Δέξαι Βηθλεεμ τον Δεσπότην σου, Βασιλέα πάντω και Κύριον

Η ΣΤΑΧΟΜΑΖΩΧΤΡΑ (ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΝ ΔΙΗΓΗΜΑ)

Μεγάλην ἐξέφρασεν ἔκπληξιν ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιώ, ἰδοῦσα τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 187… τὴν θεια-Ἀχτίτσα φοροῦσαν καινουργῆ μανδήλαν, καὶ τὸν Γέρο καὶ τὴν Πατρώνα μὲ καθαρὰ ὑποκαμισάκια καὶ μὲ νέα πέδιλα.
Τοῦτο δὲ διότι ἦτο γνωστότατον ὅτι ἡ θεια-Ἀχτίτσα εἶχεν ἰδεῖ τὴν προῖκα τῆς κόρης της πωλουμένην ἐπὶ δημοπρασίας πρὸς πληρωμὴν τῶν χρεῶν ἀναξίου γαμβροῦ, διότι ἦτο ἔρημος καὶ χήρα καὶ διότι ἀνέτρεφε τὰ δύο ὀρφανὰ ἔγγονά της μετερχομένη ποικίλα ἐπαγγέλματα. Ἦτο (ἂς εἶναι μοναχή της!) ἀπ᾽ ἐκείνας ποὺ δὲν ἔχουν στὸν ἥλιο μοῖρα. Ἡ γειτόνισσα τὸ Ζερμπινιὼ ᾤκτειρε τὰς στερήσεις τῆς γραίας καὶ τῶν δύο ὀρφανῶν, ἀλλὰ μήπως ἦτο καὶ αὐτὴ πλουσία, διὰ νὰ ἔλθῃ αὐτοῖς ἀρωγὸς καὶ παρήγορος;
Εὐτυχὴς ὁ μακαρίτης, ὁ μπαρμπα-Μιχαλιός, ὅστις προηγήθη εἰς τὸν τάφον τῆς συμβίας Ἀχτίτσας, χωρὶς νὰ ἴδῃ τὰ δεινὰ τὰ ἐπικείμενα αὐτῇ μετὰ τὸν θάνατόν του. Ἦτο καλῆς ψυχῆς, ἂς εἶχε ζωή! ὁ συχωρεμένος. Τὰ δύο παιδιά, «τὰ ἀδιαφόρετα*», ὁ Γεώργης καὶ ὁ Βασίλης, ἐπνίγησαν βυθισθείσης τῆς βρατσέρας των τὸν χειμῶνα τοῦ ἔτους 186… Ἡ βρατσέρα ἐκείνη ἀπωλέσθη αὔτανδρος, τί φρίκη, τί καημός! Τέτοια τρομάρα καμμιᾶς καλῆς χριστιανῆς νὰ μὴν τῆς μέλλῃ.
Ὁ τρίτος ὁ γυιός της, ὁ σουρτούκης, τὸ χαμένο κορμί, ἐξενιτεύθη, καὶ εὑρίσκετο, ἔλεγαν, εἰς τὴν Ἀμερικήν. Πέτρα ἔρριξε πίσω του. Μήπως τὸν εἶδε; Μήπως τὸν ἤκουσεν; Ἄλλοι πάλιν πατριῶτες εἶπαν ὅτι ἐνυμφεύθη εἰς ἐκεῖνα τὰ χώματα, κ᾽ ἐπῆρε, λέει, μιὰ φράγκα. Μιὰ ᾽γγλεζοπούλα, ἕνα ξωθικό, ποὺ δὲν ἤξευρε νὰ μιλήσῃ ρωμέικα. Μὴ χειρότερα! Τί νὰ πῇ κανείς, ἠμπορεῖ νὰ καταρασθῇ τὸ παιδί του, τὰ σωθικά του, τὰ σπλάγχνα του;
Ἡ κόρη της ἀπέθανεν εἰς τὸν δεύτερον τοκετόν, ἀφεῖσα αὐτῇ τὰ δύο ὀρφανὰ κληρονομίαν. Ὁ πατεριασμένος* τους ἐζοῦσε ἀκόμα (ποὺ νὰ φτάσουν τὰ μαντᾶτα του, ὥρα τὴν ὥρα!), μὰ τί νοικοκύρης, τὸ πρόκοψε ἀλήθεια! Χαρτοπαίκτης, μέθυσος καὶ 〈μὲ〉 ἄλλας ἀρετὰς ἀκόμη. Εἶπαν πὼς ξαναπαντρεύτηκε ἀλλοῦ, διὰ νὰ πάρῃ καὶ ἄλλον κόσμον εἰς τὸν λαιμόν του, ὁ ἀσυνείδητος! Τέτοιοι ἄντρες!… Ἔκαμε δὰ κι αὐτὴ ἕνα γαμπρό, μὰ γαμπρὸ (τὸ λαμπρό* τ᾽ νὰ βγῇ!).
Τί νὰ κάμῃ, ἔβαλε τὰ δυνατά της, κ᾽ ἐπροσπαθοῦσε ὅπως-ὅπως νὰ ζήσῃ τὰ δύο ὀρφανά. Τί ἀξιολύπητα, τὰ καημένα! Κατὰ τὰς διαφόρους ὥρας τοῦ ἔτους, ἐβοτάνιζε, ἀργολογοῦσε*, ἐμάζωνε ἐλιές, ἐξενοδούλευε. Ἐμάζωνε κούμαρα καὶ τὰ ἔβγαζε ρακί. Μερικὰ στέμφυλα ἀπ᾽ ἐδῶ, καμπόσα βότσια ἀραβοσίτου ἀπ᾽ ἐκεῖ, ὅλα τὰ ἐχρησιμοποίει. Εἶτα κατὰ Ὀκτώβριον, ἅμα ἤνοιγαν τὰ ἐλαιοτριβεῖα, ἔπαιρνεν ἕνα εἶδος πῆχυν, ἓν πενηντάρι ἐκ λευκοσιδήρου, μίαν στάμναν μικράν, κ᾽ ἐγύριζεν εἰς τὰ ποτόκια*, ὅπου κατεστάλαζαν αἱ ὑποστάθμαι τοῦ ἐλαίου, κ᾽ ἐμάζωνε τὴν μούργα. Διὰ τῆς μεθόδου ταύτης ᾠκονόμει ὅλον τὸ ἐνιαύσιον ἔλαιον τοῦ λυχναρίου της.
Ἀλλὰ τὸ πρώτιστον εἰσόδημα τῆς θεια-Ἀχτίτσας προήρχετο ἐκ τοῦ σταχομαζώματος. Τὸν Ἰούνιον κατ᾽ ἔτος ἐπεβιβάζετο εἰς πλοῖον, ἔπλεεν ὑπερπόντιος καὶ διεπεραιοῦτο εἰς Εὔβοιαν. Περιεφρόνησε τὸ ὀνειδιστικὸν ἐπίθετον τῆς «καραβωμένης», ὅπερ ἐσφενδόνιζον ἄλλα γύναια κατ᾽ αὐτῆς, διότι ὄνειδος ἀκόμη ἐθεωρεῖτο τὸ νὰ πλέῃ γυνὴ εἰς τὰ πελάγη. Ἐκεῖ, μετ᾽ ἄλλων πτωχῶν γυναικῶν, ἠσχολεῖτο συλλέγουσα τοὺς ἀστάχυς, τοὺς πίπτοντας ἀπὸ τῶν δραγμάτων τῶν θεριστῶν, ἀπὸ τῶν φορτωμάτων καὶ κάρρων. Κατ᾽ ἔτος, οἱ χωρικοὶ τῆς Εὐβοίας καὶ τὰ χωριατόπουλα ἔρριπτον κατὰ πρόσωπον αὐτῶν τὸ σκῶμμα: «Νά! οἱ φ᾽στάνες! μᾶς ἦρθαν πάλιν οἱ φ᾽στάνες*!» Ἀλλ᾽ αὕτη ἔκυπτεν ὑπομονητική, σιωπηλή, συνέλεγε τὰ ψιχία ἐκεῖνα τῆς πλουσίας συγκομιδῆς τοῦ τόπου, ἀπήρτιζε τρεῖς ἢ τέσσαρας σάκκους, ὁλόκληρον ἐνιαυσίαν ἐσοδείαν δι᾽ ἑαυτὴν καὶ διὰ τὰ δύο ὀρφανά, τὰ ὁποῖα εἶχεν ἐμπιστευθῆ ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὰς φροντίδας τῆς Ζερμπινιῶς, καὶ ἀποπλέουσα ἐπέστρεφεν εἰς τὸ παραθαλάσσιον χωρίον της.
*  *  *
Πλὴν ἐφέτος, δηλ. τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἀφορία εἶχε μαστίσει τὴν Εὔβοιαν. Ἀφορία εἰς τὸν ἐλαιῶνα τῆς μικρᾶς νήσου, ὅπου κατῴκει ἡ θεια-Ἀχτίτσα. Ἀφορία εἰς τὰς ἀμπέλους καὶ εἰς τοὺς ἀραβοσίτους, ἀφορία σχεδὸν καὶ εἰς αὐτὰ τὰ κούμαρα, ἀφορία πανταχοῦ.
Εἶτα, ἐπειδὴ οὐδὲν κακὸν ἔρχεται μόνον, βαρὺς χειμὼν ἐνέσκηψεν εἰς τὰ βορειότερα ἐκεῖνα μέρη. Ἀπὸ τοῦ Νοεμβρίου μηνός, χωρὶς σχεδὸν νὰ πνεύσῃ νότος καὶ νὰ πέσῃ βροχή, ἤρχισε νὰ χιονίζῃ. Μόλις ἔπαυεν εἷς νιφετὸς καὶ ἤρχιζεν ἄλλος. Ἐνίοτε ἔπνεε ξηρὸς βορρᾶς, σφίγγων ἔτι μᾶλλον τὰ χιόνια, τὰ ὁποῖα δὲν ἔλυωναν εἰς τὰ βουνά. «Ἐπερίμεναν ἄλλα».
Ἡ γραῖα μόλις εἶχε προλάβει νὰ μεταφέρῃ ἐπὶ τῶν ὤμων της ἀπὸ τῶν φαράγγων καὶ δρυμῶν ἀγκαλίδας τινὰς ξηρῶν ξύλων, ὅσαι μόλις θὰ ἤρκουν διὰ δύο ἑβδομάδας ἢ τρεῖς, καὶ βαρὺς ὁ χειμὼν ἐπέπεσε. Περὶ τὰ μέσα Δεκεμβρίου μόλις ἐπῆλθε μικρὰ διακοπή, καὶ δειλαί τινες ἀκτῖνες ἡλίου ἐπεφάνησαν ἐπιχρυσοῦσαι τὰς ὑψηλοτέρας στέγας. Ἡ θεια-Ἀχτίτσα ἔτρεξεν εἰς τὰ «ὀρμάνια» ἵνα προλάβῃ καὶ εἰσκομίσῃ καυσόξυλά τινα. Τὴν ἐπαύριον ὁ χειμὼν κατέσκηψεν ἀγριώτερος. Μέχρι τῶν Χριστουγέννων οὐδεμία ἡμέρα εὔδιος, οὐδεμία γωνία οὐρανοῦ ὁρατή, οὐδεμία ἀκτὶς ἡλίου.
Κραταιὸς καὶ βαρύπνοος βορρᾶς, «χιονιστής», ἐφύσα κατὰ τὰς παραμονὰς τῆς ἁγίας ἡμέρας. Αἱ στέγαι τῶν οἰκιῶν ἦσαν κατάφορτοι ἐκ σκληρυνθείσης χιόνος. Τὰ συνήθη παίγνια τῶν ὁδῶν καὶ τὰ χιονοβολήματα ἔπαυσαν. Ὁ χειμὼν ἐκεῖνος δὲν ἦτο φιλοπαίγμων. Ἀπὸ τῶν κεράμων τῶν στεγῶν ἐκρέμαντο ὡς ὥριμοι καρποὶ σπιθαμιαῖα κρύσταλλα, τὰ ὁποῖα οἱ μάγκαι τῆς γειτονιᾶς δὲν εἶχον πλέον ὄρεξιν νὰ τρώγουν.
Τὴν ἑσπέραν τῆς 23, ὁ Γέρος εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὸ σχολεῖον περιχαρής, διότι ἀπὸ τῆς αὔριον ἔπαυον τὰ μαθήματα. Πρὶν ξεκρεμάσῃ τὸν «φύλακα»* ἀπὸ τῆς μασχάλης του, ὁ Γέρος πεινασμένος ἤνοιξε τὸ δουλάπι, ἀλλ᾽ οὐδὲ ψωμὸν ἄρτου εὗρεν ἐκεῖ. Ἡ γραῖα εἶχεν ἐξέλθει, ἴσως πρὸς ζήτησιν ἄρτου. Ἡ ἀτυχὴς Πατρώνα ἐκάθητο ζαρωμένη πλησίον τῆς ἑστίας, ἀλλ᾽ ἡ ἑστία ἦτο σβεστή. Ἐσκάλιζε τὴν στάκτην, νομίζουσα ἐν τῇ παιδικῇ ἀφελείᾳ της (ἦτο μόλις τετραετές, τὸ πτωχὸν κοράσιον) ὅτι ἡ ἑστία εἶχε πάντοτε τὴν ἰδιότητα νὰ θερμαίνῃ, καὶ ἂς μὴ καίῃ. Ἀλλ᾽ ἡ στάκτη ἦτο ὑγρά. Σταλαγμοὶ ὕδατος, ἐκ χιόνος τακείσης ἴσως διά τινος λαθραίας καὶ παροδικῆς ἀκτῖνος ἡλίου, εἶχον ρεύσει διὰ τῆς καπνοδόχου. Ὁ Γέρος, ὅστις ἦτο ἑπταέτης μόλις, ἔτοιμος νὰ κλαύσῃ διότι δὲν εὕρισκε ψιχίον τι πρὸς κορεσμὸν τῆς πείνης του, ἤνοιξε τὸ μόνον παράθυρον, ἔχον τριῶν σπιθαμῶν μῆκος. Ὁ οἰκίσκος ὅλος, χθαμαλός, ἡμιφάτνωτος μὲ εἶδος σοφᾶ*, εἶχεν ὕψος δύο ἴσως ὀργυιῶν ἀπὸ τοῦ ἐδάφους μέχρι τῆς ὀροφῆς.
Ὁ Γέρος ἀνεβίβασε σκαμνίον τι ἐπὶ τοῦ λιθίνου ἐρείσματος τοῦ παραθύρου, ἀνέβη ἐπὶ τοῦ σκαμνίου, ἐστηρίχθη διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἐπὶ τοῦ παραθυροφύλλου, ἀνοικτοῦ, ἐστηλώθη μετὰ τόλμης πρὸς τὴν ὀροφήν, ἀνέτεινε τὴν δεξιάν, καὶ ἀπέσπασεν ἓν κρύσταλλον, ἐκ τῶν κοσμούντων τοὺς «σταλαμοὺς»* τῆς στέγης. Ἤρχισε νὰ τὸ ἐκμυζᾷ βραδέως καὶ ἡδονικῶς, καὶ ἔδιδε καὶ εἰς τὴν Πατρώνα νὰ φάγῃ. Ἐπείνων τὰ κακόμοιρα.

