Σάββατο 26 Μαρτίου 2016

Για ποιό λόγο, ο Λαός μας καταστράφηκε; Καταστράφηκε, επειδή απομακρύνθηκε από τους Πατέρες μας και ακολούθησε τους άθεους και αιρετικούς Ευρωπαίους. Αφού τώρα αυτό το ξέρουμε, ας προσέχουμε ποιό δρόμο, θα πάρουμε στη συνέχεια...





Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Αυξήσεις σε βενζίνη, αέριο, κινητά, συνδρομητική τηλεόραση - Φωτιά η νέα έκτακτη εισφορά και ο ΕΝΦΙΑ




 Νέα σκληρά φορολογικά μέτρα βρίσκονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για να καλυφθεί η "τρύπα" του 1,5 δισ. ευρώ που απομένει ως το 2018 καθώς οι μέχρι τώρα σχεδιαζόμενες επιβαρύνσεις στη φορολογική κλίμακα δεν επαρκούν, με το οικονομικό επιτελείο να διαμηνύει ότι στόχος παραμένει η δικαιότερη κατανομή των βαρών.

Σύμφωνα με το Mega, μεταξύ των μέτρων που εξετάζει το υπουργείο Οικονομικών είναι:
  • Η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στη βενζίνη, έως και 10 λεπτά το λίτρο, παρά το ότι η Ελλάδα έχει την 5η μεγαλύτερη φορολογία στην ΕΕ
  • Η αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο
  • Η αύξηση του ειδικού τέλους κινητής τηλεφωνίας, την ώρα που η Ελλάδα έχει την υψηλότερη φορολογία στην Ευρωζώνη, ενώ παγκοσμίως βρισκόμαστε πιο χαμηλά μόνο από την Τουρκία, την Ιορδανία, την Γκαμπόν, την Τανζανία και την Τζαμάικα!
  • Η επιβολή ειδικού τέλους στη συνδρομητική τηλεόραση.
800 εκατ. ευρώ περισσότεροι φόροι προκύπτουν από τη νέα φορολογική κλίμακα, από την οποία προκύπτουν:
  • "Ψαλίδι" αφορολόγητου στις 9.090 ευρώ
  • Επιπλέον 100 ευρώ φόρος ως 20.000 ευρώ εισόδημα
  • Έως 550 ευρώ παραπάνω φόρος μέχρι 25.000 ευρώ
  • Επιβάρυνση 900 ευρώ για εισόδημα 40.000 ευρώ.
Πιο βαριά κατά 200 με 300 εκατ. ευρώ θα είναι και η έκτακτη εισφορά, που φέρνει επιβαρύνσεις από τις 18.000 ευρώ και πρόσθετο φόρο 526 ευρώ για 40.000 ευρώ εισόδημα.
Υπό μελέτη είναι ένας πιο "βαρύς" κατά 200 εκατ. ευρώ ΕΝΦΙΑ για πολλά και ακριβά ακίνητα, ενώ πιο "αλμυρός" κατά 250 εκατ. ευρώ θα είναι ο φόρος για εισόδημα από ακίνητα.
"Πρέπει να πάμε σε μια λογική δίκαιων φόρων. Αυτή τη στιγμή είμαστε αναγκασμένοι να έχουμε νέα φορολογικά μέτρα στη διπαραγμάτευση που να μοιράσουν όσο πιο δίκαια και αναλογικά μπορούν το φορολογικό βάρος το οποίο έχουμε δεχθεί" δήλωσε σήμερα ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρ. Αλεξιάδης.

