Παρασκευή 20 Μαρτίου 2015

Υπόμνημα 87 καθηγητών πανεπιστημίου για το λαθρομεταναστευτικό ζήτημα προς την πολιτική ηγεσία



metanastes


18-3-2015
Προς:
Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο
Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αλέξη Τσίπρα
Υπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Πάνο Καμμένο
Υπουργό Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ. Νικόλαο Βούτση
Αναπληρωτή Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Ιωάννη Πανούση
Αναπληρώτρια Υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής κα. Αναστασία Χριστοδουλοπούλου
Υπουργό Εξωτερικών κ. Νίκο Κοτζιά
Κοιν:
Πρόεδρο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αντώνη Σαμαρά
Αρχηγούς Πολιτικών κομμάτων
Μέλη της Βουλής των Ελλήνων
Έλληνες Ευρωβουλευτές
Πρόεδρο και Δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας
Πρόεδρο του Αρείου Πάγου
Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας
Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο
Μέλη της Ιεράς Συνόδου

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ
 
Εκφράζουμε τη βαθύτατη ανησυχία μας εν όψει της αντικατάστασης των κέντρων κράτησης λαθρομεταναστών από λεγόμενες «ανοιχτές δομές φιλοξενίας», σύμφωνα με την εξαγγελία της κυβέρνησης και μετά την πρόσφατη απόφασή της για απελευθέρωση κρατουμένων από τα κέντρα αυτά. Διερωτώμεθα τί ακριβώς σημαίνουν οι «ανοιχτές δομές», αν όχι την κατάργηση κάθε περιορισμού στην είσοδο και παραμονή στην Ελλάδα ανεξέλεγκτου αριθμού λαθρομεταναστών, στην πλειονότητά τους εισερχομένων από την Τουρκία και προερχομένων κυρίως από μουσουλμανικές Ασιατικές και Αφρικανικές χώρες (Αφγανιστάν, Πακιστάν, Συρία, Αλγερία, Σομαλία, σύμφωνα με την ανάλυση της Frontex για το 2013 και 2014) και τον μέγιστο δημογραφικό κίνδυνο και την υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας που αυτές συνεπάγονται. Πρόσφατα παραδείγματα κρουσμάτων τυφλής βίας σε Ευρωπαϊκές πόλεις καταδεικνύουν τραγικά και για πολλοστή φορά την πλήρη αποτυχία του καταναγκαστικού «πολυπολιτισμικού» μοντέλου.
Τονίζουμε ότι είναι πρακτικά ουτοπική η υποχρέωση των λαθρομεταναστών, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, να δηλώσουν τόπο διαμονής και να παρουσιάζονται την πρώτη και την δέκατη πέμπτη κάθε μήνα στην Αστυνομία και ότι με αυτήν την τακτική η Ελλάδα καθίσταται πόλος έλξης λαθρομεταναστών και ουσιαστικά προσκαλεί νέα, ακόμη πολυπληθέστερα κύματά τους στο έδαφός της, και μάλιστα σε καιρό δραματικής έντασης του φαινομένου. Η αλματώδης αύξηση των μεταναστευτικών ροών σύμφωνα με έγγραφο του αν. υπουργού ευρωπαϊκών υποθέσεων (9-3-20-15) έχει ήδη εκτιναχθεί στο 223.22%, τη στιγμή που το κράτος των Τζιχαντιστών σχεδιάζει αποστολή τρομοκρατών στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας, Ισπανίας και Ιταλίας, σύμφωνα με έγγραφο που έδωσε στην δημοσιότητα το Βρεταννικό Ίδρυμα Quilliam για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας (Δελτίο Ειδήσεων ΝΕΡΙΤ, 2-3-2015).
Επισημαίνουμε ακόμη ότι η εξαγγελία της αναπληρώτριας υπουργού Μεταναστευτικής πολιτικής κας Τασίας Χριστοδουλοπούλου λίγες μέρες μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ (Τα Νέα, 28-1-2015) ότι θα δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν στην Ελλάδα προσκρούει στην απόφαση 460/2013 του Συμβουλίου Επικρατείας η οποία απορρίπτει την απόδοση ιθαγένειας σε αλλοδαπούς και τα τέκνα τους, ακόμα και αν αυτά γεννήθηκαν στην χώρα μας. Η οποιαδήποτε κυβερνητική κίνηση που θα αντιτίθεται σε αυτήν την απόφαση, πέραν του ότι θα είναι παράνομη και αντισυνταγματική, συνιστά αυτοκαταστροφική πολιτική εκ μέρους των Ελλήνων καθώς συνέπεια της θα είναι η αντικατάσταση του ελληνικού πληθυσμού από άλλες εθνότητες, κατάσταση κατά καμία έννοια νόμιμη ή κοινώς αποδεκτή. Τονίζουμε δε οι υπογράφοντες το παρόν κείμενο ότι ούτε έλλειμμα ευαισθησίας έχουμε ούτε αγνοούμε τα επιχειρήματα για τη χορήγηση ιθαγένειας σε παιδιά λαθρομεταναστών γεννημένα στην Ελλάδα. Υπογραμμίζουμε όμως ότι η ανεξέλεγκτη εισροή λαθρομεταναστών και η αντικειμενική αδυναμία ενσωμάτωσής τους στην Ελληνική κοινωνία, αφ’ ενός λόγω των τεράστιων αριθμών τους και αφ’ ετέρου λόγω της πλήρους ετερότητας του πολιτιστικού τους υποβάθρου από το ελληνικό, ενέχει θανάσιμους κινδύνους για τους Έλληνες, ένας από τους οποίους είναι και η δημιουργία ενεργών φυτωρίων εξτρεμιστών-τζιχαντιστών.
Τόσο το θέμα της προσωρινής κράτησης των λαθρομεταναστών όσο και αυτό της απόδοσης ιθαγένειας έχουν άμεση συνάφεια με το ευρύτερο πρόβλημα των μεταναστευτικών ροών προς τη χώρα μας. Καμία πολιτική δεν θα είναι αποτελεσματική μακροπρόθεσμα, αν δεν κατανοήσουμε τον μηχανισμό που προκαλεί τις μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα και στην Ευρώπη γενικότερα.
Κατόπιν πολυετούς βιωματικής παρατήρησης έχουμε πλέον σαφέστερη εικόνα της διαδικασίας της λαθρομετανάστευσης. Ο μεγαλύτερος όγκος των εισερχομένων στη χώρα μας γίνεται στα σύνορα με την Τουρκία. Μέρος των μεταναστών καταφθάνει στη χώρα αυτή οδικώς και μέρος αεροπορικώς από χώρες με τις οποίες η Τουρκία έχει συνάψει συμφωνίες κατάργησης αδείας εισόδου. Δημιουργούνται ερωτήματα όπως:
1. Γιατί οι λαθρομετανάστες θεωρούνται «πολιτικοί πρόσφυγες» όταν τα κράτη καταγωγής τους διαθέτουν εγκαθιδρυμένα πολιτεύματα διεθνώς αναγνωρισμένα με διενεργούμενες ελεύθερες εκλογές, κράτη στων οποίων τις πρεσβείες Ευρωπαϊκών χωρών ή τα Γραφεία του ΟΗΕ θα μπορούσαν να ζητήσουν και να λάβουν απευθείας άσυλο; Με ποιά λογική το ελληνικό κράτος καλείται να αποδεχθεί τον αυτοχαρακτηρισμό τους ως «πολιτικών προσφύγων» όταν είναι αντικειμενικά αδύνατο να εξακριβωθεί αν πρόκειται για άτομα με βεβαρημένο ποινικό μητρώο ή στρατευμένα από οπουδήποτε; Στην ανάλυση της Frontex για το 2014 επισημαίνεται ότι συχνά λαθρομετανάστες ισχυρίζονται ότι προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές κρύβοντας την αληθινή τους εθνικότητα, και τονίζεται η περίπτωση καταζητούμενου Τσετσένου τρομοκράτη που παρίστανε τον Σύρο.
2. Άπαντες οι αλλοδαποί κατά την είσοδό τους στην Ελλάδα εμφανίζονται ως μη κατέχοντες διαβατήρια. Πως όμως μπορούν να διασχίζουν ελεύθερα τόσα παρεμβαλλόμενα κράτη εφαρμόζοντα συνοριακούς ελέγχους διαβατηρίων; Όσοι διατείνονται ότι είναι πολιτικοί πρόσφυγες γιατί δεν αιτούνται άσυλο, όπως τους το επιτρέπει η Σύμβαση της Γενεύης, στα όμορα ή στα ενδιάμεσα κράτη, και δη στην Τουρκία, που υποχρεούνται να επιληφθούν σχετικά;
3. Γιατί οι διάφορες «ανθρωπιστικές» ΜΚΟ (στην πλειονότητά τους αδρά χρηματοδοτούμενες και από την ενδεή Ελλάδα) δεν δραστηριοποιούνται πρώτιστα στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, αντί της χώρας μας, ώστε να βοηθήσουν επί τόπου και να απαλειφθεί έτσι η μάστιγα του δουλεμπορίου;
4. Γιατί διαθέτουν χιλιάδες ευρώ για να εισέλθουν παράνομα στην μακρινή Ελλάδα, και να γίνουν οικονομικοί μετανάστες άτομα οι οικονομίες των χωρών των οποίων αναπτύσσονται με πολύ μεγαλύτερους ρυθμούς ΑΕΠ (Παγκόσμια Τράπεζα, 2014) από ό,τι η δική μας, αντί να τα χρησιμοποιήσουν στην πατρίδα τους προς ριζική αντιμετώπιση των βιοποριστικών τους προβλημάτων;
Τα ερωτήματα αυτά καταδεικνύουν ότι το φαινόμενο δεν είναι άσχετο από την πάγια πολιτική της γείτονος χώρας για εθνική υπονόμευση της Ελλάδας, ίσως με τη συνεργασία ή την ανοχή άλλων χωρών. Θυμίζουμε την περιβόητη δήλωση Οζάλ «Δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από ‘δω μεριά και να τελειώνουμε με αυτούς» (Παρόν, 8-3-2009). Η ελαστικότητα των ελληνικών νόμων επιτείνει το πρόβλημα διότι αποτελεί κίνητρο για τη λαθρομετανάστευση και ουσιαστικά διευκολύνει την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου.
Για τους λόγους αυτούς, και διότι το 86% των Ελλήνων ζητούν έλεγχο της λαθρομετανάστευσης, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ιδρύματος Pew Research Center (12-5-2014), είναι επιτακτική και άμεση ανάγκη να εφαρμόσει η ελληνική πολιτεία τους νόμους όπως επιτάσσει το Σύνταγμα. Πιο συγκεκριμένα προτείνουμε τα εξής:
1. Άμεση καταγγελία και κατάργηση των εθνοκτόνων κανονισμών Δουβλίνο Ι, ΙΙ & ΙΙΙ.
2. Επίκληση των πραγματικών λόγων της ανθρωπιστικής κρίσης για αναστολή της Συνθήκης της Γενεύης, άλλως εφαρμογή του «γεωγραφικού περιορισμού» όπως προβλέπει η Σύμβαση αυτή και εφαρμόζει η Τουρκία. Αόριστη αναστολή παροχής ασύλου έως ότου η Ελλάδα ξεπεράσει τη δριμεία ανθρωπιστική κρίση, διότι μια χώρα σε οικονομική και δημογραφική κρίση δεν μπορεί να χορηγεί άσυλο σε εκατομμύρια αλλοδαπών.
3. Επαναπατρισμός όλων των παράνομα εισελθόντων αλλοδαπών, ανεξαρτήτως εάν κατέχουν εκ των υστέρων «νομιμοποιητικά έγγραφα» που είναι άκυρα (αφού μια παράνομη πράξη, η παράνομη είσοδος, δεν μπορεί να έχει έννομες συνέπειες) είτε με δικά τους έξοδα είτε με έξοδα των Πρεσβειών τους. Έτσι η ελληνική κυβέρνηση θα αποτελέσει το διεθνές παράδειγμα πάταξης της μάστιγας του δουλεμπορίου και της στυγνής ρατσιστικής εκμετάλλευσης ανθρώπων.
4. Απλοποίηση των περιπτώσεων χορήγησης ελληνικής ιθαγένειας με νόμο που θα προβλέπει αποκλειστικά και μόνον τις κάτωθι τρείς περιπτώσεις: α) Τέκνο που έχει έναν τουλάχιστον γονέα Έλληνα πολίτη με τη γέννησή του, β) Τέκνο που έχει υιοθετηθεί από Έλληνα πολίτη πριν την ενηλικίωσή του, γ) Αλλοδαπός διακεκριμένος λόγω εξαιρετικής υπηρεσίας που προσέφερε στην Ελλάδα
5. Κατάργηση νόμων όπως ο νόμος Καστανίδη (Ν. 3904/2010) που συνέτειναν στην γιγάντωση της εγκληματικότητας και ουσιαστικά απαγορεύουν στις αρχές την απέλαση των παραβατικών αλλοδαπών ανεξαρτήτως βαθμού εγκλήματος.
6. Δημιουργία οπτικοακουστικού υλικού στα πρότυπα της Αυστραλίας σε πλήθος γλωσσών και διανομή του στις Πρεσβείες τους μέσω της διπλωματικής οδού και του διαδικτύου, με το οποίο να καθίσταται σαφές ότι ο παρανόμως εισελθών στην Ελλάδα αλλοδαπός θα απελαύνεται άμεσα.
7. Επαναφορά της αρμοδιότητας φύλαξης των συνόρων της ελληνικής επικράτειας στις Ένοπλες Δυνάμεις, τον μοναδικό φορέα της Άμυνας της χώρας σύμφωνα με το Σύνταγμα.
8. Σε περίπτωση που το ζήτημα της απόδοσης ιθαγένειας σε αλλοδαπούς παρουσιασθεί ως νομοσχέδιο στην Βουλή, λόγω της υψίστης κρισιμότητας της κατάστασης συντρέχουν τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι ουσιαστικές προϋποθέσεις ενεργοποίησης του σχετικού άρθρου 44, παρ. 2 του Συντάγματος περί άμεσης διεξαγωγής δημοψηφίσματος ώστε να αποφασίσει ο ελληνικός λαός επ’ αυτού.