*  *  *

Ἡ γραῖα Ἀχτίτσα ἐπανῆλθε μετ᾽ ὀλίγον φέρουσα πρᾶγμά τι τυλιγμένον εἰς τὸν κόλπον της. Ὁ Γέρος, ὅστις ἐγνώριζεν ἐκ τῆς παιδικῆς του πείρας ὅτι ποτὲ ἄνευ αἰτίας δὲν ἐφούσκωναν οἱ κόλποι τῆς μάμμης του, ἀναπηδήσας ἔτρεξεν εἰς τὸ στῆθός της, ἐνέβαλε τὴν χεῖρα καὶ ἀφῆκε κραυγὴν χαρᾶς. Τεμάχιον ἄρτου εἶχεν «οἰκονομήσει» καὶ τὴν ἑσπέραν ἐκείνην ἡ καλή, καίτοι ὀλίγον τι αὐστηρὰ μάμμη, τίς οἶδεν ἀντὶ ποίων ἐξευτελισμῶν καὶ διὰ πόσων ἐκλιπαρήσεων!
Καὶ τί δὲν ἤθελεν ὑποστῆ, πρὸ ποίας θυσίας ἠδύνατο νὰ ὀπισθοδρομήσῃ, διὰ τὴν ἀγάπην τῶν δύο τούτων παιδίων, τὰ ὁποῖα ἦσαν δὶς παιδία δι᾽ αὐτήν, καθόσον ἦσαν τὰ τέκνα τοῦ τέκνου της! Ἐν τούτοις δὲν ἤθελε νὰ δεικνύῃ αὐτοῖς μεγάλην ἀδυναμίαν, καὶ «ἥμερο μάτι δὲν τοὺς ἔδιδε». Ἐκάλει τὸν ἄρρενα «Γέρον», διότι εἶχε τὸ ὄνομα τοῦ ἀληθοῦς Γέρου της, τοῦ μακαρίτου μπαρμπα-Μιχαλιοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα τῆς ἐπόνει ν᾽ ἀκούσῃ ἢ νὰ προφέρῃ. Τὸ ταλαίπωρον τὸ θῆλυ τὸ ἐκάλει Πατρώνα θωπευτικῶς, καὶ ὀλίγον «σὰν ἀρχοντοξεπεσμένη ποὺ ἦτον», μὴ ἀνεχομένη ν᾽ ἀκούῃ τὸ Ἀργυρώ, τὸ ὄνομα τῆς κόρης της, ὅπερ ἐδόθη ὡς κληρονομία εἰς τὸ ὀρφανόν, λεχοῦς θανούσης ἐκείνης. Πλὴν τοῦ ὑποκορισμοῦ τούτου, οὐδεμίαν ἄλλην ἐπιδεικτικὴν τρυφερότητα ἀπένεμεν εἰς τὰ δύο πτωχὰ πλάσματα, ἀλλὰ μᾶλλον πρακτικὴν ἀγάπην καὶ προστασίαν.
Ἡ ταλαίπωρος γραῖα ἔστρωσε διὰ τὰ δύο ὀρφανά, ἵνα κοιμηθῶσιν, ἀνεκλίθη καὶ αὐτὴ πλησίον των, τοῖς εἶπε νὰ φυσήσουν ὑποκάτωθεν τοῦ σκεπάσματός των διὰ νὰ ζεσταθοῦν, τοῖς ὑπεσχέθη ψευδομένη, ἀλλ᾽ ἐλπίζουσα νὰ ἐπαληθεύσῃ, ὅτι αὔριον ο Χριστὸς θὰ φέρῃ ξύλα καὶ ψωμὶ καὶ μίαν χύτραν κοχλάζουσαν ἐπὶ τοῦ πυρός, καὶ ἔμεινεν ἄυπνος πέραν τοῦ μεσονυκτίου, ἀναλογιζομένη τὴν πικρὰν τύχην της.

