Μονόδρομος πρωτογονισμού

 

του Χρήστου Γιανναρά

Δεν πρόκειται για διαπίστωση που μπορεί «αντικειμενικά» να βεβαιωθεί. Πρόκειται για διάγνωση που προκύπτει από υποκειμενική εκτίμηση της δυναμικής συμπτωμάτων, τη στάθμιση επιρροής ενδεχόμενων ή σταθερών παραγόντων. Και η διάγνωση λέει ότι, σε κάθε κοινωνία, οι πολίτες που κρίνουν τα κοινά με επαρκή συλλογιστική ικανότητα και διαυγή, νηφάλια σύνεση αποτελούν τη μειοψηφία.

Σε παρελθόν όχι πολύ μακρινό, έμοιαζε να λειτουργούν στην κοινωνία κάποιοι αφανείς και ανεπίγνωστοι «φυσικοί» νόμοι, που οδηγούσαν τους επιπόλαιους στη σκέψη και αδύναμους στην κρίση να δέχονται θετικά τον επηρεασμό από τη γνώμη των αριθμητικά λιγότερων αλλά σαφώς ωριμότερων. «Διαμορφωτές κοινής γνώμης» γίνονταν τότε οι περισσότερο μορφωμένοι, αλλά και όσοι διέθεταν αποδεδειγμένη μέσα στον χρόνο ευθυκρισία. Σωζόταν και μια προσωπική αίσθηση ευθύνης του απλού ανθρώπου για τις γνώμες - κρίσεις που εξέφραζε – αισθανόταν μειωμένος αν οι εκτιμήσεις και επιλογές του αποδείχνονταν λαθεμένες ή επιπόλαιες.

Σήμερα «διαμορφωτής της κοινής γνώμης» είναι, σχεδόν αποκλειστικά, η τηλεόραση. Στη συντριπτική τους πλειονότητα οι άνθρωποι δεν έχουν καν δική τους εκφραστική: αναπαράγουν λεκτικά κλισέ παγιωμένα στις τηλεοπτικές κοκορομαχίες. Ούτε υπάρχει πια επίγνωση διαφοράς στην αξιολόγηση της συλλογιστικής και κριτικής ικανότητας: Οταν ο κ. Γιακουμάτος, ο κ. Κικίλιας, ο κ. Ντινόπουλος, η κ. Βούλτεψη, η κ. Γεννηματά κατέχουν θώκους και απολαμβάνουν τιμές υπουργών, κάθε λειτουργία συγκριτικής αξιολόγησης μοιάζει θεσμικά καταργημένη. Οταν η σύνταξη υπαλλήλου των προνομιακών κρατικών «ρετιρέ», με μόνο απολυτήριο γυμνασίου, είναι τουλάχιστον διπλάσια της σύνταξης πανεπιστημιακού καθηγητή, η αποτίμηση της εγκυρότητας γνωμών και κρίσεων, με κριτήριο τη μόρφωση, γίνεται εντελώς περιττή.

Σήμερα όλοι τα ξέρουμε όλα χάρη στην τηλεοπτική αναίδεια και στην παγιωμένη αναξιοκρατία. Η τηλεόραση «οφείλει» να παρέχει συνεχή ροή «ειδήσεων». Οι ειδήσεις αγοράζονται κονσερβαρισμένες από τα «πρακτορεία ειδήσεων». Σε ελάχιστα κανάλια υπάρχουν «ρεπόρτερς», με καταμερισμό πεδίων αλλά όχι και με εξειδίκευση σπουδών – δυστυχισμένα σκλαβάκια που τρέχουν εξουθενωμένα, νύχτα - μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί, με προτεταμένο ένα μαρκούτσι στο χέρι, χωρίς να ξέρουν τι να ρωτήσουν και πώς να το ρωτήσουν.

Το κυρίως έργο της «πληροφόρησης» των πολιτών μετατίθεται στις ανέξοδες «συνεντεύξεις»: Τα «πρωινάδικα» και οι βραδινές τάχα «πολιτικές» εκπομπές έχουν κατοχυρώσει σαν «πλουραλισμό» την καθημερινή παρέλαση από τη μικρή οθόνη υπουργών της κυβέρνησης και «στελεχών» της αντιπολίτευσης, που επιδίδονται σε μιαν αέναη, δεκαετίες τώρα, πανομοιότυπη επανάληψη της πιο ηλίθιας που θα μπορούσε να επινοήσει άνθρωπος κομματικής αυτοκολακείας και αυτοδιαφήμισης. Κάποιες φορές καλούνται να τους πλαισιώσουν και οι λεγόμενες «γλάστρες»: τριτοκλασάτοι ηθοποιοί, τυχαίες γνωριμίες του καναλιού δίχως την παραμικρή κοινωνική παρουσία, δημοσιομανείς μετριότητες του πανεπιστημιακού ή του επιχειρηματικού χώρου.

Τέτοιες συνθέσεις τηλεοπτικών «πάνελ» φτάνουν στο κορύφωμα του αλαλούμ και της φτήνιας, κάθε βράδυ, στα δευτερότερα κανάλια, αυτά που όλη τη μέρα προσφέρουν τηλε-αγορές και το βράδυ πολιτική αγωγή. Εκεί ο «κάθε πονεμένος», κοσμοσωτήριων προθέσεων αγορητής αποφαίνεται περί παντός του γιγνομένου, ως εγκυρότατος παντογνώστης. Τα «πάνελ» αυτά μοιάζει να είναι το κυρίως πρότυπο που υπαγορεύει συμπεριφορά, λεξιλόγιο και αναίδεια σε ευρύτατες μάζες του ελλαδικού πληθυσμού. Βεβαιωνόμαστε από αυτά τα θεάματα, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, ότι μπορούμε όλοι να τα ξέρουμε όλα, να αποφαινόμαστε με σιγουριά για τα πάντα, να μας είναι περιττή, για τη διαμόρφωση πολιτικής στάσης, η γνώμη ειδημόνων, επαϊόντων – κυρίως ανθρώπων ανυπότακτων στον ναρκισσισμό και στην ιδιοτέλεια.