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ
1. Ιωάννης Αβραμίδης, Καθηγητής, Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
2. Δημοσθένης Κ. Αγγελίδης, Ομότιμος Καθηγητής, Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
3. Σταύρος Α. Αναγνωστόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
4. Ιωάννα Αναστασοπούλου, Καθηγήτρια, Ε.Μ.Π., ΕΛΛΑΣ.
5. Αντώνιος Ανδρεάτος, Καθηγητής, Σχολή Ικάρων, ΕΛΛΑΣ.
6. Ιωάννης Αργυρόπουλος, PhD, Διευθυντικό στέλεχος, AT&T Labs, ΗΠΑ.
7. Δρ. Ευάγγελος Βαλλιανάτος, Λόγιος, Συγγραφεύς, ΗΠΑ.
8. Αντώνης Βαρδουλάκης, Καθηγητής, Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
9. Αλέξανδρος Βογιατζής, Αν. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
10. Eleftherios N. Botsas, Ph.D., Professor Emeritus, Oakland University, ΗΠΑ.
11. Νικόλαος Γεωργαντζόγλου, Καθηγητής, Ε.Κ.Π.Α., ΕΛΛΑΣ.
12. Σωτήριος Γεωργιάδης, Υποναύαρχος εν αποστρατεία Πολεμικού Ναυτικού, ΕΛΛΑΣ.
13. Δημήτριος Α. Γεωργίου, Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
14. Γεώργιος Γιαννόπουλος, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
15. Παναγιώτης Γιαννόπουλος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
16. Παναγιώτης Γιαννούλης, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
17. Nina Gatzoulis, Professor, University of New Hampshire, ΗΠΑ.
18. Demetrios J. Constantelos, Professor Emeritus, Richard Stockton University, ΗΠΑ.
19. Socrates Dokos, PhD, Associate Professor, UNSW, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.
20. Spyros Economides, Professor Emeritus, California State University, ΗΠΑ.
21. Αθανάσιος Επίσκοπος, Αν. Καθηγητής, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ΕΛΛΑΣ.
22. Παύλος Ευθυμίου, Ομότιμος Καθηγητής, Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
23. Christos C. Evangeliou, Professor, Towson University, Maryland, ΗΠΑ.
24. Κλεάνθης Θραμπουλίδης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
25. Pandelis Halamandaris, Professor Emeritus, Brandon University, ΚΑΝΑΔΑΣ.
26. Paul Peter Hatgil (Apostolos Panayiotis Hatgilakos), Professor Εmeritus, University of Texas, ΗΠΑ.
27. Maria Hatzoglou, Professor, Case Western Reserve University, Cleveland Ohio, ΗΠΑ.
28. Petros Ioannou, Professor, University of Southern California, ΗΠΑ.
29. Thomais Kakouli-Duarte, PhD, Lecturer, Institute of Technology Carlow, ΙΡΛΑΝΔΙΑ.
30. Nicolas Kaloy-Καλογερόπουλος, Ph.D. (Philosophy, Geneva University), President of the European League of Geneva, ΕΛΒΕΤΙΑ.
31. Rev. Dr. Lambros Kamperidis, Université de Sherbrooke, Quebec, ΚΑΝΑΔΑΣ.
32. Δημήτρης Λ. Καράμπαλης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
33. Χρήστος Καράτζιος MD, Επίκουρος Καθηγητής, Κέντρο Υγείας Πανεπιστημίου ΜcGill, Μόντρεαλ, ΚΑΝΑΔΑΣ.
34. Konstantinos Kontzialis, Post doctoral fellow, McGill University, ΚΑΝΑΔΑΣ.
35. Παναγιώτης Κ. Κολιόπουλος, Καθηγητής, ΤΕΙ Κεντρικής Μακεδονίας, ΕΛΛΑΣ.
36. Ιωάννης Κόντος, Ομότιμος Καθηγητής, ΕΚΠΑ, ΕΛΛΑΣ.
37. Λεωνίδας Κουμάκης, Νομικός, συγγραφέας, ΕΛΛΑΣ.
38. Ηλίας Κουρούμαλης, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
39. Χριστόφορος Κουτίτας, Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, ΕΛΛΑΣ.
40. Μαίρη Κουτσελίνη, Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΠΡΟΣ.
41. Γεώργιος Κυριακού, Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
42. Demosthenes Konstantatos, Ph.D., Greenwich CT, ΗΠΑ.
43. Μιλτιάδης Κύρκος, Δρ. Πολιτικός Μηχανικός, ΕΛΛΑΣ.
44. Πέτρος Κωμοδρόμος, Επίκουρος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΠΡΟΣ.
