Το κλεφταρματολικό σύνδρομο

Η πολυαναμενόμενη συζήτηση στη Βουλή για τη Δικαιοσύνη δεν απέδωσε όσα ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του ανέμεναν, αλλά ήταν αποκαλυπτική του εκφυλισμού των θεσμών, και μάλιστα της Δικαιοσύνης, και της εξάντλησης των αποθεμάτων της φαρέτρας του πρωθυπουργού στην πολιτική αντιπαράθεση. Έγινε απολύτως σαφές πως όλοι μάχονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την οποία και σέβονται, αλλά με την πρώτη δυσκολία όλοι επιθυμούν και επιτυγχάνουν τον έλεγχό της. Για πολλούς δικαστικούς, παλαιούς και νεότερους, η παρουσία της προέδρου του Αρείου Πάγου στη θέση της αποτελεί αδιάψευστο τεκμήριο αυτής της αρχής. Η τραγωδία είναι ότι του υπουργείου Δικαιοσύνης προΐσταται ένας καθηγητής ο οποίος, πριν γίνει υπουργός, είχε δημιουργήσει καλές εντυπώσεις. Αλλά αρχή άνδρα δείκνυσι.

Η Βουλή και το θέμα που συζητήθηκε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, η διαφθορά, ήταν προνομιακό πεδίο για τη νεοπαγή πολιτική εξουσία, αλλά φαίνεται πως πλέον ούτε το ιδεολογικό ούτε το πολιτικό οπλοστάσιο της κυβέρνησης έχουν αποθέματα.

Η συνέχεια του άρθρου στο Pontos-news

Η μάρτυς του 21ου αιώνα Ντανιέλα

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Όλοι μπορούμε να φανταστούμε πόσο τρομερός είναι ένας αποκεφαλισμός ή ένας πολύωρος βασανισμός, μαρτύρια δηλαδή που υπέφερε διαχρονικά ένα νέφος μαρτύρων της Εκκλησίας μας. Κι όμως, χωρίς να θέλουμε ούτε στο ελάχιστο να μειώσουμε το στέφανο αυτών των μαρτύρων, πολύ πιο επώδυνη είναι η πολύχρονη βασανιστική μαρτυρία, που, ιδίως τα τελευταία χρόνια, με τη “βοήθεια” και της επιστήμης μπορεί να γίνει φρικωδέστερη και βασανιστικότερη. Η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να μετατρέψει το βασανισμό του σώματος αλλά και του πνεύματος σε πολύχρονη διαδικασία, που μπορεί να “ικανοποιήσει” και τους πιο σαδιστές ανάμεσα στα κάθε λογής υποχείρια του διαβόλου. Ίσως γι΄αυτό λέγεται ἀπό τους εκκλησιαστικούς Πατέρες ότι οι μάρτυρες των εσχάτων καιρών, της εποχής του Αντιχρίστου, θα είναι ίσως, οι μεγαλύτεροι της υπερδισχιλιετούς ιστορίας της αγωνιζόμενης Εκκλησίας.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΝΤΑΝΙΕΛΑΣ: Αυτό το ευώδες άνθος του Λειμώνα των Μαρτύρων άνθισε στη Ρουμανία το 1967. Από μικρή ηταν πολύ κοντά στο Θεό. Όταν έβγαινε από το σχολείο της, περνούσε πάντοτε από την εκκλησία. Γι’ αυτό ο πατέρας της, ένας άθεος γιατρός, κατά το τότε επικρατόν σύστημα της χώρας, τήν μάλωνε σκληρά με λόγια όπως: «Πού ήσουν; Όλη μέρα στην εκκλησία πας με τους παπάδες σου; Τι σου πρόσφερε ο Θεός;» Κι εκείνη δεν του απαντούσε, απλώς και μόνο δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. Ήταν γενικά ευλαβής και προσευχόταν πολλές ώρες. Όταν τέλειωσε το Λύκειο, δεν θέλησε να πάει στον καθιερωμένο σχολικό χορό. Η καθηγήτριά της τήν παρακαλούσε να πάει κι αυτή μαζί τους, ενώ εκείνη ευγενικά σε όλους απαντούσε: «Δεν μπορώ. Ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ, μα συγχωρήστε με, δε μπορώ να έρθω στο τραπέζι». Είχε χαρακτήρα πράο καί ήταν καλή με όλους. Βοηθούσε τους συμμαθητές της, ενώ συχνά καθόνταν ξάγρυπνη τη νύχτα κι έγραφε γι’ αυτούς! Είχε πάντα πολύ καλές επιδόσεις και στο σχολείο της και αρφγότερα στο Πανεπιστήμιο. Ήταν ακόμη πολύ εργατική. Όλα τα ρούχα της τα έραβε μόνη της. Πνευματικό πατέρα είχε τον πατέρα Σοφιανό από τη μονή Αντίμ.

