Ευτυχισμένος ταξιδιώτης

Μαστροπαύλος Νίκος Γ. 

  Γιατί η Ικαρία απαλλάσσει από τα κάθε λογής άγχη και φέρνει τον επισκέπτη ένα βήμα πιο κοντά στην ευδαιμονία
 

Οταν ακούς να κυματίζει το δοξάρι του Σκάντζακα, του Ρούσσου, του Φάκαρου πάνω στις χορδές του βιολιού σαν το Ικάριο πέλαγος και σου έρχονται δάκρυα στα μάτια, είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Οταν στην Προεσπέρα, στον Αγιο Ισίδωρο και στον Χριστό Ραχών, στον Αρμενιστή, στον Καραβόσταμο, στον Κεραμέ, στους Βρακάδες, στον Ξυλοσύρτη, στο Περδίκι, στην Ακαμάτρα, στη Λαγκάδα, στο Γιαλισκάρι και σε άλλες εκατό και βάλε αποφασιστικές στιγμές του γλεντιού, χειμώνα καλοκαίρι, κρατιέσαι σε ένα απίθανα συναρπαστικό σφιχταγκάλιασμα και μοιράζεσαι το κέφι σαν την πρόθεση, χορεύοντας απέναντι στην Ανατολή, είσαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος. Κι όταν γλεντάς έτσι όμορφα με τον εαυτό σου και τους άλλους, είσαι ελεύθερος και ανεξάρτητος, αυτάρκης, και αυτό κάνει την ευτυχία σου μακρόσυρτη, που κρατά πολύ, πάρα πολύ...

Η πρόθεση είναι το «καλώς όρισες» το μεσημέρι στο ικαριώτικο πανηγύρι. Αυτό τουλάχιστον επιμένει να είναι παράθεση, προσφορά στους πανηγυριώτες. Ο ζωμός από το βρασμένο κατσικάκι, που κι αυτό είναι με τη σειρά του η μετουσίωση των χορταριών, των βοτάνων και των μυριστικών της Ικαρίας. Εδώ φυτρώνουν 45 ενδημικά φυτά της Ελλάδας, 14 από τα οποία μεγαλώνουν και σκορπούν τους σπόρους τους μόνο στην Ικαρία. Ανάμεσά τους η Ικαριακή Παιώνια και το Ικαριακό Σύμφυτο. Φανταστείτε ότι ολόκληρη η Βουλγαρία έχει μόνο 100 ενδημικά φυτά. Μας τα λέει αυτά ένας βοτανοσυλλέκτης, ο Λευτέρης Τρικιριώτης, ο μύστης μας στα μυστήρια της Ικαρίας. Και μετά τον ζωμό, το κρέας, και μετά το κρασί, και μετά το γλέντι, και μετά ο χορός. Τα στοιχειώδη της ευτυχίας.

Στου Ικάρου το νησί
είναι μπρούσκο το κρασί

κι όποιος θα το πιει μεθάει
κι όλη νύχτα τραγουδάει.

Ο Πράμνειος οίνος ήταν φημισμένος ήδη από την εποχή του Ομήρου. Το πρώτο πιστοποιημένο κρασί με ονομασία προέλευσης. Τον γεύονταν οι ήρωες της «Ιλιάδας» πριν από τη μάχη, ως βασικό συστατικό ενός κυκεώνα που περιείχε επιπλέον χλωρό κατσικίσιο τυρί και αλεύρι από κριθάρι. Ηταν ένα πολύ ιδιαίτερο κρασί, που κατά τον Αθήναιο «έστιν ούτος ούτε γλυκύς ούτε παχύς, αλλ' αυστηρός και σκληρός και δύναμιν έχων διαφέρουσαν...». Ακόμη και σήμερα τα κρασιά της Ικαρίας διαφέρουν. Μας ξεναγεί σε αυτόν τον κόσμο ο Νίκος Αφιανές, στο οινοποιείο του στον Προφήτη Ηλία Ραχών που είναι παράλληλα και μουσείο. Το Τάμα, από φωκιανό σταφύλι, θα μπορούσε να είναι κοντά στον Πράμνειο οίνο. Αλλά το Πιθάρι είναι η ουσία των σύγχρονων ιδιαιτεροτήτων των κρασιών της Ικαρίας. Ωριμάζει σε πιθάρια θαμμένα μέσα στη γη στην αρχή και μετά σε ένα ειδικό πατάρι, όχι σε κελάρι, αλλά έξω στο ύπαιθρο. Και το αντλούσαν από τα πιθάρια με εκείνη τη χαρακτηριστική κολοκύθα που την έλεγαν σιφούνι. Μνημείο ευρεσιτεχνίας.

Η εξαιρετική αξιοποίηση των υλικών που υπάρχουν γύρω τους είναι βασικό χαρακτηριστικό του πολιτισμού της καθημερινής ζωής στην Ικαρία και η πεμπτουσία της αυτάρκειάς τους. Η αυτάρκεια είναι ποιότητα, ευημερία, ισότητα, ελευθερία. Είναι η απλούστευση της ζωής και η απαλλαγή της από άγχη που δεν προσθέτουν τίποτα στην ευδαιμονία. Η πολυτέλεια σήμερα είναι το τοπικό, το αυθεντικό, το καθαρό, το κοντινό. Εδώ οι άνθρωποι χαίρονται να βάζουν στο τραπέζι τους ό,τι παράγουν και η χαρά και η ευχαρίστηση είναι μακροζωία. Πήραμε μια βαθιά ανάσα στο Γιαλισκάρι, καθώς ο ήλιος βασίλευε πίσω από το εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα, πάνω στον προβλήτα με τα δεμένα ψαροκάικα. Και μετά αράξαμε στο «Μαίρη Μαίρη» στον καλοκαιρινό Αρμενιστή. Από τα πρώτα πιάτα που ήρθαν στο τραπέζι ήταν το μαγειρειό, ένας κυκεώνας με τα πρώτα καλά που βγάζει ο κήπος: κέχρος (καλαμπόκι), φασολάκια, κολοκυθάκια, ντομάτα, μαϊντανό. Και δίπλα ακριβώς μας προκαλούσαν οι πολύ γευστικές «Συνταγές της γιαγιάς», ο Λεωνίδας και η Ιωάννα, ειδικά με το παγωτό μαστίχα από γάλα κατσίκας.

Η γεύση της αυτάρκειας μοιάζει να κατατείνει στην ορεινή Ικαρία, γύρω από τον Χριστό Ραχών (5 χλμ. από τον Αρμενιστή), ειδικά στο φαγητό σουφικό που έρχεται στο τραπέζι του «Αργειος», κάτω από την πέντε αιώνων βαλανιδιά, πάλι με όλα τα καλά του κήπου συν την καθούρα, το χλωρό αντιπροσωπευτικό ικαριώτικο τυρί. Πριν περιδιαβάζαμε τα σοκάκια του Χριστού Ραχών και την όμορφη πλατεία του με το πρατήριο του Γυναικείου Συνεταιρισμού. Μέλι όλα αυτά που φτιάχνουν τα γυναικεία χέρια, όπως η μαραθόπιτα, το λικέρ φραγκόσυκο, τα γλυκά του κουταλιού, αλλά και κυριολεκτικά, αφού φτάνει εδώ το μέλι των μικρόνησων του Ανατολικού Αιγαίου, των Αρκιών, του Μαραθιού και ερημονησίδων, καθώς διατίθεται στην περιοχή το βραβευμένο σε παγκόσμιες εκθέσεις θυμαρίσιο μέλι του Ιωάννη Κόχυλα. Φεύγουμε γλυκαμένοι για τον ποταμό Χάρακα. Διασχίσαμε την αυτοκρατορία των βοτάνων, καθώς μια γυναίκα έκανε αγκαλιές τα βαλσαμόχορτα και μια ορχιδέα είχε σκάσει μύτη από έναν αρμό του πλακόστρωτου. Πρώτα το γεφύρι πάνω από το ποτάμι, μετά ο νερόμυλος και μετά ο άγριος, μυρωδάτος, μάραθος απίστευτα δροσερός καταμεσής της κοίτης του Χάρακα. Αδύνατο να αποχωριστείς την ευωδιά της φρεσκάδας και προσπαθείς να την πάρεις μαζί σου κόβοντας μερικά κλαράκια για να την παγώσεις στην κατάψυξη.