Ο Ισλαμοφασισμός και οι ναι-μεν-αλλάδες



Του Δημήτρη Ραυτόπουλου, κριτικού λογοτεχνίας και συγγραφέα




Η επίθεση του Ισλαμοφασισμού στην Ευρώπη δεν περιορίζεται, βέβαια, στην άνανδρη σφαγή της παρισινής νεολαίας στις 13 Νοεμβρίου, ούτε στην αγγελία νέων σφαγών και χημικής-βιολογικής επίθεσης. Οι απειλές και οι συνέπειες φαίνεται να είναι πολύ ευρύτερες: αποσταθεροποίηση της Ευρώπης, προοπτική πολεμικής εμπλοκής και, πάντως, ανθρωπιστική και πολιτιστική υποχώρηση. Από τη διαρκή ειρήνη, την πορεία προς την ομοσπονδιοποίηση, την ευημερία και την ελευθερία κυκλοφορίας περνάμε στην ταυτοτική σύσπαση, στα «κλειστά» σύνορα, στην έξαψη εθνολαϊκισμών, στην αναβίωση ρατσισμού και φασισμού.
Αυτά δεν απασχολούν την αριστερή νομενκλατούρα του πολιτισμού, τη μακάρια ταμπουρωμένη στο ιδεολογικό της μπούνκερ. Κάποιοι εκλεκτοί εκπρόσωποί της όμως αισθάνθηκαν την ανάγκη να μας χαρίσουν τον ακριβό τους λόγο, τουλάχιστον για τη σφαγή των νέων. Εξέφρασαν την πολύτιμη συμπάθειά τους στα θύματα αλλά δεν ξέχασαν και τη βαριά ευθύνη της Ι.Α.Η. (Ιστορίας, Αλήθειας, Ηθικής – με κεφαλαία αρχικά) που σηκώνουν στους πνευματικούς τους ώμους. Ισορρόπησαν λοιπόν τα συλλυπητήρια με βαθιές υποκλίσεις στην «πολιτική ορθότητα» που θέλει τη Δύση δήμιο, άρπαγα, κλέφτη, και τον Τρίτο κόσμο –ιδιαίτερα τον μουσουλμανικό– θύμα εκμετάλλευσης, αγνό, ηθικά ανώτερο. Και τι δεν ακούσαμε πάλι… Από το «καλά να πάθουν» (της 11/9/2001) –τώρα επί το λαϊκότερον «όπως έστρωσαν…»– ως τις μπακαλιαρίλες* περί Μπους-Μπλερ και περί Σταυροφοριών!


