Η Ψυχική Υγεία των Παιδιών

Η υγεία των παιδιών είναι θέμα πρόληψης και προφύλαξης όχι απλά θεραπείας. Τα ψυχικά και τα ψυχολογικά είναι συνήθως πνευματικά προβλήματα που τα αφήσαμε και ήρθε η στρέβλωση και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Πως φροντίζει κανείς την ψυχική υγεία των παιδιών; Κάνοντας τα κατάλληλα εμβόλια στην κατάλληλη ηλικία…

Πώς οι ειδωλολάτρες κατέστρεψαν και τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα μ.Χ.

 

Και πάλι για το γνωστό παραμύθι Αθεο-Παγανιστών, ότι δήθεν οι Χριστιανοί κατέστρεψαν τη Βιβλιοθήκη τής Αλεξανδρείας. Αυτά που ΟΙ ΙΔΙΟΙ έκαναν κατά τις αρχαίες πηγές, τα φορτώνουν μετά από αιώνες, ξεδιάντροπα στους Χριστιανούς, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και τη σύγχυση ορισμένων, τής βιβλιοθήκης με τον τοπικό ειδωλολατρικό ναό τού Σέραπη!

Εισαγωγικά: Και ΠΑΛΙ ο Εδουάρδος Γίββων (Edward Gibbon) στο προσκήνιο…

Σε κάθε εξέλιξη της, η πρόοδος των τεχνικών μέσων χαρακτηρίζεται θετικά ή αρνητικά συνήθως από τις προθέσεις του δημιουργού της και από την καλή ή κακή χρήση της. Έτσι, θετική είναι η νέα σχετικά δυνατότητα δημιουργίας των blogs (ιστολογίων) η οποία άνοιξε ορίζοντες στην πληροφόρηση και την επικοινωνία, όμως πολλοί ήταν εκείνοι που έκαναν κακή χρήση της, προκειμένου να μεταφέρουν προχειρολογίες και ιδεοληψίες, από το καφενείο της γειτονιάς τους, στο διαδίκτυο. Κάποια blogs λοιπόν, ακολουθούν συστηματικά μια μόδα της εποχής, να γράφουν και να αντιγράφουν ό,τι να ’ναι (με κύρια πηγή το εύκολο και τσάμπα διαδίκτυο…) χωρίς να το ελέγχουν, χωρίς να εξετάζουν βαθύτερα την αξιοπιστία της πηγής.

 

Σε ένα από αυτά τα blogs, το οποίο όπως και άλλα παρόμοια, διαστρέφει συστηματικά την ιστορία ενώ εκτίθεται διαρκώς από τις αναξιόπιστες «πηγές» του (κίτρινος τύπος, διάφορες ιστοσελίδες, αλλά ποτέ έγκυρη βιβλιογραφία), διαβάσαμε τώρα τελευταία μια απίστευτη ανακρίβεια:

ότι η «φημισμένη βιβλιοθήκη» της Αλεξάνδρειας ήταν το κέντρο «του παγκόσμιου πολιτισμού που καταστράφηκε από τα ορθόδοξα στίφη»!

Για όσους διαβάσουν αυτό το «συμπέρασμα» και γνωρίζουν ελάχιστη ιστορία, θεωρούν αναμενόμενο ότι η κατηγορία απευθύνεται στους χριστιανούς επί Πατριαρχίας Θεοφίλου Αλεξανδρείας (από το 385 έως το 412) και ειδικά για τα γεγονότα του 390/391 οπότε και κατεδαφίστηκε ο ναός του Σέραπι στην Αλεξάνδρεια.

 

Η αλήθεια είναι ότι αυτή την πληροφορία δεν την έβγαλαν από το μυαλό τους όπως πολλές άλλες. Δεν ευθύνονται δηλ. για την ύπαρξή της, ευθύνονται όμως για την αναμετάδοσή της, πριν ακόμα ελέγξουν αν η αξιοπιστία της πληροφορίας αντέχει απέναντι στη σύγχρονη βιβλιογραφία. Διότι η πληροφορία αυτή πηγάζει από παρά πολύ παλιά, -για μαντέψτε- από την εποχή του γνωστού μας Γίββωνα στα τέλη του …18^ου αιώνα!

Έχουμε γράψει και αλλού για τον άνθρωπο αυτόν. Ο Γίββων ήταν ένας γνήσιος εκπρόσωπος του αντιχριστιανισμού, που έγραψε σε μια εποχή όπου το ρέμα του διαφωτισμού είχε παρασύρει κάθε ψήγμα επιστημονικής αξιοπρέπειας από τους ανθρώπους που έστω αναφέρονταν στον Χριστιανισμό.

Τι θα διάβαζε όμως κάποιος για να πάρει μια ιδέα για την αξιοπιστία ενός ιστορικού έργου που αναφέρεται στο Βυζάντιο; Θα διάβαζε τη γνώμη του Diehl, του Mango, του Ostrogorsky, του Vasiliev, τη γνώμη του Σαββίδη, του Τωμαδάκη, της Χριστοφιλοπούλου, την άποψη της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους», της «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», ή μια έκδοση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης; Πάντως, ό,τι κι αν διάβαζε, το συμπέρασμα θα ήταν ένα: όλοι ανεξαιρέτως, προτείνουν ότι μετά από 220 χρόνια είναι καιρός για όλους όσοι τον επικαλούνται, να επισκεφτούν και κανένα βιβλιοπωλείο...[1].

 

Σήμερα, η επίκληση στην «αυθεντία» του Γίββωνα, δεν έχει ελαφρυντικά. Και την ευθύνη για το ότι κυκλοφορούν ακόμη και σήμερα ως αντιχριστιανικά «επιχειρήματα», αποσπάσματα από αυτή την ανεπανάληπτη φαρσοκωμωδία που κατ' ευφημισμόν λέγεται «ιστορικό έργο», την έχουν εξολοκλήρου οι νεόκοποι αντιχριστιανοί του διαδικτύου. Οι άνθρωποι αυτοί, μη βρίσκοντας σε πραγματικά επιστημονικά έργα, βολικές για την ιδεοληψία τους διατυπώσεις, αποφάσισαν να βάλουν τέρμα στην βιβλιογραφική τους ενημέρωση στο έτος ...1788.