Οι ετικέτες των κρασιών του Οινοποιείου Καρίμαλη, στην Πηγή του Ευδήλου, περιγράφουν όψεις της Ικαρίας: «Philosopher», «Authentic», «Euphoria». Ο Γιώργος μάς ξεναγεί θεωρητικά στην ικαριώτικη κουζίνα - μας λέει λόγου χάρη ότι το τηγάνι είναι άγνωστο σκεύος -, ενώ η Ελένη πρακτικά. Εχει ήδη βάλει στην κατσαρόλα το κατσικάκι για να το μαγειρέψει με πετιμέζι και ανοίγει φύλλο για να κάνει μάτσι, τα παραδοσιακά χειροποίητα μακαρόνια. Την παρακολουθούν και δύο φοιτήτριες από τις ΗΠΑ, οι οποίες πήραν ως βραβείο τα μαθήματα παραδοσιακής μαγειρικής της Ελένης.

Τι να πάρω μαζί μου από την Ικαρία; Τις αιωνόβιες βαλανιδιές του Ράντη ή τις αγγελολουβάδες του Αρη ποταμού στον Καραβόσταμο; Μήπως το ηλιοβασίλεμα στον Να, ένα από τα πιο ειδυλλιακά στο Αιγαίο, καθισμένος στην εκτεταμένη αμμουδιά, μέσα στη θεόρατη αγκαλιά των ψηλών, κοφτών βράχων, εγώ και τα ερείπια του ναού της Ταυροπόλου Αρτέμιδος; Ή μήπως τις δίπλες του χορού στην «Αρτεμη» στο φρύδι της παραλίας, ύστερα από εξαιρετικό κατσικάκι στον φούρνο και μεγάλες γουλιές μυρωδάτη σούμα από μοσχάτο Σάμου; Λέω να πάρω μαζί μου όλα αυτά, συν ένα βαζάκι κρίταμα που μαζεύει ο Λευτέρης στις ακροθαλασσιές και έχουν όλη τη γεύση και την ιδεολογία της Ικαρίας: να ζεις όσο πιο κοντά γίνεται με την τροφή σου, να πετάς τα περιττά που σε αγχώνουν άσκοπα χωρίς να κάνουν τη ζωή σου καλύτερη και να ξεφαντώνεις απέναντι στον ήλιο που ανατέλλει. Γιατί μια καινούργια μέρα είναι πάντα μια καλύτερη μέρα.

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 12 Ιουλίου 2015

Η Κωνωπίνα γιορτάζει την Μεγαλομάρτυρα Αγία Παρασκευή

Στην Κόλαση της Νορβηγίας Barnevarn: Επιδιώκει να καταλύσει την οικογένεια! In Norway, the family wants to cancel

In Norway, the family wants to cancel

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου -συγγραφέα
ΕΙΣΑΓΩΓΗ:

Όταν πρωτοδιάβασα τη συνέντευξη μιας Ρωσίδας μάνας [Ιρίνα Bergseth] που ζούσε στη Νορβηγία δεν πίστευα στα μάτια μου. Κάθε φράση της, κάθε λέξη της ήταν μια δυνατή γροθιά στο στομάχι! Όμως αξίζει να τη δούμε για να αντιληφθούμε πώς θέλουν κάποιοι την Ευρώπη των Εσχάτων.

'Οταν μάλιστα το μέλλον αυτής της " σύγχρονης κοινωνίας", καθοδηγείται προς διαμόρφωση με τον πιο ύπουλο, τον πιο βρώμικο τρόπο πάνω στις ψυχές των παιδιών και αυτός ο εφιάλτης, βρίσκεται προ των πυλών και για την δική μας Πατρίδα, νομίζω πως επιβάλλεται με κάθε τρόπο να το αποτρέψουμε.

Το κείμενο από το οποίο σταχυολογούμε τα βασικά του σημεία, είναι από συνέντευξη της 9ης Μαϊου 2013 μιας μάνας που η “τύχη” την έριξε στην “προηγμένη”, πλούσια και “προοδευτική” αυτή χώρα του Βορρά. Δημοσιογράφος ήταν ο Andrew Fefelov της Ρωσικής Εφημερίδας “ΑΥΡΙΟ”. 

