Οι καλοί φράκτες κάνουν τους καλούς γείτονες ! (Μια επιστημονική μελέτη)

ΚΟ: Μας κάνουν συστηματικά μαθήματα και πλύση εγκεφάλου για να μάθουμε εμείς οι «άξεστοι» και «ρατσιστές», να ζούμε «ειρηνικά» και «αρμονικά», ο καθένας στην «κοινότητά» του, μέσα στην πολυπολιτισμική Εδέμ που εκείνοι «εν ασοφία εποίησαν» (για εμάς, χωρίς εμάς). Οι βίαιες συγκρούσεις και οι εκατόμβες των νεκρών στις πολυπολιτισμικές νεκροπόλεις τους  (δείτε τι γίνεται στην Γαλλία, όπου αναβιώνει μας λένε, ο «αντισημιτισμός» - δεν λένε από ποιους, μήπως καταλάβει ο κόσμος και χαλάσει το πολυπολιτισμικό τους παραμύθι).  

Η παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα - και σωτήρια για το χάος που δεν μαζεύεται πλέον - μελέτη της επιστημονικής ομάδας PLOS, θρυμματίζει τις νέο-αριστερές πομφόλυγες (κοινώς αερολογίες), περί «ανοικτών συνόρων» και αρμονικής συνύπαρξης «ενσωματωμένων (καλών) μεταναστών» και υποτελών δασκαλεμένων ιθαγενών, καταλήγοντας στο συμπέρασμα του τίτλου: «Οι καλοί φράκτες κάνουν τους καλούς γείτονες!»

Η PLOS (Public Library of Science) είναι μια μη κερδοσκοπικού σκοπού προσπάθεια επιστημονικών εκδόσεων με ανοικτή πρόσβαση, που στόχο έχει τη δημιουργία μιας βιβλιοθήκης περιοδικών ανοικτής πρόσβασης και άλλων επιστημονικών βιβλίων.

Τον Μάιο του 2014 δημοσίευσαν την μελέτη τους με τίτλο “Good Fences: The Importance of Setting Boundaries for Peaceful Coexistence” – «Καλές Περιφράξεις: Η Σημασία της Δημιουργίας Συνόρων για την Ειρηνική Συνύπαρξη». Την μελέτη υπογράφουν οι : Alex Rutherford, Dion Harmon, Justin Werfel, Alexander S. Gard-Murray, Shlomiya Bar-Yam, Andreas Gros, Ramon Xulvi-Brunet, και Yaneer Bar-Yam. - Όλη η μελέτη εδώ.

Γράφει το προοίμιο της μελέτης:

Θεωρούμε ότι οι συνθήκες ειρήνης και βίας μεταξύ των εθνοτικών ομάδων, θέτουν σε έλεγχο μια θεωρία που σχεδιάστηκε για να προβλέψει τις τοποθεσίες της βίας και τις παρεμβάσεις που μπορούν να προωθήσουν την ειρήνη. Η επιτυχία του μοντέλου στην πρόβλεψη της ειρήνης απαιτεί παραδείγματα όπου επικρατεί ειρήνη παρά την πολυμορφία. Η Ελβετία αναγνωρίζεται ως μια χώρα ειρήνης, σταθερότητας και  ευημερίας. Αυτό είναι εκπληκτικό, λόγω της γλωσσικής και θρησκευτικής πολυμορφίας της η οποία σε άλλα μέρη του κόσμου έχει οδηγήσει σε συγκρούσεις και βία. Εδώ θα αναλύσουμε το πώς διατηρείται η ειρηνική σταθερότητα.

Η ανάλυσή μας δείχνει ότι η ειρήνη δεν εξαρτάται από μια «ολοκληρωμένη συνύπαρξη», (η μαγική λέξη των οπαδών της πολυπολιτισμικότητας είναι η «ενσωμάτωση» ή «ολοκλήρωση». Δηλαδή αν όλοι οι μετανάστες «ενσωματωθούν» στον γηγενή πληθυσμό, όλα θα λειτουργήσουν τέλεια και θα ζούμε στον πολυπολιτισμικό παράδεισο), αλλά σε σαφώς προσδιορισμένα τοπογραφικά και πολιτικά όρια διαχωρισμού ομάδων, που επιτρέπουν τη μερική αυτονομία εντός της ίδιας χώρας. Στην Ελβετία, τα βουνά και οι λίμνες είναι ένα σημαντικό μέρος των ορίων μεταξύ ευκρινών γλωσσικών περιοχών. Τα όρια των πολιτικών καντονιών και των υπο-καντονιών συχνά ξεχωρίζουν θρησκευτικές ομάδες.

