ΠΑΠΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ –ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

  

 Πολλοί νομίζουν πως τοfilioque[δηλ η προσθήκη της λέξεως «και εκ του πατρός» για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, στο σύμβολο της πίστεως]αποτέλεσε αιτία του σχίσματος ανάμεσα στη «Ρωμαιοκαθολική» και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Η Ιστορία αυτή, είναι ένας μύθος που πρέπει επιτέλους κάποτε να εκλείψει. Στην πραγματικότητα οι Ρωμαίοι Πάπες πολέμησαν το filioque μόλις αυτό προστέθηκεστο Σύμβολο της Πίστεως από τους Φράγκους. Ο Πάπας Λέων Γ’ (796-816), επειδή γνώριζε από πρώτο χέρι τις πιέσεις των Φράγκων σ’ αυτό το ζήτημα, προχώρησε σε μια πράξη που φανερώνει το πλήρες μέγεθος της παπικής αντίδρασης στις φράγκικες αυθαιρεσίες. Φρόντισε ώστε το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque ) να αναγραφεί σε δύο ασημένιες πλάκες (μια στα λατινικά και μια στα ελληνικά) τις οποίες ανήρτησε σε ψηλό σημείο στο ναό του Αγίου Πέτρου για να είναι ευανάγνωστες από όλους τους πιστούς.Οι μεγάλες ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ ΠΛΑΚΕΣ που έγραφαν το Ορθόδοξο σύμβολο της πίστης είχαν την επιγραφή: «HAECLEOPOSUIAMOREETCAUTELAORTHODOXAEFIDEI» δηλαδή: «Εγώ, ο Λέων βάζω εδώ (τις πλάκες) για την αγάπη και την προστασία της Ορθόδοξης Πίστης.» Σχετική αναφορά μπορείτε να βρείτε στο: VITALEONIS, LIBERPONTIFICALIS (Ed.Duchene, TII, p.26 -η πηγή είναι από βιβλιογραφία των Παπικών!)

Ο Λέων πίστεψε ότι οι Φράγκοι δε θα τολμούσαν να προσβάλουν το ιερότερο κέντρο της δυτικής Χριστιανοσύνης. Το 809 οι τελευταίοι προχώρησαν στην επίσημη καθιέρωση του filioque με τη σύνοδο του Άαχεν. Μια και ο Πάπας εξακολουθούσε να διατηρεί την Ορθόδοξη παράδοση, ο Καρλομάγνος έστειλε μια αντιπροσωπεία στη Ρώμη υπό τον μοναχό Σμάραγδο για να τον μεταπείσει. Στα πρακτικά της συνάντησης, που διασώζονται μέχρι σήμερα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Λέων αρνήθηκε κατηγορηματικά. Οι διάδοχοί του συνέχισαν να είναι αντίθετοι στο filioque μέχρις ότου οι Φράγκοι κατέλαβαν δια της βίας το Πατριαρχείο Ρώμης και εγκατέστησαν οριστικά δικό τους Πάπα (πιθανόν από το 1009 και μετά).

Άλλη μία ΑΠΑΤΗ των Φράγκων αποκαλύφθηκε το 1948 από τον μεγάλο ιστορικό F. Dvornik στο έργο του «ThePhotianSchism», το οποίο πλέον είναι κλασσικό. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, κάθε Ρωμηός θα σοκαριστεί από τις μηχανορραφίες της δύσης, εναντίον των Ρωμηών. Σε αυτό μαθαίνουμε πως τον 12ο αιώνα οι Φράγκοι πλαστογράφησαν κάποιον δήθεν αφορισμό του Φωτίου από τον Ρωμαίο Πάπα Ιωάννη Η΄. Βεβαίως κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ! Σε αυτόν τον ψεύτικο αφορισμό στηρίχτηκαν οι θεωρίες των Φράγκων παπικών, για το Σχίσμα, μέχρι και τον εικοστό αιώνα.

Ο Ρωμαίος Πάπας Ιωάννης Η΄, δείχνει με τον βίο του, την αγάπη του στην Ρωμηοσύνη και την Ορθόδοξη πίστη. Το 873 πίεσε τον Φράγκο αυτοκράτορα Λουδοβίκο τον Ευσεβή και κατάφερε να τον κάνει να απελευθερώσει τον Ρωμηό ιεραπόστολο των Σλάβων Μεθόδιο, που ήταν φυλακισμένος στη Μοραβία από τους Φράγκους για τρία χρόνια [ObolenskyDimitri, «Η Βυζαντινή Κοινοπολιτεία», Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1991, τόμ. Α΄, σ. 242]. Επίσης, αγωνίστηκε για το δικαίωμα των Σλάβων να τελούν τις ακολουθίες στη γλώσσα τους. Σε αυτή την περίπτωση ήρθε σε οξύτατη σύγκρουση με τους Φράγκους που υποστήριζαν τη θεωρία των τριών ιερών γλωσσών (εβραϊκή, ελληνική, λατινική) [Obolensky σ. 244]. Συμμετείχε δε, το 879, (όταν Πατριάρχης ήταν ο Μ Φώτιος) στην Η΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη (η οποία σήμερα δεν αναγνωρίζεται από τους Φράγκους Παπικούς), στην οποία καταδικάστηκαν όσοι δεν αποδέχονταν την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, δηλαδή οι Φράγκοι (που την απέρριψαν επί Καρλομάγνου το 794) [περισσότερα στο βιβλίο: «Ρωμηοσύνη Ή Βαρβαρότητα», του Αναστ. Φιλιππίδη, σελ. 162]

Διαβάζουμε:

«Την γέννησιν του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφει εις επιστολήν του ο Άγιος Βονιφάτιος προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (nationeGraecus) [Δηλαδή γέννημα της MagnaGraecia της Κάτω Ιταλίας.] το 741. Οι Φράγκοι είχαν απαλλάξει την Εκκλησίαν της Φραγκίας από όλους τους Ρωμαίους επισκόπους και είχον αυτοκατασταθή επίσκοποι και κληρικοί διοικηταί της. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κατείχε έκαστος εις την πυραμίδα της στρατιωτικής φεουδαρχικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον επί 80 χρόνια. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς συναδέλφους οπλαρχηγούς. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί και μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας.» [ Migne P L, 89, 744; Mansi 12, 313-314 ]

Μόλις πενηντατρία χρόνια αργότερα οι διάδοχοι αυτών των αγραμμάτων βαρβάρων προσέθεσαν το Filioque εις το Σύμβολον της Πίστεως και κατεδίκασαν την Ανατολικήν Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορίαν ως αιρετικήν και «Γραικικήν,» εις τας Συνόδους των της Φραγκφούρτης το 794 περί εικόνων και της Ακυϊσγράνου το 809 περί της προσθήκης του Filioque εις το Σύμβολον της Πίστεως της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, και εις εποχήν μάλιστα που δεν εγνώριζον ούτε ένα Πατέρα Οικουμενικής Συνόδου. Επί 215 χρόνια, από το 794 μέχρι το 1012 οι Ρωμαίοι Ορθόδοξοι Πάπαι ηρνήθησαν να υποταχθούν εις τους Φράγκους κυρίους τους εις τα θέματα του Filioque και των εικόνων. Ο τελευταίος Ορθόδοξος Ρωμαίος Πάπας που μνημονεύεται στα δίπτυχα των υπολοίπων τεσσάρων Ρωμαίων Πατριαρχείων είναι ο Ιωάννης ΙΗ΄ (1003-1009) και ο πρώτος αιρετικός Ρωμαίος Πάπας που εξέπεσε από τα δίπτυχα, αφού προσέθεσε το Filioque στην ομολογίαν πίστεώς του, ήτο ο Σέργιος Δ΄ (1009-1012), δηλαδή 42 χρόνια πριν από το λεγόμενον σχίσμα του 1054».

[π. Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης, «Ορθόδοξος   και   Βατικάνιος   συμφωνία   περί   Ουνίας», http://www.antibaro.gr/religion/rwmanidhs_ounia.htm]

Η κίνηση επομένως των Φράγκων να καταλάβουν την παλαιά Ρώμη και να επιβάλλουν τις απόψεις τους δεν ήταν τυχαία. Η παλαιά Ρώμη περιεβάλετο με μία αίγλη. Αν και η πόλη της Ρώμης είχε ολόκληρη μεταφερθεί, ωστόσο, η κατάληψη της παλαιάς Ρώμης θα έδινε το (ψευτο)νομικό έρισμα που χρειαζόντουσαν οι Φράγκοι για να προβληθούν ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Επίσης η διάσπαση της Εκκλησίας, τους βοηθούσε γιατί σήμαινε αποκοπή της δύσης από την ανατολή και άρα αποκοπή της από την Νέα Ρώμη. Ήταν μία πολύ έξυπνη κίνηση.

Δρίτσας Θ.

πηγή 

Βοηθήστε την ηρωική Κόμπανι και τους αγωνιζόμενους Κούρδους της Ροζάβα

Βοηθήστε τα παιδιά της ηρωικής Κόμπανι

Ο κόσμος παρακολουθεί εδώ και ένα μήνα την πολιορκία της πόλης Κόμπανι, όπου ο απλός λαός ανθίσταται στην αγριότητα και τη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών του Ι.Κ. Οι άνθρωποι αυτοί και κυρίως τα παιδιά τους, έχουν σοβαρότατες ανάγκες σε βασικά είδη ανάγκης και κυρίως σε φάρμακα.
Ακολουθεί κατάλογος φαρμακευτικών ειδών που είναι απαραίτητα στον αγωνιζόμενο κουρδικό λαό στην πολιορκούμενη Κόμπανι και στις άλλες πόλεις και χωριά της Β. Συρίας, που οι Κούρδοι αποκαλούν Ροζάβα Κουρδιστάν ή Δυτικό Κουρδιστάν.

Υπεύθυνος φορέας για τη συλλογή της βοήθειας είναι ο Σύλλογος Καλλιτεχνών και Επιστημόνων για τα Παιδιά της Βόρειας Συρίας.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθυνθείτε στον ιατρό καρδιολόγο Ιμπραήμ Μουσλίμ, τηλέφωνο 6932 722521, ο οποίος είναι και εκπρόσωπος του Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD), της Ροζάβα.

Για όσους θέλουν να βοηθήσουν οικονομικά με οποιοδήποτε ποσό, υπάρχει ο τραπεζικός λογαριασμός:

Alfa Bank :IBAN GR13 0140 4410 4410 0200 2005 920

                 BIC CRBAGRAA

Η ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών είναι πολύ βαριά

 

Φύτεψες ένα δεντράκι. Βλάστησε καταπράσινο κι άρχισε να ψηλώνει και να φουντώνει. Και τότε, νόμισες πως οι ευθύνες σου τέλειωσαν! Δεν το πότισες όμως αρκετά, δεν το κλάδεψες κι ούτε το στερέωσες σ’ ένα δυνατό στήριγμα για να μην το τσακίσουν οι άνεμοι ! Δεν αφαίρεσες τ’ αγριόχορτα από τη ρίζα του και το έχουν πνίξει τ’ αγκάθια, τόσο που δυσκολεύεσαι να το βρεις!