 

Η άγνοια που αντέχει στο χρόνο…

Αυτός λοιπόν, ο περίφημος Γίββων, ανάμεσα σε άλλα σφάλματα που έκανε, απέδωσε, από λάθος, στους χριστιανούς και την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας:

«Theophilus proceeded to demolish the temple of Serapis [...] The valuable library of Alexandria was pillaged or destroyed»[2].

Που σημαίνει:

«Ο Θεόφιλος προχώρησε στην κατεδάφιση του ναού του Σέραπι [...] Η πολύτιμη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας λεηλατήθηκε ή  καταστράφηκε».

Εντάξει, ο Γίββων το έγραψε. Όμως, είναι δυνατόν να διαβάσει κάποιος ιστορικό βιβλίο του 1788 και να το πάρει τοις μετρητοίς, χωρίς να επαληθεύσει τα όποια στοιχεία αυτό δίνει, εφόσον μιλάμε για ένα έργο που εκδόθηκε πριν από 220 χρόνια;

 

Οι σύγχρονες μελέτες που υπάρχουν, έχουν καταφέρει να διαφωτίσουν πολλά σημαντικά ζητήματα, τα οποία ο Γίββων δεν γνώριζε.

Άρα λοιπόν, πρώτο σημαντικό ζήτημα είναι η διασάφηση ότι -σύμφωνα με τον Λουτσιάνο Κανφόρα- «ο Γίββων» στις σχετικές αναφορές του «συνέχεε τη βασιλική βιβλιοθήκη με εκείνη του Σεραπείου» [3]!

Διότι αν είχε κάνει ο Γίββων τον κόπο να μάθει ελληνικά και να μελετήσει σοβαρά το αντικείμενό του, θα ήξερε ότι ήταν γνωστή αυτή η διάκριση των δύο βιβλιοθηκών. Όπως, για παράδειγμα, γράφει τον 4ο αι. ο Επιφάνειος, επίσκοπος Σαλαμίνος της Κύπρου:

«Και ούτως αι βίβλοι εις ελληνίδα εκτεθείσαι απετέθησαν εν τη ΠΡΩΤΗ βιβλιοθήκη τη ΕΝ ΤΩ ΒΡΟΥΧΙΩ οικοδομηθείση. Έτι δε ύστερον και ΕΤΕΡΑ εγένετο βιβλιοθήκη ΕΝ ΤΩ ΣΕΡΑΠΙΩ ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ, ήτις και θυγάτηρ ωνομάσθη αυτής» [4].

 

Για την επιπλέον τεκμηρίωση αυτής της πολύ βασικής πληροφορίας, επιλέξαμε ένα κοινά αποδεκτό έργο, το «The Oxford Companion to Classical Literature», ένα αξιόλογο βοήθημα για θέματα που αφορούν την αρχαία κλασική φιλολογία.

Στην ελληνική μετάφραση του έργου αυτού, αναφέρεται πως η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας…

…«φαίνεται ότι βρισκόταν στη ‘’συνοικία του παλατιού’’ της Αλεξάνδρειας, ίσως παραδίπλα στο Μουσείο, και τη συμπλήρωνε ένα βοηθητικό κτίριο ΔΙΠΛΑ στο Σεραπείο» [5].

 

Κατά συνέπεια:

ΑΛΛΟ είναι το «Μουσείο»,

ΑΛΛΟ είναι η «βιβλιοθήκη του Μουσείου» δηλ. η περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας,

ΑΛΛΟ είναι το Σεραπείο δηλ. ο Ναός του Σέραπι και

ΑΛΛΟ είναι η πολύ μικρότερη βοηθητική βιβλιοθήκη που βρισκόταν δίπλα στο Σεραπείο.

 

Λέγοντας «Μουσείο», είναι καλό να διευκρινίσουμε τη σημασία του: ήταν στην αρχαιότητα «μια τοποθεσία που σχετιζόταν με τις ‘’Μούσες’’ [...] [και] έφτασε να σημαίνει εκπαιδευτικό χώρο [...] Το ονομαστότερο μουσείο ήταν της ‘’Αλεξάνδρειας’’ στην Αίγυπτο [...] Ήταν ξεχωριστό από τη Βιβλιοθήκη» [6].

Τα γεγονότα επί  Θεοφίλου όμως, όπως είναι γνωστό, συνδέονται ΜΟΝΟ με τον Ναό του Σέραπι και όχι με την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ή με την βοηθητική βιβλιοθήκη δίπλα στο Σεραπείο για την οποία δεν υπάρχουν μαρτυρίες για την καταστροφή της. Εξάλλου, ο ναός του Σέραπι βρισκόταν νοτιοδυτικά της κύριας βιβλιοθήκης και σε αρκετά μεγάλη απόσταση[7].

Η πληροφορία είναι πολύ συγκεκριμένη και όπως αναφέρει η Maria Dzielska, ο

Θεόφιλος έδωσε…

…«ένα ισχυρό χτύπημα στο Σεραπείο που ήταν κάποτε κέντρο λατρείας στην Αλεξάνδρεια. Η ενέργεια εναντίον του ΝΑΟΥ έλαβε χώρα είτε το 391, είτε το 392» [8].

