Τετάρτη 26 Αυγούστου 2015


Ο πιο γλυκός ήχος, είναι ο ήχος της σιωπής...

Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα!


Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Ένας παράδεισος στη γη και σίγουρα δεν είναι ο μόνος.
 Όμορφες εικόνες από τις αλυκές στην Βολιβία.
 Γαλάζιο παντού, σύννεφα, γαλήνη και ηρεμία.
Σύμφωνα με τη Daily Mail, οι ονειρικές αυτές εικόνες είναι στον επίγειο παράδεισο που λέγεται Βολιβία, στις αλυκές του Uyuni.
Εδώ δεν μπορεί κανείς εύκολα να πει που αρχίζει ο ουρανός αφού δεν το τοπίο σου δίνει μια ενιαία εικόνα, τόσο μαγική.

Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Οι εν λόγω αλυκές είναι 3.600 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας ενώ η περιοχή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους τουρίστες οι οποίοι έρχονται να δουν κάτι διαφορετικό.
Οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν την απέραντη λευκή έκταση και την εκπληκτική θέα, σε μια περιοχή που είναι αποκομμένη από τον σύγχρονο κόσμο.
Δίνοντας μόνο 15 δολάρια τη μέρα, οι τουρίστες μπορούν να έρθουν πιο κοντά στη φύση, μένοντας σε κατοικίες χωρίς ρεύμα ή νερό.
Μπορούν να συμμετάσχουν σε διάφορες τοπικές δραστηριότητες όπως το ετήσιο κούρεμα των λάμα ή να πάνε μαζί με τους ντόπιους με καραβάνια σε ερημικά χωριά μεταφέροντας αλάτι προς ανταλλαγή για φαγητό.
Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Perierga.gr - Όταν γη και ουρανός γίνονται ένα
Αν και η περιοχή είχε πάντοτε επισκέπτες ωστόσο έγινε περιζήτητη τα τελευταία 5 χρόνια όταν εξορύχτηκαν 5.4 τόνοι λιθίου κάτω από την επιφάνεια του αλατιού.
Το λίθιο έχει “αναβαθμίσει” τη περιοχή καθώς οι κάτοικοι το χρησιμοποιούν για να έχουν ρεύμα και για να φορτίζουν από κινητά μέχρι ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
πηγή

Που να νιώσεις δερβίση μου, αυτά είναι ψηλά νοήματα, αυτά δεν είναι για όλους, είναι για άλλες ψυχές, λεπτές, όχι καθημερινές αλλοτριωμένες, είναι σκόρπιες αυτές οι ψυχές είναι κρυμμένες στη βοή του κόσμου, όταν σμίξουν αυτές οι ψυχές τρίζουν τα σώψυχα, τότε εσύ μόνο να κοιτάς γιατί αν μιλήσεις δε θα ακουστείς, κανείς δε θα σε ακούσει... Πετάνε αυτές οι ψυχές, είναι συνήθως στις άκρες του κόσμου στις εσχατιές, όταν μιλήσουν κρύψου χάθηκες, είσαι λίγος δερβίση, πολύ λίγος να το ξέρεις, το νταηλίκι σου χάνετε, δεν υπάρχει όποιος κι αν θαρρείς πως είσαι, να είσαι σιίγουρος γι' αυτό! Αυτές οι ψυχές Του μιλάνε μυστικά του Χριστού, τώρα μη μιλάς μόνο κοίτα. Σιωπή! (...)

Φωτογραφία του Dionysios Pylarinos. 


«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και γενικά η αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις… είμαι βέβαιος πως τούτοι οι ελεεινοί δεν αντιπροσωπεύουν την ζωντανή Ελλάδα, υπάρχουν άγνωστοι πολλοί που δεν ξέρουν, αλλά που αξίζουν, που σε φωνάζουν».

 http://www.mixanitouxronou.gr/wp-content/uploads/2014/02/bouli-700x466.jpg


 Γ.Σεφέρης, «Πολιτικό ημερολόγιο», 1945

Πώς διασώθηκε ο τάφος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Στο χωριό Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου...βρίσκεται η Ιερά Μονή των Εισοδίων της Θεοτόκου στον περίβολο της οποίας διατηρείται ο τάφος του αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Όταν αυτό ήρθε στην δημοσιότητα το έτος 1984 από τον καθηγητή κ. Παναγιώτη Χριστόπουλο,που επισκέφθηκε τον ιερό χώρο με ειδική άδεια του τότε καθεστώτος της Αλβανίας , μου δημιουργήθηκε μια απορία που σήμερα εξομολογούμε.
Δεν μπορούσα να εξηγήσω πως το άθεο καθεστώς του Εμβέρ Χότζα ,που δεν άφησε ίχνος Χριστιανικό στην ταλαιπωρημένη Βόρειο Ήπειρο ,επέτρεψε την διατήρηση της Μονής και του τάφου του Εθναποστόλου Κοσμά του Αιτωλού .

