ΜΑΣ ΤΑ ΕΚΛΕΨΑΝ ΟΛΑ , ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΛΕΨΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ. ΕΙΜΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Ένας πατέρας από το Καμισλί της Συρίας, διηγείται ζωντανά στον Γ. Μικαλεσίν πως απήγαγαν το γιό του, πως πέθανε η γυναίκα του, πως έχασε το σπίτι του… Συντετριμμένος και μόνος ελπίζει με την πίστη του χριστιανού ότι θα ξαναδεί το παιδί του….

Η πίστη , μόνη του ελπίδα. Μια καρδιά στερεμένη, ένα πρόσωπο φαγωμένο από τη θλίψη και ένα πνεύμα λυγισμένο από τη μνήμη.

Δ Πορφύρης/Π Σταφυλά

Η ιστορία του Ντάνυ Γκόρι, είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που ο πόλεμος του τα στέρησε όλα. Η ιστορία του είναι η ιστορία πολλών χριστιανών της Συρίας:

“Ήταν Ιούνιος, τον περασμένο χρόνο. Ο Γκάμπι (υποκοριστικό του Γαβριήλ) βρισκόταν σπίτι εκείνο το βράδυ  μαζί μας μέχρι τη στιγμή που τον ειδοποίησαν από την εταιρεία των λεωφορείων ότι πρέπει να αναπληρώσει έναν συνάδελφο. Να πάει το λεωφορείο στο   Deir El Ezzor, στο νοτιότερο τμήμα στα μέρη των ισλαμιστών. Ο Γκάμπι ποτέ δεν έλεγε “όχι”. Ακόμα το  θυμάμαι. Με αγκάλιασε, φίλησε τη μητέρα του και μας υποσχέθηκε ότι “αύριο το βράδυ, το αργότερο μεθαύριο, θα είμαι πίσω”.

“Το επόμενο βράδυ δεν επέστρεψε και την μεθεπόμενη ημέρα δεν τηλεφώνησε. Δυο μέρες μετά πήρα εγώ τηλέφωνο στην Εταιρεία. Ένας  κύριος μου είπε ότι τον απήγαγαν μέλη της  Αλ Νουσρα, ότι τον πήραν μαζί με το λεωφορείο . Μου είπε ότι αυτό συνέβη στα νότια του Ντέιρ ελ Ζορ, αλλά “να μην ανησυχώ γιατί ήδη πλήρωσαν κάποια λεφτά για να τον φέρουν πίσω”. Μου είπε να περιμένω ακόμα μερικές μέρες “για να δούμε τι θα γίνει”. Μετά από μια εβδομάδα ο Γκάμπι δεν είχε επιστρέψει. Ήξερα ακούγοντας το όνομα της Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα ότι τα νέα δεν θα ήταν καλά. Την εποχή εκείνη συνεργάζονταν με την Αλ Κάιντα, τώρα έχουν όλοι περάσει στο Ισλαμικό Κράτος.

“Παρ’ όλα αυτά αποφάσισα να τους εμπιστευτώ. Πάντα επέλεγα την ελπίδα. Η γυναίκα μου η Σάρα δεν τους εμπιστευόταν:Ούρλιαζε και θρηνούσε όλο το βράδυ. Φώναζε σαν τρελλή ότι “ο Γκάμπι δεν θα γυρίσει ποτέ” ενώ εγώ την παρακαλούσα να ηρεμήσει. Της υποσχόμουν ότι “θα πληρώσω και θα τον φέρω πίσω”.