*  *  *

Τὸ πρωί, μετὰ τὴν λειτουργίαν (ἦτο ἡ παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων) ὁ παπα-Δημήτρης, ὁ ἐνορίτης της, ἐπαρουσιάσθη αἴφνης εἰς τὴν θύραν τοῦ πενιχροῦ οἰκίσκου:
―  Καλῶς τὰ ᾽δέχθης, τῆς εἶπε μειδιῶν.
«Καλῶς τὰ ᾽δέχθη» αὐτή! Καὶ ἀπὸ ποῖον ἐπερίμενε τίποτε;
―Ἔλαβα ἕνα γράμμα διὰ σέ, Ἀχτίτσα, προσέθηκεν ὁ γέρων ἱερεύς, τινάσσων τὴν χιόνα ἀπὸ τὸ ράσον καὶ τὸ σάλι του.
―Ὁρίστε, δέσποτα! Καὶ μακάρι ἔχω τὴ φωτιά, ἐψιθύρισε πρὸς ἑαυτήν, ἢ τὸ γλυκὸ καὶ τὸ ρακὶ νὰ τὸν φιλέψω;
Ο ἱερεὺς ἀνέβη τὴν τετράβαθμον κλίμακα καὶ ἐλθὼν ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ σκαμνίου. Ἠρεύνησε δὲ εἰς τὸν κόλπον του καὶ ἐξήγαγε μέγαν φάκελον μὲ πολλὰς καὶ ποικίλας σφραγῖδας καὶ γραμματόσημα.
―  Γράμμα, εἶπες, παπά; ἐπανέλαβεν ἡ Ἀχτίτσα, μόλις τότε ἀρχίσασα νὰ ἐννοῇ τί τῆς ἔλεγεν ὁ ἱερεύς.
Ὁ φάκελος, ὃν εἶχεν ἐξαγάγει ἐκ τοῦ κόλπου του, ἐφαίνετο ἀνοικτὸς ἀπὸ τὸ ἓν μέρος.
― Ἀπόψε ἔφθασε τὸ βαπόρι, ἐπανέλαβεν ὁ ἐφημέριος, ἐμένα μοῦ τὸ ἔφεραν τώρα, μόλις ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν ἐκκλησίαν.
Καὶ ἐνθεὶς τὴν χεῖρα ἔσω τοῦ φακέλου ἐξήγαγε διπλωμένον χαρτίον.
―  Τὸ γράμμα εἶναι πρὸς ἐμέ, προσέθηκεν, ἀλλὰ σὲ ἀποβλέπει.
―Ἐμένα; ἐμένα; ἐπανελάμβανεν ἔκπληκτος ἡ γραῖα.
Ὁ παπα-Δημήτρης ἐξεδίπλωσε τὸ χαρτίον.
―  Εἶδεν ὁ Θεὸς τὸν πόνον σου καὶ σοῦ στέλλει μικρὰν βοήθειαν, εἶπεν ὁ ἀγαθὸς ἱερεύς. Ὁ γυιός σου σοῦ γράφει ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν.
― Ἀπ᾽ τὴν Ἀμέρικα; Ὁ Γιάννης! Ὁ Γιάννης μὲ θυμήθηκεν; ἀνέκραξεν περιχαρής, ποιοῦσα τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ ἡ γραῖα.
Καὶ εἶτα προσέθηκε:
―  Δόξα σοι, ὁ Θεός!
Ὁ ἱερεὺς ἔβαλε τὰ γυαλιά του καὶ ἐδοκίμασε ν᾽ ἀναγνώσῃ:
―  Εἶναι κακογραμμένα, ἐπανέλαβε, κ᾽ ἐγὼ δυσκολεύομαι νὰ διαβάζω αὐτὲς τὶς τζίφρες ποὺ ἔβγαλαν τώρα, ἀλλὰ θὰ προσπαθήσωμεν νὰ βγάλωμεν νόημα.
Καὶ ἤρχισε μετὰ δυσκολίας, καὶ σκοντάπτων συχνά, ν᾽ ἀναγινώσκῃ:
«Παπα-Δημήτρη, τὸ χέρι σου φιλῶ. Πρῶτον ἐρωτῶ διὰ τὸ αἴσιον, κτλ. κτλ. Ἐγὼ λείπω πολλὰ χρόνια καὶ δὲν ἠξεύρω αὐτοῦ τί γίνονται, οὔτε ἂν ζοῦν ἢ ἀπέθαναν. Εἶμαι εἰς μακρινὸν μέρος, πολὺ βαθιὰ εἰς τὸν Παναμᾶ, καὶ δὲν ἔχω καμμίαν συγκοινωνίαν μὲ ἄλλους πατριῶτες ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὴν Ἀμερικήν. Πρὸ τριῶν χρόνων ἐντάμωσα τὸν (δεῖνα) καὶ τὸν (δεῖνα), ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἔλειπαν χρόνους πολλούς, καὶ δὲν ἤξευραν τί γίνεται εἰς τὸ σπίτι μας.
»Ἐὰν ζῇ ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα μου, εἰπέ τους νὰ μὲ συγχωρήσουν, διότι διὰ καλὸ πάντα πασχίζει ὁ ἄνθρωπος, καὶ εἰς κακὸ πολλὲς φορὲς βγαίνει. Ἐγὼ ἀρρώστησα δύο φορὲς ἀπὸ κακὲς ἀσθένειες τοῦ τόπου ἐδῶ, καὶ ἔκαμα πολὺν καιρὸν εἰς τὰ σπιτάλια. Τὰ ὅ,τι εἶχα καὶ δὲν εἶχα ἐπῆγαν εἰς τὴν ἀσθένειαν καὶ μόλις ἐγλύτωσα τὴν ζωήν μου. Εἶχα ὑπανδρευθῆ πρὸ δέκα χρόνων, κατὰ τὴν συνήθειαν τοῦ τόπου ἐδῶ, ἀλλὰ τώρα εἶμαι ἀπόχηρος, καὶ ἄλλο καλύτερον δὲν ζητῶ παρὰ τὸ νὰ πιάσω ὀλίγα χρήματα νὰ ἔλθω εἰς τὴν πατρίδα, ἂν προφθάσω τοὺς γονεῖς μου νὰ μ᾽ εὐλογήσουν. Καὶ νὰ μὴν ἔχουν παράπονο εἰς ἐμέ, διότι ἔτσι θέλει ὁ Θεός, καὶ δὲν ἠμποροῦμε ἡμεῖς νὰ πᾶμε κόντρα. Καὶ νὰ μὴ βαρυγνωμοῦν, διότι ἂν δὲν εἶναι θέλημα Θεοῦ, δὲν ἠμπορεῖ ἄνθρωπος νὰ προκόψῃ.
»Σοῦ στέλνω ἐδῶ ἐσωκλείστως ἕνα συνάλλαγμα ἐπ᾽ ὀνόματί σου, νὰ ὑπογράψῃς ἡ ἁγιωσύνη σου, καὶ νὰ φροντίσουν νὰ τὸ ἐξαργυρώσουν ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα ἐὰν ζοῦν. Καὶ ἄν, ὃ μὴ γένοιτο, εἶναι ἀποθαμένοι, νὰ τὸ ἐξαργυρώσῃς ἡ ἁγιωσύνη σου, νὰ δώσῃς εἰς κανένα ἀδελφόν μου, ἐὰν εἶναι αὐτοῦ, ἢ εἰς κανὲν ἀνίψι μου καὶ εἰς ἄλλα πτωχά. Καὶ νὰ κρατήσῃς καὶ ἡ ἁγιωσύνη σου, ἐὰν οἱ γονεῖς μου εἶναι ἀποθαμένοι, ἓν μέρος τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ διὰ τὰ σαρανταλείτουργα…»
Πολλὰ ἔλεγεν ἡ ἐπιστολὴ αὕτη καὶ ἓν σπουδαῖον παρέλειπε. Δὲν ἀνέφερε τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων, δι᾽ ὅσα ἦτο ἡ συναλλαγματική. Ὁ παπα-Δημήτρης παρατηρήσας τὸ πρᾶγμα, ἐξέφερε τὴν εἰκασίαν, ὅτι ὁ γράψας τὴν ἐπιστολήν, λησμονήσας, νομίζων ὅτι εἶχεν ὁρίσει τὸ ποσὸν τῶν χρημάτων παραπάνω, ἐνόμισε περιττὸν νὰ τὸ ἐπαναλάβῃ παρακατιών, διὸ καὶ ἔλεγε «τοῦ ποσοῦ αὐτοῦ».
Ἐν τούτοις ἄφατος ἦτο ἡ χαρὰ τῆς Ἀχτίτσας, λαβούσης μετὰ τόσα ἔτη εἰδήσεις περὶ τοῦ υἱοῦ της. Ὡς ὑπὸ τέφραν κοιμώμενος ἀπὸ τόσων ἐτῶν, ὁ σπινθὴρ τῆς μητρικῆς στοργῆς ἀνέθορεν ἐκ τῶν σπλάγχνων εἰς τὸ πρόσωπόν της καὶ ἡ γεροντική, ρικνή, καὶ ἐρρυτιδωμένη ὄψις της ἠγλαΐσθη μὲ ἀκτῖνα νεότητος καὶ καλλονῆς.
Τὰ δύο παιδία, ἂν καὶ δὲν ἐνόουν περὶ τίνος ἐπρόκειτο, ἰδόντα τὴν χαρὰν τῆς μάμμης των, ἤρχισαν νὰ χοροπηδῶσι.