Πέντε χρόνια τώρα η πατρίδα μας ζει οικονομική καταστροφή, με επιπτώσεις εφιαλτικές για το μέλλον: Μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί σε επίπεδο ένδειας. Οι Τράπεζες είναι αποκομμένες από την κοινωνία και την αγορά. Το γιαπί νεκρό, επενδύσεις μηδενικές, αποβιομηχάνιση πλήρης. Τα ασφαλιστικά ταμεία λεηλατημένα από τα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός σε αποσύνθεση, η χώρα με ξεπουλημένη την εθνική της κυριαρχία. Η Δικαιοσύνη και οι νομοθέτες καλύπτουν απροκάλυπτα «διεφθαρμένες συμπεριφορές» μεγιστάνων του πλούτου, των τυράννων του τόπου. Τα σχολειά μένουν ακόμα ανοιχτά μόνο χάρη σε λίγους δασκάλους που αντιμάχονται τα μηδενιστικά «οράματα» του υπουργείου ρισκάροντας το ψωμί τους. Η ανεργία αποδείχνεται καινούργια πρακτική γενοκτονίας, ο πανικός και η ανελπιστία καινούργια μορφή λοιμικής.

Το εφιαλτικότερο από όλα είναι η αποθηρίωση του Ελλαδίτη, οι αντικοινωνικές συμπεριφορές: Ο,τι είναι δημόσιο, κοινωνική περιουσία, το λεηλατεί, το καταστρέφει. Κλέβει στα νοσοκομεία τις κουρτίνες από τα δωμάτια και τα σκεπάσματα της λεκάνης από τις τουαλέτες. Το ελληνόπουλο, με το σπρέι, τον μαρκαδόρο, τον σουγιά, καταστρέφει μανιασμένα το σχολειό του και το πανεπιστήμιο. Αχρηστευμένες οι πινακίδες της τροχαίας, τα «σήματα» κυκλοφορίας, μόνο για την πρωτόγονη ηδονή του βανδαλισμού.

Το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, είναι ανίκανο να δώσει κυβέρνηση που να μπορεί να καβαντζάρει τη συμφορά. Ποιος αφελέστατος είπε ότι «στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»; Καταλάβαινε τη δημοκρατία σαν συνταγή, ενώ η δημοκρατία είναι κατόρθωμα. Οταν σε μια συλλογικότητα κυριαρχεί ο πρωτογονισμός του ατομοκεντρισμού, όταν έχει χαθεί η αίσθηση του δημοσίου συμφέροντος, είναι απάτη ή αφέλεια να μιλάμε για δημοκρατία.

Πηγαίνουμε ολοταχώς για εκλογές. Θα κληθούμε να επιλέξουμε τη μια από τις δυο όψεις του ίδιου ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού. Και το ανόσιο ζευγάρωμα Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ και ο συνονθυλευματικός ΣΥΡΙΖΑ κινούνται στη λογική του μονοδρομικού οικονομισμού. Δεν λένε λέξη για κίνητρα παραγωγικότητας, για εξόντωση του πελατειακού κράτους (αιτίας κάθε κακού). Ούτε λέξη για δημιουργική άμιλλα, για αξιοκρατία, για πάταξη της κοινωνικής αδικίας, για καταξίωση της αριστείας. Ολος ο «αριστερισμός», και όλος ο «ριζοσπαστισμός» του ΣΥΡΙΖΑ εξαντλείται σε επαγγελίες «βελτίωσης» του εισοδήματος – δεν ξέρουν άλλον στόχο του βίου, άλλη χαρά της ζωής.

Θα έρθουν στην εξουσία, όποιο σχήμα κι αν επικρατήσει, άνθρωποι που επιμένουν να μας πείσουν, με κάθε τρόπο, ότι είναι αμύητοι στην κοινωνική ευαισθησία, στις προϋποθέσεις ποιότητας της ζωής. Τους αφήνει παγερά αδιάφορους η απόδοση δικαιοσύνης, αποκλείεται να στείλουν στο εδώλιο όσους υπέγραψαν τον κακουργηματικό υπερδανεισμό της χώρας για χάρη του πελατειακού κράτους, αποκλείεται να δημεύσουν περιουσίες λωποδυτών.

Πράσινο, γαλάζιο, τώρα και κόκκινο το ΠΑΣΟΚ.

πηγή 

Προτιμώ άνθρωπο που αμάρτησε, εάν κατάλαβε ότι αμάρτησε και μετανοεί, παρά άνθρωπο που δεν αμάρτησε και έχει τον εαυτό του για ενάρετο.

Αββάς Σαρματάς

ΓΑΛΛΙΑ: Νέα εντυπωσιακή μαζική διαμαρτυρία για την υπεράσπιση της οικογένειας

Ανταπόκριση από το Παρίσι για το LifeSiteNews /ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

ΚΟ: Για μια ακόμη φορά βγάζω το καπέλο στους Γάλλους. Είναι με μεγάλη διαφορά η ευχάριστη έκπληξη στην σχεδόν βαρέως κοιμισμένη Ευρώπη. Πέραν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και κυρίως τις ορθόδοξες, η υπόλοιπη Ευρώπη (με ίσως εξαίρεση την Ισπανία) έχει παραδοθεί στο ανελέητο κοπάνημα της Νέας Τάξης και παρακολουθεί χλωμή και μουδιασμένη την αποδόμηση και κατεδάφιση κάθε στοιχείου της ευρωπαϊκής ταυτότητας.    

Μισό εκατομμύριο άνθρωποι όλων των ηλικιών, συμπεριλαμβανομένων πολλών οικογενειών με παιδιά, βγήκαν στους δρόμους του Παρισιού για μία ακόμη φορά την Κυριακή για να διαμαρτυρηθούν για τις πολιτικές "κατά της οικογένειας" της γαλλικής κυβέρνησης και να εκφράσουν την οργή τους για τη νομιμοποίηση με δολιότητα της παρένθετης μητρότητας. Είναι εντυπωσιακό που η κίνηση «manif pour tous» (διαδήλωση για όλους) εξακολουθεί να προσελκύει γιγαντιαία πλήθη και δεν αποθαρρύνεται. Για έβδομο συνεχόμενο χρόνο λειτουργίας, παρά τη νομιμοποίηση του "γάμου" των ατόμων του ιδίου φύλου, η οποία έφερε εκατοντάδες χιλιάδες στην γαλλική πρωτεύουσα πέρυσι σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αυτό που φαινόταν αδύνατο πριν από δύο χρόνια έγινε πραγματικότητα για μια ακόμη φορά: οι οικογένειες ξεσηκώνονται για να πουν «όχι».