 

ΚΑΛΟΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ: Όταν ήταν φοιτήτρια περιποιούνταν μία παράλυτη γριά ξεχασμένη από συγγενείς και φίλους, την κυρα-Ιωάννα. Η Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά, το πρωί, πριν το μάθημα στη Σχολή της, αλλά και το βράδυ. Εκείνη κατοικούσε αρκετά μακριά κι ο κόπος της ήταν μεγάλος. Την έπλενε, την περιποιούνταν, της έκανε τα ψώνια, της τραγουδούσε, της διάβαζε και γενικά έφερνε μεγάλη χαρά στην ψυχή της γριάς. Κάποτε κάποιος χτύπησε άδικα την οσία Ντανιέλα αν και ήταν αθώα. Αφού υπέμεινε σιωπηλά το ξύλο, γονάτισε και φίλησε το πόδι αυτού που με τόση αγριότητα την είχε χτυπήσει! Ήταν γενικά πολύ πράος χαρακτήρας, πραγματικός αμνός του Θεού καί ελεούσε τους ἄλλους. Ποτέ δεν κατηγορούσε κανέναν και πάντα έριχνε τό φταίξιμο στον εαυτό της!

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΓΑΜΟ: Η οικογένειά της προσπαθούσε να την πείσει να παντρευτεί, μα εκείνη πάντα απαντούσε: «Όχι, όχι, θέλω νά μείνω με το Θεό». Μα εκείνοι της αντέτειναν: «Μπορείς να είσαι με το Θεό και παντρεμένη». Κι εκείνη απαντούσε με το εξής απλό επιχείρημα: “Ναι, αλλά αν θά παντρευτώ σημαίνει ότι θα βάλω λίγο το Θεό στην άκρη κι εγώ δεν το θέλω αυτό. Θέλω να δώσω όλο μου το είναι σ' Εκείνον!”. Κάθε νύχτα η Ντανιέλα συνέχιζε να προσεύχεται πολλές ώρες και δεν έπεφτε να κοιμηθεί χωρίς να κάνει τον κανόνα της. Τ΄ αδέλφια της τήν μάλωναν και την περιγελούσαν: “Τι σου δίνει ο Θεός σου, τι μας ζαλίζεις με τους παπάδες σου, τί σου δίνει η πίστη σου; Αφού ο πατέρας σου δίνει φαγητό. Γιατί πήγες στο πανεπιστήμιο, για να μπεις μια μέρα στο μοναστήρι;”

 

ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ: Πραγματικά, όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο πήγε στό μοναστήρι. Ο πατέρας της τήν έψαχνε πολύ καιρό και, αφού την ανακάλυψε, την έφερε στο σπίτι βίαια και τη χτύπησε φριχτά. Μετά από πολλές μέρες, την τελευταία βραδιά πριν την τελευταία αναχώρησή της γιά τό μοναστήρι, έκλαψε προσευχόμενη ασταμάτητα. Έκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό από την Παναγία.

Ξημερώματα αποκοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε πήρε την εικονίτσα τη Θεοτόκου που της είχε χαρίσει ο πνευματικός της, έκανε το σταυρό της, φίλησε τήν εικονίτσα και, αποφασισμένη, μάζεψε τα πράγματά της κι έφυγε. Έπειτα έδωσε ένα γράμμα σε μία φίλη της για να το δώσει στον π. Σοφιανό, τον Γέροντά της. Αυτό έλεγε: “Πάτερ, είδα στο όνειρό μου την εικόνα της Παναγίας. Την είδα να ζωντανεύει και η Παναγία με κοίταζε προσεχτικά. Εγώ τη ρώτησα τι να κάνω. Τότε είδα ότι με κοίταζε με πολύ πόνο. Και είδα δάκρυα στο μάγουλό της. Ξαφνικά άπλωσε τά χέρια της να προσευχηθεί καί ένα δάκρυ έσταξε στο χέρι μου. Όταν μ΄ ακούμπησε το δάκρυ Της, ξύπνησα αοφασίζοντας να φύγω”. Και πράγματι έφυγε. Στο δρόμο του Σταυρού, στο δρόμο του Σωτήρος Χριστού.