          Μην περιμένεις καρπό απ’ αυτό το μικρό δέντρο! Εκτός κι αν αλλάξεις συμπεριφορά απέναντί του, χωρίς καθυστέρηση κι αρχίσεις να το αγαπάς, να το νοιάζεσαι και να το φροντίζεις. Τότε θα έχεις ελπίδες για καρπούς.

          Όπως το  μικρό δέντρο είναι περίπου και το παιδί σου, μόνο που αυτό είναι ασύγκριτα πιο πολύτιμο γιατί είναι άνθρωπος!

          Του δώσατε σαν γονείς τη σάρκα και το αίμα κι ο Θεός του χάρισε την αθάνατη ψυχή και το έφερε στη ζωή. Στη συνέχεια όμως δεν ενδιαφέρτηκες και πολύ γι’ αυτό. Το άφησες να μεγαλώνει σχεδόν μόνο του, αναμένοντας διάφορους άλλους να το βοηθήσουν και να το κάνουν άνθρωπο χρήσιμο στον εαυτό του μα και στην κοινωνία και την πατρίδα. Βεβαίως υπάρχουν - κι ευτυχώς που υπάρχουν - και άλλοι που συμβάλλουν προς τον σκοπό αυτό, όμως το κύριο βάρος της ευθύνης είναι φορτωμένο πιεστικά πάνω στους δικούς σου ώμους, γιατί εσύ βάζεις τα θεμέλια και αν αυτά είναι ανύπαρκτα ή ξέβαθα και αν δεν είναι ενισχυμένα με την ακλόνητη σιδεροσύνδεση που λέγεται ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, τότε, δυστυχώς, «..εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες». Κανένας, όσο καλός τεχνίτης και να είναι δεν μπορεί να κτίσει πάνω σε σαθρά θεμέλια και το όλο  «οικοδόμημα» γρήγορα θα καταρρεύσει.

          Βιάσου λοιπόν έστω και τώρα και προτού να είναι πολύ αργά! Γέμισε την καρδιά σου από αγάπη, ενδιαφέρον, στοργή. Ψάξε να το βρεις και «επιμελήθητι αυτού»! Είναι σάρκα από τη σάρκα σου και αίμα από το αίμα σου! Είναι ένας άπειρος νέος που χρειάζεται καθοδήγηση και προστασία, χρειάζεται πυξίδα, στόχο, έμπνευση, αρχές, ιδανικά! Μην το αφήσεις να καταστραφεί σωματικά και κυρίως πνευματικά και ψυχικά μέσα στον κυκεώνα του σημερινού ανεμοστρόβιλου της συμφεροντολογίας, του υλισμού και του αθεϊσμού που απειλεί να παρασύρει τα πάντα στο φοβερό του πέρασμα.

          Μην καθυστερείς ούτε για μια στιγμή γιατί για τις ενέργειες και τις παραλείψεις σου θα είσαι υπόλογος πρώτα στο ίδιο το σπλάχνο σου, στο σύνολο των άλλων ανθρώπων και κυρίως στον Θεό.

          Αν ζητήσεις θερμά και με πίστη τη θεϊκή βοήθεια, ο Κύριος, που αγαπά εσένα, το παιδί σου μα και όλο τον κόσμο δεν θα σου την αρνηθεί αλλά θα σε φωτίζει – γιατί μόνο Αυτός είναι το Ανέσπερο Φως – και θα σε καθοδηγεί για  να προχωρήσεις με επιτυχία .

                                                                                        Ιάκωβος

πηγή 

Ο μαγευτικός ιερός τόπος της Παναγίας Σουμελά

Το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, τόπος ιερός, τόπος μαγευτικός, τόπος μυστηρίου, ελληνισμού και ορθοδοξίας, τόπος πόνου και μαρτυρίου και αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης ποντιακής γενοκτονίας. Τόπος προαιώνιου προσκυνήματος. Ακόμα και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, σπεύδουν να δούνε το θαυμαστό αυτό μνημείο. Χιλιάδες προσκυνητές, κυρίως Έλληνες, αλλά και Τούρκοι, πηγαίνουν να προσκυνήσουν. Γυναίκες με την κλασική ισλαμική μαντίλα ανεβαίνουν υπομονετικά τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι και με ευλάβεια προσκυνούν την Μεριέμ Αννά, την Παναγία Σουμελά. Ελληνόφωνοι πόντιοι της Τουρκίας ακόμα και σήμερα τραγουδάνε την Παναγία Σουμελά.

Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, τελέστηκε Θεία Λειτουργία τον Αύγουστο του 2010, την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά, αφού η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδέχθηκε το αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου να τελεστεί η θεία λειτουργία τη μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τη Λειτουργία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Δείτε στις φωτογραφίες που ακολουθούν τον μαγευτικό αυτό ιερό τόπο!
























πηγή

ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ…

Μια φορά, όπως και άλλες τόσες φορές, αλλά ένα διαφορετικό όμως καιρό, σε ένα ξερό λιβάδι, ζούσε ένα μικρό δεντράκι, δίπλα σε ένα καταπράσινο, ψηλόλιγνο κυπαρίσσι.
Τα δύο δέντρα, ήταν δηλαδή… γείτονες.
Το μικρό αυτό δεντράκι, όλη μέρα γκρίνιαζε.
Ξέρετε γιατί;

Γιατί είχε βαρεθεί, να φοράει τόσο καιρό, το ίδιο γκρίζο φόρεμα και έσκαγε από τη ζήλεια του, κάθε φορά που σήκωνε το κεφάλι του ψηλά και έβλεπε το καταπράσινο, φουντωτό, λυγερόκορμο κυπαρίσσι.

