Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Οι άνθρωποι έχουν συνήθως νομική αντίληψη για την δικαιοσύνη. Απορρίπτουν ως αδικία ασυμβίβαστη με τη νομική συνείδησή τους την απόδοση ευθύνης σε κάποιον για την ενοχή άλλου.




Οι άνθρωποι έχουν συνήθως νομική αντίληψη για την δικαιοσύνη. Απορρίπτουν ως αδικία ασυμβίβαστη με τη νομική συνείδησή τους την απόδοση ευθύνης σε κάποιον για την ενοχή άλλου. Διαφορετικά, όμως, μιλάει το πνεύμα της αγάπης του Χριστού. Σύμφωνα με το πνεύμα αυτής της αγάπης η αποδοχή συνυπευθυνότητας για την ενοχή εκείνου που αγαπάμε, ακόμη και η πλήρης ανάληψη της ευθύνης όχι μόνο δεν είναι κάτι παράξενο, αλλά είναι και τελείως φυσικό. Επιπλέον στην ανάληψη αυτή της ευθύνης του πλησίον πραγματοποιείται η γνησιότητα της αγάπης και επιτυγχάνεται η αυτοσυνειδησία της. Όταν δεν επωφελείται κανείς μόνο από την ευχάριστη πλευρά της αγάπης, αλλά αναλαμβάνει ελεύθερα και συνειδητά την ευθύνη για τα παθήματα του αγαπημένου, τότε η αγάπη φτάνει στην πλήρη τελειότητά της.
            Πολλοί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δεχτούν και να σηκώσουν καλοπροαίρετα τα αποτελέσματα του προπατορικού αμαρτήματος του Αδάμ. Λένε «Ο Αδάμ και η Εύα έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό, εγώ τι φταίω; Είμαι έτοιμος να αναλάβω την ευθύνη για τα αμαρτήματά μου, αλλά μόνο για τα δικά μου, όχι όμως για τα ξένα». Και δεν καταλαβαίνει ο άνθρωπος αυτός πως με αυτή την κίνηση της καρδιάς του επαναλαμβάνει μέσα του το αμάρτημα του Προπάτορα και το αφομοιώνει ως προσωπικό του αμάρτημα και πτώση. Ο Αδάμ αρνήθηκε την ευθύνη επιρρίπτοντας την ενοχή στην Εύα και στον Θεό, που του έδωσε αυτή τη γυναίκα. Έτσι, διέσπασε την ενότητα του Ανθρώπου και την ένωσή του με τον Θεό. Το ίδιο κάθε φορά που αρνούμαστε την ανάληψη της ευθύνης για το κοινό κακό, για τα έργα των πλησίον μας, επαναλαμβάνουμε την ίδια αμαρτία και διασπούμε επίσης την ενότητα του Ανθρώπου. Ο Κύριος ρώτησε τον Αδάμ πριν από την Εύα. Και πρέπει να καταλάβουμε πως, αν ο Αδάμ δεν δικαιολογούσε τον εαυτό του, αλλά αναλάμβανε την ευθύνη για την κοινή τους αμαρτία, τότε άλλα θα ήταν τα πεπρωμένα του κόσμου, καθώς και άλλα θα γίνουν, αν εμείς αναλάβουμε το βάρος της ενοχής των πλησίον.
            Κάθε άνθρωπος μπορεί να πει πολλά, για να δικαιολογήσει κάθε του πράξη. Αν όμως βλέπει προσεκτικά μέσα στην καρδιά του, θα καταλάβει πως με τις δικαιολογίες δεν αποφεύγει την πονηρία. Δικαιολογείται ο άνθρωπος πρώτα-πρώτα, γιατί δεν θέλει να παραδεχθεί έστω και λίγο πως είναι ένοχος και ο ίδιος για το κακό που υπάρχει στον κόσμο. Δικαιολογείται, γιατί δεν γνωρίζει ότι είναι προικισμένος με ελευθερία κατ΄ εικόνα του Θεού, αλλά νομίζει πως είναι απλά ένα φαινόμενο αυτού του κόσμου και συνεπώς εξαρτάται από αυτόν. Μια τέτοια συνείδηση είναι μάλλον δουλοπρεπή και γι΄ αυτό οι δικαιολογίες είναι δουλικό έργο και όχι έργο που απεργάζεται υιούς του Θεού. 

Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ  "Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης"

Όταν έρθει ο Νοέμβρης σιγομπαίνει ο χειμώνας

 http://www.antenna.gr/news/imgHandler/690/cfefda6b-36f8-4188-ab3e-5db23691c076.jpg
ελληνική παροιμία

Αν τα παιδιά μπορούσαν να επιλέξουν τους γονείς τους




Όλοι ξέρουμε πως τα παιδιά δεν μπορούν να επιλέξουν τους γονείς τους. Τι θα συνέβαινε όμως αν είχαν αυτή τη δυνατότητα; Θα άλλαζε τον τρόπο συμπεριφοράς μας σαν γονείς; Ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα μέσα από μια έξυπνη παρουσίαση.

Οδυσσέας Ελύτης - 103 χρόνια από τη γέννησή του «... μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.»

http://www.ikarosbooks.gr/photos/book/zooms/081.jpg

Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης
στις 2 Νοεμβρίου 1911.

Άξιον Εστί:
Απαρτίζεται από τρία τμήματα. Τη «Γένεση», τα «Πάθη» και το «Δοξαστικό». Η σύνθεση του ποιήματος είναι διαρθρωμένη πάνω στα μέρη της Θείας Λειτουργίας. Αποδίδεται με θαυ­μαστό τρόπο η ατομική και η συλ­λογική μοίρα.
Ο ποιητής κατορθώνει να συγκεράσει και να εκφρά­σει ατομικά και συλλογικά πάθη, μέσα από έναν ποιητικό λόγο στον ο­ποίο ακούγονται καθαρά οι φωνές της αρχαίας, της μεσαιωνικής και της νεότερης παράδοσης. Διακρίνονται, και στην γλώσσα και στην μορφή, επιρροές από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη, τον Ερωτόκριτο, τους εκκλησιαστικούς ύμνους (και κυρίως αυτούς του Ρωμανού του Μελωδού), τον Σολωμό και τον Κάλβο, το δημοτικό τραγούδι, τον Παπαδιαμάντη και τον Μακρυγιάννη.


Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

 
Στ’ ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να `χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο.

 
Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο


Άξιον Εστί:
Υπήρξε μία από τις κορυφαίες ποιητικές δημιουργίες του Ελύτη, το έργο με το οποίο   απέκτησε σημαίνουσα  θέση στην εθνική λογοτεχνία, προσφέροντας ταυτόχρονα μία «συλλογική μυθολογία» και ένα «εθνικό έργο».Εκδόθηκε το 1959 και το 1963 μελοποιήθηκε εμπνευσμένα από το Μίκη Θεοδωράκη.
περισσότερα εδώ
Τα Πάθη (της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν)
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ
Το δέκατο άσμα των Παθών απευθύνεται σ’ ένα θήλυ “εσύ” (σύνθεση Παναγίας, Ελλάδας και Μάνας) με έφηβη διαφάνεια Κόρης. Ο ταυτισμός αυτός του δέκτη δικαιολογείται από τον ταυτισμό του πομπού, όπως σ’ όλα τα άσματα. Το περιεχόμενο όμως του άσματος έχει προσωπικότερη προέκταση. Είναι μια εξομολόγηση.  
Αυτός είναι που έζησε την έξαψη της αγάπης, που έζησε τη χαρά της μυστικής πείρας και που κατελύθη ή ύλη του σ’ αυτό το σκοπό, δηλαδή ν’ αναλωθεί η ζωή του στην υπηρεσία του ανθρώπου. Τον πολέμησαν με ότι όπλα είχαν ισχυρά στη διάθεση τους (ο ναυτικός όρος μπομπάρδες τρικάταρτες , που μας μεταφέρει στην επανάσταση του 1821, προσδίδει το ιθαγενές στίγμα), γιατί είχε μια αγάπη, μια κατάφαση της χαράς της ζωής.

Ένα συγκεκριμένο καλοκαίρι ένιωσε βαθιά μέσα στην ψυχή του την πρόσκληση του έρωτος και μέσα του η μέχρι τότε άγνωρη ζωή φωτίστηκε από ένα καινούργιο φως. Κι από τότε όλες οι κατάρες, οι προαιώνιες, Ερινύες του φθόνου, άρχισαν τον κατατρεγμό του: όποιος ακολουθεί το μήνυμα της αγάπης είναι καταδικασμένος να ζει δίπλα στο αίμα και στη σκληρότητα της ζωής. Κι έτσι ο ποιητής, ταυτίστηκε με τη μοίρα του τόπου του. `Ετσι κι αυτός μεγάλωσε μέσα στα βράχια του και τον προαιώνιο φόνο. Το αίμα, που έχυσε ο Κάιν, το πολεμά με το φως της αγάπης.