Η πορεία ξεκίνησε στις 13:00 από το Porte Dauphine στα δυτικά του Παρισιού και κάλυψε πάνω από 4 χιλιόμετρα έως την επίτευξη του τελικού σημείου, όπως αυτό ορίστηκε από τις αστυνομικές αρχές: μια σχετικά μικρή πλατεία στο σημείο συνάντησης αρκετών οδών μπροστά από το σιδηροδρομικό σταθμό Montparnasse, όπου ένας βάθρο είχε εγκατασταθεί. Αυτό θεωρήθηκε ως μια προμελετημένη κίνηση του κράτους που σκοπό είχε να προξενήσει προβλήματα στην διαδήλωση: όχι μόνο ο χώρος ήταν πάρα πολύ μικρός για να χωρέσουν τα τεράστια πλήθη, αλλά ο χώρος δεν προσέφερε πλεονεκτικό σημείο για τους φωτογράφους για να δώσουν μια ρεαλιστική εικόνα του αριθμού του πλήθους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομίας η εκδήλωση προσέλκυσε 70.000 άτομα, ελαφρώς λιγότερα από την επίσημη πρόβλεψη που κυκλοφόρησε την παραμονή της πορείας. Ως αυτόπτης μάρτυρας, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς αυτές τις δηλώσεις: Είδα εκατοντάδες να περνάνε συνεχώς, τουλάχιστον 20 ή 30 δίπλα - δίπλα, πολλοί με μικρά παιδιά, σε πυκνό σχηματισμό και για αρκετές ώρες. Η όλη πορεία κάλυπτε μια πλήρη απόσταση 5 χλμ από το ένα άκρο στο άλλο άκρο. Πολλοί ενωνόντουσαν με το πλήθος καθ’ οδόν και ακόμα περισσότεροι επέστρεψαν στο σπίτι τους μόλις έφτασε η πορεία στο Montparnasse για να επιτρέψουν στα επερχόμενα κύματα των διαδηλωτών να ολοκληρώσουν την πορεία. Διακόσιες ή τριακόσιες χιλιάδες συμμετέχοντες είναι μια συντηρητική εκτίμηση και πιθανώς ο αριθμός των 500.000 να είναι πολύ πιο κοντά στην αλήθεια.

Και αυτό είναι θαυμαστό. Η κινητοποίηση ενός τόσο μεγάλου αριθμού ατόμων που βγήκαν για να διαμαρτυρηθούν για τη νομιμοποίηση του "γάμου" των ατόμων του ιδίου φύλου και της δυνατότητας υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ήταν ήδη ένα εκπληκτικό κατόρθωμα στην εκκοσμικευμένη Γαλλία. Αυτή τη φορά, κομβικό σημείο του αγώνα ήταν η καταδίκη της τεχνητής γονιμοποίησης και της παρένθετης μητρότητας σε ζευγάρια του ιδίου φύλου: και τα δύο είχαν μείνει σκόπιμα έξω από το νόμο τον περασμένο χρόνο από την σοσιαλιστική κυβέρνηση, πιθανότατα λόγω της πίεσης του "manif pour tous". Και ο François Hollande επανέλαβε ότι δεν έχει καμία πρόθεση νομιμοποίησης ούτε υπό την παρούσα φάση της προεδρίας του.

Αλλά γαλλικές οικογένειες γίνονται όλο και πιο επιφυλακτικές με τον Hollande και τις υποσχέσεις της ομάδας του. Μια εγκύκλιος που απεστάλη πέρυσι σε ληξίαρχους και δικαστήρια από την υπουργό Δικαιοσύνης, Christiane Taubira, απαιτούσε από τις αρχές να διευκολύνουν την εγγραφή των παιδιών που γεννιούνται από παρένθετες μητέρες στο εξωτερικό από Γάλλους «πελάτες» ως Γάλλους στα μητρώα, χωρίς αμφισβήτηση, ακόμη και αν η παρένθετη μητρότητα είναι παράνομη στη Γαλλία.

(Ο Ολάντ) μισεί την οικογένεια

Ενώ το Γαλλικό Συνταγματικό Δικαστήριο αντιστάθηκε σε αυτό το μέτρο τον περασμένο Ιούνιο, πολλές αποφάσεις που δεν αναγνωρίζουν αυτό το είδος της γονικής σχέσης έφτασαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τον περασμένο μήνα και επικρίθηκαν από τους ευρωπαίους δικαστές που δεν έχουν αναγνωρίσει στα ζευγάρια των ομοφυλόφιλων το δικαίωμα της «ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής». Τα Δικαστήρια αναμένεται να ακολουθήσουν την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πριν από λίγες εβδομάδες, το Συνταγματικό Δικαστήριο γνωμοδότησε ότι τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων γυναικών που αποκτούν παιδί με τεχνητή γονιμοποίηση στο εξωτερικό δεν θα πρέπει να τιμωρούνται για την παράνομη αυτή ενέργεια και ότι θα πρέπει να επιτραπεί στην γυναίκα σύντροφο της βιολογικής μητέρας να υιοθετήσει το παιδί, χωρίς ερώτημα, «για το καλύτερο συμφέρον του παιδιού».

Αυτό ήταν αρκετό για να προκαλέσει την τεράστια ανταπόκριση που είδαμε την Κυριακή, σε ίσως την μόνη μεγάλη διαδήλωση στον κόσμο που έχει επικεντρωθεί στην ένδειξη διαμαρτυρίας για τον απαράδεκτο σκόπιμο διαχωρισμό της βιολογικής μητρότητας από την "κοινωνική" μητρότητα.

Άλλοι παράγοντες έπαιξαν επίσης ρόλο: η υποψηφιότητα της Najat Vallaud-Belkacem, υποστηρίκτριας της θεωρίας της ισότητας φύλου, ως νέας υπουργού Παιδείας της Γαλλίας τον Αύγουστο, ένα χαστούκι στο πρόσωπο του "manif pour tous" δημόσια, που σίγουρα ώθησε πολλούς να μην βάλουν κάτω τις μπλε και ροζ σημαίες τους και να βγουν στους δρόμους και πάλι με μπλούζες που είχαν το διακριτικό λογότυπο: το σχέδιο ενός πατέρα, μιας μητέρας, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Το σήμα αυτό έχει γίνει ένα σημάδι διαμαρτυρίας σε όλη τη Γαλλία.