Ένα μήνα μετά, χτύπησε και πάλι το τηλέφωνο. Στη γραμμή άκουσα την ίδια φωνή του ανθρώπου που είχα μιλήσει από την εταιρεία. Η γυναίκα μου με κοιτούσε σιωπηλή όση ώρα άκουγα. Ο άντρας μου έλεγε: “ζητάνε πάρα πολλά λεφτά…δεν έχουμε να πληρώσουμε τόσα…” Η Σάρα με κοιτούσε και την κοιτούσα και εγώ. Δεν έλεγα τίποτα. Από την άλλη γραμμή ο άντρας φώναζε: “Με ακούτε; δεν μπορούμε να πληρώσουμε τόσα; καταλαβαίνετε;”

Αλλά εγώ σκεφτόμουνα μονάχα τη γυναίκα μου, τι να της έλεγα. Ο άντρας φώναζε δυνατά: “Ακούτε; Κάντε ό,τι νομίζετε”…προσπαθείστε και εσείς”. Και μου έκλεισε το τηλέφωνο. Η Σάρα άρχισε πάλι να ουρλιάζει. Από τότε για 12 μήνες δεν σταμάτησε. Σηκωνόταν κάθε νύχτα, έκλαιγε , φώναζε…Το κρεβάτι γινόταν ένα λουτρό από δάκρυα, το δωμάτιο ο τάφος της ελπίδας μας. Κάθε πρωί ήμουνα όλο και πιο γερασμένος. Κάθε πρωί της έδινα την ίδια υπόσχεση: ότι ο Γκάμπι θα επιστρέψει στο σπίτι και ότι πρέπει να μου έχει εμπιστοσύνη.

Περνούσαν εβδομάδες, μήνες και οι διαμεσολαβητές μου επαναλάμβαναν την ίδια φράση: “είναι ζωντανός, όλα είναι θέμα χρημάτων, μπορούμε να τα καταφέρουμε”. Στο τέλος πήρα την απόφαση. Δεν είχα λεφτά, αλλά είχα το σπίτι. Οι διαμεσολαβητές μου είπαν ότι σε δυο εβδομάδες θα το πουλήσουν. Εγώ ήμουνα χαρούμενος. Ήταν η πρώτη μέρα μετά από τόσους μήνες που η Σάρα δεν ούρλιαξε. Η πρώτη μέρα που δεν έκλαψε. Με αγκάλιασε. Για πρώτη φορά αρχίζει να ελπίζει. Το σπίτι πουλήθηκε αλλά ο Γκάμπι πάλι δεν επέστρεψε.

Μετά από μια εβδομάδα, ο διαμεσολαβητής χτύπησε την πόρτα. Μπήκε μέσα, σήκωσε τα χέρια ψηλά και είπε:  “Δυο επέστρεψαν αλλά όχι το παιδί σας. Δεν ξέρουμε τίποτα για αυτόν. Χάσαμε τα ίχνη του”. Αυτό το πρωινό δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν πριν 3 μήνες. Πηγαίνω στο δωμάτιο και η Σάρα ακόμα κοιμάται. Αμέσως ανοίγει τα μάτια. Της λέω μόνο: “Δεν επέστρεψε”. Μετά από λίγο, σηκώνεται όρθια. Με κοιτάει με ένα άδειο βλέμμα. Τα μάτια της κοιτάζουν το κενό και με τα χείλη  ουρλιάζει “ΓΚΑΜΠΙ- ΓΚΑΜΠΙ- ΓΚΑΜΠΙ”. Το επαναλαμβάνει 3 φορές και μετά πέφτει κάτω.

Πέθανε με το όνομα του γιού μας στα χείλη. Τα έχασα όλα και είμαι μόνος και ακόμα ελπίζω. Κάτι στην καρδιά μου , μου λέει ότι είναι ακόμα ζωντανός και να έχω ελπίδα. Μας τα έκλεψαν όλα. Δεν μπορούν να μας κλέψουν και την καρδιά. Είμαι χριστιανός και η τελευταία μου ελπίδα είναι η πίστη.

πηγή 

Αράχνη… επιδιορθώνει ένα φύλλο!