Όταν τέτοια σύνορα δεν φαίνονται να είναι επαρκή, διαπιστώνουμε ότι συγκεκριμένες πτυχές της κατανομής του πληθυσμού εγγυώνται είτε επαρκή διαχωρισμό είτε επαρκή ανάμιξη για την αναστολή της διαφυλετικής βίας, σύμφωνα με την ποσοτική θεωρία της σύγκρουσης. Σε ακριβώς μία περιοχή, μια πορώδης οροσειρά δεν διαχωρίζει επαρκώς τις γλωσσικές ομάδες και αυτή η περιοχή έχει υποστεί σημαντικές βίαιες συγκρούσεις, οδηγώντας στην πρόσφατη δημιουργία του καντονίου Jura.

Η ανάλυσή μας υποστηρίζει την θεωρία ότι η βία μεταξύ των ομάδων μπορεί να ανασταλεί από φυσικά και πολιτικά σύνορα. Μια παρόμοια ανάλυση της περιοχής της πρώην Γιουγκοσλαβίας δείχνει ότι κατά τη διάρκεια της ευρείας εθνοτικής βίας τα υπάρχοντα τότε πολιτικά σύνορα δεν συνέπιπταν με τα όρια των διακριτών ομάδων, αλλά η ειρήνη επικράτησε σε συγκεκριμένους τομείς όπου αυτά συνέπιπταν. Η επιτυχία της ειρήνης στην Ελβετία μπορεί να χρησιμεύσει ως πρότυπο για την επίλυση συγκρούσεων και σε άλλες  χώρες και περιοχές του κόσμου με εθνοτική πολυμορφία.

Το συμπέρασμα:

«Δείξαμε ότι οι ομάδες που δεν πολυ-αναμιγνύονται, αλλά είναι γεωγραφικά χωρισμένες είτε με φυσικά είτε με πολιτικά σύνορα σε αυτόνομες περιοχές, ζουν ειρηνικά και στην Ελβετία και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το έργο μας διευκρινίζει τις ασάφειες των μικτών γλωσσών και θρησκειών στα ελβετικά καντόνια, δείχνοντας ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η φυσική γεωγραφία των πληθυσμών συνωμοτεί για να οδηγήσει σε ένα χαμηλό επίπεδο βίας, έτσι ώστε επιπλέον όρια δεν ήταν απαραίτητα. Όπου ήταν απαραίτητα, όπως στην Graubünden (Ελβετία), έχουν συσταθεί. Η υψηλότερη υπολογιζόμενη ροπή προς τη βία είναι ανάμεσα στις γλωσσικές ομάδες στο βόρειο τμήμα του καντονίου της Βέρνης, όπου υπάρχουν πραγματικά ιστορικά άλυτες εντάσεις. Η ανάλυσή μας δείχνει ότι τόσο τα διοικητικά όσο και τα φυσικά εμπόδια μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στον περιορισμό των συγκρούσεων μεταξύ των θρησκευτικών και γλωσσικών ομάδων. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι για τις θρησκευτικές ομάδες τα όρια στην Ελβετία δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν αυτονομία σε μια ομάδα με κοινή ταυτότητα και να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ πολλών ομάδων. Συνεχιζόμενες προσπάθειες για τη μείωση των εντάσεων στη Βέρνη περιλαμβάνουν την εισαγωγή νέων πολιτικά συνόρων. Οι πολλοί πολιτικοί, κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες που παίζουν ρόλο στη μείωση της βίας βασίζονται σε ένα ισχυρό θεμέλιο γεωγραφικών συνόρων. Η ανάλυσή μας δείχνει ότι όταν ένα διαμέρισμα σε μια χώρα θεωρείται ως μια αποδεκτή μορφή μείωσης των συγκρούσεων, μια τέτοια κατάτμηση μπορεί να προκαλέσει πολύ σταθερή συνύπαρξη και ειρήνη». 

πηγή 

Το μήλο μέσα στο κρασί σαν φάρμακο

Θυμάμαι τον πατέρα, στο τέλος της γιορτής, καθώς έπινε κρασί, έριχνε μέσα στο τελευταίο ποτηράκι ένα κομμάτι μήλο.

Παράξενο που ήταν!
Ωστόσο, μου άρεσε να βλέπω, κάθε φορά, αυτή την πτώση του υπόλευκου καθαρισμένου καρπού μέσα στο κρασί και στο ποτήρι, επειδή έφερνε αναστάτωση στο υγρό, έπιανε χώρο και άλλαζε η στάθμη.

Δεν ήξερα (τότε) ότι ήταν μια γνώση που ερχόταν άφθαρτη διαμέσου των αιώνων και άγγιζε σαν φήμη την καθημερινή ζωή (μας).