 

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Όμως ο πατέρας της τή βρήκε και πάλι. Όταν την έφερε από το μοναστήρι τη χτύπησε και πάλι άγρια. Τη φορά αυτή της έσχισε την μοναχική ενδυμασία μ΄ ένα ψαλίδι και την πέταξε στα σκουπίδια. Αρπάζοντάς της το σταυρό από το λαιμό της, της φώναξε: “Οι παπάδες σου και η εκκλησία...”. Τότε εκείνη λιποθύμησε. Όταν συνήλθε είπε στον πατέρα της: “Σε παρακαλώ, άφησέ μου τουλάχιστον τις εικόνες, δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτές!”. Κι εκείνος, έβαλε τις εικόνες κάτω, τις ποδοπάτησε και στη συνέχεια τις εξαφάνισε. Κι η Ντανιέλα θαρετά του είπε: “Πάρ΄τα μου όλα, μα την ψυχή δε μπορείς να μου τήν πάρεις”. Κι από τότε προσευχόνταν μόνο έτσι: “Παναγία, βοήθησέ με, Κύριε Ιησού Χριστέ μη με αφήνεις”. Βλέποντας ο πατέρας της ότι δε μπορεί να την απομακρύνει από την ορθόδοξη πίστη, σκέφτηκε κάτι πραγματικά σατανικό. Βρήκε κάποιους συναδέλφους του γιατρούς οι οποίοι έβγαλαν “διάγνωση” που αποφαινόταν πως η Ντανιέλα πάσχει από: “παρανοϊκή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη από μυστικιστικό ντελίριο!”. Μέχρι το τέλος της μαρτυρικής της ζωής ήταν υποχρεωμένη να παίρνει φάρμακα “για να ησυχάσει!”. Τα δύο τελευταία χρόνια της σύντομης ζωής της τα πέρασε στο νοσοκομείο με σωληνάκια στη μύτη. Εξαιτίας των ψυχοφαρμάκων ήταν σχεδόν πάντα αναίσθητη! Ο πατέρας της τή φύλαγε νυχθημερόν μην τυχόν κι έρθει σε επαφή με πιστά πρόσωπα.

 

ΣΤΑΣ ΑΙΩΝΙΟΥΣ ΜΟΝΑΣ: Η ακινησία της στο κρεββάτι και τα φάρμακα που της έδινε ο ψυχίατρος της προκάλεσαν παράλυση και απόφραξη του εντέρου [ειλεός]. Έτσι βασανιζόμενη πέθανε την Μεγάλη Τρίτη, στις 6 Απριλίου 2004. Η αναχώρησή της για τις αγκάλες του αγαπημένου της Κυρίου συνέβη περίπου στις 22.00. Επειδή ο πατέρας της δε θα δεχόταν να έρθει ιερέας, κατά θαυμαστό τρόπο έμαθε για το θάνατό της ένας ιερέας, ο π. Κωνσταντίνος, και στις 23.00 τέλεσε την ακολουθία εις κεκοιμημένους. Ο πατέρας της “έτυχε” για πρώτη φορά να λείπει, αν και προηγουμένως τον είχαν δει να περιφέρεται στο νοσοκομείο.

 

ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ: Στον τάφο της οσίας σύντομα άρχισαν να γίνονται θαύματα. Το πρώτο θαύμα έγινε την Τετάρτη 12 Μαΐου 2004. Ένας νέος που επί οκτώ χρόνια έπασχε από “ανίατη” για τους γιατρούς νόσο θεραπεύτηκε. Τον ίδιο χρόνο, έκανε καλά έναν φοιτητή που έπασχε από μία ασθένεια των αγγείων και την επόμενη χρονιά, έναν νεαρό που είχε κρίση σκωληκοειδίτιδος [περιτονίτις]. Ο τάφος της οσίας Ντανιέλας βρίσκεται στό κοιμητήριο Αντρονάκε στή συνοικία Κολεντίνα στό Βουκουρέστι.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ιοάν Βλαντούκα, περιοδικό ATITUDINI: Η μάρτυς Ντανιέλα από το Βουκουρέστι.

πηγή

«…κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις» …!!!

