Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου


Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Ο μαραθώνιος της άμμου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, διοργανώνεται μία φορά κάθε χρόνο στο Μαρόκο της Αφρικής.
Όσοι πάρουν μέρος σε αυτόν, καλούνται να διανύσουν μια απόσταση περίπου 240 χιλιομέτρων (που ισοδυναμεί με περίπου 5,5 κανονικούς μαραθώνιους αγώνες) σε μία από τις πιο αφιλόξενες ερήμους του πλανήτη, τη Σαχάρα.
Ο αγώνας διαρκεί συνήθως 6 ή 7 ημέρες, κατά τις οποίες οι συμμετέχοντες τρέχουν κάτω από θερμοκρασίες που αγγίζουν τους 50 βαθμούς Κελσίου, κουβαλώντας μάλιστα σε σακίδιο στην πλάτη τους ό,τι μπορεί να χρειαστούν, όπως τροφή, ρουχισμό και φυσικά σκηνές τις οποίες στήνουν οι ίδιοι κάθε βράδυ για να κοιμηθούν. Το νερό διανέμεται σε μερίδες, μόνο σε συγκεκριμένα σημεία κατά τη διαδρομή.

Για να γίνει κανείς δεκτός στον – τουλάχιστον – περίεργο αυτό αγώνα, θα πρέπει να πληρώσει εκτός από τα δικά του έξοδα (ταξιδιωτικά εισιτήρια, εξοπλισμό κλπ) και ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό σαν συμμετοχή. Το σύνολο των χρημάτων που συγκεντρώνονται κάθε φορά από τις συμμετοχές και χορηγίες, δίνονται σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις της Αφρικής.
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
Perierga.gr - Ο πιο σκληρός αγώνας του κόσμου
πηγή

Ο Χριστός είναι που τους ενοχλεί - Αυτόν πολεμάνε


Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης, σχολιάζοντας τις δηλώσεις για κατάργηση των Θρησκευτικών, λέει: Ο Χριστός είναι που τους ενοχλεί – Αυτόν πολεμάνε

Της ΜΑΡΙΑΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

Το κακό έχει πάρει το πάνω χέρι και κυβερνάει τους ανθρώπους… – Ο θάνατος και η βέβαιη ανάσταση είναι το νόημα της ζωής…