*  *  *

Ὁ κὺρ Μαργαρίτης δὲν ἦτο ἰδίως προεξοφλητής, ἢ τοκιστής, ἢ ἔμπορος, ἦτο ὅλα αὐτὰ ὁμοῦ. Ἕνα φόρον ἐπιτηδεύματος ἐπλήρωνεν, ἀλλ᾽ ἔκαμνε τρεῖς τέχνας.
Ἡ γραῖα Ἀχτίτσα, εἰς φοβερὰν διατελοῦσα ἔνδειαν, ἔλαβε τὸ παρὰ τοῦ υἱοῦ της ἀποσταλὲν γραμμάτιον, ἐφ᾽ οὗ ἐφαίνοντο γράμματα κόκκινα καὶ μαῦρα, ἄλλα ἔντυπα καὶ ἄλλα χειρόγραφα, ἐξ ὧν δὲν ἐνόει τίποτε οὔτε ὁ γηραιὸς ἐφημέριος οὔτε αὐτή, καὶ μετέβη εἰς τὸ μαγαζὶ τοῦ κὺρ Μαργαρίτη.
Ὁ κὺρ Μαργαρίτης ἐρρόφησε δραγμίδα ταμβάκου, ἐτίναξε τὴν βράκαν του, ἐφ᾽ ἧς ἔπιπτε πάντοτε μέρος ταμβάκου, κατεβίβασε μέχρι τῶν ὀφρύων τὴν σκούφιαν του, ἔβαλε τὰ γυαλιά του, καὶ ἤρχισε νὰ ἐξετάζῃ διὰ μακρῶν τὸ γραμμάτιον.
―Ἔρχεται ἀπ᾽ τὴν Ἀμέρικα; εἶπε. Σ᾽ ἐθυμήθηκε, βλέπω, ὁ γυιός σου. Μπράβο, χαίρομαι.
Εἶτα ἐπανέλαβεν:
―Ἔχει τὸν ἀριθμὸν 10, ἀλλὰ δὲν ξέρομε τί εἴδους μονέδα νὰ εἶναι, δέκα σελλίνια, δέκα ρούπιες, δέκα κολωνᾶτα ἢ δέκα…
Διεκόπη. Παρ᾽ ὀλίγον θὰ ἔλεγε «δέκα λίρες».
―  Νὰ φωνάξουμε τὸ δάσκαλο, ἐμορμύρισεν ὁ κὺρ Μαργαρίτης, ἴσως ἐκεῖνος ξεύρῃ νὰ τὸ διαβάσῃ. Τί γλῶσσα νὰ εἶναι τάχα;
Ὁ ἑλληνοδιδάσκαλος, ὅστις ἐκάθητο βλέπων τοὺς παίζοντας τὸ κιάμο εἰς παράπλευρον καφενεῖον, παρακληθεὶς μετέβη εἰς τὸ μαγαζὶ τοῦ κὺρ Μαργαρίτη. Εἰσῆλθεν, ὀρθός, δύσκαμπτος, ἔλαβε τὸ γραμμάτιον, παρεκάλεσε τὸν κὺρ Μαργαρίτην νὰ τὸν δανείσῃ τὰ γυαλιά του, καὶ ἤρχισε νὰ συλλαβίζῃ τοὺς λατινικοὺς χαρακτῆρας:
―  Πρέπει νὰ εἶναι ἀγγλικά, εἶπεν, ἐκτὸς ἂν εἶναι γερμανικά. Ἀπὸ ποῦ ἔρχεται αὐτὸ τὸ δελτάριον;
― Ἀπ᾽ τὴν Ἀμέρικα, κὺρ δάσκαλε, εἶπεν ἡ θεια-Ἀχτίτσα.
― Ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν; τότε θὰ εἶναι ἀγγλικόν.
Καὶ ταῦτα λέγων προσεπάθει νὰ συλλαβίσῃ τὰς λέξεις ten pounds sterling*, ἃς ἔφερε χειρογράφους ἡ ἐπιταγή.
―  Sterling, εἶπε· sterling θὰ σημαίνῃ τάλληρον, πιστεύω. Ἡ λέξις φαίνεται νὰ εἶναι τῆς αὐτῆς ἐτυμολογίας, ἀπεφάνθη δογματικῶς.
Καὶ ἐπέστρεψε τὸ γραμμάτιον εἰς χεῖρας τοῦ κὺρ Μαργαρίτη.
―  Αὐτὸ θὰ εἶναι, εἶπε, καὶ ἐπειδὴ ὑπάρχει ἐπὶ τῆς κεφαλίδος ὁ ἀριθμὸς 10, θὰ εἶναι χωρὶς ἄλλο γραμμάτιον διὰ δέκα τάλληρα. Τὸ κάτω-κάτω, ὀφείλω νὰ σᾶς εἴπω ὅτι δὲν γνωρίζω ἀπὸ χρηματιστικά. Εἰς ἄλλα ἡμεῖς ἀσχολούμεθα, οἱ ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων.
Καὶ τοῦτο εἰπών, ἐπειδὴ ᾐσθάνθη ψῦχος εἰς τὸ κατάψυχρον καὶ πλακόστρωτον μαγαζεῖον τοῦ κὺρ Μαργαρίτη, ἐπέστρεψεν εἰς τὸ καφενεῖον, ἵνα θερμανθῇ.
*  *  *
Ὁ κὺρ Μαργαρίτης εἶχεν ἀρχίσει νὰ τρίβῃ τὰς χεῖρας, καὶ κάτι ἐφαίνετο σκεπτόμενος.
―  Τώρα, τί τὰ θέλεις, εἶπε στραφεὶς πρὸς τὴν γραῖαν, οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι, μεγάλα κεσάτια. Νὰ τὸ πάρω, νὰ σοῦ τὸ ἐξαργυρώσω, ξέρω πὼς εἶναι σίγουρος ὁ παράς μου, ξέρω ἂν δὲν εἶναι καὶ ψεύτικο; Ἀπὸ κεῖ κάτω, ἀπ᾽ τὸν χαμένον κόσμον, περιμένεις ἀλήθεια; Ὅλες οἱ ψευτιές, οἱ καλπουζανιὲς ἀπὸ κεῖ μᾶς ἔρχονται. Γυρίζουν τόσα χρόνια, οἱ σουρτούκηδες (μὲ συγχωρεῖς, δὲν λέγω τὸ γυιό σου) ἐκεῖ ποὺ ψένει ὁ ἥλιος τὸ ψωμί, καὶ δὲν νοιάζονται νὰ στείλουν ἕναν παρά, ἕνα σωστὸν παρά, μοναχὰ στέλνουν παλιόχαρτα.
Ἔφερε δύο βόλτες περὶ τὸ τεράστιον λογιστήριόν του, καὶ ἐπανέλαβε:
―  Καὶ δὲν εἶναι μικρὸ πρᾶγμα αὐτό, νὰ σὲ χαρῶ, εἶναι δέκα τάλλαρα! Νὰ εἶχα δέκα τάλλαρα ἐγώ, παντρευόμουνα.
Εἶτα ἐξηκολούθησε:
―  Μὰ τί νὰ σοῦ πῶ, σὲ λυποῦμαι, ποὺ εἶσαι καλὴ γυναίκα, κ᾽ ἔχεις κ᾽ ἐκεῖνα τὰ ὀρφανά. Νὰ κρατήσω ἐγὼ ἑνάμισυ τάλλαρο διὰ τοὺς κινδύνους ποὺ τρέχω καὶ γιὰ τὰ ὀχτώμισυ πλιά… Καὶ γιὰ νά ᾽μαστε σίγουροι, μὴ γυρεύῃς κολωνᾶτα, νὰ σοῦ δώσω πεντόφραγκα, γιὰ νά ᾽μαστε μέσα. Ὀχτώμισυ πεντόφραγκα λοιπόν… Ἄ! ξέχασα!…
Τοὐναντίον, δὲν εἶχε ξεχάσει· ἀπ᾽ ἀρχῆς τῆς συνεντεύξεως αὐτὸ ἐσκέπτετο.
―Ὁ συχωρεμένος ὁ Μιχαλιὸς κάτι ἔκανε νὰ μοῦ δίνῃ, δὲν θυμοῦμαι τώρα…
Καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὸ λογιστήριόν του:
―  Μὰ κ᾽ ἐκεῖνος ὁ τελμπεντέρης ὁ γαμπρός σου, μοῦ ἔφαγε δύο τάλλαρα θαρρῶ.
Καὶ ὡπλίσθη μὲ τὸ πελώριον κατάστιχόν του:
―  Εἶναι δίκιο νὰ τὰ κρατήσω… ἐσένα, ὅσα σοῦ δώσω, θὰ σοῦ φανοῦν χάρισμα.
Ἤνοιξε τὸ κατάστιχον.
Αἱ κατάπυκνοι καὶ μαυροβολοῦσαι σελίδες τοῦ καταστίχου τούτου ὡμοίαζον μὲ πίονας ἀγρούς, μὲ γῆν ἀγαθήν. Ὅ,τι ἔσπειρέ τις ἐν αὐτῷ, ἐκαρποφόρει πολλαπλασίως.
Ἦτο ὡς νὰ ἔκοπτέ τις τὰ φύλλα τοῦ δενδρυλλίου, ἑκάστοτε ὅτε ἐγίνετο ἐξόφλησις κονδυλίου τινός, ἀλλ᾽ ἡ ρίζα ἔμενεν ὑπὸ τὴν γῆν, μέλλουσα καὶ πάλιν ν᾽ ἀναβλαστήσῃ.
Ὁ κὺρ Μαργαρίτης εὗρε παρευθὺς τοὺς δύο λογαριασμούς.
―Ἐννιὰ καὶ δεκαπέντε μοῦ χρωστοῦσεν ὁ μακαρίτης ὁ ἄντρας σου, εἶπε· καὶ δύο τάλλαρα δανεικὰ κι ἀγύριστα τοῦ γαμπροῦ σου γίνονται…
Καὶ λαβὼν κάλαμον ἤρχισε νὰ ἐκτελῇ τὴν πρόσθεσιν πρῶτον καὶ τὴν ἀναγωγὴν τῶν ταλλήρων εἰς δραχμάς, εἶτα τὴν ἀφαίρεσιν ἀπὸ τοῦ ποσοῦ τῶν δέκα γαλλικῶν ταλλήρων.
―  Κάνει νὰ σοῦ δίνω… ἤρχισε νὰ λέγῃ ὁ κὺρ Μαργαρίτης.
Τῇ στιγμῇ ἐκείνη εἰσῆλθε νέον πρόσωπον.

