Η μπούκα ενός κανονιού είναι λιγότερο επικίνδυνη, από το στόμα ενός συκοφάντη.

Αραβικό ρητό

Κάποτε με ρώτησε η μητέρα μου, ποιο κατά τη γνώμη μου ήταν το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα μας...

Κάποτε με ρώτησε η μητέρα μου, διηγείται κάποιος, ποιο κατά τη γνώμη μου ήταν το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα μας.
Στην αρχή νόμισα ότι βρήκα εύκολα την απάντηση και έτρεξα στη μητέρα μου όλο χαρά. Είχα ανακαλύψει τη μαγεία και την ομορφιά των ήχων και της είπα «νομίζω πως είναι τα αυτιά, με τα οποία ακούμε». Εκείνη με διόρθωσε: «Όχι», μου είπε, «υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δεν ακούνε, γιατί είναι κουφοί, γύρω μας»
.Συνέχισα να σκέφτομαι την ερώτηση μεγαλώνοντας. Όταν συνειδητοποίησα πόσο φοβερό δώρο είναι η όραση και τι μεγάλες δυνατότητες έχει, έτρεξα στη μητέρα μου μάλλον σίγουρος αυτή τη φορά, και της είπα, «μάλλον είναι τα μάτια μας που βλέπουμε, το σημαντικότερο μέρος στο σώμα μας».
Με κοίταξε με αγάπη η μητέρα μου, χάρηκε που ασχολούμαι με το ερώτημά της και κάνω και μεγάλη πρόοδο, αλλά και πάλι με διόρθωσε: «Όχι, δεν είναι τα μάτια. Χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο μας είναι τυφλοί. Προσπάθησε ακόμα».
Προσπάθησα κι άλλες φορές και η μητέρα μου έβλεπε ότι ωριμάζω και προοδεύω, αλλά όσες φορές κι αν επανήλθαμε στο θέμα αυτό, δεν κατάφερα να βρω τη σωστή απάντηση.
Πέρυσι πέθανε ο παππούς μου.
Όλοι μας πονέσαμε και κλάψαμε.
Ακόμα και ο πατέρας μου έκλαψε, και το λέω αυτό γιατί άλλη μια φορά μόνο τον είχα δει να κλαίει στη ζωή μου.
Ξαφνικά ακούω τη μητέρα μου: «Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα μας;» με ρώτησε τότε η μητέρα μου κι εγώ παραξενεύτηκα, γιατί πάντα νόμιζα ότι ήταν ένα αστείο ανάμεσά μας και τίποτα παραπάνω. Με είδε που παραξενεύτηκα και με πήρε κοντά της.
«Αυτό που θα σου πω αγόρι μου είναι πολύ σημαντικό», μου είπε, «και θέλω να το κρατήσεις μέσα στην ψυχή σου. Λοιπόν το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα σου είναι ο ώμος σου. Και δεν είναι γιατί κρατάει το χέρι σου στη θέση του και μπορεί να κινείται, αλλά γιατί μπορεί να κρατήσει το κεφάλι ενός πονεμένου αγαπημένου σου την ώρα που κλαίει. Όλοι μας θα χρειαστούμε έναν ώμο να γείρουμε και να ακουμπήσουμε την ώρα της θλίψης και του πόνου, αγόρι μου. Σου εύχομαι να έχεις πάντα στη ζωή σου έναν τέτοιο ώμο, γεμάτο παρηγοριά για κείνους που θα κλάψουν και θα “χουν ανάγκη τον ώμο της αγάπης σου για να γείρουν. Όταν θα το έχεις καταλάβει αυτό που σου λέω και θα συμφωνείς, τότε θα είναι σημάδι ότι έχεις μεγαλώσει αρκετά και ότι ζεις σωστά τη ζωή σου».

Έλεγε ο Γέροντας Σωφρόνιος ότι "όταν η μετάνοια αγγίξει την καρδιά μας αρχίζουμε να πάσχουμε, αλλά με άλλο πόνο, που πριν μας ήταν άγνωστος. Είναι πόνος που μας εμπνέει, δεν σκοτώνει.Μένουμε εκστατικοί με όσα γεγονότα μας συμβαίνουν. Το μεγαλείο Του μας υπερβαίνει".
Πως να σχολιάσεις κάτι τέτοιο; Τα λόγια του δεν είναι φιλοσοφίες, αλλά βίωμα.

πηγή  

Τρισδιάστατη χειροτεχνία με απλές σιλουέτες

Χρησιμοποιώντας ένα απλό κομμάτι μαύρο χαρτί, ο Joe Bagley από τη Βοστώνη, δημιουργεί όμορφες σιλουέτες με προοπτική, που μοιάζουν τρισδιάστατες.