45. Ιωάννης Β. Κωνσταντόπουλος, Prof. Emer. Ecole Polytechnique de Bruxelles, ULB, Πρ. Καθηγητής Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, ΕΛΛΑΣ.
46. Νίκος Κωτσοβίνος, Ομότιμος Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
47. Αναστάσιος Λαζαρίδης, PhD, Professor Emeritus, Widener University, Chester, PA, ΗΠΑ.
48. Μαρία Αλεξ. Λευτάκη, Επίκουρος Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
49. Αστέριος Λιώλιος, Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
50. Xanthippi Markenscoff, Distinguished Professor, University of California, San Diego, HΠA.
51. Κώστας Μελακοπίδης, τ. Αν. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΠΡΟΣ.
52. Lefteris Mermigas, Dept. of Pathology, SUNYAB, ΗΠΑ.
53. Aristotle Michopoulos, Ph.D., Professor, Hellenic College, MA, ΗΠΑ.
54. Nicholaos L. Moraitis, Ph.D., University of California, ΗΠΑ.
55. Γιώργος Μπαλόγλου, τ. Αν. καθηγητής, Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης, Θεσσαλονίκη , ΕΛΛΑΣ.
56. Δημήτριος Μπάρος, MSc, PhD, Πανεπιστημιακός Υπότροφος Τ.Ε.Ι. Πάτρας, ΕΛΛΑΣ.
57. Δημήτριος Μπέσκος, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
58. Ιωάννης Μπουλούκος, Υποναύαρχος Π.Ν. (ε.α.), ΕΛΛΑΣ.
59. Στέφανος Παϊπέτης, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
60. Δημήτριος Παντελής, Επίκουρος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ΕΛΛΑΣ.
61. Γρηγόριος Παπαγιάννης, Dr. Phil., Αν. Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
62. Α. P. (Tom) Papadopoulos, r. Senior Research Scientist, Adjunct Professor (Guelph, Laval), Ontario, ΚΑΝΑΔΑΣ.
63. Kyriakos Papadopoulos, Professor, Tulane University, ΗΠΑ.
64. Νικόλαος Θ. Παπαδόπουλος, MD, PhD, Ομότιμος Καθηγητής, Α.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
65. Μάρω Παπαθανασίου, Ομότιμη Καθηγήτρια, ΕΚΠΑ, ΕΛΛΑΣ.
66. Στέφανος Παπακώστας, τ. Καθηγητής Deree College, University of Indianapolis, ΕΛΛΑΣ.
67. Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, τ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
68. Νικόλαος Παπαροδόπουλος, τ. Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
69. Παναγιώτης Αλ. Παταργιάς, Ομότιμος Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, ΕΛΛΑΣ.
70. Γιώργος Παύλος, Αν. Καθηγητής, Δ.Π.Θ., ΕΛΛΑΣ.
71. Βασίλης Περδικάτσης, Ομότιμος Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
72. Ellene Phufas-Jousma, Professor SUNY ERIE, Buffalo NY, ΗΠΑ.
73. John Psarouthakis, PhD, Universities of Michigan and Edinburgh-Scotland, ΕΛΛΑΣ.
74. Evangelos Rigos, Mariner Master, BBA, Pace University NY, ΕΛΛΑΣ.
75. Κωνσταντίνος Π. Ρωμανός, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
76. Αντώνιος Σανγβινάτσος, PhD, Οικονομικός Αναλυτής, PIMCO, Los Angeles, ΗΠΑ.
77. Βιργινία Σιζιόπικου, Αν. Καθηγήτρια, University of Alabama at Birmingham, ΗΠΑ.
78. Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΕΛΛΑΣ.
79. Georgia Triantafillou, Professor, Temple University, PA, ΗΠΑ.
80. Τατιάνα Τσακιροπούλου, Καθηγήτρια, University of Alabama, ΗΠΑ.
81. Μαρία Υψηλάντη, Επίκουρος Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Κύπρου, ΚΥΠΡΟΣ.
82. Αναστάσιος Φίλιππας, Ομότιμος καθηγητής Ε.Μ.Π., ΕΛΛΑΣ.
83. Vasilis Fthenakis, Professor, Columbia University, New York, NY, ΗΠΑ.
84. Νικόλαος Φυτρολάκης, Ομότιμος Καθηγητής Ε.Μ.Π., ΕΛΛΑΣ.
85. Παύλος Χατζηκωνσταντίνου, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.
86. Ιωάννης Χατζόπουλος, Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΕΛΛΑΣ.
87. Γεώργιος Μ. Χορς, Αναπληρωτής Καθηγητής , Πανεπιστήμιο Πατρών, ΕΛΛΑΣ.

