Απέραντο φρενοκομείο

του Χάρη Δημούτσου 

Μέ τήν παραπάνω φράση πολύ εὔστοχα χαρακτήρισε τήν Ἑλλάδα ἕνας παλαιός πολιτικός. Τί ζήσαμε τίς προηγούμενες ἡμέρες; Δέν ὑπάρχουν οἰκονομικά προβλήματα, δέν κλείνουν ἐπιχειρήσεις, δέν χάνουν τήν ἐργασία τους χιλιάδες οἰκογενειάρχες, δέν ψάχνουν ἀπεγνωσμένα τά σκουπίδια ἐξαθλιωμένοι πολίτες, δέν αὐτοκτονεῖ κόσμος, δέν μᾶς ἀπειλεῖ ἡ Τουρκία σέ Θράκη, Αἰγαῖο, Κύπρο, δέν ἔχουμε κανένα ἄλλο πρόβλημα, παρά νά ἐλευθερώσουμε ἕναν ἐγκληματία καί ὑπόδικο τρομοκράτη ἀπό τήν φυλακή; Σέ μία ὁμαδική παράκρουση ὅλη ἡ χώρα ἔπεσε στά πόδια ἑνός καλομαθημένου πλουσιόπαιδου, πού θέλει νά παραστήσει τόν ἐπαναστάτη. Σωρηδόν μεμονομένες «προσωπικότητες», σύλλογοι, φορεῖς, δημοτικά συμβούλια, ἐκκλησία, ΜΜΕ, κόμματα, βουλή, ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι ΜΑΖΑ. Ὁ ξεφτιλισμός ὅλου τοῦ κράτους δέν σταμάτησε. Ὁ ὑπουργός δικαιοσύνης ἐκλιπαροῦσε συνάντηση μέ τούς γονεῖς καί αὐτοί τόν ρεζίλεψαν ἀρνούμενοι. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δέν ἐξαιρεῖται. Ὁ πρωθυπουργός, τόν ὁποῖο δέν μποροῦν νά συναντήσουν, γιά ἑκατοντάδες κολοσιαῖα ἐκκρεμῆ θέματα, δέχτηκε πρόθυμα νά συνδιαλαγεῖ μέ τόν πατέρα τοῦ ἐκβιαστή ἐγκληματία. Ἡ Νέμεσις ὅμως χτύπησε ἀμέσως. Αὐτό τό παιδί πού χαρακτηρίζεται νά ἔχει πολύ μῖσος, τούς ἀπαξίωσε ὅλους ὅσοι ἔπεσαν στά πόδια του, δηλώνοντας: «Προφανῶς ἡ διεκδίκηση πού κάνω δέν ἀφορᾶ τήν στέρησή μου στό δικαίωμα τῆς ἐκπαίδευσης. Ἐπέλεξα τήν ἀπεργία πείνας, ὄχι κάνοντας μία ἐπίκληση στήν ἀστική νομιμότητα ἀλλά θέτοντας ἕναν ἐκβιασμό καί προκαλώντας τό δῆθεν ἀνθρωπιστικό χαρακτῆρα τοῦ συστήματος», συνεχίζοντας δέ σέ ἄλλο σημεῖο «τά πανεπιστήμια εἶναι χῶροι περιστολῆς τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος καί δημιουργίας ἀνθρώπων πειθήνιων», κονιορτοποιῶντας ὅλα τά ἐπιχειρήματα τῆς μάζας τῶν ὑποστηρικτῶν του. Ἔχουμε τέσσερις παράγοντες: Τό παιδί, τούς γονεῖς, τήν κοινωνία καί τό κράτος. Τό πρῶτο μέ ληστείες τραπεζῶν καί καλάσνικοφ προσπαθεῖ δῆθεν νά ἀλλάξει τό σύστημα. Τό νά ἀποφασίζεις ὅμως ἐσύ γιά τό καλό μου χωρίς νά μέ ρωτήσεις εἶναι ἀπόλυτος φασισμός. Τό νά χρησιμοποιεῖς βία γιά νά ἐπιβάλλεις τίς ἰδέες σου εἶναι καθαρός φασισμός. Παρεπιμπτόντως σέ αὐτή τήν κατηγορία κατατάσσονται καί οἱ αὐτοπροσδιοριζόμενοι ἀντιφασίστες οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ χειρότεροι φασίστες. Τό θετικό του σημεῖο εἶναι ὅτι δέν ὑποκρίθηκε. Συνεχίζει νά ὑποστηρίζει τήν «πάλη» στήν κοινωνία μέ τίς μολότοφ, τούς ἐμπρησμούς, τίς βόμβες κ.λ.π. Ἴσως ἀπό τήν σιγουριά του ὅτι θά βγεῖ νικητής, ἀφοῦ σέ ὅλη του τήν ζωή ἔμαθε ὅτι πραγματοποιοῦνται τά χατήρια του. Οἱ γονεῖς φάνηκε ὅτι εἶναι οἱ πρῶτοι φταῖχτες. Εἶναι πολύ πιθανόν ἕνα παιδί νά ξεφύγει ἀπό τήν οἰκογένειά του, ἀλλά στήν συγκεκριμένη περίπτωση δέν συνέβει αὐτό. Οἱ δηλώσεις καί ἡ συμπεριφορά τους ἔδειξαν ὅτι ἔχουν ἀπόλυτη εὐθύνη γιά τήν κατάντια τοῦ γιοῦ τους, γιά τόν ὁποῖο συνεχίζουν νά εἶναι «ὑπερήφανοι». Ἀντί λοιπόν νά κρύβουν τό πρόσωπό τους ἀπό προσώπου γῆς, ἔχουν τό θράσος νά γίνονται τιμητές τῶν πάντων. Ἡ κοινωνία ὅπως προαναφέραμε ἀπέδειξε γιά ἄλλη μία φορά ὅτι σέ μεγάλο μέρος λειτουργεῖ σάν μάζα. Βέβαια ὑπήρξαν καί ἐξαιρέσεις ὅπως π.χ. δήμαρχος πολύ μεγάλης πόλεως, κείμενος μάλιστα ἰδεολογικά συγγενῶς πρός τό παιδί δήλωσε: «Δέν εἶναι λογικό αὐτό. Νά ἀκοῦς ὅτι θέλει νά βγεῖ ἐλεύθερα νά σπουδάσει καί τί; Νά πάρει τό καλάσνικοφ; Δέν στέκουν αὐτά τά πράγματα». Τό κράτος εἶναι ὁ μεγάλος ὑπόλογος. Ὑπέκυψε σέ ὠμό ἐκβιασμό, ἄνοιξε τόν ἀσκό τοῦ Αἰόλου καί παρανόμησε ἀσυστόλως. Πρώτη παρανομία εἶναι ὅτι νομοθέτησε φωτογραφική διάταξη. Δεύτερον γιά νά πάρει κάποιος ἄδεια ἀπό τήν φυλακή μεταξύ ἄλλων προϋποθέσεων πρέπει α) νά ἔχει ἐκτίσει τό 1/3 τῆς ποινῆς του, β) νά μήν εἶναι ὑπόδικος γιά συμμετοχή σέ ἐγκληματική ὀργάνωση, γ) νά μήν εἶναι ὑπόδικος γιά συμμετοχή σέ τρομοκρατική ὀργάνωση καί τό κυριώτερον δ) νά ἔχει ἀποδείξει ἐμπράκτως τήν εἰλικρινῆ μεταμέλειά του. Τούς τρεῖς τουλάχιστον ὅρους εἶναι τεκμηριωμένο ὅτι δέν τούς πληροῖ. Δραπετεύοντας δέ στό ΤΕΙ, μπορεῖ νά κάνει ὅτι θέλει καί ποιός εἶναι δυνατόν νά τόν ἐλέγξει; Ἤ θά τολμήσει καθηγητής νά μήν τόν προβιβάσει; Ἀπό ἐδῶ καί στό ἑξῆς λοιπόν ὅποιος ἐγκληματίας θέλει μπορεῖ ἐκβιάζοντας νά ἀπαιτεῖ τήν ἐλευθερία του μέ μιά ἀπεργία πείνας. Ἀρκεῖ βέβαια νά ἔχει κάποιες στοιχεῖα πού κακῶς παρέλειψαν νά προσθέσουν στόν νόμο. Νά εἶναι ἤ ἀριστερός ἤ ὁμοφιλόφυλος ἤ λαθρομετανάστης. Νά ἔχετε ὅλοι χρόνια καλά κι ἄς εἶναι καί πολλά!

