Το ραφτάκι, ο άγιος νεομάρτυρας Χριστόδουλος

 

 

Χρόνια δύστυχα! Τόποι βασανισμένοι! Τουρκιά απ΄ άκρη σ΄ άκρη στην Ελλάδα.

Στις πόλεις οι Χριστιανοί μάθαν να ζουν με τους άπιστους. Με φόβο πάν στις εκκλησιές τους. Λίγες οι κουβέντες τους με τους Αγαρηνούς. Μα στα χωριά, τούτος ο φόβος γίνεται βάρος ασήκωτο.

Xrist;odoylosΣτη Βάλτα της Κασσάνδρας γεννήθηκε μες στη σκλαβιά ένα Ελληνόπουλο. Το βάφτισαν Χριστόδουλο κι ήταν καμάρι των γονιών του. Δούλος αληθινός του Χριστού, που δεν το χώρεσε ο τόπος που γεννήθηκε. Πώς να ζήσει μες στη μικρή κοινωνία του χωριού, που παραφύλαγε μέρα νύχτα ο κίνδυνος απ΄ το μαχαίρι του Τούρκου; Πώς να ζήσει η λεύτερη ψυχή του παιδιού;

Έφευγαν χωριανοί για τη μεγάλη πόλη.

- Μάνα, να πάω μαζί τους;

- Σύρε, αγόρι μου, κι η Παναγιά μαζί σου!

Με την ευχή της μάνας έφτασε το παιδί στη Σαλονίκη.

Σ΄ ένα ραφτάδικο μπήκε παραγιός. Καλός ο μάστορης. Τεχνίτης απ΄ τους πρώτους. Και χριστιανός. Κοντά του μάθαινε την τέχνη το παιδί κι αν τύχαινε κάνα ταξίδι τ΄ αφεντικού, έπαιρνε μαζί και το παιδόπουλο, να βλέπει, να μαθαίνει.

Στη Χίο μια φορά τον πήρε ο μάστορης μαζί του. Έτρεχε κείνος στις παραγγελιές του και το παλικαρόπουλο πήρε τα σοκάκια της πόλης. Εδώ κι εκεί, χαζεύοντας στα μαγαζάκια, έψαχνε κάτι να βρει, ν΄ αγοράσει για ενθύμιο με το μικρό του χαρτζιλίκι. Κι εκεί πια που έλεγες πως θα ΄φευγε μ΄ άδεια τα χέρια, γιατί τίποτα απ΄ τις πραμάτιες δεν το συγκινούσε, να, πέφτει το μάτι του σ΄ ένα ξύλινο σταυρό. «Αυτό! Αυτό θα πάρω!», σκέφτηκε, «κι ας είναι αζωγράφιστος. Στη Σαλονίκη έχει καλούς ζωγράφους. Κάπου θα το δώσω να μου τον ζωγραφίσουνε».

Με τον σταυρό στον κόρφο γύρισε στην πόλη το παιδί κι έδωσε και του τον ζωγραφίσαν. Στον Αϊ-Θανάση είχε έναν φίλο καντηλανάφτη, τον πήγε ίσια εκεί και τον άφησε στην εκκλησία.

Σαν πέρασαν λίγες μέρες μαθεύτηκ΄ απ΄ τους Χριστιανούς ότι ένας γείτονας, Βούλγαρος στη γενιά, μα Χριστιανός κι εκείνος, θα άλλαζε, λέει, την πίστη του. Θ΄ αρνιότανε τον Χριστό, για να τουρκέψει. Μαύρισε η καρδιά του Χριστόδουλου, σαν άκουσε τα κρυφομιλήματα των Χριστιανών. «Ακούς εκεί! Να αρνηθεί την αλήθεια για το ψέμα! Μωρέ, δεν είχαν μέσα τους καρδιά οι άνθρωποι;» Κι από κείνη τη στιγμή του μπαίνει ο λογισμός: «Τουρκεύει αυτός; Κι εγώ θα μαρτυρήσω για τον Χριστό μου!».