Ο δημιουργός των ονειρικών ενορχηστρώσεων στα έργα «Αλέξανδρος», «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», «Χαίρε Θάλασσα μου-Καλή Παναγιά!», «Υπερμάχω», «Ω γλυκύ μου Έαρ», «Για την Σμύρνη», σε μια διαφορετική συνέντευξη, μιλά στο «Παρόν» για τον πόλεμο που δέχεται η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός από τη νέα τάξη πραγμάτων και την παγκοσμιοποίηση αλλά και για την απελπισία που μαστίζει τους νεοέλληνες λόγω έλλειψης πίστης. Στις 21 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου και ο Σταμάτης Σπανουδάκης μας μιλά με αφορμή τη μεγάλη Θεομητορική εορτή, για την τεράστια αγάπη που τρέφει για την Παναγία, τη μανά όλων μας και μεσίτρια μεταξύ του κόσμου και του Θεού, η οποία σκεπάζει με την αγκαλιά της τη χώρα μας από κάθε κακό. Αναφέρεται στον πόλεμο που δέχεται η Εκκλησία για την περιουσία της, για το μάθημα των Θρησκευτικών, για τις δοκιμασίες που δέχεται ο σύγχρονος άνθρωπος, που ουσιαστικά είναι επισκέψεις Θεού. Ακόμη υπογραμμίζει τη σπουδαία συνεισφορά της χώρας μας προς την οικουμένη με την εξαγωγή σύγχρονων Αγίων, όπως ο Άγιος Παΐσιος, ο οποίος ανέφερε σ” όσους τον επισκεπτόταν στο καλυβάκι του στο Άγιος Όρος ότι «η αγάπη και η ταπείνωση είναι η συχνότητα στην οποία εργάζεται ο Θεός». Μάλιστα, στο πλαίσιο μιας από καρδιάς εξομολόγησης, μας αποκαλύπτει και κάτι πολύ προσωπικό. Για την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά στα νεανικά του χρόνια, που έγινε η αφορμή για να γνωρίσει τον Χριστό και να λυτρωθεί.
// Τα κομμάτια του άλμπουμ σας που φέρει τον τίτλο «Χαίρε, θάλασσά μου», είναι αφιερωμένα στις δύο μεγάλες αγάπες της ζωής σας: Την Ελλάδα και την Παναγία. Γιατί στην Παναγιά; Τι είναι για εσάς η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Θεοτόκος, η Δέσποινά μας;
Είναι η μητέρα του Χριστού. Και η πατρίδα, είναι ο πατέρας μας.
// Η ορθοδοξία και ειδικότερα η Εκκλησία μας βάλλεται για την περιουσία της. Είναι βάσιμη αυτή η εμμονή της Πολιτείας; Η Εκκλησία ωστόσο δεν βοηθάει στη σίτιση τόσων ατόμων, στη διακονία των ασθενών;
Δεν πάει να βάλλεται. Το δοκίμασαν με λύσσα δικτατορικά καθεστώτα παντού. Και τι έγινε; Φύτρωσαν άγιοι και φούντωσε η πίστη σε όλο τον λαό. Τον ίδιο λαό, στο όνομα του οποίου υποτίθεται ότι κυβέρνησαν. Δείτε γύρω σας τι γίνεται. Οι εκκλησιές είναι γεμάτες, οι επισκέψεις στα μοναστήρια είναι τόπος αγαλλίασης της ψυχής από τον οικονομικό πόλεμο.
// Γιατί θέλουν να βγάλουν το μάθημα των Θρησκευτικών από τα σχολεία μας; Ποιον σκοπό εξυπηρετούν; Ποιο είναι το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης;
Ο Χριστός είναι που τους ενοχλεί. Αυτόν πολεμάνε.
// Μα πολεμιέται ο Θεός; Ο δημιουργός μας;
Εμωράνθησαν δυστυχώς οι κυβερνήτες και οι εξουσίες. Δεν θα τους περάσει. Αυτοί θα περάσουν και θα ξεχαστούν. Οι άνθρωποι σχεδιάζουν και προγραμματίζουν, αλλά ο Θεός αποφασίζει. Για το καλό μας πάντα.
// Γιατί τόσοι πόλεμοι και μάλιστα θρησκευτικοί; Γιατί τόσα νεύρα, κακίες, κουτσομπολιά, κ.λπ., για τους γύρω μας;