πηγή 

Τα βραβεία της Ακαδημίας και ο πραγματικός Ρήγας Βελεστινλής

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε πρόσωπα και σωματεία για την πολιτιστική, επιστημονική και κοινωνική προσφορά τους. Μία διάκριση με ιδιαίτερη σημασία είναι η απονομή ειδικού βραβείου για τη μελέτη των χρόνων της Τουρκοκρατίας. Το βραβείο έλαβε με σχεδόν ομόφωνη απόφαση της Ακαδημίας ο Γιώργος Καραμπελιάς, ιστορικός ερευνητής, εκδότης του περιοδικού ΑΡΔΗΝ και συγγραφεύς πολλών βιβλίων. Ο Καραμπελιάς βραβεύθηκε για το έργο του με τον τίτλο «Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα», το οποίο εκδόθηκε από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις και αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της πολυσύνθετης προσωπικότητας του Εθνομάρτυρα Ρήγα Βελεστινλή (Φεραίου). Ο Γ. Καραμπελιάς δίνει έμφαση στα νεανικά χρόνια του Ρήγα, όταν η επαναστατική του ιδεολογία βασιζόταν στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση του λαού μας. Τότε εξέδωσε ως εκδότης- επιμελητής τους «Χρησμούς του Αγαθάγγελου», ένα έργο με προφητείες ενός ανυπάρκτου προσώπου, στην πραγματικότητα γραμμένου το 1760 από τον Θεόκλητο Πολυειδή. Οι προφητείες αυτές, έστω και αν δεν προέρχονται από αληθινό Άγιο της Εκκλησίας μας, βοήθησαν το Ελληνορθόδοξο Γένος να ανακτήσει την ελπίδα του μετά από δεκάδες αποτυχημένες επαναστάσεις εναντίον του Οθωμανικού ζυγού. Αρχικά ο Ρήγας ήλπιζε στη ρωσική βοήθεια, αργότερα όμως προσανατολίσθηκε προς τη Γαλλία και τον Ναπολέοντα. Όχι από θαυμασμό ή από ιδεολογική επιρροή, αλλά για το συμφέρον του Ελληνισμού. Ήταν η εποχή που ο Ναπολέων εστράφη κατά των Βενετών, οι οποίοι μεταξύ πολλών άλλων περιοχών κυριαρχούσαν και στα Επτάνησα. Ο Καραμπελιάς καταδεικνύει ότι ο Ρήγας δεν ήταν πιστό τέκνο του δυτικού Διαφωτισμού, ο οποίος είχε αρκετά αντιχριστιανικά στοιχεία. Ο Βελεστινλής είχε μία Ελληνορθόδοξη αντίληψη για τη Μεγάλη Ιδέα και για το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας μετά την απελευθέρωση. Αυτή η αλήθεια ενοχλεί ορισμένους ιστορικούς, οι οποίοι τον παρουσιάζουν σαν αντιγραφέα του δυτικού Διαφωτισμού και αρνούνται άλλες πνευματικές και πολιτιστικές επιρροές στον γενναίο αυτό λόγιο και οραματιστή. Η ομάδα των φανατικών Διαφωτιστών, οι οποίοι αρνούνται τον επαναστατικό ρόλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ενοχλήθηκε από το γενικότερο έργο του Καραμπελιά και ειδικότερα από την απόφαση της Ακαδημίας να τον βραβεύσει. Προσπάθησαν να εμποδίσουν την βράβευση, αλλά απέτυχαν. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ακαδημαϊκών στάθηκε στο ύψος της, όπως και τον Μάρτιο του 2007, όταν απέρριψαν το βιβλίο της Μ. Ρεπούση. Η Ακαδημία βράβευσε έναν αντικειμενικό και σοβαρό ιστορικό, ο οποίος δεν είναι πανεπιστημιακός καθηγητής, αλλά τεκμηριώνει και μελετά την Νεοελληνική Ιστορία καλύτερα από πολλούς Πανεπιστημιακούς. Ο Γ. Καραμπελιάς προέρχεται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά έχει το θάρρος να παραδέχεται την ανάγκη να διατηρήσουμε την Ορθοδοξία, τη γλώσσα και τη διαχρονική συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας. Τον συγχαίρω!
Κ. Χολέβας

πηγή 

«Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὰ Χριστούγεννα καὶ ἡ μυθοποίηση τῶν Χριστουγέννων»

Τοῦ πατρὸς  Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Ἀπό τὸ βιβλίο: «Παρεμβάσεις Ἱστορικὲς καὶ Θεολογικές», ἐκδ. «Διήγηση», Ἀθήνα 1998.

Ὁ σκοπὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως εἶναι ἡ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεός, ἴνα Θεὸν τὸν Ἀδὰμ ἀπεργάσηται» (τροπάριο Χριστουγέννων). «Αὐτὸς ἐνηνθρώπησεν, ἴνα ἠμεῖς θεοποιηθῶμεν» (Μ. Ἀθανάσιος). «Ἄνθρωπος γὰρ ἐγένετο ὁ Θεὸς καὶ Θεὸς ὁ ἄνθρωπος» (Ἰ. Χρυσόστομος). Στὴ λογικὴ ἑνὸς ἠθικιστοῦ ὁ ὅρος «θεοποιηθῶμεν», ποὺ χρησιμοποιοῦν Πατέρες, ὅπως ὁ Μ. Ἀθανάσιος, εἶναι σκάνδαλο. Γι’ αὐτὸ μιλοῦν γιὰ «ἠθικὴ θέωση». Διότι φοβοῦνται νὰ δεχθοῦν ὅτι μὲ τὴ θέωση μεταβάλλεται «κατὰ χάριν» αὐτὸ ποὺ ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι «κατὰ φύσιν» (ἄκτιστος, ἄναρχος, ἀθάνατος). Τὰ Χριστούγεννα εἶναι, γι’ αὐτό, ἄμεσα συνδεδεμένα καὶ μὲ τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνάληψη καὶ τὴν Πεντηκοστή.

Ὁ Χριστὸς-Θεάνθρωπος χαράζει τὸ δρόμο, ποὺ καλεῖται νὰ βαδίσει κάθε σωζόμενος ἄνθρωπος, ἐνούμενος μαζί Του. Ὁ Εὐαγγελισμὸς καὶ τὰ Χριστούγεννα ὁδηγοῦν στὴν Πεντηκοστή, τὸ γεγονὸς τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐν Χριστῷ, μέσα δηλαδὴ στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἂν τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ γέννηση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου, ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ τελείωση τοῦ ἀνθρώπου ὡς Θεοῦ κατὰ χάριν. Μὲ τὸ βάπτισμά μας μετέχουμε στὴ σάρκωση, τὸ θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ζοῦμε καὶ μεῖς τὰ «Χριστούγεννά μας», τὴν ἀνὰ-πλασή μας. Οἱ Ἅγιοι δέ, ποὺ φθάνουν στὴν ἕνωση μὲ τὸ Χριστό, τὴ θέωση, μετέχουν στὴν...

Πεντηκοστὴ καὶ φθάνουν ἔτσι στὴ τελείωση καὶ ὁλοκλήρωση τοῦ ἀναγεννημένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου. Αὐτὸ σημαίνει ἐκκλησιαστικὰ πραγμάτωση τοῦ ἀνθρώπου, ἐκπλήρωση δηλαδὴ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς του.

Ὅσο καὶ ἂν εἶναι κουραστικὸς ὁ θεολογικὸς λόγος, καὶ μάλιστα στὸν ἀμύητο θεολογικὰ σύγχρονο ἄνθρωπο, δὲν ἐκφράζει παρὰ τὴν πραγματικότητα τῆς ἐμπειρίας τῶν Ἁγίων μας. Μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐμπειρία καὶ μόνο μποροῦν νὰ κατανοηθοῦν ἐκκλησιαστικά, δηλαδὴ Χριστοκεντρικά, τὰ Χριστούγεννα. Ἀντίθετα, ἡ ἀδυναμία τοῦ μὴ ἀναγεννημένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου νὰ νοηματοδοτήσει τὰ Χριστούγεννα ἔχει ὁδηγήσει σὲ κάποιους γύρω ἀπ’ αὐτὰ μύθους. Οἱ ἄγευστοί τῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς, μὴ μπορώντας νὰ ζήσουν τὰ Χριστούγεννα, μυθολογοῦν γι’αὐτά, στὰ ὅρια τῆς φαντασίας καὶ μυθοπλασίας, χάνοντας τὸ ἀληθινὸ νόημά τους. Ὅπως μάλιστα θὰ δοῦμε, ὁ ἀποπροσανατολισμὸς αὐτὸς δὲν συνδέεται πάντοτε μὲ τὴν ἄρνηση τοῦ μυστηρίου, ἀλλὰ μὲ ἀδυναμία βιώσεώς του, ποὺ ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στὴν παρερμηνεία του.

