Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2015
Απόψε...
Ἄκου, ψυχή μου - ἀπόψε ἀγγέλοι ψάλλουν
καὶ στὰ γαλάζια τ' ἄπειρου χερουβικοὶ χοροὶ
τ' Ὄνομα ὑμνολογοῦν τοῦ Τρισμεγάλου.
Ὢ παντοδύναμη, ἄφθαρτη, τρανή,
τοῦ κόσμου Αἰτία, π' ἁρμονικὰ τὴ δόξα Σου ἱστορεῖ
κι' ἡ γῆ ἡ φθαρτὴ κι' οἱ ἄφθαρτοι οὐρανοί·
καθὼς ἀπόψε φεύγοντας γοργοὶ
τῶν ἄστρων οἱ φωτόγραφτοι, τρανοί, γιγάντιοι γύροι,
ὕμνους σὲ Σὲ θὰ λὲν ὣς τὴν αὐγή,
κάποιο γλυκοχαρμόσυνο σκοπὸ
θὰ τραγουδήσ' ἡ λύρα μου κι' ἡ πούλια ὅσο νὰ γείρη
τὸν ὕμνο τῶν ἀγγέλων θὰ Σοῦ πῶ.
Γ. Βερίτης
Πηγή: Ἄπαντα Ποιήματα, Γ. Βερίτη, «Ἡ Δαμασκός», σελ. 126.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://hamomilaki.blogspot.gr/
Το περιοδικό TIME διαλέγει τις κορυφαίες φωτογραφίες του 2015!
ς εικόνες με απύθμενη δύναμη που άλλοτε συμπληρώνουν το “ρεπερτόριο” των δημοσιογράφων που καλύπτουν τα γεγονότα κι άλλοτε λειτουργούν αυτόνομα περιγράφοντας χωρίς λόγια μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Αυτές είναι οι 10 καλύτερες φωτογραφίες του 2015 όπως τις επέλεξε το TIME…
Στον απόηχο του σεισμού στο Νεπάλ μια μητέρα θρηνεί το χαμό της τρίχρονης κόρης της στα συντρίμμια.
Όταν ανακοινώθηκε η νίκη του Muhammadu Buhari, πλήθος πολιτών άρχισε
να πανηγυρίζει στους δρόμους της Νιγηρίας. Ο άνδρας στη φωτογραφία
στεκόταν δίπλα στο πεζοδρόμιο όταν χτυπήθηκε από ένα διερχόμενο μηχανάκι
που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα.
Η ξηρασία στην Καλιφόρνια και οι βαθιές συνέπειές της.
Η φωτογραφία του τρίχρονου Alan Kurdi που συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη.
Το χάος στα πρόσωπα των οικογενειών που χωρίζονται μεταξύ τους στα σύνορα Ελλάδας- ΠΓΔΜ.
Ουκρανοί στρατιώτες στα παγωμένα δάση.
Σαν πίνακας του 19ου αιώνα, η φωτογραφία αποτελεί στιγμιότυπο από
την πυρκαγιά ‘Rocky Fire’ στην Καλιφόρνια που κατάφερε να κάψει
περισσότερα από 20.000 στρέμματα γης σε λιγότερο από 24 ώρες.
Η συγκλονιστική φωτογραφία του πατέρα που πήρε στην αγκαλιά τα δυο
παιδιά του εν μέσω του πανικόβλητου πλήθους κατά τη διάρκεια ομηρίας στο
Παρίσι, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Φωτογραφία από τον πλανήτη Πλούτωνα όπως τον απαθανάτισε το New
Horizons της NASA. Η υψηλής ανάλυσης εικόνα, είναι η πρώτη από πολλές
ακόμη που θα δημοσιευθούν τους επόμενους μήνες και τραβήχτηκε 9 χρόνια
μετά την αναχώρηση του αεροσκάφους από τη Γη.
Περί της του Λόγου Σαρκώσεως ~ Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου
Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου:
''Περί της του Λόγου Σαρκώσεως,
καί κατά τίνα τρόπον δι’ υμάς εσαρκώθη..''