Το ίδιο ακριβώς γίνεται σε κρατική και θρησκευτική κλίμακα. Λίγοι αγαπούν και συγχωρούν. Δυστυχώς.
// Πιστεύετε ότι ζούμε μέρες Αποκάλυψης;
Βέβαια. Αλλά για τη μέρα και την ώρα μόνο ο Θεός ξέρει. Τα σημάδια όμως, που μας είπε να κοιτάμε, είναι πολλά. Βέβαια η Αποκάλυψη για μένα είναι χαρά και όχι λύπη. Γιατί το τέλος θα είναι ο ερχομός του Χριστού και ο τελικός προορισμός μας. Να ζήσουμε, αυτό για το οποίο γεννηθήκαμε.
// Πώς θα πορευτούμε από εδώ και στο εξής σ” αυτήν την οικονομική εξόντωση που επιβάλλει ο ευρωπαϊκός Βορράς στον ευρωπαϊκό Νότο;
Αν δεν μετανοήσουμε και δεν ταπεινωθούμε μπροστά στον Χριστό, την έχουμε βάψει. Και ως χώρα και ως άνθρωποι. Άλλη λύση δεν υπάρχει. Υπάρχει γύρω μας πολύ κατάκριση και δεν υπάρχουν καλοί λογισμοί. Όμως μέσα από τις δοκιμασίες, την υπομονή, τελικά επεμβαίνει η Θεία Χάρις, η φώτιση και η διάκριση.
// Η οικογένεια είναι θεμέλιος λίθος;
Είναι, αν είναι ενωμένη εν Χριστώ. Αλλιώς καλύτερα μακριά. Ο Χριστός μας έδωσε κι εκεί το παράδειγμα. Οι μαθητές Του, που τον ακολούθησαν παντού, δεν είχαν οικογένειες; Άφησαν τα πάντα για Εκείνον. Σε μια στιγμή.
// Ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Ο θάνατος και η βέβαιη ανάσταση.
// Πώς ξεκίνησε η επαφή σας με την Ορθοδοξία; Τι σας οδήγησε κοντά στον Χριστό;
Ήταν το 1975, όταν σπούδαζα μουσική στο Wurzburg της Γερμανίας. Εκεί «γνώρισα» τον Χριστό, με έναν μοναδικό, προσωπικό, υπερβατικό και, δυστυχώς ή ευτυχώς (η ελεύθερη βούληση βλέπετε), μη επικοινωνήσιμο τρόπο. Σε μια στιγμή η ζωή μου άλλαξε στην προ και τη μετά Χριστόν. Εκεί αποφάσισα, με τη σύζυγό μου Ντόρη και τον εκεί ιερέα Π. Ρογκάκο, έπειτα από πολύ προσευχή, να γυρίσω στην Ελλάδα. Από τότε είμαι εδώ και προσπαθώ, με τη ζωή, τη μουσική, με όσα λέω αλλά και τούς στίχους μου, να μιλάω για τον Αγαπημένο. Πολύς ο πόλεμος από τότε και ανελλιπώς μέχρι σήμερα, αλλά πολύ περισσότερη η χαρά.
// Τι σημαίνει για εσάς ο λόγος του Θεανθρώπου, όπως τον διαβάζουμε μέσα από την Καινή Διαθήκη;
Είναι η μόνη αλήθεια, ο οδηγός ζωής και η καθημερινή μου πραγματικότητα.
Λένε ότι όποτε, έστω και απλά, ανοίγεις τη Βίβλο, μαζεύονται οι Άγγελοι για να ακούσουν τον λόγο του Θεού. Τι αχρησιμοποίητη ευλογία έχουμε καθημερινά δίπλα μας! Πόσα θαύματα θα βλέπαμε αν πιστεύαμε αληθινά και αφηνόμασταν, σαν μικρά παιδιά, στο θέλημά του. Άχ, αυτή η λογική, που σκοτώνει το όνειρο, το θαύμα, τελικά.
// Τι σας συγκλονίζει από τη ζωή Του; Οι παραβολές του, ο λόγος Του περί αγάπης, ταπείνωσης, συγχώρεσης, τα Πάθη Του, η Σταύρωσή Του, η Ανάστασή Του;
Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Προϋπόθεση δηλαδή είναι να αγαπήσεις και να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Και ο μόνος τρόπος είναι η ταπείνωση. Το χώμα γεννάει λουλούδια, η μοναξιά και η ησυχία γεννάνε αλήθεια, η ταπείνωση σε φέρνει κοντά Του.
// Έχετε νιώσει την ανάγκη να επισκεφτείτε έναν ιερό χώρο ως προσκύνημα; Τα Ιεροσόλυμα; Το Άγιον Όρος; Την Παναγία της Τήνου;
