Τρίτη 28 Απριλίου 2015
ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΠΟΥ ΕΚΡΥΨΑΝ ΟΙ ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟΙ ΡΩΜΙΟΙ «ΤΡΕΛΑΙΝΟΥΝ» ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Θησαυροί που κρυφτήκαν από την λαίλαπα της μικρασιάτικης καταστροφής,
τενεκέδες με χρυσές λίρες, πολύτιμα χρυσαφικά κοσμήματα, εκκλησιαστικά
κημείλια και άλλα αντικείμενα με μεγάλη άξια, έχουν γίνει ο στόχος ενός
ανελέητου κυνηγητού από Τούρκους που ψάχνουν με χίλια δυο μέσα για να τα
ανακαλύψουν σε πολλές περιοχές της Μικράς Ασίας και κυρίως σε περιοχές
του Πόντου.
Είναι γνωστό πως μετά τη γενοκτονία των Ποντίων και τη Μικρασιατική
Καταστροφή το αποκορύφωμα του μέτρου της «ανταλλαγής πληθυσμών»
αποτέλεσε το Σύμφωνο για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και
Τουρκίας που υπογράφθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1923 και το οποίο στη
συνέχεια κατέστη μέρος της Συνθήκης της Λωζάνης της 24ης Ιουλίου του
ίδιου έτους. Βάσει του άρθρου 142 της συνθήκης αυτής, οι Έλληνες της
Μικρά Ασίας αποχώρησαν άτακτα από τις πατροπαράδοτες εστίες και πατρίδες
τους και πολλοί από αυτούς έθαψαν την τελευταία στιγμή τους θησαυρούς
τους πρόχειρα και σε μικρό βάθος, (συνήθως σκάψιμο ως το γόνατο). Πέραν
τούτων και άλλα πολύτιμα αντικείμενα όπως χρυσά και ασημένια
εκκλησιαστικά σκεύη κρυφτήκαν επίσης σε διάφορα μυστικά μέρη τα οποία
μέχρι σήμερα παραμένουν κρυμμένα.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας εδώ και μερικά χρόνια έχει ενταθεί το κυνηγητό του «θησαυρού των Ρωμιών» σε όλη την Τουρκία με έμφαση, και αυτό είναι χαρακτηριστικό, σε περιοχές όπου κατοικούσαν πυκνοί ελληνικοί πληθυσμοί οι όποιοι αναγκαστήκαν να αποχωρήσουν από τις εστίες τους βεβιασμένα με συνέπεια να μην προλάβουν να πάρουν πολλά από τα πολύτιμα αντικείμενα των σπιτικών τους τα οποία τα έκρυψαν με την ελπίδα ότι γρήγορα θα μπορέσουν να ξαναγυρίσουν πίσω και να τα πάρουν.
Όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, μόνο τους τελευταίους μήνες δόθηκαν επίσημα εκατοντάδες άδειες σε ιδιώτες για ανασκαφές σε περιοχές που πιστεύεται πως κρύβονται τέτοιοι χαμένοι θησαυροί. Ανεπίσημες οι ανασκαφές και οι έρευνες χωρίς επίσημη άδεια είναι πολύ περισσότερες και δεν καταγράφονται στα επίσημα τουρκικά στοιχεία. Οι περιοχές που δόθηκαν οι περισσότερες επίσημες άδειες είναι η Κερασούντα και η Ορντού, (η ελληνική Κοτύωρα), του Πόντου, αλλά και σε άλλες περιοχές όπου υπήρχε και κατοικούσε ελληνικός πληθυσμός με ανθηρή οικονομική κατάσταση, όπως η Προύσα και η Σεβάστεια.
Οι περισσότεροι Τούρκοι ερευνητές, όπως αναφέρεται, χρησιμοποιούν κλασικούς ανιχνευτές μετάλλων που λειτουργούν με υπέρηχους οι οποίοι αντανακλώνται από τα μέταλλα του υπεδάφους και επιστρέφουν. Οι ανιχνευτές αυτοί διαθέτουν οθόνη με ενδείξεις και χαρακτηριστικά όπως διαχωρισμό μετάλλων, ένδειξη ποσότητας και βάθους. Συνήθως εντοπίζουν τα αντικείμενα τους σε μέγιστο βάθος από 1.40 μέχρι 1.70 μέτρα και τα χαρακτηριστικά και η αξιοπιστία τους είναι ανάλογα με την τιμή απόκτησης τους.
Το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής έχει πολλές διστάσεις όσο και αν κάποιοι γραφικοί τύπου «Ρεπούση και σια» θέλησαν να το… γελοιοποιήσουν. Μια πτυχή αυτού του μεγάλου δράματος είναι και οι χαμένες και κρυμένες περιούσιες των χιλιάδων Ελλήνων που γλύτωσαν την τελευταία στιγμή από την μεγάλη γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής.
Σήμερα, πολλές δεκαετίες μετά από εκείνη την μεγάλη εθνική καταστροφή, ψάχνουν στα ίδια χώματα που έζησαν και μεγαλούργησαν πολλές γενιές των Ελλήνων Μικρασιατών και που ποτιστήκαν από το αίμα των θυμάτων της γενοκτονίας να βρουν τα χαμένα ίχνη τους. Πολύ πιθανόν τις νύχτες μαζί με τους θησαυρούς που θα ονειρεύονται ότι θα βρουν, θα τους κυνηγούν και τα… φαντάσματα της γενοκτονίας τους.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣΌπως αναφέρει δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας εδώ και μερικά χρόνια έχει ενταθεί το κυνηγητό του «θησαυρού των Ρωμιών» σε όλη την Τουρκία με έμφαση, και αυτό είναι χαρακτηριστικό, σε περιοχές όπου κατοικούσαν πυκνοί ελληνικοί πληθυσμοί οι όποιοι αναγκαστήκαν να αποχωρήσουν από τις εστίες τους βεβιασμένα με συνέπεια να μην προλάβουν να πάρουν πολλά από τα πολύτιμα αντικείμενα των σπιτικών τους τα οποία τα έκρυψαν με την ελπίδα ότι γρήγορα θα μπορέσουν να ξαναγυρίσουν πίσω και να τα πάρουν.
Όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, μόνο τους τελευταίους μήνες δόθηκαν επίσημα εκατοντάδες άδειες σε ιδιώτες για ανασκαφές σε περιοχές που πιστεύεται πως κρύβονται τέτοιοι χαμένοι θησαυροί. Ανεπίσημες οι ανασκαφές και οι έρευνες χωρίς επίσημη άδεια είναι πολύ περισσότερες και δεν καταγράφονται στα επίσημα τουρκικά στοιχεία. Οι περιοχές που δόθηκαν οι περισσότερες επίσημες άδειες είναι η Κερασούντα και η Ορντού, (η ελληνική Κοτύωρα), του Πόντου, αλλά και σε άλλες περιοχές όπου υπήρχε και κατοικούσε ελληνικός πληθυσμός με ανθηρή οικονομική κατάσταση, όπως η Προύσα και η Σεβάστεια.
Οι περισσότεροι Τούρκοι ερευνητές, όπως αναφέρεται, χρησιμοποιούν κλασικούς ανιχνευτές μετάλλων που λειτουργούν με υπέρηχους οι οποίοι αντανακλώνται από τα μέταλλα του υπεδάφους και επιστρέφουν. Οι ανιχνευτές αυτοί διαθέτουν οθόνη με ενδείξεις και χαρακτηριστικά όπως διαχωρισμό μετάλλων, ένδειξη ποσότητας και βάθους. Συνήθως εντοπίζουν τα αντικείμενα τους σε μέγιστο βάθος από 1.40 μέχρι 1.70 μέτρα και τα χαρακτηριστικά και η αξιοπιστία τους είναι ανάλογα με την τιμή απόκτησης τους.
Το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής έχει πολλές διστάσεις όσο και αν κάποιοι γραφικοί τύπου «Ρεπούση και σια» θέλησαν να το… γελοιοποιήσουν. Μια πτυχή αυτού του μεγάλου δράματος είναι και οι χαμένες και κρυμένες περιούσιες των χιλιάδων Ελλήνων που γλύτωσαν την τελευταία στιγμή από την μεγάλη γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής.
Σήμερα, πολλές δεκαετίες μετά από εκείνη την μεγάλη εθνική καταστροφή, ψάχνουν στα ίδια χώματα που έζησαν και μεγαλούργησαν πολλές γενιές των Ελλήνων Μικρασιατών και που ποτιστήκαν από το αίμα των θυμάτων της γενοκτονίας να βρουν τα χαμένα ίχνη τους. Πολύ πιθανόν τις νύχτες μαζί με τους θησαυρούς που θα ονειρεύονται ότι θα βρουν, θα τους κυνηγούν και τα… φαντάσματα της γενοκτονίας τους.
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Πανέμορφα άλογα στην παγωμένη Ισλανδία
Είναι η μοναδική ράτσα αλόγων στην Ισλανδία, και χρησιμοποιείται ακόμα για τις παραδοσιακές γεωργικές εργασίες, για αναψυχή, αλλά και αγωνιστικά.
Τα πρώτα άλογα έφτασαν στην Ισλανδία από Σκανδιναβούς εποίκους τον 9ο και 10ο αιώνα. Τα ισλανδικά άλογα ζυγίζουν περίπου 350 κιλά και έχουν ύψος περίπου 1,40 μέτρα.
Η Βόρεια Ελλάδα σε φωτογραφίες του 1957
Η αγροτική ζωή και η Θεσσαλονίκη από το φωτογραφικό άλμπουμ ενός ταξιδιώτη από την Αμερική
Ο Galen R. Frysinger είναι ένας πια συνταξιούχος επιστήμονας (χημικός και φυσικός) που περνάει το χρόνο του ταξιδεύοντας. Έχει εργαστεί σε διάφορα πανεπιστήμια ως ερευνητής, στο δημόσιο και στην βιομηχανία. Πλέον ασχολείται με την εθνογραφία και αυτό του δίνει την αφορμή να ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο. Έχει ταξιδέψει σε 180 χώρες και το 1957 βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διασχίζοντας το βόρειο της τμήμα μέχρι τη Θεσσαλονίκη.
Oι λεζάντες είναι του φωτογράφου.
Ο Galen R. Frysinger είναι ένας πια συνταξιούχος επιστήμονας (χημικός και φυσικός) που περνάει το χρόνο του ταξιδεύοντας. Έχει εργαστεί σε διάφορα πανεπιστήμια ως ερευνητής, στο δημόσιο και στην βιομηχανία. Πλέον ασχολείται με την εθνογραφία και αυτό του δίνει την αφορμή να ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο. Έχει ταξιδέψει σε 180 χώρες και το 1957 βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διασχίζοντας το βόρειο της τμήμα μέχρι τη Θεσσαλονίκη.
Oι λεζάντες είναι του φωτογράφου.
Κατά μήκος του δρόμου
Παιδιά
Κατοικία (πλίνθοι που στεγνώνουν;)
Περισσότερες πλίνθοι
Κατοικία υπό κατασκευή
Αγρόκτημα
Αλώνι
Βαμβάκι
Θεσσαλονίκη
Ο Θερμαϊκός στο Βόρειο Αιγαίο
Ο δρόμος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)