(Βίβλος των Ηθικών Λόγος Α΄, Κεφάλαιο γ')
Κατά την δημιουργία της προμήτορος Εύας ο Θεός πήρε την έμψυχη πλευρά του Αδάμ και την ολοκλήρωσε σε γυναίκα, γι’ αυτό δεν εμφύσησε σ’ αυτήν πνοή ζωής καθώς και στον Αδάμ, αλλά το μέρος που έλαβε από την σάρκα του το τελειοποίησε σε ολόκληρο σώμα γυναικός, την δε απαρχή του πνεύματος που έλαβε μαζί με την έμψυχη σάρκα την τελειοποίησε σε ψυχή ζωντανή δημιουργώντας με τα δυό μαζί έναν άλλον άνθρωπο.
Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο πλαστουργός και κτίστης Θεός πήρε από την Αγία Μαρία έμψυχη σάρκα σαν ζύμη και μικρή απαρχή από το φύραμα της φύσεώς μας - δηλαδή από την ψυχή και το σώμα μαζί - και την ένωσε με την δική του ακατάληπτη και απρόσιτη Θεότητα.
Ή μάλλον ένωσε πραγματικά όλη την υπόσταση της Θεότητός του με την δική μας φύση, την έσμιξε άμικτα μ’ αυτή και την έκανε άγιο ναό του. Έτσι ο ποιητής του Αδάμ έγινε ατρέπτως και αναλλοιώτως τέλειος Άνθρωπος....
Όπως ακριβώς λοιπόν από την πλευρά του Αδάμ έπλασε την γυναίκα, έτσι, αφού δανείστηκε την σάρκα από την θυγατέρα του Αδάμ την αειπάρθενο και Θεοτόκο Μαρία και την έλαβε χωρίς σπορά, γεννήθηκε κατά τον ίδιο τρόπο με τον πρωτόπλαστο.
Ώστε όπως ακριβώς ο Αδάμ με την παράβαση έγινε η αρχή της γεννήσεως μας στην φθορά και στον θάνατο, έτσι και ο Χριστός και Θεός μας με την εκπλήρωση κάθε δικαιοσύνης έγινε η απαρχή της αναγεννήσεώς μας στην αφθαρσία και την αθανασία.
Αυτό εννοεί ο θείος Παύλος όταν λέει: «Ο πρώτος άνθρωπος πλάστηκε από τη γη χοϊκός. Ο δεύτερος άνθρωπος, δηλαδή ο Κύριος, είναι επουράνιος.
Ό,τι λογής ήταν ο χοϊκός τέτοιοι είναι και όλοι οι χοϊκοί και ό,τι λογής είναι ο επουράνιος τέτοιοι είναι και όλοι όσοι γίνονται επουράνιοι δι’ αυτού.» (Α’ Κορινθίους 15:47-48).
Και πάλι: «Η απαρχή είναι ο Χριστός, έπειτα όσοι είναι του Χριστού.» (Α’ Κορινθίους 15:23).
Επειδή λοιπόν ο Χριστός έγινε τέλειος άνθρωπος κατά την ψυχή και το σώμα, όμοιος με μας σε όλα εκτός από την αμαρτία, μας μεταδίδει την Θεότητά του λόγω της πίστης μας σ’ αυτόν και μας καθιστά συγγενείς του κατά την φύση και την ουσία της Θεότητάς του.
Πρόσεξε το νέο και παράδοξο μυστήριο: Ο Θεός Λόγος έλαβε από μας σάρκα, που δεν είχε εκ φύσεως και έγινε άνθρωπος, που δεν ήταν. Από τότε μεταδίδει στους πιστούς την Θεότητά του - την οποία κανείς από τους αγγέλους ή τους ανθρώπους δεν είχε αποκτήσει - και μ’ αυτόν τον τρόπο γίνονται θεοί κατά χάρη και θέση, που δεν ήταν.
Έτσι χαρίζει σ’ αυτούς την εξουσία να γίνονται τέκνα Θεού (κατά Ιωάννην 1:12) γι’ αυτό και έγιναν και πάντοτε θα γίνονται και ποτέ δεν θα πάψουν να γίνονται.
