Γράμμα στον 10χρονο γιο μου - Αποχαιρετώντας το σύστημα της ελληνικής παιδείας

 

 

Πρώτη μου μέρα στο καινούργιο σου σχολείο. Προσέχεις αυτό το «μου», «πρώτη Μου»; Αστείο δεν ακούγεται στην αγωνία του επάνω; Είσαι 10 χρονών πια. Αυτές τις αγωνίες θα έπρεπε να τις έχω ξεπεράσει. Αλλά φέτος είναι αλλιώς. Στην τάξη σου βρίσκομαι. Κάθομαι στο θρανίο που ίσως καθίσεις. Μέρα μόνο για γονείς. Δίπλα μου ένα ζευγάρι Κινέζων. Πίσω μου ένα ζευγάρι Μουσουλμάνων, αν κρίνω από τη μαντίλα της γυναίκας. Πιο πίσω μια Ιταλίδα. Και δυο Ινδοί. Είμαστε και τέσσερις Έλληνες. Σήμερα αποχαιρετώ μαζί σου, το σύστημα της ελληνικής παιδείας. Και είναι το στομάχι μου κόμπος. Ενοχή. Αποχαιρετώ το ελληνικό σχολείο που τελείωσαν και τ' αδέλφια σου. Αποχαιρετώ έναν Έλληνα σπουδαίο εκπαιδευτικό και επιχειρηματία, που δίνει τον δικό του αγώνα, να παραμένει φερέγγυος μέσα σε τόσες οικονομικές αντιξοότητες, να πληρώνει τις υποχρεώσεις του, μισθούς εκπαιδευτικών κ.λπ. Μην το θεωρείς αυτονόητο στις μέρες μας. Και σ΄ αυτό έχω ενοχή, ότι τον αποχαιρετάμε.

Την απόφαση την πήραμε με τον πατέρα σου εκείνη τη μέρα. Την οριστική εννοώ. Ήμασταν σ΄ ένα τραπέζι με κρατικοδίαιτους που ασχολούνται με την Παιδεία. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε και μια πολιτικός που είχε δώσει τη δική της μάχη για την Παιδεία. Να θυμάσαι, δύο γυναίκες έδωσαν λυσσαλέα μάχη για την Παιδεία στις μέρες μας. Και οι δύο κλωτσήθηκαν πρώτα-πρώτα από τα ίδια τους τα κόμματα. Σου έλεγα για εκείνο το τραπέζι. Ο πατέρας σου μόλις είχε δει τη χώρα μας στην πλέον χαμηλή θέση μιας παγκόσμιας κατάταξης για την Παιδεία. Τους ρώτησε λοιπόν την άποψή τους. «Ξέρετε τα κριτήρια της λίστας αυτής κύριε;» του πέταξε με ειρωνεία ο κρατικοδίαιτος, σαν να είχε άσσο στο μανίκι της επόμενης κουβέντας του, και συνέχισε «Εμείς δεν αναγνωρίζουμε αυτά τα κριτήρια. Άρα δεν μας ενδιαφέρει η σειρά που πήρε η χώρα μας» και έτσι ξένοιασε. 

Κώστα να θυμάσαι... Στραβός είναι ο γιαλός, εμείς πάντα σωστά αρμενίζουμε. Κοιταχτήκαμε στα μάτια και αυτόματα συνεννοηθήκαμε. Κάπως έτσι ενεργούμε 33 χρόνια. Την επόμενη μέρα σε γράψαμε στο καινούργιο σου σχολείο. Ας συνέχιζαν το δικό «τους» σύστημα, εγκεκριμένο από τους εαυτούς τους. Χωρίς εσένα. Δεν ήμουν μια Αντουανέτα, ήμουν σκηνή από το έργο «Η εκλογή της Σόφι».


Τούτη η κρίση χτύπησε όλον τον κόσμο. Ψάξε την αρθρογραφία μου. Τσιγκουνεύτηκα πολλά αγανακτισμένα κείμενα καθώς κατ΄ επιλογήν η γραφή μου έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Αφού όμως υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν τροφή στα σκουπίδια, αφού υπάρχουν άνεργοι χωρίς δυνατότητα σταδίων προσαρμογής, το βούλωνα. Συνειδησιακά. Δεν μου επιτρεπότανε να γράψω ως αγανακτισμένη. Στις μέρες μας, έχεις και να παλέψεις με αίσθημα ντροπής ότι είσαι καλύτερα από άλλους. Κι ας είναι εικονικό το καλύτερα ή και θέμα χρόνου.


Κώστα μου, στα δικά μας μαθητικά χρόνια είχαμε να παλεύουμε με οξείες και περισπωμένες, με ψιλές και δασείες (ακόμα και τώρα μπορώ να σου πω τις λέξεις από Ε που παίρνουν δασεία). Όχι, δεν τα εκλαμβάναμε αυτά σαν πλούτο της ελληνικής γλώσσας, αλλά σαν μπελά. Μας εκπαίδευαν όμως σε δυσκολίες. Μας περπατούσαν σε γέφυρες. Είχαμε να παλεύουμε και με καθαρεύουσα.Αλλά εκείνη η καθαρεύουσα, μαζί με τη δημοτική, με αξίωσε να μπορώ να διαβάζω Παπαδιαμάντη. Μετά ήρθε μια δημοτική που αποψίλωσε το σύμπαν, παρέα με μια «δημοτική» για τα πάντα. Όλα εύπεπτα, όλα μασημένα μέχρι φτυμένα. Βγήκαμε παρέα ανορθόγραφοι. Και οι τότε ορθογράφοι και οι σύγχρονοι αμόρφωτοι.