- «Πώς τα καταφέρνεις μου λες;» ρωτούσε συνέχεια το καταπράσινο κυπαρίσσι.
«Και δεν έχεις χάσει ακόμα, το ωραίο πράσινο χρώμα σου;»

Το κυπαρίσσι χαμογελούσε, κάθε φορά που τα άκουγε όλα αυτά και του έλεγε:

- «Κάθε πράγμα στον καιρό του, μη βιάζεσαι μικρή μου».

- «Θέλω να γίνω σαν και σένα, ψιλή, πράσινη και ωραία!» γκρίνιαζε όλη μέρα, το μικρό δεντράκι.
- «Δεν μπορείς, ότι και αν κάνεις, να γίνεις σαν και μένα!» της απαντούσε, κάθε φορά, υπομονετικά το κυπαρίσσι.

- «Μπα και γιατί παρακαλώ; Τι παραπάνω έχεις εσύ από μένα; Εκτός ότι είσαι πολύ ψηλό, πολύ φουντωτό, πολύ καταπράσινο, πολύ ωραίο;» ρωτούσε και έβαζε πάντα τα κλάματα.

- «Τίποτα παραπάνω δεν έχω μικρή μου και σταμάτα επιτέλους να κλαις! Απλά είμαι λίγο διαφορετικό από σένα».

- «Όχι λίγο διαφορετικό… είσαι τυχερό,πράσινο,ψηλό, ωραίο,α… α… δεν μ’ αρέσω… είμαι… είμαι χάλια… είμαι άσχημη!» Και να το δάκρυ κορόμηλο.

- «Αχ τι θα γίνω με σένα;» της έλεγε το κυπαρίσσι, πάντα με αγάπη και πολύ υπομονή.
«Έλα, σκούπισε επιτέλους αυτή τη μύτη!!! Μήπως θέλεις μια αγκαλιά; Είναι αργά και πρέπει να κοιμηθείς».

- «Ναι, θέλω… γιατί νυστάζω… αγκαλιά… εεε… γιατί είμαι στεναχωρημένη… πράσινη… γιατί… εεε… είναι ωραία… χρ… χρ… χρ…» και την έπαιρνε ο ύπνος, μέσα σε αυτή την κυπαρισσένια, καταπράσινη αγκαλιά.

Κάθε φορά, η ίδια ιστορία.
Έτσι περνούσαν οι μέρες,  σε αυτό το λιβάδι, ώσπου μια μέρα…

- «Α!… Α!… Είμαι άρρωστη, έχω φαγούρα σε όλο μου το σώμα και έχω πετάξει, να… κάτι καρούμπαλα! Καλοί μου γείτονες τρέξτε, φέρτε ένα γιατρό, γρήγορα σώστε με, με χάνετεεεε… καλέ δεν ακούτεεε;»

- «Έλα βρε δεντράκι μου, μπα σε καλό σου, με τρόμαξες τόσο πολύ, που κόντεψα να χάσω, το ωραίο πράσινο χρώμα μου! Τι έπαθες τώρα;» ρώτησε το κυπαρίσσι αγγουροξυπνημένο.

Το δεντράκι, του εξήγησε ότι είναι άρρωστο, ότι θέλει γιατρό… κ.λ.π.
Το κυπαρίσσσι έβαλε τα γέλια και το δεντράκι, έβαλε τις φωνές.

- «Γελάς με τον πόνο μου και την αβάσταχτη φαγούρα μου άκαρδε; Έλα ξύσε με λίγο και σταμάτα επιτέλους να γελάς! Θα θυμώσω σου λέω!»

- «Συγγνώμη! Μη μου θυμώνεις μικρή μου!» είπε ευγενικά το κυπαρίσι.
«Αλλά δεν μπορώ να σε ξύσω, πίστεψε με, δεν κάνει, γιατί θα χαλάσω αυτά τα ωραία… »

- «Καρούμπαλα!» φώναξε νευριασμένο το δεντράκι.
«Μμμμ μωρέ μπράβο ωραίος φίλος είσαι, τώρα που σε χρειάζομαι, κάνεις την πάπια και με παρατάς. Ούτε που με ξύνεις λίγο! Δεν θέλω να σε ξέρω, δεν σε έχω ανάγκη και σου κόβω την καλημέρα, να… για να μάθεις… ουφ… »

Αυτά ήταν και τα τελευταία του λόγια, πριν το ρίξει στον ύπνο, κουρασμένο από την πολυλογία και την γκρίνια.

- «Θα καταλάβεις κάποια μέρα, τι ήθελα να πω!» είπε πικραμένο το κυπαρίσσι.
«Θα καταλάβεις, όταν μεγαλώσεις» είπε και βούρκωσε.

Και τότε έπιασε βροχή.
Το άλλο πρωί…

- «Κυπαρίσσι χα… χα… σταμάτα να μου γαργαλάς τα πόδια, χα… χα… σταμάτα!» είπε ξεκαρδισμένο το μικρό δεντράκι.
«Σταμάτα σου λέω γαργαλιέμαι!»

Το δεντράκι όμως, δεν πήρε καμμιά απάντηση.
Άνοιξε τα μάτια του, κοίταξε ψηλά προς το κυπαρίσσι και τότε θυμήθηκε, τι είχε γίνει την προηγούμενη μέρα. Θυμήθηκε, πόσο άσχημα μίλησε στο φίλο του, πάνω στα νεύρα του και την ανυπόφορη φαγούρα του.
Το κυπαρίσσι, είχε ξεραθεί από τη στεναχώρια του.