Είναι εκπληκτική υφάντρια η αράχνη και φτιάχνει μεγαλειώδεις ιστούς σε διάφορα σημεία, αυτό είναι σίγουρο! Το ίδιο λοιπόν έκανε και στο φύλλο που βλέπετε το οποίο είχε μια τρύπα στο κέντρο του, κατάλοιπο ενός σκουληκιού που πέρασε από εκεί και έφαγε ένα κομματάκι. Η αράχνη κλήθηκε από τη φύση να επιδιορθώσει την τρυπούλα με τον καλύτερο τρόπο, δημιουργώντας ένα φυσικό μπάλωμα με τον ιστό της. Ο Γάλλος φωτογράφος Bertrand Kulik βρέθηκε μπροστά στη σκηνή και έσπευσε να απαθανατίσει στο φακό του το εντυπωσιακό αποτέλεσμα!

πηγή

ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Σύριζα είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος

Του Φώτη Γεωργελέ, Athens Voice 

Την προηγούμενη βδομάδα το ελληνικό πολιτικό σύστημα αντιμετώπισε άλλη μια μετωπική σύγκρουση με τη πραγματικότητα. Μέσα σε 5 μέρες, η ατμόσφαιρα γύρισε 5 χρόνια πίσω. Τα επιτόκια από τις αγορές έφτασαν στα επίπεδα του Καστελόριζου απαγορεύοντας στην πραγματικότητα το δανεισμό. Και το ελληνικό χρηματιστήριο κατέρρευσε χάνοντας μέσα σε λίγες μέρες 8 δις. Φυσικά, δεν θα λείψουν οι αναλφάβητοι δημοσιογράφοι που θα γράψουν και τι μας νοιάζει εμάς αυτό το όργανο του σατανά, αλλά οι μαζικές πωλήσεις σημαίνουν απόσυρση επενδύσεων από τις επιχειρήσεις, απόσυρση χρημάτων από την ελληνική οικονομία, δηλαδή ανεργία. Το πολιτικό σύστημα είναι εγκλωβισμένο στην ίδια του τη στρατηγική. Δεν έχει plan B. Μόνο του Λαφαζάνη. Γι’ αυτό αμέσως η κυβέρνηση έτρεχε πανικόβλητη στον Ντράγκι και η αξιωματική αντιπολίτευση στο ΔΝΤ. Γι’ αυτό ο Γ. Σταθάκης έλεγε, έχουμε πει 100 φορές ότι δεν θα προβούμε σε μονομερείς ενέργειες. Θα άξιζε να δημοσιεύονταν οι 100 φορές που ο Σύριζα δήλωνε ότι θα σκίσει τα μνημόνια στα σκαλοπάτια της Βουλής, ότι θα τα καταργήσει με ένα νόμο, ένα άρθρο. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα, το κακό έχει ήδη γίνει. Κανείς δεν μας δανείζει, επενδύσεις δεν γίνονται, όχι γιατί βιάζεται ο Α. Σαμαράς να βγει από τα μνημόνια ούτε γιατί ο Α. Τσίπρας θα τα σκίσει. Αλλά γιατί σύσσωμη αυτή η χώρα, από την άκρα δεξιά ως την άκρα αριστερά, αρνείται πεισματικά να αλλάξει το χρεοκοπημένο μοντέλο.