Πώς το κατάφεραν;


Σκοτώσαμε με τόση λύσσα την Παιδεία λες και την εχθρευόμασταν! Στον πλούτο μας αφοδεύσαμε και μετά μαζέψαμε τα βρακιά μας ανακουφισμένοι. Δες τα βιβλία της γλώσσας… Ποια κείμενα επιλέγουν! Την εικονογράφηση. Δες πώς σας διδάσκουν θρησκευτικά, δες ιστορία, μαθηματικά. Παλαιολιθικές εποχές ζείτε. Τι απέραντη βαρεμάρα!


Οι πολιτικοί, με ένα γκεμπελικό σύστημα λοβοτομής, κατόρθωσαν το αδύνατο. Ένα σύστημα βολικό να δημιουργεί συνενόχους και να μετατοπίζει ευθύνες στο άπειρο.


Αποξενωθήκαμε από την ίδια μας τη χώρα. Το ποίημα «Τι είναι η πατρίδα μας» έγινε «Ποια είναι η πατρίδα μας πια;». Όλοι κατά συρροή μετανάστες και συγχρόνως κάτοικοι πολυκατοικίας. Με θέα σε ακάλυπτο. Νομίζω ότι κάνω το σωστό, ότι σε σώζω. Μα αν είναι έτσι γιατί με πνίγει αυτό το αίσθημα ενοχής; Γιατί μου χαμογελάει ειρωνικά ο στίχος του ποιητή του Αλεξανδρινού, «Η Πόλις»; Κι αν όλοι; Είναι αυτό λύση;


Κώστα, ευτυχώς για σένα δεν είναι τόσο περίπλοκα τα πράγματα. Έχεις πολύ «αύριο» μπροστά σου και λιγότερες αλυσίδες «χθες». Είσαι ελεύθερος να ξανοιχτείς σε έναν καινούργιο χάρτη. Ξέρεις και κάτι ακόμα; Δεν το ομολογούμε συχνά σε τούτη τη χώρα. Το φως ερχόταν απ΄ έξω πολλές φορές. Ακόμα και πολιτικοί που ερχότανε απ΄ έξω... Δες τον Καποδίστρια. Συγκλονιστική μορφή! Κι ας μην τον δοξάσαμε όσο έπρεπε. Τον δοξάζει η Ελβετία που του οφείλει το σύστημα της. Ό,τι σου λέω μπορεί να είναι και για να ημερώσω το πείραμα που κάνω. Πείραμα; Μα όλη η γονεϊκή σχέση δεν είναι ένα πείραμα;


Σου γράφω αυτό το γράμμα να το έχεις κάποτε. Από την πρώτη μέρα στο καινούργιο σου σχολείο. Που ο πίνακάς του γράφει «“Please” and “thank you” are still magic words». Από αύριο εσύ θα αγωνιστείς να εξοικειωθείς με το «ξένο» κι εγώ θα συνεχίζω να σε μυώ στη γλώσσα τη δική μας, στην ιστορία μας. Βάρος χοντρό. Ας πούμε θα προσπαθήσω και για σένα όπως με τ΄ αδέλφια σου. Αυτό δεν είναι μέσα στα καθήκοντα του γονιού, όταν μάλιστα τον πνίγει η μοναξιά ενός συστήματος που εξοντώνει με λύσσα κάθε ελπιδοφόρο, ένα σύστημα που δίνει ακόμα ευκαιρίες σε «αιώνιους φοιτητές», που δεν επιτρέπει στον Πρύτανη να μπει στο γραφείο του. Ένα σύστημα που ΟΜΟΦΩΝΑ (πρώτη φορά) ψήφισε το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου (και έσπασαν χέρια σε παλαμάκια) για να το καταργήσει αμέσως μετά;


Αλήθεια τι έγινε εκείνο το πιλοτικό πρόγραμμα «Νέο σχολείο» για τα δημοτικά, που εφαρμόστηκε στο 30% των δημοτικών, με στόχο την πλήρη εφαρμογή του το 2014. Το ξεπετάξανε κι αυτό οι επόμενοι σαν να ήταν βάρος;


Προσκολλημένοι σε σύστημα με αμόρφωτους δασκάλους πιο πολύ από μαθητές.

Κώστα σου γράφω αυτό το γράμμα. Θα μπορούσα να μην το δημοσιοποιήσω αφού αφορά εσένα και εμένα. Να μην το δημοσιοποιήσω από σεβασμό σε ένα σωρό γονείς που δίνουν τον δικό τους αγώνα και δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στο παιδί τους το καλύτερο που θα ήθελαν. Μακάρι να μην εκλάβουν το γράμμα ως αναιδή κομπασμό.

Θα μπορούσα να τηρήσω την ομερτά πολιτικών και «γνωστών», που κόπτονται για δημόσια παιδεία ενώ το δικό τους παιδί πάει σε ιδιωτικό.

Αν το δημοσιοποιώ είναι γιατί θέλω, κλείνοντας αυτό το γράμμα, να βγάλω μια κραυγή μέσα από τα πιο βαθιά, βαθιά μου:

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ! Με πόσα παιδιά ακόμα θα παίξετε; Ποιο πλεόνασμα λογαριάζουμε ως πλεόνασμα όταν η Παιδεία μας έχει αυτά τα χάλια;

Αυτό το έλλειμμα δεν μπαλώνεται και θα μας κυνηγάει όλους! Θα στοιχειώσει όλο το μέλλον του μέλλοντός μας. Ο σώζων εαυτόν, δεν θα σώζει εαυτόν, ό,τι και να κάνει.

Κι αυτό το ξέρω Κώστα μου. Δυστυχώς το ξέρω. Καλή χρονιά στους γονείς. Τα παιδιά πάντα βρίσκουν την άκρη.