Το δεντράκι ντράπηκε τόσο πολύ, που έχασε τη μιλιά του, χαμήλωσε τα μάτια του προς τη γη και τότε διαπίστωσε, ότι το γαργαλητό στα πόδια του, ήτανε τα καταπράσινα χορτάρια, που φύτρωσαν παντού, μέσα σε μια νύχτα, μετά τη βροχή, ενώ αυτό κοιμόταν.

Το ξερό λιβάδι, μέσα σε μια νύχτα, άλλαξε, έγινε διαφορετικό, γέμισε πολύχρωμα λουλούδια, μυρωδιές ανάκατες και ζωή!

- «Ακόμα και εγώ άλλαξα!» σκέφτηκε έκπληκτο το δεντράκι.
«Έγινα λίγο πιο ψηλό και είμαι γεμάτο, πράσινα φυλλαράκια… αχ! Κι αυτή η μυρωδιά που μου σπάει τη μύτη και με ζαλίζει, τι να είναι; Καλέ ας μου πει κάποιος, τι μυρίζει τόσο ωραίαααα;»

- «Εσύ αμυγδαλίτσα μου!» είπε από ψηλά, το κατάξερο κυπαρίσσι.
«Εσύ, γιατί είσαι ανθισμένη, πανέμορφη… και…

- «Και διαφορετική από σένα!» τον διέκοψε, δακρυσμένη και μετανιωμένη, η αμυγδαλιά.
«Αχ φίλε μου, τι σου έκανα, σε στεναχώρησα τόσο πολύ, που ξεράθηκες! Μόνο τον εαυτό μου σκεφτόμουνα, τόσον καιρό η άμυαλη! Τώρα όμως που έμαθα και έβαλα μυαλό, δεν θέλω νάμαι εγώ τόσο όμορφη και εσύ τόσο μαύρος και μόνος, σε έχω ανάγκη, σε χρειάζομαι σου λέω!!!»

- «Σιγά! Πάρε μιαν ανάσα, όμορφη αμυγδαλίτσα!» τη διέκοψε το κυπαρίσσι χαμογελώντας.
«Έλα και μη στεναχωριέσαι για μένα, γιατί σε λίγο, όλα θα αλλάξουν πάλι, πίστεψέ με, ξέρω τι σου λέω!»

- «Και τι δεν θα έδινα, για να ξαναδώ, το καταπράσινο χαμογελό σου και τη φουντωτή κορμοστασιά σου!» είπε η αμυγδαλιά, λες και δεν άκουσε λέξη, από όλα αυτά.
«Και αυτά τα πανέμορφα, μυρωδάτα λουλούδια μου, δεν τα θέλω, ας πέσουν κάτω στη γη, στα χαρίζω, φτάνει να γίνουν όλα όπως πριν!»

Και έγιναν.
Η μικρή αμυγδαλίτσα, κράτησε μόνο, όσα λουλούδια της χρειάζοταν και όλα τα άλλα, τα σκόρπισε με πολύ χαρά, στους πέντε ανέμους.

Οι μέρες κύλησαν γρήγορα, σαν το νερό στο αυλάκι.
Το διψασμένο κυπαρίσσι, με την πρώτη βροχούλα, πρασίνισε και πάλι.

Κάποτε χιόνισε, τότε η αμυγδαλιά, έχασε την ανθισμένη πλουμιστή φορεσιά της και φόρεσε πάλι, τα χειμωνιάτικα σκούρα, γκρι ρούχα της.

Γκρίνιαζε λίγο, όπως πάντα άλλωστε, αλλά ήταν ευτυχισμένη, γιατί τώρα ήξερε, ότι είναι διαφορετική.
Και τότε όλα, έγιναν πάλι όπως και παλιά, δηλαδή διαφορετικά, γιατί τίποτα ποτέ, δεν είναι ίδιο.

«Πώς τα καταφέρνεις μου λες και δεν έχεις χάσει ακόμα, το ωραίο πράσινο χρώμα σου;»

Μέλια.

Παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά! 

πηγή

Ο ιδρώτας μας στο παζάρι των εθνών

 

Η Τοπική μας Αυτοδιοίκηση, μέσα σε 70 χρόνια, γνώρισε την ”γερμανική μπότα” τουλάχιστον δύο φορές: Η πρώτη ήτανε το 1941. Η δεύτερη, πριν από τέσσερα χρόνια, συμπίπτει με την εγκατάσταση του Δ.Ν.Τ. και την υπαγωγή μας σε καθεστώς ξένης οικονομικής επιτήρησης.

Την πρώτη φορά, τον Απρίλιο του ’41, οι γερμανικές αρχές κατοχής, υπό την καθοδήγηση του Χέρμαν Νοϊμπάχερ, τοποθετούν, στις Δημαρχίες και τις Κοινότητες, ανθρώπους της δικής τους εμπιστοσύνης έτσι, ώστε να μην ξεφεύγει από τα χέρια των Γερμανών ούτε δράμι Ελληνικής παραγωγής.

Είτε με το στανιό είτε με χαρτονομίσματα πληθωριστικά, αρπάζουν τα πάντα και αφήνουν έτσι τον ελληνικό λαό να πεθαίνει από την πείνα.

Αυτά, στην κατοχή του ’41.

Τώρα, στα χρόνια των μνημονίων και της νέας υποταγής, ο γνωστός σε όλους μας κ. Χάνς Φούχτελ -απεσταλμένος της γερμανικής καγκελαρίας- έρχεται, ως φαίνεται, να ολοκληρώσει το ”φιλάνθρωπο έργο” του κατοχικού Χέρμαν Νοϊμπάχερ.