Παρενθετικά μάλιστα, αξίζει να σημειώσουμε την πληροφορία που μας δίνει η συγγραφέας, ότι η κατεδάφιση δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αν οι ειδωλολάτρες δεν θεωρούσαν καλό ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ τους χριστιανούς που κινήθηκαν ενάντια στο Ναό, με αποτέλεσμα να βρει ευκαιρία ο Θεόφιλος να καλέσει τον στρατό για να σταματήσουν οι εκτροπές:

«Μια ομάδα Αλεξανδρινών ειδωλολατρών, των οποίων ο αριθμός ήταν ακόμα σημαντικός, οχυρώθηκε μέσα στον ναό και άρχισε να επιτίθεται στους πολιορκητές χριστιανούς. Αυτό έδωσε στον Θεόφιλο την ευκαιρία να στραφεί στις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές για βοήθεια. Το ζήτημα τερματίστηκε με ένα διάταγμα του αυτοκράτορα που ανάγκασε τους ειδωλολάτρες να εγκαταλείψουν τον ναό, ανακήρυξε μάρτυρες τους ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ και παρέδωσε το Σεραπείο στην εκκλησία […] Ξέρουμε […] δυο Αλεξανδρινούς γραμματικούς που πήραν μέρος στην άμυνα του Σεραπείου […] Ο Αμμώνιος […] και ο Ελλάδιος […] Στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατέφυγαν μετά τις ταραχές του 391-392, αναπολούσαν και οι δύο με θλίψη τα γεγονότα της Αλεξανδρείας […] Από την πλευρά του, ο Ελλάδιος επαιρόταν ότι ΕΙΧΕ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΕΝΝΕΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ στις συγκρούσεις των δρόμων» [9].

Γράψαμε και αλλού ότι θα πρέπει να σταματήσουν να περιγράφονται οι ειδωλολάτρες της ύστερης αρχαιότητας ως «αθώα θύματα» [10], και θα πρέπει επίσης να σταματήσουν οι νέο-ειδωλολάτρες, να βάζουν στην ίδια ζυγαριά τα οικοδομικά υλικά μερικών κατεστραμμένων ναών με τις ζωές χριστιανών που με φρικτούς τρόπους αφαιρούσαν επί αιώνες οι παγανιστές.

Η οριστική καταστροφή της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τους ειδωλολάτρες στα 270 μ.Χ. περίπου.

Η παρουσία της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας στην περιοχή του Βρουχίου, είναι  η μαρτυρία που για τους μελετητές βαραίνει ιδιαίτερα στην προσπάθεια ανίχνευσης της οριστικής καταστροφής της. Η οποία όπως φαίνεται, καταστράφηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ., 120 χρόνια πριν τα γεγονότα με του 390/391.

Πρωταγωνιστές και υπεύθυνοι για την καταστροφή ήταν οι ειδωλολάτρες επί Αυρηλιανού.

Ο Λεύκιος Δομίτιος Αυρηλιανός, (Lucius Domitius Aurelianus, 214-275 μ.Χ.), ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας στο διάστημα 270-275. Από την άλλη πλευρά ήταν η Ζηνοβία, βασίλισσα της Παλμύρας (μιας ρωμαϊκής αποικίας στη σημερινή Συρία), στα έτη 267-273, με επεκτατικές βλέψεις οι οποίες έθεσαν σε κίνδυνο τη ρωμαϊκή κυριαρχία στην Αίγυπτο[11].

            Ο Αυρηλιανός κινήθηκε εναντίον της και κατάφερε να συντρίψει τη δύναμη και το κράτος της. Όμως, αυτή η επανάσταση των Παλμυρηνών, οι οποίοι είχαν οπαδούς και στην Αίγυπτο, είχε ως συνέπεια να μεταδοθεί το αντιρρωμαϊκό κίνημα και να εκδηλωθεί και στην Αλεξάνδρεια «με αρχηγό τον πλούσιο έμπορο […] Φίρμο»[12].

Τελικά:

«Εναντίον των επαναστατών βάδισε, μετά την οριστική συντριβή των Παλμυρηνών, ο ίδιος ο Αυρηλιανός. Η νίκη του κατά του Φίρμου επισφραγίσθηκε με σφαγή και με την ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ των τειχών και ΤΗΣ ΣΥΝΟΙΚΙΑΣ ΒΡΟΥΧΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, όπου είχαν καταφύγει οι επαναστάτες» [13].

            Ο πολυγράφος Ιταλός ελληνιστής και πανεπιστημιακός καθηγητής Λουτσιάνο Κανφόρα, ήταν αυτός που εκπόνησε ειδική μελέτη για την τύχη της περίφημης βιβλιοθήκης, καταλήγοντας στο εξής συμπέρασμα:

«Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά της Αλεξάνδρειας. ΤΟΤΕ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ανάμεσα στη Ζηνοβία και τον Αυρηλιανό, οπότε, όπως γράφει ο Αμμιανός, Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΣΥΝΟΙΚΙΑ (amisit regionem) «quae Bruchion appellabatur, diuturnum praestantium hominum domicilium» (XXII, 16, 15)· άλλοτε στη συνοικία αυτή -παρατηρεί λίγα χρόνια αργότερα ο Επιφάνιος- υπήρχε η βιβλιοθήκη 'και τώρα η ΕΡΗΜΟΣ' (Patrologia Graeca, 43,252[14]). Η αδιάκοπη ζωντάνια της, μοναδική σ' έναν κόσμο βασανισμένο από τη σαθρότητα των ίδιων των βιβλίων, μαρτυρείται από σημεία που αλληλοδιαδέχονται σχεδόν ως την τελευταία στιγμή» [15].

Το συμπέρασμα αυτό του Ιταλού καθηγητή υιοθετήθηκε ή επιβεβαιώθηκε και σε άλλα εξειδικευμένα έργα, με θέμα ακριβώς το βιβλίο ή τις βιβλιοθήκες.

Ο Lionel Casson σημειώνει:

«το τέλος της βιβλιοθήκης έφτασε ίσως το 270 μ.Χ. ή εκεί γύρω, όταν ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός, καταπνίγοντας την εξέγερση του βασιλείου της Παλμύρας, έδωσε λυσσαλέες μάχες στην Αλεξάνδρεια. Τότε ισοπεδώθηκαν τα ανάκτορα, και πιθανόν μαζί τους και η βιβλιοθήκη» [16].