πηγή 

Εξευτέλισαν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ - Επίσημα δεκτά τα Σκόπια ως "Μακεδονία"

Βίντεο: Εξευτέλισαν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ - Επίσημα δεκτά τα Σκόπια ως "Μακεδονία"

Εξευτέλισαν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, υποδεχόμενοι στον Σκοπιανό υπουργό Εξωτερικών ως "υπουργό Εξωτερικών της Μακεδονίας" με τον γ.γ. του ΝΑΤΟ Φ.Ράσμουνσεν στο άκουσμα της υβριστικής φράσης για την Ελλάδα να χαμογελά πλατιά και να υποδέχεται με μία θερμή χειραψία τον Σκοπιανό,, όπως και ο Βρετανός πρωθυπουργός Τ.Κάμερον!

Πρακτικά προσπάθησαν  να βάλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ από το "πράθυρο" με μία de facto ενέργεια παρακάμπτοντας την απόφαση του Βουκουρεστίου τον Μάϊο 2008 που ήταν και μία από τις αιτίες που υπονομεύθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών Ε.Βενιζέλος και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Α.Σαμαράς, ο, κάποτε, "σκοπιοφάγος πατριώτης" που υποτίθεται ότι είχε ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη για την στάση της στο θέμα των Σκοπίων, έκανε το όλο θέμα "γαργάρα".

Η υποδοχή του Σκοπιανού υπουργού Εξωτερικών από τον τελετάρχη ως "υπουργού Εξωτερικών της Μακεδονίας" και η θερμή υποδοχή του από τον γ.γ. του νΑΤΟ Φ.Ράσμουνσεν είναι ένα εθνικό σκάνδαλο.

Και πηγές του ΥΠΕΞ έλεγαν ότι "Έκανε λάθος ο τελετάρχης" και κλείνουν εκεί το θέμα! Λες και υπάρχει περίπτωση ο τελετάρχης (μάλλον ένας Βρετανός αξιωματικός, αν καταλάβαμε καλά από την προφορά του) υπήρχε πρίπτωση να χαρακτηρίσει με την ονομασία που δεν έχει, ο εκπροσωπος ενός κρατιδίου "της πλάκας" όπως τα Σκόπια.

Ενα λάθος που μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο και βέβαια όταν ο ίδιος ο Φ.Ράσμουνσεν και ο νο 2 μετά τον Μ.Ομπάμα στο ΝΑΤΟ ο Βρετανός πρωθυπουργός Τ.Κάμερον, κάνουν δεκτό τον Σκοπιανό ΥΠΕΞ με μία "φαρδιά αγκαλιά" ως "υπουργό Εξωτερικών της Μακεδονίας" και δεν υπήρξε άμεση αποχώρηση της ελληνικής αντιπροσωπείας, ουσιαστικά και de facto αποδέχθηκε ότι εντος του ΝΑΤΟ τα Σκόπια μπορούν να χαρακτηρίζονται ως "Μακεδονία".

Ολα αυτά ενώ τα ευρήματα στην Αμφίπολη πάνω στα οποία ηκυβέρνηση έχει στήσει ολόκληρο πολιτικό παιχνίδι, είναι αποστομωτικά για τους Σκοπιανούς και τους ουσιαστικούς συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ.

 δες ΕΔΩ

 πηγή

Σκάνδαλο Rotherham: Η ένοχη σιωπή του συστήματος και η εξήγηση για την εμμονή των μουσουλμάνων με το βιασμό

ΚΟ: Στην Βρετανία αυτές τις ημέρες τα media προσπαθούν όσο μπορούν να παρουσιάσουν αλλοιωμένη την σοκαριστική αποκάλυψη ότι σχεδόν 1.400 παιδιά, από την ηλικία των 11 ετών, υπήρξαν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης την περίοδο μεταξύ 1997 και 2013, από Πακιστανούς μουσουλμάνους. Οι ξυλοδαρμοί, οι βιασμοί, ακόμη και περιπτώσεις εμπορίας παιδιών γίνονταν επί σειρά ετών στην πόλη Rotherham της βρετανικής περιφέρειας Yorkshire. Οι δράστες πλησίαζαν αποκλειστικά λευκά κορίτσια κυρίως το βράδυ, σε χώρους όπως τα ταχυφαγεία (“street grooming”) και εκμεταλλευόμενοι το νεαρό της ηλικίας τους, τα μεθούσαν, τους χορηγούσαν ναρκωτικές ουσίες και τα προωθούσαν σε διάφορα σπίτια στην βόρεια Βρετανία όπου τα μετέτρεπαν σε αντικείμενα του σεξ, βιάζοντάς τα κατ’ εξακολούθηση, ενώ μια ανήλικη βιάστηκε από 25 άνδρες Πακιστανικής καταγωγής μέσα σε μια νύχτα. Κάποια εκ των θυμάτων πιστεύεται ότι έχασαν τη ζωή τους, περίπου 100 κορίτσια έμειναν έγκυες, και κάποια αναγκάστηκαν δια της βίας να αποβάλλουν. 

Τα ΜΜΕ προσπαθούσαν και προσπαθούν να υποβαθμίσουν την ταυτότητα των δραστών ή να τους αναφέρουν απλώς ως «Ασιάτες», ενώ βλέποντας την αντίδραση του κόσμου, διαρρηγνύουν τα «αντιρατσιστικά» τους ιμάτια, ότι η θρησκεία και η καταγωγή "δεν έχουν καμία απολύτως σχέση". To διεφθαρμένο σύστημα βρήκε επίσης μια πιο ‘light’ λέξη για να εξωραΐσει όλη αυτήν την βρωμιά: όχι δεν είναι βιασμός, είναι «grooming» (κάτι σαν ζευγάρωμα! Χρησιμοποιείται για τα ζώα και περισσότερο για τα άλογα). 