Τα μήλα όταν πίνονται με κρασί
έχουν την ιδιότητα να αντιδρούν στα δηλητήρια
και να προκαλούν κένωση της κοιλιάς

(Διοσκουρίδης-Περί ύλης Ιατρικής A')

Πηγή:"Ριζοτόμος-Σοφία Ριζοπούλου-Εκδόσεις Δίαυλος-2008"

Πώς αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Μια υπέροχη ιστορία

 
Παρασκευή 12/1/2007, 7:51 π.μ. Ουάσινγκτον, Στάση Μετρό L’Enfant Plaza, ένας κύριος στέκεται κοντά στην είσοδο
και αρχίζει να ερμηνεύει με το βιολί του κλασικά κομμάτια των Μπαχ και Σούμπερτ.
Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό.
Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο, από μια κυρία που το πέταξε στο καπέλο του καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα, κάποιος ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και έφυγε βιαστικός.
Πιο πολύ από όλους τους περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι οποίοι – χωρίς καμία εξαίρεση – τα τράβαγαν για να συνεχίσουν το δρόμο τους. Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν για να ακούσουν – έστω και για λίγο – μόνο 6 άνθρωποι.
Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν χρήματα στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν, χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32 δολλάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε κανενός άλλου είδους αναγνώριση.
Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου, και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων, κατασκευασμένο από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell έπαιξε σε ένα κατάμεστο θέατρο της Βοστώνης και η τιμή ενός μέσου  εισιτηρίου ήταν 100 δολλάρια. Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολλάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό, οργανώθηκε από την εφημερίδα Washington Post, ως μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει, και σε τι δίνουμε προτεραιότητα.
Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν: « Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον, σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο; Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο σε ένα μη-αναμενόμενο περιβάλλον;»

πηγή 

"Θεέ μου, πάρε με!" (παιδαγωγική μεταθανάτια εμπειρία)

 

Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε!

Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού. Το ακόλουθο όμως περιστατικό, το βεβαιώνει ξεκάθαρα. Το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα.

Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας, με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο). Πότε με τον έναν τρόπο, πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα, που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: «Θεέ μου, πάρε με!». Και τελικά, με πήρε!»...

Όσοι τον άκουγαν έμειναν κατάπληκτοι να τον κοιτούν, σκεπτόμενοι πόση ενοχή έχουν όσοι κατηγορούν, ιδίως τους ιερωμένους... Πόση αμαρτία συσσωρεύουν στην ψυχή τους, ιδίως όταν σπρώχνουν σε απελπισία τις ψυχές που κατηγορούν! Λες και τους εξουσιοδότησε ο Θεός να κρίνουν τον κόσμο...

Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας:

«Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: «Δε γίνεται τίποτα με τον παππούλη πάρτε τον στο νεκροτομείο!».

Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει κι να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως. Κατά τη διαδρομή, πολλά κακά πνεύματα φώναζαν επιθετικά και με κατηγορούσαν. Μια από τις κατηγορίες ήταν η εξής:

- Πού τον πας αυτόν; Ήταν φιλοχρήματος. Ενώ είχε υποσχεθεί ακτημοσύνη, είχε χρήματα δικά του…! Ο άγιος Άγγελος όμως τους απέκρουε κι έλεγε:

- Αυτό δεν είναι αλήθεια! Τα χρήματα που είχε ήταν του Μοναστηριού και τα διαχειριζόταν.

Τελικά φθάσαμε σ’ ένα μέρος που φαινόταν να είναι σύνορο δύο περιοχών. Εκεί άκουσα τον εξής διάλογο που έκανε ο Άγγελός μου με την Υπεραγία Θεοτόκο. Άκουσα μάλιστα και τη γλυκύτατη, αλλά κάπως αυστηρή φωνή Της.

Ο Άγγελός μου έλεγε:

- Υπεραγία Θεοτόκε, να οδηγήσω τον παππούλη στη Βασιλεία του Υιού Σου;

Εκείνη απάντησε:

- Όχι! Γιατί έχει κάνει μια σοβαρή αμαρτία.

- Τι αμαρτία, Δέσποινά μου; Ο παππούλης ήταν καλός (άρχισε να με υπερασπίζει, ενώ ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν ζεστά πάνω στον τράχηλό μου!), έχτισε Μοναστήρι, βοήθησε ψυχές να σωθούν...

- Αυτό είναι αλήθεια, απάντησε η Θεοτόκος. Αλλά, δεν έκανε υπομονή στον αγώνα που είχε, κι έλεγε στον Υιό μου πάρε με και πάρε με. Λοιπόν, πήγαινέ τον πίσω, να τελειώσει με υπομονή τον αγώνα του και μετά θα εισέλθει στη Βασιλεία του Υιού μου.

Καθώς γυρίζαμε με τον άγιο Άγγελο, είδα τον Παράδεισο και την Κόλαση. Αυτά που γράφουν τα βιβλία του Θεού, είναι αλήθεια! Τα είδα με τα μάτια μου!…

Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο, με αποστροφή μπήκα στο νεκρό παγωμένο σώμα μου. Έκανα οκτώ ώρες για να κινήσω τις πρώτες κλειδώσεις των δαχτύλων των χεριών μου! Απ’ το παίξιμο των βλεφάρων μου αντιλήφτηκε τη νεκρανάσταση μου πρώτη η αδελφή μου, κι αναστατώθηκε όλο το νοσοκομείο.