Βιβλιοπαρουσίαση: Ιστορία του Βυζαντινού κράτους, Georg Ostrogorsky



 http://a.scdn.gr/images/books/002040/2040927-big.jpg

Ιστορία του Βυζαντινού κράτους
Georg Ostrogorsky
 Τόμος Α’
Ιστορικές εκδ. Στέφανος Βασιλόπουλος, 2001

Η ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας είναι το πιο παραγνωρισμένο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Σε αυτό συνέβαλε και η διαστρέβλωσή της από τους συγγραφείς του Διαφωτισμού. Το τρίτομο έργο του Georg Ostrogorsky είναι η κατάλληλη βάση για να ξεκινήσει κάποιος να μαθαίνει την αλήθεια.
Ο Οστρογκόρσκι καταπιάνεται στον πρώτο τόμο με γεγονότα κεφαλαιώδους σημασίας για τον κόσμο, όπως η ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, η διακυβέρνηση του Ιουστινιανού, το έπος του Ηράκλειου και η αντίσταση στους Άραβες.
Η Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο το 330 μ.Χ. στη θέση μιας παλιάς ελληνικής αποικίας, του Βυζαντίου. Για αιώνες ήταν το διοικητικό, στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό κέντρο της αυτοκρατορίας. Η γεωγραφική θέση και ο πλούτος της την κατέστησαν αντικείμενο επιθυμίας αναρίθμητων εισβολέων, όμως οι φιλοδοξίες τους συνετρίβησαν μπροστά στα επιβλητικά τείχη της.
Ο Ιουστινιανός προσπάθησε τον 6ο αιώνα να ανασυστήσει την παλιά Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ως ένα βαθμό το κατάφερε αλλά σύντομα τα σχέδιά του προσέκρουσαν στη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα. Ωστόσο, το νομοθετικό έργο του άντεξε πολύ περισσότερο και αποτέλεσε τη βάση του νεώτερου αστικού δικαίου της Ευρώπης.
Ο Ηράκλειος, πιστοποιώντας τον εξελληνισμό της χώρας, ζήτησε να αποκαλείται «βασιλεύς». Με τη βοήθεια του κλήρου της πρωτεύουσας, έδωσε στο πρώτο μισό του 7ου αιώνα έναν τιτάνιο αγώνα επιβίωσης ενάντια στον αρχαίο εχθρό της αυτοκρατορίας, τους Πέρσες. Τα εδάφη που υπερασπίστηκε επιτυχημένα λίγο μετά κατακτήθηκαν από τους Άραβες. Εντούτοις, η διοικητική και στρατιωτική μεταρρύθμισή του θεμελίωσε την κατοπινή ισχύ του κράτους.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Δ’ οι Άραβες, εμπνεόμενοι από το κήρυγμα του Μωάμεθ, ξεχύθηκαν από τη χερσόνησό τους προς τη Μικρά Ασία, τη βόρεια Αφρική και την Ευρώπη. Πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη από το 674 έως το 678 μ.Χ., αποχώρησαν όμως νικημένοι. Η απόκρουση της αραβικής πλημμυρίδας έσωσε όχι μόνο την αυτοκρατορία αλλά και την Ευρώπη.
Το βιβλίο του Οστρογκόρσκι διακρίνεται για τη γρήγορη, συναρπαστική ροή της αφήγησης, τη σύνθεση γνώσεων από πολλούς τομείς σε ένα ενιαίο κείμενο και την ερμηνεία των γεγονότων ώστε να προκύπτουν τα αίτια και οι συνέπειές τους. Διαβάστε το και θα καταλάβετε πόσο δύσκολη ήταν η ζωή των Βυζαντινών και πόσο σπουδαίο ήταν το κράτος τους.
Δημήτρης Παράξενος

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Eλληνες είναι οι αυτόχθονες και οι πιστεύοντες στον Χριστό...

Eλληνες είναι οι αυτόχθονες και οι πιστεύοντες στον Χριστό...
Του Τάκη Κατσιμάρδου
Δεν είναι περίεργο ότι το ζήτημα της ιθαγένειας έρχεται και ξανάρχεται, κάνοντας διάφορους (πολιτικούς) κύκλους.
Είναι πολύ πρόσφατη η διαμάχη και οι αντιθέσεις για τον «νόμο Ραγκούση» (ν. 3838). Παρόμοιες αντιπαραθέσεις αναμένονται και τώρα, με την κυβερνητική εξαγγελία για επικείμενη αναθεώρησή του. Καθώς το ζήτημα, που συμπλέκεται πλέον στενά με το μεταναστευτικό πρόβλημα, διανθίζεται και με τρέχουσες ιδεολογικο-πολιτικές συγκρούσεις.
Ευκαιρία, λοιπόν, για μια βουτιά στο ιστορικό παρελθόν. Ποιος είναι Έλληνας, καθώς αναδύεται το νεοελληνικό κράτος; Ποιον θεωρούσαν πολίτη τα πρώτα συνταγματικά κείμενα; Mε την κήρυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ήταν «μονόδρομος», όπως θα λέγαμε σήμερα, να περιγραφεί η ταυτότητά του. Να οριστεί από την αρχή τότε, παρά το γεγονός ότι κάποιες προδιαγραφές πρόσφεραν οι διαφωτιστές (Κοραής, Καταρτζής, Ρήγας κ.ά.) κατά την προεπαναστατική περίοδο. Εξαιρετικά δυσχερές εγχείρημα πριν από τη συγκρότηση του έθνους-κράτους.

Eλληνες είναι οι αυτόχθονες και οι πιστεύοντες στον Χριστό...