Οι αποκαλύψεις προκάλεσαν τρόμο, αποστροφή αλλά και αγανάκτηση όχι μόνο για το δράμα των άτυχων κοριτσιών, όσο και για το γεγονός ότι πολλές καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων δεν ερευνήθηκαν και δεν αξιοποιήθηκαν από τις αρχές για τον εντοπισμό των εγκληματιών, καθώς κάποιοι μάρτυρες δεν είχαν κριθεί «αξιόπιστοι», ενώ η εφημερίδα Daily Mail κατηγόρησε τις αρχές ότι φοβούνταν να λάβουν μέτρα μήπως και χαρακτηριστούν «ρατσιστές». Μια πρώην εργαζόμενη σε υπηρεσίες νεολαίας στο Rotherham, κατήγγειλε ότι όλοι ήξεραν τι γινόταν, αλλά δεν έκαναν τίποτε, ενώ η ίδια όταν προσπάθησε επανειλημμένα να ειδοποιήσει το συμβούλιο της πόλης για έναν συγκεκριμένο «Ασιάτη» ταξιτζή που παρέσερνε νεαρά κορίτσια – άκουσε το αφεντικό της να της λέει : «Δεν μπορείς να λες τέτοια πράγματα, είναι ρατσιστικό!» Στην όλη αναμπουμπούλα έσκασαν μύτη και οι γνωστοί «αντιρατσιστές» που είδαν τον «εχθρό»: Τι άλλο; Ο «φασισμός». Το 2011 ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Τζακ Στρο, (Εργατικός) προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες από τους «ευαίσθητους» θιασώτες του πολυπολιτσμού, για την θεωρούμενη «στοχοποίηση και τη δημιουργία «στερεοτύπων» για την πακιστανική κοινότητα στη χώρα, καθώς είπε τα αυτονόητα ότι δηλαδή, νεαροί άνδρες πακιστανικής καταγωγής βάζουν στόχο ανυπεράσπιστα νεαρά λευκά κορίτσια γιατί τα θεωρούν εύκολη λεία. Να σημειωθεί, ότι ο Στρο υπήρξε ένθερμος υπέρμαχος της πολυπολιτισμικότητας. Σημειώνεται επίσης, ότι οργάνωση που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των παιδιών, χαρακτήρισε κοινή πρακτική στο Πακιστάν αλλά και στο Αφγανιστάν τον βιασμό και την σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων.

Διαβάστε παρακάτω ένα άρθρο του Nicolai Sennels. Έχει τίτλο «Γιατί βιάζουν οι Μουσουλμάνοι;» Ο Nicolai Sennels είναι Δανός ψυχολόγος που εργάστηκε μεταξύ των νεαρών μουσουλμάνων κρατουμένων στις φυλακές της Δανίας και γνώρισε από κοντά την κουλτούρα του ισλάμ. Του ίδιου είναι το αποκαλυπτικό άρθρο Ψυχολογία : Γιατί το Ισλάμ δημιουργεί τέρατα, που δημοσίευσε ο ΚΟ :

Το πρόσφατο σκάνδαλο βιασμών στο Rotherham της Αγγλίας δεν αποτελεί έκπληξη. Για χρόνια οι Βρετανικές Αρχές αγνόησαν το γεγονός ότι συμμορίες Πακιστανών προέβαιναν σε απαγωγές, βιασμούς και βασανισμούς εκατοντάδων κοριτσιών, αναγκάζοντάς τα να εγκαταλείψουν τα αγέννητα μωρά τους και απειλώντας τα να τα σκοτώσουν με τον πιο φρικτό τρόπο, εάν έλεγαν κάτι για την κακοποίηση. Όλα αυτά είναι μέρος του Ισλάμ.

Το φαινόμενο με τις συμμορίες «Ασιατών» - που στην πραγματικότητα είναι  συμμορίες μουσουλμάνων – όπου παραπλανούσαν παιδιά και νεαρά άτομα με δώρα, ναρκωτικά και υποσχέσεις αγάπης, ή απλά χρησιμοποιώντας καθαρή βία, για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές και παιδοφιλικές τους επιθυμίες, στοιχειώνει πολλές βρετανικές και ευρωπαϊκές πόλεις.

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτό. Ο πρώτος είναι το Ισλάμ. Μουσουλμανικές γραφές αναφέρουν ότι στον Μωάμεθ – τον ιδρυτή του Ισλάμ, «το στόμα του Αλλάχ» - άρεσε να κάνει σεξ με μικρά κορίτσια. Παντρεύτηκε την Aisha όταν εκείνη ήταν έξι χρονών και είχε επαφή μαζί της όταν εκείνη ήταν εννέα. Εκτός αυτού, σύμφωνα με το Κοράνι (4:24) οι μουσουλμάνοι επιτρέπεται να έχουν σεξουαλική επαφή με γυναίκες σκλάβες – αυτό ακριβώς που ήταν τα νεαρά θύματά τους. Στην μουσουλμανική κουλτούρα οι γυναίκες που δεν καλύπτουν το πρόσωπό τους είναι πιθανό να θεωρηθούν «πόρνες», και αν ένας άντρας «προκληθεί» από μια τέτοια γυναίκα, τότε – κατά ένα μέρος λόγω της διεστραμμένης λογικής της ευθύνης στο πλαίσιο της μουσουλμανικής ψυχολογίας - η γυναίκα κατηγορείται για τον βιασμό (και γι’ αυτό τον λόγο συχνά μπορεί να οδηγηθεί στην εκτέλεση).

 

Ένας άλλος λόγος για τον υψηλό αριθμό βιαστών μεταξύ των μουσουλμάνων είναι ότι το ισλαμικό δίκαιο και η μουσουλμανική κουλτούρα έχουν την τάση να διαφθείρουν τη σεξουαλικότητα. Ακριβώς όπως η αγαμία μεταξύ καθολικών ιερέων ή μοναχών γεννά συχνά επιβλαβείς σεξουαλικές συμπεριφορές, η σεξουαλική καταπίεση μέσα στο Ισλάμ είναι ένα σημαντικό εμπόδιο για την ελεύθερη έκφραση των σεξουαλικών αναγκών.