Η εκδήλωση της Κυριακής ήταν επίσης μια ευκαιρία για ένα "όχι" στην ιδεολογία του φύλου, η οποία γίνεται όλο και πιο διεισδυτική στο γαλλικό σχολικό πρόγραμμα το οποίο όλα τα δημόσια σχολεία που χρηματοδοτούνται - συμπεριλαμβανομένων και των Καθολικών - πρέπει να ακολουθούν. Υπουργοί της κυβέρνησης, όπως η Najat Vallaud-Belkacem συχνά επιμένουν ότι «η ιδεολογία του φύλου» δεν υπάρχει. Αρκετές ιστοσελίδες στη Γαλλία όμως καταγράφουν τις πολλαπλές εμφανίσεις της στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σε σχολεία και σε πανεπιστήμια.

Μέχρι σήμερα, οι λίγοι πολιτικοί οι οποίοι έχουν συμφωνήσει να διαλύσουν τον "γάμο" των ομοφυλόφιλων έχουν ανακοινώσει ότι θα επιδιώξουν να "βελτιώσουν" την υφιστάμενη αστική ένωση ή «pacs» (σύμφωνο συμβίωσης), που περιέλαβε και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια το 2001, αλλά η οποία προσελκύσει ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό «ετεροφυλόφιλων» ζευγαριών, λόγω της απλότητας και της ευελιξίας της (μπορεί να τερματιστεί μονομερώς και χωρίς προειδοποίηση), εις βάρος του γάμου.

Οι περικοπές στα επιδόματα παιδιού, καθώς και επιβάρυνση των φόρων για πολλές οικογένειες που ανακοινώθηκε αυτές τις τελευταίες εβδομάδες προστέθηκαν στη γενική εντύπωση ότι ο Hollande δεν θα σταματήσει προκειμένου να προωθήσει την «προοδευτική» του ατζέντα.

Μια παρόμοια πορεία στο Μπορντό προσέλκυσε 30.000 άτομα την Κυριακή το απόγευμα, σύμφωνα με τους διοργανωτές. Το τοπικό παράρτημα του "manif pour tous" υπενθύμισε στους παρόντες ότι ακόμα και αν ένας νόμος ψηφίζεται, αυτό δεν κάνει το αντικείμενό του καλό: "Ήρθε η ώρα για εμάς να γίνουμε ριζοσπαστικοί με τις επιλογές μας, ανεξάρτητα από το κόστος, αν θέλουμε να εμποδίσουμε την κάθοδο στο κακό στο όνομα του μικρότερου κακού. ... Ακονίστε τα πνευματικά όπλα σας και προετοιμαστείτε για μια βάναυση μάχη. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι αντίπαλοί μας είναι τα χαμένα αδέλφια μας, και ότι και αν έχουν χαθεί, πάνω από όλα είναι αδέλφια μας».

Ορισμένες παλιότερες φωτογραφίες από τον ξεσηκωμό των Γάλλων:
   

 πηγή

Η Ιστορία επιστρέφει

 

ΗΠΑ, Βρετανία, Καναδάς, Γαλλία, Αυστραλία, Γερμανία, Ιταλία, Ελλάδα, Βέλγιο, Ολλανδία, Δανία, Τσεχία, σχεδόν το σύνολο των χριστιανικών χωρών της Δύσης συνασπίζεται εναντίον των μανιακών θρησκόληπτων μουσουλμάνων του Ισλαμικού Κράτους. Οι τζιχαντιστές από την πρώτη στιγμή έχουν χαρακτηρίσει αυτή τη συμπαράταξη «σταυροφορία» - παρότι έχουν στρέψει εναντίον τους και ισλαμικά κράτη, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ιορδανία, το Ιράκ (που απειλείται άμεσα), ακόμα και την ίδια τη μητρόπολη του φονταμενταλισμού, τη Σαουδική Αραβία.

Οι τζιχαντιστές δεν πέφτουν έξω στη συγκεκριμένη εκτίμησή τους. Η αλήθεια είναι ότι όντως πρόκειται για σταυροφορία, παρά τη συμμετοχή κρατών όπου επικρατεί το μουσουλμανικό στοιχείο. Οι χριστιανικές χώρες θεωρούν (ορθά) ότι αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο από την εξάπλωση του μαχητικού Ισλάμ. Ο χριστιανικός κόσμος έχει ως βασικό σημείο αναφοράς τη δημοκρατία και όχι τη σαρία. Οι χριστιανικές αξίες, όπως έχουν εξελιχθεί, είναι εκείνες που διασφαλίζουν τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και αποτρέπουν τους λαούς από το να επιβάλλουν τα πιστεύω τους με τα όπλα, τη βία, τους αποκεφαλισμούς, την κτηνωδία. Οι χριστιανικοί λαοί είναι εκείνοι που καθόρισαν για αιώνες τι σημαίνει πρόοδος και πολιτισμός.

Σήμερα, ο χριστιανικός κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς, σχεδόν μη αναστρέψιμης παρακμής και η Ιστορία αποπειράται να τον αφυπνίσει. Η βία των ισλαμιστών και ο μεγαλοϊδεατισμός τους δεν είναι καινοφανή φαινόμενα. Οι «χαλίφηδες» εκδηλώνουν κατά καιρούς τις προθέσεις τους, επεκτείνονται, αποκρούονται και η έλικα του χρόνου συνεχίζει τη σπειροειδή πορεία της.

Παρασυρμένα και αποπροσανατολισμένα στους βαλτότοπους της πολιτικής ορθότητας και θεωρώντας ότι είναι «δικαίωμα» των μειονοτήτων να καθορίζουν τις ζωές των πλειονοτήτων, τα κράτη που κάποτε στηρίζονταν στον Χριστό και στην ελληνική φιλοσοφία χάνουν έδαφος και δημιουργούν κενό εξουσίας. Επειδή η φύση δεν ανέχεται τα κενά και οι ισλαμιστές πάντοτε αντιλαμβάνονται έγκαιρα την αδυναμία των αντιπάλων, η σύγκρουση των δύο κόσμων θα έχει ως διακύβευμα την κυριαρχία του ενός μοντέλου κοινωνικής συγκρότησης ή του άλλου. Ισλάμ ή χριστιανικός κόσμος.