Άκουσε και τον θείο Παύλο που παρακινεί σ’αυτό: «Όπως φορέσαμε την εικόνα του γήινου, ας φορέσουμε και την εικόνα του επουράνιου.» (Α’ Κορινθίους 15:49).
Ο Θεός λοιπόν του παντός με την σωματική του παρουσία στην γη ήλθε για να αναπλάσει και να ανακαινίσει τον άνθρωπο και να ευλογήσει όλη την κτίση που επέσυρε επάνω της την κατάρα εξαιτίας του ανθρώπου.
Και πρώτα ζωοποίησε την ψυχή που έλαβε και αφθαρτώντας την τήν θέωσε, ενώ το άχραντο σώμα του, αν και το θέωσε, όμως το κρατούσε ακόμη φθαρτό και υλικό.
Γιατί το σώμα που τρώει και πίνει, κοπιάζει και ιδρώνει, δένεται και σέρνεται, υψώνεται στον σταυρό και καρφώνεται, είναι βέβαια φθαρτό και υλικό, αφού μάλιστα πέθανε και τοποθετήθηκε νεκρό στο μνημείο.
Μετά δε την ανάστασή του συνανέστησε και το σώμα του άφθαρτο, πνευματικό, όλο θείο και άυλο, γι’ αυτό και δεν συνέτριψε τις σφραγίδες του μνήματος, εισερχόταν δε και εξερχόταν ελεύθερα μέσα από τις κλειστές πόρτες...
Γι’ αυτό και ο Χριστός πρώτα ανέστησε και ζωοποίησε την ψυχή που τιμωρήθηκε με το επιτίμιο του θανάτου, έπειτα δε οικονόμησε να απολαύσει και το σώμα την αφθαρσία δια της αναστάσεως, αυτό που δια του θανάτου επέστρεφε στην γη κατά την αρχαία απόφαση.
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά κατέβηκε στον άδη ελευθερώνοντας από τα δεσμά τις ψυχές των εκεί φυλακισμένων αγίων και τις κατέταξε σε τόπο αναπαύσεως και ανεσπέτρου φωτός. Τα σώματά τους όμως δεν τα ανέστησε, αλλά τα άφησε στους τάφους μέχρι την κοινή ανάσταση.
Το μυστήριο λοιπόν αυτό που συντελέστηκε για όλο τον κόσμο με την ένσαρκη οικονομία του Χριστού, τούτο το ίδιο γινόταν και σε κάθε άγιο και γίνεται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα σε κάθε πιστό...
Γιατί λαμβάνοντας το πνεύμα του Δεσπότη και Θεού μας συμμετέχουμε στην θεότητά του, τρώγοντας δε την πανάμωμο σάρκα του γινόμαστε αληθινά και εξ ολοκλήρου σύσσωμοι του Χριστού και συγγενείς του, καθώς και αυτός ο θείος Παύλος βεβαιώνει: «Είμαστε οστούν από τα οστά του και σάρκα από την σάρκα του» (Εφεσίους 5:30).
Και αλλού: «από τον πλούτο της θεότητός του όλοι εμείς λάβαμε αλλεπάλληλες δωρεές» (κατά Ιωάννην 1:16 και Κολασσαείς 2:9). Έτσι γινόμαστε κατά χάριν όμοιοι με τον φιλάνθρωπο Θεό και Δεσπότη μας ανακαινισμένοι στην ψυχή, άφθαρτοι και αναστημένοι από νεκροί που ήμαστε.
Τότε βλέπουμε αυτόν που καταδέχτηκε να γίνει όμοιός μας και βλεπόμαστε απ’ αυτόν, που μας αξίωσε να γίνουμε όμοιοί του, όπως κάποιος βλέπει από μακριά το πρόσωπο του φίλου του και διαλέγεται μ’ αυτόν και συνομιλεί και ακούει την φωνή του.
Κατά τον ίδιο τρόπο και οι απ’ αιώνος άγιοι και οι παλαιοί και οι τωρινοί πνευματικά βλέποντες δεν βλέπουν σχήμα ή είδος ή ομοίωμα, αλλά φως ασχημάτιστο, επειδή και αυτοί είναι φως εκ του φωτός, δηλαδή του Αγίου Πνεύματος.