Οι απαντήσεις στο «υπαρξιακό» ερώτημα, που δόθηκαν από τα τοπικά πολιτεύματα με την έκρηξη της Επανάστασης και από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις, ενώ ο Αγώνας συνεχιζόταν, αντιπροσωπεύουν ασφαλώς, στον ένα ή άλλο βαθμό, την κυρίαρχη αντίληψη της εποχής.
Σύμφωνα μ΄ αυτή τα κριτήρια για να έχει κάποιος την ελληνική ιθαγένεια, όπως θα καθιερωθεί να λέγεται αργότερα, είναι δύο: α) να είναι κάτοικος της Ελλάδας, δηλαδή να είναι αυτόχθων και β) να πιστεύει στον Χριστό.
Αυτό πρωτοκαθορίστηκε από τη συνέλευση των Σαλώνων (Αμφισσα), όπου συγκροτήθηκε από προκρίτους και κληρικούς ο «Οργανισμός του Αρείου Πάγου». Πατέρας του ορισμού θεωρείται ο Θ. Νέγρης, ο οποίος ήταν και ο συντάκτης της Νομικής Διάταξης της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος - το αρτιότερο πολιτειακό κείμενο της περιόδου εκείνης. Τα δύο κριτήρια επαναλαμβάνονται στα Συντάγματα της Επιδαύρου, του Αστρους και της Τροιζήνας (1822-1827), με προσθήκες και επεξηγήσεις. Με την ίδια δάταξη εισάγεται και η έννοια της πολιτογράφησης «διά της οποίας η πατρίς υιοθετεί τρόπον τινά τον ξένον, γινόμενον ούτω συμπρατριώτην ή πολίτην ποιητόν». Προϋπόθεση ήταν, πάλι, η χριστιανική πίστη και η εντοπιότητα. Σύγχρονοι μελετητές κάνουν δύο βασικές επισημάνσεις για τη μείζονα προϋπόθεση της χριστιανοσύνης προς απόκτηση της ελληνικής «ταυτότητας»:
  • Η «πίστις εις τον Χριστόν» δεν ταυτίζεται με την Ορθοδοξία. Συμπεριλαμβάνονται πιστοί κάθε χριστιανικού δόγματος.
  • Το κριτήριο εντάσσεται στο πλαίσιο μιας φιλελεύθερης κι όχι θεοκρατικής αντίληψης, αφού σύμφωνα με την ίδιο κείμενο: « Ο Έλλην δεν ενοχοποιείται διά τα θρησκευτικά και πολιτικά του φρονήματα».
Όπως είναι εμφανές στο πλαίσιο αυτό είναι ανιστόρητες -αν μη τι άλλο- ταυτίσεις του τύπου Ελληνας = Χριστιανός Ορθόδοξος.
Η ιστορικός Χριστίνα Βόγλη, που έχει προσφέρει πρόσφατα μια από τις πιο σφαιρικές μελέτες για την ιθαγένεια σημειώνει σχετικά: «...Ο αποκλεισμός των μη χριστιανών συνδεόταν με την πιο επιτακτική πολιτική ανάγκη της εποχής, η οποία συζητήθηκε και τεκμηριώθηκε διεξοδικά τα επόμενα έτη: τη διάκριση των χριστιανών από τους μουσουλμάνους αυτόχθονες επίσης κατοίκους των επαναστατημένων περιοχών... Ο αποκλεισμός (των μη χριστιανών) θα μπορούσε να αποδοθεί στη γενικότερη αμηχανία των Ελλήνων νομοθετών να επικαλεστούν στο αρχικό στάδιο της Επανάστασης άλλα μέσα ή κριτήρια, πέρα από το ομόθρησκο για να εγγυηθούν τη διασφάλιση της ιστορικής συνέχειας του έθνους, αλλά και παράλληλα της ομοφωνίας και της ενότητάς του...».
Σύμφωνα με την ίδια ιστορικό η συζήτηση γύρω από το ζήτημα «φανερώνει ότι ο κυριότερος παράγοντας που επηρέαζε την επιλογή των κριτηρίων της ιθαγένειας και οδηγούσε σε συγκεκριμένες επιλογές και προτάσεις για την ένταξη ή τον αποκλεισμό κάποιων ομάδων ήταν οι επιτακτικές ανάγκες της εμπόλεμης κοινωνίας, παρά ενδεχόμενες θεωρίες ή προσδοκίες...» (όποιος ενδιαφέρεται αναλυτικά για το ζήτημα αυτό και ευρύτερα για την ιθαγένεια και την ελληνική ταυτότητα το πρώτο μισό του 19ου αιώνα μπορεί ν΄ ανατρέψει στη μελέτη της «Ελληνες το γένος...», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)
Αλλοεθνείς και πολιτογράφηση
Α. Στο Προσωρινό Πολίτευμα του 1822 οι «αλλοεθνείς» αποκτούσαν ιθαγένεια: α) Αν διαμένανε πέντε χρόνια στην Ελλάδα «και εις το διάστημα τούτο να μην αποδειχθώσι ποτέ εγκληματίαι», β) τα μεγάλα ανδραγαθήματα και οι σημαντικές εκδουλεύσεις «εις τας χρείας της πατρίδος, ενούμεναι με την χρηστότητα των ηθών είναι δικαιώματα ικανά εις πολιτογράφησιν». Οι πολιτογραφούμενοι απολάμβαναν αμέσως τα δικαιώματα του Έλληνα , το «δε δικαίωμα του παραστάτου (βουλευτή) μετά δέκα έτη...». Β. Στο Πολιτικό Σύνταγμα του 1827 δικαίωμα πολιτογράφησης είχαν: α) όσοι ζούσαν τρία χρόνια στην Επικράτεια (χωρίς να εγκληματήσουν) και απέκτησαν ακίνητα κτήματα «το ολιγώτερον 100 τάλληρα», β) όσοι ανδραγάθησαν και αποδειγμένα πρόσφεραν σημαντικές υπηρεσίες, γ) «όσοι συστήνωσιν σημαντικά καταστήματα, συντείνοντα εις την πρόοδον των τεχνών, του εμπορίου, των επιστημών και της βιομηχανίας » και δ) όσοι πολέμησαν δυο χρόνια στην Ελλάδα είναι «δι΄ αυτό τούτο» Έλληνες πολίτες.