Ποιος να το πίστευε εκεί πέρα στην Κασσάνδρα, ποιος να το φανταζότανε στη Βάλτα! Πού να το βάλει ο νους της μάνας! Πού σκέψη για τέτοιο πράμα, τ΄ άλλα παλικαράκια του χωριού, οι φίλοι οι παιδικοί του!

thessaloniki_mesaΈνα πρωί – 26 Ιουλίου ήτανε – πιάνει μολύβι και χαρτί, χώνεται σε μια γωνιά του μαγαζιού και σκέφτεται και γράφει. Και πάλι σταματάει να σκεφτεί και ξαναγράφει. Ψάχνει στη μνήμη του να θυμηθεί ό,τι κακό έχει πει κι έχει κάνει ίσαμε τώρα στη ζωή του. Κι όταν τελείωσε με τις αμαρτίες του, με το χαρτί στο χέρι τραβάει για τον Αϊ-Θανάση. Ζητάει τον σταυρό του. Γυρεύει τον γέροντα πνευματικό. Κι εκεί, στο μισοσκόταδο της εκκλησιάς, αφήνει, μουσκεμένος απ΄ τα δάκρυα, στα πόδια του Σταυρού, τις αμαρτίες του. Παίρνει ευχή! Παίρνει φτερά στα πόδια, φτερά και στην καρδιά.

Στο ραφτάδικο θυμήθηκ΄ ο Χριστόδουλος κι άλλες, ξεχασμένες του αμαρτίες. Κινάει αξημέρωτα την άλλη μέρα, ανήμερα τ΄ Αγίου Παντελεήμονα και τραβάει στην εκκλησία. Λέει στον φίλο του πως θέλει κι άλλα να πει του πνευματικού. Και σαν λαφρώνει εντελώς η καρδιά του, πιάνει ν΄ ανάψει τα καντήλια. Σε λίγο, δυο τρεις, δέκα, δεκαπέντε σκιές πιάνουνε τις γωνιές και τα στασίδια. Κι ο Χριστόδουλος εκεί! Ανοίγει σαν νιόσκαφτο χωράφι την ψυχή του, να ποτιστεί απ΄ τη δροσιά της Θείας Χάρης. Όρθρος, Λειτουργία και ο Χριστόδουλος κοινωνάει. Έγινε ένα πια με τον Χριστό, ο δούλος του Κυρίου. Στην απόλυση τίποτα δεν τον σταματά. Ζητάει πάλι τον σταυρό του, τάχα για να φτιάξει έναν όμοιο για κάποιον φίλο του. Τον παίρνει και ξεκινά για το μαγαζάκι τους. Δουλεύει κι έχει στον κόρφο τον σταυρό, να του καίει τα στήθια. Έχει μέσα του τον ίδιο τον Χριστό, να τον φλογίζει απ΄ την αγάπη του.

agora_mesa«Νταμπ! ντάμπα νταμπ!» τα νταβούλια των Αγαρηνών χτυπούν, να μαζευτούν οι άπιστοι, για να χαρούν που ο Χριστιανός, ο Βούλγαρος, τουρκεύει. Πετιέται ο Χριστόδουλος απ΄ το σκαμνί. Αφήνει ψαλίδια και βελόνια και κλωστές κι ίσα τραβά στον καφενέ, όπου ήτανε γιομάτος Τουρκαλάδες. Βγάζει από τον κόρφο του τον σταυρό και τον κρατά ψηλά με το δεξί. Ανοίγουν δρόμο ξαφνιασμένοι οι Τούρκοι. Έμεινε να χαζεύει κι ο αρνητής του Χριστού.

- Αδελφέ μου, μιλά γλυκά το παλικάρι, αδελφέ, τι έπαθες! Για κοίτα τον Χριστό που εσταυρώθηκε για σένα και για μένα! Αφήνεις την αλήθεια της πίστης μας, αφήνεις τη σωτηρία, για να δεχτείς την ψευτιά και τον θάνατο;

Βουβάθηκε ο Βούλγαρος. Και σαν τον επλησίασε ο Χριστόδουλος στα χείλη τον σταυρό για να τον ασπαστεί, γύρισ΄ εκείνος το κεφάλι απότομα, διαολισμένος. Μεμιάς το πλήθος των Αγαρηνών, που είχε λουφάξει αμίλητο, ορμάει λυσσασμένο στο παλικάρι. Τον έσπρωχναν, τον τραβοκοπούσαν, μα κείνος πάλευε να φτάσει πάλι κοντά στον προδότη της πίστης του, μήπως και του αλλάξει τη γνώμη κι έρθει στα συγκαλά του. Με βρισιές, κλοτσιές και ξεφωνητά τον σπρώχνουν έξω οι Τούρκοι κι εκεί πέφτει στα χέρια των Γενίτσαρων. Τον χτυπούνε με γροθιές, με ξύλα. Τον τρυπούν με μαχαίρια στον λαιμό, στην πλάτη, στο κεφάλι. Αίματα από παντού βάφουν τα ρούχα του, τα μέλη του, του δρόμου τα λιθάρια. Δεμένο σαν κακούργο τον φέρνουνε σηκωτό στον αγά κι από κει στον μουλά. Μόνο ο σταυρός δεν έχει πέσει από τα χέρια του. Απ΄ αυτόν κρατιέται ο μάρτυρας και στέκεται μπροστά στον κριτή ίσιος, γαλήνιος, όμορφος σαν άγγελος.