Η σεξουαλική ορμή αντίθετα κατευθύνεται προς πιο προσιτές πηγές ανακούφισης: όπως τα παιδιά και τα ζώα (!) Στην πραγματικότητα, οι Πακιστανοί έρχονται πρώτοι στον κόσμο στην αναζήτηση διεστραμμένου σεξουαλικού υλικού στο διαδίκτυο – σεξ με γάιδαρους, σεξ με παιδιά κλπ. Μία έρευνα έδειξε ότι το 95 τοις εκατό των Πακιστανών οδηγών φορτηγών έχουν σεξουαλικές σχέσεις με παιδιά - και σίγουρα δεν είναι μόνο οι οδηγοί φορτηγών οι οποίοι έχουν τέτοιες ορμές.

Μια περαιτέρω συμβολή στην μουσουλμανική ψυχολογία βιασμού είναι η ευρεία εξάπλωση πρακτική του καταναγκαστικού και κανονισμένου γάμου. Ο εξαναγκασμός σε γάμο σημαίνει βιασμό εφ’ όρου ζωής. Κάθε πράξη συνουσίας σε ένα γάμο στον οποίο η γυναίκα δεν έχει επιλέξει τον σύντροφό της και είναι υπό πίεση για να εκπληρώσει τις ανάγκες του συζύγου της - και ως εκ τούτου να κάνει παιδιά - είναι βιασμός. Με τον τρόπο αυτό η ισλαμική κουλτούρα του γάμου προωθεί τον βιασμό και την περιφρόνηση της αγάπης, και καθιερώνει το δικαίωμα των ανδρών να μην νοιάζονται για τις σεξουαλικές ανάγκες των συντρόφων τους : το σεξουαλικό αντικείμενο είναι μόνο ένα μέσο για ένα σκοπό. Εάν μελετήσει κάποιος την σεξουαλική συμπεριφορά στις μουσουλμανικές χώρες, συνειδητοποιεί ότι ο Borat (η κωμική φιγούρα που υποδύθηκε ο Sacha Baron Cohen) δεν είναι καθόλου φανταστικός.

Το γεγονός ότι το 70 τοις εκατό των Πακιστανών, περίπου το ήμισυ των Αράβων και τουλάχιστον το ένα τέταρτο του συνόλου των Τούρκων είναι παντρεμένοι συντρόφους που έχουν κάποιο συγγενικό δεσμό, δείχνει πόσο λίγο η ισλαμική κουλτούρα νοιάζεται για την υγεία και την αγάπη. Πρόκειται κυρίως για το σεξ, την αναπαραγωγή και την «τιμή» της οικογένειας.

Λαμβάνοντας υπόψη τέτοια γεγονότα, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί οι μουσουλμάνοι άνδρες δυσκολεύονται πολύ να κατανοήσουν τον τρόπο που η Δύση αντιμετωπίζει το σεξ - και γιατί η θεσμοθετημένη σεξουαλική κακοποίηση τους έρχεται εύκολα.

 

πηγή 

Η δίκη των στελεχών των Ερυθρών Χμερ

 

 

Του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Καθημερινή

Στις 7 Αυγούστου, στη μακρινή Πνομ Πενχ, ένα ειδικό μεικτό δικαστήριο, διεθνές και εθνικό, καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη δυο γεροντάκια, τον Νουόν Τσέα, 88 χρόνων, και τον Κιέου Σαμπάν, 83 χρόνων. Ο πρώτος άκουσε τη δικαστική απόφαση από αναπηρικό αμαξίδιο, ο δεύτερος υποβασταζόμενος. Ποιος τους ξέρει, ποιος τους θυμάται; Κι όμως ήταν κορυφαία στελέχη του καθεστώτος των Ερυθρών Χμερ (17.4.1975 - 7.1.1979). Ο πρώτος, γνωστός ως «Αδερφός υπ’ αριθμόν 2», ήταν το δεξί χέρι του Πολ Ποτ, και ο δεύτερος ήταν αρχηγός του κράτους. Βαρύνονται, πάει να πει, για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του εικοστού αιώνα: 1.700.000 άνθρωποι, το ένα τέταρτο δηλαδή του συνολικού πληθυσμού, δολοφονήθηκαν με ποικίλους τρόπους, σε αυτά τα τρία χρόνια και εννιά μήνες που κράτησε το καθεστώς τους. Θα το επαναλάβουμε: η Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ έφτασε πιο κοντά από οποιοδήποτε άλλο καθεστώς στην πραγμάτωση του ολοκληρωτισμού - κομμουνιστικού εν προκειμένω ολοκληρωτισμού, μαοϊκής εμπνεύσεως. Υπό τις επευφημίες πολλών δυτικών δημοσιογράφων και διανοουμένων, ορισμένων μάλιστα εξ αυτών πολύ προσφιλών στην Ελλάδα μέχρι σήμερα (Αλέν Μπαντιού, Νόαμ Τσόμσκι). Η βιαιότητα, η κτηνωδία και η παράνοια αυτού του καθεστώτος είναι από τις πιο ακραίες στην ιστορία. Το κολαστήριο του Τιόλ Σλενγκ, όπου βασανίστηκαν τουλάχιστον 12.380 άνθρωποι, ίσως και να μην έχει ιστορικό προηγούμενο ως προς την αγριότητα των βασανισμών. Επέζησαν επτά κρατούμενοι μόνο, κι αυτοί για ειδικούς λόγους.