 

Ζούμε ΕΚΤΑΚΤΕΣ καταστάσεις στο εσωτερικό της Χώρας μας.
Ανέκαθεν, η χαλαρότητα, η ραστώνη και ο ωχαδερφισμός που μας χαρακτηρίζουν τα τελευταία τουλάχιστον 30-40 χρόνια, ήταν η αχίλλειος πτέρνα μας. Γι αυτό και η Ελλάδα εθεωρείτο και η "χαρά" των ξένων μυστικών υπηρεσιών και όχι μόνο. Με πρωτοστατούσες τις ποικιλώνυμες ΜΚΟ, ξένες προπαγάνδες, αιρέσεις και ανομολόγητες σε βάρος μας επιδιώξεις, βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν, να διαβρώσουν και να αποπροσανατολίσουν τους περισσότερους από εμάς.
Όσοι είμαστε λίγο μεγαλύτεροι, θυμόμαστε την πρόβα τζενεράλε για αποσταθεροποίηση της Χώρας μας στον απόηxo του θανάτου του Γρηγορόπουλου. Θυμόμαστε τους ταυτόχρονους καταστροφικούς εμπρησμούς σε Πελοπόννησο, Εύβοια και Νήσους Αιγαίου. Θυμόμαστε τη συνομωσία και απειλή κατά της ζωής του Πρωθυπουργού της Χώρας. Σε όλες σχεδόν της ανθελληνικές προσπάθειες, ενέχονται τα ίδια κάθε φορά πρόσωπα. Μία ολιγομελής ομάδα ελληνοφώνων, επικουρούμενη από αυτόκλητους ξένους «ακτιβιστές», παρεισφρέουν σε κάθε κοινωνική εκδήλωση ή διεκδίκηση και την εκτρέπουν. Έτσι και τώρα. Τα άτομα αυτά, ξένοι πράκτορες ή δικοί μας «απαραίτητοι ηλίθιοι», αλωνίζουν ανεξέλεγκτοι και κατευθύνουν και χειραγωγούν τη συμπεριφορά των λαθρομεταναστών και των προσφύγων.
Μην επιτρέπετε σε κανέναν να χρησιμοποιεί τα ευγενικά αισθήματα του Ελληνικού Λαού, σαν όπλα εναντίον του. Με όπλα τις δυνατές εικόνες (παιδιά-πνιγμένα, λασπωμένα, βρεγμένα κλπ), έχουν δημιουργήσει ενοχικά σύνδρομα στον λαό μας, με σκοπό να κάμψουν κάθε αντίθετη φωνή ή αντίδραση για τον βίαιο εποικισμό της Πατρίδας μας.
Μη δεχόσαστε πλειοδοσία «αγαπολογίας» και «χριστιανικών» επιχειρημάτων από ανθρώπους που έχουν να εκκλησιασθούν από τη βάπτισή τους. Πού έμαθαν τον Ευαγγελικό λόγο και μας τον διδάσκουν;
Αν δεν αντιδράσουμε έστω και τώρα, σύντομα η μόνη δυνατότητα που θα μας έχει απομείνει, θα είναι να αναφωνήσουμε στους εαυτούς μας παραφρασμένο τον καβαφικό στίχο «κι αποχαιρέτα την, την Πατρίδα (Aλεξάνδρεια) που χάνεις» …!!!

«Τα πρόβατα απεργούν, ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγής»

 

 Δημήτρης Νατσιός,

δάσκαλος Κιλκίς

«Αισχρόν έστι σιγάν, της Ελλάδος πάσης αδικουμένης» Δημοσθένης

 

Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο «δικτάτορας», ο «φασίστας», λίγο μετά το ένδοξο «ΟΧΙ» στον φασίστα Μουσολίνι, στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, που έγινε το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, αφού, κάνοντας τον σταυρό του, υπέγραψε τα διατάγματα γενικής επιστράτευσης, ζήτησε από τους υπουργούς του την έγκριση νόμου με μόνο άρθρο του το εξής:

«Ουδείς Έλλην καθίσταται πλουσιώτερος εκ του πολέμου».

(Από το βιβλίο, «1940-Ο άγνωστος πόλεμος: Η ελληνική πολεμική προσπάθεια στα μετόπισθεν», εκδ. «Πατάκης», σελ. 106, της Μαρίνας Πετράκη, η οποία είναι διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Κεντ). Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε:

«Με την κήρυξη του πολέμου, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος μαζικής ανάληψης τραπεζικών καταθέσεων, η Τράπεζα της Ελλάδος, μετά από διαταγή της κυβέρνησης, ειδοποιεί με έγγραφό της όλες τις τράπεζες, να περιορίσουν τις αναλήψεις των καταθετών μέχρι του ποσού των 3.000 δραχμών». (σελ. 127).

Όσο γνωρίζω, από τον πόλεμο του ’40 έως σήμερα, ουδέποτε είχε τεθεί όριο αναλήψεων. (Ως συνήθως, υιοθετήσαμε την ξενική φράση «κάπιταλ κοντρόλς», διότι οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, συνεπικουρούμενοι από την δημοσιογραφική ξεφτίλα, έτσι το αποκαλούν).