kamara_mesa- Ποιος σ΄ έστειλε, μπρε παλαβέ, να κάνεις τούτο το πατιρντί;

- Κανένας, αγά μου, απ΄ τους ανθρώπους που φαντάζεσαι. Μ΄ έστειλε ο ίδιος ο Χριστός!

- Άσ΄ τα, γιαβρούμ, αυτά! Έλα να τουρκέψεις, για να γλιτώσεις και να σε κάμω αρχοντόπουλο.

- Εσύ εμένα άκου, αγά μου! Μυαλωμένος άνθρωπος είσαι. Παράτα την ψεύτικη θρησκεία σας κι έλα να γίνεις Χριστιανός, για να σωθείς!

Το τι έγινε τότε, κανένα μάτι ανθρώπινο δε θα ΄θελε να το ΄βλεπε. Πρόσταξε και το δέσανε το παλικάρι. Κι ύστερα πρόσταξε να το δείρουνε. Κι όσο το μανιασμένο πλήθος έδερνε και μάτωνε και κομμάτιαζε τον μάρτυρα κι όσο το αίμα του, ανάκατο με του Χριστού το αίμα, που είχε μεταλάβει, κυλούσε σε ρυάκια στα χώματα και τις πέτρες, τόσο οι γενίτσαροι απειλούσανε τον κριτή:

- Πες να τονε σκοτώσουμε! Βγάλε απόφαση για θάνατο! Να σκοτωθεί! Πες το! Αλλιώς θα σε κόψουμε κομμάτια τώρα δα!

- Θάνατος! είπε τότε εκείνος, για να γλιτώσει το τομάρι του και στου παλικαριού τον λαιμό περνάνε ευθύς χοντρό σκοινί, θηλιά φτιαγμένο.

Νύχτωσε και ξημέρωσ΄ η άλλη μέρα. Το σέρνουνε σαν το αρνί για σφάξιμο ως τον μουσελίμη. Εκεί, μ΄ όση πνοή του έμεινε ακόμα, μίλησε πάλι για την πίστη του Χριστού. Κι άλλο ξύλο για την ομολογία του. Διακόσιες τέσσερις, λένε, ξυλιές, ήτανε η απόφαση του μουσελίμη. Μα, λένε, πως οι ξυλιές ήταν ατέλειωτες, όσο τον σέρναν μεσ΄ από την αγορά. Μπροστά στα μαγαζιά των Χριστιανών είχανε μαζευτεί, γεμάτοι οργή και φόβο, οι φίλοι και γνωστοί του μάρτυρα.

«Πότε και πώς εγίνηκε αυτό;» ρωτούσανε ένας τον άλλο. Και του Χριστόδουλου ο μάστορης δεν πίστευε στα μάτια του: «Μπρε…, μπρε, μπρε τι γίνεται ο άνθρωπος;». Μάρτυρας ο παραγιός του! Πώς τον αλλάζει έτσι τον άνθρωπο του Χριστού η δύναμη!

- Συγχωρέστε με, αδελφοί, ψιθύριζε το παλικάρι. Συγχωρέστε με κι ο Θεός να σας συγχωρέσει.

Ag_Minas_mesaΦτάσανε στην αυλή του Αϊ-Μηνά. Εκεί, στο πλαγιαστό δοκάρι της μεσαίας πόρτας, κρέμασαν τον Χριστόδουλο, τον μάρτυρα. Το παλικάρι από τη Βάλτα της Χαλκιδικής άγιασε με το αίμα του τα χώματα της Σαλονίκης. Κι όταν τον θάψαν με τιμές οι Χριστιανοί, εκατοντάδες θαύματα γίναν από τ΄ άγιο λείψανό του. Ακόμα και τα κουρελάκια από τα ρούχα του γιατρεύανε αρρώστους από χρόνια.