Κοραής: Δίκαιος, αλλά προς το παρόν, ο αποκλεισμός
Για τους ξένους, στα δύο βασικά κριτήρια (εντοπιότητα και χριστιανικότητα) θα προστεθούν στην πορεία κι άλλα δύο προκειμένου να θεωρηθούν Ελληνες: α) η συμμετοχή στην Επανάσταση και β) η «ελληνική φωνή».
Το πρόβλημα, που ανέκυπτε, ήταν αν ένας εκχριστιανισμένος μουσουλμάνος εξισωνόνταν με τους Έλληνες - υπήρξαν και τέτοιες περιπτώσεις. Αν η απάντηση ήταν καταφατική, έπρεπε ν΄ αποκτήσει και «ελληνικά δικαιώματα» (λ.χ. περιουσία, ν΄ αναδεικνύεται στη διοίκηση κ.ά.)
Το ζήτημα επιχειρήθηκε να παρακαμφθεί με νόμο. Έτσι προτάθηκε ο εκχριστιανισμένος Οθωμανός ν΄ αποκτά πλήρη δικαιώματα «μετά παρέλευσιν είκοσιν ενιαυτών (χρόνων)» και τότε «δύναται να έμβη εις κοινά υπουργήματα (πολιτικά αξιώματα)».Η πρόταση, όμως, αυτή του Νομοθετικού απορρίφθηκε από την κυβέρνηση. Σύμφωνα με το σκεπτικό της «ουδεμίαν πίστιν οι τοιούτοι άνθρωποι εμπνέουσιν...». Ο προβληματισμός γύρω από το θέμα δείχνει, ανάμεσα στ΄ άλλα, ότι η συζήτηση για την αναγνώριση της ιθαγένειας εκινείτο σε φιλελεύθερα ευρωπαϊκά πλαίσια και γινόταν με πολιτικά κριτήρια. Έτσι ο Κοραής, σχολιάζοντας τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος της Επιδαύρου κατέθετε την άποψή του:«Κατά το άρθρον τούτο όμως, διά να ήναι τις και να λέγεται Έλλην, και να χαίρεται όλα τα δίκαια της ελληνικής πολιτείας, δεν αρκεί να ήναι αυτόχθων κάτοικος της Ελλάδος, αλλά χρειάζεται να πιστεύη εις Χριστόν. Όθεν αποκλείονται από την ελληνικήν πολιτείαν και από την απόλαυσιν των πολιτικών δικαίων και οι Τούρκοι και οι Ιουδαίοι· και δικαίως κατά το παρόν· αλλ' όχι διότι δεν είναι Έλληνες, ουδέ διότι δεν πιστεύωσιν εις Χριστόν, αλλά δι' άλλας αιτίας... Εάν οι ξένοι διά μόνης της πολιτογραφήσεως γίνωνται Έλληνες, πόσον γνησιώτεροι Έλληνες δεν πρέπει να λογίζωνται, όσοι Τούρκοι ή Ιουδαίοι εγεννήθησαν εις την Ελλάδα, και κατοικούν παις παρά πατρός προ πολλών ετών, και πολλών εκατονταετηρίδων την Ελλάδα;».Η απάντηση που έδινε ήταν καταφατική...
Οι πρώτες τέσσερις συνταγματικές προβλέψεις
1. Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος (1821)
Α) «Οσοι κάτοικοι της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν είναι Έλληνες».
Β) «Οσοι πατρόθεν ή μητρόθεν ή αμφοτέρων από Ελληνας, εγεννήθησαν ή εμετοίκησαν εις ξένην γην, αν οίκοθεν επιστρέψωσιν εις την Ελλάδα, είναι Ελληνες. Και αν αφού επισήμως προσκληθώσιν από την Διοίκησιν της Ελλάδος, επιστρέψωσιν οίκαδε εντός του προσδιορισθησομένου καιρού, είναι Έλληνες. Αν όμως ούτ' οίκοθεν, ούτε προσκληθέντες, έλθωσιν εν καιρώ (εκτός μόνον αν προφανή εμπόδια έχωσιν) ζημιούνται αυτοί και οι απόγονοι αυτών το Εθνικόν Ιερόν δικαίωμα».
2. Προσωρινόν Πολίτευμα (1822)
«Οσοι αυτόχθονες κάτοικοι της Επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν εισίν Ελληνες και απολαμβάνουσιν άνευ τινός διαφοράς όλων των πολιτικών δικαιωμάτων».
3. Νόμος της Επιδαύρου (1823)
«...Ομοίως Ελληνες εισί, και των δικαιωμάτων απολαμβάνουν, όσοι έξωθεν ελθόντες και την ελληνικήν φωνήν πάτριον έχοντες, και εις Χριστόν πιστεύοντες. Ζητήσωσιν παρρησιαζόμενοι εις τοπικήν Ελληνικής Επαρχίας αρχήν, να εγκαταριθμηθώσι δι΄ αυτής εις τους πολίτας Έλληνας».
4. Πολιτικόν Σύνταγμα (1827)
«Ελληνες είναι: α) Οσοι αυτόχθονες της Ελληνικής Επικρατείας πιστεύουσιν εις Χριστόν, β) όσοι από τους υπό τον Οθωμανικόν ζυγόν πιστεύοντες εις Χριστόν ήλθον ή θα έλθωσιν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν διά να συναγωνισθώσιν ή να κατοικήσωσιν εις αυτήν, γ) όσοι εις ξένας Επικρατείας είναι γεννημένοι από πατέρα Έλληνα , δ) όσοι εις ξένας Επικρατείας προ της δημοσιεύσεως του παρόντος Συντάγματος έλθωσιν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν και ορκισθώσιν τον Ελληνικόν όρκον, ε) όσοι ξένοι έλθωσιν και πολιγραφηθώσιν».
πηγή 