Πρωτοπήγα στο Άγιον Όρος το 1976. Έχω πάει αρκετές φορές από τότε. Στα Ιεροσόλυμα μία φορά, στη Αγία Σοφιά και στην Τήνο επίσης. Γενικά, όμως, προτιμάω την ησυχία και τη μοναξιά, που βρίσκω σπίτι μου στη Νάξο, κοντά στη μουσική μου. Δεν νομίζω ότι οι τόποι με γεμίζουν. Μπορούμε να λατρεύουμε τον Θεό και στη φύση. Αυτό που με γεμίζει ψυχικά είναι οι άνθρωποι του Θεού και οι τρόποι τους. Έγραψα τον «Μαρμαρωμένο βασιλιά» χωρίς να έχω πάει ακόμη στην Κωνσταντινούπολη. Το «Για την Σμύρνη» το έγραψα επίσης έγραψα χωρίς να έχω ποτέ πάει εκεί. Όμως είναι μέσα μου, κυλάνε στο αίμα μου. Ως άγιο προστάτη μου από παιδί έχω τον Άγιο Φανούριο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τον αισθάνομαι πάντα κοντά μου. Ελπίζω να “ναι έτσι.
// Υπάρχουν πολλοί συνάνθρωποί μας που φοβούνται για μια κοινωνική έκρηξη μετά την τεράστια ανθρωπιστική κρίση που έχει πλήξει τη χώρα . Οι αυτοκτονίες αυξάνονται καθώς αυτό που ζούμε πλέον έχει χαρακτηριστεί από τους περισσότερους ως οικονομικός πόλεμος. Η φτωχοποίηση είναι μεγάλη. Αλήθεια, φτάσατε ποτέ στο σημείο να απελπιστείτε;
Αυτή η κατάσταση δεν αφορά, δυστυχώς, μόνο τη χώρα μας. Το κακό έχει πάρει το πάνω χέρι και κυβερνάει τούς ανθρώπους, οι οποίοι δυστυχώς του παραδίνονται. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη αρκετοί προσευχόμενοι άνθρωποι. Αυτό είναι που εμποδίζει το κακό να επικρατήσει. Γι” αυτό και ο Θεός μας υπομένει ακόμη. Ως πότε όμως; Η απελπισία είναι έλλειψης πίστης. Την πολεμάω συνέχεια γιατί ξέρω ότι τίποτε δεν γίνεται αν ο Θεός δεν το επιτρέψει. Και… γεννηθήτω το θέλημά Του.
// Η χρεοκοπία μας είναι οικονομική ή ηθική;
Μα το ένα πάει με τ” άλλο. Η ηθική είναι ανήθικη χωρίς Θεό. Όλα επιτρέπονται. Αν κάτι μας κράτησε τόσα χρόνια ήταν η κοινή πίστη μας. Τώρα λαλούν πολλοί κοκόροι και αρνούνται τον Χριστό, όχι τρις, αλλά πολλάκις. Έχει ο Θεός όμως για όλους μας. Και γι” αυτούς που τον αρνούνται.
// Στα νεανικά σας χρόνια είχατε κάποια περιπέτεια με τα ναρκωτικά; Είχατε νιώσει χαμένος;
Ναι είναι η απάντηση. Άλλωστε, σε έναν βαθμό, αυτή η μαυρίλα με οδήγησε στην αναζήτηση και στην τελική γνωριμία με τον Χριστό. Αν δεν φωνάξεις από πόνο, αγωνία, θλίψη, μοναξιά, απελπισία, δεν προσεύχεσαι αληθινά. Βιασταί κληρονομήσουσι… Επιμονή, υπομονή και όχι πολύ σημασία στον εαυτό μας ή στο τι θα πουν οι άλλοι. Κανείς δεν πέθανε με παρέα. Μόνοι πεθαίνουμε και μόνοι κρινόμαστε.
// Τι είναι οι δοκιμασίες στη ζωή;
Επίσκεψη Θεού, για όποιον το καταλάβει. Βάσανο και παιδεμός για όποιον το αρνείται.
// Αντλείτε δύναμη από την προσευχή;
Μου δόθηκε ως «εργόχειρο» η μουσική. Από εκεί αντλώ την όποια δύναμή μου, την ψυχική ισσοροπία μου και την επαφή μου με τον Χριστό. Η μεγαλύτερη χαρά έρχεται όταν γράφω. Καμιά φορά και η μεγαλύτερη λύπη. Τελικά, και τα δύο στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγούν.
// Έχετε ζήσει κάποιο προσωπικό θαύμα;
Ναι, και γι” αυτό εξακολουθώ να μιλάω για τον Χριστό, την πίστη, την Ελλάδα, την Ορθοδοξία. Επιστρέφω έτσι λίγα από τα δώρα που μου δόθηκαν. Τα Σα εκ των Σων…
πηγή 