Τα κουρελάκια όμως αυτά ήτανε διπλά ποτισμένα: από το άγιο αίμα του μάρτυρα και από του Κυρίου μας, Χριστού το Τίμιο Αίμα.

Σ.Γ.Α.

Ο άγιος νεομάρτυρας Χριστόδουλος από την Κασσάνδρα της Χαλκιδικής έδωσε τη ζωή του για τον Χριστό στις 28 Ιουλίου του 1777.

 

πηγή 

Η Ευρώπη της ανωμαλίας και της διαστροφής, που μας κουνάει το δάχτυλο και μας λέει τεμπέληδες και απατεώνες: Οι Ολλανδοί παιδόφιλοι θέλουν νόμιμες τις σεξουαλικές σχέσεις με παιδιά.

 

Πολλά καθημερινά παραδείγματα στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, όπως το πολύ πρόσφατο ζήτημα των Ολλανδών παιδόφιλων που διαμαρτύρονται για την κατάργηση της λέσχης τους, επαναφέρουν στο προσκήνιο το ζήτημα μίας παράδοξης (chic)“φιλίας” προς τα παιδιά, την παιδοφιλία.

----------------------------------

Στη φαιά γη των Λαιστρυγόνων

Ένα ποίημα από το χαμομηλάκι αφιερωμένο

στους Ολλανδούς παιδόφιλους

----------------------------------

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ολλανδίας πριν λίγους μήνες, έκρινε την λέσχη των παιδόφιλων Vereniging MARTIJN παράνομη, χαρακτηρίζοντάς την ως "απειλή" για την δημόσια τάξη.
Σήμερα, η ολλανδική οργάνωση παιδοφιλίας σχεδιάζει να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, διεκδικώντας να δικαιωθεί, καθώς ο δικηγόρος της υποστηρίζει πως η απαγόρευση παραβιάζει την ελευθερία του λόγου.

Marthijn Uitenboogaard van de Vereniging Martijn:Παιδόφιλοι, μέλη της λέσχης Vereniging MARTIJN

Τι υποστηρίζουν όμως, ακριβώς οι παιδόφιλοι της συγκεκριμένης λέσχης;
Όπως οι ίδιοι λένε, διεκδικούν την κοινωνική και νομική αποδοχή των σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ενηλίκων και παιδιών από το 1982. Μάλιστα, θεωρούν ότι η λέσχη αποτελεί έναν χώρο ανταλλαγής απόψεων ώστε να ξεκινήσει ένας σοβαρός διάλογος πάνω στο ζήτημα. (!!!!)
Με αφορμή αυτή την παράδοξη (chic!!) θέση, αναζητήσαμε αναλυτικά στοιχεία για τον τρόπο που διαμορφώνεται το προφίλ της παιδοφιλίας σήμερα.

Ο κύκλος των παιδόφιλων παλιά, περιοριζόταν σε πάρκα και παιδικές χαρές. Ανυποψίαστα βλέμματα γονέων συναντούσαν μπροστά τους μορφές που δεν κινούσαν καμία υποψία στο πέρασμά τους.

Η χρήση του διαδικτύου φαίνεται πως έχει αντικαταστήσει σήμερα, τις παιδοφιλικές τάσεις για βόλτες με φαντασιώσεις που στηρίζονται σε εικονικές αναπαραστάσεις παιδιών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως ο κυβερνοχώρος αποτελεί πλέον, την "αντανάκλαση κάθε διαταραγμένης προσωπικότητας".

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 750.000 παιδόφιλοι παραμονεύουν καθημερινά στο διαδίκτυο με σκοπό να προσελκύσουν ανηλίκους. Τέσσερα εκατομμύρια sites αφορούν παιδική πορνογραφία, ενώ έως και 100.000 παιδιά έχουν πέσει θύματα των κυκλωμάτων παιδικής πορνογραφίας.

Τα δε κέρδη από την εν λόγω δραστηριότητα υπολογίζονται έως και 20 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο. Πέρσι, οι αστυνομικές αρχές του Καναδά εντόπισαν περίπου 33.000 ταινίες με παιδικό πορνογραφικό υλικό, που διακινούνταν παράνομα στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα η βιομηχανία, που είναι στημένη πίσω από την παιδική πορνογραφία, να πληγεί σοβαρά.

πηγή 

Η πιο συγκινητική φωτογραφία της χρονιάς.