Επομένως και σήμερα βιώνουμε έναν ακήρυχτο πόλεμο. Συμμορίες τύπου ΔΝΤ και ευρωπαίων εταίρων, ισλαμικές ορδές επιτίθεται λυσσωδώς στην πατρίδα μας. Μόνο που τώρα, δεν έχουμε τον «φασίστα» Μεταξά στο τιμόνι της χώρας, να νομοθετεί με πυγμή και ανδρεία ότι οι άπληστες ύαινες και τα αρπακτικά της κερδοσκοπίας θα χτυπηθούν αμείλικτα, αλλά αριστερή διακυβέρνηση του κ. Σταθάκη, της κ. Τασίας, του κ. Μουζάλα, του κ. Καρανίκα, του κ. Φίλη και λοιπών παρομοίων δημοκρατών και φιλανθρώπων.

Τότε την διαχείριση της κρίσης δεν την ανέλαβαν Μ.Κ.Ο. (οι λεγόμενοι «εθελοντές» και «φιλεύσπλαχνοι» των Μ.Κ.Ο. αμείβονται με τουλάχιστον 1500 ευρώ, αρκετοί έσπευσαν από τις αναρχικές φωλιές των Εξαρχείων, οι οποίοι, όπως μου διηγείται αστυνομικός, προτρέπουν τους λαθρομετανάστες να επιτίθενται στην αστυνομία).

Τότε «πλάτες» στο κράτος έβαλε ο ίδιος ο λαός, σύσσωμος. Οι διανοούμενοι δεν ήταν ξεσκονίστρες και φερέφωνα της εξουσίας, αλλά διαγωνίζονταν ποιος θα γράψει τον ωραιότερο ύμνο για την πατρίδα και τα στρατευμένα παιδιά της. Πολλοί πολεμούν στην πρώτη γραμμή. «Σου γράφω καθισμένος τριακόσια μέτρα απέναντι από τους Ιταλούς. Όμως ούτε οι σφαίρες ούτε οι οβίδες με κάνουν να ξεχνώ τους αγαπημένους μου κόσμους όπου ζούσα και για τους οποίους τώρα μάχομαι…» γράφει ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Οδυσσέας Ελύτης στον Γ. Θεοτοκά. (Γ. Θεοτοκάς, «Τετράδια ημερολογίου, 1939-1953», σελ. 241). Οι τωρινοί ψευτοδιανοούμενοι διαγωνίζονται ποιος θα ξεράσει τις περισσότερες αναθυμιάσεις του κατά της πατρίδας και του έθνους. Στα θέατρα, μεγάλοι ηθοποιοί-και όχι ατάλαντοι τζιτζιφιόγκοι απροσδιορίστου φύλου-όπως ο Μάνος Κατράκης, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Παντελής Ζερβός, ανεβάζουν παραστάσεις με τις οποίες τονώνουν το φρόνιμα του λαού. Και τώρα, έπρεπε να ξεσηκωθούν και οι πέτρες, για να αναγκαστεί ο φερόμενος ως υπουργός Πολιτισμού κ. Μπαλτάς, να αποσύρει τον ανισόρροπο Βέλγο και τους βλαμμένους ημίανδρους, που χοροπηδούσαν επιδεικνύοντας, σαν τα να σκυλιά, την γυμνή παράνοιά τους.

Τότε, την ώρα της μεγάλης κρίσης, που έφταναν στα νοσοκομεία χιλιάδες ηρωικοί στρατιώτες, με πόδια κομμένα και τα σπίτια των Ελλήνων λάμβαναν από το ΓΕΣ το παράσημο ανδρείας για τον σκοτωμένο λεβέντη τους, οι γυναίκες του λαού υπομένουν καρτερικά την θυσία και επιτελούν το χρέος τους προς το Έθνος-ένα χρέος αυτονόητο, χωρίς προσδοκία ανταμοιβής.

Σε πρωτοσέλιδο του τότε «Ελεύθερου Βήματος» (σήμερα είναι σκέτο «Βήμα». Εδώ και χρόνια… βηματίζει με αταλάντευτη συνέπεια πίσω από τα πουγκιά, τα θαλασσοδάνεια και τις επιδοτήσεις της εκάστοτε εξουσίας), διαβάζουμε:

«Για τον ηρωισμό αυτό δεν συνηθίζεται να τονίζονται ύμνοι. Εξοικειωθήκαμε τόσο πολύ με την προσφορά της γυναίκας του λαού […] Όλη η ζωή της δεν είναι παρά σιωπηλή αυταπάρνηση και ανθρώπινη θυσία. Και όμως δεν έχει αποκτήσει ακόμα αυτό που της οφείλεται. Το μνημείο της […] Παράπλευρα στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν απαθανατίστηκε ακόμη και η Άγνωστη Μητέρα, έτσι όπως την ξέρουμε, με την ποδιά και τα τσόκαρα, με τα παιδιά ολόγυρά της, ανασκουμπωμένη επάνω από τη σκάφη, ενάρετη, περήφανη, καρτερική, σεμνή, των καλών και των κακών ηρωίδα».