Μία πρώτη μυθολογικὴ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τῶν Χριστουγέννων δίνεται ἀπὸ τὴν αἵρεση, τὴ στοχαστικὴ καὶ ἀνέρειστη –ἀνεμπειρικὴ δηλαδὴ- θεολόγηση. Ὁ δοκητισμός, ἡ φοβερότερη αἵρεση ὅλων τῶν αἰώνων, δέχθηκε κατὰ φαντασίαν νάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου (δοκεῖν-φαίνεσθαι). Φαινομενική, δηλαδή, παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐνδοκοσμικὴ πραγματικότητα. Γιὰ ποιὸ λόγο θὰ μποροῦσε νὰ ἐρωτήσει κανείς. Οἱ Δοκῆται ἢ Δοκηταὶ κάθε ἐποχῆς δὲν μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν, στὰ ὅρια τῆς λογικῆς τους, τὴ σάρκωση καὶ τὴ γέννηση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρώπου.

Μεταβαλλόμενοι σὲ αὐτόκλητους ὑπερασπιστὲς τοῦ κύρους τοῦ Θεοῦ, ντρέπονται νὰ δεχθοῦν κάτι ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐπέλεξε γιὰ τὴ σωτηρία μας. Τὸ δρόμο τῆς μητρότητας. Νὰ γεννηθεῖ δηλαδὴ ἀπὸ μία Μάνα, ἔστω καὶ ἂν αὐτὴ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸ καθαρότερο πλάσμα ὅλης τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, τὴν Παναγία Παρθένο. Ὅλοι αὐτοὶ μποροῦν νὰ καταταχθοῦν στοὺς «ὑπεράγαν» Ὀρθοδόξους (κατὰ τὸν ἃγ. Γρηγόριο τὸ Θεολόγο). Γιατί ὁ Δοκητισμὸς ὁδήγησε στὸ Μονοφυσιτισμό, στὴν ἄρνηση τῆς ἀνθρωπότητας τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι οἱ συντηρητικοί, οἱ τυποκράτες, οἱ εὐσκανδάλιστοι. Γι' αὐτοὺς ὅλους εἶναι σκάνδαλο ἡ ἀλήθεια, ἡ πραγματικότητα, ἡ ἱστορικότητα. Ἐνῶ ἄλλοι ἀπορρτίπτουν τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ, αὐτοὶ ἀρνοῦνται τὴν ἀνθρωπότητά του. Καὶ ὅμως, ἡ Ὀρθοδοξία ὡς Χριστιανισμὸς στὴν αὐθεντικότητά του, εἶναι ἡ «ἱστορικότερη θρησκεία», κατὰ τὸν ἀείμνηστο π. Γεώργιο Φλωρόφσκυ. Ζεῖ στὴν πραγματικότητα τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ τὶς δέχεται μὲ τὸ ρεαλισμὸ τῆς Θεοτόκου: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» (Λουκ. 1,38)! «Καὶ ὁ Πιλάτος στὸ Σύμβολο» λέγει μία ὡραία σερβικὴ παροιμία. Διότι ὁ Πιλάτος, ὁ πιὸ ἄβουλος ἀξιωματοῦχος τῆς ἱστορίας, ὡς ὑπαρκτὸ ἱστορικὸ πρόσωπο, βεβαιώνει τὴν ἱστορικότητα τοῦ Εὐαγγελίου. Εἰς πεῖσμα ὅμως τῶν Δοκητῶν ὁ Θεὸς-Λόγος «σὰρξ ἐγένετο -δηλαδὴ ἄνθρωπος- καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἠμίν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ (τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητάς Του)» (Ἰωάνν. 1, 14). Διότι «ἐν αὐτῶ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2,9), εἶναι δηλαδὴ τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος.

Ἡ σάρκωση καὶ γέννηση τοῦ Θεανθρώπου εἶναι σκάνδαλο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σοφία, ποὺ αὐτοκαταργούμενη καὶ αὐτοαναιρούμενη σπεύδει νὰ χαραχτηρίσει «μωρία» τὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, ποὺ κορυφώνεται στὸν σταυρικό του θάνατο (Α' Κορ. 1,23). Εἶναι δυνατὸν ὁ Θεὸς νὰ φθάσει σὲ τέτοιο ὅριο κενώσεως, ὥστε νὰ πεθάνει πάνω στὸ σταυρὸ ὡς Θεάνθρωπος; Αὐτὸ εἶναι τὸ σκάνδαλο γιὰ τοὺς σοφούς τοῦ κόσμου. Γι' αὐτοὺς οἱ «θεοὶ» τοῦ κόσμου τούτου συνήθως θυσιάζουν τοὺς ἀνθρώπους γι' αὐτούς, δὲν θυσιάζονται αὐτοὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Πῶς θὰ δεχθοῦν τὸ μυστήριο τῆς Θείας Ἀνιδιοτέλειας; «Οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν (θυσίασε) ... ἴνα σωθῆ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ» (Ἰωανν. 3, 16. 17). Στὰ ὅρια τῆς «λογικῆς» ἢ «φυσικῆς» θεολογήσεως χάνεται τελικὰ τὸ θεῖο στοιχεῖο στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ μένει τὸ ἀνθρώπινο, παρανοημένο καὶ αὐτὸ καὶ παρερμηνευόμενο. Διότι δὲν ὑπάρχει ἱστορικὰ ἄνθρωπος-Χριστός, ἀλλὰ Θεάνθρωπος. Ἡ ἕνωση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου στὸ πρόσωπο Θεοῦ-Λόγου εἶναι «ἀσύγχητη» μέν, ἀλλὰ καὶ «ἀδιαίρετη». Οἱ «λογικὲς» ἑρμηνεῖες τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύονται παράλογες, διότι ἀδυνατοῦν νὰ συλλάβουν μὲ τὴ λογικὴ τὸ «ὑπερλόγο».

Ἡ νομικὴ-δικανικὴ συνείδηση ζεῖ καὶ αὐτὴ στὸ Χριστὸ τὸ σκάνδαλό της. Ἀναζητεῖ σκοπιμότητα κοινωνικὴ στὴ Σάρκωση καὶ καταλήγει καὶ αὐτὴ στὸ μύθο, ὅταν δὲν αὐτοπαραδίδεται στὸν Θεῖο Λόγο. Οἱ Φράγκοι κατασκεύασαν, μέσω τοῦ διακεκριμένου σχολαστικοῦ τους Ἀνσέλμου (11ος αἱ.), τὸ μύθο τῆς «ἱκανοποιήσεως τῆς θείας δικαιοσύνης». Ὁ Θεὸς-Λόγος σαρκοῦται, διὰ νὰ σταυρωθεῖ-θυσιασθεῖ καὶ δώσει ἔτσι ἱκανοποίηση στὴν προσβλὴ ποὺ προξένησε στὸ Θεὸ ἡ ἀνθρώπινη ἁμαρτία! Τὰ κρατοῦντα τότε στὴ φραγκικὴ φεουδαρχικὴ κοινωνία προβάλλονται (μυθολογικὰ) στὸ Θεό, ποὺ παίρνει τὴ θέση στὴ φραγκογερμανικὴ φαντασία ἑνὸς ὑπεραυτοκράτορα. Ἂς φωνάζει ὁ Ἰωάννης: «οὕτως ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν...» (3,16), ἢ ὁ Παῦλος: «συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην πρὸς ἠμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἠμῶν, Χριστὸς ὑπὲρ ἠμῶν ἀπέθανεν» (Ρωμ. 5,8). Ὄχι! «Γιὰ νὰ πάρει ἐκδίκηση» καὶ «ζητώντας ἱκανοποίηση» θὰ μάθει νὰ φωνάζει ὁ δυτικὸς (ἢ δυτικοποιημένος) ἄνθρωπος.

Ἔτσι πλάσθηκε ἕνας «Χριστιανισμὸς» ἄλλου εἴδους, ποὺ δὲν διαφέρει ἀπὸ μυθοπλασία, ἀφοῦ προβάλλει στὸ Θεὸ τὴ φαντασία καὶ τὶς προλήψεις μας. Ἡ ἐκλογίκευση καὶ ἡ ἐκνομίκευση τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ἱστορία.

Ἡ θρησκευτικὴ (τυπολατρικὴ) συνείδηση ζεῖ τὸ «σκάνδαλο» τῆς ἐνανθρωπήσεως καταφεύγοντας στὴ θρησκειοποίηση τῆς Πίστεως. Ἐξαντλεῖ τὸ νόημα τῶν Χριστουγέννων στὶς τελετὲς καὶ χάνει τὸν ἀληθινὸ σκοπό τους, ποὺ εἶναι ἡ «υἱοθεσία» (θέωση). «Ἴνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν...» (Γαλ. 4,5). Εἶναι τὸ σκάνδαλο τοῦ φαρισαϊσμοῦ, ἔστω καὶ ἂν λέγεται Χριστιανισμός.