πηγή

Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.

Οδυσσέας Ελύτης

Ευλάβεια είναι ό φόβος του Θεού, ή συστολή, ή πνευματική ευαισθησία. Ό ευλαβής μπορεί να σφίγγεται, άλλα αυτό τό σφίξιμο στάζει μέλι στην καρδιά του· δεν του κάνει μαρτυρική τήν ζωή, άλλα τον ευχαριστεί. Οι κινήσεις του είναι λεπτές, προσεγμένες. Αισθάνεται έντονα τήν παρουσία του Θεού, των Αγγέλων, των Αγίων. Νιώθει δίπλα του τον Φύλακα Άγγελο νά τον παρακολουθή. Έχει συνέχεια στον νου του ότι τό σώμα του είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος (Α' Κορ. 3,16. και 6,19) και ζή απλά, αγνά καί αγιασμένα. Παντού συμπεριφέρεται μέ προσοχή και συστολή καί νιώθει ζωντανά όλα τά ιερά. Προσέχει λ.χ. νά μήν είναι πίσω από τήν πλάτη του οί εικόνες. Δέν βάζει εκεί πού κάθεται, στον καναπέ ή στην καρέκλα, τό Ευαγγέλιο ή ένα πνευματικό βιβλίο κ.λπ. Άν δη μιά εικόνα, σκιρτά ή καρδιά του, βουρκώνουν τά μάτια του. Αλλά καί μόνον τό όνομα τού Χριστού νά δη κάπου γραμμένο, τό ασπάζεται καί αυτό μέ ευλάβεια καί γλυκαίνεται εσωτερικά ή ψυχή του. Ακόμη και ενα κομματάκι από εφημερίδα άν βρή κάτω πεταμένο πού να γράφη λ.χ. τό όνομα του Χριστού ή μόνον «Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος», σκύβει, τό μαζεύει, τό ασπάζεται μέ ευλάβεια καί στενοχωριέται πού ήταν πεταμένο.

ΑΓΙΟΣ  ΓΕΡΟΝΤΑΣ  ΠΑΊ'ΣΙΟΣ

Ανίδρωτοι ερασιτέχνες, τέως καταληψίες, στέλνουν στα βράχια την Ελλάδα

 
Σάββας Καλεντερίδης

Είναι πραγματικά δύσκολο να περάσει κανείς από έναν κόσμο όπου όλα είναι θεωρητικά στον πραγματικό κόσμο, όπου όλα χρειάζονται πρακτικά βήματα για να προχωρήσουν και να γίνουν πράξη. Το ζήτημα, εκτός από δύσκολο, γίνεται και ιδιαίτερα επικίνδυνο, κυρίως όταν τα βήματα αυτά καθορίζουν και αφορούν την τύχη ενός ολόκληρου έθνους.