Μια μέρα, στην τηλεόραση, στέλεχος κυβερνητικού κόμματος κατήγγελλε σε όλους τους τόνους την τρόικα. Τη Μέρκελ, τους Ευρωπαίους, τον καταραμένο «νεοφιλελευθερισμό». Που μας ζητάνε θυσίες και η κυβέρνησή του διαπραγματεύεται σκληρά, τις αποκρούει, βάζει κόκκινες γραμμές. Εντέλει, λέει περήφανος για την ατάκα, αν δεν τους αρέσει, «ας πάνε να διαπραγματευτούν με τον Σύριζα. Τόσο απλά». Δηλαδή, εκείνη τη στιγμή, ο πολιτικός του ΠΑΣΟΚ έλεγε ότι οι υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι λάθος, ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος ο οποίος αν δεν εφαρμόζεται είναι γιατί δεν πείθονται οι Ευρωπαίοι από τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησής του. Και ότι, τέλος, ο Σύριζα θα είναι σκληρότερος διαπραγματευτής από αυτούς. Με δυο λόγια έλεγε στο τηλεοπτικό κοινό, ψηφίστε Σύριζα. Δεν καταλάβαινε ότι εκείνη τη στιγμή επιχειρηματολογούσε υπέρ του υποτιθέμενου αντιπάλου του; Δεν το καταλάβαινε γιατί είναι ήδη Σύριζα. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Σύριζα είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Ενός νομίσματος όμως που χάνεις στην κορόνα, χάνεις και στα γράμματα. Από τον Μάιο και τις ευρωεκλογές, έχουν σταματήσει ξανά τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα. Συζητάμε για τις επόμενες εκλογές. Κάθε 2 χρόνια εκλογές και στο ενδιάμεσο προεκλογικές περίοδοι. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν για να πάρει μπρος η οικονομία μένουν πάντα πίσω και τα λίγα που γίνονται ξεπερνιούνται από τις καταστάσεις. Όταν λένε γίνονται μεταρρυθμίσεις, εννοούν ψηφίζονται νόμοι. Οι οποίοι δεν εφαρμόζονται ποτέ. Όταν λένε γίνονται αποκρατικοποιήσεις, εννοούν ότι αποφασίζονται. Για να ξεκινήσουν μετά οι αμφισβητήσεις στα δικαστήρια οι οποίες θα κρατήσουν 10 χρόνια.

Το πολιτικό σύστημα έχει δυο γραμμές άμυνας για να διατηρήσει το χρεοκοπημένο καθεστώς της μεταπολίτευσης αλώβητο. Η ακραία επιθετική, με την ταμπέλα του αντιμνημονιακού μετώπου, υπερασπίζεται κάθε παθογένεια του συστήματος αποτελώντας άλλοθι για την υποτιθέμενη μετριοπαθέστερη. Ο πρώην αντιμνημονιακός πρωθυπουργός, μετά μνημονιακός και ξανά αντιμνημονιακός, «σκίζει τα μνημόνια κάθε μέρα» και κλείνει το μάτι σε όσο περισσότερες ομάδες πελατών μπορεί, σε δικαστικούς, ένστολους, αγρότες, πυροσβέστες, οφειλέτες δανείων. Μην ακούτε αυτούς τους πρωτόγονους της αντιπολίτευσης που θα μας βάλουν σε περιπέτειες, όλοι τα ίδια λέμε, εμείς έχουμε τον τρόπο να κοροϊδέψουμε τους Ευρωπαίους με τις καθυστερήσεις, να επαναφέρουμε τα μισθολόγια του δημοσίου στο πριν το 2012 καθεστώς, να ψηφίζουμε αφορολόγητα στο Άγιον Όρος, να μη μειώνουμε τα συνδικαλιστικά προνόμια. Γιατί να μπούμε σε περιπέτειες;

Κι έτσι αρχίζουν πάλι τα γνωστά προβλήματα από το παρελθόν. Τα πλεονάσματα δεν είναι πια τόσο πλεονάσματα αφού πρέπει να καλυφθούν οι αυξήσεις. Για να καλυφθούν τα εφάπαξ των πρόωρα συνταξιοδοτηθέντων αυξάνονται πάλι τα χρέη του δημοσίου, μειώνονται οι επενδύσεις. Κάθε φοροαπαλλαγή δημιουργεί μια νέα τρύπα, άγνωστο πώς θα καλυφθεί. Υποσχέσεις κι από τους δύο αντιπάλους που προϋποθέτουν πάντα δανεικά.