Εἶναι ὅμως οἱ ἐχθροί τοῦ «παιδίου» ποὺ βιώνουν τὸ σκάνδαλο τῆς ἐξουσίας. Ὁ Ἠρωδισμός! Οἱ κρατοῦντες ἢ μᾶλλον «δοκοῦντες ἄρχειν...» (νομίζοντες ὅτι κυβερνοῦν) (Μαρκ. 10,42), ὅπως ὁ Ἡρώδης, βλέπουν στὸν νεογέννητο Χριστὸ κάποιον ἀνταγωνιστὴ καὶ κίνδυνο τῶν συμφερόντων τους. Γι' αὐτὸ «ζητούσι τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου» (Ματθ. 2,20). Παρερμηνεύουν ἔτσι τὸν ἀληθινὸ χαραχτήρα τῆς βασιλικῆς ἰδιότητας τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας «οὐκ ἔσται τέλος». Ὁ Χριστὸς ὡς Βασιλεὺς ὅλης τῆς κτίσεως εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Κύριός της, ὁ δημιουργὸς καὶ σωτήρας της καὶ ὄχι ὡς οἱ Ἠρῶδες τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ ἀδίστακτοι δολοφονοῦν, γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν ἐξουσία τους.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (Ε.Π. 36,516) προσφέρει δυνατότητα ὀρθῆς προσεγγίσεως τῶν Χριστουγέννων, δηλαδὴ ἁγιοπνευματικῆς: «Τοίνυν ἐορτάζομεν μὴ πανηγυρικῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς. μὴ κοσμικῶς, ἀλλὰ ὑπερκοσμίως. μὴ τὰ ἡμέτερα, ἀλλὰ τὰ τοῦ ἡμετέρου (=ὄχι δηλαδὴ τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ τὸν Χριστὸν ἂς τιμᾶμε...). μᾶλλον δὲ τὰ τοῦ Δεσπότου. μὴ τὰ τῆς ἀσθενείας, ἀλλὰ τὰ τῆς ἰατρείας. μὴ τὰ τῆς πλάσεως, ἀλλὰ τὰ τῆς ἀναπλάσεως.

πηγή 

Η Τουρκία ανάμεσα στις χώρες που καταπατούν τις θρησκευτικές ελευθερίες

Η ελευθερία είναι για έναν άνθρωπο η δυνατότητά του να δρα κατά βούληση. Η καθολική ελευθερία, με τα σημερινά δεδομένα, είναι το σωρευτικό αποτέλεσμα της ατομικής και της πολιτικής ελευθερίας, καθώς και των εσωτερικών ελευθεριών.
Στην εποχή μας βάλλονται σε μεγάλο βαθμό, πέρα από τις ατομικές ελευθερίες, οι θρησκευτικές, ειδικά σε κάποιες χώρες της Μέσης Ανατολής, όπου οι διωγμοί και οι σφαγές των χριστιανών είναι καθημερινό φαινόμενο.

Σύμφωνα με έκθεση, στον παγκόσμιο χάρτη των 33 χωρών οι οποίες καταπατούν συστηματικά τα θρησκευτικά δικαιώματα σε επίπεδο λατρείας αλλά και τις θρησκευτικές ελευθερίες, συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία, μαζί με το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαγκλαντές και την Κίνα.
Αυτό που εξάγεται ως συμπέρασμα είναι ότι παρατηρείται βίαιη άνοδος του πανισλαμισμού -κυρίως στις εξτρεμιστικές εκφάνσεις του, όπως οι σουνίτες- σε όλες τις χώρες όπου το κυρίαρχο θρήσκευμα είναι το Ισλάμ.

Ο ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Αλέξανδρος Κούτσης, με πολύχρονη εξειδίκευση σε θέματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, αναφέρει σχετικά με το ζήτημα:
«Σε ό,τι αφορά τις θρησκευτικές ελευθερίες στη Μέση Ανατολή, υπάρχουν δύο κατηγορίες κρατικών πρακτικών. Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει εκείνα τα κράτη που έχουν Σύνταγμα, άρθρα των οποίων εγγυώνται τη θρησκευτική ελευθερία. Στην κατηγορία αυτή υπάρχουν δύο τύποι κρατών. Στον πρώτο τύπο, που καλύπτει τις περισσότερες χώρες στη Μέση Ανατολή, το Σύνταγμα περιέχει άρθρα που εγγυώνται τις θρησκευτικές ελευθερίες, εφόσον η άσκησή τους δεν ταράσσει τη δημόσια τάξη, το ηθικό αίσθημα και τα βασικά δικαιώματα των άλλων».

Ο κ. Κούτσης σημειώνει όμως και τους κυβερνητικούς περιορισμούς:
«Ωστόσο, ορισμένοι κυβερνητικοί νόμοι επιβάλλουν περιορισμούς στην ελευθερία αυτήν, όπως απαγόρευση προσηλυτισμού από μη μουσουλμάνους ή διανομή (ακόμη και από μουσουλμάνους) υλικού που προσβάλει θρησκευτικές ευαισθησίες. Ταυτόχρονα, το Σύνταγμα δηλώνει το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία του κράτους και ορίζει τις αρχές του ως κύρια πηγή της νομοθεσίας, τονίζοντας ότι απαγορεύεται η θέσπιση νόμου που αντιβαίνει στις καθιερωμένες διατάξεις του Ισλάμ. Εξαίρεση αποτελεί η Τουρκία, η οποία δεν ορίζει το Ισλάμ ως κύρια πηγή της νομοθεσίας, αλλά μερικοί νόμοι και συνταγματικές διατάξεις της νομοθεσίας περιορίζουν τις θρησκευτικές ελευθερίες».

Σε αντιδιαστολή προς τα παραπάνω, υπάρχουν και χώρες «όπου το Σύνταγμα κατοχυρώνει τις θρησκευτικές ελευθερίες και οι νόμοι του κράτους δεν τις περιορίζουν. Για παράδειγμα το ιρακινό Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι κανένας νόμος δεν μπορεί να αντιβαίνει στις αρχές της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων των βασικών ελευθεριών που προβλέπονται από το Σύνταγμα», τονίζει ο καθηγητής και καταλήγει:
«Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει εκείνα τα κράτη που είτε δεν έχουν Σύνταγμα είτε το Σύνταγμά τους δεν περιέχει άρθρα τα οποία κατοχυρώνουν τις θρησκευτικές ελευθερίες, όπως η Σαουδική Αραβία. Η θρησκευτική ελευθερία ούτε αναγνωρίζεται ούτε προστατεύεται από το νόμο κα η κυβερνητική πολιτική την περιορίζει σοβαρά στην πράξη».

Νικόλας Τζαβάρας
 πηγή

ΝΕΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕ ΤΙΣ ΔΩΡΕΕΣ ΟΡΓΑΝΩΝ

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Νέο σκάνδαλο ξέσπασε σχετικά με το τεράστιο ζήτημα της δωρεάς οργάνων, ένα θέμα όπου υπάρχει μεγάλη διάσταση απόψεων μεταξύ της επιστήμης και των υποστηρικτών, κυρίως θρησκευτικών κύκλων, της άποψης πως δεν μπορεί να γίνει δωρεά οργάνων αν δεν υπάρξει πρώτα πλήρης θάνατος όλων των οργάνων του σώματος και κυρίως της καρδιακής λειτουργίας και όχι μόνο η νέκρωση του εγκεφάλου.

Το νέο αυτό σκάνδαλο ξέσπασε στην Μόσχα πρωτεύουσα. της Ρωσικής Κοινοπολιτείας. Όπως αναφέρουν οι δημοσιογραφικές πληροφορίες. μια γυναίκα. η Ολεσία Ντομπροβόλσκυ μόλις 41 ετών. υπέστη αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η γυναίκα μεταφέρθηκε σε κάποιο νοσοκομείο της ρωσικής πρωτεύουσας και πριν καν εκπνεύσει ευρισκόμενη σε κώμα. ενώ οι γιατροί είχαν αποφανθεί ότι η κατάσταση της είναι μη αναστρέψιμη, υιοθετώντας την άποψη ότι ο εγκεφαλικός θάνατος είναι οριστικός θάνατος επέτρεψαν την αφαίρεση οργάνων για να χρησιμοποιηθούν σε μεταμόσχευση.  Συγκεκριμένα της αφαιρεθήκαν τα νεφρά, το συκώτι και το πάγκρεας. Μόλις μαθεύτηκε αυτό το γεγονός για την Ρωσίδα, μητέρα δυο ανήλικων παιδιών, η οικογένεια της εξανέστη υποστηρίζοντας ότι η Ολεσία Ντομπροβόλσκυ ακόμα ζούσε και παράνομα της αφαιρέθηκαν τα όργανα του σώματος της. Το θέμα πήρε μεγάλη έκταση στον ρωσικό τύπο αλλά και σε στον τύπο άλλων χωρών καθώς οι συγγενείς της έδωσαν συνέντευξη τύπου και υποστήριξαν πως δεν είχε ακόμα πεθάνει γιατί η καρδιά της λειτουργούσε και για τον λόγο αυτό έκανε μήνυση στους γιατρούς που έκαναν την επέμβαση αφαίρεσης οργάνων, με την κατηγορία της ανθρωποθυσίας εκ προθέσεως. Μάλιστα κατηγόρησαν τους γιατρούς ότι λειτουργούν σαν παράνομο κύκλωμα αφαίρεσης οργάνων σώματος για να τα μεταπουλήσουν στην συνέχεια με μεγάλο οικονομικό κέρδος. Το ζήτημα προκάλεσε την επέμβαση του γενικού εισαγγελέα της Μόσχας, ο οποίος διέταξε την διεξαγωγή ανάκρισης, ενώ οι αρμόδιοι υπεύθυνοι του ρωσικού νοσοκομείου αρνήθηκαν να κάνουν δηλώσεις για το θέμα που πήρε όπως αναφέραμε μεγάλη έκταση στον τύπο.