 Κάντε εγγραφή στο επίσημο κανάλι του Σταμάτη Σπανουδάκη στο Youtube.

 Ακούστε τη μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη.

Για φαντάσου,τολμούν οι Σέρβοι και υψώνουν το Σταυρό του Κυρίου καταμεσίς του δρόμου !Άξιοι πού εδώ να γίνει τέτοιο πράγμα... 
Это в Сербии ! Невероятно красиво!

Η τέχνη της συντήρησης


Η τέχνη της συντήρησηςΜια ημερίδα αφιερωμένη σε ζητήματα διάγνωσης και συντήρησης χαρτιού έρχεται στο Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ με ελεύθερη είσοδο

H παραγωγή του χαρτιού είναι μια τέχνη από μόνη της. Tο ίδιο ισχύει βέβαια και για τη συντήρησή του. Γι’ αυτό και πολλές φορές η δεύτερη είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με την πρώτη, όχι μόνο για τους ειδικευμένους συντηρητές αλλά και για το απλό κοινό. Με το ζήτημα λοιπόν αυτό θα ασχοληθεί η ημερίδα «Ζητήματα διάγνωσης και συντήρησης χαρτώου υλικού» που διοργανώνεται την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου (10:00 - 16:00), στο Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ, στον Ταύρο. Καλεσμένα θα είναι για να μιλήσουν μερικά από τα σημαντικότερα ιδρύματα της χώρας, όπως η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και η Τράπεζα της Ελλάδος.

Διοργανωτές είναι το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και το Ερευνητικό Εργαστήριο Προηγμένων Διεπιστημονικών Εφαρμογών στη Συντήρηση - Ανάδειξη Εικαστικών Έργων & Βιβλιακού - Αρχειακού Υλικού - “ARTICON”, με την υποστήριξη της Επιτροπής Εκπαίδευσης και Ερευνών ΤΕΙ Αθήνας. Στόχος τους, η ανάδειξη προβλημάτων διάγνωσης και συντήρησης των συλλογών πολιτιστικών φορέων και η ανταλλαγή απόψεων για την αντιμετώπισή τους.

Συγκεκριμένα, η ημερίδα φιλοδοξεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας συλλογικής προσπάθειας που αποσκοπεί στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ εργαστηρίων συντήρησης χαρτώου υλικού και της ενημέρωσης των επιστημόνων και επαγγελματιών του χώρου. Σημαντικοί πολιτιστικοί φορείς συνδράμουν στις εργασίες της παρουσιάζοντας το περιεχόμενο χαρτώων συλλογών που φυλάσσουν και των ζητημάτων που αυτές θέτουν σχετικά με τη διάγνωση/έρευνα και συντήρησή του.



Αναλυτικά το πρόγραμμα της ημερίδας:

10:00 Έναρξη – Χαιρετισμοί

10:30 Δρ Ζωή Γκιννή, Υπεύθυνη Εργαστηρίου Συντήρησης Χαρτώου Υλικού, Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων, Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας & Θρησκευμάτων, Η συντήρηση βιβλίων, αρχειακού υλικού και έργων τέχνης σε χαρτί από τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων

10:45 Δήμητρα Μπάρμπα, Αναπλ. Προϊσταμένη Τμήματος Συντήρησης και Αναπαραγωγής, Χημικός Α.Π.Ι. MSc Προστασία Μνημείων-Υλικά & Επεμβάσεις Συντήρησης, ΕΜΠ, Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αρχειακό υλικό: Διάγνωση & Συντήρηση στα Γενικά Αρχεία του Κράτους

11:00 Χριστίνα Τσαρουχά, συντηρήτρια, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος, Ο ρόλος της συντήρησης στη μετεγκατάσταση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

11:15 Βίκυ Μάνεση, Yπεύθυνη Εργαστηρίου Συντήρησης Χάρτινου Υλικού, Διεύθυνση Συντήρησης της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου, Το Εργαστήριο Συντήρησης Χάρτινου Υλικού της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλ. Σούτζου: Διάγνωση - Διατήρηση - Διαχείριση

11:30 Νικολέτα Τασιούλη – Ελένη Κατσαδούρη, Συντηρήτριες Έργων Τέχνης, Τ.Ε.Ι. Αθήνας, Εργαστήριο Συντήρησης Χαρτώου Υλικού, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, Οι συλλογές χαρτώου υλικού του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου και οι ανάγκες τους στον τομέα της έρευνας

11:45 Κωνσταντίνος Χούλης, Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Συντήρησης Αρχαιοτήτων & Έργων Τέχνης, Τ.Ε.Ι. Αθήνας, Η συντήρηση του βιβλιακού και αρχειακού υλικού ανάμεσα στην Εκπαίδευση, στην Εφαρμογή και στην Έρευνα