*  *  *

Ἦτο ἔμπορος Συριανός, παρεπιδημῶν δι᾽ ὑποθέσεις εἰς τὴν μικρὰν νῆσον.
Ἅμα εἰσελθὼν διηυθύνθη μετὰ μεγίστης ἐλευθερίας καὶ θάρρους εἰς τὸ λογιστήριον, ὅπου ἵστατο ὁ κὺρ Μαργαρίτης.
―  Τί ἔχουμε κὺρ Μαργαρίτη;… Τ᾽ εἶν᾽ αὐτό; εἶπεν ἰδὼν πρόχειρον ἐπὶ τοῦ λογιστηρίου τὸ γραμμάτιον τῆς πτωχῆς χήρας.
Καὶ λαβὼν τοῦτο εἰς χεῖρας:
―  Συναλλαγματικὴ διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας ἀπὸ τὴν Ἀμερικήν, εἶπε καθαρᾷ τῇ φωνῇ. Ποῦ εὑρέθη ἐδῶ; Κάμνεις καὶ τέτοιες δουλειές, κὺρ Μαργαρίτη;
―  Γιὰ δέκα λίρες! ἐπανέλαβεν αὐθορμήτως ἡ θεια-Ἀχτίτσα ἀκούσασα εὐκρινῶς τὴν λέξιν.
―  Ναί, διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας, εἶπε καὶ πάλιν στραφεὶς πρὸς αὐτὴν ὁ Ἑρμουπολίτης. Μήπως εἶναι δικό σου;
―  Μάλιστα.
Ἡ θεια-Ἀχτίτσα, ἐν καταφάσει, ἔλεγε πάντοτε ναί, ἀλλὰ νῦν ἠπόρει καὶ αὐτὴ πῶς εἶπε μάλιστα, καὶ ποῦ εὗρε τὴν λέξιν ταύτην.
―  Γιὰ δέκα ναπολεόνια θὰ εἶναι ἴσως, εἶπε δάκνων τὰ χείλη ὁ κὺρ Μαργαρίτης.
―  Σοῦ λέγω διὰ δέκα ἀγγλικὰς λίρας, ἐπανέλαβε καὶ αὖθις ὁ Συριανὸς ἔμπορος. Παίρνεις ἀπὸ λόγια;
Καὶ ἔρριψε δεύτερον μακρὸν βλέμμα ἐπὶ τοῦ γραμματίου:
―  Εἶναι σίγουρος παράς, ἀρζὰν-κοντάν*, σοῦ λέγω. Θὰ τὸ ἐξοφλήσῃς, ἢ τὸ ἐξοφλῶ ἀμέσως;
Καὶ ἔκαμε κίνημα νὰ ἐξαγάγῃ τὸ χρηματοφυλάκιόν του.
―  Μπορεῖ νὰ τὸ πάρῃ κανεὶς γιὰ ἐννέα λίρες… γαλλικές, εἶπε διστάζων ὁ κὺρ Μαργαρίτης.
―  Γαλλικές; Τὸ παίρνω ἐγὼ διὰ ἐννιὰ ἀγγλικές.
Καὶ στρέψας ὄπισθεν τὸ φύλλον τοῦ χάρτου, εἶδε τὴν ὑπογραφὴν ἣν εἶχε βάλει ὁ ἀγαθὸς ἱερεύς, παρέβαλεν αὐτὴν μὲ τὸ ὄνομα τὸ φερόμενον ἐν τῷ κειμένῳ, καὶ τὴν εὗρε σύμφωνον.
Καὶ ἀνοίξας τὸ χρηματοφυλάκιον ἐμέτρησεν εἰς τὴν χεῖρα τῆς θεια-Ἀχτίτσας καὶ πρὸ τῶν ἐκθάμβων ὀφθαλμῶν αὐτῆς ἐννέα στιλπνοτάτας ἀγγλικὰς λίρας.
Καὶ ἰδοὺ διατί ἡ πτωχὴ γραῖα ἐφόρει τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστουγέννων καινουργῆ «ἄδολην»* μανδήλαν, τὰ δὲ δύο ὀρφανὰ εἶχον καθαρὰ ὑποκαμισάκια διὰ τὰ ἰσχνὰ μέλη των καὶ θερμὴν ὑπόδεσιν διὰ τοὺς παγωμένους πόδας των.
 
Η Σταχομαζώχτρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη πρωτοδημοσιεύτηκε στη χριστουγεννιάτικη «Εφημερίδα» το 1889.