Η ίδια «Άγνωστη Μάνα» εναντιώθηκε στην πείνα, στον κάματο και στα στοιχεία της φύσης για να συντρέξει τα «παιδιά» στον μεγάλο εθνικό αγώνα.

Και για τούτο έμειναν στη συνείδηση του λαού μας ως υπέρτατο σύμβολο, ως Παναγιές, όπως τις έσωσε αριστοτεχνικά η πένα του πολεμιστή Νικ. Βρεττάκου: «Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ’ ανέβαιναν/ με την ευχή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν/ και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένος…».

Τότε, σ’ εκείνον τον πόλεμο, ο λαός, και οι πολεμιστές της πρώτης γραμμής  και οι άμαχοι μαχητές των μετόπισθεν πίστευαν στην νίκη γιατί την πάσαν ελπίδα τους την είχαν αναθέσει στην Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους και όχι στην διαπραγματευτική ικανότητα του… Γιάνη του Αλέξη ή του Ευκλείδη με τα θυμηδιογόνα αγγλοελληνικά του.

«Σε όλο το μέτωπο απ’ άκρη σ’ άκρη ο ελληνικός στρατός άρχισε να έχει παντού το ίδιο όραμα. Έβλεπε τις νύχτες μια γυναικεία μορφή να προβαδίζει, ψιλόλιγνη, αλαφροπερπάτητη, με την καλύπτρα της αναριγμένη από κεφάλι στους ώμους. Την αναγνώριζε, την ήξερε από πάντα, του την είχανε τραγουδήσει σαν ήτανε μωρό κι ονειρευότανε στην κούνια. Ήταν η μάνα η μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα, η λαβωμένη της Τήνου, η Υπέρμαχος Στρατηγός». (Άγγελος Τερζάκης, «Ελληνική εποποιία, 1940-41», εκδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 85).

Τότε πρωθυπουργοί, όπως ο Αλέξανδρος Κορυζής, αρνούμενοι, για λόγους ευθιξίας, να μείνουν στην ιστορία ως πρωθυπουργοί που παρέδωσαν την χώρα τους στα ναζιστικά καθάρματα, αυτοκτονούσαν.

Τώρα βάζουν υπογραφές, με χέρια και ποδάρια, σε απανωτά μνημόνια λεηλασίας της πατρίδας, κάποιοι χωρίς να τα διαβάσουν, άλλοι να καυχώνται κιόλας. (Πόσα χρόνια, μάλλον δεκαετίες έχουμε να ακούσουμε την φράση «παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας». Υποψιάζομαι ότι οι περισσότεροι αγνοούν τι σημαίνει η λέξη!).

Τότε πολεμούσε ένας λαός με «παλληκαρίσια ψυχή». Τώρα ένα δειλό σκορποχώρι λεπτεπίλεπτο και εξουθενωμένο από τις πολλές καταχρήσεις, εξαρτήσεις και… ειδήσεις παρακολουθεί την εισβολή, την εξ ανατολών επίθεση και επιδίδεται σε δακρύβρεχτες αγαπολογίες.

Γράφει κάπου ο Ντ. Χριστιανόπουλος: «τα πρόβατα απήργησαν και ζήτησαν καλύτερες συνθήκες σφαγής». Κάπως έτσι είμαστε σήμερα…

Οι Πόντιοι «ανέβασαν» ψηλά την Ελλάδα – Φανατικός φιλέλληνας ο Καναδός πρωθυπουργός

Στα γαλανόλευκα ντύθηκε την Κυριακή ο Καναδάς, όπου γιορτάστηκε με κάθε επισημότητα η 25η Μαρτίου 1821 τόσο στο Μόντρεαλ όσο και το Τορόντο, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά ότι η καρδιά και το μυαλό των Ελλήνων του εξωτερικού είναι πάντα στην πατρίδα. Το παρών στο Μόντρεαλ έδωσε κρατώντας την ελληνική σημαία ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρουντό, ο οποίος μάλιστα χαιρετούσε στα ελληνικά τους ομογενείς, ενώ στο Τορόντο ξεχώρισαν όπως πάντα οι Πόντιοι. Αν και πολλοί πίστευαν ότι οι παρελάσεις θα αναβληθούν λόγω του πολικού ψύχους που επικρατούσε και στις δύο πόλεις του Καναδά, οι ομογενείς έκαναν αυτό που πρόσταζε η καρδιά τους: παρέλασαν με όλες τις τιμές. Στο Μόντρεαλ πραγματοποιήθηκε δοξολογία υπέρ των αγωνιστών του 1821 στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας, χοροστατούντος του αρχιμανδρίτη Δημήτριου Αντωνόπουλου.

Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό

Η παρέλαση που ακολούθησε, έγινε στη λεωφόρο Ζαν Ταλόν με τον δημοφιλή Καναδό πρωθυπουργό να δείχνει ευδιάθετος και να χαιρετάει όλους στα ελληνικά. Όπως είπε η εκπρόσωπος Τύπου του πρωθυπουργού σε τηλεοπτικό σταθμό, «ο πρωθυπουργός οργανώνει το πρόγραμμά του προκειμένου να είναι πάντα παρών στην εθνική παρέλαση των Ελλήνων». Νωρίτερα, ο Καναδός πρωθυπουργός είχε γράψει στο Twitter του «Ζήτω η Ελλάδα! Είναι πραγματικά υπέροχο που παρευρίσκομαι στην παρέλαση για την Ημέρα Ανεξαρτησίας των Ελλήνων».
Παράγοντες της ελληνικής παροικίας, επίσης, σημειώνουν πως ο Τζάστιν Τρουντό δεν έχει χάσει καμία παρέλαση για την εθνική επέτειο του Ελληνισμού εδώ κι έξι χρόνια που εκλέγεται βουλευτής στην περιοχή. Τελετάρχης της παρέλασης ήταν ο βουλευτής του Κεμπέκ Γκι Ουελέτ, ενώ παρών ήταν και ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Γεώργιος Μαρκαντωνάτος, ο Γενικός Πρόξενος Νίκος Σιγάλας, επίσημοι και μέλη της ελληνικής παροικίας όπως ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Μόντρεαλ Νίκος Παγώνης.

Μαθητές των ελληνικών σχολείων και μέλη συλλόγων παρέλασαν με περηφάνεια, δείχνοντας πως οι Έλληνες παρά τα όποια προβλήματα έχουν ψηλά την πατρίδα. Οι εκδηλώσεις για την Εθνική Επέτειο της Παλιγγενεσίας έκλεισαν με τη δεξίωση που παρέθεσαν από κοινού ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ και ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας στο Ελληνικό Κέντρο του Μόντρεαλ.
Οι Πόντιοι κατέκλυσαν το Τορόντο
Με ανάλογη επισημότητα τιμήθηκε η 25 Μαρτίου και στο Τορόντο, όπου όπως κάθε χρόνο και φέτος η παρέλαση πραγματοποιήθηκε στην ελληνοκρατούμενη λεωφόρο του Ντάνφορθ. Οι ομογενείς κρατώντας ελληνικές και καναδικές σημαίες φώναζαν «Ζήτω η Ελλάδα», «Ζήτω η 25η Μαρτίου», «Ζήτω η Κύπρος».

Στην παρέλαση συμμετείχαν νέοι από τους φοιτητικούς και εθνικοτοπικούς συλλόγους και τα ελληνικά σχολεία. Την παράσταση έκλεψαν τα παιδιά των ποντιακών συλλόγων με την Αδελφότητα Ποντίων Τορόντο «Παναγία Σουμελά» να πραγματοποιεί και πάλι σπουδαία παρουσία.
Και του χρόνου!
*Οι φωτογραφίες των Ποντίων είναι από το προφίλ της Αδελφότητας Ποντίων Τορόντο «Παναγία Σουμελά» στο Facebook.
πηγή 

Τα ΜΑΤ και η επιλεκτική «αριστερή» ευαισθησία…

Το «προσφυγικό», αυτή η σχεδιασμένη, κτηνώδης στρατηγική του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, για την άλωση των κοινωνιών, των εθνικών κρατών και των ιστορικών λαϊκών κατακτήσεων, θα αποτελέσει τον τάφο της «αριστεράς» σε όλες τις εκδοχές της: Και τις αριστερίστικες.
Όλοι αυτοί δεν θέλουν να διακρίνουν το νέο καθεστώς της αποικιοκρατικής δουλείας που προωθείται μέσω του «προσφυγικού», παρά το γεγονός ότι τα πράγματα πλέον κραυγάζουν…

Όλοι αυτοί είναι τόσο μικροαστικά διαβρωμένοι και σεχταριστικά αλλοτριωμένοι, όσοι δεν είναι επαγγελματικά ενσωματωμένοι, που έχουν αναγάγει τα «ανοικτά σύνορα» σε νέο «αριστερό» ευαγγέλιο.