Η Δύση, στο ιδεολογικό τους αμάλγαμα, είναι περίπου η «ντροπή του ανθρωπίνου γένους»· ο πλούτος της δεν είναι προϊόν εργασίας, ευφυΐας, εφευρετικότητας, είναι κλεψιμέικα, πλιάτσικο, αίμα και δάκρυα της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Και η σημερινή της υπεροχή είναι μόνο τεχνολογική, άρα και στρατιωτική. Απέναντί της λοιπόν ορθώνεται η εξέγερση των φτωχών, ληστευμένων και καταπιεσμένων, που μετατρέπονται σε εκδικητές, με την ηθική υπεροχή της αυτοθυσίας για ιδανικά!…
Ένας από τους διανοητές μας βρίσκει ότι φταίνε ο Σιράκ, ο Σαρκοζί που έκανε λίμπα τη Λιβύη και αρπάχτηκε από τη Συρία, φταίει ο Ολάντ…. αυτοί κήρυξαν τον πόλεμο, ενώ στη Συρία του Άσαντ συμβαίνει κάθε μέρα αυτό που συνέβη μια μέρα στο Παρίσι! Αλλά οι τζιχαντιστές, συνεχίζει, είναι «armee de l’ombre», «δεν τους πιάνουν σφαίρες». Εδώ ο συγγραφεύς παραβάλλει τους τρομοκράτες σφαγείς με τους «παρτιζάνους» της Αντίστασης κατά της ναζιστικής κατοχής, αυτοί ονομάστηκαν «l’ armee de l’ ombre»: ο στρατός της σκιάς. Ένας άλλος το μόνο που φοβάται, λέει, είναι μπας και την πληρώσουν οι μουσουλμάνοι του Παρισιού, μήπως δημιουργηθεί «ακόμα μεγαλύτερος ρατσισμός» στο Παρίσι. Μια τρίτη, συγγραφεύς δοξασμένη και πολυμεταφρασμένη, αναδεικνύεται σε ισλαμολόγο της ευκαιρίας μέσω της ιστοσελίδας των τζιχαντιστών, αναπαράγοντας με δέος και ευλάβεια την ιταμή ανακοίνωσή τους μετά το ομαδικό τους έγκλημα: «…σε μια επίθεση ευλογημένη από τον Αλλάχ, χτυπήσαμε την πρωτεύουσα της βδελυγμίας και της διαστροφής». Εν συνεχεία ανασκάπτει βαθυστόχαστα «τις δικές μας ευθύνες» (των δυτικών, δηλαδή), «πολύ πιο πίσω από τον πόλεμο στο Ιράκ και τα κλεμμένα του Μπους-Μπλερ» φταίει η κατάργηση του Χαλιφάτου** και η ταπείνωση του Ισλάμ που ζητάει εκδίκηση, όπως και για το Παλαιστινιακό! Κλείνοντας αυτό το ατζέμ πιλάφ, η συγγραφέας τα ψάλλει στη σάπια (δυτική) κοινωνία, απέναντι στην οποία η Τζιχάντ είναι «όχημα αλήθειας» και «θεματοφύλακας ενός ιδανικού» ελκυστικού για τους εύθραυστους και τους απελπισμένους!
Τόση κατανόηση, τόση αλληλεγγύη (μαζί με ιστορική εμβρίθεια)! Μπορεί, βέβαια, να αντιτείνει κανείς ότι οι παλαβοί τζιχαντιστές μακελάρηδες ούτε «αποκλεισμένοι» ήταν, ούτε «απελπισμένοι»· ήταν απλώς αφιονισμένοι, από θρησκευτικό μίσος και περιφρόνηση στη ζωή και επίσης αποθρασυμένοι από την ανοχή της δημοκρατίας, την οποία ονειρεύονται να καταλύσουν, όπως οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα.
Προφανώς οι πολιτισμοί δεν έχουν τις ίδιες αξίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει εξίσωση: δεν είναι όλοι εξίσου ανθρώπινοι, δεν ευνοούν το ίδιο το σεβασμό στο πρόσωπο, την ατομική ελευθερία, την πολιτική ελευθερία, την ανάπτυξη και την ευημερία ατόμων και κοινωνιών.
Ο δυτικός πολιτισμός έχει στο ενεργητικό του την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό, το κράτος δικαίου, το λαϊκό κράτος, την ελευθερία, την ισότητα (την εφικτή, βέβαια, όχι την ουτοπική) και πραγμάτωσή του είναι η μεγάλη τέχνη, η λογοτεχνία, η μουσική.
Υπάρχει το ιδεολόγημα ότι οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί είναι φτωχοί εξαιτίας της αποικιοκρατίας, γι’ αυτό καταφεύγουν στο θρησκευτικό φανατισμό. Αλλά το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει: η θρησκεία τους, ο τρόπος ζωής τους, ο πολιτισμός τους τούς κρατούν σε υπανάπτυξη, ακόμα και όταν κολυμπούν στα πετροδολάρια. Η συμβολή της θρησκευτικής μεταρρύθμισης στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ευρώπη είναι το αντίθετο ακριβώς παράδειγμα στην ιστορία.