Αυτός ο ”καλός μας φίλος” και οι συνοδεύοντες  αυτόν, Γερμανοί αιρετοί και εκπρόσωποι του ιδιωτικού γερμανικού κεφαλαίου, είναι ολοφάνερο ότι έχουνε βαλθεί, πάση θυσία, να γίνουν ”ευεργέτες” μας!(**)

Το ”ενδιαφέρον” τους, ιδιαίτερα μάλιστα για το μέλλον των παιδιών μας,  δεν περιγράφεται! Μας έχουνε, κυριολεκτικά, σκλαβώσει με την ”καλοσύνη” τους. Άλλωστε, ως καθαρόαιμοι προτεστάντες, βδελύσσονται (σιχαίνονται) τις ”κακές πράξεις”.

Γι’ αυτό κι εμείς, ανταποδίδοντας την ”αγάπη” τους, σπεύδουμε, ολοπρόθυμα και αφελώς ταυτόχρονα,  να συζητήσουμε μαζί τους ό, τι έχει σχέση με τα εναπομείναντα δημοτικά μας ”φιλέτα”. Τουτέστιν(*):

1. Την ”διαχείριση” των οικιακών απορριμμάτων.
2. Την ”αξιοποίηση” της ακίνητης περιουσίας των δήμων.
3. Την ”συνεργασία” σε θέματα τουρισμού, όπως είναι τα θερμά λουτρά και οι παραλίες.
4. Την ”αναβάθμιση” της εκμετάλλευσης του ορυκτού μας πλούτου.
5. Την περαιτέρω ’’βελτίωση” στην παροχή κοινωνικών αγαθών, όπως είναι το νερό και το ρεύμα.
6. Την ”σωτηρία” της νεολαίας μας από την μάστιγα της ανεργίας, δηλαδή την ”τακτοποίηση” ετοιμοπαράδοτων γιατρών, νοσοκόμων, μηχανικών και εκπαιδευτικών, στα πλαίσια ενός σύγχρονου παιδομαζώματος, προτεστάντικου αυτήν την φορά και όχι οθωμανικού.

Είναι εξαιρετικά υποτιμητικό, για να μην πούμε υβριστικό, η σάρκωση του δικού μας ιδρώτα να πετιέται στο παζάρι των εθνών και να πωλείται σε τιμές δουλοπαροίκων.(***)

Ή μήπως, πίσω από τα νιάτα μας τα ταλαντούχα, δεν κρύβονται οι κόποι και οι θυσίες των Ελλήνων γονέων, όπως επίσης και ο συλλογικός μας εθνικός κορβανάς;

Τα παιδιά μας δεν τα μεγαλώσαμε για να φύγουν μετανάστες και να τα χάσουμε μια για πάντα. Ιδρώσαμε, κοπιάσαμε και ματώσαμε για να τα δούμε να μεγαλουργούν και να προκόβουν μέσα στην Πατρίδα τους και όχι να μαραζώνουν στα αφιλόξενα κολχόζ της Δυτικής φεουδαρχίας.

Εδώ η ευθύνη των ηγεσιών μας είναι πολύ μεγάλη. Και η ευθύνη αυτή εκπορεύεται και διδάσκεται κατευθείαν από τον παμμέγιστο Κυβερνήτη μας, τον  Ιωάννη Καποδίστρια. Ο λαμπρός αυτός Αστέρας του παγκόσμιου πολιτικού στερεώματος είχε πολύ σοβαρές αντιρρήσεις πάνω στο θέμα της αποστολής Ελληνόπουλων στην Εσπερία.

Σε σχετική επιστολή του επισημαίνει ότι οι σπουδαγμένοι στην Φραγκιά αποξενώνονται τόσο πολύ από τα ήθη, την γλώσσα και την Πίστη των πατέρων τους, ώστε σε περίπτωση επιστροφής ”βαρείας δυσκολίας ευρίσκουσιν εις το συνηθίσαι εκ νέου τα της Πατρίδος και γενέσθαι ωφέλιμοι εις αυτήν”.

Με απλά λόγια, όσα Ελληνόπουλα φεύγουν από νωρίς για τα ξένα ή δεν γυρίζουν ποτέ ή κι αν ακόμα γυρίσουν, μας έρχονται κυριολεκτικά αγνώριστα και ανίκανα να βοηθήσουν την Πατρίδα τους.

Τελικά, από την ”δράση” των Γερμανών απεσταλμένων και την δική μας ”ανταπόκριση”  συμπεραίνεται ότι σε καμμιά περίπτωση η γενιά μας δεν είναι άξια να συγκριθεί με την γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας.

Εκείνοι, στην κατοχή του ’41, τίποτε δεν παραχώρησαν, οικειοθελώς, στον Γερμανό δυνάστη. Τουναντίον, αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ηρωϊκά.

Ενώ εμείς, σήμερα, δίνουμε ”γην και ύδωρ” στα ”στρατεύματα” κατοχής, και μάλιστα χαιρόμαστε και από πάνω, που τα παιδιά μας, ως ήδη αφελληνισμένα, ευκολότατα εκγερμανίζονται. Με άλλα λόγια, ζούμε, αυτοβούλως, μια πρωτόγνωρη αφαίμαξη του Έθνους μας.

Μια αφαίμαξη, η οποία από γερμανικής πλευράς οργανώνεται με τον ”καλύτερο” δυνατό τρόπο και, από την πλευρά την δικιά μας, ενθαρρύνεται από την ασέβεια και την ασυνέπεια του Πολιτικού μας προσωπικού, ενισχύεται από τον ναρκισσισμό και την εκκοσμίκευση των Εκκλησιαστικών παραγόντων και προωθείται αποτελεσματικά από την άγνοια ή την υστεροβουλία της όποιας πρόθυμης Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Πού, όμως, οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά αγωνιστικότητας ανάμεσα στους Έλληνες του ’41 και του σήμερα;

Προσωπικώς εκτιμώ ότι η υπεροχή των προγόνων μας είναι θέμα διαφοράς ήθους και ηθικής.