Όμως αν και φτάνουν σ’ αυτή την κατάσταση, τα σώματά τους δεν γίνονται αμέσως άφθαρτα και πνευματικά, αλλά όπως ακριβώς το σίδερο που πυρακτώνεται στην φωτιά παίρνει την λαμπρότητά της, όταν όμως απομακρυνθεί απ’ αυτήν γίνεται πάλι ψυχρό και μαύρο, έτσι ακριβώς και τα σώματα των αγίων:
Μετέχοντας και αυτά στο θείο πυρ, δηλαδή στην χάρη του Θεού, αγιάζονται, φλεγόμενα καθαρίζονται, γίνονται διαυγή και πολυτιμότερα από τα άλλα σώματα.
Αλλά όταν η ψυχή βγει από το σώμα, αμέσως και αυτά παραδίδονται στην φθορά και διαλύονται σιγά-σιγά. Άλλα όμως διατηρούνται για πολλά χρόνια χωρίς να είναι ούτε εντελώς άφθαρτα ούτε πάλι τελείως φθαρτά, αλλά διασώζουν μέσα τους τα γνωρίσματα και της αφθαρσίας και της φθοράς, ώσπου να φτάσουν στην τέλεια αφθαρσία και να ανακαινιστούν την τελευταία και κοινή ανάσταση των νεκρών.
Για ποιό λόγο;
Διότι δεν έπρεπε να αναστηθούν και να αφθαρτωθούν τα ανθρώπινα σώματα, πριν από την ανακαίνιση των κτισμάτων...
αλλά όπως ακριβώς πρώτα πλάστηκε η φύση άφθαρτη και έπειτα ο άνθρωπος, έτσι πάλι πρώτα η κτίση πρέπει να μεταποιηθεί από την φθορά στην αφθαρσία και μετά μαζί μ’ αυτήν ν’ αλλάξουν και να ανακαινιστούν τα φθαρτά σώματα των ανθρώπων, ώστε ο άνθρωπος πνευματικός πια και αθάνατος να κατοικήσει σε τόπο άφθαρτο, αιώνιο και πνευματικό.
Και ότι αυτό είναι αλήθεια, άκουσε τον Απόστολο Πέτρο που το βεβαιώνει: «Θα έρθει η ημέρα του Κυρίου σαν κλέπτης την νύχτα και τότε οι ουρανοί θα διαλυθούν από την φωτιά και τα στοιχεία της φύσεως θα καούν και θα λυώσουν» (Β’ Πέτρου 3:10,12), όχι για να εξαφανιστούν, αλλά για να αναχωνευθούν και να αναστοιχειωθούν σε καλύτερη και αιώνια κατάσταση.
Από που γίνεται φανερό αυτό; Από τα λόγια που προσθέτει στην συνέχεια ο Απόστολος: «Καινούριους ουρανούς και καινούρια γη προσδοκούμε κατά την επαγγελία σου» (Β’ Πέτρου 3:13).
Τίνος την επαγγελία; Ασφαλώς του Χριστού πού είπε: «Ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, οι λόγοι μου όμως δεν θα παρέλθουν» (κατά Ματθαίον 24:35).
Παρέλευση του ουρανού εννοεί την αλλαγή του, γι’ αυτό λέει ότι αν και ο ουρανός θα αλλάξει, όμως οι δικοί του λόγοι θα μένουν αναλλοίωτοι και σταθεροί.
Αυτό προανήγγειλε και ο προφήτης Δαυίδ: «Σαν μανδύα θα τους τυλίξεις και θα αλλάξουν, εσύ όμως θα παραμείνεις ο ίδιος και τα έτη της ζωής σου δεν θα εκλείψουν» (Ψαλμοί, 101:27-28). Τι θα μπορούσε να γίνει σαφέστερο από αυτά τα λόγια;
Περί της του Λόγου Σαρκώσεως, καί κατά τίνα τρόπον δι’ υμάς εσαρκώθη.