Σιγά-σιγά συνήλθα κι από τότε προσέχω και κάνω υπομονή αδιαμαρτύρητα σε ό,τι επιτρέπει η αγάπη του Θεού. Πρέπει να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αδελφοί μου, πρέπει με την υπομονή μας να κερδίσουμε την ψυχή μας!»

Αυτά είπε ο παππούλης και με τα τελευταία λόγια η φωνή του κόπηκε απ’ τη συγκίνηση…

(ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μηνύματα ἀπὸ τὸν Οὐρανό»,
ἔκδ. ἱ. μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2005)

πηγή 

Συκοφαντία είναι η ψεύτικη κατηγορία. Συκοφάντης είναι ο ψεύτης. Και κάποιος σοφός λέει «κανέναν άλλον να μη θεωρείς ψεύτη, παρά τον συκοφάντη. Γιατί μεταξύ ψεύδους και συκοφαντίας δεν υπάρχει καμία διαφορά». Συκοφάντη οι παλιότεροι και οι τωρινοί ονομάζουν τον διαβολέα και τον προσαγωγέα. Είναι βέβαιο ότι ο διάβολος έχει εφεύρει την συκοφαντία. Δηλητήριο σκορπιού η γλώσσα του συκοφάντη. Δεν παρατάει το έργο του ο συκοφάντης, όταν επιπλέον αντιληφθεί ότι και οι άρχοντες επιθυμούν τη συκοφαντία. Μηχανεύεται ψέματα και διαβάλλει με κάθε τρόπο. Ο Κύριος θα εξολοθρεύσει όλα τα πονηρά χείλη. Η γλώσσα του συκοφάντη μισεί την αλήθεια. Η συκοφαντία γκρέμισε νέους και γέροντες, άρχοντες και δυνάστες. Ο συκοφάντης χαίρεται πολύ περισσότερο, όσο με τις πράξεις του γίνεται δημοφιλής.

 

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Τούρκοι προσβάλλουν την Παναγία Σουμελά και την Ορθοδοξία

Του Κώστα Ζαφειρίου
 Τη Μονή, σύμβολο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα, έβαλαν στο στόχαστρό τους για μια ακόμη φορά οι Τούρκοι.

Ο ιερός αυτός χώρος έγινε σκηνικό τουρκικής κινηματογραφικής ταινίας με τίτλο «Κωδικός Σουμελά», κατά το «Κωδικός Ντα Βίντσι». 
Είναι άγνωστο αν για την παραγωγή είχε ενημερωθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ποιά ήταν η αντίδρασή του για την ταινία - προσβολή για την Ορθοδοξία. Η ταινία γυρίστηκε το 2011, προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της γείτονος το 2012 και το 2013 , ενώ κυκλοφορεί και σε DVD με αγγλικούς υπότιτλους σε ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Βέλγιο) όπου ζούν Τούρκοι.

 Οι παραγωγοί της ταινίας, στην οποία εκσφενδονίζεται... παπούτσι κατά αγιογραφίας της Μονής, διακωμωδείται το μυστήριο της Θείας Μετάληψης με τρόπο χυδαιότατο και διασύρεται ο ιερός κλήρος, επειδή «πέτυχε» το σκοπό της, να προσβάλει δηλαδή το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων, επανέρχονται δριμύτεροι με νέα παραγωγή!

Σύμφωνα με πληροφορίες του ierovima.gr, στα τέλη του 2013 ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας «Κωδικός Σουμελά 2». Τα γυρίσματα έγιναν πάλι στο ιστορικό μοναστήρι και στους γύρω χώρους. 
Πρωταγωνίστρια αυτής της ταινίας είναι το γνωστό μοντέλο Γιαγμούρ Αγιάζ, που δήλωσε σε τουρκικές εφημερίδες: «Τα γυρίσματα έγιναν στο μοναστήρι της Σουμελά και ήταν πολύ διασκεδαστικό»! Ποιός ξέρει τί άλλο έχουν σκεφθεί οι Τούρκοι και περιέχεται στη νέα ταινία, για να παίξουν με το θρησκευτικό συναίσθημα των Ορθοδόξων.

Το σενάριο της προσβλητικής ταινίας για την Παναγία Σουμελά και την Ορθοδοξία, αναφέρεται σε κάποιον Τεμέλ που αγαπά μια όμορφη τουρκάλα την Ζουχάλ. Τον Τεμέλ δεν τον θέλει ο πλούσιος πατέρας της Ζουχάλ και έτσι ο ερωτοχτυπημένος τούρκος βάλθηκε να βρεί τον «Θησαυρό της Μονής Σουμελά», για να γίνει πλούσιος και να κατακτήσει τον έρωτά του. 
Στο πρώτο ημίωρο της 90λεπτης ταινίας βλέπουμε έναν αστυνομικό να κυνηγά στον ιερό χώρο δύο Τούρκους που φωτογραφίζουν αγιογραφίες της Μονής για να τις αποκρυπτογραφήσουν στη συνέχεια και να βρούν στοιχεία για τον... κρυμμένο θησαυρό. 
Είναι συγκλονιστική η σκηνή με το παπούτσι που εκσφενδονίζεται κατά αγιογραφίας!