Αυτό που χαρακτήριζε ο Λένιν «αναρχία» και «σαλάτα» αυτοί το υμνούν με τα ίδια τρομοκρατικά ιδεολογήματα της Νέας Τάξης περί «ρατσισμού», «εθνικισμού», «φασισμού» και CIA…

Λένιν: «Η μέθοδος της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα: «κάτω τα σύνορα» είναι πλήρης σύγχυση. Δεν κατορθώσαμε να δημοσιεύσουμε το άρθρο μου*, όπου την άποψη αυτή την ονόμαζα «ιμπεριαλιστικό οικονομισμό». Τι θα πει «μέθοδος» της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα «κάτω τα σύνορα»; Εμείς είμαστε υπέρ της αναγκαιότητας του κράτους, και το κράτος προϋποθέτει σύνορα. Το κράτος μπορεί βέβαια να έχει αστική κυβέρνηση, ενώ εμάς μας χρειάζονται Σοβιέτ. Αλλά και γι αυτά τίθεται ζήτημα συνόρων. Τι θα πει «κάτω τα σύνορα»; Εδώ αρχίζει η αναρχία…. «Μέθοδος» της σοσιαλιστικής επανάστασης με το σύνθημα «κάτω τα σύνορα» είναι απλούστατα σαλάτα…».
[Β. Ι. Λένιν : «Η ΕΒΔΟΜΗ ΠΑΝΡΩΣΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ (ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ) ΤΟΥ ΣΔΕΚΡ (Μπολσεβίκοι) – Άπαντα Λένιν τ. 24, σελ. 289-290, 4η ρωσική έκδοση – και τ.31, σελ. 234-235 5η ρωσική έκδοση = εκδοτικό ΚΚΕ]

Αυτό όμως που θα αποτελέσει και την τελεσίδικη καταδίκη αυτής της «αριστεράς» των «ανοικτών συνόρων» είναι οι καθημερινές καρπαζιές της πραγματικότητας.

Ο ελληνικός λαός θα εξεγείρεται εναντίον της γενοκτονικής καταστροφής του και της άλωσής του, μέσω της «προσφυγικής» στρατηγικής ΑΠΑΤΗΣ, και αυτοί οι υμνητές των «ανοικτών συνόρων» θα τον κατηγορούν και θα τον στιγματίζουν σαν «ακροδεξιό», «ρατσιστή» και «φασίστα»: Ήδη αυτά τα κλισέ τα έχουν προβάρει κατά κόρον και επί χρόνια…

Στο τέλος θα υπερασπίζονται και τα ΜΑΤ!!!

Θα χειροκροτούν τα ΜΑΤ (ήδη το κάνουν) όταν αυτά στηρίζουν κάθε πράξη εισαγόμενου λαθρομετανάστη, ακόμα και τα αιματηρά τους επεισόδια και εγκλήματα…

Θα χειροκροτούν, ακόμα, αυτοί οι «αριστεροί», τα ΜΑΤ όταν κτυπούν τις διαμαρτυρίες του ελληνικού λαού και τις διαδηλώσεις τους εναντίον της «προσφυγικής» λαίλαπας…

Στη Χίο επιτέθηκαν αγρίως τα ΜΑΤ εναντίον ειρηνικής διαδήλωσης και οι «αριστεροί» μας άχνα!!!

Διαβάστε και δείτε εικόνες 
εδώ
Αν κτυπούσαν τα ΜΑΤ κανένα μπαχαλάκι των Εξαρχείων, καμιά «μαύρη κουκούλα» προβοκατόρων, οι «αριστεροί» μας θα είχαν χαλάσει τον κόσμο…

Τώρα για τους απλούς ανθρώπους της Χίου που ξυλοκοπήθηκαν επειδή διαδήλωσαν ειρηνικά για την «προσφυγική» τους ισοπέδωση, σιγή ιχθύος: Τόσο επιλεκτική και υποκριτική είναι η ευαισθησία τους για τους κατασταλτικούς μηχανισμούς…

Και τόσο απαστράπτων ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ τους απέναντι στον ελληνικό λαό, τον απλό άνθρωπο που αγωνιά και αυτό-αμύνεται, ακόμα ειρηνικά…
πηγή 

Σαν ψάρι έξω απ΄ το νερό...