Και ο Horst Blanck επαναλαμβάνει:

«Το θλιβερό τέλος της βιβλιοθήκης, σύμφωνα με τον Canfora, το έφεραν οι πόλεμοι του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (κυβέρνησε 270-275) με τη Ζηνοβία, τη βασίλισσα της Παλμύρας, όταν καταστράφηκε στην Αλεξάνδρεια και το τμήμα της πόλης Βρουχείον μαζί με το παλαιό βασιλικό ανάκτορο (Ammianus Marcellinus 22,16.15)» [17].

Επίσης, άλλη μια αναφορά έχουμε και από το ειδικό αρχαιογνωστικό εγχειρίδιο «Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία» (εκδ. Παπαδήμας), έργο πλήθους καθηγητών υπό την επιμέλεια του Heinz-Gunther Nesselrat, όπου στο σημείο που εξετάζεται η πιθανότητα να έγινε η καταστροφή της βιβλιοθήκης από τον Ιούλιο Καίσαρα, μνημονεύονται ευθέως τα πορίσματα του Κανφόρα[18].

Τελικά, η διάψευση του Γίββωνα και των …αιώνιων υποστηρικτών του, είναι πανηγυρική. Ουδεμία σχέση είχε η κατεστραμμένη περιοχή του Βρουχίου με τη θέση του Σεραπείου και της βοηθητικής βιβλιοθήκης. Για τη βιβλιοθήκη αυτή, περίπου είκοσι φορές μικρότερη σε χωρητικότητα από την Βασιλική Βιβλιοθήκη, δεν έχουμε συγκεκριμένη μαρτυρία για την τύχη της όπως φαίνεται από τη διατύπωση του Lionel Casson:

«η περίφημη βιβλιοθήκη του Μουσείου στην Αλεξάνδρεια είχε ήδη εκλείψει από το 270 περίπου... Η δεύτερη σημαντικότερη αλεξανδρινή βιβλιοθήκη ήταν στο Σεραπείο, το ναό του θεού Σέραπη, κτίριο που κατεδαφίστηκε το 390 […] Η βιβλιοθήκη όμως μπορεί να διέφυγε την καταστροφή και να υπήρχε ακόμη όταν η Αλεξάνδρεια παραδόθηκε στους Άραβες το 642, αν πιστέψουμε μια γραφική ιστορία που διασώζεται σε αραβικές πηγές» [19].

Σημαντικό είναι επίσης να γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με την μαρτυρία του Επιφάνιου[20], στη βιβλιοθήκη του Σεραπείου είχαν αποθηκευτεί ελληνικά χειρόγραφα και ερμηνευτικά έργα της Παλαιάς Διαθήκης των Εβδομήκοντα[21] . Η παρουσία των Ιερών Γραφών εκεί, θα ήταν σίγουρα γνωστή στους χριστιανούς οι οποίοι έτσι, είχαν σοβαρό λόγο όχι μόνο να ΜΗΝ καταστρέψουν τη βοηθητική βιβλιοθήκη, αλλά αντιθέτως, να την ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΝ κιόλας[22].

Επίλογος

Ανάμεσα στα άλλα λοιπόν, ας τελειώνει και αυτό το παραμύθι για την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Ο Γίββων δεν μπορεί να τους βοηθήσει άλλο. Ας το καταλάβουν μια για πάντα ότι οι ειδωλολάτρες ήταν αυτοί που καταδίκασαν σε αφανισμό ένα τεράστιο κομμάτι της αρχαίας φιλολογικής παραγωγής, οπότε, ας πάψουν μερικοί να παριστάνουν τους τιμητές της αρχαίας λογοτεχνίας.

            Κάθε τι που διαβάζουν σήμερα, σε ποσοστό τουλάχιστον 85 % έχει διασωθεί από χριστιανούς. Έρχονται μετά από 16 αιώνες μερικοί και «πουλάνε προστασία» στην αρχαία ελληνική γραμματεία; Όταν σε ολόκληρο το Βυζάντιο, οι χριστιανοί δίδασκαν τα αρχαία κλασικά έργα, τα μάθαιναν στα σχολεία, τα αντέγραφαν, τα υπομνημάτιζαν και τα λεξικογραφούσαν;

Ας γνωρίζουν λοιπόν ότι ούτε καν τους τιμητές του ναού του Σέραπι δεν τους αξίζει να κάνουν. Διότι οι ειδωλολάτρες ήταν εκείνοι που κατέστρεψαν τον ακόμη μεγαλύτερης αίγλης ναό, τον περίφημο ναό του Δία στο Καπιτώλιο της Ρώμης!

Το Καπιτώλιο «ήταν ιερός λόφος στη Ρώμη όπου υπήρχε μεγάλος και περίφημος ναός του Δία» [23]. Ο ναός αυτός ήταν ένα ειδωλολατρικό ιερό ακόμη σπουδαιότερο και από το Σεραπείο[24], καθώς αποτελούσε «το έμβλημα της αιωνιότητας της Ρώμης» [25].

            Και όμως, γεγονότα απείρου ειδωλολατρικού κάλλους συνέβησαν όταν ο Ρωμαίος Βιτέλιος Αύλος, κυνήγησε τον Δομιτιανό, δεύτερο γιο του αυτοκράτορα Βεσπασιανού, στη διάρκεια εμφύλιου πολέμου του 69 μ.Χ. για τον αυτοκρατορικό θρόνο:

«Έτυχε τότε ο Δομετιανός, γιος του Ουεσπασιανού, να συγκρουστεί με τον Βιτέλιο για την εξουσία του πατέρα του. Πολιορκήθηκε στο Καπιτώλιο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει, και Ο ΒΙΤΕΛΙΟΣ ΕΚΑΨΕ ΤΟΝ ΝΑΟ» [26].

Αυτά διέπρατταν οι «ευαίσθητοι» ειδωλολάτρες, που κόπτονταν δήθεν για την προστασία των ναών και των βιβλιοθηκών της αρχαιότητας.