Είναι γνωστό πως εδώ και δέκα χρόνια έχει αρχίσει μια μεγάλη εκστρατεία στην Ρωσία, αλλά και σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την δωρεά οργάνων. Το πρόβλημα που δημιουργήθηκε είναι η ριζική διαφωνία για το πότε κάποιος είναι κλινικά νεκρός. Οι οπαδοί της δωρεάς οργάνων υποστηρίζουν ότι αν σταματήσει η λειτουργία του εγκέφαλου το άτομο θεωρείτε νεκρός αλλά η άλλη άποψη, η οποία υποστηρίζεται και από την εκκλησία, θεωρεί ότι κάποιος πεθαίνει όταν νεκρώνονται όλες οι λειτουργίες του σώματος και κυρίως η καρδιακή λειτουργία. Το θέμα απασχολεί κατά καιρούς τα διεθνή ΜΜΕ καθώς σε πολλές περιπτώσεις αποκαλύπτεται εκτός του ότι πολλοί που θεωρούνταν νεκροί ανάνηψαν, αλλά και ότι πίσω από όλη αυτή την εκστρατεία δωρεάς οργάνων δραστηριοποιείται μια μεγάλη επιχείρηση αγοραπωλησίας οργάνων του σώματος, με πολύ μεγάλα ποσά, κυριολεκτικά δηλαδή μια μαφία εμπορίου ανθρωπίνων οργάνων. Τα κυκλώματα αυτά έχουν πάρει μεγάλη έκταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση και όπως αναφέρεται λειτουργούν και ειδικές κλινικές για την μεταμόσχευση οργάνων του σώματος συνήθως από θύματα αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων. Συχνά ξεσπούν σκάνδαλα για τις παράνομες αγοραπωλησίες ζωής με τα θύματα άτομα που ακόμα δεν έχουν πεθάνει πραγματικά. Στην Τουρκία μάλιστα λειτουργούν ειδικές κλινικές στην Κωνσταντινούπολη για την μεταμόσχευση ανθρωπίνων οργάνων. Πολλές φορές ο τουρκικός τύπος έχει ασχοληθεί με το τεράστιο σκάνδαλο της εξαφάνισης νέων ανθρώπων ακόμα και μικρών παιδιών από τους οποίους αφαιρούν όργανα του σώματος για να μεταπωληθούν σε πρόθυμους πελάτες. Οι εξαφανίσεις αυτές έχουν πάρει την μορφή επιδημίας σε χώρες της Ασίας όπως Ινδία. Πακιστάν και Μπαγκλαντές.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
πηγή 

Τουρκοκύπρια πολιτικός κατήγγειλε ότι ο τουρκικός στρατός βίασε Ελληνοκύπριες

 

Η Ντογούς Ντεργιά απειλείται από εθνικιστές πως αν δεν σταματήσει να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, θα πέσει και η ίδια θύμα βιασμού Συμβολική διαμαρτυρία προς στήριξη της Tουρκοκύπριας πολιτικού Ντογούς Ντεριά (φωτ.) πραγματοποίησε στη λεγόμενη «βουλή» του ψευδοκράτους χθες, η τουρκοκυπριακή οργάνωση «Πλατφόρμα για την Ισότητα των Φύλων». 

Μέλη της Πλατφόρμας και υποστηρικτές μπήκαν στην αίθουσα κατά τη διάρκεια ομιλίας, ντυμένοι στα μοβ, με τα στόματα σφραγισμένα με κολλητική ταινία και άνοιξαν πανό με το σύνθημα «Δεν σιωπούμε απέναντι στη βία».

Παρά τη στήριξη από λεγόμενους «βουλευτές» του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος, στο οποίο ανήκει η κ. Ντεριά, και τους «βουλευτές» Ζεκί Τσιελέρ και Μεχμέτ Τσιακιτζί του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Κοινοτικής Δικαιοσύνης, οι διαδηλωτές οδηγήθηκαν εκτός της αίθουσας από την ασφάλεια, φωνάζοντας «οι γυναίκες δεν φιμώνονται με βιασμό» και «η Ντογούς Ντεριά δεν είναι μόνη». 

Η Ντογού δέχθηκε πολλές απειλές από Τούρκους εθνικιστές και όπως δήλωσε κάποιοι την προειδοποίησαν ότι θα τη βιάσουν. Η Τουρκοκύπρια «βουλευτής» ανέφερε ότι το 1974 η Ορθόδοξη εκκλησία της Κύπρου είχε επιτρέψει τις εκτρώσεις ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις ελληνοκύπριες που είχαν καταστεί έγκυες μετά από βιασμούς από Τούρκους στρατιώτες.

Τη στήριξή του στην κ. Ντεριά, η οποία δέχθηκε αισχρές επιθέσεις για τη δήλωσή της πως Ελληνοκύπριες βιάστηκαν κατά την τουρκική εισβολή, εξέφρασε με ανακοίνωσή του χθες και το ΑΚΕΛ, το μόνο ελληνοκυπριακό κόμμα το οποίο προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση τουλάχιστον μέχρι χθες. 

Σε δήλωσή της εκ μέρους του κόμματος η βουλευτής του ΑΚΕΛ Σκεύη Κουκουμά τόνισε πως όσοι Ελληνοκύπριοι «χαιρετίζουν την τολμηρή στάση της Ντογούς θα πρέπει να έχουν την ανάλογη τόλμη. Να έχουν την τόλμη να πουν και τις αλήθειες που δεν βολεύουν τη δική μας κοινότητα», καλώντας όλους να παραδεχθούν και τα εγκλήματα Ελληνοκυπρίων εις βάρος Τουρκοκυπρίων άμαχων και αιχμαλώτων.
πηγή

Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια

Βίος Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολύτριας και Μεγαλομάρτυρος
Η Αγία Αναστασία η Μεγαλομάρτυς η Φαρμακολύτρια εορτάζει στις 22 Δεκεμβρίου



Από οικογένεια Συγκλητικών
Γεννήθηκε στην Ρώμη την εποχή που αυτοκράτορας στην αμαρτωλή και αντίχριστο αυτή πόλη ήταν ο ασεβής τύραννος Διοκλητιανός. Ο αυτοκράτορας εκείνος ήταν από τους πιο
θηριώδεις διώκτες του Χριστιανισμού.
Η οικογένεια της Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας ήταν πλούσια και ευγενεστάτη. Ήταν οικογένεια Ρωμαίου συγκλητικού. Ο πατέρας της ονομαζότανε Πραιτεξτάτος και ήταν
δυστυχώς εθνικός, ειδωλολάτρης. Η μητέρα της όμως Φλαβία ήταν Χριστιανή, ευσεβής και γι αυτό την βάφτισε την Αναστασία και την ανέθρεψε σύμφωνα με την Χριστιανική Πίστη.
Η μικρή Αναστασία δυστυχώς έμεινε πολύ ενωρίς ορφανή από την ευσεβή μητέρα της. Ευτυχώς όμως την φροντίδα της περαιτέρω ανατροφής και μορφώσεώς της την ανέλαβε
ένας ενάρετος και συνετός διδάσκαλος και παιδαγωγός ο Χρυσόγονος. Δεν ήταν ένας τυχαίος διδάσκαλος και παιδαγωγός ο Χρυσογόνος.

Παρθενία και ταπείνωση
Η νεαρή κόρη θυμόταν πάντοτε τις συμβουλές της αγίας μητέρας της. Ζούσε κάτω από την καθοδήγηση του σοφού διδασκάλου Χρυσογόνου και προέκοπτε εν παιδεία και
νουθεσία Κυρίου. Γνώριζε τώρα τον Αληθινό Θεό και με πλήρη επίγνωση Τον λάτρευε, καταφρονώντας τα είδωλα. Η Αναστασία είχε κάλλος σώματος. Ήταν ωραία. Ωραιότερη
όμως ήταν στην ψυχή. Γνώριζε τι μεγάλος θησαυρός είναι η παρθενία και πόσον μισθό θα έχουν όσοι μείνουν παρθένοι.
Ο πατέρας της, όπως είπαμε, ήταν μανιακός ειδωλολάτρης και χωρίς η Αναστασία να το θέλει, την πάντρεψε. Της έδωσε κάποιον ειδωλολάτρη, Πόπλιο ονομαζόμενο. Αυτή
προφασιζόταν συχνά ασθένεια και ποτέ δεν θέλησε να έλθει σε σαρκική επικοινωνία με τον ειδωλολάτρη σύζυγο. Έτσι κατόρθωσε και διατήρησε την παρθενία της διά παντός.
Κάθε ημέρα όμως προσευχόταν και φύλαξε τις εντολές του Θεού. Αγωνιζότανε για την σωτηρία της και προσπαθούσε πώς να αρέσει στο Θεό.
Ο Πύπλιος εξάλλου ήταν άσωτος άνθρωπος και την επήρε κυρίως για τα πλούτη της. Έτσι δεν τον πολυαπασχολούσε το ζήτημα της Αναστασίας σαν γυναίκας. Εκείνο, που τον
ενδιέφερε αυτόν, ήταν τα χρήματα της, που σπαταλούσε με άλλες ελεύθερες και κοινές γυναίκες.