Διοικητής του ήταν ο διαβόητος Ντουκ, καθηγητής μαθηματικών, λάτρης της γαλλικής λογοτεχνίας και σήμερα ευαγγελικός χριστιανός και αναγνώστης της Βίβλου. Ο Ντουκ είναι ο τρίτος άνθρωπος του καθεστώτος που έχει καταδικαστεί, σε τριάντα πέντε χρόνια κάθειρξη αρχικά (Ιούλιος 2010) και σε ισόβια αργότερα (Φεβρουάριος 2011). Απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα υπάρξει τέταρτος.

Ποια είναι η σημασία αυτών των δικών σήμερα, τριάντα τόσα χρόνια μετά το τέλος του φονικού καθεστώτος; Πιστεύει κανείς ότι αποδόθηκε πράγματι δικαιοσύνη; Τι σόι δικαιοσύνη είναι αυτή με τρεις καταδίκες όλες κι όλες, λίγο προ του φυσικού τέλους των ενόχων, για 1.700.000 νεκρούς; Οσοι χάθηκαν, χάθηκαν. Αγρια, φρικτά, άδικα, μάταια, αδικαίωτα, παρανοϊκά. Δεν υπάρχει αποκατάσταση και δικαιοσύνη, και χίλιοι και δέκα χιλιάδες να είχαν καταδικαστεί, για τον άνθρωπο που, στο Τιόλ Σλενγκ, τον έβαζαν να τρώει τα κόπρανά του, το μικρό παιδί που το πέταξαν από τον τρίτο όροφο μπροστά στα μάτια των γονιών του ή τη γυναίκα που την ανέτεμναν ζωντανή.
Θα ήταν το ίδιο δηλαδή να μην είχαν γίνει ούτε καν οι δίκες αυτές; Οχι, είναι η απάντηση. Οι δίκες έδωσαν τη δυνατότητα να μιλήσουν μάρτυρες, να προσκομιστεί αποδεικτικό υλικό δεκάδων χιλιάδων σελίδων, να τις παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι. Μπορεί να μην υπάρχει δικαιοσύνη για τα θύματα, το αποτρόπαιο όμως έργο των κακούργων δεν το καταπίνει η σιωπή, δεν χάνεται, εγγράφεται στην κοινή ανθρώπινη ιστορία. Ναι, στην ανθρώπινη. Γιατί ο Ντουκ και ο Νουόν Τσέα και ο Κιέου Σαμπάν είναι ασφαλώς τέρατα, μα ανθρώπινα τέρατα, που φανερώνουν τις απεριόριστες δυνατότητες του ανθρώπου να επινοεί και να πράττει το κακό.
Μέσα από αυτές τις μαρτυρίες υψώνεται τελικά μια επιτύμβια στήλη για τα θύματα, όπως γράφει ένας από εκείνους που υπέφερε φρικτά μαρτύρια και τελικά επέζησε, ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Ρίτι Πανχ (Rithy Panh), στο βιβλίο του, με τη συνεργασία του Κριστόφ Μπατάιγ (Christophe Bataille), «L’ Élimination» (Grasset 2011). Μεταφράζω:
«Ετσι, μετά από τριάντα χρόνια, οι Ερυθροί Χμερ παραμένουν νικητές: οι νεκροί είναι νεκροί, και έχουν σβηστεί από προσώπου γης. Η επιτύμβια στήλη τους είμαστε εμείς. Υπάρχει όμως και μια άλλη στήλη: η δουλειά της έρευνας, της κατανόησης, της ερμηνείας, που δεν είναι ένα θλιμμένο πάθος: αγωνίζεται ενάντια στον αφανισμό. Αυτή η δουλειά δεν ξεθάβει βεβαίως τους πεθαμένους. [...] Αυτή η δουλειά βεβαίως δεν μας γαληνεύει. Δεν μας πραΰνει. Μας επιστρέφει όμως την ανθρωπινότητα, την νόηση, την ιστορία. Ενίοτε την ευγένεια. Μας κάνει ζωντανούς.» (σ. 205)
Απέναντι στο κακό δεν υπάρχει κανενός είδους εγγύηση, έξω από αυτό το εύθραυστο και τρεπτό πράγμα που είναι η ανθρώπινη συνείδηση, όσο αυτή αναρωτιέται διαρκώς για τα έργα και τις πράξεις της και όσο πασχίζει να δει τον άλλο άνθρωπο σαν ένα ξεχωριστό πλάσμα, έξω από κάθε είδους γενικές κατηγορίες και κατατάξεις, που έχει ανάγκη, όπως όλοι μας, από λίγη καλοσύνη.

Στέλιος Κυριακίδης …ο άνθρωπος που έτρεξε για έναν ολόκληρο λαό

Δυστυχώς η πατρίδα μας, η Ελλάδα πολλές φορές μας πληγώνει. Ζούμε σε καιρούς άσχημους, πεζούς και μίζερους και η μιζέρια συνήθως φέρνει διχόνοια και απογοήτευση. Έχουμε μεγάλη ανάγκη να ελπίζουμε και να προσμένουμε το καλύτερο από όπου κι αν προέρχεται. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, η ιδέα της Μαρίας Κοντού να γράψει ένα βιβλίο για τον παππού της, τον Στέλιο Κυριακίδη, ο οποίος είναι σχεδόν άγνωστος στην νέα γενιά, ακούγεται σαν βάλσαμο.

Ο Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε το 1910 στην Πάφο της Κύπρου. Από νεαρή ηλικία λάτρευε τον αθλητισμό και συμμετείχε σε Παγκύπριους αγώνες. Το 1934 μετακόμισε στην Αθήνα και εργάστηκε ως εισπράκτορας στην ΔΕΗ. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου όπου γνώρισε σπουδαίους αθλητές όπως τον Τζέσε Οουένς και τον Τζόνι Κέλι. Το 1941 παντρεύτηκε την Ιφιγένεια Κατσαρέλου και μαζί της έκανε τρία παιδιά. Το 1943 συνελήφθη από Γερμανούς μαζί με άλλα 49 άτομα ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού στρατιώτη. Οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν, αυτός αφέθη ελεύθερος επειδή ο Γερμανός αξιωματικός ήταν μαραθωνοδρόμος και βρήκε στην τσέπη του τα αθλητικά διαπιστευτήριά του.