Δεν πρέπει να υπάρχουν οι αυταπάτες ότι η νεφελώδης ανθρωπόμαζα που δεν μάχεται, δεν έχει νεύρο, δεν έχει φιλοδοξίες, δεν αναπαράγεται και δεν είναι αποφασισμένη θα μπορέσει να ανταγωνιστεί το αδίστακτο Ισλάμ και την Ασία που θεριεύουν κι επεκτείνονται. Οι ανεπιτήρητες περιουσίες κατάσχονται από εκείνους που τις διεκδικούν.
Η Ιστορία πάντα επιστρέφει για να μας θυμίσει ότι τα στερεότυπα λαών, θρησκειών και κοινωνικών ομάδων δεν έχουν γίνει... τυχαία ούτε αποτελούν κακόβουλες επινοήσεις «ρατσιστών». Οι αντιλήψεις μας για τους άλλους σχηματίστηκαν και διαιωνίστηκαν επειδή εν πολλοίς αληθεύουν. Καλή αφύπνιση!

πηγή

Αυξάνονται οι επιθέσεις των ... χοίρων σε ευρωπαϊκά τζαμιά

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ …ΧΟΙΡΩΝ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΤΖΑΜΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Νέο κρούσμα με κεφάλι χοίρου που κάποιοι το έριξαν στην εξώπορτα μουσουλμανικού τεμένους αυτή την φορά στην Γερμανία, σημειώθηκε αυτές τις μέρες που οι μουσουλμάνοι γιορτάζουν την μεγάλη θρησκευτική γιορτή του Κουρμπάν Μπαϊράμ, προκαλώντας τις έντονες επικρίσεις του τουρκικού τύπου. Συγκεκριμένα όπως αναφέρει η ισλαμική τουρκική εφημερίδα, Yeni Şafak, στην γερμανική πόλη του Delmenhorst, στο κρατίδιο της άνω Σαξονίας και έμπροσθεν του τουρκικού μουσουλμανικού τεμένους, Mevlana Camisi, της γνώστης τουρκικής εθνικοισλαμικής οργάνωσης Milli Görüş που φιλοδοξεί να επιβάλλει το Ισλάμ σε όλη την  Ευρώπη, κάποιοι άφησαν ένα κεφάλι χοίρου που θεωρείται από τους μουσουλμάνους σαν μίασμα και μολύνει το τζαμί. Το κεφάλι του χοίρου μπροστά στην είσοδο του τζαμιού το βρήκαν  εργαζόμενοι στο διπλανό σουπερ μάρκετ και ειδοποίησαν τους υπευθύνους του τζαμιού να έρθουν για να το πάρουν από εκεί. Το γεγονός κατήγγειλε στον τουρκικό τύπο ο υπεύθυνος του τζαμιού, Cumali Keser, ο οποίος χαρακτήρισε τους δράστες αυτής της πράξης σαν ανήθικους που δεν σεβάστηκαν το χώρο του μουσουλμανικού τεμένους. Αλλά το εντυπωσιακό είναι πως το επεισόδιο αυτό που είναι άλλο ένα μιας μεγάλης σειράς παρομοίων επεισοδίων στην Γερμανία, έγινε κατά την γιορτή του Κουρμπάν Μπαϊράμ, της πιο αιματηρής γιορτής στον μουσουλμανικό κόσμο που εορτάζεται με μια φοβερή δημόσια σφαγή αιγοπροβάτων και βοοειδών που οι μουσουλμάνοι την χαρακτηρίζουν «θυσία». Είναι εντυπωσιακό πως αν κάποιος βρεθεί αυτές τις μέρες στη Κωνσταντινούπολη ή παρακολουθήσει τα τουρκικά ΜΜΕ, θα δει σκηνές πραγματικής φρίκης καθώς έξαλλοι Τούρκοι κυνηγούν με μαχαίρια και χατζάρες τα δυστυχισμένα ζώα που προσπαθούν να σωθούν από την σφαγή ενώ ο Κέρατος κόλπος γεμίζει τόσο πολύ από το αίμα των ζωών, που σε ορισμένες σημεία το νερό γίνεται κόκκινο.

Να θυμίσουμε ότι παρόμοιο ακριβώς επεισόδιο έχει αναφερθεί και είχε πάρει δημοσιότητα πριν από λίγες μέρες σε ένα άλλο μουσουλμανικό τέμενος στην Γαλλία. Αυτό συνέβη στις 24 Σεπτεμβρίου στην γαλλική πόλη, Besancon. Στην πόλη αυτή ένεκα της συνεχιζόμενης εγκατάστασης μουσουλμάνων το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να δώσει άδεια ανέγερσης μεγάλου μουσουλμανικού τεμένους. Η απόφαση αυτή όμως εξόργισε όπως φαίνεται τους γηγενείς κατοίκους που βλέποντας πως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την ανέγερση του τζαμιού στη πόλη τους έκαναν το έξης : Έσφαξαν ένα γουρούνι και πέταξαν την κεφαλή του ακριβώς στην είσοδο του τζαμιού. Όπως ήταν επόμενο προκλήθηκε σάλος και ο εκπρόσωπος τον μουσουλμάνων της Γαλλίας, Abdallah Zekri, έσπευσε να καταδικάσει αυτή την ενέργεια που μόλυνε το τέμενος. Εκείνο όμως που εξέπληξε στις δηλώσεις του ήταν ότι παρομοίασε την ενέργεια αυτή με… τον πόλεμο που διεξάγεται σήμερα στην Συρία και στο Ιράκ.

Η κατάσταση φαίνεται πως έχει αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχο καθώς μεγαλώνουν συνεχώς οι αντιδράσεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες στην αυξανόμενη παρουσία του ισλαμικού στοιχείου που επιδιώκει να επιβάλλει με το έτσι θέλω τα δικά του πολιτιστικά και θρησκευτικά πρότυπα εκεί όπου εγκαθίστανται όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι. Τα επεισόδια αυτά δημιουργούν φόβους και προϋποθέσεις να ξεσπάσουν μεγαλύτερες συγκρούσεις με το μουσουλμανικό στοιχείο, ανάβοντας κυριολεκτικά φωτιές την ίδια περίοδο που οι Τζιχαντιστές είναι το ανερχόμενο κίνημα του σύγχρονου σαλαφικού  Ισλάμ με διακλαδώσεις σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη.