 

"Μόνο για δυο πράγματα δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε.
Πρώτον: για πράγματα που διορθώνονται,
και δεύτερον: για πράγματα που ΔΕΝ διορθώνονται!"

Καραγκιόζης

Έκπτωση έως 54% προσφέρει το κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ - Ποιους αφορά

Έκπτωση ακόμη και 54% προσφέρει σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες το Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο όπως αναφέρει η ΔΕΗ.

Ειδικότερα, εφαρμόζοντας την απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, η ΔΕΗ παρέχει το Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο (ΚΟΤ) σε ευπαθείς ομάδες καταναλωτών με μειωμένη τιμή ρεύματος έως και 54% και αδιάκοπη ηλεκτροδότηση, αναφέρει η Επιχείριση σε σχετική ανακοίνωση.

Σημειώνεται ότι στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο έχουν ήδη ενταχθεί περισσότεροι από 600.000 πολίτες.
Οι κατηγορίες καταναλωτών που μπορούν να ενταχθούν στο Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο είναι:

• Οι μακροχρόνια άνεργοι για τουλάχιστον 6 συνεχόμενους μήνες και οι καταναλωτές με οικογενειακό εισόδημα μικρότερο από 12.000€, προσαυξανόμενο κατά 6.000€, εφόσον κατοικούν μόνιμα σε νησί με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Το όριο των 12.000€ προσαυξάνεται κατά 3.000€ ανά τέκνο για τα δύο πρώτα προστατευόμενα τέκνα. Διευκρινίζεται ότι η μέση 4μηνιαία κατανάλωση θα πρέπει να κυμαίνεται από 200 kWh έως 1.500 kWh.

• Οι γονείς με τρία προστατευόμενα τέκνα και οικογενειακό εισόδημα μικρότερο από το ποσό των 23.500€, προσαυξημένο κατά 6.000€, εφόσον κατοικούν μόνιμα σε νησί με πληθυσμό κάτω από 3.100 κατοίκους. Στην περίπτωση αυτή η μέση 4μηνιαία κατανάλωση θα πρέπει να κυμαίνεται από 200 kWh έως 1.700 kWh.

• Τα άτομα με αναπηρία άνω του 67% ή με προστατευόμενα μέλη με αναπηρία άνω του 67% και οικογενειακό εισόδημα μικρότερο από το ποσό των 23.500€ και μέση 4μηνιαία κατανάλωση από 200 kWh έως 1.700 kWh.

• Τα άτομα που έχουν ανάγκη μηχανικής υποστήριξης ή έχουν προστατευόμενα μέλη των οποίων η ζωή εξαρτάται από τη χρήση ιατρικών συσκευών και οικογενειακό εισόδημα μικρότερο από το ποσό των 30.000€. Στην περίπτωση αυτή η μέση 4μηνιαία κατανάλωση θα πρέπει να κυμαίνεται από 200 kWh έως 2.000 kWh, ενώ πέραν του ορίου αυτού τιμολογείται με το ισχύον οικιακό τιμολόγιο που αντιστοιχεί στη συνολική 4μηνιαία κατανάλωση.

Στα όρια κατανάλωσης όλων των κατηγοριών δε λαμβάνονται υπόψη οι καταναλώσεις του νυχτερινού τιμολογίου.
Η ΔΕΗ καλεί όλους τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν αίτηση άμεσα προκειμένου να ενταχθούν στο ΚΟΤ, να επωφεληθούν από τις ελαφρύνσεις και να διασφαλίσουν την αδιάλειπτη ηλεκτροδότηση τους.
Αιτήσεις γίνονται στα ΚΕΠ, ηλεκτρονικά στην ιστοσελίδα του ΔΕΔΔΗΕ και τηλεφωνικά στο 11770 με αστική χρέωση τις καθημερινές 7 π.μ.–7 μ.μ.
Τα στοιχεία που απαιτούνται για την υποβολή της αίτησης είναι λογαριασμός ρεύματος της κύριας κατοικίας στο όνομα του ενδιαφερόμενου, προσωπικά στοιχεία (αριθμό ταυτότητας ή διαβατηρίου, ΑΦΜ και ΑΦΜ συζύγου για τους έγγαμους.
Για τους ανασφάλιστους καταναλωτές απαιτείται ο αριθμός πρωτοκόλλου βεβαίωσης αντίστοιχου περιεχομένου από κρατικό νοσοκομείο και ο ασφαλιστικός φορέας που εξέδωσε τη βεβαίωση.
Τα άτομα που έχουν ανάγκη μηχανικής υποστήριξης, πρέπει να δηλώσουν επιπλέον: αριθμό ΑΜΚΑ, αριθμό πρωτοκόλλου βεβαίωσης του κρατικού ασφαλιστικού φορέα στον οποίο υπάγονται, με την οποία πιστοποιείται η ανάγκη κατ’ οίκον χρήσης συσκευής μηχανικής υποστήριξης και θα πρέπει να καταθέτουν αίτηση κάθε χρόνο.
ΟΣΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ
πηγή 

1.750 πολίτες στο Αγρίνιο πλήρωσαν 1 ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας του 2014! «Κόντρα στην καταχνιά και τις σκουριές των μνημονίων»

Τα τέλη κυκλοφορίας είναι ανταποδοτικά ΤΕΛΗ και όχι φόρος, σύμφωνα με το άρθρο 78 παρ. 1 του Συντάγματος, όπου αναφέρει ρητά ότι:

«Kανένας φόρoς δεν επιβάλλεται oύτε εισπράττεται χωρίς τυπικό νόμo πoυ καθoρίζει τo υπoκείμενo της φoρoλoγίας και τo εισόδημα, τo είδoς της περιoυσίας, τις δαπάνες και τις συναλλαγές ή τις κατηγoρίες τoυς, στις oπoίες αναφέρεται o φόρoς.»

Οι πολίτες που συναντηθήκαμε στην κίνηση του 1^οςευρώ κυρίως από την αδυναμία καταβολής αυτών των υπέρογκων ποσών των τελών κυκλοφορίας, που ζητά το κατοχικό κράτος με συνεργούς το πολιτικό προσωπικό και την διευθύνουσα ιεραρχία της δημόσιας διοίκησης αρνηθήκαμε να συμμετέχουμε στην...

οικονομική ενίσχυση της ελίτ και των πολυεθνικών που κυριαρχούν και αρπάζουν τον όποιο παραγόμενο πλούτο στη χώρα μας. Προτιμήσαμε να «ντύσουμε» την ανημποριά των οικογενειών μας και να έχουμε ένα πιάτο φαί στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι για τα παιδιά μας.
Αρνούμαστε την εξαθλίωση και την υποταγή σε έναν κράτος δυνάστη και ξένο προς τον πολίτη.
Αρνούμαστε εκτός ότι δεν έχουμε να πληρώνουμε τους δρόμους – σκοτώστρες της Αιτωλ/νίας δύο και τρείς φορές.
Αρνηθήκαμε να καταστρέψουμε την περιουσία μας παραδίδοντας τις πινακίδες, που έχουμε πληρώσει και να δηλώνουμε ψέματα για να αποφύγουμε την πληρωμή των ούτος η άλλως υπέρογκων ποσών.
Αρνούμαστε να γυρίσουμε πίσω στην εποχή των παππούδων μας με τα κάρα. Γι’ αυτό ενημερώσαμε (γραπτώς) των διευθυντή της Τροχαίας της διεύθυνσης Αιτωλίας και Ακαρνανίας για τους λόγους της διαφωνίας και για την εφαρμογή στην περίπτωση του άρθρου 20, παρ. 2 Συντάγματος) στον ενδεχόμενο έλεγχο από τα αστυνομικά όργανα.

Επειδή ακούστηκαν κάποιες «κραυγές» (μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας βλέπε Ομπέρτο Έκο), από το οικονομικό επιτελείο της ανεκδιήγητης συγκυβέρνησης και τα παπαγαλάκια της και δυστυχώς και τοπικά όσον αφορά για επιπτώσεις δήθεν που έχουν όσοι δεν πλήρωσαν τα τέλη κυκλοφορίας, τους λέμε ότι οι φίλοι του κινήματός μας πλήρωσαν εμπρόθεσμα το ποσό του ενός ευρώ.
Κατέβαλαν υπέρ δημοσίου (πλήρωσαν) το συμβολικά ποσό του 1^ος  ευρώ και διατηρούν το δικαίωμα της ακρόασης για αιτιολόγηση των ενστάσεων της εξώδικης διαμαρτυρίας, που κατέθεσαν οι φίλοι του κινήματος, που δεν αρνήθηκαν την συμμετοχή τους στα δημόσια έσοδα, σύμφωνα με το σύνταγμα (όσο υπάρχει ακόμα) και τους νόμους του κράτους.
Εκείνοι οι υπάλληλοι εφοριών που έκαναν καταλογισμό των ποσών σε κάποιες περιπτώσεις θα κριθούν με την αγωγή που θα καταθέσουμε στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας επιδιώκοντας την αμετάκλητη απόφαση για το θέμα της ανταποδοτικότητας των τελών, όπως ισχύει σε όλη την Ε.Ε.
Στην προσπάθειά μας αυτή συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά με το ΙΝΚΑ μέσω τουσυμπατριώτη μας Προέδρου κ. Γεωργίου Λεχουρίτη, και ευελπιστούμε σε θετική έκβαση, όπως μας διαβεβαιώνουν οι έγκριτοι νομικοί που επιμελούνται την προσφυγή.    