 Η Ιρίνα παντρεύτηκε το 2005 στην Μόσχα με πολίτη της Νορβηγίας, έχοντάς ήδη έναν γιο τότε 7 ετών. Εγκαταστάθηκαν στη Νορβηγία, στο χωριό Άουρσκογκ του Χιόκλαντ. Εν συνεχεία περιγράφει τη νορβηγική κοινωνία που αποδομείται ηθικά ταχύτατα, αντιγράφοντας αμερικανικές νοοτροπίες.
Κατά τη ρωσίδα αυτή μητέρα παρά τον πλούτο της χώρας που οφείλεται στην εξόρυξη πετρελαίου η Νορβηγία δεν έχει αναπτύξει τις επιστήμες, παρά εκμεταλλεύτηκε την ξένη επιστημονική και τεχνολογική συνδρομή.
Η Ιρίνα κατόρθωσε να διοριστεί δασκάλα σε μια γειτονική κοινότητα. Αμέσως μετά στη συνέντευξή της η Ιρίνα περιγράφει τις βασικές δομές του νορβηγικού σχολείου που το χαρακτηρίζει: “φτιαγμένο για διανοητικά καθυστερημένους”.
Έτσι, σύμφωνα με τη Ρωσίδα αυτή δασκάλα, το έργο του κρατικού σχολικού προγράμματος για το δημοτικό σχολείο συμπεριλαμβάνει οι δάσκαλοι να διδάξουν στα παιδιά το αλφάβητο, έως 13 ετών να μάθουν να μετράνε και να διαβάζουν τις ετικέτες των τιμών στα καταστήματα.
Το διάβασμα μεγαλόφωνα στην τάξη δεν επιτρέπεται, επειδή το παιδί αισθάνεται «ντροπή» [εδώ να δείτε προσοχή στη “διαφορετικότητα”!]. Μάλιστα ειδικός δάσκαλος βγάζει το παιδί στον διάδρομο και μόνο εκεί ακούει το παιδί να διαβάζει, έτσι ώστε να μην ντροπιάσει το "μικρό"! Ακόμη, ο δάσκαλος έχει το δικαίωμα να κάνει στα παιδιά μέσα στην ημέρα δύο ασκήσεις μαθηματικών! Αν τα παιδιά δεν μάθουν το μάθημα, τρεις ημέρες αργότερα, πάλι προσπαθεί να τους εξηγήσει την ύλη του περασμένου μαθήματος.
Εργασία για το σπίτι για την εβδομάδα το πολύ 5-8 λέξεις στα αγγλικά, κατά την διακριτική ευχέρεια του παιδιού!
Ουσιαστικά το διαφημιζόμενο από πολλούς εγχωρίους “παιδαγωγούς” ως κορυφαίο, είναι απλώς παράδειγμα της πλήρους υποβάθμισης της εκπαίδευσης. Άλλωστε, δεν υπάρχουν μαθήματα λογοτεχνίας, ιστορίας, φυσικής, χημείας, φυσικής επιστήμης. Υπάρχει μόνο μια μορφή “μελέτης περιβάλλοντος”, που ονομάζεται «αναθεώρηση», όπου τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο σε γενικές γραμμές. Ξέρουν απλώς ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος υπήρξε. Όλα τα άλλα στοιχεία, σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, είναι «κακοποίηση του παιδιού και της ψυχής του»!
Μάλιστα, η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο δεν ταΐζει τα παιδιά στα σχολεία και στα νηπιαγωγεία. Μόνο τρέφουν τα παιδιά, άπαξ εβδομαδιαίως, με κάποια ¨αηδιαστική σούπα¨, που ονομάζεται «ντοματόσουπα» από έτοιμη συσκευασία!
Ο μεγαλύτερος γιος της Ιρίνας, έχοντας κάνει μαθήματα για δύο χρόνια στο ρωσικό σχολείο, στη Νορβηγία ήταν σαν ένα παιδί θαύμα. Έως την 7η τάξη, δε διάβαζε τίποτα, μιας και δεν υπήρχε καμία ανάγκη για να διδαχτεί. Στους τοίχους των σχολείων, άλλωστε υπάρχουν κατατοπιστικές απίστευτες ανακοινώσεις, όπως: “Εάν οι γονείς σας επιβάλουν να κάνετε τα μαθήματα, καλέστε στο [τάδε] τηλέφωνο. Εμείς θα σας βοηθήσουμε να ελευθερωθείτε από τέτοιους γονείς."!!!
Για την Ιρίνα μόνος τρόπος ασκήσεως της μνήμης του γιου της ήταν το πιάνο. Μάλιστα του έλεγε συχνά: “Μην τολμήσεις και πεις κάπου ότι έχεις μια τέτοια απαιτητική μητέρα." Μετά από έξι χρόνια παραμονής της Ιρίνα στη Νορβηγία ήρθε η ώρα να μάθει για το περιβόητο σύστημα “Barnevarn”.
Πριν γνωρίσει όμως αυτό το “σύστημα”, η Ιρίνα μετά τη γέννηση του δεύτερού της παιδιού, χώρισε από τον άνδρα της. Τότε, πήρε δάνειο, αγόρασε διαμέρισμα και είχε μια φυσιολογική ζωή, χωρίς ποτέ να απασχολήσει τις αρχές του κράτους. Τα παιδιά έμειναν μαζί της, δεδομένου ότι ο μπαμπάς στεναχωρούσε τον γιο της (από τον πρώτο γάμο), και έθεσε θέμα να μην υπάρξουν συναντήσεις με αυτόν τουλάχιστον τον γιο. Η Ιρίνα πρσοπάθησε τουλάχιστον ώστε ο πατέρας του παιδιού να μην μείνει μαζί του το βράδυ, διότι υπήρχε απειλή ξυλοδαρμού. Το νηπιαγωγείο κι άλλες κρατικές υπηρεσίες την πίεζαν να δίνει το παιδί στον πατέρα του. Έτσι ο μικρός γιος παρέμεινε με τον πατέρα του στην αρχή από δύο ώρες το Σάββατο ή την Κυριακή. Αλλά την τελευταία φορά, όταν έκλεισε τα τέσσερα του χρόνια, πέρασε με τον πατέρα του σχεδόν μια εβδομάδα.
Στις 7/3/2011 η Ιρίνα πήγε στην αστυνομία του χωριού ¨Bjorlelangen¨, επειδή το μικρό αγόρι της είπε, ότι η θεία και ο θείος του, συγγενείς του πατέρα του, τον πόνεσαν στο στόμα και στον ποπό! Της μίλησε για πράγματα, που εκείνη δεν μπορούσε στην αρχή να τα πιστέψει. Τότε αναλογίστηκε στα σοβαρά μια νορβηγική λαϊκή παράδοση, συνδεδεμένη με το να σχετίζονται οι συγγενείς εξ αίματος στενά με παιδιά: αγόρια και κορίτσια! Αρχικά, η Ρωσίδα μητέρα δεν μπορούσε να πιστέψει σ΄ αυτή την τρέλα ή ανοησία ή κόλαση.
Πάντως, πήγε στην αστυνομία και έκανε καταγγελία. Την 8η Μαρτίου κλήθηκα στην υπηρεσία της επιμέλειας των παιδιών ¨Barnevarn¨. Η ανάκριση διήρκεσε έξι ώρες. Εκεί ήταν μόνο η Ιρίνα και τα παιδιά της.
Υποτίθεται ότι στη Νορβηγία υπάρχει ένα ¨υποδειγματικό¨ σύστημα προστασίας των παιδιών, που δημιουργήθηκε «για τα μάτια του κόσμου», ότι δήθεν αγωνίζονται και πολεμάνε την αιμομιξία. Αργότερα η Ιρίνα συνειδητοποίησε, κάτι που νωρίτερα είχνα καταγγείλει και άλλοι γονείς, ότι τα κέντρα ¨Barnevarn¨, που υπάρχουν σε κάθε χωριό[!], σκοπό έχουν να εντοπίσουν την δήθεν ¨ομολογία¨ του παιδιού περί μη ¨καλής¨ μητέρας (ή πατέρα), να απομονώσει τα παιδιά αυτά από τους γονείς τους και να τους ¨τιμωρήσει¨ (παιδιά και γονείς ταυτόχρονα)!
Εκείνη την εποχή οι εφημερίδες στη χώρα έγραψαν ότι ένα κορίτσι 8 ετών, καταδικάστηκε σε καταβολή των δικαστικών εξόδων και καταβολή αποζημιώσεων στον βιαστή της για την παραμονή του στη φυλακή!