Έτσι η Αναστασία επωφελείται την ελευθερία της. Στο σπίτι της ζει ζωή ασκητική, κάτω από τις οδηγίες του Χρυσογόνου, του διδασκάλου της, που ήταν θειος της και διετέλεσε
έπαρχος Θεσσαλονίκης.
Ήταν η μακαρία και ταπεινή. Η ταπείνωση της ήταν τέτοια, που τακτικά ξεντυνόταν τα πολύτιμα και λαμπρά της φορέματα, ντυνόταν φτωχικά για να μη την γνωρίζουν και πήγαινε
με τη δούλη της στις φυλακές.
Εκεί φρόντιζε τους ομολογητές Χριστιανούς. Τους περιποιόταν και τους καθάριζε τις πληγές τους και τα αίματα. Τους καταφιλούσε τις πληγές που είχαν για το Χριστό. Τους
παρηγορούσε και έδινε κουράγιο στους Μάρτυρες και τους βασανιζομένους Χριστιανούς για να μη δειλιάσουν στις πρόσκαιρες τιμωρίες. Τους έδινε τροφές, ενδύματα και ότι
άλλο είχαν ανάγκη. όλα δε αυτά τα έκανε κρυφά και ιδίως την νύκτα, για να μη την πάρουν είδηση.
Πώς το κατόρθωνε; Έδινε αρκετά χρήματα στους δεσμοφύλακες και εκείνοι την άφηναν και έμπαινε ελεύθερα μέσα. Φυσικά, όλα αυτά απαιτούσαν χρήματα και χρήματα πολλά.
Αλλά η Αναστασία τα έδινε με απλοχεριά, και με χαρά.



Η Αγία υπό περιορισμό!
Μόλις πληροφορήθηκε ο άνδρας της ο Πόπλιος αυτά, την φυλάκισε και δεν την άφηνε να βγαίνει καθόλου έξω. Δεν άφηνε να δει και να μιλήσει με κανένα. Την φυλάκισε με την
κατηγορία, ότι ήταν φαρμακός και ιερόσυλος. Από αυτό ίσως πήρε και το όνομα φαρμακολύτρια. Η Εκκλησία την ονόμασε έτσι διότι έλαβε από τον Θεό δύναμη αργότερα να
θεραπεύει τους πάσχοντες από την δύναμη των δηλητηρίων και των φαρμάκων των φαρμακευτριών, των μαγισσών. Πολλά τέτοια θαύματα αναφέρονται.
Η λύπη της φυλακισμένης Αγίας ήταν ανείπωτη. Στενοχωριόταν αφάνταστα, διότι δεν μπορούσε πια να πηγαίνει στις φυλακές και να περιποιέται τους φυλακισμένους Μάρτυρας.
Δεν μπορούσε να περιποιηθεί και τον διδάσκαλο της Χρυσόγονο, που τον είχε φυλακισμένο και αυτόν ο βασιλιάς, για την πίστι του Χριστού.
Δεν μπορούσε να παρηγορήσει ο ένας τον άλλον. Δεν υπήρχε τρόπος να επικοινωνήσουν. Μόνον μέσω μιας γριάς γυναίκας κατόρθωνε και αλληλογραφούσε με τον διδάσκαλο
της. Τον παρακαλούσε να δεηθεί στον Θεό να την λυτρώσει από τον απαίσιο σύζυγο της.

Φονεύεται ο σύζυγος της και ελευθερώνεται
Ο Χρυσόγονος, Χριστιανός ενάρετος και φλογερός, πλημμυρισμένος από τη χάρη του Παντοδυνάμου Θεού παρήγγειλε στην Αγία να έχει υπομονή και της προείπε ότι σε λίγες
μέρες θα πεθάνει ο άνδρας της και ότι θα μείνει τελείως ελεύθερη, ώστε να μπορεί να τρέχει ελεύθερα στις φυλακές και να περιποιέται τις πληγές των μαρτύρων.
Πράγματι ύστερα από λίγες μέρες με διαταγή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ο άνδρας της Πόπλιος διορίστηκε πρέσβης στους Πέρσες και αναχώρησε για την καινούργια του
θέση. Στο δρόμο όμως προς την Περσία εκείνος σκοτώθηκε. Ύστερα απ’ αυτό η Χριστιανή Αναστασία έμεινε ελεύθερη. Μπορούσε, λοιπόν, τότε να τρέχει παντού όπου την
καλούσε το Χριστιανικό καθήκον.



Η γενναιότητα της Αναστασίας
Ο μανιασμένος Διοκλητιανός πληροφορείται και για τον Χρυσόγονο, ότι καίτοι φυλακισμένος κήρυττε στους φυλακισμένους αντίθετα προς τις βασιλικές διαταγές. Επίσης έμαθε
ότι ενθουσιάζει τους φυλακισμένους και ότι δεν σκέπτεται να υποκύψει στον βασιλιά. Διατάσσει, λοιπόν, τους μεν άλλους να βασανίζουν πολύ, τον δε Χρυσόγονο να τον φέρουν
μπροστά του, σαν κατάδικο στην Ακυϊλία της Ιλλυρίας. Η Ιλλυρία, ήταν η σημερινή Αλβανία και μέρος της Γιουγκοσλαβίας.
Οι στρατιώτες παρέλαβαν τον Χρυσόγονο και τον οδηγούσαν στον αυτοκράτορα. Η Αναστασία ακολουθεί με θαυμαστή γενναιότητα τον διδάσκαλο της. Τον ακολουθεί, λοιπόν,
για να ανακουφίζει τα δεινά του.

Το μαρτύριο του Δασκάλου Χρυσογόνου
Ο Δάσκαλος Χρυσογόνος με καταπληκτική παρρησία ομολόγησε την Πίστη του στον μόνο Αληθινό Θεό, θαύμασε βεβαίως ο βασιλεύς, αλλά τυφλωμένος από την πώρωση και
τον εγωισμό, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν σε έρημο τόπο.
Εκεί κοντά ζούσε ο ασκητής Ιερομόναχος Ζωίλος. Σ’ αυτόν παρουσιάζεται σε δράμα ο Άγιος Χρυσόγονος και του υποδεικνύει τον τόπο, όπου ήταν το άγιο Λείψανο του.
Με ευλάβεια, τότε, παραλαμβάνει το Ιερό Λείψανο και το ενταφιάζει κοντά στο κελί του.
Εκεί κοντά στο μέρος που πέταξαν το Άγιο Λείψανο του μάρτυρος Χρυσογόνου ζούσαν τρεις ενάρετες αδελφές, η Αγάπη, η Χιονία και η Ειρήνη. Ένα μήνα μετά τον ενταφιασμό
του Ιερού Λειψάνου έρχεται με δράμα στον Ιερομόναχο Ζωΐλο ο μάρτυς Χρυσόγονος και του λέγει:
—Ο ασεβής βασιλεύς έμαθε για τις τρεις αδελφές, χριστιανές νέες. Έμαθε, Ζωΐλε, για το χριστιανικό φρόνημα και την αρετή τους και σε 9 μέρες θα τις θανατώσει... Θα έρθει
όμως, για να τις ενισχύσει στην πίστη τους η Αναστασία, η οποία και θα τις ενθαρρύνει στην πορεία τους προς το μαρτύριο... Ετοιμάσου και συ Ζωΐλε, διότι και συ θα έρθεις
σε λίγο κοντά μας για να απολαύσεις τους καρπούς των κόπων σου, για ν’ ανταμειφθείς για τους αγώνες σου τους πνευματικούς και τις στερήσεις σου...
Την ίδια οπτασία είδε και η Αναστασία. Γι’ αυτό, λοιπόν, πήγε αμέσως στο ασκητικό κατοικητήριο του Ζωΐλου και προσκύνησε τον τάφο του Χρυσογόνου.
Εκεί η Αναστασία συνάντησε τις τρεις αδελφές, με τις οποίες εν συνεχεία κατέβηκε προς την Θεσσαλονίκη. Στο δρόμο είχε την ευκαιρία να μιλήσει μαζί τους, να τις τονώσει και
τις εμψυχώσει στην αγάπη του Χριστού και την απόφαση για μαρτύριο. Είπε στις Χριστιανές νέες, ότι πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν τα μαρτύρια και τον θάνατο υπέρ του Χριστού με
θάρρος, καρτερία, προσευχή και πνεύμα θυσίας. Έτσι και έγινε και οι Αγίες Αγάπη, Χιονία και Ειρήνη μαρτύρησαν δια πυρός για την Αγάπη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
Εν τω μεταξύ ο Ζωΐλος κοιμήθηκε εν Κυρίω, όπως του είχε προαναγγείλει στην οπτασία ο Χρυσόγονος.