Λίγο πριν τον πόλεμο, το 1938, είχε συμμετάσχει στον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Στην διάρκεια του αγώνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει: τα παπούτσια που του είχαν δωρίσει οι Έλληνες ομογενείς ήταν καινούρια και στενά και του μάτωναν τα πόδια. Το 1946 ο πεισματάρης Στέλιος Κυριακίδης αποφάσισε να τρέξει ξανά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης. Ήταν αδύνατος και υποσιτισμένος λόγω του πολέμου και του εθνικού σπαραγμού που ακολούθησε. Όταν ανακοίνωσε στην γυναίκα του την απόφασή του, αυτή τον είπε τρελό. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να του καλύψει τα έξοδά του. Ο Στέλιος πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα και το ραδιόφωνο του σπιτιού του για να μπορέσει να πάει. Κατάφερε τελικά και έφτασε στην Βοστόνη όπου δήλωσε: «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες.»

Όταν τον εξέτασαν οι γιατροί πίστεψαν ότι θα πεθάνει από την εξάντληση αφού ήταν υποσιτισμένος και τον έβαλαν να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση στην οποία αναλάμβανε προσωπικά την ευθύνη αν κάτι του συνέβαινε. Οι Έλληνες ομογενείς τον φιλοξένησαν και ανέλαβαν τα έξοδα διαβίωσής του. Ο Κυριακίδης έτρεξε με σύστημα, δεν εξάντλησε τις δυνάμεις του στην αρχή του αγώνα και κατάφερε να προπορευτεί στα τελευταία χιλιόμετρα μαζί με τον συναθλητή και φίλο του Τζόνι Κέλι. Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές ένας ηλικιωμένος Έλληνας άρχισε να φωνάζει: «Για την Ελλάδα, Στέλιο μου, για τα παιδιά σου.» Ο Κυριακίδης έβαλε όλες τις δυνάμεις του, τερμάτισε πρώτος και φώναξε την φράση: «For Greece». Ήταν 20 Απριλίου του 1946. Ο Τζόνι Κέλι σε ερωτήσεις δημοσιογράφων είπε: «Πώς θα μπορούσα να νικήσω εγώ έναν τέτοιο αθλητή; Εγώ αγωνιζόμουν μόνο για τον εαυτό μου. Αυτός αγωνιζόταν για μια ολόκληρη πατρίδα.»

Μετά την νίκη του ο Κυριακίδης έμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για μεγάλο χρονικό διάστημα και μάζεψε χρήματα και βοήθεια για την πεινασμένη Ελλάδα. Το ποσό έφτασε τα 250.000 δολάρια ενώ ο εφοπλιστής Λιβανός παραχώρησε δύο πλοία του για να μεταφερθούν τα είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα κ.ο.κ.). Όλη αυτή η προσπάθεια ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Η διεθνής κοινότητα ευαισθητοποιημένη από την ατομική προσπάθεια του αθλητή έστειλε έκτακτη βοήθεια στην Ελλάδα που μαστιζόταν από τον εμφύλιο σπαραγμό και την πείνα.Στην Βοστόνη δύο χιλιόμετρα περίπου πριν την εκκίνηση του Μαραθωνίου έχει τοποθετηθεί ένα άγαλμα το οποίο ονομάζεται «Το Πνεύμα του Μαραθωνίου». Σε αυτό παρουσιάζεται ο Στέλιος Κυριακίδης να τρέχει, δίπλα του στέκεται ο Σπύρος Λούης, που του δείχνει τον δρόμο προς την νίκη.


Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε το 1987. Έως και το τέλος της ζωής του κυκλοφορούσε με ποδήλατο και με τα πόδια. Δεν απέκτησε ποτέ αυτοκίνητο. Έκανε βόλτες στο κέντρο της Αθήνας, έβλεπε την νεολαία να κάθεται με τις ώρες στις καφετέριες χωρίς να κάνει τίποτα και πικραινόταν, θεωρούσε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο χαράμιζαν το δώρο της ζωής και τα ταλέντα τους.

Το βιβλίο «Ο άνθρωπος που έτρεξε για έναν ολόκληρο λαό», το οποίο έγραψε η Μαρία Κοντού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου θα διατεθούν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ενώ μεγάλο μέρος βιβλίων θα δωρηθούν σε βιβλιοθήκες, δημοτικά σχολεία και αθλητικούς συλλόγους. 

πηγή 

Το πέτρινο χωριό των «πελεκάνων» με τις 17 ψυχές

Στις παρυφές του Σμόλικα, πίσω από το ελατόδασος που αγκαλιάζει τον Σαραντάπορο ποταμό (ή Βουρκοπόταμο), στέκει σχεδόν ανέγγιχτο από τον χρόνο ένα αρχιτεκτονικό στολίδι από πέτρα και ξύλο. Σφηνωμένο σε ύψος 890 μέτρων, το Γαναδιό, χωριό των χτιστών και των μαστόρων της πέτρας (των «πελεκάνων» για τους ντόπιους), είναι ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της Ηπείρου. Περνώντας την Κόνιτσα, μια πινακίδα με την επιγραφή «Πέτρινα Χωριά» οδηγεί τον επισκέπτη στη μικρή πλατεία του οικισμού με τον ναό των Ταξιαρχών, από πελεκητή πέτρα, που τα βράδια συνήθως φρουρείται (!), λόγω των διαρρήξεων που έχουν σημειωθεί το τελευταίο διάστημα σε εκκλησίες και μοναστήρια της ευρύτερης περιοχής.