Τότε κατάλαβε και η Ιρίνα πλήρως ότι στη Νορβηγία, όλα είναι από την ¨ανάποδη¨. Ουσιαστικά αντιλήφθηκε ότι η παιδεραστία, ουσιαστικά, δεν θεωρείται έγκλημα [κάτι που συμβαίνει και σε άλλες “προηγμένες” ευρωπαϊκές χώρες, όπως την Ολλανδία]. Πάντως στις 8/3/2011 ήταν η πρώτη φορά που κατασχέθηκαν και τα δύο παιδιά της Ιρίνα! Η κατάσχεση γίνεται ως εξής: το παιδί δεν επιστρέφει από το νηπιαγωγείο ή το σχολείο, δηλαδή ουσιαστικά το κλέβουν από τους γονείς, εξαφανίζεται! Αυτό συμβαίνει επειδή το παιδί ¨το απομακρύνουν¨ για το ... καλό του, από τους γονείς σε μυστική διεύθυνση. Οι υπέυθυνοι της είπαν αφοπλιστικά: "Καταλάβετε την κατάσταση, εσείς μιλάτε για παιδική κακοποίηση. Πρέπει να εξεταστείτε από γιατρό και κριθείτε ότι είστε υγιείς." Έτσι η Ιρίνα έσπευσε στην κοντινή πολυκλινική [δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο]. Σ
το αυτοκίνητο την έβαλε η υπάλληλος της ¨Barnevarn¨ , λέγοντας: “Εμείς θα σας βοηθήσουμε, θα παίξουμε με τα παιδιά σας, θα είναι στην υπηρεσία της προστασίας των παιδιών”.
Όταν η Ιρίνα με τη συνοδεία της υπαλλήλου έφτασε στην κλινική, ο μεγαλύτερος της γιος [13 τότε ετών], της τηλεφώνησε και την πληροφόρησε ότι βρίσκοντα ήδη σε ανάδοχη οικογένεια σε μυστική διεύθυνση! Η Ιρίνα προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, γιατί ακόμη και το κλάμα θεωρείται ψυχική ασθένεια, και σε αυτή την περίπτωση η ¨Barnevarn¨ θα εφάρμοζε καταναγκαστική ψυχιατρική! Τελικά αποδεικνύεται ότι στη Νορβηγία υπάρχει ένα κρατικό πρόγραμμα, ποσόστωσης για την απομάκρυνση των παιδιών από τους γονείς τους. Τα όργανα ¨προστασίας παιδιών¨ ανταγωνίζονται για την υλοποίησή του. Δημοσιεύονται μάλιστα ανά τρίμηνο πίνακες και διαγράμματα με τον αριθμό των ¨κατασχεμένων ¨παιδιών ανά επιλεγμένη περιοχή! Τέτοια σχετικά έγγραφα είναι διαθέσιμα και σε περιπτώσεις απομάκρυνσης παιδιών από οικογένειες και στη Σουηδία [http//www.familypolice.ru/read/1403].
Μια τέτοια έκθεση αναφέρει, ότι στη Σουηδία κατασχέθηκαν 300.000 παιδιά! Πρόκειται για μια ολόκληρη γενιά που κλάπηκε από τους βιολογικούς γονείς! Στη Σανδιναβία συνεπώς οι παραδοσιακές οικογένειες βιώνουν ένα πογκρόμ!
Μαλιστα, κάθε ανάδοχη οικογένεια εισπράττει 10 χιλιάδες Κορόνες [1100 ευρώ] Νορβηγίας/μήνα για κάθε ένα θετό παιδί. Ακόμη, κάθε υπάλληλος της Barnevarn λαμβάνει από τον κρατικό προϋπολογισμό ένα μεγάλο μπόνους γι' αυτή τη “δουλειά”, δηλαδή για την καταστροφή της ¨οικογενειακής φωλιάς¨, και την κλοπή των απογόνων. Μάλιστα ο ανάδοχος γονέας μπορεί να επιλέξει το παιδί ¨της αρεσκείας του¨, όπωςστα σκλαβοπάζαρα. Για παράδειγμα, λέει η Ιρίνα: “σας άρεσε εκείνο το γαλανομάτικο κοριτσάκι ρωσικής καταγωγής και θέλετε να το πάρετε για αναδοχή, τότε καλέσετε τη Barnevarn και να πείτε: "είμαι έτοιμος, έχω ένα μικρό δωμάτιο για το παιδί ..." αναφέροντας το όνομα του παιδιού. Και θα σας το παραδώσουν αμέσως”. Συνεπώς, πρώτα βρίσκεται η ανάδοχη οικογένεια, και στη συνέχεια αποσύρεται από τους βιολογικούς γονείς "κατόπιν παραγγελίας" το παιδί!
Μάταια κάποιοι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων μάχονται μ' αυτό το παντοδύναμο σύστημα της Barnevarn¨. Μάλιστα, οικογένειες που υπέφεραν από το σύστημα Barnevarn στις 3 Μαΐου 2013 διοργάνωσαν διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του βίαιου διαχωρισμού γονέων και παιδιών στη Νορβηγία. Πάντως η χώρα αυτή, όσον αφορά την κλοπή των παιδιών από τους γονείς τους, είναι μπροστά από τα υπόλοιπα κράτη, κι αυτό γιατί φαίνεται πως ο διαχωρισμός των παιδιών από τους γονείς τους αποτελεί εθνικό σχέδιο. Νορβηγική εφημερίδα με πηχαίο πρωτοσέλιδο έγραφε πέρυσι: “Το ένα πέμπτο των παιδιών στη Νορβηγία έχει “διασωθεί” από τους γονείς τους”. Συνεπώς περί τα 150 χιλιάδες παιδιά, “σωσμένα”, ζουν πλέον όχι στο σπίτι με τη μητέρα τους, αλλά σε μοντέρνα άσυλα, δηλαδή φυλακές οικογενειακού τύπου. Πολλοί ανάδοχοι στη Νορβηγία δείχνουν προτίμηση σε παιδιά με αναπηρία [μήπως άραγε τα κάνουν ανάπηρα;] γιατί μπορούν να πάρουν μεγαλύτερες επιδοτήσεις. Όσο μεγαλύτερο είναι το τραύμα του παιδιού, τόσο περισσότερο κέρδος για τον “ανάδοχο”! Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, από δέκα νεογέννητα μόνο τα δύο γεννιούνται από Νορβηγούς γονείς και τα οκτώ από τα δέκα είναι παιδιά των μεταναστών. Οι μετανάστες παρέχουν υγιές πληθυσμό στη χώρα, αφού στους μετανάστες δεν συνηθίζονται στενές σχέσεις μεταξύ συγγενών [αιμομιξίες], όπως αντίθετα συνηθίζονται στους Νορβηγούς. Αξίζει να σημειωθεί πως τα περισσότερα παιδιά που γεννήθηκαν στη Νορβηγία και έπεσαν στα νύχια του συστήματος Barnevarn είναι παιδιά ρωσικής καταγωγής. Σχεδόν όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν από ένα ή δύο Ρώσους γονείς είναι εγγεγραμμένα στις λίστες του ¨Barnevarn¨ κι αποτελούν την ομάδα ¨υψηλού κινδύνου¨ για “σωτηρια”, δηλαδή αρπαγή. Άμεσο αποτέλεσμα: Κάθε μήνα στη Νορβηγία αυτοκτονεί μια ρωσίδα γυναίκα!
Αιτίες που μπορεί η Barnevarn να επέμβει;
Πολλές και ποικίλες: αναγκάζετε το παιδί σας να πλένει τα χέρια του με το ζόρι η μαμά κουτσαίνει ή κλαίει, το παιδί σας τρώει με τα χέρια [συνέβη σε οικογένεια Ινδών μεταναστών]... ε, τοτε… “είστε μια κακή μητέρα, το παιδί σας θα παρακρατηθεί!”. Το σύστημα “προστασίας” των παιδιών στη Νορβηγία βασίζεται σε “τεκμήριο ενοχής” των γονέων. Άλλη αιτία, συχνή μάλιστα, που επεμβαίνει η “προστασία παιδιών” μπορεί να είναι η φράση που συχνά λένε οι γονείς στα παιδιά τους, και στην Ελλάδα: “θα σε σκοτώσω βρε!” Τότε η Barnevarn λέει: “Θέλετε να σκοτώσετε τα παιδιά σας”! Σε ανάλογες ανακρίσεις γονέων από τους εντεταλμένους της Barnevarn, αναγκάζουν τους γονείς με τον τρόπο τους να βρίσκονται μόνιμα σε θέση να πρέπει να δικαιολογούνται συνεχώς.