35.000 κρυφές εκκλησίες λειτουργούν σε σπίτια στην Τουρκία...








 
 
 
 
 
 
 
 
Στην εβδομαδιαία τουρκική εφημερίδαAksiyonεμφανίστηκε αναλυτικό άρθρο σχετικά με την κατάσταση του χριστιανικού πληθυσμού της Τουρκίας.
Σύμφωνα με το άρθρο -και το seleo.gr που αναδημοσιεύει την είδηση- στη χώρα υφίστανται περίπου 35 χιλιάδες σπίτια, τα οποία περιοδικά κρυφά
χρησιμοποιούνται ως χριστιανικές εκκλησίες.

Είναι άγνωστο αν τελούνται σε όλες τις μυστικές εκκλησίες αυτές και τα μυστήρια.
Σύμφωνα με την Aksiyon στην Τουρκία δραστηριοποιούνται Χριστιανοί ιεραπόστολοι (κυρίως από τη Γερμανία και τις ΗΠΑ). Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει να διαδώσουν το Ευαγγέλιο σε περίπου 8 εκατομμύρια πολίτες σε όλη τη χώρα. Ιδιαίτερα επιτυχές είναι το έργο τους και στο έδαφος του εσωτερικού της Ανατολίας.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν λεφτά και υπάρχουν άνθρωποι που είναι πλούσιοι.

http://mignatiou.com/wp-content/uploads/2013/12/ELLH-XRISTOYGENNA01-23DECEMBER2014-215x300.jpg

Coco Chanel

Dave Brubeck - Take Five

http://newsblogs.chicagotribune.com/.a/6a00d8341c60fd53ef017d3e7fc045970c-800wi


ένα σχόλιο και ένα παραμύθι



"Είπα κάποτε ότι η Τέχνη δεν είναι η πραγματικότητα. Πως η Τέχνη είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να νοηθεί ως τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα τέτοιο σχόλιο τέχνης. Θεωρώ αυτό το σχόλιο της Τέχνης πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν συνεχώς την συγκινησιακή πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή για την οποία μιλά κυρίως η Τέχνη. Αυτή με την οποία αποκλειστικά υπάρχει ο άνθρωπος. Θεωρώ τον λόγο σαν ένα χαρισματικό όργανο, περισσότερο από όλα τα άλλα.

Γιατί ακριβώς ο λόγος έχει την δυνατότητα να συλλαμβάνει και να φανερώνει όλες τις δυνατές νοηματικές και συναισθηματικές αντηχήσεις που γεννά μέσα στο νου και την ψυχή του ανθρώπου η εμπειρία της ζωής. Εννοώ κάτι σαν την εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής, ή τη δαιμονική κινητικότητα της μουσικής. Εννοώ ακριβώς ένα λόγο που είναι και ζωγραφική και μουσική και όλα όσα μπορεί να εκφράσει ο άνθρωπος. Κυρίως όσα δεν μπορεί."

  Γιώργος Χειμωνάς
Ο Γιώργος Χειμωνάς γεννήθηκε στην Καβάλα σαν σήμερα το 1938, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη κι εκεί σπούδασε Ιατρική. Στο Παρίσι από το 1964 ως το 1968 πήρε τις ειδικότητες του νευρολόγου, του ψυχιάτρου και του νευροψυχολόγου. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε στην έδρα Νευρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ίδρυσε το Νευροψυχολογικό Εργαστήριο της Κλινικής, το οποίο διηύθυνε. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1960 με τον Πεισίστρατο. Ακολούθησαν άλλα οχτώ πεζογραφικά έργα Η εκδρομή (1964), Μυθιστόρημα (1966), Ο γιατρός Ινεότης (1971), Ο γάμος (1974), Ο αδελφός (1975), Οι χτίστες (1979), Τα ταξίδια μου (1984), Ο εχθρός του ποιητή (1990)· και δοκίμιά, Έξι μαθήματα για το λόγο (1984) και Η δύσθυμη Αναγέννηση (1987). Πολύ σημαντική υπήρξε η δουλειά του ως μεταφραστή θεατρικών έργων. Μετέφρασε τραγωδίες του Σοφοκλή και του Ευριπίδη (Ηλέκτρα, Μήδεια, Βάκχες) και Άμλετ και Μάκβεθ του Σαίξπηρ. Βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο το 1985 για Τα ταξίδια μου. Στη διάρκεια της δικτατορίας πήρε μέρος στα Δεκαοχτώ Κείμενα, την πρώτη συλλογική αντίδραση του πνευματικού κόσμου κατά της χούντας. Η πράξη έγινε αφορμή να απολυθεί από το Πανεπιστήμιο το 1972, όπου επανήλθε το 1975. Λογοτεχνικά ανένταχτος και αταξινόμητος, με μακρινούς προγόνους τους αρχαίους τραγικούς, ο Χειμωνάς έχει ένα απολύτως προσωπικό ύφος. Ο Γ. Χειμωνάς θεωρούσε ότι τα βιβλία του συνιστούν ένα ενιαίο, συνεχές σύνολο με μετατοπιζόμενο κέντρο αλλά κοινή την υπαρξιακή αγωνία. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ελληνιστής Μάριο Βίτι, όταν πληροφορήθηκε το θάνατό του: Το έργο του είναι πειραματικό και πρωτοποριακό, χωρίς να μπορεί να έχειακολούθους και με μια γοητεία αποκλειστικά δική του. Πέθανε στο Παρίσι τον Φεβρουάριο του 2000.

*Το βιογραφικό απο τις εκδόσεις Κέδρος 
πηγή