Η αντίσταση αυτή της κίνησης του 1^ος ευρώ ενάντια στο χαράτσι των τελών κυκλοφορίας στην πόλη του Αγρινίου βρήκε τεράστια αποδοχή, παρά την έλλειψη ενημέρωσης. Φέτος 1750 συμπολίτες συμμετείχαν-συνυπέγραψαν την εξώδικη διαδικασία κατάθεσης στη Δ.Ο.Υ. του συμβολικού ποσού του 1^ος  ευρώ για τα τέλη κυκλοφορίας για το έτος 2014, έναντι 200 ατόμων πέρσι.

Σε όλη τη χώρα το κίνημα του 1^ος ευρώ φούντωσε, όπου ανησύχησε τους συγκυβερνώντας και τους έφερε σε αμηχανία αφού ούτε και οι γνωματεύσεις κατά παραγγελία φόβισαν τους πολίτες αντίθετα εξέθεσαν ορισμένα στελέχη των Δ.Ο.Υ. για τον «υπέρμετρο» ζήλο που έδειξαν την πρώτη ημέρα με τις απειλές τους και διαφόρους χαρακτηρισμούς που αναδιπλώθηκαν κάτω από την αποδοκιμασία του κόσμου. Βλέπεις δεν πιάνουν το πλάνο του κ. Θεοχάρη-Στουρνάρα-Μαυραγάννη και εκτίθενται στους τοκογλύφους της χώρας.   

Αυτές οι νέες μορφές συλλογικών δράσεων και πολιτικής ανυπακοής δεν έτυχαν πάλι φέτος της προσοχής από τα παλαιά κόμματα αλλά ούτε και την αριστερά όλων των αποχρώσεων. Ίσως να θεωρούν ότι επειδή δεν είναι συντεταγμένο και καθοδηγούμενο δεν ανήκει στο κίνημα! Πάντως η ιστορία θα είναι αμείλικτη για όλους μας. Το σωματείο τωνεργαζόμενων στη Δ.Ο.Υ βρίσκεται απελπιστικά σε αναντιστοιχία με το σύνθημα του πανό που έχουν αναρτήσει στην είσοδο της εφορίας. Το τραγικό είναι ότι το κινηματικό και νομικό αντι… δεν το κατάλαβαν και πολύ δαιμονολογούντες και κινήθηκαν στην προσφιλή τους τακτική αναμασώντας τη καραμέλα της συκοφαντίας με γελοία υπονοούμενα. 

Επίσης απουσιάσαν τα εργατικά σωματεία και άλλοι κοινωνικοί φορείς της περιοχής. Για την αυτοδιοίκηση δεν κάνουμε καν λόγο αφού στο Αγρίνιο των μνημονίων για τη δημοτική αρχή δεν υπάρχει κοινωνική δυστυχία παρά μόνο τους «ανησυχεί» ο συνωστισμός των ανέργων για να μπουν στο παγοδρόμιο για να κάνουν τσουλήθρα! Μήπως τελικά αισθάνονται περισσότερο ασφάλεια στον μικρόκοσμό τους και στον καναπέ τους; Δηλαδή προτιμούν  όλοι αυτοί την ήττα από την επιδίωξη της σύγκρουσης;

- Οι πολίτες δεν έχουν να πληρώσουν και γι’ αυτό δε χρωστάνε.

- Να ξέρετε ότι το μόνο που κάνει Η ΥΠΟΤΑΓΗ είναι να ΓΕΝΝΑ ΑΦΕΝΤΑΔΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΥΣ.

Με της καρδιάς το νου ορθάνοιχτο, για να βρούμε τα βήματα που μας οδηγούν στην απελευθέρωση. Να κοντράρουμε παλιές βεβαιότητες και «κεκτημένα», να αναζητήσουμε τους άκληρους, να πεινάσουμε μαζί τους για ψωμί κι ελευθερία, να δοκιμάσουμε αν η κοινωνία που ποθήσαμε μπορεί να γίνει πόθος και γι’ αυτούς.

Καλή χρονιά, αγαπημένοι μας Συμπολίτες!

Αγρίνιο, 31 Δεκεμβρίου 2014

Από την ΚΙΝΗΣΗ ΜΗ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΩΝ ΤΕΛΩΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ  ΑΓΡΙΝΙΟΥ

ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ

"kapagriniou"