Σκεφτείτε τι μπορεί να γίνει και εδώ όπου συνεχίζεται η ανεξέλεγκτη είσοδος δεκάδων χιλιάδων μουσουλμάνων που αύριο θα απαιτήσουν να κτιστούν τζαμιά σε όλη την ελληνική επικράτεια. Σκεφτείτε τι θα γίνει αν αύριο θελήσουν τώρα που προστατεύονται και με το αντιρατσιστικό να επιβάλουν και εδώ με το έτσι θέλω κα με την… «ευγενή τουρκική χορηγία», τα ισλαμικά τους σύμβολα. Που; Σε μια χώρα που έχει υποφέρει επί αιώνες από την μουσουλμανική θηριωδία με χιλιάδες μάρτυρες.

 ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η θυσία του Κυβερνήτη

του Ελευθέριου Δικαίου

 Ήταν Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 1831 και ώρα 06:45 τα χαράματα, όταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας και θεμελιωτής του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, Ιωάννης Καποδίστριας (εφεξής: Ι.Κ.), δολοφονούνταν στο Ναύπλιο, λίγο πριν διαβεί την πόρτα της εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα, πολιούχου της γενέτειράς του νήσου Κέρκυρας. Εκεί κατευθυνόταν από όρθρου βαθέος για να λειτουργηθεί κατά την πάγια συνήθειά του. Εκεί του έστησαν άνανδρο καρτέρι οι επίδοξοι δολοφόνοι του Κων/νος και Γεώργιος Μαυρομιχάλης, αδελφός και γιός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη αντίστοιχα, του γενναίου Μανιάτη οπλαρχηγού κατά τον εθνοαπελευθρωτικό αγώνα και εν συνεχεία κύριου υποστηρικτή του λεγόμενου γαλλικού κόμματος. Αφού υποκριτικά τον χαιρέτησαν έξω από την είσοδο της εκκλησίας, λίγο αργότερα σε συνθήκες αιφνιδιασμού ο μεν Κων/νος τον πυροβόλησε πισώπλατα στην πίσω δεξιά πλευρά του κεφαλιού, ο δε Γεώργιος έμπηξε με δύναμη το μαχαίρι του στη δεξιά πλευρά της κοιλίας του. Ο θάνατος του Ι.Κ. υπήρξε ακαριαίος. Συνεργοί στη δολοφονία ενδεχομένως να ήταν και οι φρουροί που είχαν αναλάβει την επιτήρηση των δύο Μαυρομιχαλαίων, ο Ι. Καραγιάννης και ο Α. Γεωργίου, καθώς οι δύο Μαυρομιχαλαίοι είχαν προ καιρού τεθεί σε καθεστώς επιτήρησης ως ύποπτοι συνωμοσίας.* Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι οι φρουροί επιτήρησης έμειναν τελικά ατιμώρητοι. Στη συμπλοκή που ακολούθησε αμέσως μετά την εκτέλεση του Ι.Κ. ο Κων/νος Μαυρομιχάλης πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα από τον Κρητικό μονόχειρα σωματοφύλακα του Κυβερνήτη, Γεώργιο Κοζώνη**. Το σώμα του Κων/νου Μαυρομιχάλη διαμελίστηκε από τον εξαγριωμένο όχλο και ρίχτηκε στη θάλασσα. Λίγο πριν ξεψυχήσει μαρτυρείται ότι ομολόγησε στους διώκτες του το περίφημο: «Δεν φταίω εγώ στρατιώται, άλλοι με έβαλαν». Από την άλλη πλευρά, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης κατέφυγε τρέχοντας στην οικία του Γάλλου αντιπρέσβη βαρώνου Ρουάν, που τότε λειτουργούσε ως γαλλικό προξενείο, ζητώντας άσυλο. Ο Ρουάν ωστόσο αναγκάστηκε να τον παραδώσει στα χέρια των αρμοδίων αρχών, μία ημέρα μετά, όταν πλέον το συγκεντρωμένο πλήθος έξω από το προξενείο απειλούσε να το πυρπολήσει και να λιντσάρει και τον ίδιο τον αντιπρέσβη. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης μετά από δίκη καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με τυφεκισμό. Ο ίδιος, ειλικρινά μετανοιωμένος πλέον για το έγκλημά του, έσπευσε να δώσει το σύνθημα της εκτέλεσής του, κάνοντας δραματική έκκληση στους ζώντες για διατήρηση της εθνικής ενότητας και ομοψυχίας. Χαρακτηριστικό των αγωνιστών ηρώων είναι η ειλικρινής μετάνοια για τα λάθη τους, όσο μεγάλα και αν είναι αυτά. kapodistrias-agios-nikolaosΗ πόρτα του Αγίου Σπυρίδωνα στην παλιά πόλη του Ναυπλίου. Δεξιά η λαβωματιά της σφαίρας από τον πυροβολισμό του φρουρού Ι. Καραγιάννη Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ελβετός Φιλέλληνας τραπεζίτης, πιστός φίλος του Καποδίστρια Εϋνάρδος γράφει για το θάνατο του Ι.Κ.: «Ο θάνατος του Κυβερνήτου είναι συμφορά δια την Ελλάδα, είναι δυστύχημα δι’ όλην την Ευρώπην [...]. Το λέγω με διπλήν θλίψιν: ο κακούργος, όστις εδολοφόνησε τον κόμητα Καποδίστρια, εδολοφόνησε την πατρίδα του». Από τα έως τώρα γνωστά ιστορικά γεγονότα, εικάζεται ότι αλλοδαπές και εγχωριες δυνάμεις, που τροφοδοτούσαν και κατηύθυναν την Αντιπολίτευση για την προώθηση ιδιοτελών συμφερόντων, όπλισαν κατά κάποιο τρόπο και τα χέρια των τραγικών δολοφόνων του Ι.Κ. Ο ιστορικός Δ. Φωτιάδης αναφέρει ότι ο προεστός των Πατρών Ανδρέας Καλαμογδάρτης τους έδωσε 250 φλουριά «ειπών αυτοίς ότι κατόπιν θα στείλει και τα υπόλοιπα 1000». Τυφλές προσωπικές δυσαρέσκειες και αντιθέσεις αξιοποιούνται κατά κανόνα από ισχυρούς παράγοντες, προκειμένου να προκληθούν διαιρέσεις και διχασμοί στο λαό και την πολιτική σκηνή με εφήμερα κερδισμένους όσους επιβουλέυονται τη συλλογική ευημερία, για να προωθήσουν δικές τους σκοτεινές σκοπιμότητες. Όταν προτάσσεται το «εγώ» έναντι του «εμείς» η διχόνοια και το μίσος βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Έτσι, διευκολύνεται η επικράτηση αλλότριων συμφερόντων, ενώ αποδυναμώνεται κάθε υγιής προσπάθεια ανασυγκρότησης. Είναι χαρακτηριστικό, ότι παρά την παρέλευση αρκούντος μεγάλου χρονικού διαστήματος, ο φάκελος για τη δολοφονία του Καποδίστρια στα βρετανικά αρχεία παραμένει ακόμη απόρρητος. Στο σχεδιασμό της συνωμοσίας εικάζεται πάντως ότι πρωτοστάτησε ο Γάλλος στρατηγός Gerard, διοικητής τότε του τακτικού στρατού, υπό την ανοχή και των Άγγλων. Ο ίδιος ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης φέρεται να απέδωσε ευθύνες στα αγγλογαλλικά συμφέροντα για τη δολοφονία του Κυβερνήτη: «Ανάθεμα τους Άγγλο-Γάλλους που ήταν η αιτία και εγώ να χάσω τους δικούς μου ανθρώπους και το Έθνος να χάσει έναν Κυβερνήτη που δεν θα ματαβρεί . Το αίμα του με παιδεύει έως σήμερα». Ο Ι.