 

Σιωπη…. 
Σεβας….

πηγή 

"Άλλο το κόμπλεξ, άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία".

 

Ελεγε ο Άγιος Πορφύριος...
«Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητας για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητά του. 

Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση, άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια...
Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι, όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία.

Του απάντησα: Παραδέχομαι ,ότι μερικοί χριστιανοί ,από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια. Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό, φεύγουν με την μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.

Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής. Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως. Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανομένων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανομένων ως «ενόχων» δε διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος ,της υπερηφάνειας. Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός ∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς δια του αίματος του Χριστού. Ο Γέροντας μας δείχνει το δρόμο, που παράκαμπτε το κακό (αμαρτία) και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσής της.

Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού». Ο Γέροντας ,με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματά του, εποίμανε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης. Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι, εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι , όπως έλεγε, το παν, κι ότι, ό,τι εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικό του, αλλά δώρο του Θεού.

*Απόσπασμα από το Βιβλίο “Ανθολόγιο Συμβουλών” του Γέροντος Πορφυρίου Ιερομονάχου

ΠΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΚΑΤΟΥΡΟΥΝ .

 

Ένας από τους καλύτερους καλλιτέχνες και αγιογράφους του Αγίου Όρους, τόσο που όμοιός του, στην καλλιτεχνική εμφάνιση της αγιογραφίας, δεν φάνηκε μετά από τον Εμμανουήλ Πανσέληνο (14 αιών) με το όνομα Ιωαννίκιος Μαυρόπουλος, από την Καισαρεία της Καππαδοκίας.

Την τέχνη της αγιογραφίας, στην αρχή έμαθε από τον Γέροντα Ιωακείμ Ραλίδη στην Ιερά Σκήτη των Καυσοκαλυβίων. Αλλά από την πολλή επιμέλεια που έδειξε στην τέχνη αυτή, έγινε κατά πολύ καλύτερος και ανώτερος από το δάσκαλό του.

Όσον όμως επιμελής ήταν στην τέχνη της αγιογραφίας, τόσο ψυχρός και αδιάφορος ήταν στην χριστιανική πίστη, πολύ δε περισσότερο ήταν αμελής και περιφρονητής της καλογερικής ζωής και Ιδέας. Είχε τόση απιστία που δεν παραδεχόταν τίποτε, ούτε πώς υπάρχει Θεός και γενικά απιστούσε σε όλα της Εκκλησίας τα ιερά και αγία Μυστήρια του χριστιανισμού.

Επομένως δεν νήστευε, δεν πήγαινε στην εκκλησία, ούτε προσεύχονταν, ούτε κοινωνούσε τα Άρχαντα Μυστήρια και ειρωνεύονταν τους Μοναχούς τους οποίους αποκαλούσε «φασουλοφάγους» και πολλές άλλες κατηγόριες εναντίον τους έλεγε.

Με τον Γέροντα μου Ιωακείμ Μοναχόν είχε γνωριμία και μερική φιλία από την Σκήτη των Καυσοκαλυβίων που είχε κάνει κι αυτός από το 1915 - 16 και επειδή του είχε εμπιστοσύνη του έλεγε πολλές φορές τα μυστικά του.

Κατά το έτος 1923 - 24 αφού έμαθε την αγιογραφία έφυγε από τα Καυσοκαλύβια και
εγκατεστάθηκε στις Καρυές, στο Λαυριώτικο Κελλί που είναι επάνω από τις Καρυές «Άγιος Γεώργιος» το λεγόμενο των «Σκουρταίων», εκεί που σήμερα έχει κτιστεί εκκλησία έπ' ονόματι του αγίου Νικόδημου, όπου βρίσκεται και η αγία «κάρα» και εκεί συνέχισε το εργόχειρο της αγιογραφίας.


Ο Γέροντάς μου όταν πήγαινε στις Καρυές, ο Π. Ιωαννίκιος με πολλή χαρά τον δέχονταν και τον φιλοξενούσε, λέγοντας με την ευκαιρία αυτή τα παράπονά του και πολλές φορές τον ρωτούσε για τις απορίες πού είχε γύρω από την χριστιανική πίστη και την Καλογερική. Ο Γέροντάς μου άνθρωπος πιστός και πνευματικά καλλιεργημένος, παρ' όλο που κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια, δεν μπορούσε να τον πείσει, για τις αλήθειες της χριστιανικής Πίστεως, και τον σπουδαίο ρόλο που έπαιζε και παίζει ο Μοναχισμός στον χριστιανισμό και την Εκκλησία του.