Απέραντο φρενοκομείο

του Χάρη Δημούτσου 

Μέ τήν παραπάνω φράση πολύ εὔστοχα χαρακτήρισε τήν Ἑλλάδα ἕνας παλαιός πολιτικός. Τί ζήσαμε τίς προηγούμενες ἡμέρες; Δέν ὑπάρχουν οἰκονομικά προβλήματα, δέν κλείνουν ἐπιχειρήσεις, δέν χάνουν τήν ἐργασία τους χιλιάδες οἰκογενειάρχες, δέν ψάχνουν ἀπεγνωσμένα τά σκουπίδια ἐξαθλιωμένοι πολίτες, δέν αὐτοκτονεῖ κόσμος, δέν μᾶς ἀπειλεῖ ἡ Τουρκία σέ Θράκη, Αἰγαῖο, Κύπρο, δέν ἔχουμε κανένα ἄλλο πρόβλημα, παρά νά ἐλευθερώσουμε ἕναν ἐγκληματία καί ὑπόδικο τρομοκράτη ἀπό τήν φυλακή; Σέ μία ὁμαδική παράκρουση ὅλη ἡ χώρα ἔπεσε στά πόδια ἑνός καλομαθημένου πλουσιόπαιδου, πού θέλει νά παραστήσει τόν ἐπαναστάτη. Σωρηδόν μεμονομένες «προσωπικότητες», σύλλογοι, φορεῖς, δημοτικά συμβούλια, ἐκκλησία, ΜΜΕ, κόμματα, βουλή, ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι ΜΑΖΑ. Ὁ ξεφτιλισμός ὅλου τοῦ κράτους δέν σταμάτησε. Ὁ ὑπουργός δικαιοσύνης ἐκλιπαροῦσε συνάντηση μέ τούς γονεῖς καί αὐτοί τόν ρεζίλεψαν ἀρνούμενοι. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δέν ἐξαιρεῖται. Ὁ πρωθυπουργός, τόν ὁποῖο δέν μποροῦν νά συναντήσουν, γιά ἑκατοντάδες κολοσιαῖα ἐκκρεμῆ θέματα, δέχτηκε πρόθυμα νά συνδιαλαγεῖ μέ τόν πατέρα τοῦ ἐκβιαστή ἐγκληματία. Ἡ Νέμεσις ὅμως χτύπησε ἀμέσως. Αὐτό τό παιδί πού χαρακτηρίζεται νά ἔχει πολύ μῖσος, τούς ἀπαξίωσε ὅλους ὅσοι ἔπεσαν στά πόδια του, δηλώνοντας: «Προφανῶς ἡ διεκδίκηση πού κάνω δέν ἀφορᾶ τήν στέρησή μου στό δικαίωμα τῆς ἐκπαίδευσης. Ἐπέλεξα τήν ἀπεργία πείνας, ὄχι κάνοντας μία ἐπίκληση στήν ἀστική νομιμότητα ἀλλά θέτοντας ἕναν ἐκβιασμό καί προκαλώντας τό δῆθεν ἀνθρωπιστικό χαρακτῆρα τοῦ συστήματος», συνεχίζοντας δέ σέ ἄλλο σημεῖο «τά πανεπιστήμια εἶναι χῶροι περιστολῆς τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος καί δημιουργίας ἀνθρώπων πειθήνιων», κονιορτοποιῶντας ὅλα τά ἐπιχειρήματα τῆς μάζας τῶν ὑποστηρικτῶν του. Ἔχουμε τέσσερις παράγοντες: Τό παιδί, τούς γονεῖς, τήν κοινωνία καί τό κράτος. Τό πρῶτο μέ ληστείες τραπεζῶν καί καλάσνικοφ προσπαθεῖ δῆθεν νά ἀλλάξει τό σύστημα. Τό νά ἀποφασίζεις ὅμως ἐσύ γιά τό καλό μου χωρίς νά μέ ρωτήσεις εἶναι ἀπόλυτος φασισμός. Τό νά χρησιμοποιεῖς βία γιά νά ἐπιβάλλεις τίς ἰδέες σου εἶναι καθαρός φασισμός. Παρεπιμπτόντως σέ αὐτή τήν κατηγορία κατατάσσονται καί οἱ αὐτοπροσδιοριζόμενοι ἀντιφασίστες οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ χειρότεροι φασίστες. Τό θετικό του σημεῖο εἶναι ὅτι δέν ὑποκρίθηκε. Συνεχίζει νά ὑποστηρίζει τήν «πάλη» στήν κοινωνία μέ τίς μολότοφ, τούς ἐμπρησμούς, τίς βόμβες κ.λ.π. Ἴσως ἀπό τήν σιγουριά του ὅτι θά βγεῖ νικητής, ἀφοῦ σέ ὅλη του τήν ζωή ἔμαθε ὅτι πραγματοποιοῦνται τά χατήρια του. Οἱ γονεῖς φάνηκε ὅτι εἶναι οἱ πρῶτοι φταῖχτες. Εἶναι πολύ πιθανόν ἕνα παιδί νά ξεφύγει ἀπό τήν οἰκογένειά του, ἀλλά στήν συγκεκριμένη περίπτωση δέν συνέβει αὐτό. Οἱ δηλώσεις καί ἡ συμπεριφορά τους ἔδειξαν ὅτι ἔχουν ἀπόλυτη εὐθύνη γιά τήν κατάντια τοῦ γιοῦ τους, γιά τόν ὁποῖο συνεχίζουν νά εἶναι «ὑπερήφανοι». Ἀντί λοιπόν νά κρύβουν τό πρόσωπό τους ἀπό προσώπου γῆς, ἔχουν τό θράσος νά γίνονται τιμητές τῶν πάντων. Ἡ κοινωνία ὅπως προαναφέραμε ἀπέδειξε γιά ἄλλη μία φορά ὅτι σέ μεγάλο μέρος λειτουργεῖ σάν μάζα. Βέβαια ὑπήρξαν καί ἐξαιρέσεις ὅπως π.χ. δήμαρχος πολύ μεγάλης πόλεως, κείμενος μάλιστα ἰδεολογικά συγγενῶς πρός τό παιδί δήλωσε: «Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Νά ἀκοῦς ὅτι θέλει νά βγεῖ ἐλεύθερα νά σπουδάσει καί τί; Νά πάρει τό καλάσνικοφ; Δέν στέκουν αὐτά τά πράγματα». Τό κράτος εἶναι ὁ μεγάλος ὑπόλογος. Ὑπέκυψε σέ ὠμό ἐκβιασμό, ἄνοιξε τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου καί παρανόμησε ἀσυστόλως. Πρώτη παρανομία εἶναι ὅτι νομοθέτησε φωτογραφική διάταξη. Δεύτερον γιά νά πάρει κάποιος ἄδεια ἀπό τήν φυλακή μεταξύ ἄλλων προϋποθέσεων πρέπει α) νά ἔχει ἐκτίσει τό 1/3 τῆς ποινῆς του, β) νά μήν εἶναι ὑπόδικος γιά συμμετοχή σέ ἐγκληματική ὀργάνωση, γ) νά μήν εἶναι ὑπόδικος γιά συμμετοχή σέ τρομοκρατική ὀργάνωση καί τό κυριώτερον δ) νά ἔχει ἀποδείξει ἐμπράκτως τήν εἰλικρινῆ μεταμέλειά του. Τούς τρεῖς τουλάχιστον ὅρους εἶναι τεκμηριωμένο ὅτι δέν τούς πληροῖ. Δραπετεύοντας δέ στό ΤΕΙ, μπορεῖ νά κάνει ὅτι θέλει καί ποιός εἶναι δυνατόν νά τόν ἐλέγξει; Ἤ θά τολμήσει καθηγητής νά μήν τόν προβιβάσει; Ἀπό ἐδῶ καί στό ἑξῆς λοιπόν ὅποιος ἐγκληματίας θέλει μπορεῖ ἐκβιάζοντας νά ἀπαιτεῖ τήν ἐλευθερία του μέ μιά ἀπεργία πείνας. Ἀρκεῖ βέβαια νά ἔχει κάποιες στοιχεῖα πού κακῶς παρέλειψαν νά προσθέσουν στόν νόμο. Νά εἶναι ἤ ἀριστερός ἤ ὁμοφιλόφυλος ἤ λαθρομετανάστης. Νά ἔχετε ὅλοι χρόνια καλά κι ἄς εἶναι καί πολλά!

πηγή 

Τα βραβεία της Ακαδημίας και ο πραγματικός Ρήγας Βελεστινλής

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε πρόσωπα και σωματεία για την πολιτιστική, επιστημονική και κοινωνική προσφορά τους. Μία διάκριση με ιδιαίτερη σημασία είναι η απονομή ειδικού βραβείου για τη μελέτη των χρόνων της Τουρκοκρατίας. Το βραβείο έλαβε με σχεδόν ομόφωνη απόφαση της Ακαδημίας ο Γιώργος Καραμπελιάς, ιστορικός ερευνητής, εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ και συγγραφεύς πολλών βιβλίων. Ο Καραμπελιάς βραβεύθηκε για το έργο του με τον τίτλο «Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα», το οποίο εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της πολυσύνθετης προσωπικότητας του Εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή (Φεραίου). Ο Γ. Καραμπελιάς δίνει έμφαση στα νεανικά χρόνια του Ρήγα, όταν η επαναστατική του ιδεολογία βασιζόταν στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση του λαού μας. Τότε εξέδωσε ως εκδότης- επιμελητής τους «Χρησμούς του Αγαθάγγελου», ένα έργο με προφητείες ενός ανυπάρκτου προσώπου, στην πραγματικότητα γραμμένου το 1760 από τον Θεόκλητο Πολυειδή. Οι προφητείες αυτές, έστω και αν δεν προέρχονται από αληθινό Άγιο της Εκκλησίας μας, βοήθησαν το Ελληνορθόδοξο Γένος να ανακτήσει την ελπίδα του μετά από δεκάδες αποτυχημένες επαναστάσεις εναντίον του Οθωμανικού ζυγού. Αρχικά ο Ρήγας ήλπιζε στη ρωσική βοήθεια, αργότερα όμως προσανατολίσθηκε προς τη Γαλλία και τον Ναπολέοντα. Όχι από θαυμασμό ή από ιδεολογική επιρροή, αλλά για το συμφέρον του Ελληνισμού. Ήταν η εποχή που ο Ναπολέων εστράφη κατά των Βενετών, οι οποίοι μεταξύ πολλών άλλων περιοχών κυριαρχούσαν και στα Επτάνησα. Ο Καραμπελιάς καταδεικνύει ότι ο Ρήγας δεν ήταν πιστό τέκνο του δυτικού Διαφωτισμού, ο οποίος είχε αρκετά αντιχριστιανικά στοιχεία. Ο Βελεστινλής είχε μία Ελληνορθόδοξη αντίληψη για τη Μεγάλη Ιδέα και για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας μετά την απελευθέρωση. Αυτή η αλήθεια ενοχλεί ορισμένους ιστορικούς, οι οποίοι τον παρουσιάζουν σαν αντιγραφέα του δυτικού Διαφωτισμού και αρνούνται άλλες πνευματικές και πολιτιστικές επιρροές στον γενναίο αυτό λόγιο και οραματιστή. Η ομάδα των φανατικών Διαφωτιστών, οι οποίοι αρνούνται τον επαναστατικό ρόλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενοχλήθηκε από το γενικότερο έργο του Καραμπελιά και ειδικότερα από την απόφαση της Ακαδημίας να τον βραβεύσει. Προσπάθησαν να εμποδίσουν την βράβευση, αλλά απέτυχαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ακαδημαϊκών στάθηκε στο ύψος της, όπως και τον Μάρτιο του 2007, όταν απέρριψαν το βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Η Ακαδημία βράβευσε έναν αντικειμενικό και σοβαρό ιστορικό, ο οποίος δεν είναι πανεπιστημιακός καθηγητής, αλλά τεκμηριώνει και μελετά την Νεοελληνική Ιστορία καλύτερα από πολλούς Πανεπιστημιακούς. Ο Γ. Καραμπελιάς προέρχεται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά έχει το θάρρος να παραδέχεται την ανάγκη να διατηρήσουμε την Ορθοδοξία, τη γλώσσα και τη διαχρονική συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας. Τον συγχαίρω!
Κ. Χολέβας

πηγή