Σ’ αυτό τον πολιτισμό, της Δύσης και της δημοκρατίας, έχουν αναπτύξει τα υπαρκτά ή υπερτιμημένα ταλέντα τους οι «ναι-μεν-αλλάδες» μας. Ανήκουν στο είδος ακριβώς που έχει επωφεληθεί (νομίμως, βεβαίως βεβαίως) από τα περισσεύματα του καπιταλισμού, από τα μπερεκέτια του φιλελευθερισμού, της αγοράς, από το δημοκρατικό Μαικήνα της πολιτιστικής βιομηχανίας, από τους οργανισμούς, τους θεσμούς, τις χρηματοδοτήσεις, τα βραβεία και τις διακρίσεις –ακόμα και για τα ανατρεπτικά, αντισυστημικά έργα τους–, από τα πόστα και τις αργομισθίες, τα ταξίδια και τις φιλοξενίες και τις σχετικές εκροές… Η κακή Δύση τους παρέχει τα μέσα ακόμα και να τη φτύνουν!  (δικές μου οι υπογραμμίσεις)
Ίσως όμως προκρίνουν ως καταλληλότερο για τις κατώτερες φυλές τον ισλαμικό νόμο, τη Σαρία, που, μεταξύ άλλων, υποβιβάζει τη γυναίκα σε κατάσταση πράγματος, ιδιοκτησία του αφέντη αρσενικού (πατέρα, συζύγου, αδελφού). Γιατί αν μια γυναίκα αρρωστήσει και στο χωριό της δεν υπάρχει γιατρός-γυναίκα, τότε μπορεί να αφεθεί να υποφέρει και να πεθάνει αβοήθητη. Και αν μια γυναίκα βιαστεί, όχι μόνο δεν βρίσκει ποτέ το δίκιο της (απαιτούνται πέντε αυτόπτες μάρτυρες, άντρες!) αλλά κινδυνεύει και να καταδικαστεί στη διά λιθοβολισμού θανάτωση, αν είχε την ατυχία, ανύπαντρη ούσα, να μείνει έγκυος. Σε διά λιθοβολισμού θάνατο και το έμβρυο!
Ευτυχώς ειπώθηκαν, μαζί με τα «Ναιμεναλλά» και σοβαρότερα πράγματα, υγιείς αντιδράσεις, ταυτόχρονες. Σημειώνω εκείνες της Ελένης Καραΐνδρου, του Αλέκου Φασιανού και ιδίως την παρέμβαση του Ριχάρδου Σωμερίτη, ο οποίος καταδίκασε ακριβώς τη μεσοβέζικη στάση του ναι μεν… Και υπήρξαν, στο ίδιο φύλλο της εφημερίδες και αλλού, σοβαρές αναλύσεις και εύστοχες παρατηρήσεις. Μεταξύ αυτών των τελευταίων, ο Δημοσθένης Κούρτοβικ, στην τακτική επιφυλλίδα του, που δεν είναι ποτέ αδιάφορη, δίνει αποστομωτική απάντηση σ’ εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί, για το μίσος τους κατά του δυτικού πολιτισμού. Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πολιτισμούς, εξηγεί, έχουν διαπραχθεί εγκλήματα, και φέρνει το παράδειγμα της Αθήνας του 5ου αιώνα π.Χ. «Η Αθήνα εκείνη μας κληροδότησε έναν πολιτισμό που υπερβαίνει τα εγκλήματά της, μεταξύ άλλων επειδή οι αξίες του μας κάνουν να τα αναγνωρίζουμε ως εγκλήματα και να τα καταδικάζουμε». Η Δύση, συνεχίζει ο Δ. Κούρτοβικ, έχει εγκληματήσει και κατά του εαυτού της, με τις ενοχές της και τη σχετικοποίηση των αξιών της στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας, με την ανοχή της απέναντι στην προπαγάνδα του μίσους, μέσα στην όλη στρέβλωση των αξιών, όπου το αγαθό της ελευθερίας εκφυλίζεται σε δικαιωματισμό!
Υπάρχει «ισλαμοφασισμός»; Μπορεί να χαρακτηριστεί με αυτό το θρησκευτικό-πολιτικό συνθετικό ο θρησκευτικός φανατισμός και ο τρομοκρατικός του βραχίονας; Δεν εκφράζεται ομοφωνία στο θέμα αυτό. Ενστάσεις προβάλλουν και σοβαρότατοι σχολιαστές, στη Γαλλία, ο Μαρσέλ Γκοσέ. Θεωρώ ανύπαρκτες τις θεωρητικές επιφυλάξεις και θα επιμείνω στον όρο. Υπενθυμίζω ότι και οι δυο μεγάλοι ολοκληρωτισμοί του περασμένου αιώνα, και ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός, είχαν έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, φαντασιακή διάσταση, τελετουργίες, συνθήματα, παρορμήσεις έξω από τις λογικές κατηγορίες και τη γνώση, όπως οι θρησκείες. Οι θεωρίες του αίματος και της ράτσας ήταν αντιεπιστημονικές, έκαναν επίκληση στο υπερβατικό, στον τρόμο, στο άσπρο/μαύρο, στη διαβολοποίηση της Δημοκρατίας και των δυτικών αξιών. Και οι δυο ολοκληρωτισμοί είχαν μεσσιανικό περιεχόμενο και ύφος και οι δυο επαγγέλλονταν τη δημιουργία του «νέου ανθρώπου». Άλλωστε ο τζιχαντισμός ανακηρύσσεται σε κρατική οντότητα, ελέγχει μεγάλες περιοχές και επιδιώκει την παγκόσμια επικράτηση. Ως τέτοια πολιτική οντότητα, και όχι μόνο θρησκευτική, κήρυξε τον πόλεμο στη Δύση.
###
* Η λέξη οφείλεται στον αρθρογράφο της σελ.2 της «Καθημερινής» Στέφανο Κασιμάτη (Φαληρέα), τη βρίσκω απόλυτα ταιριαστή.
**Ας σημειωθεί ότι το αρχικό Χαλιφάτο το είχαν διαλύσει οι Μογγόλοι τον 13ο αιώνα. Στους επόμενους αιώνες υπήρξαν ένα σωρό αντίπαλα Χαλιφάτα αλληλομισούμενα, με τελευταίο αυτό των Οθωμανών σουλτάνων, που το διέλυσε ο Κεμάλ το 1924. Οικογενειακή υπόθεση.