Κ. φαίνεται ότι είχε πλήρη επίγνωση των δολοπλοκιών που εξυφαίνονταν ενάντια στο πολύπλευρο έργο και ταυτόχρονα όραμα που είχε αναλάβει να υλοποιήσει. Αυτό της συγκρότησης και οργάνωσης από το μηδέν ενός σύγχρονου για τα δεδομένα της εποχής ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, σύμφωνου με τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού και προσαρμοσμένου στις μεγάλες ανάγκες του λαού και στις απαιτήσεις των διεθνών συνθηκών. Εγχώριοι και εξωτερικοί παράγοντες δεν έβλεπαν θετικά τη συγκρότηση ενός ισχυρού και αυτάρκους ελληνικού κράτους δικαίου, πάνω στο οποίο δε θα μπορούσαν πλέον να ασκήσουν εύκολα τη διαβρωτική τους επιρροή. Ωστόσο οι δυσκολίες και τα εμπόδια που διαρκώς συνάντούσε στο έργο του διόλου απέτρεπαν τον Ι.Κ. από το να συνεχίσει ανυποχώρητος την πραγμάτωσή του. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις 2 μήνες πριν το θάνατο του, γράφει προς τον Γάλλο ναύαρχο Λαλάντ: «Εγώ δε, και τις δολοπλοκίες όλων σας τις εγνώριζα, αλλά έκρινα ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να κόψω το νήμα της συνεργασίας μαζί σας, γιατί έδινα προτεραιότητα στην ανόρθωση και στην ανασυγκρότηση της Ελλάδος. Αν έκοβα τις σχέσεις με τις λεγόμενες προστάτιδες Δυνάμεις, τούτο θα ήταν εις βάρος της Ελλάδος και δεν ήθελα με κανένα τρόπο να προσθέσω βάρος και στη συνείδησή μου. Και άφησα τα πράγματα να λαλήσουν μόνα τους…». Αν και ο Ι.Κ. είχε απόλυτη συνειδηση των θανάσιμων κινδύνων που ελλόχευαν σε βάρος του, έθετε τη ζωή του πάνω από αυτούς. Δεν πτοούνταν μπροστά στο διαφαινόμενο ενδεχόμενο της δολοφονίας του. Το θυσιαστικό του φρόνημα αποτυπώνεται ανάγλυφα σε μία επιστολή του λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του: «Οι Έλληνες δεν θα φθάσουν ποτέ μέχρι του σημείου να με δολοφονήσουν. Θα σεβασθούν την λευκή κεφαλή μου [...]. άλλωστε είμαι αποφασισμένος να θυσιάσω την ζωήν μου δια την Ελλάδα και θα την θυσιάσω. Εάν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ἀς με δολοφονήσουν. Τόσον το χειρότερον δια αυτούς. Θα έλθη κάποτε η ημέρα, κατά την οποίαν οι Έλληνες θα εννοήσουν την σημασίαν της θυσίας μου». Εύστοχα, ο Αλέξανδρος Στούρτζας στον επιτάφιο λόγο του για τη μνήμη του Ι.Κ. σκιαγραφεί το μεγαλείο ψυχής του Έλληνα Κυβερνήτη: «Μήπως ὁ ᾀείμνηστος Ἀνήρ καί μέγας πολίτης… δέν ἐδύνατο νά ἀποφύγη τήν δολοφονίαν, νά πατήση ἐπί ὄφιν καί σκορπίον, ἐνῷ Σέ εἴχεν ὑπερασπιστήν τῆς ζωῆς του; ἐδύνατο βέβαια. Ἀλλ’ ἡ ἀγάπη, ἡ ἰσχυρά ὡς ὁ θάνατος, ἡ ἀγάπη, ἡ μή ζητοῦσα τά ἑαυτῆς, ἡ ἀγάπη, ἡ ἔξω βάλλουσα τόν φόβον, κατά τόν λόγον Σου, ἡ ἀγάπη πρός τὀν Θεόν καί τούς ἀδελφούς του Ἕλληνας τόν ἔσυρεν εἰς τὀν θάνατον, ὡς προαιρετικῆς θυσίας ὁλοκάρπωμα, καί ἡ μακαρία του ψυχή ἥρπασε τῆς ἀφθαρσίας τόν στέφανον.» Το μαρτυρικό τέλος του Ι.Κ. σφραγίζει ανεξίτηλα το ενάρετο θυσιαστικό του φρόνημα, καθιστώντας τον απαράμιλλο πολιτικό πρότυπο παγκόσμιας εμβέλειας. Παράλληλα καθιστά σαφές, ότι ο παραγκωνισμός των εμπαθειών, η ευφυής διαλλακτικότητα, ο δημοκρατικός διάλογος και η διαρκής προσπάθεια για τη διαφύλαξη της ενότητας και ομοψυχίας των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων μπορούν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία και ευημερία του λαού και της Πολιτείας. Παρόλο που ο Ι.Κ. έζησε σε ένα διεθνές περιβάλλον, όπου κυριαρχούσαν οι ραδιουργίες, η κυνική σκοπιμότητα και ο ανελέητος απέναντι στον αδύνατο νόμος του ισχυρού, διατήρησε ακέραιο το ήθος και το φρόνημα ανιδιοτελούς προσφοράς στο σύνολο και στην (όπου γη) πατρίδα έως το τέλος της ζωής του. Η πολυσήμαντη θυσία του μακαριστού πρώτου Έλληνα Κυβερνήτη αποτελεί σήμερα πολύτιμη παρακαταθήκη για κάθε πολιτικό και πολίτη, που επιθυμεί αληθινά να αγωνιστεί υπηρετώντας τον άνθρωπο και την κοινωνία από οποιοδήποτε μετερίζι και αν έχει ταχθεί. Στο ενάρετο πέρασμά του από την παρούσα στην άλλη ζωή συμπυκνώνονται οι φωτεινές, άσβεστες αξίες που κυοφόρησε και απλόχερα πρόσφερε ως κύριος φορέας ο ελληνικός πολιτισμός στην ανθρωπότητα, νοηματοδοτώντας την ανθρώπινη ύπαρξη και την ιστορία. kapodistrias-quoteΠαραμένει ωστόσο δραματικά αναπάντητο το ερώτημα, αν σήμερα ακριβώς 183 έτη μετά τη δολοφονία του, οι Έλληνες έχουν κατανοήσει τη σημασία της θυσίας του, όπως ο ίδιος ήλπιζε και ευχόταν στην προαναφερόμενη επιστολή του (;). Σημειώσεις:
·    Η οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων, όπως και άλλες ισχυρές οικογένειες κοτζαμπάσηδων, προκρίτων και άλλων ισχυρών διαπλεκόμενων παραγόντων της εποχής (π.χ. οι Κουντουριώτηδες, οι Μιαούληδες, οι Κωλέττηδες, οι Μαυροκορδάτοι κ.ά), υποκινούμενοι και από εξωτερικούς παράγοντες, αντιτάχθηκαν σθεναρά στην πολιτική του Καποδίστρια, που στόχευε να συγκροτήσει οργανωμένο κράτος που θα έλεγχε και θα εξάλειφε την αυθαίρετη σε πολλές περιπτώσεις δράση των εν λόγω παραγόντων, που εύλογα δεν ήθελαν να υποταχθούν στο νόμο και την κρατική εξουσία, εφόσον θα έχαναν σε μεγάλο βαθμό τα παλαιά τους προνόμια. Όπως επισημαίνει ο τότε αντιπρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα, «οι κοτζαμπάσηδες αυτοί χρησιμοποιούντες τα φιλελευθέρας αρχάς ως μέσον διαιωνίσεως της επιρροής των, εστράφησαν με μίσος κατά του Κυβερνήτη, καθόσον απαγορεύει τας αρπαγάς, τιμωρεί τους ενόχους και προστατεύει τους καταπιεζομένους…». Ήδη από την άνοιξη του 1830 είχε ξεσπάσει εξέγερση στη Μάνη με την υποκίνηση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την ηγεσία του Τζανή Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη, καθώς εκτός των άλλων η οικογένεια Μαυρομιχάλη επιθυμούσε να υπάρχει ξεχωριστό τελωνείο για τη Μάνη. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στη φυλάκιση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στο Ναύπλιο, ενός από τους κυριότερους υποστηρικτές του λεγόμενου τότε γαλλικού κόμματος και τελικά στη βεντέτα της οικογένειας Μαυρομιχάλη κατά του Ι.Κ.
·    Σημειωτέον, ότι ο Γ. Κοζώνης, είχε χάσει το χέρι του σε μάχη κατά των Τούρκων και είχε προσληφθεί για λόγους φιλανθρωπίας ως ένας από τους 2 σωματοφύλακες του Κυβερνήτη, καθώς o Ι.Κ. δεν ήθελε να έχει πολυπληθή φρουρά, για να μην επιβαρύνει τα ισχνά οικονομικά του κράτους.