Κάποτε οι δύστυχοι γονείς αντιλαμβάνονται πως από κάποια στιγμή και μετά είναι αδύνατον να δικαιολογηθούν. Ας αναλογιστούμε μόνο πως η νορβηγική κρατική μηχανή, δίνει μυθικά βραβεία και μπόνους σε δικηγόρους, σε υπαλλήλους της επιτροπείας, σε δικαστές, σε ψυχολόγους, σε ψυχιάτρους, σε ανάδοχους γονείς, σε εμπειρογνώμονες. για κάθε “κατασχεθέν” γαλανομάτικο μωρό. Τότε οι πραγματικοί γονείς δεν έχουν καμία πιθανότητα να διασώσουν το παιδί τους από το νορβηγικό ¨άσυλο¨. Στη συνέντευξή της η Ιρίνα τονίζει: Οι δικηγόροι του ¨Barnevarn¨ μεταφράζανε και χρησιμοποίησαν εναντίον μου όλο το υλικό του ρωσικού τύπου, που ανέφερε τα παιδιά μου. Είπαν στο δικαστήριο: «Είναι τρελή, προστατεύει τα παιδιά της στον τύπο!" Στη Δύση δεν υπάρχει ελευθερία του τύπου σε σχέση με τα παιδιά. Είναι αδύνατον να κάνει κανείς έκκληση προς την κοινωνία”. Άλλωστε, ισχύει ο Νόμος της ιδιωτικής ζωής (Νόμος περί προστασίας προσωπικών δεδομένων), ένας νόμος που φαίνεται πως είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Barnevarn.
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ:
Το υπουργείο που έχει σχέση με παιδιά στην Νορβηγία ονομάζεται κυριολεκτικά: “Βασιλικό Υπουργείο Παιδιών και Ισότητας κάθε μορφής σεξουαλικής διαφορετικότητας”.
Οι σεξουαλικές μειονότητες στη Νορβηγία δεν είναι πλέον μειονότητες, οι κανονικοί φυσικοί (natoural) άνθρωποι είναι σήμερα μειονότητα. Οι κοινωνιολόγοι έχοντας στην διάθεσή τους κάποια στοιχεία, διαπιστώνουν: το 2050 η Νορβηγία θα είναι πάνω από 70 %homo-χώρα. Τι σημαίνει "homo", είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς. Άλλωστε, η Νορβηγία μα και άλλες δυτικές χώρες, νομιμοποίησε τουλάχιστον τριάντα είδη μη παραδοσιακού γάμου. Από την άποψη αυτή, η πιο "προχωρημένη" χώρα είναι η Νορβηγία, όπου «άνδρας» και «γυναίκα» είναι μάλλον έννοιες παρωχημένες.
Δεν είναι τυχαίο, ότι στη Νορβηγία ένα παιδί που γεννιέται σε μια φυσιολογική οικογένεια δεν μπορεί να προστατευτεί. Την τελευταία δεκαετία σε όλη την Ευρώπη εισήχθησαν κάποια σεξουαλικά πρότυπα που διέπουν την εκπαίδευση των παιδιών με ένα ορισμένο τρόπο (http://yadi.sk/d/oa3PNRtG3MysZ).
Οι κανονισμοί αυτοί είναι δεσμευτικοί προς όλα τα κράτη που υπογράφουν την σύμβαση (convention), την έγκριση της οποίας ενεργά ¨προωθούν τα λόμπι¨ σήμερα στην Ελλάδα και τη Ρωσία. Ένα ειδικό τμήμα αυτού του ¨πανευρωπαϊκού σεξ στάνταρτ¨ αναφέρει πως πρέπει το προσωπικό των νηπιαγωγείων(!) κι οι γονείς, να εξασκήσουν τα παιδιά στον ¨αυνανισμό¨ έως τεσσάρων ετών (!)και όχι αργότερα. Στο κείμενο αυτής της σύμβασης λέγεται ξεκάθαρα, ότι οι γονείς μαζί με γιατρούς και νηπιαγωγούς καλούνται να διδάξουν τα παιδάκια "έρωτα διαφορετικών ειδών¨. Στη σελίδα 46 του εν λόγω εγγράφου αναφέρεται, ότι ένα νεογέννητο πρέπει να συνειδητοποιήσει την ταυτότητα φύλου του (“gender identification”). Ο επιβεβλημένος “σεξουαλικός διαφωτισμός” θεωρεί, ότι την ώρα της γέννησης του παιδιού σας, είναι απαραίτητο να καθοριστεί τι είναι: γκέι, λεσβία, τραβεστί ή τρανσέξουαλ (!!). Αν το παιδί σας και πάλι δεν θα επιλέξει "φύλο¨ (¨gender"), θα βοηθήσει σ' αυτή την περίπτωση η πανίσχυρη νορβηγική ¨Barnevarn¨ ή η φινλανδική ¨Lastensuoelu¨ ή γερμανική ¨Yugendamt¨ κ.ο.κ. Η Νορβηγία είναι από τις πρώτες χώρες παγκοσμίως, η οποία δημιούργησε Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών [Πανεπιστημίου Όσλο], στο οποίο μελετούν αυτοκτονίες παιδιών από 0 μέχρι 7 ετών!
Αλλά πώς ένα νεογέννητο παιδί μπορεί να αυτοκτονήσει; Μα τα κακόμοιρα παιδιά μετά από τις σαδιστικές επιθέσεις καταλήξουν να πεθάνουν τότε επισήμως αποδίδεται ως αυτοκτονία!
Η Ιρίνα στη συνέχεια της συνέντευξής της διηγείται πως ...
στις 30-5-2011 δύο ένοπλοι αστυνομικοί και δύο υπάλληλοι του ¨Barnevarn¨ της πήραν και πάλι τα παιδιά. Εκείνη κάλεσε το δικηγόρο της στο τηλέφωνο, κι εκείνος της είπε επι λέξει: “Σύμφωνα με τους νόμους της Νορβηγίας, είστε υποχρεωμένη να δώσετε τα παιδιά. Αν αντισταθείτε, τα παιδιά θα τα πάρουν έτσι κ' αλλιώς, αλλά εσείς δεν θα τα δείτε ποτέ. Θα πρέπει να δώσετε τα παιδιά σας, και αύριο θα σας εξηγήσουν τι συμβαίνει!”. Τα παιδιά τα απομακρύναν αμέσως, χωρίς να δείξουν κάποιο επίσημο έγγραφο στη μητέρα τους. Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως οι νορβηγικές εφημερίδες έγραψαν πως ένα αγόρι, το οποίο το πήραν από τη μητέρα του ως παιδί, βιάστηκε σε όλα τα ¨άσυλα¨. Μόλις έγινε 18 ετών, αγόρασε ένα όπλο, μπήκε στο "σπίτι" και πυροβόλησε τους αναδόχους γονείς. Σε άλλη περίπτωση, ένα αγόρι από τη Νορβηγία έκλαιγε όταν το πήραν, επειδή ήθελε την μητέρα του. Οι γιατροί είπαν, ότι το να κλαίει έτσι - είναι παράνοια!! Από τα φάρμακά που του χορηγούσαν με τη βία, έγινε φυτό. Μετά τις φωνές του Τύπου, στάλθηκε πάλι στη μητέρα του αλλά σε αναπηρική καρέκλα! Δεν μπορούσε να μιλήσει, έχασε 15 κιλά και είχε πάθει δυστροφία, με μη αναστρέψιμες διαδικασίες. Μετά από ένα και μοναδικό ραντεβού της Ιρίνας με το μεγαλύτερό της γιο, έμαθε, ότι εκείνο έγραψε επιστολή στο Ρωσικό Προξενείο. "Θα πεθάνω, αλλά θα αποδράσω από τη Νορβηγία. Εγώ δεν θα ζήσω σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.” Και μόνος του, κατάφερε να οργανώσει την απόδρασή του. Στο Διαδίκτυο ήρθε σε επαφή με τον Πολωνό Krzysztof Rutkowski, ο οποίος έχει ήδη καταφέρει να σώσει μια κοπέλα πολωνικής καταγωγής από το νορβηγικό ¨άσυλο¨. Ο Πολωνός τηλεφώνησε στην Ιρίνα ότι όταν όλα ήταν προετοιμασμένα και της είπε: “Αν θα πάρω τον γιο σας χωρίς εσάς, θα θεωρηθεί ότι κλέβω το παιδί κάποιου άλλου, αλλά αν είμαι μαζί σας, τότε θα θεωρηθεί, ότι βοηθώ την οικογένεια". Η Ιρίνα δυσκολεύτηκε να αποφασίσει.