Στη συνέχεια οι δύο μουσουλμάνοι μπαίνουν σε χριστιανικό ναό. 
Εκεί διακωμωδούν το Μυστήριο των Μυστηρίων και στη συνέχεια μιλούν με τον παπα -Χρήστο.

O ...παπα-Χρήστος, μετά τη Θεία Λειτουργία, κάθεται με τους δύο μουσουλμάνους κάτω απο τον ιερό άμβωνα και πίνουν εναλλάξ από το δισκοπότηρο. Ο παπάς τους δίνει στοιχεία για τον «θησαυρό της Σουμελά», και στο τέλος αποκοιμιέται μεθυσμένος απο το «Σώμα και Αίμα Του Κυρίου»!

Η ταινία στο τέλος μας μεταφέρει (σύμφωνα με το σενάριο) στο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας (περίπου 2 χλμ απο την Παναγία Σουμελά), όπου ο Τεμέλ, ύστερα απο συμπλοκή με οπλισμένους Ισραηλινούς και Ρώσους οι οποίοι σκοτώνονται έξω από το παρεκκλήσι, σκάβει (;) και βρίσκει ράβδους χρυσού.

Παπούτσι κατά αγιογραφίας

 Η σκηνή είναι συγκλονιστική: οι δύο Τούρκοι βγαίνουν τρέχοντας απο το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, ενώ τους κυνηγά ένας αστυνομικός, ο οποίος βγάζει το παπούτσι του και το εκσφενδονίζει εναντίον τους. Όμως ο σκηνοθέτης δεν θέλει θύματα τους τούρκους, αλλά την ιερότητα του χώρου. Το παπούτσι δεν τους πετυχαίνει, αλλά πέφτει πάνω την αγιογραφία αιώνων, που κοσμεί έναν από τους τοίχους της ιεράς μονής.

Να σημειωθεί ότι το να πετάξεις παπούτσι σε μουσουλμάνο, είναι κίνηση προσβλητική. Όχι όμως αν πετάξει μουσουλμάνος παπούτσι κατά αγιογραφίας!

«Κρασί μπύρα και ψωμί» η Θεία Κοινωνία

Οι παραγωγοί της ταινίας έχουν αφιερώσει περίπου δεκαπέντε λεπτά για να διακωμωδήσουν το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

Οι δύο μουσουλμάνοι πρωταγωνιστές εμφανίζονται μπροστά στον παπά που τελεί το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Ο παπάς φέρεται να είναι ελληνόρυθμος καθολικός (Ουνίτης) αλλά για να γίνει διακριτή η διαφορά Ουνίτη-Ορθοδόξου, πρέπει ο θεατής να είναι καλός γνώστης της τελετουργίας των ιερών μυστηρίων. Το μήνυμα άλλωστε που θέλουν να περάσουν μέσα από την εικόνα οι Τούρκοι, είναι:

1/ η Θεία Κοινωνία είναι... φαγητό. Ετσι ο πρωταγωνιστής λέει «ωραία θρησκεία...δίνουν κρασί, μπύρα και ψωμί»

2/ ο Ορθόδοξος κλήρος -για τον σκηνοθέτη της ταινίας- πρέπει να φαίνεται ότι είναι αποβράσματα που βλέπουν ως αλκοόλ τη Θεία Κοινωνία και την εκκλησία ...μπαρ. 
Ετσι ο πρωταγωνιστής κάτω απο τον άμβωνα πίνει μαζί με τον ιερέα το κρασί της θείας Κοινωνίας και στο τέλος ο ιερέας μεθά και αποκοιμάται. Πριν φύγουν οι δύο Τούρκοι από την εκκλησία, ρωτούν τον παπά, «τί χρωστάμε για το ποτό;»!

«Μόνα Λίζα» ο Χριστός!

Σε κάποιο σημείο της ταινίας ο πρωταγωνιστής έχει στα χέρια του τουριστικό οδηγό της Ιεράς Μονής. Κοιτά με γουρλωμένα μάτια εικόνα του Παντοκράτορα και σχολίαζει : «τα μάτια της εικόνας σε ακολουθούν παντού όπως και να την γυρίσεις...Τα μάτια του με ακολουθούν σαν τα μάτια της Μόνα Λίζα»

Βεβήλωσαν το παρεκκλήσι;

Στο τέλος της ταινίας εμφανίζονται ο Τεμέλ και η Ζουχάλ σε ένα χώρο που, σύμφωνα με το σενάριο, είναι το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα από την Παναγία Σουμελά.