12:00 Ερωτήσεις-Συζήτηση

12:30 Διάλειμμα

13:30 Ιωάννα Στεφανή, Υπεύθυνη Εργαστηρίου Συντήρησης Χειρογράφων Εντύπων και Χάρτινων Έργων Τέχνης, Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο –Βασιλική Παπακώστα, Συντηρήτρια Έργων Τέχνης – Άρτεμις Καμπουράκη, Συντηρήτρια Έργων Τέχνης, Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο, Εργαστήριο Συντήρησης Χειρογράφων Εντύπων και Χάρτινων Έργων Τέχνης, 1995-2015. 20 δημιουργικά χρόνια

13:45 Αγαθονίκη Τσιλιπάκου, Προϊσταμένη Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού – Δρ Γεώργιος Μπουδαλής, Υπεύθυνος εργαστηρίου συντήρησης χαρτιού-βιβλίου, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού: ζητήματα σχετικά με τη διαχείριση και συντήρηση της συλλογής χαρτώων έργων τέχνης και χειρογράφων

14:00 Μαρία Κωστοπούλου, Προϊσταμένη Υπηρεσίας Συντήρησης, Τμήμα Μουσείου και Συλλογών, Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης, Τράπεζα της Ελλάδος – Α. Πεσματζόγλου Προϊσταμένη Υπηρεσίας Συλλογών, Τμήμα Μουσείου και Συλλογών, Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης, Τράπεζα της Ελλάδος, Συντήρηση χαρτώου υλικού από τις συλλογές της Τράπεζας Ελλάδος

14:15 Σωτήρης Μπεκιάρης, Συντηρητής Χαρτιού Τμήματος Συντήρησης Μουσείου Μπενάκη, Παρουσίαση του υλικού σε χαρτί του Μουσείου Μπενάκη

14:30 Ιφιγένεια Λελοβίτη, Συντηρήτρια Έργων Τέχνης – Ελένη Μπενέκη, Προϊσταμένη Υπηρεσίας Ιστορικού Αρχείου, Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, Ζητήματα συντήρησης του αρχειακού αποθέματος του Ι.Α. ΠΙΟΠ

14:45 Ερωτήσεις –Συζήτηση

Info
Η συμμετοχή είναι δωρεάν. Για την εγγραφή των συμμετεχόντων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας (τηλ. 210 3418011, Δευτ.-Παρ. 9:00-17:00).
Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ
Δωρίδος 2 & Λεωφόρος Ειρήνης 14, Ταύρος
Tηλ. 210 3418051
Παλαιστίνιος ποιητής καταδικάστηκε σε θάνατο από το θρησκευτικό δικαστήριο της Σαουδικής Αραβίας επειδή εγκατέλειψε τη μουσουλμανική πίστη (αποστασία)
Ο Ασράφ Φαγιάντ συνελήφθη από θρησκευτική αστυνομία στη Σαουδική Αραβία το 2013 στην Άμπχα, και η θρησκευτική ετυμηγορία του δικαστηρίου καταδίκασε τον άνδρα σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης και 800 χτυπήματα με μαστίγιο το 2014.Όμως μετά από έφεση ανώτερου δικαστή, εκδόθηκε προχθές απόφαση για θανατική ποινή.
ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΟΤΙ Η Σ.ΑΡΑΒΙΑ ΠΡΟΕΔΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΝ ΟΗΕ

Η τελευταία μέρα του Γέροντα Ιακώβου(+21-11-1991)