Η επιλογή ήταν δίκοπο μαχαίρι: και οι τρεις να πεθάνουν στη Νορβηγία ή τουλάχιστον να σώσει τον εαυτό της και τον μεγαλύτερο γιο. Καθώς όμως η Ιρίνα πέρασε τα σύνορα της Πολωνίας, οι συνοριοφύλακες τους σταμάτησαν με το αίτημα της δήθεν "άλλης" επίσημης νορβηγικής μητέρας. Η αίτηση ανέφερε, ότι κάποια ¨θεία¨, η Ιρίνα δηλαδή, έκλεψε ένα παιδί από το έδαφος της Νορβηγίας. Στη συνέχεια η Πολωνία, έδωσε το παιδί της σε μία πολωνή θετή μητέρα. Και για να μεταφέρει η Ιρίνα το παιδί από την Πολωνία στην Ρωσία, έκανε ανταλλαγή μεταξύ της Πολωνής και της Ρωσίδας θετής μητέρας, που ήταν η γιαγιά του παιδιού και μητέρα της Ιρίνα. Απ΄ότι αντιλαμβανόμαστε στην Ευρώπη μία βιολογική μητέρα δεν μετράει. Κι αν αυτά συμβαίνουν στη Νορβηγία, που ακόμη και ιερείς, γυναίκες κι άνδρες, δηλώνουν ανοικτά για τον “αντισυμβατικό” τους προσανατολισμό, τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλες χώρες της Εσπερίας. Για παράδειγμα μια άλλη Ρωσίδα, η Ιρίνα Σ. 18 χρόνια ζούσε στην Αγγλία. Είχε εκεί ένα φίλο με τον οποίο απέκτησε μια κόρη. Κάποια στιγμή ανακάλυψε τυχαία, ότι ο φίλος της είναι μέλος ενός “σαδομαζοχιστικού κλαμπ”!!. Το κοριτσάκι της, βλέποντας τηλεόραση που έδειχναν έναν ντόπιο δρομέα, φώναξε: “Μαμά, αυτός ο θείος ήρθε σε μένα, για να παίξουμε το γιατρό. Ω! Και η κυρία για να παίξει μαζί μου στο μπάνιο!” Η Ιρίνα Σ. Τότε πήγε σε έναν βρετανό παιδοψυχολόγο, ο οποίος της είπε “Αγαπητή μου είστε το ¨κατακάθισμα¨ της ¨χτεσινής ημέρας¨. Αυτά που μου είπατε δεν είναι διαστροφή, μα δημιουργικό σεξ για την ελίτ”!!
Η κοπέλα δεν είπε τίποτε και χωρίς τυμπανοκρουσίες, πολύ σοφά, άρχισε να μαζεύει τα πράγματα και να προετοιμάζει την αποχώρησή τους για την Ρωσία.
Συνεπώς, εάν εμείς, οι παραδοσιακοί γονείς, καθόμαστε και περιμένουμε, όπως τα φυτά τις “εξελίξεις”, τότε θα χάσουμε αυτή την μάχη με τους ομοφυλόφιλους (ή το κάθε είδος gender-ιστών) για την υπεράσπιση των παιδιών μας. Οι ¨πειραματικές¨ περιοχές σήμερα είναι η Βόρεια Ευρώπη, οι ΗΠΑ , η Γερμανία, αλλά και οι πρώην βρετανικές αποικίες: Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία. Όλες αυτές οι περιοχές είναι τα “hot points” από όπου έρχονται «SOS» από ρωσίδες μητέρες στην οργάνωση “Ρωσίδες Μητέρες” . Αυτά τα σήματα λάμψεις του πολέμου που ξεκίνησε ήδη για την ιερή εικόνα της παραδοσιακής χριστιανικής οικογένειας. Ουσιαστικά στις “προηγμένες” δυτικές κοινωνίες τα τελευταία 30 χρόνια τα λόμπυ του ενδιαφέροντος για την πώληση των παιδιών και της ανακατανομής των μαζών του πληθυσμού, θέσπισαν νόμους που πρεσβεύουν ότι το παιδί δεν είναι ένα με τον γονιό. Τα παιδιά ανήκουν σε κάποια αφηρημένη κοινωνία ή το κράτος. Επιπλέον, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης περί κλοπής παιδιών [1980], που υπέγραψαν έως το 2011 σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη, τα παιδιά ανήκουν στην επικράτεια, στην οποία έζησαν τους τελευταίους τρεις μήνες!
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ “ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ” ΣΤΗ ΝΟΡΒΗΓΙΑ:
Η φιλοσοφία αυτών των [υπ]ανθρώπων αποκαλύπτεται εαπό το πρόγραμμα του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος Νορβηγίας, για το οποίο μόλις πρόσφατα αναφέρθηκαν τα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης. Ο “κ”. Lisbakken, Υπουργός Παιδείας μη διστάζοντας, και με μεγάλη δόση υπερηφάνειας, δήλωσε: “Εγώ είμαι ομοφυλόφιλος. Θέλω όλα τα παιδιά της χώρας να είναι το ίδιο όπως είμαι εγώ”. Δική του, αλλά και άλλων ομοϊδεατών του, ιδέα ήταν η προώθηση του κρατικού πειραματικού προγράμματος που υποποιήθηκε με τα εξής μέτρα: 1.Κατασχέθηκε από τα νηπιαγωγεία όλη η γνωστή παιδική λογοτεχνία, όπως «η Σταχτοπούτα» και όλα τα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ. 2.Αντί αυτών των κλασσικών βιβλίων προσφέρονται άλλα βιβλία, “σεξιστικά” [schёnliteratyur], τύπου «βασιλιάς και βασιλιάς» ή «ομοφυλόφιλα παιδιά». Εκεί, για παράδειγμα, υπάρχει ο πρίγκιπας που ερωτεύεται τον βασιλιά ή πρίγκιπα[!], η δεσποινίς-πριγκίπισσα ονειρεύεται να παντρευτεί την βασίλισσα, κ.ο.κ.. 3.Τα παιδιά ήδη από τα Νηπιαγωγεία, πρέπει να ακούν τις ιστορίες, με την επίδειξη εικόνων από τα καινούργια βιβλία “schёnliteratyur”, που θα τους διαβάζουν οι νηπιαγωγοί.
ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΑ – Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΠΡΕΪΒΙΚ: Ένα παράδειγμα, και πάλι από καταγγελία στη ρωσική Οργάνωση, δείχνει την παγκόσμια επέκταση του νεοταξικού αυτού φαινομένου. Ρώσοι τουρίστες ταξίδεψαν στη Νέα Ζηλανδία με βίζα 7 ημερών, η μητέρα, ο πατέρας και το παιδί. Κάποτε ο γονέας φώναξε στο παιδί, ενώ το παιδί έκλαιγε δυνατά. Αμέσως από μια καφετέρια ή ξενοδοχείο καλέσανε την Υπηρεσία Προστασίας παιδιού! Ήρθε ομάδα «σωτήρων» και πήραν το παιδί, “σώζοντάς το” από τους κακούς γονείς! Ρώσοι διπλωμάτες αγωνίστηκαν πάνω από ένα χρόνο, για να συναντηθει το παιδί με τους βιολογικούς του γονείς! Ας σκεφτεί κανείς ότι ακόμη και καταδικασμένοι σε θανατική ποινή σε όλο τον κόσμο έχουν το δικαίωμα της αλληλογραφίας και της επικοινωνίας δια τηλεφώνου και εδώ μια βιολογική μητέρα δεν είναι σε θέση ούτε να μιλήσει με το παιδί της! Ακόμη, με την ευκαιρία, ο Μπρέιβικ “έσωζε” τη Νορβηγία από το Κυβερνόν Εργατικό Κόμμα “Arbeit party”. Στα ΜΜΕ δηλώσαν, ότι μισεί τους μουσουλμάνους. Η πραγματική ιστορία του όμως είναι με δυο λόγια η εξής: Ο Μπρέϊβικ βιάστηκε για τέσσερα χρόνια από τη Νορβηγίδα μητέρα του. Το "Barnevarn" τον πήρε και “συνέχισε την πορεία του”, ως συνηθίζεται. Η κάθε ανάδοχη οικογένεια με την σειρά τον συμπεριφέρθηκε ανάλογα! Στη συνέχεια, το αγόρι, από 9 ετών, ετοίμαζε την δράση του. Απομονωμένος, πλέον, του είπαν να σιωπά για το θέμα αυτό! Αυτή η πτυχή της υπόθεσης σταδιακά αναδύεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι Σουηδοί δημοσιογράφοι έφεραν στο φως την ιστορία.