Εκεί ήταν κρυμμένα τα θησαυρίσματα της Παναγίας Σουμελά που ήδη βρίσκονται στη Νέα Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο. Σε αυτό το παρεκκλήσι, στον κυρίως ναό, έχει ανοιχθεί μια λακούβα όπου τελικά ο πρωταγωνιστής βρίσκει ράβδους χρυσού και λύνει τον ... «Κώδικα Σουμελά».
 Το ερώτημα που τίθεται είναι: Ο χώρος που γυρίστηκε η συγκεκριμένη σκηνή, είναι πράγματι το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας; Και από τις φωτογραφίες διαπιστώνουμε με λύπη μας πως πρόκειται για ναό.

Η Παναγία Σουμελά και η Αγία Βαρβάρα

 Η Μονή Παναγίας Σουμελά ή Μονή Σουμελά, είναι το πασίγνωστο χριστιανικό ορθόδοξο μοναστήρι κοντά στην Τραπεζούντα, σύμβολο επί 16 αιώνες του Ποντιακού Ελληνισμού.

Το 386 οι Aθηναίοι μοναχοί Bαρνάβας και Σωφρόνιος στις απάτητες βουνοκορφές του Πόντου μετά από αποκάλυψη της Παναγίας, ίδρυσαν το μοναχικό της κατάλυμα, σε σπήλαιο της απόκρημνης κατωφέρειας του όρους, σε υψόμετρο 1063 μέτρα.

 H ανθρώπινη λογική αδυνατεί να απαντήσει στο θέαμα που βλέπουν και οι σημερινοί ακόμη προσκυνητές, να αναβλύζει αγιασματικό νερό μέσα από ένα γρανιτώδη βράχο.

 Σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από τη μονή, οι δύο μοναχοί έχτισαν το παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας, στο οποίο το 1922 έκρυψαν καλά την εικόνα της Mεγαλόχαρης που εικονογράφησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, τον σταυρό του αυτοκράτορα Mανουήλ Γ΄ του Kομνηνού και το χειρόγραφο Eυαγγέλιο του Oσίου Xριστοφόρου.

Αρκετά χρόνια αργότερα και μετά από πολλές περιπέτειες, οι ανεκτίμητοι αυτοί θησαυροί μεταφέρθηκαν από την κρυψώνα του παρεκκλησίου της Αγίας Βαρβάρας στην Ελλάδα, στη Νέα Παναγία Σουμελά στις πλαγιές του Βερμίου στην Καστανιά της Βέροιας.


Σημείωση "τί και πώς"
Την ίδια ώρα, εμείς... φροντίζουμε την "φιλία" μας με τους μουσουλμάνους, παραχωρώντας τους το ΟΑΚΑ για Ραμαζάνι και μάλιστα το Υπουργείο Παιδείας τους έστειλε και μήνυμα, με την ευχή " ο μήνας του Ραμαζανίου να είναι ένας μήνας αγάπης, ελεημοσύνης και καλών πράξεων"....
Επίσης το Συμβούλιο Επικρατείας δίνει το "πράσινο φως" για την ανέγερση του Τζαμιού στην Αθήνα, με κρατική χρηματοδότηση ύψους 1.100.000 ευρώ!
"Ομορφιές"........και ΝΤΡΟΠΕΣ!
Τί είπαμε για τους άντρες, το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια στην Ελλάδα;
Τί ώρα πέρασε το τραίνο που τα πάτησε όλα τούτα και δεν το πήραμε είδηση;
Και πότε περνάει το επόμενο για να φορτώσουμε τους "σωτήρες" και να το εκτροχιάσουμε;

πηγή 

Δεν αλλάζει η κατάσταση αδερφέ!

 

Αναμφισβήτητα, η ιστορική περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από μια μεταβατικότητα και αρκετές πολιτικές και κοινωνικές ζυμώσεις σε συνδυασμό με ραγδαίες εξελίξεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της πατρίδας μας. Για το λόγο αυτό είναι φυσιολογικό, όπως σε κάθε σκεπτόμενο λαό, σε κάθε συνάντηση, σε κάθε δεδομένη ευκαιρία, να δίνουν και να παίρνουν οι συζητήσεις περί των κοινών.