Για πολλοστή φορά φάνηκε η αδυναμία του νεόκοπου και προχειρολόγου αντιχριστιανισμού, να αντέξει τον σοβαρό διάλογο. Εκατοντάδες ψέματα, σοφίσματα και προπαγανδιστικά συνθήματα έχουν επιστραφεί στους αποστολείς τους…

 

Σημειώσεις

---

[1] Βλ. Σχετικό άρθρο με κρίσεις για την μονομέρεια, αναξιοπιστία και παλαιότητα του έργου του Edward Gibbon, «The history of the decline and fall of the Roman Empire».

[2] Edward Gibbon, «The history of the decline and fall of the Roman Empire» (ed. William Smith), τόμ. 3, London 1862, σελ. 419.

[3] Κανφόρα Λουτσιάνο, «Η Χαμένη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας», Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1990, σελ. 122.

[4] Επιφάνιος, «Περί μέτρων και σταθμών», PG 43, 256Β.

[5] Άρθρο: «Αλεξανδρινή Βιβλιοθήκη», στο: Howatson C. M., «Εγχειρίδιο Κλασικών Σπουδών» (τίτλ. πρωτ. «The Oxford Companion to Classical Literature»), εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 59.

[6] Άρθρο: «Μουσείον», στο: Howatson C. M., «Εγχειρίδιο Κλασικών Σπουδών», ό.π., σελ. 508.

[7] Βλ. σχετικό χάρτη στο: Κανφόρα Λουτσιάνο, «Η Χαμένη Βιβλιοθήκη…», ό.π., σελ. 83.

[8] Dzielska Maria, «Υπατία η Αλεξανδρινή», εκδ. Ενάλιος, Αθήνα 1997, σελ. 150.

[9] Dzielska Maria, «Υπατία η Αλεξανδρινή», ό.π., σελ. 150.155.

[10] Βλ. Σχετικό άρθρο της ΟΟΔΕ.

[11] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΣΤ΄, «Ελληνισμός και Ρώμη 30 π.Χ.-324 μ.Χ.», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1976, σελ. 324.

[12] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΣΤ΄, ό.π.

[13] Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΣΤ΄, στο ίδιο.

[14] Επιφάνιος, «Περί μέτρων και σταθμών», PG 43, 249C.252A: «Πτολεμαίος, ο επικληθείς Φιλάδελφος […] όστις βιβλιοθήκην κατασκευάσας επί της αυτής Αλεξάνδρου πόλεως εν τω Βρουχίω καλουμένω κλίματι (και έστι τούτο της αυτής πόλεως ΕΡΗΜΟΝ ΤΑΝΥΝ ΥΠΑΡΧΟΝ)…»..

[15] Κανφόρα Λουτσιάνο, «Η Χαμένη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας», Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1990, σελ. 202.

[16] Lionel Casson, «Οι βιβλιοθήκες στον αρχαίο κόσμο», εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα 2006, σελ. 81.

[17] Horst Blanck, «To Βιβλίο στην Αρχαιότητα», εκδ. Παπαδήμα, Αθήνα 1994, σελ. 192.

[18] Nesselrath Heinz-Gunther, «Εισαγωγή στην Αρχαιογνωσία» (τόμ. Α΄-Αρχαία Ελλάδα), 2η έκδ., Παπαδήμας, Αθήνα 2003, σελ. 13.

[19] Lionel Casson, «Οι βιβλιοθήκες…», ό.π., σελ. 217.

[20] Επιφάνιος, «Περί μέτρων και σταθμών», PG 43, 256Β.

[21] Βλ. σχετικά με τη μετάφραση των Εβδομήκοντα στην Ορθόδοξη εγκυκλοπαίδεια: http://el.orthodoxwiki.org/Μετάφραση_των_Εβδομήκοντα .

[22] Για τη βιβλιοθήκη του Σεραπείου βλ. και τα σχετικά άρθρα: 1. http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/alexandr.bibl1.htm, 2. http://www.arhaioplixia.org/arhaioplixia8.html (στην παράγραφο #20).

[23] Φιλόστρατος, Άπαντα #2 (σειρά «Οι Έλληνες» #308), Κάκτος, Αθήνα 1994, σελ. 316, υποσημ. #29.

[24] Χριστοφιλοπούλου Αικατερίνη, «Το Πολίτευμα και οι Θεσμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (324-1204)», Αθήνα 2004, σελ. 22.

[25] Chuvin Pierre, «Οι τελευταίοι εθνικοί. Ένα χρονικό της ήττας του παγανισμού», εκδ. Θύραθεν, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 89.

[26] Φιλόστρατος, Άπαντα #2 (σειρά «Οι Έλληνες» #308), Κάκτος, Αθήνα 1994, σελ. 153.

Όταν οι καρκινοπαθείς πεθαίνουν λόγω πλάνης

«Έχω χάσει ασθενείς από όλες αυτές τις εναλλακτικές θεραπείες» γράφει στον Guardian η ογκολόγος και συγγραφέας Ρανιάνα Σριβάσταβα, σχολιάζοντας την περίπτωση της νεαρής βρετανίδας που πέθανε από καρκίνο επειδή προτίμησε τις βιταμίνες από τη χημειοθεραπεία.

Η 29χρονη Τζέσικα Έινσκοου δεν είναι η μόνη καρκινοπαθής που πεθαίνει λόγω πλάνης: έρευνες έχουν δείξει ότι το 70% των ασθενών με καρκίνο χρησιμοποιούν εναλλακτικές θεραπείες, επισημαίνει η Σριβάσταβα.

Και έχει πολλά παραδείγματα να παραθέσει.

Όπως μια ασθενής με καρκίνο του μαστού σε τελικό στάδιο, η οποία πέθανε από βλάβες στη σπονδυλική στήλη όταν ένας εναλλακτικός θεραπευτής της σακάτεψε την πλάτη με απρόσεκτους χειρισμούς.