ΜΟΡΦΗ
Το δέκατο άσμα αποτελείται από πέντε στροφές και κάθε στροφή από τέσσερις στίχους. Ο τελευταίος στίχος είναι κοινός (επωδικός). Έχουμε κι εδώ δηλαδή ένα είδος μπαλάντας. Κάθε στίχος χωρίζεται σε δυο ημιστίχια με το κόσμημα. ο τρίτος όμως στίχος στο δεύτερο ημιστίχιο συνοδεύεται από ένα δρασκέλισμα που δημιουργεί ένα ψευδόστιχο και μάλιστα με κόσμημα προ αυτού. μετρικά όπως και νοηματικά ανήκει στον τρίτο στίχο.
Οι δύο πρώτοι στίχοι κάθε στροφής, όπως και ο τέταρτος επωδικός, είναι τροχαϊκοί, ο τρίτος, με τον ψευδόστιχο μαζί, είναι αναπαιστικός.
Εκφραστικά μέσα:
Ομοιοτέλευτο (αίματα - νοτιά, Μητέρα, πορφύρωσαν - καρτέρεσαν, σκιάσανε - ρίξανε, ανθρώπων - Αμάραντο, κι εγώ - Αμάραντο, Αμαρτία μου - σπλάχνα μου καταπάνω μου, αίμα - πέτρα, ομοιώθηκα - μεγάλωσα - άνθισα, ξεπληρώνω - Αμάραντο)
Παρήχηση (ανείδωτες - οξειδώθηκα, φονιάδων - φως).
Αντίθεση (αίματα πορφύρωσαν - χαρές σκιάσανε, των φονιάδων το αίμα - με φως ξεπληρώνω)
Ομοιοκαταληξία (ρίξανε - μισανοίξανε, στιγμή - να ζει)
Αναφώνηση (Όπου σ’ είδε κτλ.).
Εσωτερική Ομοιοκαταληξία (ζωή - στιγμή).
Προσωποποίηση (των αιώνων όργητες, ξεφωνίζοντας).

Σχόλια
Μακρινή Μητέρα, Ρόδο μου Αμάραντο
Η Παναγία από τον Ακάθιστο `Υμνο: “Ρόδον το αμάραντον, χαίρε η μόνη βλαστήσασα”.
Μαζί με τη φωνή του Ελύτη συνήχουν κι άλλες φωνές: Του Δ. Σολωμού, του Κ. Παλαμά, του Γ. Σεφέρη.

Λέξεις
ανείδωτες = αόρατες, αθέατες, πρωτοεμφανιζόμενες
οξειδώθηκα = σκούριασα, γέρασα, ανάλωσα τη ζωή μου
σκιάζω = καλύπτω
των αιώνων οι όργητες = οι κατάρες, οι προαιώνιες Ερινύες.

Περίληψη
Ο Ελύτης απευθύνεται στη μακρινή Μητέρα (Παναγία, Ελλάδα, Μάνα) που μοιάζει με αιώνια έφηβη. Την αγάπησε, αλλά ξόδεψε τη ζωή του, γέρασε μέσα στην καταλυτική επίδραση της επικοινωνίας των ανθρώπων. Τον πολέμησαν γι’ αυτή του την αμαρτία με όλα τα μέσα. Όταν την γνώρισε κάποιο Ιούλιο η ζωή του φωτίστηκε. Κι όμως του καταράστηκαν σαν αγαπά να ζει στο αίμα και σκληρά. Κι έτσι ακολούθησε τη μοίρα της πατρίδας του την ίδια πορεία, με την ανθρώπινη της, σκληρή ζωή και αίμα, αλλά το αίμα το πολεμά με την αγάπη.
πηγή 