Ο ναός των Ταξιαρχών, χτισμένος το 1856, φιλοξενεί πολύτιμα θρησκευτικά κειμήλια, ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο και οι πολυέλαιοί του μεταφέρθηκαν από τη Ρουμανία με τη βοήθεια Γαναδιωτών μεταναστών. Δίπλα στην εκκλησία βρίσκεται ένα παλιό χάνι, το Αιμιλικό. Ο στάβλος για τα άλογα διατηρείται μέχρι σήμερα στο ισόγειο, ενώ στον όροφο βρίσκεται ο παλιός ξενώνας. Κοντά στον μεγάλο πλάτανο της πλατείας, το (μοναδικό) παραδοσιακό καφενείο υποδέχεται ντόπιους και ξένους, ενώ ο πρόεδρος της κοινότητας Βασίλης Τζιμινάδης «κερνάει» πληροφορίες για την ιστορία του κτιρίου, αλλά και του υπόλοιπου χωριού.

«Στο καφενείο λειτουργούσε το παλιό σχολείο, ενώ τα δωμάτια του ορόφου δίνονταν στους δασκάλους για κατοικίες. Κάθε λιθάρι έχει την ιστορία του στο Γαναδιό» λέει ο ίδιος, που έπειτα από πολλά χρόνια δουλειάς στην Αθήνα επέστρεψε στον τόπο του για μόνιμη εγκατάσταση. Λιθόστρωτα καλντερίμια, τοξωτά γεφύρια, μια πέτρινη βρύση για τους περαστικούς, αλλά και παλιά αρχοντόσπιτα «διηγούνται» τις... περιπέτειες των Γαναδιωτών, που γύριζαν σε μπουλούκια τα Βαλκάνια και είχαν αναπτύξει σημαντικά εμπορική δραστηριότητα στη Ρουμανία και σε άλλες χώρες. «Τα πετρόκτιστα σπίτια είναι μικρά οχυρά. Ορισμένα έχουν ακόμα και πολεμίστρες, καθώς τον 19ο αιώνα γίνονταν στο χωριό ληστρικές επιδρομές. Οι κατοικίες σε σχήμα Π ανήκαν στους άρχοντες, σε σχήμα Γ στη μεσαία τάξη και τα απλά τετράγωνα στους φτωχούς» εξηγεί ο κ. Τζιμινάδης.

Μεταξύ 1950 και 1962 το χωριό ερήμωσε. Οι νέοι έφυγαν για τις πόλεις ή αναζήτησαν καλύτερη τύχη κοντά σε μετανάστες συγγενείς τους, σε Αμερική, Αυστραλία, Ρουμανία ή Αίγυπτο. Σήμερα, το Γαναδιό είναι χωριό του... Αυγούστου. «Τον χειμώνα θα μείνουμε 17 άνθρωποι, οι περισσότεροι συνταξιούχοι. Μόνο σε πέντε σπίτια θα ανοίγει η πόρτα. Το σχολείο έχει κλείσει, η καμπάνα της εκκλησίας θα χτυπάει μία φορά τον μήνα, καθώς έχουμε έναν ιερέα για πέντε χωριά. Εμείς εδώ προσπαθούμε να σταματήσουμε τον χρόνο» καταλήγει ο κ. Τζιμινάδης.

πηγή 

Μικρά Αγγλία: Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη στο δρόμο για τα Όσκαρ!

Δεν προκαλεί έκπληξη: Η ταίνια του Παντελή Βούλγαρη «Μικρά Αγγλία» που βασίστηκε στο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη και σάρωσε κάθε ελληνικό βραβείο, είναι η ταινία που θα προτείνει επισήμως η Ελλάδα ως υποψήφια για τα Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Η «Μικρά Αγγλία» του Παντελή Βούλγαρη είναι η επίσημη υποβολή της Ελλάδας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 87α Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Η «Μικρά Αγγλία» σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Δεκέμβριο του 2013 και καθήλωσε σχεδόν 400.000 θεατές σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τον περασμένο Απρίλιο η «Μικρά Αγγλία» απέσπασε 6 Βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου με σημαντικότερο αυτό της Καλύτερης Ταινίας. Βραβεύτηκε επίσης για τα σκηνικά, τα κοστούμια, τη φωτογραφία, τον ήχο και το μακιγιάζ. Δύο μήνες αργότερα το 17ο Διεθνές Φεστιβάλ της Σανγκάης επεφύλασσε για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη τριπλή βράβευση: καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και γυναικείας ερμηνείας για την πρωταγωνίστρια Πηνελόπη Τσιλίκα (στο ρόλο της Όρσας).

Μέχρι στιγμής 24 χώρες έχουν υποβάλει υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας με καταληκτική ημερομηνία την 1η Οκτωβρίου 2014. Η διαδικασία προβλέπει αρχική επιλογή των ταινιών που πληρούν τις προϋποθέσεις μέσα στον Οκτώβριο του 2014, ενώ τον Ιανουάριο του 2015 θα καταρτιστεί η λίστα των εννιά φιναλίστ και στα τέλη του ίδιου μήνα η τελική πεντάδα που θα διαγωνιστεί για το πολυπόθητο χρυσό αγαλματάκι. Τελευταία φορά που ελληνική ταινία βρέθηκε στην πεντάδα των υποψήφιων ταινιών για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας ήταν το 2010 ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου.

Η «Μικρά Αγγλία» αφηγείται τη ζωή των γυναικών της Άνδρου τη δεκαετία του '30 και '40. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Ιωάννας Καρυστιάνη που κυκλοφόρησε το 1997 και τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος.