παράδοση εθνικής κυριαρχίας (ΔΝΤ, Ίμια). Πάντως, όχι για να επαναληφθεί το σόου του Έκτακτου Συνεδρίου του 2000, όταν η παράταξη σε άλλες εποχές υποδέχθηκε τον Γιώργο Σουφλιά με τη φράση «καλωσόρισες, Γιώργο…». Άλλο Σουφλιάς, άλλο Καρατζαφέρης…

Αν η εισήγηση γίνει τελικώς δεκτή από τον πρωθυπουργό, ο οποίος δεν έχει δώσει ακόμη έγκριση, η εντύπωσξη που έχω είναι ότι θα έχει διαπράξει ολέθριο λάθος. Όχι μόνο γιατί θα έχει δρομολογήσει την επιστροφή ενός στελέχους που πολέμησε προσωπικά τον ίδιο και άλλους δύο ηγέτες της παράταξης, χωρίς να έχει διατυπωθεί μισή συγγνώμη. Ούτε γιατί θα του ανοίξει διάπλατες τις θύρες, χωρίς προηγουμένως να έχει βάλει λουκέτο στο κόμμα του. Προσωπική μου εκτίμηση (διευκρινίζω: εκτίμηση, όχι πληροφορία) είναι ότι ένα τέτοιο σόου θα έχει πολλαπλές συνέπειες:

Πρώτον, εκτιμώ ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα χάσει την ευκαιρία να ανασύρει όλα τα βίντεο με τις κατά καιρούς δηλώσεις του κυρίου Καρατζαφέρη εναντίον των κυρίων Σαμαρά και Καραμανλή, αλλά και του αείμνηστου Έβερτ. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κατέβηκε στις ευρωεκλογές με σύνθημα την ανατροπή του πρωθυπουργού.

Δεύτερον, εκτιμώ ότι η εμμονή στην πρόσκληση και η απόδοση πανηγυρικού χρώματος στην επιστροφή του ασώτου υιού θα αποτελέσουν την αφορμή για αποχή κορυφαίων ιστορικών στελεχών από την εκδήλωση. Κομπάρσος στη μετά βαΐων και κλάδων επιστροφή ενός ανθρώπου ο οποίος πολέμησε ανηλεώς τη ΝΔ δύσκολα θα γίνει κανείς τους…

Τρίτον, φοβάμαι ότι μία τέτοια μεθόδευση θα έχει επίπτωση στη σύνθεση των ψηφοδελτίων του κόμματος – αποχές.

Όποιος επιμείνει σε αυτήν αλλού έχει τον νου του και όχι στην επέτειο της ΝΔ. Σκέφτεται με όρους ήττας και το μυαλό του είναι στον μετεκλογικό συσχετισμό δυνάμεων εντός της ΝΔ.
Επειδή, λοιπόν, η ήττα δεν περνά από το μυαλό του πρωθυπουργού, είμαι βέβαιος ότι θα αποτρέψει το λάθος.

 πηγή

Πώς χάρη στη Nutella o πλανήτης χρειάζεται περισσότερα φουντούκια !

 