Φυλάκιση και παντοειδή βασανιστήρια της Αγίας Αναστασίας
Έμαθε ο άρχοντας ότι η Αναστασία παρέλαβε τα Λείψανα των Αγίων και τα ενταφίασε και έδωσε διαταγή να φυλακιστεί. Σκόπευε να την τιμωρήσει με βασανιστήρια.
Πληροφορήθηκε, όμως, ότι ήταν από τις ευγενέστερες της Ρώμης. Γι’ αυτό την έστειλε στον Αυτοκράτορα να την δικάσει.
Εκείνος εξέτασε, τι είχε κάμει τα πατρικά της πλούτη. Η μακαρία δε Αναστασία απήντησε με όλη την ειλικρίνεια και το θάρρος της.
—Τα μοίρασα, του είπε, στους φτωχούς αδελφούς μου εν Χριστώ. Σ’ ανθρώπους
δηλ. που είχαν ανάγκη. Σε ψυχές, που υπέφεραν για τη δόξα του Χριστού και που βρισκόντουσαν μέσα στις φυλακές, διότι άγριοι, απολίτιστοι και ειδωλολάτρες τους έστειλαν
στα μπουντρούμια των φυλακών. Έπειτα ήλθα να προσφέρω το σώμα μου να θυσιαστεί για την αγάπη του Χριστού. Άλλο δεν εξουσιάζω να προσφέρω στον Σωτήρα μου.
Ο βασιλιάς την στέλνει στον Έπαρχο. Ο Έπαρχος την καλόπιασε στην αρχή.
—Γιατί, της λέγει, δεν προσκυνάς τους θεούς, που προσκυνούσε και ο πατέρας σου;
—Αυτούς τους θεούς (τα ξόανα) τους έκαψα και τους απάλλαξα από τις αράχνες και τις μύγες, που καθόντουσαν επάνω τους και τους βρωμούσαν.
Αγρίεψε τότε ο Έπαρχος και είπε:
—Μα τους θεούς, εγώ θα την παιδέψω πολύ αυτή την ιερόσυλο.
—Θαυμάζω την εξυπνάδα σου, του είπε η Αγία, διότι αυτήν την καλή πράξη, την ονομάζεις ιεροσυλία. Εάν τα άψυχα ξόανα είχαν αίσθηση και κάποια δύναμη, γιατί δεν
βοηθούσαν τον εαυτόν τους να μη τους κάψω; Και γιατί δεν με τιμωρούσανε, όταν τους έκαιγα.
Ο Έπαρχος, αφού με όλες τις υποσχέσεις, τις κολακείες και τις φοβέρες, που χρησιμοποίησε, δεν μπόρεσε να της αλλάξει το μυαλό, το ανέφερε στον Αυτοκράτορα.
Ο Αυτοκράτορας την παρέδωσε στον ειδωλολάτρη Αρχιερέα του Καπιτωλίου, Ουλπιανό, με την υποχρέωση ή να την κάνει ειδωλολάτρισσα ή να την θανατώσει με όποιον
τρόπο εκείνος νόμιζε καλύτερα.

Για να την παρασύρει εκείνος, διάλεξε και το εξής δελεαστικό, γλυκό και βασανιστικό μαρτύριο: Στο ένα μέρος τοποθέτησε λαμπρά και πολύτιμα γυναικεία φορέματα, με
φανταχτερά στολίδια. Από το άλλο μέρος έστησε διάφορα φονικά όργανα, τηγάνια, καζάνια, τροχούς, ξίφη, εσχάρες, σιδερένια νύχια κ.λ.π. Νόμιζε ο δυστυχής ότι με τα μέσα
αυτά θα την φοβίζει και με τα άλλα θα την δελεάσει.
Η αποτυχία του, όμως, υπήρξε παταγώδης. Διαψεύστηκε στις ελπίδες του ο ταλαίπωρος. Η Αγία δεν φοβήθηκε καθόλου τα φονικά όργανα. Κανένα ίχνος δειλίας η φοβίας
δεν έδειξε. Αντίθετα έμενε σταθερή και ακλόνητη στην απόφαση της να μαρτυρήσει, για την Πίστη του Χριστού. Εν τω μεταξύ τρεις διεφθαρμένες γυναίκες ήρθαν δασκαλεμένες
από τον βασιλέα, με σκοπό να διαστρέψουν την Αγία. Αλλά δεν κατόρθωσαν τίποτε. Η Αγία έμεινε σταθερή και ακλόνητη στο Χριστό.
Αλλά και ο δικαστής ξεκίνησε να μολύνει την Παρθένο. Στο δρόμο, όμως, τυφλώθηκε από τον Κύριο. Οι δε πόνοι ήσαν τρομακτικοί. Μαζεύτηκαν οι γείτονες και τον μετέφεραν στο
σπίτι του ουρλιάζοντας. Δεν μπορούσε, όμως, να ησυχάσει καθόλου από τους πόνους. Κατέφυγε στους ναούς των ειδώλων και ζητούσε βοήθεια. Αλλ’ εις μάτην. Απελπισμένος
παρεκάλεσε και τον μετέφεραν τελευταία σ’ ένα απ’ αυτούς. Εκεί ο ταλαίπωρος εν μέσω φρικτών πόνων ξεψύχησε. Τότε ελευθερώθηκε και η Αναστασία και αποφυλακίστηκε.

Παρηγοριά προς την Θεοδότη
Ελεύθερο πουλί πλέον πέταξε η Αναστασία στους αγαπημένους της χώρους των φυλακών των διαφόρων πόλεων, όπου υπήρχαν λευκές, σαν τα κρίνα, χριστιανικές ψυχές
φυλακισμένες για την πίστη τους. Σε μια, όμως, πόλη ήταν φυλακισμένη η μάρτυς Θεοδότη. Αυτή είχε υποστεί πολλά μαρτύρια από ένα κόμη, Λευκάδιο ονόματι.
Η Αναστασία την επισκέφθηκε, της διηγήθηκε τα δικά της βασανιστήρια, την εμψύχωσε και την στερέωσε περισσότερο στην Πίστη και στην απόφαση να μαρτυρήσει.
Πληροφορείται τα συμβάντα ο κόμης Λευκάδιος και φυλακίζει την Αναστασία.
Την Θεοδότη, όμως, την έστειλε δεμένη στον ύπατο της Βιθυνίας. Εκείνος προσπαθεί να την πείσει με διαφόρους τρόπους ν’ αρνηθεί τον Χριστό. Την βασάνισε πολύ.
Αλλ’ εκείνη μένει σταθερή. Η Θεοδότη μαρτύρησε μαζί με τα παιδιά της για την Αγάπη του Χριστού και παρέδωσαν όλοι μαζί τις αγίες ψυχές τους.



Τελευταία μαρτύρια της Αναστασίας
Η Αναστασία βρισκόταν τότε στις φυλακές από τον έπαρχο του Ιλλυρικού. Φιλάργυρος άνθρωπος εκείνος προσπάθησε να της πάρει τα χρήματα, που πληροφορήθηκε ότι έχει.
Γι’ αυτό της λέγει:
—Σαν αληθινή Χριστιανή, που είσαι, πρέπει να περιφρονείς τα πλούτη. Δός τα, λοιπόν, σε μένα και θ’ απολαύσεις την ελευθερία σου.
Επήρε όμως την απάντηση, που έπρεπε.
—Ο Κύριος μας είπε να δίνουμε στους φτωχούς τα υπάρχοντα μας. Σ’ εκείνους δηλαδή που έχουν ανάγκη. Συ τώρα δεν έχεις απολύτως καμία ανάγκη. Αν όμως, φτάσεις
σ’ αυτή την κατάσταση, τότε με όλη μου την ψυχή θα σε ενισχύσω.
Θύμωσε τότε ο τύραννος και αμέσως διέταξε να την φυλακίσουν και να της δίνουν ελάχιστο ψωμί. Ίσα να μη πεθάνει. Νόμισε, ο δυστυχής, ότι θα την νικούσε με αυτόν τον
τρόπον. Η Αναστασία, όμως ενισχυόμενη από τον Θεό, έπειτα από ένα μήνα βγήκε από τη φυλακή περισσότερο ακμαία, χαρούμενη και θαρραλέα. Αυτό εκνεύρισε τον άρχοντα
πιο πολύ. Την ξαναφυλακίζει, αντικαθιστά τους δεσμοφύλακες και σφραγίζει τις πόρτες, νομίζοντας, ότι εκείνοι της δίνανε τροφή.
Και πάλιν η Αγία έμεινε προσευχόμενη ημέρα και νύχτα. Η δε Θεοδότη, που προ ολίγου μαρτύρησε, παρουσιαζόταν πολλές φορές στο σκοτεινό κελί της φυλακής και της έδινε
δύναμη. Ετσι και πάλιν μετά ένα μήνα σφριγηλή και ωραία βγήκε από τη φυλακή.