Α' Το ανεξήγητο όνειρο της γιαγιάς του
Μια μέρα ο Γέρο - Ιωαννίκιος, μεγάλος στην ηλικία πια, είπε στον Γέροντά μου: «Βρε Πάτερ Ιωακείμ, αυτά που μου λες, πως υπάρχει Θεός και άλλη ζωή, πως υπάρχει κρίση και ανταπόδοση, δηλαδή τιμωρία αιώνια του κάκου που κάνει ο άνθρωπος εδώ στην γη και πληρωμή αθάνατη για κάθε καλό έργο. Ότι υπάρχει Κόλαση για τους κακούς και Παράδεισος για τους καλούς. Ότι υπάρχουν δαίμονες που θα τυραννούν αιώνια τους αμαρτωλούς και άλλα παρόμοια που λένε οι Καλόγεροι και οι Παπάδες, εγώ τα θεωρώ παραμύθια, αλλά κι αν υπάρχουν αυτά που λες κι εσύ, εδώ θα είναι, στην ζωή αυτή και η Κόλαση και ο Παράδεισος. Μετά το θάνατο δεν υπάρχει, καημένε τίποτε. Σαν πεθάνω εγώ δεν με νοιάζει για τίποτε, δεν λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες «γαία πυρί μιχθήτω» έτσι λέω κι εγώ, τσιμέντο να γίνει το σώμα και η ψυχή, που λες πώς έχουμε.
Και δεν μου λες σε παρακαλώ, συνέχισε να λέει ο Π. Ιωαννίκιος, ποιος ήρθε άπ' εκεί, από την άλλη ζωή, από τον άλλο κόσμο, για να μας βεβαιώνει γι' αυτά τα πράγματα, ότι υπάρχει άλλη ζωή;».
Ο Γέροντάς μου προσπαθούσε με μαρτυρίες της αγίας Γραφής και του ιερού Ευαγγελίου, να του αποδείξει την αλήθεια, για όλα αυτά τα πράγματα, αλλά εκείνος δεν ήθελε να ακούσει τίποτε από αυτά. Τούτο γινότανε πολλές φορές και πολλά χρόνια.

Σε μια τέτοια συζήτηση, ο Γέρο - Ιωαννίκιος, εμπιστευτικά είπε στον Γέροντά μου Ιωακείμ, αφού πρώτα τον παρακάλεσε να τον βεβαιώσει ότι αυτά που θα του εμπιστευθεί δεν θα τα πει σε κανέναν, για να μη φανεί αντίθετος προς τις αθεϊστικές θεωρίες του: «Πάτερ Ιωακείμ ένα πράγμα μου έχει κάνει εντύπωση, έχει καρφωθεί μέσα στο μυαλό μου και δεν μπορώ ακόμη να το εξηγήσω.
Δηλαδή, ήμουνα μικρό παιδί 12-13 χρόνων στην Πατρίδα μαζί με τον μεγαλύτερο μου αδελφό Θανάση, τον πατέρα μου και την γιαγιά, την μητέρα του πατέρα μου, που όταν οι Τούρκοι μας κυνήγησαν από το σπίτι μας στην Καππαδοκία, και αφού στον δρόμο πέθανε η μητέρα μου, κυνηγημένοι μείναμε οι τέσσερις και εγκατασταθήκαμε σε ένα έρημο σπίτι έξω από την Τραπεζούντα.
Εκεί μια βραδιά στην γιαγιά μου, παρουσιάστηκε στον ύπνο της, ένας σοβαρός και πολύ χαριτωμένος άνθρωπος και με παρακλητικό ύφος της είπε: «Σε παρακαλώ γιαγιά, πες στα παιδιά και εγγόνια σου να μη με κατουρούν».

Η γιαγιά μας επειδή είμαστε κυνηγημένοι και κατατρομαγμένοι από τους Τούρκους, νόμισε ότι πρόκειται για ένα κοινό όνειρο και δεν έδωσε καμία ιδιαίτερη σημασία.

Το όνειρο αυτό επαναλήφθηκε τρεις νύχτες συνέχεια και ήταν πολύ ζωντανό, αλλά η γιαγιά μας και πάλι δεν είπε τίποτε στον πατέρα μου.