Η Nutella, το πιο διαδεδομένο γλύκισμα σοκολάτας, έχει κλείσει τα 50 χρόνια κυκλοφορίας, και εμπορικά, όλα δείχνουν πως ακόμα έχει μεγάλο δρόμο μπροστά της.      Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ένας Ιταλός ζαχαροπλάστης με το όνομα Ferrero, δεν είχε αρκετό κακάο, και αντί γι' αυτό άλεσε φουντούκια, με αποτέλεσμα μια μαλακή και κρεμώδης  σοκολάτα. «Ήταν μία από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις του περασμένου αιώνα," λέει ο Borri, ιδιοκτήτης εστιατορίου Nutella.   Σε κάθε περίπτωση, η Nutella κατέκτησε την Ιταλία και τελικά, τον κόσμο. Η συνταγή για την παγκόσμια κυριαρχία της, αποδεικνύεται, ότι δεν είναι πάρα πολύ περίπλοκη: ζάχαρη, κακάο, φοινικέλαιο και φουντούκια. Όλα τα υλικά είναι εύκολο να τα προμηθευτεί κανείς, όμως το μυστικό είναι στα φουντούκια. (Hazelnuts), Τα φουντούκια αυτά προέρχονται από μια στενή λωρίδα γης κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας στην Τουρκία.     Ο Karim Azzaoui, αντιπρόεδρος πωλήσεων και μάρκετινγκ του BALSU ενός μεγάλου προμηθευτή φουντουκιών στις ΗΠΑ, λέει πως οι καρποί φυτρώνουν στις απότομες πλαγιές που υψώνονται από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Οι καλλιέργειες είναι μικρές και ο παραδοσιακός τρόπος συγκομιδής γίνεται από παππούδες και εγγόνια που συνήθως μαζεύουν τα φουντούκια με το χέρι.« Οι αγροτικές οικογένειες της Τουρκίας είναι εξαιρετικά υπερήφανες για την καλλιέργεια φουντουκιού, καθώς αποτελεί μέρος της ιστορίας των οικογενειών τους για αιώνες", λέει ο Azzaoui. Η Nutella κάνει τώρα αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο καλλιέργειας, εξαιρετικά μοντέρνο. Η εταιρεία Ferrero που πλέον είναι εταιρεία κολοσσός με έδρα στην Άλμπα, στην Ιταλία, χρησιμοποιεί περίπου το ένα τέταρτο της παραγωγής φουντουκιού στον κόσμο  που υπολογίζεται σε αριθμό που ξεπερνά τους 100.000 τόνους ετησίως. Αυτό έχει εκτινάξει τις τιμές των φουντουκιών. Φέτος, ύστερα από ένα παγετό στην Τουρκία, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα την μείωση στην παραγωγή φουντουκιών της χώρας στο μισό, οι τιμές αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο, έως και 60%.   Επειδή έχουν γίνει τόσο περιζήτητα και δυσεύρετα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να τα καλλιεργούν. Οι αγρότες στη Χιλή και την Αυστραλία καλλιεργούν φουντουκιές ενώ απόπειρες γίνονται ακόμη και στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ποτέ δεν είχαν μεγαλώσει με επιτυχία στο παρελθόν. Mια από τις μεγαλύτερες καλλιέργειες βρίσκεται στο Rutgers University λίγο πιο έξω από το Μπρουνσγουικ και είναι ερευνητική.   "Όλα τα πράσινα φυλλώδη πράγματα που βλέπετε εδώ είναι φουντουκιές. Αλλά στην αρχή, κάναμε τα πάντα για να μην πεθάνουν από τη νόσο», λέει ο Thomas Molnar, ένας επιστήμονας που είναι υπεύθυνος για αυτή την προσπάθεια.   Η ασθένεια, που ονομάζεται Eastern Filbert Βlight, προκαλείται από ένα μύκητα. Μερικοί καρποί από δέντρα συγγενικά του εμπορικού φουντουκιού, με καταγωγή τη Βόρεια Αμερική, δείχνουν αντοχή στο μύκητα, αλλά το είδος φουντουκιού που έχει η Ευρώπη, δεν μπορεί να αντέξει και το δέντρο πεθαίνει. Περίπου 10 χρόνια πριν, ο C. Reed Funk ξεκίνησε την αναζήτηση για κάποιο είδος φουντουκιάς που θα μπορούσε να επιβιώσει αυτής της αρρώστιας. Παρόμοιες προσπάθειες ξεκίνησαν στο Oregon State University, καθώς το Eastern Flibert Blight απειλoύσε και τις δικές τους καλλιέργειες. «Συλλέξαμε διάφορους σπόρους από την Ανατολική Ευρώπη, τη Ρωσία, την Πολωνία και την Ουκρανία," λέει ο Molnar. " Τους καλλιεργήσαμε κανονικά και το 98% από αυτούς έχασαν τη ζωή τους." Το υπόλοιπο 2 τοις εκατό, όμως, μετέφερε τα γονίδια που τους επέτρεψε να επιβιώσουν από το μύκητα. Κάπως έτσι, αυτή τη στιγμή οι έρευνες συγκεντρώνονται στοπ πώς θα υπάρξει το τέλειο δέντρο που θα φανεί ανθεκτικό και θα μπορέσει να αποδώσει εμπορικά     Ο Molnar είναι αισιόδοξος, καθώς οι προσπάθειές του έχουν εντυπωσιάσει τη Ferrero. "Έχουν έρθει εδώ αρκετές φορές," λέει ο Molnar. "Αν πληρούμε τις προδιαγραφές ποιότητας τους, θα ενδιαφέρονταν να αγοράσουν όλα τα φουντούκια που μπορούμε να παράγουμε." Αυτό που ο Molnar έχει να δώσει σαν συμβουλή στους επίδοξους καλλιεργητές φουντουκιών είναι η ύπαρξη ενός ακόμη εχθρού των καλλιεργειών. Οι σκίουροι οι οποίοι είναι το ζώο που κυριολεκτικά τρελαίνεται για φουντούκια και που θα πολιορκήσει τις καλλιέργειες . " Το σίγουρο είναι πως θα χρειαστείτε φύλακα για τα φουντούκια σας." υπογραμμίζουν οι εργαζόμενοι στις καλλιέργειες.

πηγή 

Επιστήμη και θρησκεία (Αγ.Λουκά Κριμαίας)

 

Ο λόγος αυτός του Αγίου Λουκά, επιστήμονα ιατρού, αφιερώνεται σ’ αυτούς που θέλουν ξεκομμένη την Επιστήμη από τη Θρησκεία: «Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι’ αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης».
Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Γέκκελ στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Γέκκελ ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη.
Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι.
Τέτοιος ήταν για παράδειγμα ο Πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος που έθεσε το θεμέλιο όλης της σύγχρονης αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος δεν ήταν μόνο πιστός αλλά ήταν και κληρικός.
Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Νεύτων, πάντα όταν έλεγε τη λέξη Θεός έβγαζε το καπέλο του. Ήταν πολύ πιστός άνθρωπος.
Ένας μεγάλος βακτηριολόγος της εποχής μας και σχεδόν σύγχρονός μας, ο Παστέρ, που έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης βακτηριολογίας, όλα τα επιστημονικά του έργα άρχιζε με τη θερμή προσευχή στον Θεό.
Πριν 10 χρόνια άφησε αυτή τη ζωή ένας μεγάλος επιστήμονας και συμπατριώτης μας, ο φυσιολόγος Παύλοβ, που ήταν δημιουργός της καινούριας φυσιολογίας του εγκεφάλου. Ήταν και αυτός πολύ πιστός άνθρωπος. Θα τολμούσε, λοιπόν, ο Γέκκελ να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωτισμένη διάνοια επειδή πιστεύουν στον Θεό;

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί και σήμερα υπάρχουν, και τους γνωρίζω προσωπικά, μερικοί επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίου που είναι πολύ πιστοί άνθρωποι; Γιατί την θρησκεία δεν την αρνούνται όλοι οι επιστήμονες αλλά μόνο ένα μέρος τους που έχουν τρόπο σκέψεως όμοιο μ’ αυτόν που έχει ο Γέκκελ;

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο στην ύλη και αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, δεν δέχονται την αθανασία της ψυχής και βεβαίως δεν δέχονται την ανάσταση των νεκρών. Λένε ότι η επιστήμη τα καταφέρνει όλα, ότι δεν υπάρχει στην φύση μυστικό που η επιστήμη δεν μπορεί να ανακαλύψει. Εμείς τι μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτά;
Θα τους απαντήσουμε το εξής: Έχετε απόλυτο δίκαιο. Δεν μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρώπινη διάνοια που ερευνά την φύση. Ξέρουμε ότι σήμερα η επιστήμη γνωρίζει μόνον ένα μέρος απ’ αυτά που θα έπρεπε εμείς να ξέρουμε για την φύση. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι δυνατότητες της επιστήμης είναι μεγάλες. Σ’ αυτό έχουν δίκαιο και δεν το αμφισβητούμε. Τι λοιπόν αμφισβητούμε εμείς; Γιατί δεν αρνούμαστε την θρησκεία όπως το κάνουν αυτοί και δεν την θεωρούμε αντίθετη προς την επιστημονική γνώση;
Μόνο γιατί με όλη την καρδιά μας πιστεύουμε πως υπάρχει ο πνευματικός κόσμος. Είμαστε σίγουροι πως εκτός από τον υλικό κόσμο υπάρχει άπειρος και ασύγκριτα υψηλότερος πνευματικός κόσμος. Πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευματικών όντων που έχουν διάνοια πολύ πιο υψηλή από ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πιστεύουμε, με όλη την καρδιά μας, ότι πάνω απ’ αυτό τον πνευματικό και τον υλικό κόσμο υπάρχει Μέγας και Παντοδύναμος Θεός.
Αυτό που εμείς αμφισβητούμε είναι το δικαίωμα της επιστήμης να ερευνά με τις μεθόδους της τον πνευματικό κόσμο. Διότι ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο. Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ’ αυτές τον πνευματικό κόσμο.

Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφορικού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ’ αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη.
Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας».
Υπάρχουν πολλά ανεξήγητα φαινόμενα τα οποία όμως είναι αληθινά (όπως είναι αληθινό κάποιο φυσικό φαινόμενο) και που αφορούν τον πνευματικό κόσμο. Υπάρχουν λοιπόν φαινόμενα, τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους.
Ας μας εξηγήσει η επιστήμη πως εμφανίστηκαν οι προφητείες για την έλευση του Μεσσία, οι οποίες όλες πραγματοποιήθηκαν.
Μπορεί να μας πει πως ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας, 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του, και γι’ αυτό ονομάστηκε ευαγγελιστής της Παλαιάς Διαθήκης; Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι άγιοι αυτή την χάρη και πως μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο, αμέσως να καταλαβαίνουν την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του; Έβλεπαν τον άνθρωπο πρώτη φορά και τον καλούσαν με το όνομά του. Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ’ αυτά που τον προβλημάτιζαν.
Αν μπορούν ας μας το εξηγήσουν αυτό.
Ας εξηγήσουν με ποιόν τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει. Να μας εξηγήσουν τις επισκέψεις από τον άλλο κόσμο και τις εμφανίσεις των νεκρών στους ζωντανούς.
Δεν θα μας το εξηγήσουν ποτέ γιατί βρίσκονται μακριά απ’ αυτό που είναι η βάση της θρησκείας – από την πίστη.
Αν διαβάσετε τα βιβλία εκείνων από τους επιστήμονες που επιχειρούν να ανασκευάσουν τη θρησκεία θα δείτε πόσο επιφανειακά αυτοί βλέπουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν την ουσία της θρησκείας και όμως την κρίνουν. Η κριτική τους δεν αγγίζει την ουσία της πίστεως, την οποία αδυνατούν να καταλάβουν αλλά τους τύπους, τις εκδηλώσεις δηλαδή του θρησκευτικού συναισθήματος. Την ουσία της θρησκείας και της πίστεως δεν την καταλαβαίνουν.
Γιατί όμως; Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέει, «Ουδείς δύναται ελθείν προς με, εάν μη ο Πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. 6, 44).
Πρέπει λοιπόν να μας ελκύσει ο επουράνιος Πατέρας, πρέπει η χάρη του Αγίου Πνεύματος να φωτίσει την καρδιά και το νου μας. Να κατοικήσει στην καρδιά και το νου μας, μέσω αυτής της φώτισης, το Άγιο Πνεύμα και πρέπει αυτός που αξιώθηκε να λάβει αυτό το δώρο να αποκτήσει την αγάπη του Χριστού τηρώντας τις εντολές του. Μόνο αυτοί που απέκτησαν το Άγιο Πνεύμα, αυτοί που στην καρδιά τους κατοικεί ο Χριστός μαζί με τον Πατέρα του, γνωρίζουν την ουσία της πίστεως. Οι άλλοι, οι έξω άνθρωποι, δεν την καταλαβαίνουν καθόλου.
Ας ακούσουμε την κριτική κατά του Γέκκελ ενός Γάλλου φιλοσόφου του Μπούτρου. Λέει λοιπόν το εξής ο Μπούτρου, «Η κριτική του Γέκκελ πιο πολύ αφορά τους τύπους παρά την ουσία και τους τύπους τους βλέπει από μια ματιά τόσο υλιστική και τόσο στενή που δεν μπορούν να τους παραδεχτούν ούτε οι άνθρωποι που θρησκεύουν. Έτσι η κριτική της θρησκείας από τον Γέκκελ δεν αναφέρεται ούτε σε μία από τις αρχές που πρεσβεύει η θρησκεία».
Αυτή λοιπόν είναι η γνώμη μας σχετικά με το βιβλίο του Γέκκελ «Τα μυστικά του κόσμου», το οποίο και μέχρι σήμερα θεωρείται «ευαγγέλιο» για όλους αυτούς που ασκούν κριτική κατά της θρησκείας, που την αρνούνται και την βρίσκουν αντίθετη προς την επιστήμη.
Βλέπετε πόσο φτωχά και ανούσια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν;
Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της θρησκείας, αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της.
Εσείς οι απλοί άνθρωποι που δεν έχετε πολλή σχέση με την επιστήμη και δεν γνωρίζετε πολλά από την φιλοσοφία να θυμάστε πάντα την βασικότερη αρχή, την οποία πολύ καλά την γνώριζαν οι πρώτοι χριστιανοί.
Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό.
Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα.
Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδιάς σας, προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά.
Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας.
Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν. 

πηγή Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας “Λόγοι και Ομιλίες”Εκδ.Ορθόδοξος Κυψέλη»