_______________________________________________
'' Ἡ εἰς Χριστόν πίστις ὁ νέος ἐστί παράδεισος ''
Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
πηγή
Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2015
Ποιμαντορική Εγκύκλιος Χριστουγέννων 2015
ΚΟΣΜΑΣ
Ο ΧΑΡΙΤΙ
ΘΕΟΥ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ
ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Προς τους Πανοσιολογιωτάτους Ιεροκήρυκας,
Ευλαβεστάτους Ιερείς, Οσιωτάτους Μοναχούς και Μοναχάς
και το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της καθ’ ημάς
Ιεράς Μητροπόλεως.
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά.
«Χριστός
επί γης…».
Και πάλι εφέτος η μητέρα μας Εκκλησία – μέσα
σε έναν κόσμο που ζει τη σύγχυσι, τη θόλωσι, την αποστασία∙ σε έναν κόσμο που
κυριαρχείται από ταραχή, από φιλαυτία και καχυποψία, από φόβο και αγωνία για το
μέλλον – με μητρική αγάπη, διακηρύσσει προς όλους τους ορθοδόξους χριστιανούς,
αλλά και προς όλους τους ανθρώπους, ότι «Χριστός
επί γης».
Παιδιά μου, λέει η Εκκλησία,
σήμερα Χριστούγεννα, θελήσατε να πιστέψετε, να δεχθήτε, να συνειδητοποιήσετε,
ότι ο Άναρχος Θεός, ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήλθε στη γη ως άνθρωπος. Ο Αιώνιος
Βασιλεύς «επί γης ώφθη και τοις ανθρώποις συνανεστράφη». «Εκένωσεν εαυτόν,
μορφήν δούλου λαβών»[1].
Εκείνος που είναι ντυμένος τον ουρανό και τη γη, γεννήθηκε γυμνός, για να
ντύση, να λυτρώση τον άνθρωπο.
Ποιόν άνθρωπο; Το εκλεκτότερο
δημιούργημά Του, αυτό που δημιούργησε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν»[2],
αυτό που κάλεσε να γίνη κατά χάριν Θεός. Τον άνθρωπο με τον ύψιστο προορισμό
του∙ αυτόν για τον οποίο η Αγία Γραφή λέει «ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ’
αγγέλους, δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν»[3].
Αυτός ο άνθρωπος, ο τόσο
τιμημένος και δοξασμένος από τον Δημιουργό του, θεληματικώς παρέβη την θεία
εντολή. Ο διάβολος, υποσχόμενος σε αυτόν ψευδώς ισοθεΐα, «τον κατέσυρεν προς
ηδονήν, αλλά και φθοράν και θάνατον».
Όμως ο τέλειος Δημιουργός και
Πατέρας, κινούμενος από άμετρο αγάπη και μόνο, γίνεται τέλειος άνθρωπος, χωρίς
να αφήση τίποτε από την ανθρώπινη φύσι, πλην της αμαρτίας, για να αγιάση το
φύραμα της ιδικής μας φύσεως. «Ο Υιός του Θεού, γίνεται υιός ανθρώπου, ίνα
υιούς Θεού ποιήση τους ανθρώπους ημάς», όπως παρατηρεί ο Άγιος Συμεών ο
Θεολόγος.
Σήμερα Χριστούγεννα. Οφείλουμε
όλοι μας, αγαπητοί, να στερεώσουμε μέσα μας, αλλά και να ομολογήσουμε την
μοναδική αλήθεια∙ όπως κατά την πρώτη δημιουργία ήταν αδύνατο να πλασθή ο
άνθρωπος προτού να έλθη ο πηλός στα χέρια του δημιουργού, έτσι και τώρα, κατά
την αναδημιουργία, εάν ο Χριστός μας δεν ελάμβανε την ανθρώπινη φύσι, δεν θα
σωζόταν ο άνθρωπος.
Χαίρουμε όλοι μας σήμερα
Χριστούγεννα. Πανηγυρίζουμε και με ευγνώμονα καρδία ψάλλουμε με τον Άγιο
Γρηγόριο τον Θεολόγο: «Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός επί γης». Ναι, χαίρουμε χαρά μεγάλη για την αγάπη του
Σαρκωθέντος Θεού μας, για τη σωτηρία μας, αλλά να το πούμε, σήμερα Χριστούγεννα
έχουμε και λύπη.