Στην συντριπτική τους πλειονότητα, οι γονείς μας και οι παππούδες μας, ήτανε άνθρωποι της άσκησης, του φιλότιμου, της ντομπροσύνης και της φιλοπατρίας.

Ήτανε πιο κοντά στην Πίστη των Αγίων και των Νεομαρτύρων του Γένους μας.

Ήτανε πιο προσηλωμένοι στο φρόνημα του Ρήγα Φερραίου, του Εμμανουήλ Παπά, του Παύλου Μελά, του Πλαστήρα και της Κυράς της Ρω.

Ήτανε μάνες πιο σεμνές, πιο χαριτωμένες και πιο ηρωϊκές.

Ήτανε πατεράδες πιο γενναίοι, πιο ριψοκίνδυνοι και πιο ανδροπρεπείς.

πηγή 

Γιατί τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν καλό στα παιδιά

via

Τα παιχνίδια δεν είναι απλά για να παίζουν τα παιδιά. Ο λόγος ύπαρξης τους είναι πολύ βαθύτερος.
Τα παιχνίδια συμβάλλουν σημαντικά στον σχηματισμό  του μέλλοντος του παιδιού. Τα μαθαίνουν πράγματα για τον κόσμο αλλά και για τους εαυτούς τους. Στέλνουν μηνύματα και επικοινωνούν αξίες. Οι συνετοί γονείς πριν δώσουν ένα παιχνίδι σκέφτονται τι θεμέλια χτίζουν δίνοντας τους ένα παιχνίδι.
 Οι συνετοί γονείς σκέφτονται επίσης την ποσότητα των παιχνιδιών που δίνουν στα παιδιά τους. Παρόλο που τα περισσότερα παιδικά δωμάτια σήμερα είναι γεμάτα με παιχνίδια μέχρι το ταβάνι, οι συνειδητοποιημένοι γονείς μαθαίνουν να περιορίζουν τον αριθμό των παιχνιδιών που έχουν αυτά.

Καταλαβαίνουν ότι τα λιγότερα παιχνίδια θα ωφελήσουν μακροπρόθεσμα τα παιδιά τους:


1) Θα τα μάθουν να είναι πιο δημιουργικά! Τα υπερβολικά πολλά παιχνίδια εμποδίζουν την ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών. Στη Γερμανία έγινε ένα πείραμα (από τους Strick and Schubert) στο οποίο έπεισαν μια τάξη νηπιαγωγείου να απομακρύνει όλα τα παιχνίδια για τρεις μήνες. Παρόλο που στα αρχικά στάδια του πειράματος τα παιδιά βαριόνταν, σύντομα άρχισαν να χρησιμοποιούν το απλούστερο πια περιβάλλον τους για να εφευρίσκουν παιχνίδια, χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους.

2) Μαθαίνουν να μένουν συγκεντρωμένα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Όταν ένα παιδί έχει υπερβολικά πολλά παιχνίδια, αρχίζει να ελαττώνεται η προσοχή του. Το παιδί δύσκολα θα μάθει να εκτιμά πραγματικά το παιχνίδι που έχει μπροστά του, όταν υπάρχουν αμέτρητες ακόμα επιλογές στο ράφι.

3) Αποκτούν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν να αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις με άλλα παιδιά και με ενήλικες. Μαθαίνουν το πάρε-δώσε ενός σωστού διαλόγου. Υπάρχουν μελέτες που έχουν αποδώσει τη μεγαλύτερη επιτυχία ορισμένων ενηλίκων, τόσο στο ακαδημαϊκό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, στις παιδικές φιλίες.

4) Μαθαίνουν να προσέχουν καλύτερα τα πράγματά τους. Όταν τα παιδιά έχουν πολλά παιχνίδια, είναι φυσικό να τα φροντίζουν λιγότερο. Δεν θα μάθουν να τα εκτιμούν αν υπάρχει πάντα εύκαιρος ένας αντικαταστάτης. Αν το παιδί σας διαρκώς καταστρέφει τα παιχνίδια του, κρύψτε μερικά. Πολύ γρήγορα θα πάρει το μάθημά του.

5) Αναπτύσσουν μεγαλύτερη αγάπη για το διάβασμα, το γράψιμο και την τέχνη. Αν έχουν λιγότερα παιχνίδια, τα παιδιά θα αγαπήσουν τα βιβλία, τη μουσική και τη ζωγραφική. Η αγάπη για την τέχνη θα τα βοηθήσει να εκτιμήσουν καλύτερα την ομορφιά, το συναίσθημα και την επικοινωνία στον κόσμο τους.

6) Γίνονται πιο επινοητικά. Κατά την εκπαίδευση, δεν δίνεται στους μαθητές κατευθείαν η απάντηση σε ένα πρόβλημα. Τους δίνονται τα εργαλεία για να βρουν την απάντηση μόνοι τους. Η ίδια αρχή μπορεί να εφαρμοστεί στην ψυχαγωγία και στο παιχνίδι. Τα λιγότερα παιχνίδια κάνουν τα παιδιά επινοητικά, καθώς λύνουν προβλήματα μόνο με τα υλικά που έχουν στα χέρια τους. Και η επινοητικότητα είναι ένα χάρισμα με απεριόριστες δυνατότητες.