Την τετάρτη όμως νύχτα στον ύπνο και πάλι της γιαγιάς μου ξαναπαρουσιάστηκε ο άνθρωπος εκείνος, αυτή τη φορά όμως πολύ φοβερός την όψη και απειλητικά της είπε: «Είμαι ο Γεώργιος Ελευθεριάδης, σε ειδοποίησα τρεις φορές να πεις στα παιδιά σου να μη με κατουρούν και εσύ δεν είπες τίποτε, μάθε λοιπόν πώς αν κι αυτή τη φορά δεν θα τους πεις να σταματήσουν να μη με κατουρούν, θα πάθετε μεγάλο κακό».

Μετά απ' αυτό το όνειρο ή γιαγιά μου ξύπνησε τρομαγμένη, πήγε ξύπνησε τον πατέρα μου και με φόβο διηγήθηκε το τρομερό εκείνο όνειρο, που όπως είπαμε από ημέρες συνέχιζε να βλέπει.

Τι είχε συμβεί λοιπόν, εγώ με τον αδελφό μου και τον πατέρα μου, είπε ο Μοναχός Ιωαννίκιος στον Γέροντά μου, βγαίναμε την νύχτα από μια πόρτα που ήταν στο πίσω μέρος του σπιτιού, περνούσαμε από ένα ξέσκεπο διάδρομο και ακριβώς εκεί κάτω πού ήτανε χωράφι ουρούσαμε.

Όταν η γιαγιά είπε το όνειρο στον πατέρα μου, το πρωί σαν ξημέρωσε, πήγανε με την γιαγιά μου, στο σημείο εκεί που ουρούσαμε, σκάψανε και σε βάθος δύο και πλέον μέτρων, βρήκανε ανθρώπινο σκελετό σε κανονικό τάφο.

Πήραν τα οστά που ήσαν πεντακάθαρα, τα πλύνανε με κρασί, κατά την συνήθεια που είχαν, με πολύ ευλάβεια, η γιαγιά μου τα θύμιασε με λιβάνι και τοποθέτησε τα οστά αυτά μέσα σε κάσσα και τα έβαλαν στο ράφι του σπιτιού.

Το ανεξήγητο δράμα της Γιαγιάς και του πατέρα
Το βράδυ της ημέρας εκείνης, παρουσιάζεται πάλι σοβαρός εκείνος άγνωστος, με χαρούμενο αυτή την φορά ύφος και είπε στην γιαγιά και στον πατέρα μου, διότι αυτή τη φορά παρουσιάστηκε στον ύπνο και στους δυο: «Σας ευχαριστώ πολύ, για το καλό που μου κάνατε, θα παρακαλώ τον Θεό και ουράνιο πατέρα μας, να σας φυλάξει από κάθε κίνδυνο στη ζωή αυτή, να σας ανταμείψει στην άλλη ζωή την αιώνια και να σας χαρίσει την βασιλεία των ουρανών».

Αυτό το πράγμα, Πάτερ Ιωακείμ, δεν μπορώ να εξηγήσω, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει θεός, άλλη ζωή, κρίσις και ανταπόδοσις; Αυτά τα πράγματα δεν χωράνε στο φτωχό μου μυαλό και δεν μπορώ ούτε να τα καταλάβω, ούτε να τα εξηγήσω αλλά ούτε και να τα ξεχάσω.
Διότι εξέτασε ο πατέρας μου στην Τραπεζούντα για το όνομα αυτό, που στο όνειρο της γιαγιάς μου φανερώθηκε ο ξένος και δήλωσε, το βρήκε ότι υπήρχε πλούσια οικογένεια με το όνομα αυτό του Γεωργίου Ελευθεριάδη, πριν από 300 περίπου χρόνια.

Αν δεν υπάρχει Θεός; Αν δεν υπάρχει άλλη ζωή; Αν δεν υπάρχει βασιλεία των ουρανών και ανταπόδοση και ανταμοιβή αιώνια; Τότε ο άνθρωπος εκείνος, πώς μας φανέρωσε ότι υπάρχει και ζει κι ότι ο σκελετός του, τα οστά του μολύνονται και λερώνονται από τις ακαθαρσίες και τα ούρα τα δικά μας; Και όταν τα ανακαλύψαμε ήλθε πάλι και μας ευχαρίστησε και μας είπε καθαρά, ότι θα παρακαλέσει το Θεό, τον ουράνιο Πατέρα μας κλπ. που ανέφερε στην γιαγιά μας; Όλα αυτά, Πάτερ Ιωακείμ, δεν μπορώ να τα εξηγήσω και να τα καταλάβω, όπως σας είπα, τί σημαίνουν;