Την σταυρώνουν και την καίνε
Ο άρχοντας έσκασε από το κακό του. Δεν ήξερε τι να κάνει. Διατάζει τότε, να την βάλουν σε μια βάρκα με εκατόν είκοσι άλλους καταδίκους ειδωλολάτρες και ένα Χριστιανό,
ονόματι Ευτυχιανό. Να πάνε στα ανοιχτά της θάλασσας, να τρυπήσουν την βάρκα και να τους πνίξουν.
Έτσι και έγινε. Οι στρατιώτες τους πηγαίνουν στα βαθειά, τρυπούν τη βάρκα και τους εγκαταλείπουν, περιμένοντας να βυθιστούν. Αλλ’ ώ των θαυμασίων Σου Χριστέ!!
Εμφανίζεται η Θεοδότη στο τιμόνι και κατευθύνει σταθερά την τρυπημένη βάρκα στο γιαλό.
Οι ειδωλολάτρες είδαν το θαύμα κι πίστευσαν. Παρεκάλεσαν δε την Αναστασία και τον Χριστιανό Ευτυχιανό να τους κατηχήσουν στην Αλήθεια του Χριστού. Έτσι πίστευσαν
όλοι στο Χριστό και οι εκατόν είκοσι.
Τους υπέβαλε σε μαρτύρια διά να αρνηθούν τον Χριστό ο άρχοντας, αλλά όλοι οι μακάριοι τα υπέμειναν. Αυτά τα έμαθε ο Έπαρχος. Μετά τρεις ημέρες διέταξε να αποκεφαλίσουν
τους μόλις πιστεύσαντες, την δε Αναστασία να δέσουν σε πασσάλους και να την κάψουν ζωντανή.
Πράγματι! Την καθήλωσαν κάτω δεμένη και γύρω - γύρω άναψαν φωτιά. Το μαρτύριο ήταν τρομερό, αλλ’ η Αγία το δέχθηκε με χαρά. Κατ’ αυτόν τον τρόπον μέσα στις φλόγες η
Αναστασία παρέδωκε την αγία της ψυχή στο Θεό, που τόσον αγάπησε εδώ. Ήταν η 22α Δεκεμβρίου



Ενταφιασμός - Ιερός Ναός Μετακομιδή του Λειψάνου
Το Λείψανο της Αγίας το πήρε μια ευγενική γυναικεία ψυχή, Απολλωνία λεγομένη, μέσω της συζύγου του έπαρχου. Ενταφίασε το σώμα στον κήπο της, όπου αργότερα έκτισε
Ναό εις τιμήν της. Πού ακριβώς ήταν; Δεν αναφέρεται. Πιθανότατα στις Ιλλυρικές ακτές. Κατά την γνώμη ορισμένων στη Ζάρα, απ’ όπου αργότερα μεταφέρθηκε ατό Σίρμιο, την
πρωτεύουσα του Ιλλυρικού.
Από εκεί το Λείψανο της μετακομίσθηκε επί Πατριάρχου Γενναδίου (457 - 471) και του αυτοκράτορα Λέοντος Α. (457-474) στην Κωνσταντινούπολη. Εναπετέθη στον Ναό της
Αναστάσεως, εκεί που ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ξεφώνησε τους περίφημους Θεολογικούς του Λόγους. Εκεί η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια τελούσε πολλά θαύματα. Από
αυτό ονομάστηκε κατόπιν Ναός της Αγίας Αναστασίας.
Ο Όσιος Μαρκιανός Οικονόμος, σύγχρονος του Λέοντος, ανήγειρε προς τιμήν της Αγίας Αναστασίας Ναό μεγαλοπρεπή, που τον εγκαινίασε ο Πατριάρχης Γεννάδιος.
Η Ι. Μονή της Αγίας Αναστασίας έξω από την Θεσσαλονίκη είναι εις τιμήν της. Εντός αυτής φυλάσσεται η Κάρα της Αγίας και μέρος από το δεξιό πόδι της. Η Μονή αυτή κτίστηκε
το 833 από την Αυτοκράτειρα Θεοφανώ σύζυγο του Λέοντος του Σοφού.




Στίχος
Ἀναστασία φάρμακον πιστοῖς μέγα, πᾶν φάρμακον λύουσα, καὶ κεκαυμένη. Καύθη Ἀναστασία πυρὶ δευτέρᾳ εἰκάδι λαύρῳ.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον
Tῶν μαρτύρων ταῖς χρείαις διακονήσασα, μαρτυρικῶς ἐμιμήσω τὰς ἀριστείας αὐτῶν, δι' ἀθλήσεως ἐχθρὸν καταπαλαίσασα• ὅθεν βλαστάνεις δαψιλῶς
χάριν ἄφθονον ἀεί, θέοφρων Ἀναστασία, τοῖς προσιοῦσιν ἐκ πόθου τῇ ἀρωγῇ τῆς προστασίας σου.

Ἀπολυτίκιον ἕτερον Ἦχος δ΄. Οὐ σιωπήσωμεν
Τήν ἀθληφόρον τοῦ Χριστοῦ τήν πανένδοξον, Ἀναστασίαν, οἱ πιστοί ἰκετεύσωμεν, ὅπως Χριστός δεήσεσιν αὐτήν τειχίσηται ἡ μᾶς, ὅνπερ ἐπεπόθησεν
ὡς νυμφίον οὐράνιον, πάντα ἀποπτύσασα πρός τήν τούτου ἀπόλαυσιν. Κατ’ ἀοράτων γάρ ἔχθρων καί ὁρατῶν μεσίτης πέλει Κυρίω εὐπρόσδεκτος.

Κοντάκιον Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν
Οἱ ἐν πειρασμοῖς, καὶ θλίψεσιν ὑπάρχοντες, πρὸς τὸν σὸν ναόν, προστρέχοντες λαμβάνουσι, τὰ σεπτὰ δωρήματα, τῆς ἔν σοὶ ἐνοικούσης θείας χάριτος
Ἀναστασία• σὺ γὰρ ἀεί, τῷ κόσμῳ πηγάζεις τὰ ἰάματα.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶ
Τὰ πάθη ἡμῶν, τὰ μυσαρὰ καὶ χρόνια, ῥοπῇ μυστικῇ, Ἀναστασία ἴασαι, καὶ ζωὴν ἀκίνδυνον, διανύειν ἡμᾶς, καταξίωσον, ὡς ἂν τῶν θείων ἐντολῶν,
τρυγήσωμεν πάντες τοὺς ἐνθέους καρπούς.



Κάθισμα Ἦχος πλ. δ΄. Τὴν Σοφίαν
Τῶν Μαρτύρων ζηλοῦσα τὴν ἀρετήν, συμπαθείᾳ καρδίας τούτων θερμῶς, ταῖς χρείαις ἑκάστοτε, διηκόνεις θεόπνευστε, καὶ τοὺς ἰχῶρας πίστει, ἐξέματτες
χαίρουσα, ἐν μηδενὶ θεμένη, τὰ πρόσκαιρα βάσανα• ὅθεν ἐπὶ τέλει, συσχεθεῖσα καὶ πόνους, πολλοὺς ὑπομείνασα, στερροτάτως ἐνήθλησας, Ἀναστασία
πανεύφημε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ὁ Οἶκος
Τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου συνεπώνυμος οὖσα, πεπτωκότα με νῦν ἀνάστησον ταῖς πρεσβείαις σου, ἐκ τῶν θαυμάτων τῶν σῶν, σταγόνα ἐπιστάξασα,
Μάρτυς τῇ ψυχῇ μου, καὶ τὸν φλογμὸν τῆς δεινῆς ἁμαρτίας κατασβέσασα• τὸν κόσμον γὰρ διασῴζεις ἐκ παθῶν πολυτρόπων ἑκάστοτε, ὧν περ κἀγὼ
πεπείραμαι• σὺ γὰρ πάντα τοῖς πᾶσι παρέχουσα, τῷ κόσμῳ πηγάζεις τὰ ἰάματα.

Μεγαλυνάριον
Φάρμακα προχέουσα μυστικά, ψυχῶν καὶ σωμάτων, θεραπεύεις πάθη δεινά, ὦ Ἀναστασία, τῇ θείᾳ ἐνεργείᾳ• διὸ τὰς χάριτάς σου, πάντες κηρύττομεν.
πηγή