Ή ο ασθενής που είδε τις οικονομίες του να εξανεμίζονται, και τον καρκίνο του προστάτη να φουντώνει, έπειτα από δαπάνες 50.000 δολαρίων για ενδοφλέβιες ενέσεις βιταμινών. Τελικά μετάνιωσε που δεν ακολούθησε τη σύσταση των γιατρών για χημειοθεραπεία.

Υπάρχει ακόμα η περίπτωση της γυναίκας που αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι της όταν ήρθε ο λογαριασμός για τη «φυσική θεραπεία» που είχε ακολουθήσει ο καρκινοπαθής σύζυγός της, πριν τελικά πεθάνει.

Η Τζέσικα Έινσκοου ήταν μια από τους πολλούς οπαδούς της «θεραπείας Γκέρσον», η οποία προωθείται ως «η φυσική θεραπεία που ενεργοποιεί την εξαιρετική ικανότητα του οργανισμού να αυτοθεραπεύεται».

Σύμφωνα με το δικτυακό τόπο της βρετανικής οργάνωσης Cancer Research UK, η θεραπεία περιλαμβάνει εννέα κιλά φρούτα και τρία με τέσσερα κλύσματα με καφέ την ημέρα. Η οργάνωση προειδοποιεί ότι «σε ορισμένες καταστάσεις η θεραπεία Γκέρσον μπορεί να είναι πολύ επιβλαβής για την υγεία».

Η Έινσκοου είχε πιθανότητα επιβίωσης της τάξης του 61% αν ξεκινούσε άμεσα χημειοθεραπεία. Αρνήθηκε όμως τη βοήθεια των γιατρών ακόμα και όταν το σάρκωμα από το οποίο έπασχε επεκτάθηκε. Αρνήθηκε να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό και χημειοθεραπεία και συνέχισε τη θεραπεία Γκέρσον.

Υπάρχουν όμως κι άλλες «εναλλακτικές θεραπείες» -με ηλεκτρόνια, με μαγνητική ενέργεια, με ειδικές λάμπες, όλες τους θεραπείες που έχουν απορριφθεί από τους επίσημους φορείς, ανάμεσά τους η Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου.

Άλλες θεραπείες βασίζονται σε βιταμίνες και μαντζούνια κάθε είδους, τα οποία, όπως προειδοποιεί η Σριβάσταβα, μπορούν να μειώσουν την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείες.

Πολλές φορές, εξάλλου, αυτά τα συμπληρώματα διατροφής δεν περιέχουν αυτό που αναγράφουν. Καναδική μελέτη που εξέτασε 44 συσκευασίες βοτάνων διαπίστωνε ότι το ένα τρίτο περιείχε άσχετες ουσίες. Άλλες μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι δημοφιλή συμπληρώματα περιέχουν στην πραγματικότητα αλεσμένο ρύζι και ζιζάνια.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει χαρακτηρίσει αυτές τις απάτες απειλή για την ασφάλεια των καταναλωτών. Δεδομένου όμως ότι πρόκειται για διατροφικά συμπληρώματα και όχι για φάρμακα, οι έλεγχοι είναι περιορισμένοι έως ανύπαρκτοι.

Η Σριβάσταβα επισημαίνει ακόμα ότι οι εναλλακτικοί θεραπευτές ποτέ δεν έρχονται σε επαφή με τους ογκολόγους των ασθενών τους. Παραδέχεται εξάλλου ότι ούτε οι ογκολόγοι δεν έρχονται σε επαφή με τους εναλλακτικούς θεραπευτές.

Πώς θα μπορούσαν εξάλλου να συνεννοηθούν με υποστηρικτές θεραπειών για τις οποίες δεν υπάρχει καμία μελέτη, με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την απελπισία των πελατών τους;

Ακόμα κι αν κάτι πάει στραβά, οι θεραπευτές αυτοί σχεδόν ποτέ δεν αντιμετωπίζουν τις κυρώσεις που θα επιβάλλονταν σε έναν αμελή ογκολόγο.

Η Δρ Σριβάσταβα θεωρεί ότι οι αρχές θα πρέπει να ρυθμίσουν αυτή την αγορά εναλλακτικών θεραπειών, ύψους αρκετών δισεκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο.

Ίσως αυτό θα ήταν το μόνο αποτελεσματικό μέτρο για την προστασία απελπισμένων καρκινοπαθών, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν και τα χρήματα και τη ζωή τους.

Η καλύτερη ενημέρωση των ασθενών για τους κινδύνους πιθανώς δεν θα είχε αποτέλεσμα, αφού το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους απληροφόρητους, τους αφελείς και τους αδαείς.

Το γνωρίζουμε από την περίπτωση του μεγιστάνα της Apple Στιβ Τζομπς, o οποίος ανέβαλε το χειρουργείο για τον καρκίνο από τον οποίο έπασχε, προτιμώντας να ακολουθήσει θεραπεία με βιταμίνες.

Ακόμα και ο ιδιοφυής Στιβ Τζομπς δεν αποκλείεται να συντόμευσε τη ζωή του λόγω πλάνης.