πηγή

Οι λύκοι της Ευρώπης επέβαλαν ποινή 40 έτους κάθειρξης στο Ραντοβαν Καρατζιτς επειδή πολέμησε τους τζιχαντιστες στα Βαλκάνια και δεν τους ποδοφιλησε…


Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Πατέρας της Θ΄ Οικουμενικής Συνόδου



Η Ι­ε­ρά Μο­νή Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου προ­έ­βη προ­σφά­τως στην έκ­δο­ση ε­νός νέ­ου ο­μο­λο­για­κού κει­μέ­νου του γνωστού Πα­νε­πι­στη­μια­κού και μα­χη­τι­κού κλη­ρι­κού π. Γε­ωρ­γί­ου Με­ταλ­λη­νού. Ο τί­τλος της εκ­δό­σε­ως εί­ναι: Ο Ά­γιος Γρη­γό­ριος ο Πα­λα­μάς, Πα­τέ­ρας της Θ΄ Οικου­με­νι­κής Συ­νό­δου.

Πρό­κει­ται γιά έ­να πραγ­μα­τι­κά ο­μο­λο­για­κό, μα­χη­τι­κό και βα­θει­ά­ θε­ο­λο­γι­κό κεί­με­νο, που πε­ρι­γρά­φει τον ρόλο των Οι­κου­με­νι­κών Συ­νό­δων στην Εκ­κλη­σί­α και α­να­δει­κνύ­ει την προ­σω­πι­κό­τη­τα και την σω­τη­ρι­ώ­δη θε­ο­λο­γί­α του θε­ό­πτη Α­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου, ο ο­ποί­ος οριοθε­τεί την ορ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α α­πό την πα­πι­κή πλά­νη. Έ­να κεί­με­νο καυ­στι­κό για τα τε­κται­νό­με­να στον χώ­ρο της Εκ­κλη­σί­ας μας, που σχο­λιά­ζει και καταγ­γέ­λει την σύγ­χρο­νη εκ­κλη­σι­α­στι­κή μας επικαιρό­τη­τα.

 Κατεβάστε το σε μορφή pdf μαζί με τον Πρόλογο του Καθηγουμένου της Ι.Μονής Μεγάλου Μετεώρου Αρχιμ. Αθανασίου πατώντας ΕΔΩ
ή διαβάστε το ΕΔΩ

Άλλο θέωση, άλλο αυτοθέωση.


Ο Πάπας έπλυνε και φίλησε τα πόδια δώδεκα μεταναστών 
 
Ο Πάπας έπλυνε και φίλησε τα πόδια δώδεκα μεταναστών

Μην σας παίρνουν τα δάκρυα και τα ζουμιά για την χειρονομία του Πάπα να πλύνει τα πόδια των φτωχών και ταπεινών. Σε λίγο θα τον δούμε και με αγκάθινο στέφανο για την κουλτούρα της στιγμής ή να πουλάει κουλουράκια με τις προσκοπίνες για τον καλό παραδοσιακό ακτιβισμό της χριστιανικής ΜΑΣ δύσης.