ΝΔ και Σύριζα ποντάρουν στο ίδιο σχέδιο. Δεδομένου ότι τα ελλείμματα μειώθηκαν, όπως μειώθηκαν, απαλλασσόμαστε από την επιτήρηση και καλύπτουμε τις ανάγκες μας δανειζόμενοι ξανά από τις αγορές. Γιατί αυτό είναι το μόνο πολιτικό σχέδιο που έχει το ελληνικό πολιτικό προσωπικό: ο Δανεισμός. Να διατηρήσουν ένα καθεστώς που χρεοκόπησε με δανεικά από τους ξένους. Έστω κι αν δανείζονται με υψηλότερα επιτόκια, έστω κι αν μεταθέτουν ξανά το πρόβλημα στα παιδιά τους. Γι’ αυτό οι μεν υπόσχονται το τέλος της επιτήρησης όταν γίνουν κυβέρνηση και οι δε βιάζονται να το επιτύχουν πριν τις εκλογές. Διαπαιδαγωγώντας έτσι τον κόσμο στην ακινησία. Στις ψευδαισθήσεις. Ότι γίνεται σ’ αυτό το γεμάτο προβλήματα κόσμο, τον στριμωγμένο, να επιφυλαχθεί στην Ελλάδα ένας αδιανόητος ρόλος: Να ζει με δανεικά. Και πάνε τα spreads στις 9 μονάδες και οι ψευδαισθήσεις τελειώνουν. Η εκδίκηση της πραγματικότητας.

Πρέπει να τελειώνουμε με τα μνημόνια; Φυσικά. Πριν από μας το θέλουν οι άλλοι. Το ΔΝΤ που το πιέζουν οι χώρες-μέλη του οι οποίες, φτωχότερες από μας, δεν θέλουν να μας δανείζουν άλλο. Το θέλει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να ξεμπερδεύει και να ασχοληθεί με τα μεγάλα προβλήματά της. Τα δικά μας προβλήματα είναι προβλήματα καθυστέρησης, είναι προβλήματα που τα έχει λύσει από τη δεκαετία του 1970. Σκέψου, το 2015 εμείς συζητάμε αν πρέπει να ευθυγραμμίσουμε το παρωχημένο οικονομικό μοντέλο μας του προηγούμενου αιώνα με το παρόν, την ώρα που το «παρόν» είναι ήδη λίγο και η Ευρώπη οφείλει να το μεταρρυθμίσει για να προλάβει το μέλλον. Τα προβλήματά μας είναι προ-προηγούμενης γενιάς. Και γι’ αυτό οι πολιτικές προτάσεις που συγκρούονται στη χώρα μας μοιάζουν να βγαίνουν από την Κατοχή, τον Β΄ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο. Σε λίγο θα πέσει το τείχος του Βερολίνου. Προς το παρόν κάνουμε εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της μνήμης του συντρόφου Ζαχαριάδη και οι δίκες των ναζί αναβάλλονται γιατί δεν έγινε νόμιμη κλήτευση στον κατηγορούμενο. Ο οποίος ήταν στη φυλακή και δεν μπορούσαν να τον βρουν…

Το πολιτικό σύστημα από την αρχή αρνήθηκε να προχωρήσει στις αλλαγές που χρειάζονται, αρνήθηκε να θίξει το σύστημα εξουσίας. Δεν είναι περίεργο που με αυτή την πολιτική διαπαιδαγώγηση, η συντηρητική κοινωνία μετατοπίζεται από τα κόμματα που δεν μπορούν να εκπληρώσουν πια τις υποσχέσεις τους σε εκείνα που με άλλες ταμπέλες υπόσχονται εκ νέου την επιστροφή στο αδύνατο παρελθόν των δανεικών. Το αποτέλεσμα το πληρώνουμε όλοι. Η ύφεση συνεχίζεται, η οικονομία δεν παίρνει μπρος. Τα κόμματα παραπειστικά συζητάνε αν το χρέος είναι βιώσιμο. Ενώ το πρόβλημά μας είναι αν η οικονομία είναι βιώσιμη. Η οικονομία κάνει βιώσιμο ή όχι το χρέος. Εγκλωβισμένα στα πολιτικά τους παιχνίδια, κάνουν συνεχώς εκλογές και κάθε 2 χρόνια καίνε πρωθυπουργούς μέχρι να περάσουν όλοι από το δημόσιο ταμείο. Το τέλος των ψευδαισθήσεων δεν θα αργήσει, μόνο που όσο περνάει ο χρόνος ανεκμετάλλευτος τόσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα για τη συνέχεια.