Συνήθως η συζήτηση ξεκινά από τον προβληματισμό όλων για τα καίρια ζητήματα που απασχολούν την πατρίδα μας και εμάς τους ίδιους και όλοι εκφράζουν την απογοήτευση και την πικρία τους για το κατάντημά μας και για το τι θα παραδώσουμε στις επερχόμενες γενεές, στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Φυσιολογικά, κάθε  ανθρώπινος νους που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα αναζητεί τη λύση κι έτσι νομοτελειακά η συζήτηση καταλήγει στο “διά ταύτα”, δηλαδή στο τι μέλλει και στο τι δέον γενέσθαι.
Στο σημείο αυτό η συντριπτική πλειοψηφία των συζητήσεων καταλήγει στο απογοητευτικό συμπέρασμα ότι δε γίνεται τίποτε, τίποτε δεν αλλάζει κλπ. Μάλιστα το συμπέρασμα αυτό ως άποψη παρουσιάζεται ως η ρεαλιστική προσέγγιση των πραγμάτων και κάθετι άλλο απορρίπτεται απλά ως ουτοπία. Η θέση αυτή συχνά διανθίζεται από χλευαστικά σχόλια για κάποιους “Δον Κιχώτες” που ξεκίνησαν κάποιες προσπάθειες αλλαγής των πραγμάτων, αλλά απέτυχαν ή από μια περαιτέρω πιο εκτεταμένη ανάλυση του πόσο ζοφερή και αδιέξοδη είναι η κατάσταση που ζούμε.
Οι περισσότεροι λοιπόν καταλήγουμε στο συμπέρασμα που προέκυψε σε πρώτο επίπεδο και κλείνουμε εκεί το θέμα. Ωστόσο ένας προσεκτικός συζητητής που τον καίει το θέμα και δε διεξάγει τις συζητήσεις αυτές χάριν γούστου ή διασκέδασης, οφείλει να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και να αξιολογήσει τη συζήτηση και από άλλες οπτικές γωνίες οι οποίες δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού.
Η ανάλυση του προφίλ και των απόψεων των συζητητών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, για να αντιληφθούμε αν το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό που λογικά προκύπτει ή αυτό που θέλουμε εμείς να προκύψει…  Συγκεκριμένα όλοι οι θιασώτες της ανωτέρω θέσεως-συμπεράσματος, πιστεύουν ότι η κατάσταση στην πατρίδα ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει. Μάλιστα πιστεύουν ότι πρέπει να αλλάξει εδώ και τώρα, αλλιώς θα αφανιστούμε ως έθνος, ως Ελλάδα και εμείς και τα παιδιά μας. Στο σημείο αυτό κάνουμε μια παύση και διερωτώμαστε: είναι δυνατόν κάποιος να οδεύει στην καταστροφή και να συμπεραίνει ότι τίποτε δε γίνεται; Δηλαδή είναι δυνατόν π.χ. σήμερα το απόγευμα να πρόκεται να εκτελέσουν το παιδί μου και εγώ να κάθομαι να λέω, δε μπορώ να κάνω τίποτε; Προφανώς, προφανέστατα, οι περισσότεροι δεν έχουμε αντιληφθεί την επερχόμενη καταστροφή, την αντιμετωπίζουμε ως ένα σίριαλ, ένα θρίλερ που απλώς παρακολουθούμε ως θεατές. Την έχουν καταλάβει όσοι έχουν ήδη πληγεί π.χ. άνεργοι που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους και θα την καταλάβουμε όταν βρεθούμε πρόσωπο προς πρόσωπο με τη νέα πραγματικότητα  (π.χ. όταν θα πηγαίνουμε φυλακή, γιατί επικρίναμε τα εγκλήματα ενός μουσουλμάνου). Πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε καλά καλά τι έρχεται και δεν πιστεύουμε ειλικρινά ότι αν δεν αλλάξει αμέσως η κατάσταση κυριολεκτικά χαθήκαμε…
Σε ένα δεύτερο επίπεδο στο πλαίσιο πάντα των προαναφερθεισών συζητήσεων, διαπιστώνεις ότι πολλοί από τους απογοητευμένους συνομιλητές συμπολίτες  μας, πίστεψαν και ψήφισαν κόμματα με τα οποία δε συμφωνούσαν σε κάποια σημαντικά ζητήματα, αλλά αυτά τα κόμματα ήταν στο προσκήνιο! Κοινώς ήταν κόμματα με πολιτικό ρεύμα. Μάλιστα κάποια από αυτά είναι νεοπρόβλητα στην πολιτική σκηνή και απέκτησαν δύναμη στις δύο τελευταίες εκλογές. Αν δηλαδή πρόβαλες τα κόμματα αυτά στους ίδιους πριν τέσσερα χρόνια, θα γελούσαν μαζί σου, γιατί ήταν στο 0,03%! Ένα δεύτερο λοιπόν στοιχείο τον συνομιλητών μας είναι ότι για να πιστέψουν σε μια πολιτική αλλαγή πρέπει να έχουν πιστέψει ήδη πολλοί άλλοι, έστω και τυφλά και ασυνείδητα, αρκεί να έχουν δώσει εκλογικό ποσοστό. Προς τιμήν τους τα στελέχη των κομμάτων αυτών επέμειναν με πίστη στον αγώνα τους (όποιος κι αν ήταν αυτός), έστω κι αν ήταν μια θλιβερή μειοψηφία, αλλά πάλευαν για το δικό τους πιστεύω. Άδραξαν την πολιτική ευκαιρία και βρίσκονται στο πολιτικό προσκήνιο.  