Η απορία μου αυτή λύθηκε πρόσφατα όταν ένας νέος Βορειοηπειρώτης, ο κ.Χρήστος Μήτρος από το Φίερι , γειτονική με το Κολικόντασι πόλη , ήρθε κοντά μας και ζήτησε να βαπτιστεί Χριστιανός Ορθόδοξος. Όταν μου εξήγησε τα σχετικά με τον τόπο της καταγωγής του,τον ρώτησα αν γνώριζε κάτι σχετικό με την απορία που είχα.Ο νέος με βουρκωμένα μάτια άφησε τον λογισμό του ελεύθερο και μου διήγηθηκε τα εξής θαυμαστά.

«Όταν το 1968 με νόμο του Αλβανικού κράτους απαγορεύθηκε κάθε θρησκευτική εκδήλωση , ήρθε διαταγή απο τα Τίρανα να γκρεμισθούν οι Εκκλησίες και να εξαφανισθούν οι Σταυροί απο τους Χριστιανικούς τάφους.
Ο τότε αστυνομικός διοικητής του Φίερι πήρε μαζί του το αρμόδιο συνεργείο και πήγαν στο Μοναστήρι προκειμένου να το εξαφανίσουν. Γνωρίζοντας μάλιστα την ευλάβεια των Ελλήνων πρός τον άγιο Κοσμά ,έδωσε εντολή να ξεκινήσει το έργο της κατεδαφίσεως απο τον τάφο του αγίου.

Όταν όμως οι εργάτες έδωσαν το πρώτο κτύπημα στο ιερό μνημείο τότε μια δυνατή βουή έσπασε την ησυχία του χώρου και μια μεγάλη λάμψη σαν φωτιά ξεπήδησε μέσα απο τον τάφο του πατρό-Κοσμά. ΄Εντρομοι οι παριστάμενοι ετράπησαν σε φυγή και δεν επανήλθαν παρά τις απειλές των Τιράνων και την «καθησυχαστική » δήλωση του καθεστώτος πως δήθεν, εξερράγη ξεχασμένη απο τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο βόμβα!»
Έτσι δεν βεβηλώθηκε ο τάφος του αγίου Κοσμά ,όπως και τα χαριτόβρυτα Λειψάνα του,που παρέμειναν εκεί βάλσαμο στις πληγές των Χριστιανών και ελπίδα πως…


Η θαυματουργική θεραπεία του τυφλού κιθαρωδού Ιβάν!


Με την ευλογία του π. Ιωάννου της Κροστάνδης ο περίφημος μουσικός Αγρένεφ Σλαβιάνσκυ και η χορωδία του θα έδιναν ένα κοντσέρτο στην Κροστάνδη, υπέρ των οικογενειών του πληρώματος του πολεμικού «Ρουσάλκα», που είχε καταστραφεί.
Ο π. Ιωάννης, με την ευκαιρία αυτή, εξέφρασε την επιθυμία, να ψάλει η φημισμένη χορωδία και στην Θ. Λειτουργία. Έψαλλαν τόσο ώραια, που τους ξανακάλεσε. Τότε την δεύτερη φορά, έγινε η θαυματουργική θεραπεία του τυφλού κιθαρωδού Ιβάν.
«Μετά την Θ. Λειτουργία», διηγείται ο Αγρένεφ. «παρακάλεσα τον πρωθιερέα να ευλογήσει την οικογένειά μου και τους χορωδούς. Μετά την ακολουθία της παρακλήσεως και του αγιασμού, πλησιάσαμε όλοι να ασπασθούμε τον σταυρό που κρατούσε. Εγώ οδήγησα και τον τυφλό Ιβάν.
-Από πότε δεν βλέπεις; τον ρώτησε ο μπάτουσκα.
-Από την παιδική μου ηλικία. Είχα ίκτερο και τελικά τυφλώθηκα.
-Τότε δεν είναι σπουδαίο, του είπε χαμογελώντας. Και εγώ υπέφερα από ίκτερο και δεν ακούω καλά. Ας προσευχηθούμε όμως στον Κύριο.
Λέγοντας αυτά έβαλε μ’ ένα κουτάλι αγιασμό στο χέρι του και έπλυνε τρεις φορές τα μάτια του Ιβάν. Ύστερα τον χαϊδεψε, τον ευλόγησε και του είπε:
-Θα σ’ ελεήσει ο Κύριος! Πήγαινε τώρα. Ο Θεός μαζί σου.
Το βράδυ έδινα το κοντσέρτο. Πριν αρχίσουμε, μπαίνει στην αίθουσα του καλλωπισμού το παιδί που βοηθούσε τον Ιβάν, και μας λέει:
-Ο Ιβάν βλέπει!
-Πως βλέπει; Φέρτε το εδώ!
Τον έφεραν. Γεμάτος χαρά μας ανακοίνωσε:
-Πραγματικά βλέπω! Βλέπω σαν να βρίσκομαι μέσα σε ομίχλη.
Ήταν αδύνατο ν’ αμφιβάλει κανείς. Στεκόταν μπροστά μας με ανοιχτά τα μάτια και χαμογελούσε ευτυχισμένα. Από τότε ένοιωθε συνεχώς βελτίωση. Σήμερα βλέπει καθαρά και πηγαίνει παντού μόνος. Ενώ ήταν κατηφής, με σκυμμένο το κεφάλι και κλειστά τα μάτια, τώρα είναι εύθυμος, ομιλητικός και κιθαρίζει πιο χαρούμενα τραγούδια.
(Ιωάννης της Κροστάνδης)
από το βιβλίο: «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι» – Τόμος πρώτος (Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου).