Άλλο θέωση, άλλο αυτοθέωση. Άλλο ταπείνωση, άλλο θεατρινισμοί. Ο άνθρωπος πού παριστάνει τον θεό με μεγάλες πράξεις θυσίας και αλτρουϊσμού δεν με πείθει καθόλου. Είναι το κλασσικό παραμύθι του καλού σαμαρείτη και της καλής χριστιανικής συμπεριφοράς. Ο Χριστός είναι ο καλός μας σαμαρείτης πού θεραπεύει τα τραύματα μας. Για τους δυτικούς και εμάς πού ψοφάμε να τους μιμούμαστε εμείς είμαστε οι καλοί σαμαρείτες πού υποκαθιστούν τον Θεό. Ζήτω οι καλοί άνθρωποι δηλαδή. Για Θεό θα μιλάμε τώρα

π Παντελεήμων Kρούσκος

Γιατί οι πρόσφυγες δεν παίρνουν μαζί τα ρούχα και τις τροφές για τα μωρά τους;


Γράφει η Ιζαμπέλ Δέδε
Αυτό που με εκπλήσσει κάθε φορά είναι όλα αυτά τα πράγματα που αφήνουν πίσω τους, στα δωμάτια εννοώ, όταν φεύγουν…

Βαλίτσες γεμάτες ρούχα, μπουφάν, παπούτσια, πάνες, κρέμες για μωρά, ρούχα για μωρά, καροτσάκια, πορτ μπεμπέ, κουβέρτες σκηνές… ατελείωτη η λίστα !!

Βασικά, ένα φορτηγό ολόκληρο θα μπορούσαμε να γεμίσουμε με αυτά που άφησαν εδώ και τόσους μήνες !!

Στην αρχή νόμιζα ότι τα είχαν ξεχάσει και τα κρατούσαμε μήπως τα ζητήσουν. Αλλά βέβαια δεν γύρισαν ποτέ για να τα πάρουν.

Μετά αναρωτήθηκα : το μωρό το πήραν μαζί τους ( φυσικά ) τις κρέμες για να το ταΐσουν γιατί τις άφησαν ?? Και το κρεβατάκι του και το καροτσάκι του ?? Και τις πάνες του ??

Την περασμένη εβδομάδα είχαμε πάλι μια ολόκληρη οικογένεια η οποία έμεινε κάποιες μέρες και μετά αναχώρησε αφήνοντας πίσω μια βαλίτσα με ρούχα για το μωρό και ένα άθικτο πακέτο πάνες … Τα κρατήσαμε πάλι … Την ίδια μέρα το απογευματάκι για κάποιο λόγο, ξαναήρθαν, οπότε βάλαμε πίσω στο δωμάτιο τους την βαλίτσα και τις πάνες….

Την επόμενη μέρα έφυγαν οριστικά και άφησαν πάλι στο δωμάτιο την βαλίτσα και τις πάνες !!!

Συμπέρασμα : Δεν τα είχαν ξεχάσει την πρώτη φορά, απλώς ΔΕΝ τα ήθελαν !!

Σε ένα άλλο δωμάτιο έμενε μια οικογένεια με 5 παιδάκια από τα οποία το μικρότερο έκλαιγε συνεχώς.. Όταν μπήκε η καμαριέρα για να τους τακτοποιήσει το δωμάτιο ρώτησε από ενδιαφέρον για το παιδί που έκλαιγε και η μάνα του μας έδωσε να καταλάβουμε ότι πεινάει …. Γυναίκες είμαστε, παιδιά μεγαλώσαμε, μας συγκίνησε πολύ και η καθεμία από εμάς έψαχνε κάτι να τις δώσουμε …

Και μετά σκέφτηκα για λίγο …

Το πρωινό στο ξενοδοχείο είναι δωρεάν και υπάρχει μεγάλη ποικιλία φαγητού. Προσφέρουμε καφέ, τσάι, γάλα… Όλα σε άφθονη ποσότητα…

Πως και δεν φρόντισε να πάρει κάτι για τα παιδιά ??

Μετά η σκέψη πήγε πιο πέρα λίγο ….

Λεφτά έχουν για να πληρώσουν το ξενοδοχείο, αλλά δεν έχουν για να πάρουν φαγητό για το μωρό ??

Και τότε αισθάνθηκα σαν να με εκμεταλλεύονται !!!

Ο καθένας θα βγάλει μόνο του τα συμπεράσματα του…

Απλώς, αυτή την καθημερινή πραγματικότητα την βιώνουμε σχεδόν κάθε μέρα στην δουλειά…

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερα σε αυτό το ζήτημα αλλά αυτές οι κινήσεις τους σηκώνουν πολλά ερωτήματα...