Συμπέρασμα δεύτερο λοιπόν: οι συνομιλητές μας δεν θέλουν με πίστη να παλέψουν για αυτό που πιστεύουν καθολικά ως το καλύτερο για την πατρίδα, αλλά  θέλουν μια έτοιμη λύση από ένα έτοιμο κόμμα που θα έχει και ένα αξιοσέβαστο ποσοστό, έστω κι αν διαφέρει από τα πιστεύω τους.
Κατ’ επέκταση η πίστη και η εμπιστοσύνη σε κόμματα με ποσοστά, μεταφέρεται και σε πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα, τα οποία, ωστόσο, είναι τόσο ένοχα και υπεύθυνα για την παρούσα κατάσταση, ώστε μόνο χειρότερη μπορούν να την κάνουν (ξεπούλημα-προδοσία) και σίγουρα όχι καλύτερη, αφού τους έχει δοθεί η ευκαιρία πολλαπλώς και την εξαργύρωσαν (κυριολεκτικά) για το προσωπικό τους συμφέρον και όχι της πατρίδας. Ποιος ξέρει τώρα π.χ. τον τάδε έγκριτο οικονομολόγο ή συνταγματολόγο που λένε ότι οδεύουμε σε απόλυτη υποδούλωση; Αυτοί είναι μαθητευόμενοι μάγοι, εδώ μας διαβεβαιώνει ο τάδε υπουργός ή ο ίδιος ο πρωθυπουργός ότι πάμε καλά… Συμπέρασμα τρίτο λοιπόν: εμπιστευόμαστε τη λύση σε πρόσωπα που έχουν αναγνωρισιμότητα και όχι αντικειμενική αξία, έστω κι αν μερικά από τα πρόσωπα αυτά είναι βουτηγμένα ως το λαιμό στο βούρκο!
Σε κάποιο κομβικό σημείο της συζήτησης, μπορεί να τεθεί και το εμπρηστικό ερώτημα: εσύ τι κάνεις για την κατάσταση ή τι θα πεις στα παιδιά σου ότι έκανες. Εδώ η συζήτηση φουντώνει κυριολεκτικά και οι συνήθεις απαντήσεις  είναι ότι εγώ (ή ο καθένας) προσπαθώ να είμαι σωστός στο χώρο μου, εκεί που δραστηριοποιούμαι, στην οικογένειά μου κλπ. Είναι προφανές ότι ο συνομιλητής δεν έχει αντιληφθεί την υποχρέωση που έχει ο πολίτης μιας δημοκρατίας να συμμετέχει στα κοινά όχι μόνο δια μιας ξερής ψήφου. Μάλιστα μπορεί να θεωρεί ότι είναι χάσιμο χρόνου, αργόσχολων και ανεπρόκοπων ανθρώπων, σε αντίθεση με την αρχαία Αθήνα όπου ο μη ενασχολούμενος με τα κοινά, ο ιδιώτης δηλαδή, θεωρούνταν ο χειρότερος. Βέβαια πάντα υπάρχει το αιτιολογικό του βεβαρημένου προγράμματος, μολαταύτα αν αναλογιστεί κανείς τον χρόνο που διαθέτουμε σε τηλεόραση ή άλλες ενασχολήσεις, θα καταλάβει ότι αυτό είναι μια δικαιολογία, ειδικά σήμερα που τα πράγματα είναι τόσο τραγικά όσο μπορούμε εύγλωττα οι ίδιοι να τα περιγράφουμε. Συμπέρασμα τέταρτο λοιπόν: οι συνομιλητές μας βλέπουν τη δραστηριοποίηση με τα κοινά ως κάτι ξένο προς τις υποχρεώσεις τους ή κάτι πολύ επιβαρυντικό, που δεν έχει θέση προτεραιότητας στο ήδη βεβαρημένο πρόγραμμά τους.
Καταλήγοντας λοιπόν λέω ευθαρσώς στο φίλο, συνομιλητή, συμπατριώτη: Αδερφέ η κατάσταση αλλάζει, αλλά πρέπει να συνηδειτοποιήσεις ότι καίγεται το σπίτι μας ότι πρέπει εδώ και τώρα κάτι να γίνει από εμάς και όχι κάποιον άλλο, ότι ο κοινός στόχος θα επιτευχθεί μόνο αν όλοι τον πιστέψουμε και δεν περιμένουμε έτοιμες λύσεις από άλλους κάνοντας συγκαταβάσεις σε επιλογές προσώπων και ηθικής. Όλα αυτά απαιτούν προσωπικό αγώνα έξω από το καβούκι μας και δε θα έλθουν έτσι μαγικά σαν ταινία. Δυστυχώς έχουμε ευθύνη, διότι λόγω της νοοτροπίας μας αυτής όλα τα προηγούμενα χρόνια, εκχωρήσαμε συνειδητά τη διαχείριση του δημόσιου βίου μας σε πρόσωπα τουλάχιστον ανάξια που μας κατάντησαν όπως είμαστε. Η αλλαγή περνάει υποχρεωτικά, από εμάς, γι’ αυτό και θα δώσουμε λόγο στις επερχόμενες γενιές για το τι κάναμε σήμερα που το σίδερο είναι στη βράση του!

πηγή