Ανά πενταετία το ¨Barnevarn¨ κάνει έκθεση σχετικά με τους μετανάστες, των οποίων τα περισσότερα παιδιά είναι στο ¨Barnevarn¨. Σε αυτόν τον κατάλογο είναι επικεφαλής το Αφγανιστάν, μετά η Ερυθραία και το Ιράκ. Από τα λευκά παιδιά η Ρωσία είναι στην πρώτη θέση και στο γενικό κατάλογο των χωρών είναι στην τέταρτη. Οι βιολογικοί γονείς λαμβάνουν από το κράτος άδεια να επισκεφθούν τα κλεμμένα παιδιά τους για δύο ώρες μία φορά το εξάμηνο! Ο μεγαλύτερος γιος της Ιρίνα, ο οποίος διέφυγε στην Ρωσία, πρακτικά είναι υποχρεωμένος να είναι στο “άσυλο” τους, ως “περιουσιακό στοιχείο” της χώρας (Norwegian bifolkning) μέχρι τα 23 του χρόνια. Ακόμη, στη Νορβηγία και μόνο, 19.000 ΜΚΟ επικεντρώθηκαν στο θέμα μετάλλαξης των παιδιών, δηλαδή της αλλαγής του γενετικού τους προφίλ (mutated) από τα “παρωχημένα” είδη άνδρας, γυναίκα σε άλλα είδη, μη παραδοσιακά. Αναγκαστικά τα παιδιά αναπτύσσονται σε ορισμένες μη παραδοσιακές κατηγορίες τωνgenders. Μια ολόκληρη γενιά γονέων σήμερα είναι υποχρεωμένοι να ζουν με αυτή τη φρίκη. Στη σύγχρονη Ευρώπη όλα αυτά παρουσιάζονται ως “ανοχή προς τη διαφορετικότητα”. Τα παιδιά υποτίθεται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων ότι έχουν το δικαίωμα στη σεξουαλική προτίμηση από μηδέν ετών[!], δηλαδή έχουν δικαίωμα να επιλέξουν από μια “ποικιλία σεξ και φύλων”. Εναντίον των γονέων και των παιδιών, λειτουργεί ένα καλά οργανωμένο εγκληματικό δίκτυο ανά τον κόσμο. Ουσιαστικά, πίσω από τη μάσκα της λεγόμενης “juvenile justice” (δικαιοσύνης ανηλίκων), η οποία παρουσιάζεται με το πρόσχημα της δήθεν “σωτηρίας των παιδιών από βιαιους ή αλκοολικούς γονείς”, διενεργείται ένα παγκόσμιο πείραμα μετάλλαξης του φύλου των παιδιών. Ενα τερατώδες πείραμα που εδώ και τριάντα χρόνια εξελίσσεται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε Ευρώπη, Καναδά, ΗΠΑ, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, η πατρότητα και η μητρότητα συνθλίβονται και διαχωρίζονται με πλάνο σχέδιο. Οι αριθμοί των παιδιών που “σώζονται” με αυτό το πρόγραμμα είναι: 200.000 στη Νορβηγία, 300.000 στη Σουηδία, 250.000 στη Φινλανδία, χιλιάδες στη Γερμανία, το Ισραήλ, κ.ο.κ. Κλεμένες γενιές, κελμένες ζωές!
ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΥΡΩΠ. ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ – Ο ΤΥΠΟΣ: Τα νηπιαγωγεία και σχολεία στην Ευρώπη μπορούν να απαγορεύσουν τα παιδικά βιβλία και παραμύθια που απεικονίζουν την παραδοσιακή οικογένεια. Αυτό είναι ένα αίτημα της επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Σύμφωνα με την επιτροπή,τα παραμύθια θα πρέπει να μιλάνε για τη σεξουαλική διαφορετικότητα. Μάλιστα, Νορβηγοί ειδικοί πιστεύουν ότι τα παιδιά επωφελούνται βλέποντας πορνό. Οι συντάκτες της έκθεσης συνιστούν επειγόντως νομοθετικά μέτρα στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας. Συγκεκριμένα, προτείνουν την εισαγωγή μιας πολιτικής της "ισότητας όλων των κοινωνικών τομέων". Ένα παράδειγμα αυτής της εναλλακτικής λογοτεχνίας για τα παιδιά είναι ένα βιβλίο με τίτλο "Ο Βασιλιάς και ο Βασιλιάς" με εξώφυλλο δυο άνδρες να φιλιούνται. Σύμφωνα με την έκθεση, αυτό θα βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν για την "πραγματική σεξουαλική διαφορετικότητα της κοινωνίας". Στην πραγματικότητα, τα εν λόγω μέτρα έχουν ήδη ληφθεί σε ορισμένες χώρες, ιδιαίτερα στις σκανδιναβικές από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους ως την “εμπροσθοφυλακή της Δυτικής δημοκρατίας” [sic]. Σε νηπιαγωγεία της Νορβηγίας, μάλιστα, το 2010 εισήχθηκ ένα πρόγραμμα υποχρεωτικής εκπαίδευσης, με επίκεντρο το “φύλο των σεξουαλικών μειονοτήτων”. Για τους "νυχτωμένους" γονείς οι οποίοι δεν είναι ενήμεροι για τις τελευταίες “τάσεις” στον τομέα της εκπαίδευσης σχετικά με το φύλο στη σύγχρονη κοινωνία, η μεγαλύτερη εφημερίδα της Νορβηγίας VG Nett, δημοσίευσε πρόσφατα μια γνώμη των ψυχολόγων και σεξο-θεραπευτών οι οποίοι είπαν ότι ήταν ευεργετικό για τα παιδιά να παρακολουθούν πορνό στο διαδίκτυο. Μετά από αυτό, θα πρέπει να μας εκπλήσσει ότι ο αριθμός των περιπτώσεων παιδοφιλίας αυξάνεται στη Νορβηγία; Οι περισσότερες από αυτές συμβαίνουν μέσα στην οικογένεια! Συχνά οι εφημερίδες γράφουν για τέτοιες “οικογενειακές” περίπτωσεις.
ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Ας ξυπνήσουμε, να σταματήσει η “πανούκλα” της τρίτης χιλιετίας. Ας απομονώσουμε την “ανοχή της διαστροφής”, τουλάχιστον από ψυχές των αθώων παιδιών. Ας αντιληφθούμε γιατί γράφονται οι κατ΄επίφασιν αντιρατσιστικοί νόμοι και πού αποσκοπούν!
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Οργάνωση: ΡΩΣΣΙΔΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ, Συνέντευξη της Ιρίνα Bergseth στον Δημοσιογράφο Andrew Fefelov της Ρωσικής Εφημερίδας ΑΥΡΙΟ [9.5.13]. http://zavtra.ru/content/view/chto-na-nas-dvizhetsya/
http://opaidagogos.blogspot.gr/2015/06/blog-post.html#more
http://attikanea.blogspot.gr/2015/03/blog-post_190.html
https://en.wikipedia.org/wiki/Child_Welfare_Services_(Norway), όπου διαβάζουμε πολύ “ενδιαφέρουσες” πληροφορίες για τη δομή και τα “έργα” της περιβόητης Barnevarn.