πηγή

Το πιο «παιχνιδιάρικο» τρένο στον κόσμο!

Όταν ανατέθηκε στον Ιάπωνα σχεδιαστή Eiji Mitooka να δημιουργήσει τα βαγόνια του τρένου της γραμμής Kishigawa στην Ιαπωνία, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το εντυπωσιακό όσο και ασυνήθιστο αποτέλεσμα.

Το Omocha Densha (Omoden ή Omo) ή αλλιώς «Toy Train» μοιάζει με παιδότοπο, εξοπλισμένο με ό,τι μπορεί να βρει κανείς μέσα σε έναν χώρο όπου φιλοξενούνται παιδιά: Παιχνίδια όλων των ειδών, βιβλία, ζαχαρωτά μέσα σε γυάλες, ακόμη επιτραπέζια και παιχνιδομηχανές, όλα έχουν την τιμητική τους μέσα στα εντυπωσιακά βαγόνια του συρμού.

Πολύχρωμα καθίσματα, παιδικές ζωγραφιές στην οροφή και αφίσσες αφιερωμένες στον κόσμο των παραμυθιών κοσμούν κάθε γωνιά του τρένου, κάνοντας μικρούς και μεγάλους να απολαύσουν μια κατά τα άλλα κλασική διαδρομή.

«Όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη, τα παιδιά να παίξουν με τα παιχνίδια και γενικότερα όλοι μπορούν να λειτουργήσουν διαδραστικά μέσα στα βαγόνια. Ο σκοπός μου ήταν να δημιουργήσω ένα… παιχνιδιάρικο τρένο που θα λειτουργεί νοσταλγικά για τους μεγαλύτερους και διασκεδαστικά για τα παιδιά…», λέει ο σχεδιαστής.

Στα must της διακόσμησης είναι οι μεγάλες τηλεοπτικές οθόνες όπου μικρά αλλά και μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να απολαύσουν κινούμενα σχέδια και διάφορες παιδικές ταινίες, χάνοντας πολλές φορές το σταθμό που πρέπει να κατέβουν!




πηγή