Θλιβώμαστε και με αγάπη πονάμε
για το κατάντημα ωρισμένων Ελλήνων αδελφών μας. Γεννήθηκαν μέσα στην Ορθόδοξο
Ελλάδα. Βαπτισθήκανε, μυρωθήκανε, αλλά δυστυχώς αρνούνται και πολεμούν τον
Σωτήρα Κύριο. Ειρωνεύονται, χλευάζουν, πολεμούν τον Χριστό. Αγωνίζονται να τον
απομακρύνουν από τις καρδιές, από τη σκέψι και τις πράξεις των Ελλήνων.
Τώρα προσπαθούν να καταργήσουν
το μάθημα των Θρησκευτικών, την προσευχή, τις χριστιανικές εκκλησιαστικές
εορτές από τα σχολεία, να επιβάλλουν την εκκοσμίκευσι, την θρησκειολογία, τον
συγκρητισμό, τον οικουμενισμό, έπειτα να απομακρύνουν τα ιερά σύμβολα, τα
ιδανικά, τις αξίες, τις αιώνιες αλήθειες από τους Έλληνες και τη ζωή τους.
Ταυτοχρόνως δε, με τους αντιχρίστους τελευταίους νόμους, οδηγείται σε διάλυσι,
σε κτηνωδία η οικογένεια,
αλλοιώνεται η γνήσια ταυτότητα του Γένους μας, της Ρωμιοσύνης.
Αποχριστιανοποιείται η πατρίδα μας, και οδηγείται στην προ Χριστού κατάστασι
και ζωή ο κόσμος μας. Μας αναγκάζουν να σκλαβωθούμε στα πάθη μας, να
επιστρέψουμε στη φθορά και τον αιώνιο θάνατο.
Πως να μην λυπάται ο συνειδητός
χριστιανός; Ήλθε ο Χριστός στη γη, και εμείς σήμερα τον απομακρύνουμε με μίσος.
Εμείς οι Έλληνες, οι απόγονοι των ηρώων και των μαρτύρων.
Αγαπητοί, δεν πρέπει να
μείνουμε στη λύπη. Δεν θα αποθαρρυνθούμε. Δεν θα πτοηθούμε. Σήμερα είναι
Χριστούγεννα. Ημέρα χαράς, έλπίδος, λυτρώσεως.
Ελάτε, όλοι μας, να γονατίσουμε
εμπρός στη φάτνη, να παρακαλέσουμε με θέρμη τον γεννηθέντα Χριστό μας, για τους
αντιχρίστους διώκτας, να μετανοήσουν, αλλά και για την πατρίδα μας.
Ελάτε όλοι, με τη χάρι του
Νηπιάσαντος Κυρίου να θερμάνουμε τις καρδιές μας. Ποτέ εμείς να μην προδώσουμε
τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας. Ο Χριστός είναι ανάμεσά μας. Μέρα και νύκτα να τον
φέρουμε στην καρδιά μας, στην οικογένειά μας, στο σχολείο, στην κοινωνία μας.
Να διαλαλούμε παντού, με πίστι, με χαρά και τόλμη ότι και σήμερα, μόνο ο
Χριστός μπορεί να ανορθώση και να σώση τον κόσμο μας, αρκεί να του ζητήσουμε
την βοήθεια.
Αγαπητά μου παιδιά, «Χριστός επί γης».
Μην φοβώμαστε. Με τον
Γεννηθέντα Χριστό μας θα νικήσουμε, θα ανορθωθούμε, θα σωθούμε. Αμήν.
Με
την αγάπη του Γεννηθέντος Χριστού.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ
ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ
[1] Φιλιπ. β’, 7.
[2] Γεν. α΄, 26.
Ο Λόγος σάρξ εγένετο
Ο Λόγος σάρξ εγένετο
Verbum caro factum est
Слово стало плотию
Եւ Խօսքը մարմին եղաւ
სიტყვა ხორცი გახდა
Il Verbo si fece carne
La parole a été faite chair
The Word became flesh
HET WOORD werd vlees
道成
הדבר נהיה בשר
الكلمة صار جسدا
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ !
Κατούνα Κου πε πε
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)