  
Ο μακαριστός γέροντας Ιάκωβος αγρύπνησε αποβραδίς με προσευχή. Μα ο εξουθενωμένος δε λησμόνησε και τους πονεμένους. Διάβασε τα τελευταία γράμματα και απάντησε περίπου σε δεκαπέντε. Παρηγόρησε, συμβούλεψε κατά περίπτωση. 
21 του Νοέμβρη. Ξημερώνοντας θα γιόρταζε τα Εισόδια της Θεοτόκου. Ετοιμαζόταν όλη τη νύχτα, θα κατέβαινε. Κανονικά δε θα ‘πρεπε, μα το ήθελε πολύ. Τόσο πολύ που τίποτα δεν μπορούσε να τον αποκλείσει από την τελευταία του θεία Κοινωνία. Με κόπο κατέβηκε, σκοτάδι ακόμα, στην Ακολουθία. 
Μερικοί μοναχοί πρόσεξαν μιαν άλλη διάθεση στο πρόσωπο του Γέροντα. Ιλαρότητα υπέρμετρη, αγάπη ξεχείλιζε ολόκληρος, το αγγελικό του χαμόγελο ατέλειωτο. Έγινε η Ακολουθία. Έψαλε γονατιστός τόσο άνετα και αναστάσιμα, λες και δεν ήταν άρρωστος.
Η θεία φωνή του γέμιζε το ναό, εξαίσια μελωδία, λες και ψέλνανε πολλοί άγγελοι μαζί.
Στις 10 η ώρα εξομολόγησε τον αγιορείτη διάκονο Γεννάδιο, στον οποίο ευχάριστα μα σταθερά είπε μεταξύ άλλων:
- Καλά που ήρθες, να είσαι που θα με αλλάξετε, μη φεύγεις.
Ο διάκος διαμαρτυρήθηκε με διάφορα λόγια για τα περί θανάτου του Γέροντα, μα εκείνος επέμενε.
 Τελειώνοντας την εξομολόγηση έδειχνε κουρασμένος, αλλά διατηρούσε χαρμόσυνη διάθεση. Σηκώθηκε, πήρε από το χέρι το διάκο και βγήκανε από το εκκλησάκι. Προχώρησαν, κατεβήκανε τα σκαλιά και μπήκανε στο ναό. Έκανε την προσευχή του, ασπάστηκε όλες τις εικόνες, ευχαρίστησε και δοξολόγησε. Μα πλέον ζούσε άλλες καταστάσεις. Μέσα του κι έξω του αυγαζόταν από θείο φως - γι' αυτό η ευφροσύνη και ιλαρότητα του προσώπου του.

Τη θαυμαστή κατάσταση τούτη αξιώθηκε να δει μόνο ένας μοναχός, ο Εφραίμ. Καθάριζε τα μανουάλια του ναού και είδε το μακαριστό Γέροντα να μπαίνει μεταμορφωμένος. Έλαμπε ολόκληρος και ακτινοβολούσε χαρά και αγαλλίαση. Στάθηκε ακίνητος και τον παρατηρούσε πλημμυρισμένος και ο ίδιος ο Εφραίμ από αγαλλίαση και έκπληξη.

Βγήκε από το ναό και με το διάκο φέρανε γύρω γύρω τη Μονή εσωτερικά. Έβλεπε όλους τους χώρους, όλους τους μοναχούς, τους ευλογούσε ειρηνικά και τους μετέδιδε αγαλλίαση, που διαχυνόταν άφθονη από το αγγελικό του πρόσωπο. Αφού τελείωσε ο γύρος αυτός, ήθελε να βγουν έξω από τη Μονή. Βγήκανε από τη νότια πόρτα. Προχώρησε σιγά σιγά δεξιά. Σταμάτησε στο εργαστήριο κι ευλόγησε με άπειρη αγάπη τους εκεί μοναχούς. Πάλι προς τα δεξιά, ενώ σταματούσε στα εκκλησάκια και σταυροκοπιότανε πολλές φορές. Ανέβηκε ακόμα ψηλότερα, βορειοδυτικά. Ζήτησε να τον βοηθήσει ο διάκος ν’ ανεβούνε ακόμα λίγο. Από κει το μοναστήρι φαινότανε όλο. Σαν από αεροπλάνο. Ήταν ωραίο, ανακαινισμένο, φροντισμένο...και το 'χε βρει ερείπιο, διαλυμένο, ξεχαρβαλωμένο και πολύ μικρότερο. Τώρα και ανακαινισμένο και γεμάτο με καλούς μοναχούς.
Το κοίταζε από κει ψηλά και δεν το χόρταινε. Το βλέμμα του είχε τόση αγάπη για το μοναστήρι.
- Έλα, παιδί μου. πάμε.
Γυρίσανε από την άλλη μεριά. Σχεδόν μεσημέρι.