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΤΡΙΚΑΛΙΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΤΡΙΚΑΛΙΝΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ, ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ
Εκοιμήθη εν ειρήνη σε ηλικία 94 ετών το βράδυ της Πέμπτης ο Ιερομόναχος Γαλακτίων ο Σιμωνοπετρίτης, κατά κόσμονΔημήτριος Αγγελάκης, από το Δενδροχώρι Τρικάλων.
Ο πατέρας Γαλακτίων υπήρξε μια από τις βιβλικές μορφές του Αγίου Όρους και έκανε μια ευλογημένη οικογένεια, η οποία δόθηκε στον Χριστό. Το 1974 ακολούθησε τον γιο του, Ιερομόναχο Αθανάσιο τον Σιμωνοπετρίτη στο Άγιον Όρος, ενώ η μια από τις κόρες του, η Μοναχή Νικοδήμη ακολούθησε και αυτή το δρόμο της θυσίας και σήμερα είναι Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Ορμύλιας Χαλκιδικής. Εκεί μονάζει και η σύζυγος του μακαριστού γέροντος, Μοναχή Βησσαρία, τα τελευταία 40 χρόνια.
Ο πατέρας Γαλακτίων διακρίνονταν για την αγάπη του για τον Χριστό, την αφοσίωσή του στην Εκκλησία και τον Μοναχισμό.
Ο Θεός να τον αναπαύει και ας έχουμε την ευχή του.

«Κι αν μας πουν
Ότι είμαστε ρομαντικοί Ουτοπιστές…
Ότι είμαστε αδιόρθωτοι ιδεαλιστές
Ότι σκεφτόμαστε το αδύνατο
Εμείς πρέπει χίλιες φορές να απαντήσουμε…
«Ναι Είμαστε»

Τσε Γκεβάρα

Δημόσια τηλεόραση και αφελληνισμένη

 http://www.epikaira.gr/var/uploads/tinymce/images/-NEW-/charoula/nanosvalao.jpg

Βασίλης Θωμόπουλος, διευθυντής προγράμματος ΝΕΡΙΤ. Το ψωμί του το πληρώνουν οι Ελληνες, που σε καιρό Μνημονίου χάνουν το δικό τους. Αυτός ο άνθρωπος, ο διορισμός του οποίου οφείλεται σε πολιτική απόφαση, έριξε το γάντι στους Ελληνες φορολογουμένους και προσέβαλε βαθιά τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπειά τους. Με την αλαζονεία που χαρακτηρίζει κάθε όμοιό του, δήλωσε στην εφημερίδα μας τα ακόλουθα προκλητικά για τον Εθνικό Υμνο μας, που έκοψε από την έναρξη του προγράμματος της ΝΕΡΙΤ: «Ο Εθνικός Υμνος δεν μεταδίδεται, αλλά η θεία λειτουργία και η παρέλαση μεταδόθηκαν, τι άλλο θέλετε;»

Λες και ο κάθε διορισμένος Θωμόπουλος κάνει παραχώρηση στους Ελληνες που... επιτρέπει τη μετάδοση της θείας λειτουργίας και της παρέλασης! Λες και αποστολή των ΜΜΕ που λειτουργούν επειδή πληρώνουν οι Ελληνες δεν είναι η καλλιέργεια του αισθήματος ευσέβειας και υψηλού εθνικού φρονήματος στους πολίτες.Η αποκάλυψη της «δημοκρατίας» για την ύποπτη πρωτοβουλία της διακοπής της ανάκρουσης του Εθνικού Υμνου της χώρας μας από τη ΝΕΡΙΤ προκάλεσε αίσθηση στο κοινό και αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία για έναν ευρύτερο προβληματισμό για τον εθνικό «αποχρωματισμό» που επιχειρείται σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου.

Δεν υπάρχει τομέας του κράτους όπου να μην ενθαρρύνονται τα πρόσωπα που κηρύττουν την «αποδόμηση» να συνεχίσουν το εθνοδιαλυτικό έργο τους. Στην επιφάνεια ο πατριωτισμός υφίσταται ως λεκτική καραμέλα, αλλά στην ουσία προωθείται συστηματικά η νεοταξική ατζέντα. Δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαία τα γεγονότα ότι, αφενός, η ανάκρουση του Εθνικού Υμνου στο κρατικό κανάλι τερματίστηκε μαζί με τον βίο της ΕΡΤ και, αφετέρου, ότι διορισμένοι όπως ο κ. Θωμόπουλος νιώθουν τόσο μεγάλη αυτοπεποίθηση για την καρέκλα τους, ώστε να προκαλούν τους πάντες.

Ούτε μπορεί να λησμονήσει κάποιος ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου αφαίρεσε τον προσδιορισμό «Εθνικής» από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, οι βουλευτές της Ν.Δ. καυτηρίαζαν την κίνησή του και προεκλογικά υπόσχονταν αποκατάσταση του ονόματος και, όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση, η αποκατάσταση... λησμονήθηκε.

πηγή