Β' Κρίσις και ανταπόδοση του καλού και του κακού

Επίσης, σε όλη μου τη ζωή παρατήρησα πως, ότι και να κάνει ο άνθρωπος είτε αδικία είτε καλοσύνη, οπωσδήποτε θα πληρωθεί. Αυτό δεν μπορεί κανείς να μου το αμφισβητήσει ή να το διαψεύσει και να με πείσει για το αντίθετο.

Δηλαδή, αν κάνεις αδικία θα τιμωρηθείς με τέτοιο τρόπο, που δεν θα καταλάβεις από που σου ήρθε, όπως λέτε εσείς οι Καλόγεροι «εν άλλοις πταίομεν καί εν άλλοις τιμωρούμεθα».

Αν πάλι κάνεις καμία καλοσύνη ή ελεημοσύνη, θα πληρωθείς με κρυφό ή και φανερό τρόπο. Όταν πάλι κάνει κανένας εκδίκηση θα τιμωρηθεί και μάλιστα πολύ σκληρά.

Έτσι πολλές φορές έρχομαι σε δύσκολη θέση και λέω στον εαυτό μου, εφόσον δεν υπάρχει τίποτε, τότε ποιος διευθύνει και κατευθύνει όλα αυτά τα πράγματα;
Ο Γέροντάς μου τότε βρήκε την ευκαιρία και του ανέφερε την παραβολή που λέγει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, στο ιερό Ευαγγέλιο για τον άσπλαγχνο και πλούσιο και τον πτωχό Λάζαρο (Λουκ. ΙΣΤ' 19-31), (Ματθ. Ε' 14-20, ΣΤ' 10-13, Ζ' 21) και άλλα πολλά, για το Θεό, για τον Παράδεισο, και για την Κόλαση, όπως περιγράφονται στις Ευαγγελικές περικοπές: Ματ. Ε' 22-29, Η' 12, Γ" 28, ΙΓ' 42•- 50, ΚΒ' 13, ΚΓ' 24-33, ΚΔ' 30) και για τα διάφορα κολαστήρια όπως τα ονομάζουν οι άγιοι Ευαγγελισταί: «το πυρ το άσβεστον, οπού ό σκώληξ αυτών ου τελευτά και το πυρ ου σβέννυται» (Μάρκ. Θ' 43, 44, 48 καί Λουκ. ΙΓ'28 κλπ.).

Από τότε ο πάτερ Ιωαννίκιος έπεσε σε αμφιβολία και λίγο λίγο άρχισε να σκέπτεται σοβαρώτερα και να φιλοσοφεί πάνω σ' αυτά τα θαύματα τόσο πού τον αξίωσε ο Θεός, προς το τέλος της ζωής του, να εξομολογηθεί με ειλικρινή μετάνοια και με πραγματική συντριβή της καρδιάς του πίστεψε και ζήτησε να κοινωνήσει το Σώμα και Αίμα του Κυρίου, ομολογήσας και παραδεχθείς όλα τα Μυστήρια της αγίας Εκκλησίας μας ιερά και άγια και έφυγε από την ζωή αύτη μετανοιωμένος και διορθωμένος, με ζωντανή την πίστη της αιώνιας ζωής και με την ελπίδα της -ψυχικής σωτηρίας πλησίασε και πήγε κοντά στον Δεσπότη Χριστό, να ζει αιώνια. 

πηγή

«Μὴ συνηθίζεις νὰ κουβεντιάζεις γιὰ πράγματα, ποὺ δὲν είδες μὲ τὰ ίδια σου τὰ μάτια, σὰν νὰ τὰ έχεις δει. Μὴ βεβαιώνεις μὲ πεποίθηση εκείνα, ποὺ έχεις μόνο ακούσει. Συνήθιζε τὴ γλώσσα σου νὰ λέει πάντα αλήθεια. Τὸ ψέμα γεννιέται συχνὰ απὸ τὴ επιθυμία νὰ αρέσουμε στοὺς ανθρώπους κι απομακρύνει απὸ τὴν ψυχὴ τὸ φόβο του Θεού»: Αββάς Ησαΐας

Όταν τα Playmobile κάνουν επανάσταση!