Οταν η παρούσα κυβέρνηση ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας, τα μέλη που την απαρτίζουν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, ήταν άτομα που εκτράφηκαν στον κομματικό σωλήνα με χρήματα του ελληνικού κράτους. Η μόνη πρακτική εμπειρία που είχαν και μπορούν να βάλουν στο ούτως ή άλλως φτωχό βιογραφικό τους ήταν η συμμετοχή σε καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, αυτό που κάποτε έκαναν οι κατακτητές και οι εχθροί του έθνους και του Ελληνισμού. Εκείνοι καταλάμβαναν την Ελλάδα και τα δημόσια κτίρια και όταν αποχωρούσαν, ορισμένες φορές τα άφηναν λιγότερο βανδαλισμένα από τους καταληψίες των λυκείων και των πανεπιστημίων της εποχής μας!
Τέλος πάντων, αφού είχε προηγηθεί η διακυβέρνηση από κόμματα και κυβερνήσεις διεφθαρμένα και αναξιόπιστα, που με τις επιλογές τους έριξαν τη χώρα στον γκρεμό, ανέλαβαν την εξουσία οι μέχρι χθες καταληψίες και καταστροφείς της δημόσιας περιουσίας, αφού προηγουμένως είχαν
εξασκηθεί στο άθλημα του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας, συναγωνιζόμενοι στο δεύτερο τους κυβερνώντες της προηγούμενης περιόδου.
Ενώ στο ζήτημα της κυβερνητικής εμπειρίας και της πρακτικής γενικότερα ήταν αδαείς, είχαν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα από τους προηγούμενους. Δεν ήταν διεφθαρμένοι και δεν χαρακτηρίζονταν ως κόμμα και ως πολιτικές ομάδες από τον νεποτισμό και την οικογενειοκρατία.
Τη στιγμή που θα έπρεπε να στηριχτούν στα δυο αυτά πλεονεκτήματα, για να εξισορροπήσουν τις άλλες αδυναμίες τους και να βοηθήσουν τον εαυτό τους και την πατρίδα, αντί να αρχίσουν από τα δύσκολα, που είναι η κάθαρση, προτίμησαν να αρχίσουν από τα «βαριά» ζητήματα, ενώ έκαναν και τις χειρότερες επιλογές για να εξουδετερώσουν και το δεύτερο πλεονέκτημά τους, γεμίζοντας το υπουργικό συμβούλιο και τα υπουργεία με συζύγους, συντρόφους, αδέλφια, ξαδέλφια και ημετέρους, δίνοντας μια άλλη, αριστερή διάσταση στον μαυρογιαλουρισμό.
Ετσι, άνοιξαν το μέτωπο της Ευρώπης, κάνοντας όμως τις χειρότερες επιλογές σε επίπεδο προσώπων. Ανέθεσαν το μείζον ζήτημα της διαπραγμάτευσης σε άτομα με ασταθή, αν όχι διαταραγμένη προσωπικότητα, καταναλώνοντας πολύτιμο χρόνο και οδηγώντας τα πράγματα στην κόψη του ξυραφιού. Για να εξηγήσουμε σε ποια κατάσταση είναι πλέον η χώρα, θα καταφύγουμε στην ελληνική Ιστορία. Οταν η μητέρα του Θαλή του Μιλήσιου, όντος σε μικρή ηλικία, τον προέτρεπε να νυμφευθεί, εκείνος της απαντούσε: «Oύπω καιρός», που σημαίνει υπάρχει καιρός. Οταν πέρασε η ηλικία του και η μητέρα του συνέχισε να τον προτρέπει να νυμφευθεί, μάνα γαρ, εκείνος της απαντούσε: «Ουκέτι καιρός», που σημαίνει πέρασε πια ο καιρός.
Είναι αλήθεια ότι στην αρχή της διαπραγμάτευσης, αν όντως είχαμε ένα συγκροτημένο σχέδιο για τη διαχείριση της κρίσης με τους δανειστές, θα μπορούσαμε κι εμείς να απαντάμε όπως ο εκ Μιλήτου σοφός, λέγοντας «ούπω καιρός», αφού στην αρχή το πρόβλημα το είχαν σε μεγάλο βαθμό οι
δανειστές, οι οποίοι δεν γνώριζαν το σχέδιο της Ελλάδας και της νέας κυβέρνησης και άρα, διαχειριζόμενοι σωστά τον χρόνο, θα μπορούσαμε να πετύχουμε μια επωφελή λύση για το ελληνικό ζήτημα.
Ομως, προϊόντος του χρόνου, πέραν της καταστροφικής ανικανότητας και της ακαταλληλότητας των διαπραγματευτών, αποδείχθηκε ότι ούτε η κεφαλή της κυβέρνησης διέθετε κάποιο σχέδιο και στρατηγική διαχείρισης των «όπλων» και του χρόνου που διαθέταμε, με αποτέλεσμα το υποτιθέμενο υπερόπλο του δημοψηφίσματος να γίνεται δεκτό με χειροκροτήματα και επευφημίες από εκείνους οι οποίοι υποτίθεται ότι θα έπρεπε να το τρέμουν.
Ετσι, με τους μέχρι χθες καταληψίες και καταστροφείς των δημόσιων κτιρίων να επιδίδονται σε παίγνια ερασιτεχνισμού, φθάσαμε στο σημείο και ο χρόνος να μετατραπεί από ένα πολύτιμο εργαλείο για να πετύχουμε μια επωφελή συμφωνία σε έναν βραχνά που οδηγεί την Ελλάδα σε μια επώδυνη
συμφωνία, αφού ήδη η κατάσταση της οικονομίας έχει επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο.
Ελπίζουμε έστω και την τελευταία στιγμή να τους φωτίσει ο θεός που πιστεύουν, όσοι πιστεύουν, τους άλλους ας τους φωτίσει ο Μαρξ, ο Αρης ή ο Τσε, για να μη φθάσουμε στο σημείο να λέμε «ουκέτι καιρός», ήγουν τέλος χρόνου, που έλεγε και το δημοφιλές τηλεοπτικό παιχνίδι της εποχής μου.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «δημοκρατία«

ordinary life