 πηγή

Νύχτα. Οι αγαπητές ώρες του Θεού και των αγίων

 

Η αγρυπνία είναι σχάρα που ψηνόμαστε για να καθαριστούμε, να φωτισθούμε, ν΄αγιασθούμε.
Νύχτα. Οι αγαπητές ώρες του Θεού και των αγίων, των φίλων μας, που μαθαίνουμε τα κουμπιά τους, για να τους καλοπιάνουμε. μόνο να' μαστε τίμιοι μαζί τους.
Γιατί εύκολα τους λησμονάμε, αθετούμε τις υποσχέσεις μας και τις αφήνουμε εκτεθειμένους στον Θεό. Να δεθούμε με τους αγίους. Είναι η καλύτερη συντροφιά στη μοναξιά. Διώχνουν την παγωνιά. Έρχονται αμέσως. Ακούν αμέσως.
Ο Άγιος Νικόλαος είναι για τους αμαρτωλούς. Ο Πρόδρομος τόσο εύκολος, η Παναγία τόσο καταδεκτική, αλήθεια…

+ Του Μακαριστού Μοναχού Μωυσή, του Αγιορείτη

πηγή 

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος, θέλει ν᾿ ἀπολάψει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάξει ὅλα. Καὶ βασανίζεται. Ὅποιος ὅμως φτάξει σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα, καὶ νὰ μὴ θέλει πολλά, ἔστω κι ἂν μπορεῖ νὰ τ᾿ ἀποχτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι ὁ εὐτυχισμένος. Δὲν τὸ κάνει ἀπὸ οἰκονομία, εἴτε γιατὶ ἔχει τὴν ἰδέα πὼς τὰ πολλὰ τὸν βλάφτουνε στὴν ψυχὴ ἢ στὸ σῶμα. Ἀλλὰ γιατὶ στὰ λίγα καὶ στὰ ἁπλὰ βρίσκει πιὸ ἁγνὴ ἱκανοποίηση. Καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα, ἐπειδὴ μὲ τὰ ἁπλὰ καὶ μὲ τὰ λίγα δὲν χάνει τὸν ἑαυτό του. «Τίς ἔστι πλούσιος; Ὁ ἐν ὀλίγῳ ἀναπαυόμενος».

Φώτης Κόντογλου

Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, οι Ακρίτες Δάσκαλοι και τα σχολικά βιβλία

 

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*
 

Κάθε χρόνο στις 7 Μαρτίου θυμάμαι τη χρονιά που υπηρέτησα στους Λειψούς, ένα ακριτικό νησί της Δωδεκανήσου από τα είκοσι έξι (26) νησιά που τα λέμε Δωδεκάνησα ενώ είναι σχεδόν διπλάσια σε αριθμό!! Είναι η μέρα που εoρτάζεται με παρελάσεις και εκδηλώσεις η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Με εξαιρετική ικανοποίηση είδα τον Πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και Υπουργό Εθνικής Άμυνας να επισκέπτεται προχθές το Δημοτικό Σχολείο Αγαθονησίου και να εκφράζει “Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους Ακρίτες δασκάλους” αυτούς που με 700 ευρώ μηνιαίο μισθό υπηρετούν την Ελληνική Παιδεία στη μόνη περιοχή της Ελλάδας που απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής Γλώσσας. Για τους δασκάλους αυτή η αναγνώριση από την Πολιτεία είναι πράγματι πιο σημαντική από τους πενιχρούς μισθούς τους. Το γεγονός, πως η Εθνική μας Άμυνα είναι η Εθνική μας Παιδεία σε αυτά τα νησιά νομίζω είναι αυτονόητο ιδιαίτερα για όσους έχουν βρεθεί εκεί ώστε να το συνειδητοποιήσουν και όχι για αυτούς που απλά ρητορεύουν χωρίς να αντιλαμβάνονται τον εθνικό ρόλο της Παιδείας μας.

Στη δεκαετία του 1930 οι Ιταλικές Αρχές, φοβούμενες τη βούληση των ελλήνων κατοίκων της Δωδεκανήσου να ενσωματωθούν τα νησιά με το Ελληνικό κράτος, κατέβαλαν συστηματικές προσπάθειες να «ιταλοποιήσουν» τον πληθυσμό τους. Στα πλαίσια αυτής τους της πολιτικής, από την 1η Ιανουαρίου 1937 έως και την έλευση των βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων το 1945, οι Ιταλοί απαγόρευσαν τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία που λειτουργούσαν στη Ρόδο και στα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, απαγόρευσαν τη χρήση της ελληνικής γλώσσας σε δημόσιους χώρους και απαγόρευσαν την χειροτονία ελλήνων ιερέων, δυσχεραίνοντας το ρόλο της ελληνικής τοπικής Εκκλησίας που ήταν ο κύριος πόλος των κατοίκων που είχαν ελληνική εθνική συνείδηση.

Διαβάζοντας τον προχθεσινό πύρινο λόγο της Προέδρου της Βουλής κας Κωνσταντοπούλου στη Ρόδο πράγματι χαίρομαι γιατί κάποια ταμπού μιας ρητορικής που ευδοκίμησε για χρόνια στη χώρα μας έχουν καμφθεί κι έτσι μπορούμε να ελπίζουμε. «Το Ελληνικό Κοινοβούλιο τιμά την επέτειο της Ένωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα και έτσι τιμά τους αγώνες του λαού μας για Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία, Εθνική Ομοψυχία, Δημοκρατία, Δικαιώματα, Αξιοπρέπεια. Οι αγώνες αυτοί είναι επίκαιροι όσο ποτέ και η μνήμη βοηθά στην εμψύχωση και στην εγρήγορση.»

«Εκείνα που είναι σήμερα δεδομένα, αυτά που είναι σήμερα κεκτημένα, ήταν κάποτε ζητούμενα και διεκδικούμενα. Σήμερα διεκδικούμε ξανά απελευθέρωση από πρακτικές και τακτικές που συνιστούν ζυγό για τους ευρωπαϊκούς λαούς και μέγγενη για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη» δήλωσε η κα.Κωνσταντοπούλου απευθυνόμενη στους τοπικούς παράγοντες και προανήγγειλε πως θα αναλάβει πρωτοβουλία για την διεξαγωγή ειδικής συνεδρίασης στη Βουλή, ώστε «να τιμήσουμε την 7η Μαρτίου, την 31η Μαρτίου και την 8η Μαΐου και να μάθουν, όσοι παρακολουθούν την Ολομέλεια της Βουλής, ότι η ιστορία της Δωδεκανήσου αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Εθνικής μας ιστορίας και της συλλογικής πατριωτικής μας διαδρομής προς την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία».