πηγή

Διαβάστε το νέο φύλλο της εφημερίδας του Συλλόγου Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου

ΕΔΩ

Του βουνού...!

 

πηγή

«ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΛΗΝ ΑΓΑΠΗΝ ΤΟΥ ΑΘΩΟΥ ΣΥΓΧΩΡΩ ΤΟΝ ΕΝΟΧΟ» - Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΣΚΕΠΑΖΕΙ

Ασκητικοί αγώνες. 

Δύο νέοι Μοναχοί κατέβηκαν στην πόλη να πουλήσουν τα πανέρια τους. Χωρίστηκαν για λίγο και στο διάστημα αυτό ο ένας έπεσε σε μεγάλο σαρκικό αμάρτημα. Ύστερα, σκοτισμένος από την απόγνωση, δεν ήθελε με κανένα τρόπο να γυρίσει πίσω στην έρημο.

- Πήγαινε μόνος. Εγώ θα μείνω εδώ, είπε στον άλλον μόλις συναντήθηκαν.

- Γιατί, αδελφέ μου, τι σου συμβαίνει ; τον ερωτούσε με καλοσύνη εκείνος, χωρίς να υποπτεύεται την αιτία.

- Αί, να λοιπόν, αφού επιμένεις να μάθεις, όταν χωριστήκαμε, επήγα σε γυναίκα. Τώρα έχασα πια την ψυχή μου. Τί να κάμω στην έρημο ;

Ο αγνός νέος ταράχτηκε στο άκουσμα της αμαρτίας που είχε πέσει ο αδελφός του. Δεν το έδειξε όμως. Για να γλυτώσει μάλιστα από τ΄ αρπακτικά νύχια της απελπισίας, προσποιήθηκε πως είχε πάθει το ίδιο κι αυτός.

- Ας πάμε πίσω στην έρημο, Αδελφέ, του είπε με δάκρυα στα μάτια, και ας κοπιάσωμε κι΄ οι δύο μαζί. Ο Θεός σαν Φιλάνθρωπος Πατέρας θα ιδεί τη μετάνοιά μας και θα μας συγχωρήσει.

Μ΄ αυτά και άλλα λόγια παρηγορητικά τον έπεισε να τον ακολουθήσει. Όταν ανέβηκαν στη Σκήτη εξομολογήθηκαν μαζί  κι εκανονίστηκαν αυστηρά από του Πατέρες.

Ένα ολόκληρο χρόνο μετανοούσε κι αγωνιζόταν ο αθώος για χάρη του ενόχου, παίρνοντας επάνω του όλη την εντροπή μιας σοβαράς αμαρτίας, που δεν είχε ούτε καν διανοηθεί. Ο Θεός εδέχθη την προσφορά του και τον ικανοποίησε μ΄ αυτόν τον τρόπο :

Μια νύκτα, ενώ προσηύχετο ένας από τους μεγάλους Γέροντας εκεί στην Σκήτη, άκουσε φωνή να του λέγει^.  

- Δια την πολλήν αγάπην του αθώου συγχωρώ τον ένοχο.

Ύστερα απ΄ αυτή τη διαβεβαίωση οι Πατέρες έλυσαν και τους δύο από το επιτίμιο, χωρίς να μάθουν ποτέ ποιος ήτο ο πραγματικός φταίχτης.

ΠΗΓΗ : ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ, εκδ. «ΛΥΔΙΑ», Θεσσαλονίκη 1987, σ. 25 κ.ε.

Και μόνον το κεφάλι σου να ακουμπήσεις σε μια εικόνα, θα βρεις παρηγοριά. Πόση μεγάλη είναι η Χάρη όταν το ακουμπήσεις στο Σταυρό που άπλωσε ο Κύριος τα χέρια Του ή όταν τα χείλη σου ασπασθούν την παλάμη εκείνη που Τον μύρωσε!