Η νεαρή φοιτήτρια που ζει στα τρένα


Επέλεξε να περάσει τη ζωή της στα τρένα, η 23χρονη γερμανίδα φοιτήτρια Leonie Müller. Εδώ και μήνες έχει εγκατασταθεί εκεί.
Μετά από μια κακή εμπειρία με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού της, την περασμένη Ανοιξη, η νεαρή γυναίκα αποφάσισε να ζει σαν νομάς:
«Αμέσως αποφάσισα ότι δεν θέλω να ζω πια σε αυτό το σπίτι. Και στη συνέχεια συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα πλέον να μένω πουθενά» δήλωσε η φοιτήτρια στην «Washington Post».


Αντί λοιπόν να πληρώνει ένα ενοίκιο 400 ευρώ, η Leonie επένδυσε σε ένα μηνιαίο εισιτήριο τρένων που στοιχίζει 340 ευρώ και διασχίζει τη χώρα από τη μία άκρη στην άλλη, γράφει το «Spiegel».
«Αισθάνομαι πραγματικά σπίτι μου στα τρένα, μπορώ να επισκέπτομαι τους φίλους μου και ανακαλύπτω καινούριες πόλεις. Μοιάζει σαν να είμαι σε διακοπές συνεχώς. Διαβάζω, γράφω, παρακολουθώ από το παράθυρο και συναντώ συνεχώς συμπαθητικούς ανθρώπους. Πάντα υπάρχει κάτι να κάνεις σε ένα τρένο».


Για να ταξιδέψει, η Leonie έχει πάντα μαζί της ρούχα για αλλαγή, το κομπιούτερ της, τις σημειώσεις της σχολής και ένα νεσεσέρ με καλυντικά. Πλένεται η ίδια αλλά πλένει και τα ρούχα της στις τουαλέτες των τρένων.
Οταν κάποια στιγμή κουράζεται στο τρένο και θέλει να κοιμηθεί σε ένα πραγματικό κρεβάτι, η νεαρή φοιτήτρια έχει τη λύση. Η  μητέρα της, η γιαγιά της και ο φίλος της την φιλοξενούν σε διαφορετικές πόλεις. «Σε μια κανονική ζωή θα είχα μια σχέση με το φίλο μου από μακριά, γιατί ζούσαμε σε διαφορετικές πόλεις, τώρα βλεπόμαστε πολύ συχνά» δηλώνει η Leonie στο γερμανικό κανάλι SWR.


Το εκπληκτικό με την περίπτωσή της είναι ότι η νεαρή φοιτήτρια θα κάνει ντοκτορά την εμπειρία της στα τρένα. «Θέλω να εμπνεύσω τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν τις συνήθειές τους ή αυτό που θεωρούν φυσιολογικό. Πάντα υπάρχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες από όσες φαίνονται. Η επόμενη περιπέτεια μπορεί να βρίσκεται στη γωνία του δρόμου, αρκεί να θέλει να την βρει κάποιος».




Πηγή