Αναρωτιέμαι αν η Πρόεδρος της Βουλής αλλά και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας γνωρίζουν πως στη νέα έκδοση της  Γεωγραφία Ε’ Δημοτικού  υπήρχαν κάποια πατριωτικά λόγια για το Καστελόριζο ως άκρο της Ελλάδας τα οποία δεν υπάρχουν πλέον και ταυτόχρονα πως η διορθωμένη φετινή έκδοση του βιβλίου δεν περιλαμβάνει κι αυτή χάρτες του Καστελόριζου και τοποθετεί ως άκρο της Ελλάδας τη νήσο Στρογγύλη να βρίσκεται δίπλα από τη Ρόδο!!!!

Μετά από ρεπορτάζ του greekteachers.gr  και ερώτηση του βουλευτή Νίκου Νικολόπουλου στη Βουλή το Υπουργείο Παιδείας και ο τότε, τον Ιανουάριο, Υπουργός Παιδείας κ.Ανδρέας Λοβέρδος είχε απαντήσει γραπτώς πως η μη απεικόνιση του Καστελόριζου σε χάρτες του  βιβλίου Γεωγραφίας της Ε τάξης του Δημοτικού Σχολείουη οφείλεται σε τεχνικές δυσκολίες!! στην απεικόνιση ενός πολύ μικρής έκτασης στοιχείου σε χάρτες χαμηλής ανάλυσης και συχνά περιορισμένων διαστάσεων. Ο υπουργός Παιδείας γνωστοποίησε ότι το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής έχει ήδη δημιουργήσει και προτείνει νέα γραφικά, τα οποία θα συμπληρώσουν το σύνολο των χαρτών, ώστε να απεικονίζονται τα δυο αυτά μικρά νησιά τόσο στα έντυπα όσο και στα ψηφιακά σχολικά βιβλία. Το Υπουργείο Παιδείας θα προχωρήσει στη διόρθωση και επικαιροποίηση του βιβλίου για την επόμενη σχολική χρονιά. Το βιβλίο της Ε τάξης του Δημοτικού εκδόθηκε αρχικά το 2006 και στη μεγάλη πλειονότητα των χαρτών, δεκαοκτώ στον αριθμό, που περιέχονται στο εν λόγω βιβλίο, τόσο το Καστελόριζο όσο και το, μικρότερης έκτασης, νησί Στρογγύλη, εμφανίζονται ως προσθήκες υπό μεγέθυνση. Ωστόσο υπάρχουν οκτώ κυρίως θεματικοί χάρτες όπου δεν απεικονίζεται το Καστελόριζο λόγω τεχνικών δυσκολιών όπως προαναφέρθηκε.

Τέλος αισθάνομαι την ανάγκη να δημοσιοποιήσω και μια χαρακτηριστική αναφορά στην προχθεσινή ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου που είδα να γράφει στη σελίδα της στο facebook η Βούλα Κάβουρα κάτοικος του νησιού Λειψοί καθώς θεωρώ πως εκφράζει όλους τους κατοίκους της περιοχής:

«Ελεύθερα ναι…Αλλά κατά πόσο "ενσωματωθήκαμε" με την υπόλοιπη Ελλάδα, εκτός από τον χάρτη;;;

Πολίτες τρίτης κατηγορίας, με υποτυπώδεις κρατικές παροχές, με χρονοβόρα και δυσβάσταχτη οικονομικά πρόσβαση στις βασικές δημόσιες υπηρεσίες, με καταρρέουσα υγεία( και κατά τόπους ανύπαρκτη), με ελλιπή παιδεία…

Παρόλα αυτά ο νησιώτης αντέχει ακόμα και δηλώνει ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ που έχει την τιμή να κατοικεί και να υπερασπίζεται τα σύνορα της πατρίδας του!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥΣ!!!!”

*Δάσκαλος-M.Ed, Νομικός
πηγή 

Η αδελφή μου, η αρρώστια της και η σχέση μου μαζί της καθόρισαν τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, που κρίνω, ιεραρχώ, αξιολογώ

Σε εκείνα τα εφηβικά και πρώτα νεανικά μου χρόνια,(σε σχέση με την σοβαρή ασθένεια της αδελφής του) και μέσα από την εμπειρία αυτή διαμορφώθηκε οριστικά και ο χριστιανισμός μου. Πολύ απλά: ας πας σε όσες ακολουθίες θέλεις, ας λιώσεις στην νηστεία, ας μάθεις απέξω όλη την βίβλο, αν δεν κάνεις πράξη το Επείνασα γάρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ … ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με… είσαι κύμβαλό που αλαλάζει.

Όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων. Αν δεν ακούει την κραυγή των πενήτων, την κραυγή της απελπισίας τους και της οργής τους, δεν έχει ακούσει ούτε τον Λόγο του Θεού.

Στο πρόσωπο τους μόνο θα δει Θεού πρόσωπο. Οι δογματικές συζητήσεις μου φαίνονται τόσο ενδιαφέρουσες όσο και οι ταξινομήσεις της εντομολογίας. Το πρόσωπο του Χριστού χάνεται μέσα στους δαιδάλους των δογματικών διακρίσεων περί ουσίας και υποστάσεως και αντιδόσεως και των ιδιωμάτων.

Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας.

Γνώρισα στην ζωή  μου σπουδαίους ανθρώπους, συγγραφείς, φιλοσόφους, επιστήμονες, ορισμένοι- οι λιγότεροι- μου έγιναν συμπαθείς, περνάει καλά στην συντροφιά τους. Ξέρω να αξιολογώ τα έργα τους και να τα τιμώ όταν αξίζουν, η ηθική όμως εκτίμηση μου πηγαίνει μόνο, αποκλειστικά και μόνο, σε όσους στάθηκαν δίπλα σε βαριά και ανίατα αρρώστους και τους φρόντισαν δίχως γογγυσμό, με αγάπη και αφοσίωση. Μόνο αυτούς θεωρώ μαθητές του Χριστού.

Από το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, «Η αδελφή μου»
πηγή