 Κατάκοπος, μετά το μεσημέρι, αποσύρθηκε για λίγο στο κελί του. Έφτασε όμως ο π. Αλέξιος, που έπρεπε για πρώτη φορά να κάνει κηδεία. Νέος ιερέας και δεν ήξερε το τυπικό και πως ψάλλεται. Με υπομονή ο μακαριστός γέροντας του είπε πως θα κάνει τούτο, πως εκείνο. Κι έπιασε να του ψέλνει τροπάρια της νεκρώσιμης Ακολουθίας. Έψελνε και ο Αλέξιος, μα ο Γέροντας έψελνε πολύ ωραία. Έκπαγλα και χαιρότανε όλο και περισσότερο. Σε κάποια στιγμή ο Αλέξιος νόμισε ότι έμαθε να ψέλνει τη νεκρώσιμη Ακολουθία και ήθελε να φύγει, ευχαριστώντας και παίρνοντας την ευχή του Γέροντα. Εκείνος όμως επέμενε να την ψάλουνε όλη από την αρχή. Έτσι κι έγινε. Την ψάλανε ολόκληρη, και ο γέροντας ήτανε όλο χαρά κι ευφροσύνη.

Έφυγε μετά τις 2 η ώρα ο π. Αλέξιος κι έμεινε μόνος ο γέροντας. Στις 3.15 του χτύπησαν την πόρτα για καφέ και του είπαν ότι ήρθε η Γερασιμία. Κι ενώ δύσκολα δεχότανε στο κελί. είπε μόνος του:
-Να έρθει. Αυτό το παιδί έχει ανάγκη, πρέπει να το δω!
Αργότερα δέχτηκε τη Γερασιμία, για εξομολόγηση. Έβαλε το πετραχήλι του, έκατσε στην άκρη του κρεβατιού, βλέποντας τον Εσταυρωμένο, και άρχισε. Την άκουσε προσεχτικά, τη συμβούλεψε, της έδωσε κουράγιο...και ξαφνικά με αλλοιωμένη όψη της λέει:
-Εδώ, παιδί μου, είναι ο όσιος Δαβίδ...Και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος...ψάλε το Απολυτίκιο τους...
-Παιδί μου, άνοιξε την πόρτα, ήρθαν οι πατέρες.
Πράγματι, έφταναν στην πόρτα οι πατέρες. Τη στιγμή που στράφηκε στην πόρτα η Γερασιμία, δοκίμασε ο γέροντας να σηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του...Μα την ίδια στιγμή είπε «ζαλίζομαι, ζαλίζομαι...» κι έγειρε, χάνοντας την ευστάθεια του. Πρόλαβε η κοπέλα κι έπιασε λίγο το γέροντα και τον βοήθησε να μη χτυπήσει πολύ, πέφτοντας στο πάτωμα. Η αναπνοή του ήτανε πολύ δύσκολη και προσπαθούσε. Συγχρόνως έμπαιναν και οι πατέρες με πρώτο τον π. Ιλαρίωνα. Αμέσως σύγχυση, φόβος, πανικός, κλάματα...Γονάτισε δίπλα του ο π. Κύριλλος, πήρε να του τρίψει τα χέρια...άλλοι μοναχοί τρέξανε στον Άγιο Χαράλαμπο και κλαίγοντας κάνανε Παράκληση. Άλλος έτρεξε να τηλεφωνήσει σε γιατρό. Ο σφυγμός του μεγάλου ασκητή φάνηκε νηματοειδής, ανεπαίσθητος...Το πρόσωπο του πήρε λίγο κοκκινωπό χρώμα...έμεινε ήρεμο, χωρίς αγωνία...και μια στιγμή έκανε με τα σεπτά χείλη του ένα μικρό φύσημα...
Αυτό ήταν, σαν πουλάκι παρέδωσε το πνεύμα. Στις 4.17 το απόγευμα, ο μακαριστός γέροντας άφησε το φθαρτό κόσμο του πόνου. Μπήκε σε μακάρια μονή του Τριαδικού Θεού.

πηγή:Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ
Καθ. Στυλιανός Γ. Παπαδόπουλος
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