7) Τσακώνονται λιγότερο μεταξύ τους. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράδοξο, καθώς πολλοί γονείς πιστεύουν ότι τα πολλά παιχνίδια θα οδηγήσουν σε λιγότερους τσακωμούς, μιας και θα υπάρχουν περισσότερες επιλογές. Ωστόσο, συνήθως ισχύει το αντίθετο. Τα αδέλφια τσακώνονται για τα παιχνίδια. Και κάθε φορά που φέρνουμε ένα καινούργιο παιχνίδι στη σχέση τους τους δίνουμε άλλον ένα λόγο να κατοχυρώσουν την ιδιοκτησία τους απέναντι στους υπόλοιπους. Από την άλλη μεριά, τα αδέλφια που έχουν λιγότερα παιχνίδια αναγκάζονται να τα μοιραστούν και να συνεργαστούν.

8) Μαθαίνουν την επιμονή. Τα παιδιά που έχουν υπερβολικά πολλά παιχνίδια τα παρατάνε πολύ εύκολα. Αν έχουν ένα παιχνίδι που δυσκολεύονται να το κατανοήσουν, θα το αφήσουν πολύ γρήγορα στην άκρη για χάρη ενός άλλου, πιο εύκολου. Τα παιδιά που έχουν λιγότερα παιχνίδια μαθαίνουν την επιμονή, την υπομονή και την αποφασιστικότητα.

9) Γίνονται λιγότερο εγωιστές. Τα παιδιά που παίρνουν όλα όσα θέλουν πιστεύουν πως μπορούν να έχουν όλα όσα θέλουν. Αυτή η στάση θα οδηγήσει γρήγορα σε έναν αρρωστημένο (και ανάρμοστο) τρόπο ζωής.

10) Έχουν μεγαλύτερη επαφή με τη φύση. Τα παιδιά που δεν έχουν ένα ολόκληρο υπόγειο γεμάτο παιχνίδια είναι πιθανότερο να παίξουν στο ύπαιθρο και να αναπτύξουν μια βαθιά εκτίμηση για τη φύση. Είναι επίσης περισσότερο πιθανό να ασχοληθούν με τη σωματική άσκηση, πράγμα που οδηγεί σε πιο υγιή και ευτυχισμένα σώματα.

11) Μαθαίνουν να βρίσκουν ικανοποίηση μακριά από το παιχνιδάδικο. Η αληθινή χαρά και ικανοποίηση δεν θα βρεθούν ποτέ στους διαδρόμους ενός παιχνιδάδικου. Τα παιδιά που μεγάλωσαν πιστεύοντας ότι η απάντηση στις επιθυμίες τους μπορεί να αγοραστεί με χρήματα πιστεύουν το ίδιο ψέμα με τους γονείς τους. Αντιθέτως, τα παιδιά πρέπει να ενθαρρύνονται να ζουν τη ζωή τους μακριά από τον καταναλωτισμό, και να βρίσκουν τη χαρά σε πράγματα που πραγματικά διαρκούν.

12) Ζουν σε ένα καθαρότερο, πιο συμμαζεμένο σπίτι. Αν έχετε παιδιά, ξέρετε ότι τα παιχνίδια μπορούν πολύ γρήγορα να καταλάβουν ένα ολόκληρο σπίτι. Λιγότερα παιχνίδια σημαίνει λιγότερο ακατάστατο, καθαρότερο, πιο υγιές σπίτι.

Ακόμη θυμάμαι την ημέρα που οι γονείς μου μου πήραν το πρώτο μου ηλεκτρονικό! Θυμάμαι την έκσταση που ένιωσα! Την απίστευτη χαρά! Πραγματικά ξεχωριστή ανάμνηση. Θυμάμαι και την δική τους ευχαρίστηση που έκαναν ένα πετυχημένο δώρο! Να σας πω όμως και τι άλλο θυμάμαι; Θυμάμαι να παίζω ώρες, ώρες ατελείωτες! Θυμάμαι την κούραση στα μάτια μου, το κάψιμο που ένοιωθα. Θυμάμαι και κάτι όνειρα που έβλεπα επειδή είχα πάθει εμμονή με το μπαλάκι που δεν έμπαινε στον στόχο! Θυμάμαι με τον αδερφό μου να παίζουμε ξύλο για το ποιος θα παίξει τώρα! Θυμάμαι ένα ολόκληρο καλοκαίρι έτσι. Και μια χαρά πέρασα.

Αυτό φυσικά δεν με έκανε χειρότερο άνθρωπο, αλλά τώρα που το βλέπω ως μητέρα συνειδητοποιώ ότι δεν είναι αυτό που θέλω για το δικό μου παιδί. Θέλω να παίζει μακρυά από οθόνες. Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι το παιδί μου να έχει την ιδανική αντίδραση που θα με κάνει ευτυχισμένη, βλέποντας το δώρο μου. Ο σκοπός δεν είναι η δική μου ικανοποίηση που πήρα ένα γαμάτο δώρο.

Ξέρω ότι ο γιος μου θα εκστασιαστεί βλέποντας ένα υπερτέλειο δώρο. 

Αλλά αλήθεια τι πιστεύετε, θα είναι πιο ευτυχισμένος αν κοπανάει τα τεράστια αληθινά drums, σε σχέση με το να κοπανάει έναν κουβά;

Θα αυξηθεί περισσότερο η κινητικότητα του, η φαντασία του, η μουσικότητα του, η μουσική του νοημοσύνη, η ευφυία του ή δεν ξέρω γω άλλο τι;

Όχι! Το παιδί μου ξέρω ότι είναι ευτυχισμένο γιατί έχει ανθρώπους γύρω του που τον αγαπάνε αληθινά και θα του αγόραζαν τον κόσμο όλο και ας μην του παίρνουν τίποτα.
Και αυτό μου φτάνει. 

πηγή