 

aktines

Ανοιχτό σε όλους το Ψηφιακό Αρχείο του Ιωάννη Καποδίστρια

 

Το ΨΗΦΙΑΚΟ ΑΡΧΕΙΟ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ καλωσορίζει ερευνητές, εκπαιδευτικούς και εν γένει όσους πολίτες ενδιαφέρονται για τον Ιωάννη Καποδίστρια: μια προσωπικότητα που συνδέθηκε άρρηκτα με τις ιστορικές διεργασίες των αρχών του 19ου αιώνα και άφησε το στίγμα της στην ιστορία της Ευρώπης και του νεότερου ελληνισμού.

Η συγκρότηση του ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ έχει στόχο, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που προσφέρουν οι ψηφιακές τεχνολογίες, να υπερβεί τις δυσκολίες που παρουσίαζε μέχρι τώρα η συγκέντρωση των τεκμηρίων που αφορούν στο έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Ξεφεύγοντας από τους περιορισμούς ενός παραδοσιακού αρχείου, ο κόμβος φιλοδοξεί να προσφέρει μιαν ολοκληρωμένη εικόνα για την πολλαπλότητα και διαφορετικότητα των τεκμηρίων που αφορούν στον Ι. Καποδίστρια, τη γεωγραφική διασπορά τους καθώς και τη γλωσσική τους ποικιλία.

Στο Ψηφιακό Αρχείο υπάρχει μεταξύ άλλων και ενότητα με Εκπαιδευτικές Προτάσεις όπου σημειώνεται ότι "βασική επιδίωξη του υλικού είναι να βοηθήσει τους μαθητές σας να συνδέσουν, μέσα από επισκέψεις σε συγκεκριμένες πόλεις/σταθμούς, τη ζωή του Ι. Καποδίστρια με όψεις της ευρωπαϊκής ιστορίας, ώστε να αποκτήσουν μια πληρέστερη κατανόηση για το τι γινόταν στον ευρωπαϊκό χώρο στις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης".

πηγή 

Η ιστορία του πιο μορφωμένου άστεγου στον κόσμο

Η ματιά του δικαστή έπεσε πάνω στον άστεγο άνδρα που κατηγορείτο ότι κοιμόταν δίπλα σε ένα κτίριο γραφείων στο κέντρο της Ουάσιγκτον.
Ήταν ένα απόγευμα Σαββάτου, στις αρχές Απριλίου στο Ανώτατο δικαστήριο της πόλης όπου δικαζόταν ο άστεγος Alfred Postell. Στην έδρα στεκόταν ο δικαστής Thomas Motley.
"Έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε σιωπηλός" είπε ένας αναπληρωτής γραμματέας στον Postell, σύμφωνα με τα πρακτικά. “Ό, τι λέτε, εκτός από το να δικηγόρο σας, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου."
“Είμαι δικηγόρος αυτός απάντησε”. Ο δικαστής αγνόησε τον ισχυρισμό του απαγγέλοντας του κατηγορίες για παράνομη είσοδο, που θέτει σε κίνδυνο την δίκη.
Ο άστεγος άνδρας δε το έβαλε κάτω και ανέφερε ότι ήταν απόφοιτος της Νομική Σχολή του Χάρβαρντ το 1979. Τότε ήταν που ο Motley τον θυμήθηκε καθώς είχε αποφοιτήσει και αυτός την ίδια χρονιά από το διάσημο πανεπιστήμιο.
Σε μια πόλη με χιλιάδες άστεγους, ο Postell είναι ο μοναδικός άστεγος με τρία πτυχία: Στα λογιστικά, τα οικονομικά και το δίκαιο. Γεννημένος το 1948, ήταν το μοναχοπαίδι μιας ράφτρας κι ενός κατασκευαστή τεντών. Αρχικά εργάστηκε σε μια φοροτεχνική εταιρία και κέρδιζε πολλά χρήματα. Κατάφερε να γίνει δεκτός στη Νομική Σχολή του Harvard, ίσως τη δυσκολότερη νομική σχολή του κόσμου. Ήταν από τους καλύτερους φοιτητές του έτους του και η επιτυχία του τον οδήγησε μια πολύ άνετη ζωή.
Εργάστηκε για το δικηγορικό γραφείο των Shaw Pittman Potts & Trowbridge. Εκείνη την εποχή ήταν ο μόνος μαύρος δικηγόρος του δικηγορικού γραφείου. Οι συνεργάτες του θυμούνται ότι ήταν ένας καλλιεργημένος, στοχαστικός και γλυκομίλητος δικηγόρος.
Στο απόγειο της καριέρας του και τις επιτυχίας του, ήρθε στη ζωή του η σχιζοφρένεια. Νόμιζε συνέχεια πως τον καταδιώκουν, πως η αστυνομία ψάχνει να τον συλλάβει. Σύντομα έχασε τη δουλειά του. Και μαζί με αυτή τη ζωή του. Όταν η μητέρα του δεν μπορούσε άλλο να τον προσέχει, τον έβαλε σε Ίδρυμα.

πηγή

Μουσική που πετάει λεύτερη πάνω από τα κεφάλια των Ιρανών μουλάδων

Κουνούπια: πρώτα μυρίζουν, μετά κοιτάζουν

Οσφραίνονται αρχικά την... ανάσα του θύματος, έπειτα το βλέπουν και τέλος κλειδώνουν στο θερμικό του αποτύπωμα

Πασαντίνα, Καλιφόρνια 
Τα κουνούπια που αναζητούν μια ζεστή λιχουδιά ενεργοποιούν τις αισθήσεις τους σε στάδια, διαπιστώνουν αμερικανοί εντομολόγοι: τα παράσιτα πρώτα μυρίζουν το διοξείδιο του άνθρακα στην ανάσα του θύματος, μετά κοιτάζουν, και τελικά κλειδώνουν στο θερμικό αποτύπωμα στου στόχου.

Για τις ανάγκες του πειράματος, πεινασμένα κουνούπια τοποθετήθηκαν σε μια αεροσήραγγα με ελεγχόμενες συνθήκες. Το περιβάλλον ήταν άδειο με εξαίρεση μια μαύρη βούλα κολλημένη στο πάτωμα, για την οποία τα έντομα αρχικά δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον.

Η προσοχή τους κινητοποιήθηκε όταν απελευθερώθηκε μέσα στο θάλαμο μια δόση διοξειδίου του άνθρακα. Τα κουνούπια πρόσεξαν ξαφνικά το οπτικό ερέθισμα και πέταξαν στη βούλα.

Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι το οσφρητικό ερέθισμα του διοξειδίου του άνθρακα είναι η σκανδάλη που ενεργοποιεί τα μάτια των εντόμων στην αναζήτηση του στόχου, λένε οι ερευνητές.

«Προσέχουν τα οπτικά στοιχεία μόνο όταν ανιχνεύσουν μια οσμή που υποδηλώνει την παρουσία ενός ξενιστή σε μικρή απόσταση» αναφέρει ο Μάικλ Ντίκινσον του Τεχνολογικού Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (Caltech), επικεφαλής της μελέτης.

«Αυτό διασφαλίζει ότι δεν σπαταλούν το χρόνο τους ερευνώντας λανθασμένους στόχους όπως τα βράχια και η βλάστηση» εξηγεί.

Στοχεύσατε, πυρ!

Η αντίδραση των παρασίτων μετά την έκθεση σε διοξείδιο του άνθρακα γινόταν ακόμα πιο έντονη όταν οι ερευνητές ενεργοποιούσαν μια διαφανή θερμαινόμενη πλάκα -τα κουνούπια ήταν ήδη γνωστό ότι έλκονται από τη θερμότητα του σώματος των θυμάτων τους.

Η θεωρία που προκύπτει είναι ότι τα κουνούπια αναγνωρίζουν και κλειδώνουν στο στόχο σε τρία στάδια: σε αποστάσεις 10-15 μέτρων, τα αιμοβόρα έντομα βασίζονται στην όσφρηση. Αν μυρίσουν διοξείδιο του άνθρακα, πετούν προς ενδιαφέροντα οπτικά ερεθίσματα· όταν τελικά η απόσταση μειωθεί στο ένα μέτρο, κλειδώνουν στην πηγή θερμότητας.

Η επιβεβαίωση ή διάψευση της θεωρίας, επισημαίνουν οι ερευνητές, θα έρθει στον επόμενο γύρο πειραμάτων, στον οποίο θα εξεταστούν οι εγκεφαλικές αντιδράσεις των κουνουπιών σε διάφορα ερεθίσματα.


Η μελέτη δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση «Current Biology»